எக்சைல் 1984 ; கெடுகுடி சொற்கேளாது


ஜனநாயகமான கட்டமைப்பற்ற ஆயுத அமைப்புகள் தங்களுக்குள் பிரிவதும் அழிவதும், தாயின் வயிற்றில் குறைபாடான கருவொன்று அபோர்சனாக வெளியேற்றப்படுவது போன்ற இயற்கைச் செயல்பாடாகும். அது போல் இயற்கையின் வலிமையானவை நிலைப்பதும், நலிந்தவை அழிவதுமான டரர்வினியன் தத்துவமாகும் .

இப்படியான டார்வினியன் பரிணாம தத்துவம் இலங்கை தமிழ் அரசியலுக்கும் பொருந்தும். சகோதரஇயக்கங்கள் விடுதலைப்புலிகளால் அழிக்கப்பட்டது என்று பலராலும் கூறப்பட்டாலும், அது மிகையானது. ஆனால் அந்த இயக்கத்தில் இருந்தவர்கள் விடுதலைப்புலிகளால் வேட்டையாடப்பட்டார்கள் என்பதே உண்மையாகும்.

இரண்டிற்கும் என்ன வித்தியாசம் எனக் கேட்கலாம்.

மற்ற இயக்கங்கள் உள்ளக உடைவு(Implosion) மூலம் ஏற்கனவே தங்கள் தலைகளில் துப்பாக்கியால் சுட்டுக் கொண்டு விட்டார்கள். இது இயக்க வரலாறு தெரிந்தவர்களுக்குத் தெரியும். ஆனால் இனவிடுதலையை நோக்கமாக மட்டுமே வந்த இளைஞர்களைத் துடி துடிக்கச் சுட்டு எரித்ததே விடுதலைப்புலிகள் செய்த பாவகாரியம்.

அந்தப் பாவங்கள் அவர்களை நிழலாகத் தொடர்ந்தது. இறுதியில் மற்றவர்களுக்கு அவர்கள் செய்தது, அவர்களுக்கு இலங்கை அரசால் நடந்தது.

சிலருக்கு வேறுவிதமாக நடந்தது. ரெலோ இளைஞர்களைக் கொலைசெய்த கிட்டு, மாத்தையா என்பவர்கள் வயதாகி இறக்கவில்லை. அதேபோல் முள்ளிவாய்க்காலில் நிட்சயமாக பிரபாகரன் சிறிசபாரத்தினத்தின் இறுதி கணங்களை நினைக்காமல் இருந்திருக்க முடியாது . ஒருவேளை ‘இராஜபக்சாவிடம் நான் பேசிப் பார்க்கிறேன்’ என ஒரு இலங்கை இராணுவத் தளபதியிடம் சொல்லியிருக்கலாம். –

86களில் மிகவும் பலமாக இருந்த ரெலோ இயக்கம் இரண்டாகப் பிரிந்து தனது அழிவைத் தேடிக்கொண்டது. இந்தியாவில் இருந்தபோது அதைப் பார்த்தேன்;கேட்டேன்; ஓரளவு தடுப்பதற்கும் முயன்றேன். கெடுகுடி சொற்கேளாதென்ற வார்த்தைக்கு அர்த்தத்தைப் புரிந்து கொண்டேன்.

எனது அக்கால நினைவுகளை மீட்டும் போது வயிற்றுப் பேதிக்காக இரவு குடித்த கசப்பு மருந்து வாயில் வருவது போன்ற உணர்வுகள் ஏற்படும்.

86ம் ஆண்டுகளில் நானும் டாக்டர் சிவநாதனும் தமிழர் மருத்துவ நிலையத்தின் வேலைகளோடு ஒரு வித கட்டைப் பஞ்சாயத்து வேலை என இந்தியத் தமிழிலும், ஊர் விதானை வேலை என நம் ஊர்த் தமிழிலும் சொல்லக்கூடிய வேலைகளில் ஈடுபட்டிருந்தோம். அவை நாங்களாக விரும்பிச் செய்த வேலைகளில்லை. அத்துடன் எமது தொழித் திறமைக்கு உட்பட்டவையல்ல. எந்த லாபமும் இல்லை. ஆனால் இறுதியில் மனக்குழப்பத்தை உருவாக்கி, அன்றிரவு கைக்காசை செலவழித்து மதுவின் மடியில் இருவரையும் கொண்டு நிறுத்தியிருக்கும்.

மதுவைப்பற்றிச் சொல்லாது என் இந்திய நினைவுகளைக் கடந்துபோக முடியாது.

மதுவில் இலங்கைக்கும் இந்தியாவிற்கும் நியாயமான வித்தியாசமுள்ளது. இலங்கையில் வடிசாராயம் கூட பக்தி சிரத்தையோடு வடிக்கப்பட்டிருக்கும். அதிலும் தென்னிலங்கையர்களின் கைபக்குவம் விஷேசமானது . தங்கொட்டுவ பகுதியில் வடிக்கப்பட்டவை. தற்போதைய சிங்கிள் மோல்ட்டைவிடச் சிறந்தவை. ஆனால் இந்தியாவில் எல்லாவற்றையும் குடிக்க முடியாது. இன்றுபோல் வெளிநாட்டு மதுக்கள் இல்லாத காலம். அடுத்தநாள் தலையிடிக்காது. எழும்பி வேலைக்குச் செல்லவேண்டுமென்ற ஆவலில் எமக்குப் பொருந்திவந்த இந்திய குடிபானம் ரோயல் சாலஞ் எனப்படும் விஸ்கிதான். விலை அதிகமானது. பார்லியில் இருந்து வடிப்பது விஸ்கி. ஆனால் ரோயல் சாலஞ் பெரும்பாலும் இருப்பது கரும்பிலிருந்து வரும் மதுசாரமே- அப்படியென்றால் ரம் அல்லது சாராயம் என்றுதானே போடவேண்டும்? இந்தியாவில் பார்லி விளையாது-கரும்பு ஏராளம். இறக்குமதியான பார்லியுடன், கரும்பில் இருந்துவரும் மதுசாரத்தைக் கலந்து தயாரித்தார்கள். அக்காலத்தில் எமக்குத் ரோயல் சாலஞ் தரமானதாகத் தெரிந்தது. அத்துடன் எனக்குப் புகைபிடிக்கும் பழக்கமும் இருந்தது.

நாங்கள் இருவரும் செய்த விதானை வேலைகள் பல தரப்படும்.

சம்பந்தப்பட்டவர்களது பெயர்களை சொல்லமுடியாததால் தொழில் வகையறாக்களை இங்கு தருகிறேன்.

பல முறை இலங்கையில் இருந்து ஐரோப்பாவுக்குச் சென்னையூடாக செல்லவிருந்த ஆண்கள், பெண்களுக்கு உதவி செய்தோம். அக்காலத்தில் இயக்கங்களில் உள்ளுடைவுகளால் ஒரு சாரரும், விடுதலைப்புலிகளால் அழிக்கப்பட்ட இயக்கங்களில் இருந்து கூட்டில் கலைந்த தேனிகளாக மற்றொரு தொகையினரும் சென்னையில் இருந்து வெளிநாடு செல்லத் தவித்தார்கள். போலிக் கடவுச் சீட்டுகள், எக்சிட் பேர்மிட்டுகள் பலரது தேவைகளாக இருந்தது.

தூள் வியாபாரம் செய்த ஒருவரிடம் விடுதலை இயக்கம் ஒன்று, சென்னையில் பணம் கேட்பதற்காகக் கடத்திவிட்டார்கள் அவரின் மனைவியர் தனது கைக்குழந்தையுடன் எங்களுடன் வந்து கெஞ்சியபோது அவர்கள் கேட்ட தொகையைப் பல மடங்கு குறைக்க உதவினோம்.

எம்மோடு நண்பனாக இருந்த ஒருவனை பின்பு இங்கிலாந்து கடவுச் சீட்டில் கனடா செல்வதற்கு உதவினோம். மெல்பேனில் பிற்காலத்தில் ரைம்ஸ் சஞ்சிகை தபாலில் எனது வீட்டுக்கு வரும்போது ஒரு காலத்தில் ஆப்பிரிக்க இனத்தவனது ஆங்கில கடவுச்சீட்டு ரைம்ஸ் சஞ்சிகையின் நடுப்பக்கத்திற்குள் வந்ததை இன்னமும் நினைக்க வைக்கிறது.

விடுதலைப்புலிகள் தமிழகத்தில் பத்து அணிகளைப் பயிற்றுவித்தார்கள்.அதில் கடைசி அணியில் இருந்து பலர் விலகினார்கள். தப்பிவந்தவர்கள், மற்றும் தண்டிக்கப்பட்டதால் ஓடியவர்கள் எனப் பலருக்கு உதவினோம்.

சில காதல் பிரச்சனைகள் கூட எம்மிடம் வந்தது. அவையே மிகவும் கடினமானதாக இருந்தது.

நான் குடும்பமாக இருந்ததால் பெரும்பாலான விடயங்களை நேரடியாக என்னிடம் வருவதில்லை. பல விடயங்களை டாக்டர் சிவநாதன் கொண்டு வந்து சேர்ப்பார். அவைகள் இறுதியில் எம்மிருவரது பிரச்சனையாகிவிடும். விடுதலை இயக்கங்களில் உள்பிரச்சனைகள் ஏற்படும்போது அவை எம்மிடம் தேடிவரும்.நாங்களும் தேடிப்போவதுண்டு.

86ம் ஆண்டு மே மாதம் ஆறாம் திகதி ரெலோ சிறிசபாரட்ணம் இறந்த நாளாகும். இதற்குச் சரியாக ஒரு மாதத்திற்கு முன்பு நடந்த சம்பவம் இது.

இரவு பத்து மணிக்குச் சென்னை நகரம் இராட்சத மிருகமாக ஒலி, ஒளியுடன், தூசியையும் துர்மணத்தையும் எழுப்பியபடி அசைந்து கொண்டிருந்தது. லிபேட்டி தியேட்டரருகே இருந்த வீட்டிற்குச் செல்வதற்காக எனது பழைய TVS 50 பெரிய பாதையை கடந்து வீட்டிற்குச் செல்லும்போது EPIC தகவல் நிலையத்தருகே கருப்பு பாண்டும், வெள்ளை சட்டை அணிந்து சிந்தனை தேங்கிய முகத்துடன் என்னெதிரே நடந்து வந்துகொண்டிருந்த கொண்டிருந்த ஈழமக்கள் விடுதலை முன்னணித் தலைவர் பத்மநாபாவைக் கண்டதும் வண்டியை நிறுத்தினேன். வழக்கமாக யாரோடாவது சேர்ந்து நடப்பவர் தனிமனிதராக நடந்து வந்து கொண்டிருந்தார் என்பது ஆச்சரியத்தைக் கொடுத்தது.

“ரஞ்சன் ரெலோவிற்குள் பிரச்சனை போலிருக்கு, தாசிற்கும் பொபிக்கும் நல்லா இல்லை போலிருக்கு (ரெலோவின் ராணுவ பொறுப்பாளர் இருவரும்).

“நானும் அப்படித்தான் நினைக்கிறேன்” வருகிறீர்களா சிறியிடம் போவோம்?

“ஓம்” எனத் தலையசைத்ததும் உடனே எனது TVS 50 இல் ஏறிவிட்டார் பத்மநாபா. தலைக்கு ஹெல்மெட் இல்லை என்பதால் எங்கள் TVS 50 மெதுவாகச் சென்றது. அல்லாவிட்டாலும் அது பழைய வண்டி வேகமாகப்போகாது. போகிற வழியில் கேட்டேன் ‘பாதுகாப்புக்கு ஏதாவது ஆயுதம் உள்ளதா? ‘

“இல்லை. தோழர் நாம் ஏன் பயப்பட வேண்டும்?

அப்பொழுது எனது உடல் விறைத்தது. இதயத்துடிப்பு பல மடங்காகியது.

எவ்வளவு விரைவாக சாலிக்கிராமம் செல்லமுடியும்? மாரி காலத்து நத்தைமாதிரி ஊர்கிறதே TVS 50! இதைவிட வேகமாகச் செல்லாது. குறுக்கு வழியில் சாலிக்கிராமம் செல்வோமா? வழியில் ஒரு ஓட்டோக்காரன் சாலையைக் கடந்தவனை ‘ஏய் வூட்டை சொல்லினையா’ என்றபோது வீட்டில் நானும் எதுவும் சொல்லாது வந்தது நினைவு வந்தது.

எனப்பல நினைவுகளுடன் மவுனமாகினேன் . மனத்தில் பயம் போகவில்லை .ஏற்கனவே இயக்கங்கள் இந்திய மண்ணில் கொசு அடிப்பது போல் தங்களுக்குள்ளும் மற்றவர்களையும் கொலைகள் செய்து விட்டிருந்தார்கள். அதை விட கடற்கரைவரையும் கடத்திச் சென்று நடுக்கடலில் புள்ளிவிவரமற்று கல்லில் கட்டி இறக்கியும், கொலை செய்யும் காலத்தில் இந்த மனிதன் தனது பாதுகாப்பைப் பற்றி கவலைப்படவில்லை. இதில் நானும் மாட்டிக் கொண்டேனே! மனத்தின் எண்ணங்கள் ஒளியின் வேகத்தில்ப்பாய , ரெலோ அலுவலகம் இருந்த சாலிக்கிராமம் நோக்கி ஊர்ந்தோம்.

ரெலோ அலுவலகத்திலிருந்தபோது இரவு பத்தரை மணியிருக்கும். அடுத்த வீட்டிலிருந்து ஒரு குழந்தையைக் கையில் ஏந்தியபடி சிறி சபாரட்ணம் வந்தார். அருகில் காண்பது முதல்தடவை. நீலக்கோட்டுச் சட்டை நினைவிருக்கிறது. அந்தப்பிள்ளை ஏற்கனவே இறந்த ரெலோ அங்கத்தவரது பிள்ளையென்றார்.

நாலுமணிவரையும் பத்மநாபாவும் சிறிசபாரத்தினமும் பல விடயங்களைப் பேசினார்கள். இப்படி எழுதுவேன் என்றால் குறித்து வைத்திருப்பேன்.

ஈழவிடுதலையில் இவர்கள் முக்கியமானவர்கள் என்ற எண்ணம் மனத்தில் ஓடியது. நான் இயக்கத்தைச் சாராதவன் என்ற எந்தத் தயக்கமுமின்றி நேரங்கள், காலங்கள், எதிர்காலத் திட்டங்களைப் பற்றி பேசிக்கொண்டிருந்தார்கள். இருவரிலும் மதிப்பு வைத்திருந்தேன். பேசாமல் பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன். எனது இதயத்தில் முழுக்க ரெலோ உடையப் போகிறது. இந்தச்சந்திப்பால் ஏதாவது சுமுகமான முடிவு வரவேண்டும் என்பதே நிறைந்திருந்தது. பாலஸ்தீன இயக்கங்கள் உடைபட்ட கதையை படித்திருந்தேன் .

ஐந்து மணிநேரம் பத்மநாபா சிறியிடம் பேசியது “உங்கள் உட்பிரச்சனையை பேசித் தீருங்கள் ” என்பதுதான். அமைதியாகத் தலையாட்டியபடி கேட்ட சிறிசபாரத்தினம் அன்று காலையில் கடற்கரை செல்வதாக சொன்னார். நானும் பத்மநாபாவுடன் ஏதோ ஒன்றைச் செய்துவிட்ட திருப்தியில் ஒளியற்ற அதிகாலையில் கோடம்பாக்கம் திரும்பினோம். இரவில் வீடு வராததால் முகம் சுருங்கிய மனைவி மீண்டும் சுமுக நிலையடைவதற்கு பல நாட்கள் சென்றன. வீட்டில் மனைவிக்கு மகிழ்சியைத்தர ஏதாவது செய்ய வேண்டுமென்ற எண்ணத்தில் சிகரெட்டைப் புகைப்பதை அந்த ஒரு மாதகாலமாக நிறுத்தியிருந்தேன் . மனைவிக்கு எனது இருமலைக் கேட்காத ஒரு மாதகாலமது .

அந்த மாதத்தில் ஒருநாள் விடுதலைப்புலிகள் ரெலோவை அடிப்பதாக செய்தி வந்தது . ஈழமக்கள் விடுதலை முன்னணியினர் வயலஸ் தொலைவாங்கி வைத்திருந்த இடத்திற்குப் போனேன். அங்கிருந்தவர்கள் எனது காதில் ஒலிவாங்கியை வைத்தார்கள் . அது ஒரு அதிகாலை நேரம் . ஒரு மணி நேரமாகக் காதில் வைத்து இலங்கையில் விடுதலைப்புலிகளுக்கும் அடையாற்றில் உள்ள விடுதலைப்புலிகளுக்கும் நடந்த சம்பாசணையை கேட்க முடிந்தது. கிழக்கு மாகாணத்தில் மூதூர் விடுதலைப்புலிகளுக்குப் பொறுப்பான கணேஸ் என்பவர் ஏற்கனவே கிழக்குமாகாணத்தவர்கள் பலர் யாழ்ப்பாணத்தில் கொலை செய்யப்பட்டதால் மேலும் அவர்களைக் கொலை செய்வதற்குத் தயங்கிய விடயம் எனக்கு அவர்கள் பேச்சில் தெரிந்தது. ஆனால் அதற்கு எதிராகப் பல தூசண வார்த்தைகள் அடையாற்றில் இருந்து தெற்கு நோக்கி வானலைகளில் அனுமானாகப் பறந்தது.

மிகவும் மனமுடைந்து அந்த இடத்தைவிட்டு வெளியே வந்தேன். எதிரில் இருந்த ஒருவரிடம் பில்டர் அற்ற சார்மினார் சிகரட் வாங்கி நெஞ்சுக்குள் பலமாக இழுத்தேன். புகையும் நிக்கொட்டினும் ஒரு மாதத்திற்குப்பின் புது அனுபவமாக இருந்தது. சென்னையில் அதிகாலையில் மட்டுமே சிகரட்டை அனுபவிக்கமுடியும்.

யாழ்ப்பாணம் சென்ற சிறிசபாரத்தினம் தாசை யாழ்ப்பாணம் ஆஸ்பத்திரியில் கொலை செய்ததும் பின்பு சிறியுடன் இருநூறுக்கு மேற்பட்டவர்களைப் புலிகள் சுட்டுக் கொன்றதும் சரித்திரமான சம்பவங்களாகும்.

ஈழமக்கள் விடுதலை முன்னணியினர் பலர் கொதித்தபடி விடுதலப்புலித்தலைவர் பிரபாகரனை துக்கியாவது இந்தக் கொலைகளை நிறுத்த முயன்றபோது பத்மநாபாவால் அது தடுக்கப்பட்டதாக அறிந்தேன். சிறி அன்றிரவு பேசிய போது சக்தி வாய்ந்த பல ஆயுதங்களை இந்தியர்கள் தந்ததாகவும் அவற்றை திருகோணமலை பிரதேசத்தில் பாவிக்கும்படி சொல்லியதாக கூறியதைக் கேட்டேன். மேலும் சிறியினது வார்த்தையில் இலங்கைக்குப் போகும்படி ரோவின் ( இந்திய உளவுத்துறை)அறிவுறுத்தல் என்பதே எனக்குப் புரிந்தது. . இப்படியானபோது விடுதலைப்புலிகள், ரெலோ இயக்கத்தை அழித்ததை இந்தியர்களால் தடுத்திருக்கமுடியும். குறைந்தபட்சமாக சிறி சபாரட்ணத்தைப் பாதுகாத்திருக்க முடியும். ஆனால் அவர்கள் எதுவும் செய்யவில்லை. ரோவின் அலுவலகத்தில் ரெலோவின் கெஞ்சியதாக நாராயணசாமியின் ரைகேர்ஸ் ஒவ் லங்காவில் உள்ளது.

ரெலோ விடயத்தில் 86 ல் அப்படி நடந்துகொண்ட இந்தியா, 2009 ல் வேறுவிதமாக நடந்துகொள்வார்கள் என விடுதலைப்புலி ஆதரவாளர்களோ விடுதலைப்புலிகளையோ நினைப்பது முரண்ணகையல்லவா ? பலமானவை பலமற்றவைகளை அழிப்பது விதியல்லவா? வரலாறு அதையே காட்டியுள்ளதல்லவா?

Advertisements
Posted in Uncategorized | 1 பின்னூட்டம்

அவளும் ஒரு பாற்கடல்


எஸ்.எல். எம்.ஹனிபா
(அவுஸ்திரேலிய தமிழ் இலக்கியச் சங்கத்தின் வாசிப்பனுபவ அரங்கில் வாசிக்கப்பட்டது)

சிறுகதை வாழ்வின் ஒரு தருணத்தை காட்டுவது என்கிறார்கள். மேலே போய் உதாரணம் சொல்வதானால் காட்டில் ஒரு மின்னல் ஒளியில் நாம் காணும் தரிசனம் போன்றது .

சிறுகதை, கவிதை மற்றும் நாவலுக்குப் பின்னாக வந்த இலக்கிய வடிவம். முக்கியமாக அமரிக்காவில் மாத வாரச் சஞ்சிகைகள் உருவாகியபோது அதற்கு ஏற்றதான இலக்கிய வடிவம் இந்தச் சிறுகதை .

விஞ்ஞானம்போல் இலக்கியத்திற்குத் திட்டமான விதிகள் இல்லாத போதிலும் சிறுகதையின் கருவையும் அதன் முடிவையும் முக்கியமானதென்பார்கள். இதில் கரு என்பது வெவ்வேறு சமூகத்திற்கும் அதன் கலாச்சாரத்திற்கும் ஏற்ப மாறுபடும். ஆனால் முடிவு பெரும்பாலும் கதையின் தரத்தை தீர்மானிக்கும்.

முடிவுகள் இரு விதமாக அமையும்.

முரண்ணகை(Irony)

கதை ஒரு விடயத்தை எடுத்துச் சொல்லி இறுதியில் எதிர் மாறாகக் கதை முடிவது.

புதுமைப்பித்தனின் பொன்னகரம்;- பொன்னகரம் என்ற பகுதியில் பகுதியில் வாழும் ஏழைப் பெண் கணவனுக்குக் கஞ்சி கொடுத்துப் பராமரிப்பதற்காக தனது உடலை விற்று பணம் பெறுகிறாள். இங்கே புதுமைப்பித்தன், “என்னமோ கற்பு, கற்பு என்று கதைக்கிறீர்களே. இதுதான் ஐயா பொன்னகரம்“ என முரண்ணகையாகக் கதையை முடிக்கிறார்.

நண்பர் முருகபூபதியின் தினம் என்ற கதையில் மெல்பனில் ஒருவர் போராட்டத்திற்கு இளைஞர்கள் இல்லை என்று அங்கலாய்க்கிறார். ஆனால் எழுத்தாளர் அவரது ஆண்பிள்ளைகள் ஐவர் மெல்பனில் இருப்பதாக முடிக்கிறார்.

மற்றையது கதைகள் புதிய அனுபவம் அல்லது ஒரு ஞானோதயம் அடைதல் (Epiphany )போன்று முடிவுபெறும்.

த டெட் (The Dead) என்ற ஜேம்ஸ் ஜொய்ஸ் கதையில் விருந்திற்குப் போன கணவன் மனைவி வீடு திரும்புகிறார்கள்.விருந்தில் பாடிய பாட்டொன்றால் மனைவி மனங்கலங்குகிறாள். அந்தப் பாடல் இறந்த அவளது காதலனை நினைவுக்குக் கொண்டு வருகிறது. அன்றிரவு மனைவியிடம் உறவு கொள்ள நினைத்துக்கொண்டிருக்கும்போது மனைவி தனக்கு முன்பு ஒருவனைக் காதலித்திருக்கிறாள். அந்தக் காதலுக்குரியவன் இறந்துவிட்டான் என்று மனைவி மூலம் தெரிந்து கொண்ட கணவன் அன்று உடலுறவு கொள்வதைத் தவிர்ப்பது அந்தக் கதையின் சிறப்பாக வருகிறது. இதுவரையும் மனைவியின் முதல் காதல் தெரியாத ஒரு விடயம் என்பது மட்டுமல்ல மனைவியின் உணர்வுகளுக்கு மதிப்பு கொடுக்கும் விடயமாக முடிவது புதிய அனுபவம்.

இப்படியான மனித விழுமியமொன்றை தரிசனப்படுத்தும் கதையே எஸ்.எல். எம் ஹனீபா எழுதிய மக்கத்துச்சால்வை என்ற அவரது முத்திரைக்கதை. மனித மனத்தின் அடிப்படை உணர்வான பொறாமை மற்றும் அகங்காரத்துடன் எதிரியைப் போட்டியில் வெல்லவேண்டுமென்ற ஆசை எவருக்குமுண்டு. அதற்கு சிலர் நேர்மையான வழியை மட்டும் தேடும்போது பலர் நேர்மையற்ற பாதையிலும் செல்வார்கள். அதேவேளையில் வெல்லும்போதோ அல்லது நினைத்ததை அடையும்போது எதிரியின் மீது நன்மதிப்பு ஏற்படுகிறது. அப்படியான உயர்ந்த மனித உணர்வே இறுதியில் வெல்வதாக இந்தச் சிறுகதை படம் போட்டுக்காட்டுகிறது.

இந்தக்கதையின் களம் முஸ்லீம்கள் மத்தியில்- இலங்கையின் கிழக்கு மாகாணம். ஆனால் எந்தச் சமூகத்திலும் எந்தக் கலாச்சாரத்திலும் இந்தக்கதை பொருந்தக்கூடியது.

வேலி என்ற கதை அழகான பெண்ணைத் திருமணம் செய்த சில காலத்திலே, கணவன் காலில் காயமடைந்து முடவனாகிறான்.மனைவியின் அழகு அவனுக்கு உச்சி மரத்துப் பழமாகிறது. அந்தப் பெண் நிறைந்த இளமையின் தாகத்தை அனுபவிக்க முடியாதபோது வேறு ஒருவனைச் சந்தித்து அவனோடு போக துணிகிறாள். ஆனால் கணவன் தன்னை அளவிற்கு அதிகமாக நேசிப்பதைக் கண்டு தனது முடிவை மாற்றிக்கொள்கிறாள். கரு வழக்கமான ஆண்மையக் கருத்து. கதையின் அழகு தேன்சிந்தும் மொழி நடை

தீட்டு என்ற கதை மகனுக்கு காசசோய் வந்து அவன் துரும்பாய் இளைத்து விடுகிறான். மகனுக்குப் பேய் பிடித்ததாகச் சொல்ல அதற்கு பேயோட்டுபவர் வந்து சடங்கு செய்கிறார். சடங்கின் இறுதி நிகழ்வு ஆலமரத்தடியில் நடக்கிறது. அங்கு பேயோட்டும்போது அவன் இரத்த வாந்தி எடுத்து மரணமடைகிறான். ஆனால் தாய் யாரோ தீட்டுள்ள பெண் அந்த இடத்திற்கு வந்ததால் இரத்தவாந்தி எடுத்ததாகக் கதறி அழுகிறாள். இது சமூகத்தில் உள்ள மூடநம்பிக்கையைச் சாடும் கதை.

பொம்மைகள்;- சமூகத்தில் வசதியற்றவர்கள் பெண் குழந்தைகளை எப்படியாவது கரை சேர்த்துவிடுவோம் என்ற நோக்கில் குழந்தைப் பருவத்திலே வயதானவர்களுக்குத் திருமணம் முடித்துவைக்கும் கதை. இது இஸ்லாமிய சமூகத்தில் அதிகமாக நடந்தாலும் மற்றைய சமூகங்களிலும் நடக்கிறது.

பேய்களுக்கு ஒரு வாழ்க்கை;- ஆற்றில் நிர்வாணமாகக் குளிக்கும் பெண் பேயாகப் பார்க்கப்படும் மிகவும் சிறிய கதை. ஆனாலும் இறுதியில் மாற்றிக் கட்ட வசதியில்லாத தாயின்அவல நிலையால் இரவில் யானைகளுக்குப் பயந்தபடி தனது குழந்தைகளை காவலுக்கு வைத்து விட்டுத் தாய் ஆற்றில் குளிக்கிறாள் என முடியும்போது இதயத்தில் சுருக்கெனத் தைக்கும்.

மேற்சொன்ன மூன்று கதைகளும் நல்ல கதைகள் ஆனால் குறிப்பிட்ட சமூகத்துக்குரியவை. சமூகம் மாறும்போது அவை வலுவிழந்துவிடும். எமது போர்க்காலக்கதைகள் போல. இவற்றை மற்றைய சமுகத்தவனால் மட்டுமல்ல அடுத்த தலைமுறையினரால் புரிந்து கொள்ளமுடியாது போய்விடும். இது மாதிரியான ஏராளமான தென் இந்தியகதைகளை நான் வாசித்திருக்கிறேன். சாதியையோ அல்லது சமுக அமைப்பை வைத்துக் கதையை வரைந்தால் அந்தப் பகைப்புலம் பிற்காலத்தில் அகலும்போது கதை தொன்மையாகிவிடும்

விமர்சனம் என்ற கதை மிகவும் நுட்பமானது. திருடனுக்கு வாழ்க்கைப்பட்டவளது மனநிலையையும் ஊரில் அவர்களைப்பற்றிப் பேசும் பெண்ணினதும் நிலையை மனதளவில் ஒப்பிடுகிறது. இந்தக்கதை மனிதனின் மனவியல்பைக் காட்டுகிறது.
வேட்டை – என்பது மேலதிகாரிக்கு ஓயாமல் பல வேலைகளைச் செய்வதோடு இறுதியில் வேட்டையாடி மானிறச்சி கொண்டு செல்லும் ஒருவன் தனது மனைவி அந்த மேலதிகாரியுடன் இருப்பதை அறிந்து விசனப்படும் கதை.

வேட்டையும் விமர்சனமும் முரண்ணகையை தொட்டுக் காட்டும் கதைகள்.

எஸ்.எல். எம் ஹனீபாவின் சாதாரண கதைகள்கூட மனத்தில் படமாக இடம் பிடிக்கக்கூடியது. காரணம் அவரது எழுத்துத் திறமை. அவரது வார்த்தைகள் குரான் அல்லது பைபிள்போல் சிறிய பந்தியாகவோ அல்லது ஒற்றை வசனமாக வரும். அதில் ஏராளமான அர்த்தங்கள் பொதிந்திருக்கும். செயற்படு வினைச் சொற்களை (Active verbs) பாவித்திருக்கிறார்-

உதாரணத்திற்கு வேட்டையில்
“காதனுடைய பாதங்களில் குத்திய முட்களெல்லாம் ‘சுருக் ‘ என்ற ஓலத்துடன் முனை மழுங்கின. “

சாதாரண எழுத்தாளன் எப்படி எழுதியிருப்பான் ?

“காதனுடைய காலின் குத்திய முள்ளை அவன் அலட்சியப்படுத்தினான். “

இன்னும் கொஞ்சம் நல்ல எழுத்தாளன் “காதனது பாதங்களில் முள்ளுகள் குத்தி முனை மழுங்கின” என எழுதியிருப்பான்.

எஸ்.எல். எம் ஹனீபா நான் வாசித்த தமிழ் எழுத்தாளர்களிலே சிறப்பான புனைவுமொழியை கைவரப்பெற்றவர். மிகவும் சிக்கனமான எழுத்தாளர். அவரை அடுத்தமுறை சந்திக்கும்போது கண்ணன் குருஷேத்திரத்தில் கர்ணனிடம் யாசித்ததுபோல் பாவிக்காமல் வைத்திருக்கும் இந்த மொழி திறமையில் சிறிதளவாவது எனக்குத் தரும்படி கேட்பேன்.

காலச்சுவடு பதிப்பகம்

Posted in Uncategorized | பின்னூட்டமொன்றை இடுக

அவுஸ்திரேலிய ஆதிவாசி இளைஞனுடன் ஒரு நாள்


இமயமலை சிறு குழந்தைபோல் ஒவ்வொரு வருடமும் வளர்ந்து வருகிறது.இமயமலையின் வயது 50 மில்லியன் வருடங்கள்
அவுஸ்திரேலியாவின் மத்தியில் 348 மீட்டர் உயரமான கல் மலையுள்ளது. அதனது வயது 500 மில்லியன் வருடங்கள்.அது வளரவில்லை.
மத்திய அவுஸ்திரேலியாவில் உள்ள இந்த மலை ஐயேர் கல்மலை(Ayers Rock) ஒரு காலத்தில் என்று கூறப்பட்டது. இந்துக்களுக்கு இமயமலை எப்படி புனிதமானதோ,அப்படி அவுஸ்திரேலிய ஆதிவாசிகளுக்கு உலறு கல்மலை புனிதமானது . அனன்கு(Anangu) என்ற அவுஸ்திரேலிய ஆதிவாசிகள் இனக்குழுவிற்கு சொந்தமான பிரதேசத்தில் இந்த உலறு கல்மலையும் அதற்கு 25 கிலோமீட்டர் தூரத்தில் பல கல்மலைகளது சேர்க்கையால் உருவாகிய கடா ருயுரா(Kata-Tjuta) என்ற இன்னொன்றும் இருக்கிறது. இவற்றிலிருந்தே உயிர்களது தோற்றம் ஏற்பட்டதென இந்தப்பகுதி ஆதிவாசிகள் நம்புகிறார்கள். அதனால் அனன்கு இனக்குழுவின் புனிதப்பிரதேசமாக நம்பப்படுகிறது.

22,000 வருடங்கள் முன்பே இந்தப் பகுதியில் மனிதர்கள் வாழ்ந்த ஆதாரங்கள் உள்ளது. அவுஸ்திரேலிய அரசு 1985ம் ஆண்டு இந்த கல்மலைகள் உள்ள பகுதியை தேசிய வனமாக அங்கீகரித்து அனன்கு ஆதிவாசிகளிடம் கையளித்துவிட்டது. அவர்களிடமிருந்து 99 வருட வாடகைக்குப் பெற்று இந்தப் பகுதியில் சுற்றுலா மையம் ஒன்றை அமைத்து உள்ளது. இந்தப் புனிதப்பகுதிக்கு சிறிது தூரத்தில் விமான நிலயம், ஹோட்டேல்கள் மற்றும் இங்கு வேலைசெய்பவர்களுக்குத் தங்கும் வசதிகள் என்று தற்போது உருவாக்கியிருக்கிறார்கள். இந்த இடம் தற்பொழுது ஐக்கிய நாடுகளின் கல்வி கலாச்சார நிறுவனத்தால் உலகின் முக்கிய இடங்களில் (World Heritage )ஒன்றாக அங்கீகரிக்கப்பட்டுள்ளது

540 மில்லியன் வருடத்திற்கு முன்பாக அவுஸ்திரேலியாவின் மத்திய பகுதிகள் பரவைக்கடலாக இருந்தன. இந்தக் கடல் பசுபிக் சமுத்திரத்துடன் இணைந்திருந்தது. பிற்காலத்தில் படிப்படியாக நடந்த கண்டங்களின் நகர்வால் இந்தக் கற்பாறைகள் உருவாகியதாகச் சொல்கிறார்கள் .

இந்தக் கல் மலைகள் தனியான பாறையல்ல. தொடர்ச்சியான அழுத்தத்தால் மண், கல் மற்றும் கனிப்பொருட்கள் சேர்ந்து உருவாகிய சாண்ட் ஸ்ரோன்(sand stone) வகையானவை . நிலத்தின் மேல் தெரிவது மிகவும் குறைவானது. நிலத்தின் கீழ் கிட்டத்தட்ட 4-5 கிலோ மீட்டார்கள் இந்தக் கல்மலைகள் புதைந்து இருப்பதாகச் சொல்கிறார்கள்.

இந்தக் கல்மலையில் இரும்பு போன்ற தாதுப்பொருட்கள் இருப்பதால் சூரிய உதயத்தின் போதும், மறையும் போதும் பல வர்ணத்தில் தெரியும் . இதனால் கல்மலைகளைச் சுற்றிய திறந்த வெளியில் மக்கள் கூடுவார்கள், உணவுண்ணுவார்கள், மற்றும் ஆங்கிலேயரது காலத்தில் ஆவ்கானிஸ்தானியரால் அவுஸ்திரேலியாவிற்கு கொண்டு வரப்பட்ட ஒட்டகங்களில் சவாரி செய்வார்கள். இதை விடப் பகலில் சூரிய வெளிச்சத்தை உள்வாங்கி இரவில் ஒளிரக்கூடிய கண்ணாடிக்குமிழ்கள் இருப்பதால் இருண்ட இரவில் இந்தப் பகுதி ரியூலிப் மலர்களின் வனம்போல் காட்சி தரும்.

இரண்டு நாட்கள் இந்த காட்சிகளைப் பார்த்தோம். மூன்றாவது நாள் ஆதிவாசிகளது வாழ்வை அறிவதற்கும், அவர்கள் வாழ்ந்த இடங்களைப் பார்ப்பதற்கும் ஒரு நாளை ஒதுக்கினோம். அதற்கான பிரயாணப்பதிவை செய்துவிட்டு அங்குள்ள அருங்காட்சியகத்திற்கு சென்றேன்.

“ இதுவரை எமது மண்ணில் இருந்து பெரிதளவு செல்வத்தை எடுத்தீர்கள். அதிலிருந்து சிறிது பணத்தை இந்த உண்டியலில் போடுங்கள் “ என்ற வார்த்தை ஆதிவாசிகளின் அருங்காட்சியகத்தின் உள்ளே சென்றபோது கதவருகே உள்ள கண்ணாடி உண்டியலில் அருகே ஆங்கிலத்தில் எழுதப்பட்டிருந்தது.

வார்த்தைகளின் வலிமையை உணர்ந்தேன். அந்தக் கூர்மையான சொற்கள் என்னிதயத்தில் ஆழமாகத் தைத்தது.

1770 அவுஸ்திரேலியாவில் இறங்கிய ஆங்கிலேயர் மட்டுமல்ல அதன் பின்பு வந்த ஐரோப்பியர்கள் மற்றும் என் போன்ற ஏராளமான குடியேற்றவாசிகளும் இந்த நாட்டின் செல்வத்தை அனுபவிக்கிறோம். அவுஸ்திரேலியா, இரும்புத் தாதையும் கரி , வைரம் , மற்றும் தங்கம் அலுமினியம் என்று நிலத்தில் பெறப்பட்ட பொருட்களிலே அன்னிய செலாவணியை ஈட்டும்போது அந்த வார்த்தைகள் மேலும் அழுத்தமான அர்த்தமுள்ளதாகின்றன.

இதுவரையில் அவுஸ்திரேலிய சனத்தொகையில் 3 வீதமான மக்கள் மட்டுமே ஆதிவாசிகளாக இருக்கும்போது சிட்னி, மெல்பன் போன்ற நகரங்களில் வாழ்ந்தால் எந்த ஆதிவாசிகளையும் சந்திக்காது பிறந்து, வாழ்ந்து, இறந்துவிடலாம். சிட்னியில் படிக்கும் காலத்தில் ரெட்பேண் என்ற பகுதியில் வாழ்ந்த ஆதிவாசிகளையும் பின்பு பயணம் சென்றபோது அங்கொன்று இங்கொன்றாக கண்டதல்லாது ஆதிவாசிகளோடு பழகிய அனுபவம் எனக்கில்லை. எவ்வளவு படித்தாலும் மியுசியங்களைப் பார்த்தாலும் இரத்தமும் சதையுமான மனிதர்களோடு பழகும் அனுபவம் வித்தியாசமானது என்பதை இம்முறை அறிந்துகொண்டேன்.

ஒரு நாள் எங்களை அந்த தேசியவனத்தை சுற்றிகாட்ட ஒரு அனன்கு ஆதிவாசியான வழிகாட்டியை ஒழுங்கு செய்தோம். இருபத்தாறு வயதான கெல் வட்சன். அவனது மனைவியுடன் வந்தான்.

கிட்டத்தட்ட நூறு கிலோமீட்டருக்கு அந்த தேசியவனத்தில் நாள் முழுவதும் பிரயாணம் செய்தோம். நகர மக்களாகிய நாங்கள் அங்கு தனித்து விடப்பட்டால் ஒரு நாள் தாங்கமாட்டோம். வருடத்திற்கு 250 மி மீட்டார்கள் மழை பெய்யும் பாலைவனம்.விரிந்த ஒரே அமைப்பைக் கொண்ட மணற் பிரதேத்தில் இரும்புத்தாது கலந்து இருப்பதால் செம்மண் பிரதேசம் – இடைக்கிடை பாலைவன ஓக்கெனும் மரம் நீண்டு வானத்தை நோக்கியிருந்தது . அதைக் கூர்ந்து பார்த்தால் கசூர்ரினா எனப்படும் சவுக்குமரம். அந்தச் சவுக்கு மரத்தின் கீழ் மாடே தின்னாத கடற்க்கரைக் கள்ளிபோன்ற புல்லு வளர்ந்திருந்தது. இடைக்கிடை ஆவாரம் செடி போன்ற மல்கா மரங்கள் பற்றைகளாக ஆள் உயரத்திற்கு வளர்ந்திருந்தது.

நாங்கள் சென்ற காலம் குளிர்காலமானதால் பச்சையாகத் தெரிந்தது. மழைக்காலத்தில் காட்டு பூக்கள் பூத்து அழகாகத் தெரியுமென்றார்கள். பாறைக்கற்கள் கொண்ட பிரதேசத்தில் மழைக்காலத்தில் தண்ணீர் தேங்கியிருக்கும். இந்தப்பிரதேசத்தில் தற்பொழுது ஒட்டகங்கள் கட்டாக்காலியாக ஆட்சி செய்கின்றன. 800000-1 மில்லியனாக இவை பெருகி அந்த வனத்தை நாசம் செய்கின்றன. பாலைவனத்தில் வாழும் மற்றைய உயிரினங்களைப் பகலில் காண்பது அபூர்வம்.

இப்படியான இடத்தில் மனிதர்கள் எப்படி வாழ்ந்தார்கள் என்று எண்ணியபோது நாம் சென்ற வாகனம் ஒரு இடத்தில் நின்றது. அந்த இடம் ஆதிவாசி மக்கள் தங்கி செல்லும் பிக்னிக் பிரதேசம். தற்பொழுது உல்லாசப் பிரயாணிகள் தங்கிச் செல்வதால் கழிப்பறை அமைந்துள்ளது.

அங்குள்ள சிறிய தகரக்கொட்டிலின் உள்ளே எங்களுக்கு தேநீர் தந்தார்கள். சுற்றிப் பார்த்தபோது செட்டைகள் பல நிறத்தில் குவிந்து பறவைகளின் சுடுகாடாகத் தெரிந்தது..

ஒரு மரத்தாலான ஈட்டியை கெல் வட்சன் எம்மிடம் தந்து தூர எறியச்சொன்னான். நான் எறிந்தபோது 50 அடிகள் கூடபோகவில்லை. ஆனால் அவன் எறிந்தபோது 200 அடிகள் தூரம் சென்றது.

“இந்த ஈட்டியால் பெரிய மிருகங்களைத் தாக்குவோம்” என்றான்

“இந்தச் செட்டைகள் என்ன ?— என்றபோது “அது – பறவைகளை உண்டிவில் கொண்டு தாக்கி நெருப்பில் வாட்டுவோம் . அப்படியான செட்டைகளே நீங்கள் பார்ப்பது” என்றான்.

எங்களுடன் இருந்து தேநீரைக் குடித்தபடி “நான் எனது கதை சொல்லப் போகிறேன் “என்றான் .

நாங்கள் கதை கேட்கத் தயாராகினோம். நான், எனது மனைவி, எங்கள் வயதொத்த ஒரு அவுஸ்திரேலிய தம்பதிகள். ஐந்தாவதாக இருபத்தைந்து வயதான கைலி என்ற இளம் பெண் கொண்ட சிறியது எமது குழு .எல்லோரும் மணல் பரப்பில் இருந்த மரக் குற்றிகளில் இருந்தோம்.

எமது அருகில் குந்தியிருந்து கொண்டு தனது சிறிய பையில் இருந்து கருப்பு வெள்ளை படத்தில் உள்ள வயதான ஆதிவாசி மனிதரைக் காட்டி “ இவர் எனது பூட்டன். இவரே எமது இனக்குழுவுக்குத் தலைவர். மூன்று மனைவிகளை வைத்திருந்தவர். ஒரு நாள் நண்பர்கள் இருவருடன் சேர்ந்து ஒட்டகம் ஒன்றை ஈட்டியால் கொன்றுவிட்டார். இதனால் அலிஸ்பிரிங்கிலிருந்து ஒரு பொலிஸ் குழு வந்து அவரைப் பிடித்து கை கால் கழுத்து எல்லாம் சங்கிலி போட்டு அலிஸ்பிரிங் கொண்டு சென்றார்கள். இரவானதும் வழியில் இளைப்பாறியபோது பொலிசாரிடமிருந்து தப்பியதால் பூட்டன் தொடர்ச்சியாகத் தப்பி ஓடிக்கொண்டிருந்தார் இறுதியில் தென் அவுஸ்திரேலியாவில் ஆயிரம் கிலோமீட்டர் அப்பால் பிடிபட்டபோது நீதிபதியால் தென் அவுஸ்திரேலியாவில் இருக்கக்கூடாது என்ற எச்சரிக்கையுடன் விடுதலை செய்யப்பட்டார். பிற்காலத்தில் இந்தப் பிரதேசத்தை ஆதிவாசிகளுக்கு உரிமையானதென்ற போராட்டத்தை எடுத்தபின் சிறிதுகாலத்தில் இறந்துவிட்டார். எனது குடும்பத்தில் எல்லோரும் கஸ்டப்பட்டு வளர்ந்தபோது, எனது அம்மா அவுஸ்திரேலிய வெள்ளை விவசாயி ஒருவருக்கு வேலை செய்தபோது ஏற்பட்ட உறவால் நான் பிறந்தேன். நான் ஒரு அரைசாதி ”என்று தனது கோதுமை நிறமான தோலைக்காட்டினான் கெல் வட்சன்

அவனைப் தனியாக மெல்பேனில் பார்த்தால், கூரிய நாசியுள்ள கர்நாடகா அல்லது ஆந்திரப் பிரதேச இந்தியன் என நினைத்திருப்பேன்.

மற்றொரு வரைபடத்தை எடுத்து தனது பூட்டன் ஆயிரக்கணக்கான கிலோமீட்டர்கள் தப்பி ஓடிய பாதையை காட்டினான் .
“அம்மா குடிகாரியாகி விட்டதால் என்னை, எனது பேத்தியே வளர்த்தார் .இப்பொழுது எனது மனைவியும் இதே குழுவை சேர்ந்தவர். என்றான்.

எங்களோடு வந்தாலும் அவனது மனைவி வெட்கத்துடன் அங்குள்ள சவுக்கு மரத்தருகே நின்றாள். அவள் கருமையான நிறமும் ,விரிந்த மூக்குடன் பொதுவான ஆதிவாசியின் தோற்றத்தைக் கொண்டவள்.

“எனது பூட்டனின் பெயர்தான் உலறு. இந்த கல்மலையின் பெயர் உலறு. “

கெல் வாட்சன் ஒருவிதத்தில் ஆண்ட பரம்பரை என நினைத்தேன்.

ஆரம்பத்திலே ஆதிவாசிகள் அவர்களை மட்டுமல்ல அவர்கள் வீடுகள் என்பவற்றைப் படமெடுப்பதை விரும்புவதில்லை எனச் சொல்லப்பட்டிருந்தது.

வாகனத்தில் சிறிது துரம் சென்றதும் அங்கு ஒரு மரத்தின் வேரைக் கிண்டி அந்த வேரின் நடுவில் உள்ள ஒரு கூட்டு புழு வைக்காட்டி ( witchetty grub) “இது எங்களது உணவு ” என்று காட்டியபோது என்னால் போட்டோ மட்டும் எடுக்க முடிந்தது . பின்பு நெருப்பில் வாட்டியபோது அதைத் தின்றேன். இறாலுக்கும் கணவாய்க்கும் இடைப்பட்ட சுவையாக இருந்தது.

வேறொரு இடத்தில் ஒரு மரத்தின் கிளையை உடைத்து அதில் வேர்வைபோல் கசிந்திருந்ததைக் காட்டி “இதில் தேன் துளிகள் இருக்கு” என்றபோது நான் நம்பவில்லை .

“பாலைவனத்தில் தேனியிராது ஆனால் இந்த மரத்தில் கசிவதை நக்குவோம்” என்றபோது நானும் நக்கினேன்- இனிப்பாக இருந்தது.
“இந்தப்பிரதேசத்தில் தண்ணீர் எப்படி —–?” என்ற போது கல்லுப்பாறைகளில் தேங்கி நின்ற தண்ணீரைக் காட்டினான் . அப்படியான இடங்களில் பெண்கள் தண்ணீர் விட்டு உணவை அரைப்பார்கள். ஆவரை போன்ற ஒரு மரத்தின் காய்களை அரைத்துத் தின்னுவார்கள் என அதற்கான கல்லையும் எடுத்துக்காட்டினான்.

அவுஸ்திரேலிய ஆதிவாசிகள் தனித்தன்மையானவர்கள் 500 மேற்பட்ட இனக்குழுவினர் 750 மொழிகள் பேசியவர்களிடம் தற்பொழுது 40 மொழிகளே எஞ்சியுள்ளது .

கற்கால மனிதர்களாக எந்தப் பயிர் செய்கை இல்லாமல் இயற்கையில் கிடைக்கும் உணவை உண்டார்கள் . கப்டன் குக் வரும்போது கிட்டத்தட்ட 3 இலட்சம் மக்களே இந்தப்பெரிய நிலப்பரப்பில் வாழ்ந்தார்கள். அதிக உணவுத்தேவை இருக்கவில்லை. இயற்கையில் கிடைத்ததே போதுமானதாக இருந்தது. இறுதி வரையும் நாடோடிகளாக இருந்ததால் வீடு அல்லது உறைவிடமற்று வாழ்ந்திருக்கிறார்கள். எதிரிகளே இல்லை . பாதுகாப்புத்தேவை இல்லாதபடியால் அரசோ , ஆயுதங்களோ தேவையில்லை. பறவைகள் மற்றும் கங்காரு போன்ற மிருகங்களை வேட்டையாட மர ஈட்டி மட்டுமே போதுமானதாக இருந்தது. மற்றைய சமூகங்களில் கற்காலம், தாமிரக்காலம், இறுதியாக இரும்பு – பின் உருக்கு காலமென வந்தது.

போரில்லை என்பதால் ஆயுதத் தேவையில்லை.எமக்கு மக்கள் தொகை கூடி உணவுத்தேவை வந்தால் பயிரிடுகிறோம். கால் நடை வளர்க்கிறோம். கலாச்சாரங்கள் தேவைகளை வைத்தே மாற்றமடைகின்றன. ஆயுதம் உணவுப்பொருள் தேவையற்வர்களாக இருந்தவர்களை ஆதிவாசிகள், அல்லது நாகரிகமற்றவர்கள் எனப் பெயரிடுகிறோம்.

வீட்டுக்குள் இருக்கும் எங்களுக்கு இரவு ஒன்றே. அல்லாவிடில் முன்னிரவு பின்னிரவு என்போம். வெளியே தூங்கும் ஆதிவாசிகளின் மொழியில் இரவை எட்டாகப் பிரித்து சொல்வார்கள். அவர்களிடம் எழுத்து மொழியில்லை. அரசு இருந்து வரி வசூலித்தால் அவர்களுக்கு மொழியில் பதிவு வைக்கவேண்டிய தேவையிருக்கும். அரசு இல்லை. ஆனபடியால் எழுத்துத் தேவையில்லை .

அவர்களிடம் கதைகள் பாட்டு நடனம் உண்டு. இலக்கியமுள்ளது. கெல் வட்சன் என்னிடம் கூறிய கதை அவனுக்கு வாய்வழியாக பாட்டி சொன்னது. அவர்களது கதைகள் கனவுகளைக் கொண்டவை. அவைகள் பாடலாகவும் அழகான சித்திரமாகவும் வரையப்படுகிறது. தலைமுறையாக கடத்தப்படுகிறது. அவுஸ்திரேலிய ஆதிவாசிகள் ஓவியம் உலகத்திலே தனித்தன்மையானது. 20ம்நூற்றாண்டில் ஆரம்பக்காலத்தில் பிக்காஸோ போன்றவர்களால் உருவாகிய அரூபமான(Abstract) ஓவிய வகை ஐரோப்பாவைச் சேர்ந்தது. அவுஸ்திரேலிய ஆதிவாசிகளின் புள்ளிகளாலான ஓவியம் எத்தனை ஆயிரம் வருடங்கள் முந்தியது? கனவுகளையும் காட்சிகளையும் உருவங்களாக்காது, புள்ளிகளாக்கி அரூபமாக வெளிப்படுத்துகிறார்கள்.

இறுதியில் கெல் வட்சனும் மனைவியும் எமக்கு விடை கொடுத்துவிட்டு தங்கள் குடியிருப்பை நோக்கிச் சென்றபோது எனது விழிகள் அவர்களது முதுகில் இருந்தது. இதயத்தில் குற்ற உணர்வு நிறைந்திருந்தது. கலங்கிய மனத்துடன் ஒட்டகத்திற்கு கூடாரத்தைக் கொடுத்த வழிபோக்கனது கதையை நினைத்தபடி அங்கிருந்து வந்தேன்.

Posted in Uncategorized | 2 பின்னூட்டங்கள்

பிரேசிலில் சம்பா நடனம்


பிரேசிலில் ரியோ டி ஜெனிரோவோடு சென்ற போது ஒலிம்பிக் நடந்து ஒரு மாதமாகியிருந்தது. லத்தீன் அமரிக்காவில் மட்டுமல்ல உலகத்திலே பெரிய நகரங்களில் ஒன்று ரியோ டி ஜெனிரோ. அதிகமாக உல்லாசப்பிரயாணிகள் செல்லும் இடம். ஆனால் பல மேற்கத்திய ஊடகங்கள் நகரம் பாதுகாப்பற்றதும், வன்முறையும், போதைமருந்துகளும் மலிந்த இடமென்பதால் இவர்கள் எப்படி ஒலிம்பிக்கை நடத்துவார்களென சொல்லிக்கொண்டிருந்தபோதே வெற்றிகரமாக ஒலிம்பிக்கை நடத்தி முடித்தார்கள்.


ஊடகங்களின் வெருட்டலால் நாங்கள் கொப்பகானா என்ற பிரபலமான இடத்தில் தங்கினோம். மேல்தட்டு உல்லாசப் பிரயாணிகள் நிற்பதுடன் பாதுகாப்பானது. அத்துடன் இங்குள்ள கடற்கரை பிரசித்தி பெற்றது.

நாங்கள் இரவில் போய் சேர்ந்தபோது எங்கள் ஹோட்டலில் இருந்து எப்பொழுதும் கலகலப்பாக கொப்பகானா கடற்கரை தெரிந்தது. மங்கிய ஒளியில் கருநீலமான அத்திலாந்திக் கடல் திரண்டுவந்து வெண்மணற்பரப்பில் அடித்து விளையாடிக்கொண்டிருந்தது.. வீசிய காற்று வாயில் பட்டு உப்பாகக் கரைந்தது. அந்த முழுக் கடற்கரையும் நீச்சலுடை அணிந்த பெண்களாலும் ஆண்களாலும் நிறைந்திருந்தது. கடற்கரை அருகே செல்லும் பாதை வாகனங்களாலும் மக்களாலும் ஏதோ திருவிழாவாக கலகலப்பாக இருந்தது. ஹோட்டலின் அருகே இருந்த உணவகத்திற்குச் சென்ற போது போர்த்துக்கேயரும் ஆபிரிக்காவினரும் கலந்த புதிய இனமாக இருந்தது. பிரேசிலியர்கள் மற்றைய ஸ்பானியர்களைவிட உருவத்தில் மட்டுமல்ல பழகுவதிலும் வித்தியாசமாக இருந்தனர்.அடுத்த நாள் வரும்வரை வாழ்வதற்கு காத்திராதவர்கள்போல் தென்பட்டார்கள். நடுநிசி கடந்த பின்பும் உறங்காத நகரமாகத் தெரிந்தது.

பிரேசில் தென்னமரிக்காவில் பெரிய நாடு மட்டுமல்ல போர்த்துக்கீய மொழி பேசும் ஒரே நாடு. போர்த்துக்கேய கடலோடிகள் வந்ததும் ரியோ டி ஜெனிரோ அழகில் மயங்கிவிட்டார்கள்.சிட்னி மாதிரி அழகான குடாக்கடலானதால் கப்பல்களுக்குப் பாதுகாப்பானது என்பதால் உடனே கோட்டையைக் கட்டினார்கள். அதன் பின்பு ஆப்பிரிக்க அடிமைகளின் முக்கியமான இறக்குமதி துறைமுகமாகவும், அடிமைகளை ஏலம் விடும் சந்தையாகியது.

அமேசன் ஆறும் அதைச் சுற்றியுள்ள காடும் தற்போது பெரும்பகுதி ஓட்சிசனை உற்பத்தி செய்து உலகின் சுவாசப்பையாக உள்ளது என்கிறார்கள்.

இப்படியான நாட்டில் ரியோ டி ஜெனிரோ நகரத்திலே எங்களது மூன்று நாள்ப்பயணம் சுருக்கமாக முடிந்தது என்பது கவலையான விடயமாக இருந்தது.

நகரத்தின் மத்தியில் உள்ள சுகர்லோவ் மவுண்டின் தனி ஒரு கல்மலை எனப்படும் குன்றில் இருந்து கேபிள் கார் செல்கிறது அதிலிருந்து முழு ரியோ டி ஜெனிரோ நகரத்தையும் துறைமுகப்பகுதியை பார்ப்பது அழகான காட்சியாகும்.அங்கு அழகான கட்டிடங்கள் புதிதாகக் கட்டப்பட்டிருந்தன.
துறைமுகத்தில் அக்கால கப்பல்களை காட்சிப்பொருளாக வைத்திருந்தனர். 150 கடலோடிகளுடன், சில குதிரைகள், ஒன்று அல்லது இரண்டு பீரங்கியுடன் வந்து உலக நிலப்பரப்பில் கணிசமான பகுதியைக் கைப்பற்றியிருக்கிறார்கள் என்பது எனக்கு நம்ப முடியாமல் இருந்தது. அதேபோல் அடிமைகளை வைத்திருந்த இடங்கள் பார்த்தபோது மனத்தில் அருவருப்பு ஏற்பட்டது. கிட்டத்தட்ட 15 மில்லியன் அடிமைகளை அமரிக்க கரைகளுக்கு கடத்தியதில் பெரும்பகுதியை செய்தவர்கள் போர்த்துக்கேயர்களே.

கடலைக் கடந்தவர்கள் 15 மில்லியன் எனக்கணக்கானால் இடையில் இறந்தவர்களது கணக்கு எங்வளவு?

யேசுநாதரின் 38 மீட்டர் உயரமான பிரசித்தி பெற்ற கைவிரித்த சிலை கொறவாடோ 700 மீட்டர் ((Corcovado) மலையில் உள்ளது அதைச் சுற்றி பாதுகாக்கப்பட்ட காடு உள்ளது. அந்தக் காட்டின் ஊடாக மின்சார ரெயிலில் செல்வது வித்தியாசமான அனுபவம். இந்தச் சிலை மாபிள் போன்ற சோப்ஸ்ரோனில் செய்யப்பட்டது. ஐரோப்பிய சிற்பிகள் மற்றும் என்ஜியர்களால் வடிவமைக்கப்பட்டது தற்போது ரியோ டி ஜெனிரோவின் முக்கிய அடையாளமாகிறது. பிரேசிலின் கத்தோலிக்க மதத்தின் நினைவாக உருவாக்கப்பட்டது, உலக அதிசயமாகவும் உல்லாசப்பிரயாணிகள் செல்லும் முக்கிய பகுதியாக பேணப்படுகிறது.

நாங்கள் அங்கு சென்று இரண்டு மணிநேரம் நின்றாலும் யேசுவின் முகத்தை சில நிமிடநேரம்தான் பார்க்க முடிந்தது. காரணம் ஈரலிப்பான மலைப்பிதேசமானதால் முகில்கள் வந்து படிந்து விடும். ஒரு தொகையான முகில்கூட்டம் கடந்து செல்ல, மற்றைய முகில்கூட்டம் சிலையை மறைந்துவிடும். கமராவும் கையுமாக இரு மணிநேரம் கண்ணாம்பூச்சி விளையாடி சில படங்களையெடுத்தோம். அந்த மலைப்பகுதியில் இருந்து நகரத்தை தெளிவாகப் பார்க்கமுடியம்.

நமது நாட்டில் கிடைக்கும் வாழைப்பழம், மாம்பழம், இரம்புட்டான், திராச்சை என எல்லாப் பழங்களும் கிடைக்கும். நாங்கள் கொறவாடோ மலைப்பிரதேசத்தில் பலா மரங்கள் காடாக இருந்ததைக் கட்டோம் . ஏதோ காரணத்தால் பலாப்பழங்களை உண்ணவில்லை. பழச்சந்தைக்கு சென்றபோதும் பலாப்பழத்தைத் தவிர, மற்றவை எல்லாம் இருந்தன.

உலகத்தில் மிகவும் பிரபலமானமானது சம்பா காணிவல். அக்காலத்தில் பிரேசில் களை கட்டிவிடும். எனக்குத் தெரிந்த பலர் அவுஸ்திரேலியாவில் இருந்து அந்த காணிவல் பார்க்க பிரேசில் செல்வார்கள்.

ஆபிரிக்காவில் இருந்து அடிமைகயோடு இந்தச் சம்பா நடனம் மேற்காபிரிக்கப் பகுதியில் இருந்து இறக்குமதி செய்யப்பட்டது. தற்பொழுது பிரேசிலில் பல இடங்களில் கிளையாகப் பிரிந்து வேறுபடுகிறது. உடலை நிமிர்த்தியபடி பாதத்தையும் முழங்காலையும் சங்கீதத்திற்கு ஏற்றபடி மேல் அசைத்தபடி நடக்கும் இந்த நடனம் கண்ணைக்கவரும் உடைகளால் மிகவும் பிரசித்தி பெறுகிறது.ரியோவில் பல சம்பா பாடசாலைகள் உள்ளது. எமது வழிகாட்டி பல கட்டிடங்களைக் காட்டி இவையெல்லாம் சம்பா பாடசாலைகள் என்றார்கள்.

எங்களை அழைத்துச் சென்ற சம்பா நடன நிகழ்வில் ஆட முன்பு அந்த அழகிகள் வந்து எம்முடன் படமெடுப்பார்கள். அந்தப்படத்தை எம்மிடம் பின் விற்பார்கள்.

நடனம் தொடங்கியதும் உண்மையில் அந்த இரண்டு மணிநேரமும் போனது தெரியவில்லை. பெண்களது உடைகள்,உடைகளற்ற பகுதிகள், நடனங்கள் என்பற்றைவிட இளைஞர்கள் என்னை மிகக் கவர்ந்தார்கள். தங்கோவில் இருந்தது போன்ற நளினம், சம்பாவில் எனக்கு தெரியவில்லை. ஆனால் கண்ணுக்கும் காதிற்கும் விருந்தாக இருந்தது.

உலகத்தில் நிலவுடைமை சமுக அமைப்பிலே பெரும்பாலான நடனங்கள் உருவாகின. அவற்றில் பொழுதுபோக்கு அம்சத்துடன் நிட்சயமாக பால்க்கவர்ச்சியின் தன்மைகள் இருக்கவேண்டும். மற்றவை உழைக்கும் சமூகத்தின் சந்தோசத்தைப் பிரதிபலிக்கும் கிராமிய நடனங்கள் . சம்பா ஆப்பிரிக்க குடிமக்களின் தன்னெளிர்ச்சியை பிரதிபலிக்கும் நடனம் ஆனால் தற்பொழுது பால்க்கவர்ச்சியைச் சேர்த்துப் பரிமாறுகிறார்கள்.

பிரேசிலின் சேரிகள்

நான் ரியோவில்போக விரும்பிய இடம் சேரிகள்( Favela) என்பாடும் சேரிப் பகுதி தொலைவில் இருந்தே பார்த்தோம். உள்ளே போகமுடியவில்லை. பாதுகாப்புக் காரணம் என வழிகாட்டி சொன்னார். பிரேசிலின் பல நகரங்களில் சேரிகள் உள்ளன. இவை நமது சேரிகள்போல் குடிசைகள் அல்ல, ஆனாலும் நெருக்கமாக அமைந்துள்ளன. அடிப்படை வசதிகள் குறைவாகவும்- பாடசாலைகள், வேலை வாய்ப்புகள் அற்றவை. அத்துடன் கொலைகள், போதைவஸ்து, சண்டியர்கள், துப்பாக்கிச்கூடுகள் எனப் பல குற்றச் செயல்கள் நடக்குமிடமாக மாறியுள்ளது.

இவைகள் உருவானதற்கு முக்கிய காரணம் ஆப்பிரிக்க அடிமைகளை விடுதலையாக்கியதும் அவர்களுக்கு நிலங்கள் கொடுக்கப்படவில்லை. இதனால் வாழ்விற்காக அவர்கள் வேலைதேடி நகரத்திற்கு வருகிறார்கள். நகரங்களில் கீழ் மட்டதொழில்கள், வீட்டுவேலைகள் என்பனவற்றில் அவர்கள் தங்களது வருவாயைப் பெறும்போது நகரத்தின் புறநகர்ப்புகதிகளில் காலிநிலங்களில் அல்லது அரசாங்க நிலங்களில் தங்கள் முயற்சியால் வீடுகளை உருவாக்கும்போது, எழுந்தமானமான குடியிருப்புகளை உருவாக்குகிறார்கள். உலகத்திலே இப்படியான சேரியுருவாக்கம் நடந்த நாடுகள் இந்தியா, தென்ஆபிரிக்கா மற்றது பிரேசில். இந்த மூன்று நாடுகளிலும் சிறுபகுதியியினர் பெருஞ்செல்வத்தை வைத்திருப்பதுடன் இன்னமும் பொருளாதார சீர்திருத்தம் நடக்கவில்லை. பலகாலமாக கீழ்மட்ட மக்களுக்கு அடிப்படை வசதிகள் மறுக்கப்பட்டதாக இருக்கிறது.

தற்போது ஊழல் குற்றங்கள் வைக்கப்பட்டபோதும், கடந்த பதினைந்து வருடங்கள் பிரேசிலின் பொற்காலங்கள்.தொழிலாளர் கட்சியின் லுலா டி சில்வா ஆட்சியிலும் பின்பு அவரது வாரிசான டில்மா ருஸ்சோவின் வருடங்களும், ஏராளமான மக்கள் வாழ்க்கைத்தரம் உயர்த்தப்பட்டு பொருளாதார முன்னேற்றம் ஏற்பட்து. இக்காலத்தில் பெட்ரோல், இரும்பு உட்பட்ட கனிமப் பொருக்களின் விலையேற்றமும் இதற்கு முக்கிய காரணம். தற்பொழுது மீண்டும் பெட்ரோல் கனிமப்பொருட்களின் விலை உலகச் சந்தையில் குறைந்ததும் வலதுசாரிகளின் கையோங்கியுள்ளது. தற்பொழுது மக்களிடையே பல போராட்டங்கள் தொடர்ச்சியாக நடக்கின்றன.

ரியோவில் இருந்து மீண்டும் சந்தியாகோவிற்கு திரும்பியபோது ஏர்போட்டில் நடந்த சம்பவம் இங்கு குறிப்பிடவேண்டும். விமானத்தில் இறங்கி சுங்கத்தைக் கடந்து வந்தபோது சாதாரண உடையில் இருவர் என்னையும் மனைவியையும் மறித்தனர்.
என்னவென ஏறிட்டபோது, நாங்கள் போதைவஸ்துப் பொலிஸார் எனக்கூறி தங்களது அடையாள அட்டையைக் காட்டினர். எங்களது பெட்டிகளைச் சோதிக்க வேண்டும் என்றனர்
நாங்கள் எங்களது பாஸ்போட்டைக் அவர்களில் ஒருவரிடம் கொடுத்தேன்.
அதில் எனது பாஸ்போட்டில் எனது நடுபெயராக நேருடா என்ற பெயர் இருந்தது.
‘உங்கள் பெயரில் எங்கள் கவியொருவர் இருக்கிறார் தெரியுமா?’

‘அவரால்த்தால்தான் என் பெயர் வந்தது’

‘நீங்கள் அவரது வீட்டைப் பார்த்தீர்களா?

‘வந்த முதல் நாளே பார்த்தேன் நானும் கதைகள் எழுதுபவன்’ என்றதும் எனது எங்கள் பாஸ்போட்டைத் தந்துவிட்டு இருவரையும் கை குலுக்கு விடைகொடுத்தனர்

நான் எழுதுவது எனக்குப் பெருமை ஆனால், எந்தப் பிரயோசனமும் இல்லை, வீண் செலவு. நான் காதலிக்கும்போது எழுத்தாளர் என்றால் கைவிட்டிருப்பேன் என்று அடிக்கடி சொல்லும் மனைவியை திரும்பிப் பார்த்தபோது முகத்தில் சிரிப்பு வந்தது.

நான் அதைப்பற்றிப் பேசவில்லை. பேசியிருந்தால் அந்தப்பேரால் தான் விட்டார்கள் எனத் தர்க்கித்திருக்கலாம்.

முன்பு தங்கிய அதே ஹோட்டலில் தங்கினோம் அது நகரின் மத்தியில் இருந்தது. தென்னமரிக்காவில் நாங்கள் தங்கும் கடைசி இரவு. உணவருந்திவிட்டு நண்பனின் மனைவியும் சியாமளாவும் ஹோட்டேலுக்கு சென்றபோது “நாங்கள் நடந்து விட்டு வருகிறோம்” என்று ஹோட்டேலைச் சுற்றிய பகுதியால் நடந்தோம். இரவு பத்துமணி ஆனால் பகல் மாதிரி வெளிச்சமும் மக்களும் இருந்தார்கள்.
நடந்துவிட்டுத் திரும்பும்போது ஹோட்டலின் பின்பகுதியில் இருந்து சங்கீதம் வந்தது. சரி உள்ளே போவோம் என்றால் கையில் எதுவித காசுமில்லை. கடன் அட்டையே இருந்தது. வாசலில் ஒருவரிடம் கேட்டபோது “அது நைட்கிளப்” என்றார் எனது நண்பனிடம் 20 அமரிக்க டாலர்கள் இருந்தது

அதைக்காட்டியபோது ஆரம்பத்தில் அமரிக்க டாலர் எடுப்பதில்லை என மறுத்தார் பின்பு உள்ளே போய் கேட்டு வந்தபின் உள்ளே விட்டார்கள்.
இருளான மாடிப்படிகளில் ஏறிச்சென்றபோது எவருமில்லை. வெறுமனே சிறிய மேடை. அங்கிருந்த ஆசனத்தில் அமர்ந்தோம். சிறிது நேரத்தில் நடனம் தொடங்குமென்றார்கள். எங்களுக்கு மது பானங்களை வாங்கும்படி கூற- நான் ஏற்கனவே சாப்பிட்டதால், கோக்கை மட்டுமே வாங்கினேன்

நடனம் ஆரம்பமாகியது. மெல்பேனில் பார்த்த போல் நடனம்தான். ஸ்பானிய சங்கீதத்துடன், லத்தீன் பெண் வித்தியாசமாக இருந்தது. நடன நிகழ்வை இரசித்தபடி இருக்கும்போது இரண்டு பெண்கள் வந்திருந்து, ஸ்பானிசில் பேசியபோது புரியவில்லை. எங்களிடம் போனைக் கேட்டபோது நாங்கள் கொடுக்கவில்லை. தங்கள்,போனை எடுத்து கூகிளில் தட்டியபோது அது ஆங்கிலத்தில் மொழி பெயர்த்தது. தங்களுக்கு மது வாங்கித்தரும்படி கேட்டார்கள். கொஞ்சம் வித்தியாசமான இடம் எனப் புரிந்தாலும் பணமில்லை. மீதியிருந்த 10 அமரிக்க டாலரில் இரண்டு பெண்களுக்கும் மது வாங்கியதும் அவர்கள் மிகவும் சரளமாகக் குடித்தார்கள். ஸ்பானிசில் பேசுவது பரியவில்லை. மிகவும் நெருங்கி வந்து இருந்தார்கள்.
பசிபிக் தீவுகளின் பெண்கள் இருவரும் மிகவும் செழிப்பாக இருந்தார்கள். எனக்கு மூச்சு இரைக்கத் தொடங்கியது.

“எழும்புவோமோ? என எனது நண்பனிடம் கேட்டபோது அவனும் தயங்கியபடி எழுந்தான்

அப்பொழுது அவர்களது மோபைலைக் காட்டினார்கள்

அதில் ரிப்ஸ் என்று இருந்தது.

கிட்டத்தட்ட 5 டாலர்கள் சில்லறையாக மிச்சமிருந்தது அதைக் கொடுத்துவிட்டு வெளியேறினோம்.
அறைக்கு சென்றபோது என்ன இவ்வளவு நேரமும் என்ற கேள்விக்கு பதில் சொல்லவேண்டியிருந்தது. விடயத்தை சொன்னாலும் நெருங்கி மோதியதை மறைத்து விட்டோம்
தென்-அமரிக்கப் பயணத்தின் கடைசி அத்தியாயம் இரண்டு ஈஸ்டர் ஐலண்ட் பெண்களைச் சந்தித்ததில் முடிந்தது.

Posted in Uncategorized | பின்னூட்டமொன்றை இடுக

தங்கோ நடனம்

img_7322

புவனஸ் அயர்ஸ் நகரத்தின் மத்தியில் உள்ள மெற்றப்போலிட்டன் தேவாலயத்திலிந்து வீதியைக் கடந்து சென்றபோது, எதிரில் உள்ளது மே சதுக்கம் ( Plaza de Mayo) இதை அன்னையர்களின் சதுக்கம் என்பார்கள். ஆர்ஜன்ரீனா மே மாதத்தில் ஸ்பானியர்களிடம் இருந்து சுதந்திரமடைந்ததை நினைவுகொள்ளும் பொருட்டு அரசகாரியாலயங்கள் முன்பாக இந்தச் சதுக்கம் அமைக்கப்பட்டது.

பிற்காலத்தில் முக்கியமாக இராணுவ ஆட்சிக்காலத்தில் ஆட்சிக்கு எதிரானவர்களாக கருதியவர்களைக் கடத்தி கொலை செய்யப்பட்டவர்களின் தாய்மார் கூடி ஆர்ப்பாட்டம் செய்யும் போராட்டமையமாக மாறியது. தாய்மார்கள் தொடர்ச்சியாக போராட்டம் நடத்தியதால் அடையாளப் போராட்டத்தில் இருந்து அரசியல் இயக்கமாக வளர்ந்தது. ஆர்ஜின்ரீனாவிற்கு மட்டுமான போராட்டமாக இல்லாமல் தென் அமரிக்காவிற்கும் முன்னுதாரணமாக இருந்தது. அக்காலத்தில் தென்னமரிக்காவின் பல நாடுகள் இராணுவ ஆட்சியின் கீழ் இருந்ததால் ஆட்சியாளர்கள் ஒருவருக்கொருவர் உதவியாக இருந்தார்கள். உதாரணத்திற்கு சிலி நாட்டின் இராணுவ அதிருப்தியாளர்கள் தப்பிவந்தபோது ஆர்ஜன்ரீனாவில் உளவுப் படையினரால் கொலை செய்யப்பட்டார்கள்.

மே சதுக்கம் சகல அரசியல் ஆர்ப்பாட்டங்களுக்கும் எதிர்ப்புகளை வெளியிடுவதற்கு எதிர்க்கட்சிகளும் அதிருப்தியைத் தெரிவிக்க மக்களும் கூடும் இடமாக மாறியது. அரசியல் காரணங்களால் குண்டுகள் வெடிப்பதும் ஆகாயப்படையினரால் விமானத் தாக்குதலுக்கு உள்ளாகியதும் இந்தச் சதுக்கமே.

ஒரு சம்பவம் எக்காலத்திலும் மறக்கமுடியாது. 1955 ம்ஆண்டு ஜுன் 16 ம் திகதி வியாழக்கிழமை கோடைக்காலத்து நண்பகலில் 30 விமானங்கள் ஒன்றாக இந்த எதிர்ப்புரட்சியில் ஈடுபட்டன. அவர்கள் போட்ட முதலாவது குண்டு தள்ளுவண்டியில் இருந்த குழந்தைகளையும், பஸ்சில் பயணம் செய்த அப்பாவிப் பொதுமக்களின் உயிர்களைக் அன்று காவுகொண்டது.

விமானப்படை இராணுவம் மற்றும் கடற்படைகள் அரசாங்கத்திற்கு எதிராகப் புரட்சியில் ஈடுபட்டபோது இந்தச் சதுக்கத்தில் பெரோனுக்கு ஆதரவாகக் கூடியிருந்த மக்கள்மீது விமானப் படையினர் குண்டு வீசியதால் 300 சாதாரண குடிமக்கள் இறந்தார்கள். இராணுவம் இரண்டாகப் பிரிந்து அரசாங்கத்திற்கு ஆதரவான பகுதியினர், இறுதியில் எதிர்ப் புரட்சியை முறியடித்தார்கள். கத்தோலிக்க பீடம் புரட்சியாளர்களுக்கு ஆதரவாக இருந்தது என்பதால் பெரோனின் ஆதரவாளர்கள்; பல தேவாலங்களைக் தீயிட்டார்கள். அன்று ஏற்பட்ட புரட்சி முறியடிக்கப்பட்டாலும், அந்த வருட இறுதியில் பெரோனது ஆட்சி இராணுவத்தால் கைப்பற்றப்பட்ட.து. இந்தச் சதுக்கத்தில் மனிதக் குருதியோடியதுடன் நிற்காமல், சுற்றியுள்ள பல கட்டிடங்களில் இன்னமும் குண்டுகள் புதைந்து இருண்ட இறந்தகாலத்தை நினைவூட்டுவதாக எமது வழிகாட்டிச் சொன்னாள்.

அந்த இடத்தின் மையத்தில் நின்றபடி புகைப்படம் எடுப்பது இலகுவான காரியமல்ல. 300 அப்பாவி மக்களின் உயிர்களை அநியாயமாகப் பறிக்கப்பட்ட இடம் என்பதால் அவர்களும் எங்களைப் பார்த்திருப்பது போன்ற எண்ணம் ஏற்பட்டது. கிரேக்க காவியங்களில் வந்த கடவுள்களைத் தவிர பூமியில் உலாவிய ஒவ்வொரு மனிதனும் இறப்பது நிட்சமெனத் தெரிந்த பின்பும் மற்றவர்களைக் கொல்லுவதற்கு எவரும் தயங்குவதில்லையே.

இடதுசாரிகளையும் பெரோனின் ஆதரவாளர்களையும் களை எடுக்கும் வேலையை இராணுவ ஆட்சியினர் 74 ல் இருந்து 83 வரையும் நடந்தினார்கள். அமரிக்க அரசாங்கத்தின் பொருளாதார மற்றும் ஆயுத ஆதரவும் இதற்கு உறுதுணையாக இருந்தது. அர்ஜின்ரைனாவில் பிற்காலத்தில் உருவாகிய ஜனநாயக அரசுகளால் இறந்தவர்களது குடும்பங்களுக்கு நட்ட ஈடு கொடுக்கப்பட்டது. மனிதர்கள் இறப்பிற்கு பணம் விலையாக இருக்காவிட்டாலும் காயங்களை ஆற்றுவதற்கு உதவும் என்பதை ஏன் பலர் சிந்திக்க மறுக்கிறார்கள்? இந்த பணம் ஆயுதங்களுக்கும் போர் வீரர்களுக்கும் செலவழித்ததோடு ஒப்பிட்டால் சுண்டைக்காய் என்பது உண்மை.

புவனஸ் அயர்ஸ் நகரத்தில் லாபொகா என்ற ஒரு புறநகர் உள்ளது இங்குதான் அர்ஜின்ரீனாவின் பிரபல கால்பந்தாட்டு வீரர் டியூகோ மரடோனா ஆரம்பத்தில் சேர்ந்து விளையாடிய உதைப்பந்துக் கிளப் உள்ளது என்று வழிகாட்டி சொன்னபோது பொக்கா ஜூனியர் என்ற இந்த கிளப்பையும் அதற்கு உரிய விளையாட்டு மைதானத்தையும் கடந்து சென்று லாபொகா உள்ள கமின்ரோ என்ற தெருவில் இறங்கினோம்.

‘மரடோனாவுக்கு என்ன நடந்தது?’

‘போதை மருந்துகளின் பாவனையால் மிகவும் உடல்நலம் குன்றி ஊதியிருக்கிறார்.’

‘எனக்கு மிகவும் பிடித்த கால்ப்பந்தாட்டகாரர்’; என்றார் என் நண்பன்

‘புகழும் பணமும் சில நேரங்களில் ஒருவரைக் கெடுத்துவிடும்.’

‘ஆரஜின்ரீனாவின் அடையாளமாக இருந்த கால்ப்பந்தாட்டகாரர்.எங்களுக்கெல்லாம் ஆஜன்ரினாவைத் தெரிந்து கொள்ளும் முன்பாக அறிமுகமானவர்.’ என்றேன்
img_7323img_7326
நாங்கள் சென்ற லாபொகா ஆரம்பத்தில் ஆப்பிரிக்க அடிமைகளை வைத்திருந்த இடம். அதன் பின்பு புறக்கணிக்கப்பட்ட விளிம்பு நிலை மனிதர்கள் வாழும் இடமாக இருந்தது. அங்கு குற்றங்கள், விபச்சாரம் என்பன நடந்தன. இரண்டாவது உலக யுத்தத்தின் விளைவாகக் கடந்த நூற்றாண்டுகளில் ஐரோப்பாவிலும், முக்கியமாக இத்தாலிய குடியேற்றவாசிகளால் புறநகராக உருவாகியது.

இதைப்போல் மெல்பேனில் குறைவான வாடகையில் வெளிநாட்டவர்கள் குடியிருந்த இடங்களான சில புறநகர்கள் பத்து வருடத்தில் வீடுகள் விலையேறியதும் அடிமட்ட மக்களை வெளியே தள்ளிவிடுவதைப் கடந்த 20 வருடத்தில் பார்த்தது நினைவுக்கு வந்தது.

நகரங்கள் தொடர்ச்சியாக மாற்றங்கள் அடைவது மிகவும் ஆச்சரியமானது 20 வருடங்கள் முன்பு நான பார்த்த மெல்பேன் தற்பொழுது இருக்காது. 80 களில் நான் வசித்த சென்னையில் பத்து வருடங்களின் பின்பு அதேபகுதிகளைப் பார்த்தபோது அடையாளம் தெரியவில்லை.

லாபொகாவில் வெளிநாட்டில் இருந்து வந்தவர்கள் இங்கு குடியேறியதால் முக்கிய புறநகராக வளர்ந்து, தற்போது உல்லாசப் பிரயாணிகள் தவறாமல் செல்லுமிடமாகியுள்ளது.. இங்குள்ள வீடுகள், கடைகள் மற்றும் உணவுச்சாலைகள் எல்லாம் கண்ணைக் கவரும் வர்ணத்தில் திறந்தவெளி மியுசியமாக்கியிருக்கிறார்கள். இரயில்வே தண்டவாளங்கள் இருந்த இடத்தை தற்பொழுது வீதியாக்கி அதில் உணவுச்சாலைகள் மற்றும் சித்திரக்கூடங்கள் அமைந்திருக்கும் இடம் கமினிரோ (Caminito)

தொழிலாளர்களும் சமூகத்தின் அடிமட்டத்தில் உள்ளவர்களும் தகரக்கொட்டகை மற்றும் சிறிய குடிசைகள் அமைத்து வாழ்ந்த இடத்தை இப்படியான ஒரு இடமாக மற்றியவர் குயின்கெலா மாட்டின் (Quinquela Martín) என்ற ஓவியர். இந்த இடத்தில் பிறந்து வளர்ந்து இங்குள்ள இரவுப் பாடசாலையில் கல்விகற்ற ஓவியர் 1950 ஆண்டில் தனது முயற்சியால் இந்தப் பகுதியை அழகுபடுத்தினார். இதன் பின்பாக அரசாங்கம் இந்த இடத்தைத் திறந்தவெளி அருங்காட்சியகமாக பிரகடனம் செய்துள்ளது.

கமினிரோ கடைவீதியில் கடையின் முன்புறத்தில் அழகாக உடையணிந்து ஆணும் பெண்ணும் தங்கோ நடனம் ஆடுவார்கள். இந்த நடனத்தை எவரும் இலவசமாகப் பார்க்கலாம். இது கடைகளுக்கு வாடிக்கையாளர்களைக் கவர்வதற்கான ஒரு விளம்பரம் அது மட்டுமல்ல. அந்தப்பகுதிக்கு மக்களை வரவழைக்கும் விளம்பரமாகிறது. அந்தப் பகுதியில் இளம் பெண்கள் தங்களை அலங்கரித்தபடி நிற்பார்கள். அந்தப் பெண்களோடு படமெடுக்கமுடியும். தங்கோ நடனம் தெரிந்தால் நாங்களும் ஆடமுடியும் தெரியவிட்டால் குறைந்தபடி அவர்கள் மெய் தீண்ட முடியும் ஆனால் இவற்றிற்கு பணம் கொடுக்கவேண்டும். எனது நண்பர் அங்கு பெண்களுடன் ஆடுவதற்கு நின்று மசிங்கியபோது அங்குள்ள பெண்கள் முகத்தில் பூப்பூத்தது. கைகளைத் தூக்கியபடி நின்றார்கள். ஏற்கனவே அந்த இடத்தில் பிக்பொக்ட் அதிகம் என்பதால் அவரை இழுத்தபடி பெண்களைக் கடந்து சென்றோம்.

அர்ஜின்ரீனாவின பிரபலங்கான சேகுவாரா ஜாஜ் போகேஸ் மரடோனா மற்றும் பாப்பாண்டவர் பிரான்சிஸ் போன்றவர்களின் படங்கள் ஆளுயரத்தில் அங்கு இருந்தன. நீங்கள் வாங்கலாம் அல்லது அவற்றோடு புகைப்படம் எடுக்கலாம். நாங்கள் சென்ற நண்பகல் நேரத்தில் ஆட்டமும் பாட்டுமாக அந்த இடம் ஒரு களியாட்ட மைதானமாக இருந்தது. எவ்வளவு நேரமும் அங்கு செலவழிக்கமுடியும்.
img_7304
ஆர்ஜினரீனாவின் புகழ்பெற்ற எழுத்தாளர் ஜோஜ் போகஸ்(Jorge Luis Borges) ) அடிக்கடி வந்து போகும் கபே என் சொல்லியபோது அதைப் பார்க்க சென்றபோது அந்த கபே மூடப்பட்டிருந்தது. முன்கதவின் கண்ணாடியூடாக பார்த்தபோது கபே மிகவும் சிறியது. உள்ளே முதலாவதாகப் போடப்பட்ட கதிரை மேசையில் இருவரது உருவங்கள் சிலையாக இருந்தன. அவற்றில் இடதுபக்கமாக இருந்தவர் ஜோஜ் போகஸ். பின்நவீனத்துவ எழுத்தாளராகவும் மாயயால யதார்த்த எழுத்தின் தந்தையாகவும் கருதப்படும் இவர் மிக குறைந்த வயதில் கண் பார்வையை இழந்தாலும் ஐரோப்பா மற்றும் அமரிக்கா சென்று பல்கலைக்கழகங்களில் தனது விரிவுரை நடத்தினார்.

அவரைப் பார்த்ததும் அவர் புவனஸ் அயர்ஸ் நகரைப் பின்புலமாக வைத்து எழுதிய சிறுகதையான எம்மா சுன்(Emma Zunz) நினைவு வந்தது. பின்னவீனத்திற்கு உதாரணமாகப் பல்கலைக்கழகங்களில் குறிப்பிடப்படும் கதையது.
கதையில் வரும் புவனஸ் அயர்ஸ் இரயில்வே லைன் துறைமுகம் எமா வாழ்ந்த பகுதிகள் எல்லாம் மனத்தில் ஓடியது.

18 வயதான எமாவுக்கு தந்தை நஞ்சருந்தி மரணமடைந்ததாகக் கடிதம் வருகிறது 6 வருடங்களுக்கு முன்பாக பணமோசடியில் கைதாகி சிறையில் இருந்த தந்தை தான் இதைச் செய்யவில்லை மனேஜராக இருந்தவரே அதைச் செய்தார் என்பதாகச் சத்தியம் செய்திருந்தார். இதை இரகசியமாக வைத்திருந்த எமா தந்தையின் அவமானம் மரணத்திற்குப் பழிவாங்க தீர்மானித்திருந்தாள். அவள் வேலைசெய்யும் தொழிற்சாலையின் முதலாளியே தந்தையை அவமானப்படுத்தியவர் என்பதைத் தெரிந்திருந்தாள்.

புழிவாங்கும் திட்டமாக தொழிற்சாலையின் முதலாளியிடம் தொழிலாளர்கள் வேலைநிறுத்தத்திற்குத் தயாராவதாகவும் வன்முறையை விரும்பாத நான் அதன் தகவல்களை மாலையில் வந்து தருவதாக உறுதியளித்தாள். அதன்பின்பு துறைமுகத்திற்குச் சென்று ஏற்கனவே புறப்படத்தயாராக இருந்த கப்பலின் அசிங்கமான ஒரு மாலுமியைத் தெரிவுசெய்து உடலுறவு கொண்டாள். எமா இதுவரையும் கன்னிகழியாதவள் மட்டுமல்ல ஆண்கள் நினைவு அவளுக்கு அருவருப்பையூட்டும்.

தொழிற்சாலையின் முதலாளியிடம் சென்று விடயத்தைச் சொல்லும்போது விக்குகிறாள். அவர் அதைக் கேட்டு விட்டு உள்ளே தண்ணிர எடுக்சென்று வரும்போது அவரது மேசையின் லாச்சியில் இருந்து துப்பாக்கியை எடுத்து அவரைச் சுடுகிறாள். அவரது தொலைபேசியை எடுத்து அலுவலகத்துக்கு வரும்படி அழைத்து என்னிடம் முறைகேடாக நடந்க முயற்சித்ததால் சுட்டேன் போலீசிடம் சொன்னாள்

ஏமா வினது கதையில் அவளது கதையில் உடலுறவிற்கு உள்ளானது, அவமானமடைந்தது என்பன உண்மை

ஆனால் யாரால் ?

மாலையில் எங்களுக்காக ஒரு தங்கோ நடன நிகழ்ச்சி ஒழுங்கு பண்ணியிருந்தார்கள். தங்கோ ஆர்ஜன்ரீனாவில் உருவாகியது. துற்பொழுது உலகின் பல இடங்களிற்குப் போய்விட்டது. ஆரம்பத்தில் ஆப்பிரிக்க மங்களும் ஐரோப்ய அடிமடடமக்களுக்கான இந்த நடனம் தற்பொழுது யோகா என்றால் இந்தியா நினைவுக்கு வருவதுபோல் தங்கோ என்றால் ஆர்ஜன்ரீனா நினைவுக்கு வருவதுடன் கலாச்சார அடையாளமாக யுனெஸ்கோவில் பதிவாகியுள்ளது.

தங்கோ நடனம் அவுஸ்தித்ரேலியாவில் பல தடவை பார்த்தாலும் முதலாவதாக நான் பார்த்து இரசித்தது கியுபாவில்.

எங்களுடன் பல வெளிநாட்டவர்கள் இந்த இந்த ஷோவுக்காக வந்திருந்தார்கள் இந்த அதே ஹாலில் உணவும் பரிமாறப்பட்டவுடன் நடனம் நடக்கும். நாங்கள் எதிர்பார்க்காமல் எங்களுக்கு இந்த நடனம் பயிற்றப்படவும் ஒழுங்கு செய்யப்பட்டிருந்தது நாங்கள் எதிர்பார்க்காதது. நடனத்தைப்பார்த்து இரசித்துவிட்டுப் நினைத்த எனக்கு இது கொஞ்சம் அதிகமாக இருந்தது.. தவிர்க்க முடியாமல் தங்கோ நடனம் எங்களுக்குப் பயிற்ப்பட்டது . இரண்டு மணிப்பயிற்சியல் கால்கள் பின்னியது. ஆனால் மனைவிக்குப் பிடித்தது எனக்கும். புது அனுபவமாக இருந்தது .

இரவு விருந்திற்குப் பின்பாக நடந்த தங்கோ நடனம் என்னை மிகவும் கவர்ந்தது . இங்கே ஆடுபவர்கள் எல்லோரும் முப்பது வயதிற்கும் ஐம்பது வயதிற்கும் மேற்பட்டவர்கள். ஆனால் மிகவும் கவர்ச்சியானது என்பதைவிட மனத்தைக் கவரும் வகையானது.பெண்களைப் பொறுத்தவரை உயரமான ஹீலகளுடன் இலவாக ஆடுவது இலகுவானதல்ல. ஆனால் அன்று ஆடியவர்களுக்கு அது பிரச்சனையல்ல. நிச்சயமாக மிகவும் பிரபலமானவர்களாக இருக்கவேண்டும்.

Posted in Uncategorized | பின்னூட்டமொன்றை இடுக

சங்கிலியன் தரை -நாவல்

சங்கிலியன் தரை -நாவல்

ஆங்கில நாவல் வரலாற்றில் போர் நாவலாகச் சொல்லப்படுவது த ரெட் பாட்ஜ் ஒஃப் கரேஜ் (The Red Badge of Courage is a war novel by American author Stephen Crane ). இதை எழுதியவர் அமரிக்காவின் உள்நாட்டுப் போர் நடந்து ஆறு வருடத்திற்கு பின்னர் பிறந்தவர். இது மிகவும் சிறிய நாவல். உள்நாட்டுப் போரில் பங்கு பற்றிய ஒரு சாதாரண வீரனின் கதையைச் சொல்கிறது. ஆரம்பத்தில் போர்முனையில் பயந்தவன் பின்பு எப்படி வீரனாகிறான் என்பதே கதையாகும்.

இரண்டு வருடத்தின் முன்பாக எழுத்தாளர் தெளிவத்தை ஜோசப் எனக்குத் தந்த சில புத்தகங்களில் ஒன்று மு.பொன்னம்பலம் எழுதிய சங்கிலியன் தரை. அவரைக் கவிஞராக அறிந்திருந்தமையால் அந்த நூல் ஏதோ ஒரு கவிதைப்புத்தகம் என நினைத்து, எனது புத்தக அலுமாரியில் வைத்துவிட்டேன். சில நாட்களுக்கு முன்பாக அதை எடுத்துப் பார்த்தபோது 205 பக்கங்கள் கொண்ட நாவல்தான் அந்த நூல் எனக் காலம் தாழ்த்தி புரிந்து கொண்டேன்.

2015இல் குமரன் பதிப்பகத்தால் வெளிவந்த பிரபலமான மூத்த எழுத்தாளரது நாவலை இருட்டடிப்பு செய்வதில் இலங்கை தமிழ் ஊடகங்களும் சஞ்சிகையாளர்களும் வெற்றி கொண்டுவிட்டார்கள் என நினைத்துக்கொண்டேன். கூகிளில் நாவலின்பெயரைப் போட்டுப் பார்த்தபோது எவரும் நாவலைப் பற்றி எழுதியதாகத் தெரியவில்லை.

இந்த நாவல் போரில் இறந்த அனைத்து இயக்கப்போராளிகளுக்கும் அர்ப்பணமாக்கப்பட்டிருப்பது பிடிக்கவில்லையோ? எழுத்தாளரைப் பிடிக்கவில்லையா? அல்லது பதிப்பகம் புத்தகத்தை பதிப்பித்துவிட்டு தங்கள் கடமை முடிந்துவிட்டது என்று ஒதுங்கிவிட்டதா ? முதலான கேள்விகள் எழுந்தன.

இத்தகைய மூத்த எழுத்தாளர் தமிழகத்தில் இதனை எழுதியிருந்தால், அங்கு நிச்சயமாக பலரால் அறிமுகப்படுத்தப்பட்டிருக்கும். தமிழ்நாட்டில் இருந்து கற்கவேண்டியவை பல. ஆனால், நாங்கள் பன்னாடையாக நல்லதை தவிர்த்துவிடுகிறோம்.

நாவலைக் கையில் எடுத்தவுடன் என்னை புத்தகத்துள் இழுத்து என் கையுடன் ஒட்டிக்கொண்டது. நாவல் ஆரம்பத்தில் சொல்லப்பட்ட விதம் இறந்தகால அகஉணர்வின் சிந்தனைகளில் உருவாகியிருக்கிறது. இந்த இறந்தகாலத்தில் இருந்து கதை சொல்வது மிகவும் நுணுக்கமானது. வோதறிங் கையிட்( Wuthering Heights )என்ற நாவலில் இதையே எமிலி புரண்டே (Emily Brontë’)பாவிக்கிறார். கதை நடந்து முடிந்த பின்பு சொல்லும் உத்தியை நான் அசோகனின் வைத்தியசாலையில் பாவித்தேன்.

விடுதலைப்புலிகள் இயக்கத்தை விமர்சித்ததால் கொலைத்தண்டனை விதிக்கப்பட்டு, பிரான்சுக்குத் தப்பியோடி, சிறிது காலத்தின் பின் ஊருக்கு வந்த வந்த தவம் என்ற இளைஞன், தனது வீடு, குடும்பம், சகோதரி ,தாய், தந்தை ஆகியோருடன் தான் விட்டுச்சென்ற ஊரைத் திரும்ப எண்ணிப் பார்ப்பதாக கதை தொடங்குகிறது. பாழடைந்த வீடு, சிதைந்த அவனது குடும்பத்தையும் சமூகத்தையும் உருவகப்படுத்துகிறது.

“எப்படி அக்கா யாருக்கும் சொல்லாமல் ஒருவனோடு ஓடிப்போய் அப்பாவைச் சாகடித்தாளோ, எப்படி அண்ணன் அம்மாவின் கடையை சுவீகரித்துக் கொண்டு அவளுக்கு எதுவும் கொடுக்காமல் அவளையும் அவனையும் வஞ்சித்தானோ, அப்படியே கடைசியில் இவனும் தனது நாடு ஆபத்தில் சிக்கி இவனது தியாகத்தை எதிர்பார்த்துக் கொண்டிருந்த காலகட்டத்தில் நாட்டைவிட்டோடி தனது நாட்டுக்குப் பெரும் துரோகத்தைச் செய்துவிட்டான் ”

முழு நாவலின் மொத்த கருவும் மேலே உள்ள இந்த வசனத்தில் உள்ளது.

தனது முன்னுரையில் மு . பொன்னம்பலம் இந்த நாவல் தமிழ் பேசும் மக்களின் உரிமைப்போராட்ட வரலாற்றின் ஒரு வெட்டுமுகமென்கிறார். அது உண்மை- மணம் மட்டுமே உள்ள கூழான பலாப்பழத்தின் வெட்டுமுகத்தை காட்டுகிறார்.

“புதிய ஓட்டு வீட்டின் ஒரு பக்க யன்னல் சிறகொடிந்த பறவைபோல் தொங்கிக் கொண்டிருக்கிறது- ஊரில் வீடுகள் இருந்தாலும் வாழ்வதற்கு எவருமற்ற ஊராக அந்தப் பிரதேசம் போய்விட்டதற்கான வர்ணிப்பு. மனத்திரையில் அந்த ஊரையும் மக்களையும் வாசகர் மனதில் சித்திரமாகக்(Evocation) கொண்டு வர பல காட்சியாக்கும் சித்தரிப்புகள் உள்ளன.

ஒரு பூனை கூட நுழையமுடியாத அளவுக்கு இறுக்கமாக அடைக்கப்பட்டிருந்த பின்னல் வேலி எனயாழ்ப்பாணத்து வேலிகளை நனவிடைதோயும் காட்சிகள் இங்கு வர்ணிக்கப்படுகின்றன.

அழகான புனைவு மொழியில் மனதில் வாசிப்பவன் தனது கற்பனையில் பின்புலத்தை உருவாக்குவதற்காக எழுதப்பட்டிருப்பதோடு தனது வாழ்விடம், விழுமியம் மற்றும் கலாசாரத்தை இழந்த சமூகத்திற்கு மீண்டும் நாவலாசிரியர் தனது வார்த்தைகளால் கட்டி நம் முன்னே கொண்டு வந்து வைத்திருப்பது எனக்குப் பிடித்திருந்தது.

நாவல் அரசியலையும் போர் வன்முறைகளையும் பேசுகிறது. எல்லா இயக்கங்களையும் சாடும் அதேவேளையில் விடுதலைப்புலிகளது நடவடிக்கைகள் பிரதான கருவாகிறது. அவர்கள் தங்கள் செயல்களை எவ்வளவு இரகசியமாகவும் வைத்திருப்பதுடன் இறுதியில் எதுவரை கொண்டு போகிறார்கள் என்பதையும் மெதுவாக அவிழ்க்கிறது.

கடைசிவரையும் கதையின் முக்கிய முடிச்சு அவிழ்க்கப்படாது வைக்கப்பட்டிருப்பதே இந்த நாவலின் சிறப்பம்சம். வழமையான போரையும் அதில் பங்குபற்றியவர்களையும் எடுத்துச் சொல்லி வரலாற்றை மீண்டும் அரைக்கும் மற்றைய நாவல்களில் இருந்து தன்னை தனித்து வெளிப்படுத்துகிறது மு .பொ.வின் சங்கிலியன் தரை.

குடும்பத்தில் இருந்து விடுதலைப் போராட்ட வேட்கையில் காதலனோடு வீட்டை விட்டு ஓடிய தமிழினி, எண்பதுகளில் வட- கிழக்கில் விடுதலைக்காகச் சென்ற பெண்களை பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் வேளையில் அவள் எப்படி ஆணாதிக்கத்திற்கு உட்பட்டுத் துன்பப்படுகிறாள் என்பதை முன்வைப்பதால் இது பெண்ணியத்தை முன்னிலைப்படுத்தும் நாவலாக வருகிறது.

வழக்கமான தமிழ் நாவல்களில் இருந்து வேறுபட்டு பெண்ணின் மன உணர்வுகளை பொதுவெளியில் வைப்பதிலும் நாவல் தவறவில்வை. தமிழனி படித்த யாழ்ப்பாண மத்திய வர்க்கத்தின் பிரதிநிதியாக வருகிறாள். அவளது செயல்கள் ஆரம்பத்தில் உணர்வுகளின் மேலீட்டால் ஏற்பட்டபோதிலும், பின்பகுதிகளில் தான் ஏமாற்றபட்டதை உணர்ந்தபோது அறிவு சார்ந்து செயல்படுகிறாள்.

இந்த நாவலில் சிறப்பாகத் தெரியும் விடயங்கள் பல:-

நாவல் ஆரம்பத்திலே வாழ்ந்த வீட்டின் இறந்த காலமும் தற்போதைய நிகழ்காலமும் விபரிக்கப்படும்போது ஒரு தேர்ந்த வாசகனுக்கு இரண்டு காலத்தையும் சுற்றியே கதை விரிகிறது என்பது புரிகிறது. அதாவது அகமுரண்பாடு ( internal conflict)அந்த உருவகத்தின் மூலம் காட்டப்பட்டு கதையின் உள்ளே எம்மைக் கைபிடித்து அழைத்துச் செல்கிறது.

ஆரம்பத்தில் தவத்தின் மன ஓட்டத்தினுடாகக் கதை வளர்ந்த போதிலும் பின்பு முக்கிய பாத்திரமாக தமிழினியின் வார்த்தைகள் மற்றும் எண்ணங்களுடாக நாவல் நகருகிறது.

பல இடங்களில் கனவுகள் மற்றைய மனதில் சிந்தனைகள் மூலம் புறவயமான யதார்த்தத்தில் இருந்து விலகி மாயஜால யதார்த்த நிலைக்குக் கொண்டு செல்லப்படுகிறது.

எதிர்பாராத திருப்பங்கள் அற்று சம்பவங்கள் திட்டமிட்டு நடத்தப்படுகிறது.

கதையின் முடிவும் எதிர்பாராத முடிவாக அமைந்திருப்பது இந்த நாவலின் குறிப்பிடத்தக்க சிறப்பம்சங்கள்

நாவலின் குறைபாடுகள் பல இடங்களில் எழுத்துப்பிழைகள். நாவல் மீண்டும் மற்றும் ஒருவரால் பார்க்கப்படவில்லை என்பது தெரிகிறது. புத்தகத்தை பிரசுரித்த குமரன் பதிப்பகம் ஏனோ தானோ எனச் செய்துள்ளது.

தமிழினி என்ற பெயர் சில இடங்களில் யாழினி என வந்துள்ளது. இதைவிட பெரிய தவறு 34 ஆம் பக்கத்தில் “அவன் பன்னிரண்டுவயதுச் சிறுவனாக இருந்தபோது அவள் சங்கிலியன் தோப்பை விட்டு நாகராசனோடு ஓடிப்போவதற்கு இரண்டொரு கிழமைக்கு முந்தி சொன்ன கனவு அவள் நினைவில் அருட்டியது” எனவருகிறது. ஆனால் 15ஆம் பக்கத்தில் தமிழினி தம்பியாரை இயக்கம் கொலை செய்ய முயற்சித்தபோது தப்பிச் செல்ல உதவினாள் எனக் கூறப்படுகிறது. பல்கலைக்கழகத்திற்கு பிரவேசிக்கும் புகுமுகப்பரீட்சையில் தேர்ச்சி பெற்றகாலத்திலே தவத்திற்கு விடுதலை இயக்கத்தால் பிரச்சினை வந்தது. முதல் பக்கங்களில் எழுதியதை படிக்காத அலட்சியம் தெரிகிறது.

அதேபோல் 58 கலவரம் வெடித்தபோது நான் சின்னப் பையன் என்ற மோகன், பிற்காலத்தில் இயக்கங்களை விடுதலைப்புலிகள் தடைசெய்தகாலத்தில்(1986) – அப்படி ஒரு இயக்கத்தில் இருந்து வெளியேறியவன், வட்டக்கச்சியில் தமிழினியை சந்திக்கும்போது குறைந்தபட்சம் 30 வயதுக்கு மேற்பட்டவனாக இருந்திருப்பான். 80 களில் யாழ்ப்பாணப் பல்கலைக்கழகத்தில் படித்த தமிழினிக்கு தம்பியாக இருக்கமாட்டான். ‘தமிழினி ஏனடா தம்பி படிப்பை குழப்பினாய்? என்பது காலம் பொருத்தமற்று இருக்கிறது.

இலங்கையின் அரசியல் வரலாற்றை காட்சிப்படுத்தியிருந்தால் இன்னமும் நன்றாக இருக்கும். பத்திரிகையில் வருவதுபோல் சொல்லியது போரடிக்கிறது. நாவலின் முடிவு, இதுவரையும் தீர்க்கமான சிந்தனையுள்ளவளாக காட்டிய தமிழினிக்கு ஏற்பாக இல்லை.
இங்கே நான் காட்டும் தவறுகள் நாவலின் முக்கியத்துவத்தை சிதைக்கவில்லை. செம்மைப்படுத்துவதற்காக இரண்டாமவருடன் நாவலாசிரியர் பேசாததால் ஏற்பட்ட தவறுகள். முக்கியமாக ஒருவரால் செம்மைப்படுத்தியோ அல்லது பதிப்பகத்தினர் கவனித்திருந்தாலோ குறித்த தவறுகள் அகற்றப்பட்டிருக்கலாம். மேற்கூறியவற்றை களைந்து இரண்டாம் பதிப்பாக வந்தால் இது ஒரு சிறந்த ஈழ வரலாற்று நாவலின் இடத்தைப் பெறும்.

Posted in Uncategorized | 1 பின்னூட்டம்

இகசு அருவி

gauchosimg_7335-copy
மழை வீழ்ச்சி அதிகமில்லை என்பதால் அமரிக்காவில் கலிபோணியா, நெவாடா போன்ற பசிபிக் சமுத்திரத்தை ஒட்டிய மேற்கு பகுதிகளில் பால்மாடுகள் வளர்க்க முடியாது.பல இடங்கள் பாலை நிலங்கள். ஆங்காங்கு தொலைதூரங்களில் புல் இருந்ததால் மாடுகளை சாய்த்துச் சென்றே மேய்க்கவேண்டும். நடந்து திரியும் மாடுகள் பால் அதிகம் சுரக்காது. இப்படியான இடத்தில் இறைச்சி மாடுகளே வளர்க்க முடியும். இறைச்சி மாடுகள் வளர்க்கும் விவசாயிகளுக்கு உதவியாக இளைஞர்கள் குதிரைகளில் சென்று மேய்த்துவிட்டு மாலையில் மாடுகளைப் பத்திரமாக பண்ணைக்குக் கொண்டு வருவார்கள்- இவர்கள் அமரிக்காவில் கவ் போய்கள் எனப்படுவோர்.

அமரிக்காவின் மேற்குப் பகுதியில் எந்த வேலையும் கிடைக்காமல் ஊர் சுற்றும் இளைஞர்களுக்கு இறைச்சிக்காக மாடு வளர்க்கும் பண்ணைகளில் கிடைப்பது இந்த வேலை. இப்படியான பண்ணைகளை ரான்ஞ் என்பார்கள். பிற்காலத்தில் இதுவே அமரிக்க கலாச்சாரத்தின் ஒரு கூறாகத் தொடங்கி பல நாவல்கள்(வேர்ஜினியன்) மற்றும் திரைப்படங்களாக வந்தது. இவற்றை வெஸ்ரேன் அல்லது கவ் போய் படங்கள் என்றார்கள். இதில் நடித்து பலர் பிரபலமாகினார்கள். இவர்களில் முக்கியமானவர் கிளின்ட் ஈஸ்ட் வூட். இவரது குதிரை சாகசங்களை இந்துக்கல்லுரியில் இருந்த காலத்தில் யாழ்ப்பாணத்துத் திரைகளில் பார்த்துவிட்டுப் பல மணிநேரம் பேசுவோம்.

மணல்த்தரையில் காய்ந்த கள்ளிச் செடி காற்றில் உருண்டு செல்வதும், குதிரையில் கடைவீதியுடாக சென்று ஒருவன் ஒரு வைன் பாரின் முன்பாக குதிரையைக் கட்டுவதும், பாலையான நிலத்தில் இருக்கும் ஒற்றை மரத்தின் கிளையில் ஒருவன் கழுத்தில் கயிறுடன் தொங்குவதும் எனது மனத்தில் சிறுவயதில் படிமமான காட்சிகள். அமரிக்காவில் தற்பொழுது கவ் போய் படங்கள் காணாமல்ப் போய்விட்டது.

இதற்குச் சமமாக அவுஸ்திரேலியாவில் அவுட்பாக் என்பார்கள் முக்கியமாக, வடக்கு அவுஸ்திரேலியாவில் இப்படியான பண்ணைகளில் குதிரைகளில் மாடு மேய்பவர்களும் அவர்களது நாய்களும் இருந்தன. பிற்காலத்தில் மோட்டார் சைக்கிள் வந்ததும் இப்படியான கவ் போய்கள் இல்லாமல் போனதுடன் அவுஸ்திரேலியாவில் இருந்த குதிரைகள் தற்பொழுது காட்டுக் குதிரைகளாக, பிரம்பி என்ற பெயருடன் திரிகின்றன. ஓட்டப்பந்தயத்தில் பாவிக்கப்படும் தரோபிறட் குதிரைகளைத் தவிர மற்றவை, உலகில் மதிப்பற்றுப் போய்விட்டது.

இந்த இரு நாடுகளைப்போல் உள்ள ஒரு நாடு ஆஜின்ரீனா. கிட்டத்தட்ட இந்தியாவின் நிலமும் 4 கோடி மக்கள் மட்டும் வாழும் தேசம். விசாலமான நிலப்பரப்பு. ஏராளம் புல் நிலமுண்டு. இறைச்சி மாடுகளின் பண்ணைகள் பல உள்ளது. மாட்டிறைச்சி ஏற்றுமதியில் முன்னிலை வகிக்கும் நாடு. ஐரோப்பியர்கள் வந்தபோது பல பண்ணைகளை உருவாக்கினார்கள். மாடுகளை அவர்களது குதிரையில் சாய்த்து செல்பவர்கள், குதிரையில் செய்யும் சாகசங்கள் என்று அவர்களைச் சுற்றி ஒரு கலாச்சாரம் உருவாகியது. தற்பொழுது பொருளாதார நிலையில் அவுஸ்திரேலியா, அமரிக்கா போல் கவ்போய்களும் குதிரைகள் அவர்களது ரான்ஞ்சுகள் முக்கியமிழந்தபோது, உல்லாசப்பிரயாணிகளைக் கவரும் அம்சமாக வைத்திருக்கிறார்கள். அப்படியான ஒன்றிற்கு எங்களுக்கு ஒரு நாள் ஒதுக்கப்பட்டது.

புவனஸ் அயர்ஸ் நகரத்தின் வெளியே இரண்டு மணிநேரம் புல்வெளிகள், சிறிதும் பெரிதுமான கட்டிடங்கள் என்பவற்றிற்கூடாக சென்ற பஸ்சில், எங்களைத் தவிர மற்றவர்கள், மற்றைய தென்னமரிக்கநாடுகளில் இருந்து வந்தவர்கள். பெரும்பாலும் ஸ்பானிய மொழி பேசினார்கள். மொழியைத் தெரியாது என்ற கவலை இப்படியான இடத்தில் மனதில் ஏற்படும். எனது உடல் மொழியையும் அவர்களுக்குத் தெரிந்த சிறிது ஆங்கிலத்தையும் கலந்தபோது எனக்குப் எதிரில் உருகுவெயில் இருந்து குழந்தைகளுடன் வந்த குடும்பத்துடன் கொஞ்சம் பேசமுடிந்ததும் அந்தப் பெண் நாங்கள் அவுஸ்திரேலியாவில் இருந்து தென்னமரிகாவிற்கு வந்தவர்கள் என்பதால், உருகுவே நாட்டிற்கு வரும்படி தட்டுத் தடுமாறிய ஆங்கிலத்தில் வேண்டுகோள் விடுத்தாள்.அவளது வேண்டுகோள் நமது ஊரில், தம்பி வீட்டுக்கு வந்போ என சிறுவயதில் மாமிமார் அழைப்பதுபோல் இயல்பாக இருந்தது.விசா, பாஸ்போட் பணமில்லாமல் இருந்தால் பக்கத்து நாடுதான் எனப் போய் வந்திருக்கலாம்.
img_7340img_7351

ரான்ஞ்சுக்குச் சென்றதும் எங்களைப்போல் பலர் இருந்தார்கள். ஆர்ன்ரீனா வைனையும், எம்பனாடோவையும் தந்து உபசரித்தார்கள். அந்த ரான்ஞ் தற்பொழுது முற்றாக உல்லாசப் பிரயாணிகளுக்காக இயங்குகிறது. பரந்த புல்வெளியின் மத்தியில் வீடு. அதன் பெரிய உணவுக்கூடம் மேடையுடன் இருந்தது. அங்குள்ள ஒரு வீட்டைச் சுற்றிப்பார்த்தபோது 17ம் நூற்றாண்டுகளில் உயர் வம்சக் குடும்பங்கள் வாழ்ந்தது எப்படி எனத் தெரிந்தது. அவர்களது பாத்திரங்கள், படுக்கை என்பன மியுசியமாக இருந்தது. ஐரோப்பியர்கள் அதிலும் மேல்மட்டத்தினரது வாழ்க்கையை பிரதிபலித்தது.

ஐரோப்பியர்கள் சமையலறை, குளியலறை மற்றும் கழிவறைகள் என்பன வீடுகளோடு சேர்ந்திருப்பது அவர்களின் குளிர்கால நிலைமைக்காக. ஆனால் வெப்பமான எமது நாடுகளிலும் தற்பொழுது அதைப் பின்பற்றுகிறோம். யாழ்ப்பணத்தில் டச்சுக்காரரால் உருவாக்கப்பட்ட 17ம் நூற்றாண்டு கட்டிடக்கலையான இன்னமும் தவறாமல் பின்பற்றுகிறோம்!

இன்னமும் ஏதாவது நாற்சாரவீடு தப்பியிருக்கிறதா?

அந்த வீட்டில் இரண்டு விடயங்கள் மனத்தில் பதிந்தது. நமது வீடுகளில் பூசை அறை இருப்பதுபோல் ஒரு தேவாலயத்தை சிறிய மடமாக வீட்டின் அருகில் வைத்திருந்தார்கள். அங்கு மாதா சொருபமும் சிலுவையில் அறையப்பட்ட யேசுநாதரின் படமும் இருந்தது.அங்கு பல இருக்கைகள் இருந்தன. நிட்சயமாக அந்த வீட்டினரைத் தவிர மற்றவர்களும் பாவித்திருக்கலாம் என எண்ணியபோது எங்களது வழிகாட்டி
‘அக்காலத்தில் பெரிய நகரங்களிலே மட்டும் தேவாலங்கள் இருந்தது. இப்படித் தொலைவில் வசிப்பவர்களுக்காகப் பாதிரி ஒருவர் வந்து குறிப்பிட்ட நாளில் ஆராதனை நடத்துவார்கள். அதில் அருகில் உள்ளவர்கள் கலந்து கொள்வார்கள்’ என்றாள்;.

‘நடமாடும் தேவசேவை’ என்று சொல்ல நினைத்தாலும் வார்த்தையை, மற்றவர் என்ன நினைப்பார்களோ என்பதால் விழுங்கிவிட்டேன்.

மிருக வைத்தியரான எனக்கு குதிரைக்கு நலமடித்தல், குழம்புக்கு இரும்படித்தல் போன்ற விடயங்களை விவசாயிகளே செய்வததற்கான உபகரணங்கள் அங்கிருந்தது தெரிந்தது.

ரான்ஞ்சுக்கு வந்தவர்கள் குதிரைச் சவாரி செய்வதற்கு தயாரானார்கள். இதில் நான் கலந்து கொள்ளவில்லை. குதிரைச் சவாரி, யானைச்சவாரி என்பனவற்றை முடிந்தவரை தவிர்கிறேன். குதிரையில் ஏறாதவர்களுக்குக் குதிரை வண்டி சவாரி ஒழுங்கு செய்திருந்தார்கள். நானும் மனைவியுடனும் நண்பர்களுடன் அதில் சவாரி செய்தேன். 1885ம் ஆண்டு காள்ஸ் பென்ஸ் காரை உருவாக்குவதற்கு முன்பான விடயங்களைப் பார்க்க சிறுவர்கள் மட்டுமல்ல, பெரியவர்களும் விரும்புகிறார்கள் என்பது தெரிந்து.

இந்தச் சவாரிகள் முடிந்த பின்பு நடந்ததுதான் எனக்குப் பிடித்த விடயம். பல கவ் போய்கள் பேனாவையும் பென்சிலை உயர்த்தியபடி குதிரையில் 60 கிலோ மீட்டர் வேகமாக வந்து உயரமான கயிற்றில் தொங்கவிடப்பட்ட மோதிரத்திற்குள் மிக இலாவகமாக அக்காலப் போர்வீரர்கள் ஈட்டியைப் எதிரியின் உடல்மேல் செலுத்துவதுபோல் பென்சிலை செலுத்துவார்கள். பென்சிலைத் தூக்குவது தெரியும். பின்பு அவர்கள் கையில் உள்ள பேனாவில் வெள்ளி மோதிரம் இருக்கும். பலர் பல முறை செய்தபோது என்னால் அவர்கள் பேனாவைச் செலுத்தும் தருணத்தில் பார்க்க முடியவில்லை. எனது கனன் கமராவை தன்னியக்கமாக விட்டும் பதிவு செய்ய முடியவில்லை. குதிரையின் விட்டை புழுதியாக எழுந்து அதன் வாசனையை மூக்கிற்கு வந்தது. வேகமாக வந்த ஐந்து குதிரைகளின் குளம்பொலிகளும் தெளிவாகக் கேட்டன. கவ் போய்கள் கையை உயர்த்தியபோது ஆவலுடன் பார்ப்பேன். வேகப்பந்து வீசும் கிரிக்கட் வீரரது பந்து துடுப்பைபை அணுகும்போது மறைந்துவிடுபதுபோல் இங்கும் நடந்தது. அவர்களது கையில் மோதிரமிருக்கும். அவர்களைக் கைதட்டியபடி கூக்குரல் எழுப்புவார்களில் அழகான பெண்களுக்கு அந்த மோதிரத்தைப் பரிசாக கொடுப்பார்கள். ஒரு யப்பானிய ஆண் ஒருவர் அப்படி ஒரு மோதிரத்தைப் பெறுவதற்கு ஒவ்வொரு கவ்போய்களிடமும் ஓடியபோதும் அவருக்குக் கிடைக்கவில்லை.

மதிய உணவும் அங்கே ஒழுங்கு செய்யப்பட்டிருந்தது. அதில் முக்கியமானது மாட்டிறைச்சி. ஆர்ஜர்ரீனாவில் மாட்டிறைச்சியை நெருப்பில் வாட்டுவார்கள். வெளிப்பகுதி நெருப்பில் வாட்டப்பட்டாலும் உள்ளே இறைச்சியின் இரத்தம் கசியும் ஆரம்பத்தில் கொஞ்சம் கஸ்டமாக இருந்தது. ஆதிமனிதர்கள் நிட்சயமாக இப்படி உண்டுதானே பரிணாபம் அடைந்தார்கள் என்ற எண்ணம் வந்ததும் சிவப்பு வைனை குடித்துவிட்டு அந்த இறைச்சியைக் கடித்தபோது ஆரம்பத் தயக்கத்தை அந்த வைன் கரைத்துவிட்டதுபோலத் தெரிந்தது. பாம்பு தின்னும் ஊருக்குச் சென்றால் நடுமுறி நமக்கு என ஊரில் சொல்லும் பழமொழி மனத்தில் நினைவாகியது. வயிறு நிரம்பியபோது இசை, தங்கே நடனம் என்று காதுக்கும், கண்ணுக்கம் விருந்து படைத்தார்கள்.

——-
புவியில் உள்ள ஏழு இயற்கையின் அதிசயங்களில் ஒன்றாகக் கொண்டாடப்படுவதும், அவற்றில் முதலாவதாக சாதாரண மக்களால் வாக்களிக்கப்பட்டது ஆர்ஜன்ரீனாவுக்கும் பிரேசிலுக்கும் எல்லையாக இருக்கும் இகசு அருவி; இதன் 2.7 கிலோமீட்டர் நீளத்தையும் 275 மொத்தமான நீர்வீழ்ச்சிகளையும் பார்த்து அதிசயித்த அமரிக்க ஜனாதிபதியின் மனைவி திருமதி ரூஸ்வெலட் பார்துவிட்டு ‘பாவம் நயகரா’ என்றார். நான் நயகராவையும் விக்ரோயா அருவியையும் பார்த்திருக்கிறேன். விக்ரோறியா அருவி உயரமானது .இகாசு அருவி அதிகமான நீரை இறைப்பதுடன், அமைந்திருக்கும் பிரதேசம் செழிப்பான காடுகள் நிறைந்த பிரதேசம். பிரேசில் பகுதியில் இருந்துவரும் பரண ஆறு இரும்பு மற்றும் பல கனிமப் பொருட்களை சுமந்து கொண்டு வருவதால் விழும் தண்ணீர் பொன்னிறக் கம்பளமாக விரியும்.

புவனஸ்அயர்சில் இருந்து விமானம் ஆரஜன்ரீனாவின் இகாசு நகரத்திற்குப் போவதற்கு காலநிலையால் இரண்டு மணி தாமதமானது. மாலை ஆறு மணியுடன் அந்த இடத்திற்குப் போக முடியாது என்பதால் ஹோட்டலுக்குப் போகாமல் நேரடியாக விமான நிலையத்தில் இருந்து வந்த வாகனத்தில் நேரடியாக அருவிக்கு சென்றுறோம். நாம் அங்கு சென்றபோது கிட்டத்தட்ட இரண்டு மணியாகிவிட்டது வாகனத்தில் இருந்து இறங்கி அரை மணி நேரம் சில கிலோமீட்டர்கள் ஆற்றின் மீது போட்ட பாலங்களில் நடந்து சென்றோம்.

அந்த ஆற்றில் முதலைகள் உள்ளது என்றாள் எமது வழிகாட்டி. ஆற்றைத் திரும்பிப் பார்த்தபோது எதிரே வந்தவர்கள் என்மீது மோதினார்கள். சகலரும் தொப்பலாக நனைந்திருந்தார்கள். பலர் மழையுடுப்பு போட்டிருந்தார்கள். நாங்கள் நேரடியாக அணிந்த உடையுடன் வந்ததால் அருவியில் குளித்தாக நினைத்துக் கொள்ளவேண்டியதுதான் என்று நினைத்தேன்.

‘இங்குதான் 80 வீதமான நீர் வீழ்கிறது. 200 மேற்பட்ட துண்டுகளாக பிரிந்து டெவில் கழுத்து என்ற அரைவட்டமான பகுதிகள் அவை மறைந்து விடும் இப்படி விழும் தண்ணீரைப் பார்க்க பிரேசிலுக்குகு போகவேண்டும்’

நீர் வீழ்ச்சி அருகே செல்லுமுன்பே, அங்குள்ள பாலங்களில் நடந்துபோகும்போது நனைந்துவிட்டோம். எங்கும் தண்ணீர் தங்கமாக மாலை வெயிலில் ஒளிர்ந்தபடி பெரிய திரைக்கம்பளமாக விழுந்து கிடந்ததது. அடிக்கும் நீர் துவாலைகளால் வரும் தேகத்தில் ஏற்படும் சிலிர்ப்பு உணர்வு மயிர் கூச்செறிய வைத்தது. இடி முழக்கத்தை உருவாக்கிய அருவியைப் பார்க்கும்போது அசையாத பொருளாக இருந்தது. முழுத் தண்ணீரும் அப்படியே அரைவட்டமான டெவில் கழுத்து என்றபகுதியில் மறைந்துகொண்டிருந்த காட்சியை வாயைத் திறந்தபடி பார்த்துக் கொண்டேயிருக்கலாம் எனத்தோன்றியது

‘செப்டம்பரில் தண்ணீர் குறைவு ஜனவரி மாதங்களில் இங்கு நிற்க முடியாது’ என்றாள் வழிகாட்டி.
பிரேசில், ஆர்ஜின்ரைனா எல்லை

நான்குமணிக்கு அருவியில் படகோட்டம், ஏற்கனவே ஒழுங்கு செய்யப்பட்டிருந்ததால் விரைவாக அங்கு சென்றோம். நாங்கள் நின்ற இடத்தில் இருந்து தண்ணீர் விழுந்து ஆறாக ஓடுமிடத்தில் படகில் ஏற்றி, கொட்டும் தண்ணீருக்கு கொண்டு செல்லப்பட்டோம். விழும் தண்ணீரால் ஆற்றில் உருவாகும் அலை சமுத்திரத்தில் புயல் அடித்தபோது ஏற்படுவதுபோல் இருந்தது. எமது இயந்திரப் படகை இரப்பர் பந்துபோல் தூக்கிப்போடும். இந்த வள்ளம், அருவி அருகே செல்லுவது நீர்வீழ்ச்சியோடு மோதுவது போன்று அனுபவத்தைக் கொடுக்கும் இதனால் உள்ள இருப்பவர்கள் கத்தியபடியே இருப்பதால் கண்ணுக்கு மட்டுமல்ல இந்த வீழ்ச்சியின் இயக்கத்தில் பங்குகொள்ளும் அனுபவம் ஏற்படும். இந்த நிகழ்வில் மழைக்கோட்டு அணிந்திருந்தாலும் தொப்பலாக நனைந்து விட்டோம்.

img_7361img_7377

அருவி இருக்கும் பிரேசில், ஆர்ஜின்ரைனா எல்லைப் பிரதேசத்தில் காடுகளை இரு நாடுகளும் தேசியவனங்களாக பிரகடனப்படுத்திப் பாதுகாக்கிறார்கள். பல மிருகங்கள், பறவைகள் மற்றும் பலவகையான வண்ணத்துப் பூச்கள் இந்தப் பிதேசத்திற்க பிரத்தியேகமானவை. எங்களுக்கு அவசரத்தால் ஒரு சில வண்ணத்து பூச்சிகள் மட்டுமே பார்க்க முடிந்தது.

அடுத்த நாள் பிரேசில் பகுதிக்கு வாகனத்தில் சென்றோம். இரண்டு நாடுகளையும் ஒரு மதகே பிரிக்கிறது.

பிரேசின் பகுதியில் டெவில் கழுத்தில் நீர் பொன்னிறமாக விழுவதைப் பார்க்கமுடியும். அருகில் நின்று போட்டோ எடுப்பதற்கு நீர் உள்ளே போகாத கமராவை வைத்திருந்தால் இலகுவாக இருந்தது.

img_7412img_7423
கடைசித் தடவையாக இகசு அருவியை ஹெலிகப்டரில் ஏறி முழுவதையும் பார்க்கவேண்டும் என்ற பொச்சத்தைத் தீர்க்க பார்த்தபோது சிறிது ஏமாற்றமாக இருந்தது. விக்டோரிய நீர்வீழ்ச்சியால் ஹெலிகப்டரில் பார்த்தபோது, நடந்து நேராக பார்ப்பதிலும் அழகாக இருந்தது. இகசு நேரடியாக நின்று பார்ப்பதே அழகு என முடிவுக்கு வந்தேன். வாழ்வில் இறுதிவரையும் மனத்தில் இருக்கும் இயற்கையின் பதிவு இகசு அருவி என்பதில் சந்தேகமில்லை

Posted in Uncategorized | 1 பின்னூட்டம்