தாங்கொணாத் துயரம்

தொகுப்பாளர் சதாசிவம் ஜீவாகரன்

விடுதலைப்புலிகளை நம்பி, பிரபாகரனைத் ‘தம்பி’என வாய் நிரம்பச் சொல்லியபடி அவர்களால் கொலைசெய்யப்பட்டு உயிர் துறந்தவர்களில் எதிர்கட்சித்தலைர் அமிர்தலிங்கம், பத்மநாபா நான் அறிந்தவர்களில் முக்கியமானவர்கள். அதற்கு மாறாக நான் பழகியவர்களில் பல காலமாக பிரபாகரனை சரியாகப் புரிந்து இருந்தவர்களில், முன்னாள் வட- கிழக்கு மாகாண முதல்வர் வரதராஜப்பெருமாள் என். எல். எவ். ரி மற்றும் பிஎல். எவ். ரி யில் இருந்து, தற்பொழுது கனடாவில் வசிக்கும் மனேரஞ்சன், முன்றாவது தாயகம் ஆசிரியர் ஜோர்ஜ் குருசேவ் என்பவர்களாகும். வரதராஜப்பெருமாள் நாங்கள் அறியாக்காலத்திலே அரசியலுக்கு வந்து சிறை சென்றதுடன் பல்கலைக்கழகத்தில் படித்தவர்.அதேபோல் மனோரஞ்சன் யாழ்பாணத்தின் புழுதிபடியாதமேனியர். கண்டியில் மூவினங்களோடு படித்து வளர்ந்தவர். ஜோர்ச் குருசேவ் மட்டும் யாழ்பாணத்துச்சாதி, மத, மற்றும் குறிச்சி என்ற குறுநில மன்னவர்கள் மனப்பான்மையை மீறி உருவாகிய ஒரு சுயம்புலிங்கம்.

90களின் பின்னர் விடுதலைப்புலிகளால் கொலைசெய்யப்பட்டவர்களில் ஏராளமானவர்கள் சாமானியர்கள் அல்ல. நிட்சயமாக எமது தமிழ்மண்ணில் உதித்தவர்களில் அறிவும், தியாகமனப்பான்பையும் அளவுக்கு அதிகமாகக்கொண்டவர்கள்.பலர் வாய்ப்பிருந்தும் வெளிநாடு போக மறுத்தவர்கள்.சிலர் மேற்கு நாடுகளில் இருந்து போராட தாய்நாட்டுக்கு வந்தவர்கள். இவர்கள் எல்லாம் தாம் சார்ந்த சமூகத்திற்காக உடல், பொருளை மற்றும் குடும்ப உறவுகளைத் உதறித்தள்ளியவர்கள். ஆனால் பலர் இலகுவாக விடுதலைப்புலிகளால் வேட்டையாடப்பட்டு கொலை செய்யப்பட்டிருக்கிறார்கள். இவர்கள் பலர் விடுதலைப்புலிகளை ஏற்காதபோதிலும் மனத்தில் அவர்கள் மீது சிறிது நம்பிக்கையுடன் இருந்திருக்கிறார்கள். நாய்க்கு விசர் பிடித்த பின்பும் எனது நாய் என்னைக் கடியாது என்பது போன்ற மன நிலை இவர்களுக்கு இருந்திருக்கிறது. அல்லது இலங்கை அரசின் மீது வெறுப்பு கண்ணை மறைத்திருக்கலாம்.

இந்திய அமைதிபடைகாலத்தில் எந்த இயக்கச்சம்பந்தமில்லாத யாழ்ப்பாண வைத்தியசாலை பிணஅறையில்வேலை செய்தவர்கள், ஈபி எல் ஆர் எவ் ஆல் பிடிக்கப்பட்ட தமிழ்த்தேசிய இராணுவத்தினரையோ அல்லது இந்திய இராணுவத்திற்குப் பொருள்கள் வினியோகித்தால் கொலை செய்யப்பட்டவர்களை நான் இங்குசொல்லவில்லை . நான் குறிப்பிடுபவர்கள் மற்ற இயக்கங்களைப் புலிகள் தடைசெய்யப்பட்ட பின்பு யாழ்ப்பாணத்தில் வாழலாம் என நினைத்த இருந்த மாற்று இயக்கத்தினர், இடதுசாரிகள் மற்றும் பழைய தமிழ் அரசியல்க்கட்சிகளின் ஆதரவாளர்கள். இவர்களே துணுக்காய் வதை முகாமில் சாம்பலாகி உரமாகியவர்கள்.

சமீபத்தில் நான் ரொரண்ரோ, கனடா சென்றபோது எனது நண்பர் சிவா முருகுப்பிள்ளை ஒரு புத்தகத்தைத்திணித்தார். அதன் தலையங்கம் பழயகாலத்து நாவலின்(மங்கள நாயகம் தம்பையாவின் நொறுங்குண்ட இதயம்) பெயர் போல் ‘தாங்கொணாத் துயரம்’ என இருந்தது. அத்துடன் தொகுப்பு பத்தகமாக இருந்தது. தொகுப்பு புத்தகங்கள் சோம்பேறிகளால் வெளியிடப்படுபவை என எனது தனிப்பட்டகருத்து. எழுதுவதற்கு சோம்பலால் பலர் எழுதியதை தொகுத்துவிட்டுஆசிரியராகுவது. தற்காலத்தில் பலர் இப்படியான விடயங்களில் ஈடுபடுகிறார்கள் என்பதால் பெட்டிக்குள் வைத்துவிட்டேன்.

மெல்பேன் வந்து இரண்டு மாதங்களில் பிரயாணப்பெட்டியை எடுத்து, அடுக்க முயற்சித்தபோது கையிலெடுத்துப்பார்த்த பின்பு அதை கீழே வைக்கமுடியவில்லை. இதயத்தில் சுரண்டி இரத்தத்தைக்கசியவைக்கக்கூடியதாக முதல்க்கட்டுரை எழுதப்பட்டு இருந்தது.

அன்ரன் எனப்படும் விவேகானந்தன், கண்டியில் படித்த பிராமண குலத்தை சேர்ந்தவர். விசுவானந்ததேவனோடு பி.எல். எவ். ரி இயக்கத்தில் இருந்தவர். அவரது மனைவி சாந்தி தனது கணவனை எப்படி விடுதலைப்புலிகள் கொண்டு சென்றார்கள் என்பதையும், அவரைத்தேடி பல வருடங்களாக அவர்களது முகாங்களுக்கு மாறி மாறி அலைந்ததையும், இறுதியில் 2-9 1993யில் இவ்வுலகைவிட்டு விடுதலை செய்ததாக, தாங்கள் கொலை செய்ததை விடுதலைப்புலி உறுப்பினர்கள் 12-2 1995 ஆண்டு வந்துசொல்கிறார்கள். அதாவது ஒன்றரை வருடத்தின் பின்பு,

“நாங்கள் முன்னாலும் பின்னாலும் இவ்வளவு காலமும் திரிந்துகொண்டிருந்தோம். ஏன் இப்பொழுது எங்களுக்குகுச் சொல்கிறீர்கள்”என்கிறார் சாந்தி.

“இப்பொழுதான் உங்களுக்கு அறிவிக்கும்படியான அனுமதி கிடைத்தது.”

“அவர் என்ன செய்தார்? அவர் யாரையாவது சுட்டாரா? அப்படியென்றால் அவரைப்பொதுமக்கள் முன்னிலையில் கொலை செய்திருக்கவேண்டும்.” மீண்டும் சாந்தி.

“அவர் துரோகி” எனக்கூறிச் சென்றார்கள்.

சாந்தியின் எழுத்து, இடதுசாரியாகிய அன்ரனது போராட்ட வரலாற்றைச் சொல்வதுடன் சாந்தியின் போராட்டத்தையும் சொல்கிறது. சிறிய குழந்தையை வைத்துக்கொண்டு விடுதலைப்புலிகளின் முகாங்களுக்கு வருடக்கணக்காகத் அலைந்த சாந்தியின் மன ஓட்டம் எழுத்தில் தெரிகிறது.

இதில் உள்ள சிறப்பான கட்டுரை மனேரஞ்சனுடையது. மனேரஞ்சன் எனக்குப் பழக்கமானவர் ஆனாலும் அவரது போராட்டகாலம் எனக்குத் தெரியாது. கண்டியில் படித்துக்கொண்டிருந்தாலும், போராட்டத்தைத்தேடி யாழ்ப்பாணம் வந்து இயக்கத்தில் சேருகிறார். இயக்கங்களில் சேருங்காலத்தில் இலங்கை அரசுக்கு எதிரான நோக்கத்தில் பலர் இளைஞர்கள் எந்த வள்ளம் கரைக்கு வருகிறதே அதில் ஏறிய காலத்தில் மனோரஞ்சன் போன்றவர்கள் ஆயுதத்திற்கு முதன்மையளிக்காது மக்களில் நம்பிக்கைகொண்டு இடதுசாரி இயக்கத்தில் சேருகிறார்கள்.

மனோரஞ்சனின் அரசியல் கட்டுரைகள் கூர்மையானவையாததால் அக்காலத்தில் உதயத்தில் நான் பிரசுரித்தேன்.

எனக்குப் பிரபாகரனும் அவரது பரிவாரங்களும் எத்தனை சாந்திகளை உருவாக்கியிருப்பார்கள்? இப்படியாக ஆயிரக்கணக்கானவர்களின் சாபங்கள் மட்டும் சாதாரணமானதா என எண்ணிப்பார்க்கத் தோன்றுகிறது. இந்து மற்றும் புத்த மதத்தின் கலாச்சாரத் தன்மை என்னில், என்னையறியாது உள்ளதால் மே 18 என்பது ஒருவிதத்தில் பிரமாண்டமான தீர்ப்பு(Judgement day) எழுதிய நாளாக இருக்கலாம் என மனத்தில் மோதுகிறது.

Posted in Uncategorized | பின்னூட்டமொன்றை இடுக

எகிப்திய வரலாறு

ழுதப்பட்டது அல்லது பதியப்பட்டதே வரலாறு. மற்றவை ,வரலாறுக்கு முந்தியவை என வரையறுக்கப்படுகிறது வரலாறு என்பதன் ஆங்கிலப்பதம் (History) கிரேக்க மொழியில் இருந்து வந்தது. இதன் கருத்து அறிந்து ஆராய்தல் – அல்லது விசாரித்து அறிதல் எனப்பொருள்படும். இதற்கு கிளையோ (Clio) என்ற பெண்தெய்வம் அருள் பாலிப்பதாக கிரேக்கர்களால் உருவகிக்கப்படுகிறது.

எகிப்திய வரலாறு மிகத்தொன்மையானது மட்டுமல்ல, பல புதிர்களையும், ஆச்சரியங்களையும் தொடர்ச்சியாக கொண்டிருக்கிறது. வரலாற்றாசிரியர்களால் கடந்த இரண்டு நூற்றாண்டுகளாக புதிர்களும், மர்மங்களும் கட்டுடைக்கப்பட்டுகிறது. இதனால் இந்த வரலாறு எகிப்தில் தற்காலத்தில் தொடர்ச்சியாக வளர்ந்து பெருகிக் கொண்டு வருகிறது.எகிப்திய நாட்டின் உருவாக்கம் கிறீஸ்துவுக்கு முன்பாக 3000 ஆண்டுகள் முன்பே தொடங்கியது.

ஹேரெடொரஸ் ( Herodotus) ஐந்தாம் நூற்றாண்டில் வாழ்ந்த கிரேக்க வரலாற்றாசிரியர். இவரே வரலாற்றின் தந்தையாக கருதப்படுபவர். அவர் எகிப்து சென்று அங்கு கேட்டவை, கண்டவை என எழுதிய பல விடயங்கள் இக்காலத்தில் தவறாகிப் போய்விட்டது. தற்போதைய எகிப்தியலாளர்கள் விஞ்ஞானத்தின் பயனாக கிடைத்த பல கருவிகளின் துணைகொண்டு பல புதிய விடயங்களை அறிகிறார்கள் . அதே நேரத்தில் இன்றைக்கு அறிந்து கொள்ளும் விடயங்கள் பிற்காலத்தில் தவறாகவோ அல்லது மேலும் புதிய விடயங்களை இணைப்பதாகவோ மாறலாம். அப்பொழுது எகிப்தின் வரலாறு குறித்த பார்வை எமது இளம் சந்ததியினருக்கு மாறுபடலாம்.

எனது எகிப்திய பயணத்தின் நோக்கம் எகிப்தின் வரலாற்று சின்னங்களான பிரமிட், அக்கால மன்னர்களின் மம்மிகள் மற்றும் கோயில்களை நேரடியாக பார்ப்பதாகவே இருந்தது. காலம் காலமாக அங்கே சென்ற இலட்சக்கணக்கான உல்லாசப்பயணிகள்போலத்தான் நானும் அங்கு சென்றேன். நான் எதிர்பார்த்துச் சென்றவற்றைப் பார்த்ததும் – அவற்றின் தோற்றம், பின்புலம் என்பவற்றை வழிகாட்டி மூலம் அறிந்தபோது அவைகளின் மீது மீளமுடியாத காதல் தோன்றியது. எனது இந்தவயதில் எகிப்திய ஆராய்ச்சியாளனாகவோ அல்லது சிலகாலம் எகிப்தில் வாழ்வதாகவோ விரும்பினாலும் சாத்தியமற்றது என்பதை உணர்ந்தேன்.

பல நூல்களையும் சில பல்கலைக்கழக உரைகளையும் கேட்டு வரலாற்றை அறிந்துகொண்டாலும், அவை கைமண்ணளவு என்பது புரிந்தது. என் மனதில் எகிப்தை நினைவில் வைத்திருப்பதற்காக இருந்த ஒரே வழி நான் பார்த்த வரலாற்றுச் சின்னங்களையும் அவை எனக்குள் எழுப்பிய மனக்கிளர்ச்சிகளையும் பதிவுசெய்வதுதான். இது ஒரு வரலாற்று நூல் அல்ல. அத்துடன் வெறுமனே பயண அனுபவமும் இல்லை. இரண்டும் கலந்தது. திரைப்படங்களுக்கு படத்தின் சிறுபகுதியை காண்பிப்பதுபோல (Movie clips trailer). இந்த நூல் எகிப்திய வரலாற்றை அறிந்து கொள்ளவோ அல்லது எகிப்திற்கு செல்ல விரும்புபவரது ஆவலைத்துண்டும் விதமாக அமையவேண்டும் என்பதே எனது நோக்கம்.

நான் இணையத்தில் எழுதும்போது எழுத்துக்களை சரிபார்த்து ஆலோசனை தந்த எழுத்தாளர் முருகபூபதிக்கும், பதிவுகள் இணையத்தில் பிரசுரித்த நண்பர் கிரிதரனுக்கும் மேலும் எனது எகிப்திய அனுபவங்களை படித்து ஆலோசனைகள் தந்த எழுத்தாளர் P A கிருஸ்ணன் அவர்களுக்கு நன்றிகள் உரித்தாகுக.
இதைப் பதிப்பிக்க முன்வந்த எதிர் வெளியீட்டிற்கும் அதற்கு ஆவனசெய்த கவிஞர் கருணாகரனுக்கும் நான் கடமைப்பட்டுள்ளேன்

எகிப்தில் மிகவும் நெருக்கடி நிலைவரம் இருந்த காலகட்டத்தில் என்னுடன் பயணம் செய்த அன்பு நண்பன் துரைசிங்கம் இரவீந்திரராஜூக்கு இந்த நூல் சமர்ப்பணம்.

Posted in Uncategorized | 1 பின்னூட்டம்

Road to Nandikadal

Review by Nadesan

General Kamal Gunaratna’s ‘Road to Nandikadal’ surveys the 30-year Sri Lankan separatist war through the eyes of an Army Officer. It is a remarkable book with factual matters reported as well as laced with his reflections on the war. This book in not a history of Eelam War and his views and facts are presented together as a creative nonfiction. History books are normally written with corroborative documents to back up the author’s thesis. Creative nonfiction contains true incidents along with authors’ reflections.
This book gives an insight into the operations of Sri Lankan Army during the 30 years of war and their sacrifices to defend their country. Without them, the country would have been divided like Somalia or Afghanistan. Some Tamils would have been happy if that happened. But the consequences of that scenario would have been disastrous. With the intransigent attitude of war-lord Prabhakaran, the chances are that we would still be fighting and many more killed, more on Tamil side and may be no young men and women left in Vanni.
Looking back it is clear that it is the failure of the politicians to properly identify the issues affecting both communities that gave rise to 3 different arm uprisings from both communities. Two rounds of JVP violent episodes of Janatha Vimukthi Peramuna resulted in comparable death and destruction. Apart from destruction, both developments also resulted in foreign intervention, with India stepping in to intervene in domestic affairs. Sinhala hardliners always indulge in anti- Indian rhetoric, but they should remember that the Sri Lankan government invited the Indians in the 1971 insurgency to rescue the country from JVP.

Back to the “Road to Nandikadal”, the book gives an insight into the Army’s strengths and weaknesses during the years as well as the politicians’ inability of providing leadership to conduct the war during the years, resulting in the loss of many precious young lives from both sides of the conflict.
The army alone cannot win the war in any country. An army is always the sharp end of the arrow, but many factors govern the play of killing of the animal by an the arrow before it hits the target. This book only gives an inside view of the movement of the arrow, but many factors, including international and Indian support, intelligence, Tamils like Karuna and Douglas Devananda along with political and civilian leadership involved in finishing the LTTE are left out for others to contribute. To give an example, funds contributed by expatriate LTTErs from France and Australia came to a dead end in December 2005 after these two countries intervened to stop the flow of money. These two countries were contributing large amounts of funds to the LTTE coffer.

A majority of Tamils, a large section of Sinhalese and the international community, believed mistakenly that the LTTE could be brought to the negotiating table to discuss peace. But they failed to read Prabhaharan accurately. He was killing and torturing his own Tamil people not to make peace but to secure his position located deep in the inaccessible jungle. It was his survival and desire to hang on to power that drove him to the edge. He was not the first in the history. I can quote the UNITA leader Jonathan Malheiro Savimbi from Angola who was supported by the CIA. Even Donald Regan invited him to White House. But once America settled with Angola after the end of the cold war, he refused to give up his arms. His intransigence led to his end. He was killed in jungle like an animal and found many days later. He was survived by several wives and dozens of children the latter numbering at least 25, unlike Prabaharan.

The 4th Eelam war was fought ferociously by both sides, in a win or lose battle. This resulted in deaths of over 5800 army personnel and 25000 injured, according to the book . Probably more died in the LTTE camps. As a father I can feel the pain of parents and family. Pain does not have any race nor linguistic or religious identities.
Major General Kamal Gunaratna had an objective appraisal of his enemies. He did not belittle his enemy. He gives credit to the enemies’ bravery and ferocity. LTTE commander Theepan was praised for his Muhamalai battle with the Army.

I have been to Sri Lanka many times and met important people who were involved in the conflict. My understanding is that the communal passions among Sinhalese and Tamils do not run deep. Nor is it unresolvable . It was generated by politicians of two generations to achieve power or to maintain a seat in parliament. Unfortunately, it is the ordinary people who paid for the ambitions of the politicians with their lives. So politicians from both sides need to rethink with an imaginative and compassionate mind.
Tamils have been wallowing in self-pity eternally. This book gives the other side of the information about the war. By reading this book, we learn that everyone is a loser and there are no winners in the war.

There are minor errors in the book like blaming Indira Gandhi for Indian peace keeping forces, but she had already passed away. Another one is about killing Uma Maheswaran which was an inside job of the PLOTE. The printer’s error of duplicating some pages is also an irritation.
There are also a few ambiguities and errors that had crept in. Example : “When asked about his beliefs, he had stated he did not believe in a God”( Page 10). To whom did Prabaharan answer? In another page the author says : ” His (Prabharan’s) bleeding body was brought and dropped at my feet” (Page 2). Bleeding happens when someone is alive and within a few minutes blood clots.

Hopefully the book will be printed again, which will also give the opportunity for some revisions.

Posted in Uncategorized | 1 பின்னூட்டம்

நந்திக்கடலை நோக்கி -ஜெனரல் குணரத்தினாவின் புத்தகம்

நடேசன்


“நந்திக்கடலை நோக்கி’ என்ற ஜெனரல் குணரத்தினாவின் புத்தகம் கடந்த 30 வருடகாலப் போரை ஒரு இராணுவ அதிகாரியின் பார்வையில் நமக்களிக்கிறது .

ஆங்கிலத்திலும் சிங்களத்திலும் வெளியாகிய இந்த புத்தகம் தென்னிலங்கை மக்களியே பிரபலமானது. இந்த புத்தகம் ஈழப்போரை பற்றிய வரலாற்று ஆவணமாக கொள்ளமுடியாது. வரலாறு என்பது பல ஆவணங்களை ஒருங்கு சேரப் பார்த்து எழுதுவது. . இந்தப் புத்தகம் வரலாற்றில் உள்ள உண்மை நிகழ்வோடு எழுதியவரினது மனவோட்டங்களையும் எமக்கு தருவதால் வாசிப்பதற்கு சுவையாக உள்ளது. தமிழினியின் கூர் வாளின் நிழல் போன்றது..

இந்த புத்தகத்தில் இலங்கை இராணுவத்தின் தியாகங்கள், மரணங்கள், அழிவுகள் எமக்குத் தெரியவருகிறது . இலங்கை இராணுவம் இந்தப்போரை வெல்லாவிடில் என்ன நடந்திருக்கும்? தொடந்து இன்னமும் யுத்தம் நடந்திருக்கும்? அல்லது பிரபாகரனால் ஒரு பகுதி வெல்லப்பட்டிருந்தாலும் அது சோமாலியாவோ அல்லது ஆவ்கானிஸ்தான்போன்ற ஒரு நாடாக இலங்கை இருக்கும். தொடர்ச்சியான விமானத்தாக்குதலில் எவ்வளவு தமிழர்கள் மிஞ்சியிருப்பார்கள்? இதற்கப்பால் வெளிநாடுகளின் விடுதலைபுலி முகவர்களின் அட்காசம் தொடர்ந்திருக்கும்.

தற்பொழுது நாம் திரும்பிப்பார்த்தால், இலங்கையில் தமிழர்கள் மட்டும் ஆயுதம் எடுக்கவில்லை. இரு தடவைகள் மக்கள் விடுதலை முன்னணியினர் அரசின் மீது போர்தொடுத்ததால் கடந்த 30 வருடப்போரின் விளைவுக்கு சமமான அளவில் உயிர்கள் பலியாகியிருக்கிறது. இந்தியாவின் படைகள் இருமுறை இலங்கை மண்ணில் ஆயுதங்களுடன் வந்திருக்கிறார்கள். இந்தியாவுக்கு எதிராக கோசமெழுப்பும் சிங்களத் தீவிரவாதிகள், இலங்கை அழைத்தே இந்தியா, இலங்கைக்கு வந்து இலங்கையரசைக் காப்பாற்றியது என்பதை மனத்தில் நினைக்கவேண்டும்.

மீண்டும் புத்தகத்தைப்பற்றி சொல்லவேண்டும். இதில் இராணுவத்தின் பலங்கள், பலவீனங்கள் தெரியவருவதுடன் நாட்டில் உள்ள அரசியல்வாதிகள் எப்படியான தலைமைத்துவத்தைக் கொடுத்தார்கள் என்பதும் புரிகிறது . இவர்களது தவறுகளால் இரு இனத்தின் இளைஞர்களும் ஒருவரோடு ஒருவராக போரிட்டு அழிந்தார்கள்.

இராணுவம் மட்டும் எந்த நாட்டிலும் தனியாக இயங்கமுடியாது. அது மிருகத்தை கொல்லும் அம்பின் கூர்முனை போன்ற தன்மைக்கு ஒப்பிட்டால் குறிபார்த்தல், பலம் தந்திரம், புஜபலம் என்பன அம்பைச் செலுத்தி மிருகத்தைக் கொல்லத்தேவை . அதேபோல் இலங்கை இராணுவம் மட்டும் புலிகளை அழிக்கவில்லை. விமானப்படை கடற்படை என்பனவற்றிற்கப்பால் வெளிநாடுகளின் உதவி , இந்தியர்களின் துணை, அரசியல் தலைமைத்துவம் என்பது கட்டாயமானது. அப்பால் தேவாநந்தா, கருணா போன்றவர்கள் பாத்திரம் முக்கியமானது. விடுதலைப்புலி இயக்கத்தினர் எதிரிகளை உருவாக்குவதில் கைவந்தவர்கள். பல தமிழர்களை தங்களுக்கு எதிராக மாற்றியவர்கள்.

வெளிநாடுகளின் பங்கிற்கு உதாரணமாக – மார்கழி 2005ன் பின்பு அவுஸ்திரேலியா பிரான்சில் விடுதலைப்புலி முகவர்கள் கைது செய்யப்பட்டபின்பு இந்த இரு நாடுகளிலும் இருந்து ஆயுதத்திற்கு பணம்போவது நின்றுவிட்டது. ( அதன்பின்பு அவர்கள் சேர்த்த பணம் எங்கே என்னைக் கேட்காதீர்கள்- நான் கொடுக்கவில்லை ஆதலால் கேட்க உரிமையில்லை)

பிரபாகரனை சரியாகப் புரிந்து கொள்ளத் தவறியதால்,பெரும்பாலான தமிழர்களும், குறிப்பிட்ட அளவு சிங்களவரும், மற்றும் மேற்கு நாட்டினரும் விடுதலைப்புலிகளுடன் பேச்சுவார்த்தை நடத்தமுடியும் என நினைத்தார்கள்.

பிரபாகரன் மற்ற இயக்கத்தினரை மட்டுமல்ல, தனது இயக்கத்தினரையே சித்திரவதை செய்து கொலை செய்த மனிதன். மாத்தயாவோடு கைது செய்யப்பட்ட பலருக்கு விரல்களில் நகங்கள் கிடையாது.கடைசிவரை இருந்த யோகி என்படும் நரேனுக்கே நகமில்லை என மிகவும் நெருங்கியவர் எனக்கு கூறினார். இப்படியான செயல்களின் விளைவாக தொடர்ந்து வாழ்ந்தாலும் அவுஸ்திரேலிய வம்பற்போல்(Wombat) பிரபாகரன் நாற்பது அடியின் கீழே மட்டுமே உயிர் வாழ்திருக்க முடியும். ஈழம் கண்டால் கூட இராணுவ அணிவகுப்பைப் பார்க்க முடியுமா? கிளிநோச்சியில் நடந்த பத்திரிகையாளர் மகாநாட்டிற்கு வந்தவர்களின் விரல் இடுக்குகுகளை உள்ளேவிடுவதற்கு முன்பாக சோதித்தர்கள்.

இப்படியானவர்கள் பலர் சரித்திரத்தில் இருந்திருக்கிறார்கள். அங்கோலாவில் ஜோனாதன் சவிம்பி என்பவர் சிஐஏயால் போசிக்கப்பட்ட யுனிட்டா என்ற இயக்கத்தை சேர்ந்தவர் . இவர் வெள்ளைமாளிகையில் டோனால்ட் ரீகனால் விடுதலைப்போராளி எனப் புகழப்பட்டவர் . வல்லரசுப் பனிப்போர் முடிந்தபின்பு, அமரிக்கா, அங்கோலாவுடன் சமரசம் செய்தது. ஆனால் இவர் ஆயுதத்தை கைவிட மறுத்தார். இறுதியில் காட்டு மிருகம்போல் நடுக்காட்டில் சுடப்பட்டு மரணமானார். இவருக்கு பல மனைவிகளும் 25 பிள்ளைகளும் இருந்தார்கள்.

நாலாவது ஈழப்போரில் 5800 மேற்பட்ட இராணுவத்தினர் மரணமாகியும் 25000 த்துக்மேல் காயமடைந்துமிருக்கிறார்கள். நிட்சயமாக விடுதலைப்புலிகளின் எண்ணிக்கை அதிகமாகும். இதைவிட பொதுமக்கள் தொகை எவ்வளவு? இப்படியான இழப்புகள் தமிழ், சிங்களம் என்ற இனவேறுபாடுகளுக்கு அப்பாற்பட்டவை. .நினைத்தால் வலிக்கும்

போரின்பின் இரண்டு தரப்பிலும் உள்ள பல்வேறுபட்டவர்களோடு பழகி பேசியதனால் நான் உணர்ந்த உண்மை தமிழர்கள் சிங்களவர்கள் கொண்டிருக்கும் விரோதம் ஆளமானதல்ல. பெரும்பாலானவை இரண்டு பக்க அரசியல்வாதிகளால் தங்களது பதவிகளைத் தக்க வைக்க ஊட்டபப்பட்ட நஞ்சு . இதை வெளியேற்றுவது இலகுவானது. ஆனால் இருபக்கத்தினரும் இதை உணர்ந்து புத்திசாலித்தனமாக அந்த முயற்சியில் ஈடுபடவேண்டும்.

சுயபச்சாபத்தில் தொடர்ந்து உழலும் தமிழ்மக்கள் இந்தப்புத்தகத்தை படிப்பதின் மூலம் அடுத்தபக்கத்தினரையும் அறிய முடியும். போரில் எவரும் வெல்வதில்லை. இரு பகுதியினரும் தோல்வியடைகின்றனர் ஆனால் அதிக ஜனத்தொகையுள்ளவர்கள் அந்ததோல்வியைத் தாங்குவார்கள் என்பதே உண்மை. .சாதாரண மொழியில் சொன்னால் சூதாட்டம்போல் எல்லோரும் பணத்தை இழப்போம் ஆனால் வசதியுள்ளவன் அதைத்தாங்கிக்கொள்வான்.

Posted in Uncategorized | பின்னூட்டமொன்றை இடுக

இன நல்லிணக்கத்திற்காக தமிழ் – சிங்கள எழுத்தாளர்கள் கடுமையாக உழைக்கவேண்டும்”

” இன நல்லிணக்கத்திற்காக இலங்கையிலும் -வெளிநாடுகளில் புலம் பெயர்ந்தும் வாழும் தமிழ் – சிங்கள எழுத்தாளர்கள் கடுமையாக உழைக்கவேண்டும்”
மெல்பன் தமிழ் எழுத்தாளர் விழாவில் இலங்கைப்படைப்பாளி மடுளுகிரியே விஜேரத்ன வலியுறுத்து


” இலங்கையில் தமிழ் – சிங்கள நல்லிணக்கத்தை ஏற்படுத்துவதற்கு அங்கிருக்கும் எழுத்தாளர்களும், புலம்பெயர்ந்து வாழும் எழுத்தாளர்களும் தம்மாலியன்ற பணிகளை தொடர்ச்சியாக முன்னெடுத்தல் வேண்டும். இரண்டு இனங்களினதும் தாய்மொழிகளுக்கு இடையில் கருத்து ரீதியாக அதிகம் ஒற்றுமை இருக்கிறது. மொழிகளுக்கிடையில் இருக்கும் தொன்மையான உறவு இனங்களிடத்திலும் நீடித்திருக்கவேண்டும்” என்று கடந்த சனிக்கிழமை மெல்பனில் நடந்த தமிழ் எழுத்தாளர் விழாவில் உரையாற்றிய இலங்கையின் பிரபல சிங்கள எழுத்தாளரும் மொழிபெயர்ப்பாளரும் தமிழ் அபிமானியுமான கலாநிதி மடுளுகிரியே விஜேரத்ன உரையாற்றினார்.

அவுஸ்திரேலியத் தமிழ் இலக்கிய கலைச்சங்கத்தின் அழைப்பை ஏற்று வருகை தந்திருந்த மடுளுகிரியே விஜேரத்ன இவ்விழாவில் தமிழில் சரளமாக உரையாடி சபையினரை வியப்பில் ஆழ்த்தினார்.

இலங்கையில் வதியும் தமிழ் எழுத்தாளர்கள் மற்றும் புலம்பெயர்ந்து வாழும் தமிழ் எழுத்தாளர்களின் படைப்பு இலக்கிய நூல்களை தமது தாய்மொழியான சிங்களத்திற்கு மொழிபெயர்த்திருக்கும், மடுளுகிரியே விஜேரத்ன, பல சிங்கள இலக்கியங்களையும் தமிழுக்கு மொழிபெயர்த்துள்ளார்.

” நல்லிணக்கமும் மொழிப்பரிவர்த்தனையும் ” என்ற தலைப்பில் அவர் உரையாற்றினார்.
அவர் மேலும் பேசுகையில், ” ஆறுமுகநாவலர் இலங்கையில் தோன்றியிராவிட்டால், இலங்கையில் தமிழ் மொழி தழைத்து ஓங்கியிருக்காது. அவர் தமிழுக்கும் சைவத்திற்கும் ஆற்றியுள்ள தொண்டு மகத்தானது. நான் எனது பட்டப்படிப்பு ஆய்விற்கு அவரது வாழ்வையும் பணிகளையுமே தெரிவுசெய்தேன்.
சின்னஞ்சிறுவயதிலேயே சகோதர தமிழ் மொழியையும் நேசித்து படித்தமையால் பின்னாளில் சங்க இலக்கியம் முதல் நவீன தமிழ் இலக்கியம் வரையில் மட்டுமல்ல இலங்கையிலிருந்து புலம்பெயர்ந்து சென்ற எம்மவர்களின் படைப்பு இலக்கியங்களையும் படித்து அவற்றையும் சிங்கள மொழிக்கு பெயர்த்து எமது சிங்கள வாசகர்களுக்கு அறிமுகப்படுத்திவருகின்றேன்.

இவ்வாறு இரண்டு தரப்பிலும் மொழிபெயர்ப்பு முயற்சிகள் தொடர்ந்து நடைபெறல் வேண்டும். இரண்டு இனங்களும் பரஸ்பரம் மொழிகளை எழுதவும், பேசவும் முயன்றால், இனங்களின் உணர்வுகளையும் பண்பாட்டுக்கோலங்களையும் புரிந்துகொள்ள முடியும். நாம் இனநல்லிணக்கத்திற்காக கடந்து செல்லவேண்டிய தூரமும் அதிகம். சமகால ஈழத்து எழுத்தாளர்கள் மட்டுமல்ல புலம் பெயர்ந்து வாழும் எழுத்தாளர்களினாலும் அந்தத்தூரத்தை விரைந்து கடக்க முடியும் ” என்றும் நம்பிக்கை தெரிவித்தார்.

மலையக நாட்டார் பாடல்கள் சிலவற்றையும் கவிஞர் வைரமுத்துவின் சில கவிதைகளையும் தாம் மொழிபெயர்த்திருக்கும் தகவலையும் அவர் சொன்னார். அத்துடன் அந்தப்பாடல்களை அவர் தமிழிலும் அவற்றை அதே ராகத்துடன் தாம் சிங்கள மொழிக்கு பெயர்த்திருப்பதையும் குறிப்பிட்டு பாடியும் காண்பித்தார்.
சமீபத்தில் அவர் சிங்களத்தில் மொழிபெயர்த்துள்ள அவுஸ்திரேலியாவில் வதியும் எழுத்தாளர் நடேசனின் ” மலேசியன் ஏர் லைன் 370 ” என்ற சிறுகதைத்தொகுதியையும் அறிமுகப்படுத்தி மூல நூலாசிரியருக்கு வழங்கினார்.

குறிப்பிட்ட தொகுதியில் இடம்பெற்றுள்ள நடேசனின் ” கிறுக்குப்பிடித்தாலும் ஆம்பிளைதானே ” சிறுகதைக்கு ” உமதுவுவத் ஒஹுத் பிரிமியெகி” எனத்தலைப்பிட்டு இத் தொகுதியை சிங்களத்தில் வரவாக்கியிருக்கும் மடுளுகிரியே விஜேரத்ன, தொடர்ந்தும் இவ்வாறு புலம்பெயர்ந்தோர் இலக்கியத்தை சிங்கள மொழியில் பெயர்த்து சிங்கள வாசகர்களுக்கு அறிமுகப்படுத்தவிருப்பதாகவும் குறிப்பிட்டார்.

கலைஞர் மாவை நித்தியானந்தனின் தலைமையில் எழுத்தாளர் விழா அமர்வுகள் நடைபெற்றன.

மெல்பனில் சமூகப்பணியாற்றியவர்களான மருத்துவ கலாநிதி அம்பலவாணர் பொன்னம்பலம், நாகை கு. சுகுமாரன், மடுளுகிரியே விஜேரத்ன, ஞானம் ஆசிரியர் மருத்துவர் தி. ஞான சேகரன், எழுத்தாளர் திருமதி ஞானலட்சுமி ஞானசேகரன் ஆகியோர் மங்கல விளக்கேற்றி எழுத்தாளர் விழாவை தொடக்கிவைத்தனர்.
திருமதி உஷா சிவநாதன், நிகழ்ச்சிகளை அறிவித்தார். சங்கத்தின் துணைத்தலைவர் திரு. சங்கர சுப்பிரமணியன் விழாவின் தொடக்கவுரையை நிகழ்த்தினார். செல்வன் ஹரிஷ் அழகேசனின் பாரதி பாடல் மெல்லிசையுடன் விழா நிகழ்ச்சிகள் ஆரம்பமாகின.
இலங்கையிலிருந்து வருகை தந்திருந்த ஞானம் ஆசிரியர் மருத்துவர் தி. ஞானசேகரன் ” ஈழத்து இலக்கியத்தின் இன்றைய நிலை ” என்னும் தலைப்பில் உரையாற்றுகையில், ” புலம்பெயர் இலக்கியமானது ஈழத்து இலக்கியத்தின் நீட்சி எனக்கொள்ளப்படுகிறது. அதாவது ஈழத்து இலக்கியம் ஈழத்து இலக்கியமாக மட்டுமில்லாமல் புலம்பெயர் இலக்கியமாகவும் உள்ளது. இது ஈழத்தமிழர்கள் படைக்கும் இலக்கியமாக இருக்கிறதேயொழிய இந்தியத் தமிழர்களின் இலக்கியமாக இருப்பதில்லை.

ஆரம்பகாலத்தில் புலம்பெயர் எழுத்தாளர்கள் தமது நாட்டினைப்பிரிந்த ஏக்கத்தினையும் சென்றடைந்த நாடுகளில் தமக்கு ஏற்பட்ட துன்ப அனுபவங்களையும் பதிவு செய்த இலக்கியமாக புலம்பெயர் இலக்கியம் இருந்தது.

புலம்பெயர் இலக்கியம் என்ற அடையாளப்படுத்தல் உருவான காலப்பகுதியில் இருந்த சூழல் இன்று இல்லை. பலநாடுகளிலும் புகலடைந்தவர்கள் அங்கு காலூன்றி நிலைத்துவிட்டார்கள். இவர்களுக்கு அறிவு விருத்தி, அனுபவ விசாலம், தொழில் நுட்பத்தோர்ச்சி, பொருளாதார அபிவிருத்தி, கலாசாரப்புரிந்துணர்வு முதலியன ஏற்பட்டுள்ளன. இவற்றிற்கேற்ப படைப்புகளின் உள்ளடக்க அம்சங்கள் மாற்றம் பெறத் தொடங்கிவிட்டன.” என்றார்.
அவர் மேலும் பேசுகையில், ” இந்த புலம்பெயர் எழுத்துக்களின் நிலைமை தற்காலிகமானது. இந்த நிலை ஒன்று அல்லது இரண்டு தசாப்தங்களில் மறைந்துவிடும். அதற்குப்பிறகு நிலைமை என்ன…?

ஏனெனில் புலம்பெயர் எழுத்தாளர்களது எதிர்காலத் தலைமுறைகள் தமிழில் இலக்கியம் படைக்கப்போவதில்லை. அதற்கான அறிகுறிகள் ஏதும் தென்படவில்லை. அவர்கள் யாரும் தமிழகப் பத்திரிகையில் எழுதுவதாகத் தெரியவில்லை. புலம் பெயர்ந்த நாடுகள் சிலவற்றில் அடுத்த தலைமுறையினரும் தமிழ்கற்றுத் தேறியிருக்கிறார்கள் என்று கூறுகிறார்கள். ஒருவேளை ஒருசிலர் எழுதினாலும் அவர்களின் அடுத்த தலைமுறை தமிழில் எழுதுமா? தமிழ் தெரிந்துவிட்டால் மட்டும் எழுத்தாளர்களாகிவிட முடியாது.

ஈழத்திலே இருந்து இலக்கியம் படைப்போரின் நிலைமை இதுவல்ல.

உலகத்தின் ஏனைய பகுதிகளில் வாழும் தமிழ்ச்சமூகத்தினினரிடமிருந்து வேறுபட்டு, நிலத்தால், வரலாற்றால், வாழ்க்கை முறைகளால், பண்பாட்டால் தனித்தன்மை கொண்டவர்களாக ஈழத்தமிழர்கள் இருக்கிறார்கள். ஈழத்தமிழரின் பேச்சு மொழி, வாழ்க்கைச்சூழல், சமூகக்கட்டமைப்பு, சமூக இயக்கமுறைமை, சமுகப்பிரச்சினைகள், இனவிடுதலைப்போராட்டம் போன்றவையெல்லாம் ஈழத்து இலக்கியத்தை தனித்துவமானதாக ஆக்கியிருக்கிறது. ஈழத்தில் இருந்து இலக்கியம் படைப்போர் ஈழத்துக்கேயுரிய தனித்துவத்துடன் இலக்கியம் படைக்கிறார்கள். ” எனவும் தெரிவித்தார்.
மொழிபெயர்ப்பு அரங்கில், திரு. ந. சுந்தரேசன், ” அவுஸ்திரேலிய உரைபெயர்ப்புத் துறையில் இன்றைய நிலைமை” என்னும் தலைப்பில் உரையாற்றினார்.
வாசிப்பு அனுபவப்பகிர்வு அமர்வில், திருமதிகள் கலாதேவி பாலசண்முகம், மாலதி முருகபூபதி, திருவாளர்கள் பொன்னரசு, முருகபூபதி, கலாநிதி ஶ்ரீகௌரி சங்கர் ஆகியோர் பங்குபற்றினர்.

கடவுள் தொடங்கிய இடம் – நாவல் ( அ.முத்துலிங்கம் ) என்றாவது ஒரு நாள் – (ஹென்றி லோசன் கதைகள் – மொழிபெயர்ப்பு கீதா மதிவாணன்) சித்திரக்கவித்திரட்டு ( திறனாய்வு – ஞானம் பாலச்சந்திரன் ) தமிழர் நாகரீகமும் பண்பாடும் ( வரலாற்றாய்வு – டாக்டர் அ. தட்சிணாமூர்த்தி) ஞானம் 200 ஆவது நேர்காணல் சிறப்பிதழ் என்பன இவ்விழாவின் வாசிப்பு அனுபவப்பகிர்வு அரங்கில் அறிமுகப்படுத்தப்பட்டன.

மடுளுகிரியே விஜேரத்னவுக்கு விருது

தமிழ் அபிமானி கலாநிதி மடுளுகிரியே விஜேரத்ன மேற்கொள்ளும் மொழிபெயர்ப்பு மற்றும் இனநல்லிணக்கப்பணிகளுக்காக அவுஸ்திரேலியத் தமிழ் இலக்கிய கலைச்சங்கம், நடைபெற்ற 17 ஆவது தமிழ் எழுத்தாளர் விழாவில் பாராட்டு விருதும் வழங்கி கௌரவித்தது.
குறிப்பிட்ட விருதை முன்னிட்டு வெளியிடப்பட்ட பதிவில் இவ்வாறு குறிப்பிடப்பட்டிருந்தது:
இலங்கையில் தமிழ் – சிங்கள மொழிப்பரிவர்த்தனையில் நீண்ட காலமாக ஈடுபட்டுவரும் கலாநிதி மடுளுகிரியே விஜேரத்தின அவர்கள், படைப்பிலக்கியவாதியாகவும், சிறந்த மொழிபெயர்ப்பாளராகவும் பன்னூல் ஆசிரியராகவும் அயற்சியின்றி தொடர்ந்து இயங்கிவருகின்றார்.
எமது அவுஸ்திரேலியத் தமிழ் இலக்கிய கலைச்சங்கத்தின் 17 ஆவது வருடாந்த தமிழ் எழுத்தாளர் விழாவில் இடம்பெறும் மொழிபெயர்ப்பு அரங்கில் உரையாற்ற வருகை தந்துள்ள இவரை பாராட்டி வாழ்த்துகின்றோம்.

சகோதர சிங்கள மொழியை தாய்மொழியாகக்கொண்டிருந்தபோதிலும், இலங்கையின் மற்றும் ஒரு தேசிய மொழியான தமிழையும் முறையாகக்கற்று, தமிழ்ப்பண்டிதர் பரீட்சையிலும் தோற்றி தேர்ச்சி பெற்றவர்.
அறிஞர் சுவாமி விபுலானந்தர் பற்றியும் சிங்களத்தில் நூல் எழுதி சிங்கள மக்களிடம் அவரை சிறப்பாக அறிமுகப்படுத்தியவர்.
மகாகவி பாரதியார், அழ. வள்ளியப்பா முதலான கவிஞர்களின் கவிதைகள் சிலவற்றையும் சிங்கள மொழியில் பெயர்த்திருப்பவர்.
அத்துடன், இலங்கையின் மூத்த தமிழ் எழுத்தாளர்களான டொமினிக்ஜீவா, செ. கணேசலிங்கன், செ. யோகநாதன், செங்கைஆழியான், தெணியான் முதலான இலக்கியவாதிகளின் தமிழ் நாவல்களையும் பல தமிழ் எழுத்தாளர்களின் சிறுகதைகள், கட்டுரைகளையும் சிங்கள மொழியில் பெயர்த்து சிங்கள மக்களுக்கும் குறிப்பாக, சிங்கள மாணவர் சமுதாயத்திற்கும் அறிமுகப்படுத்தியிருக்கிறார்.
அத்துடன், புலம்பெயர்ந்து வாழும் எழுத்தாளர்கள், ராஜேஸ்வரி பாலசுப்பிரமணியம், நடேசன் ஆகியோரின் நாவல்கள், சிறுகதைகளையும் மொழிபெயர்த்திருக்கும் கலாநிதி மடுளுகிரியே விஜேரத்தின, இதுவரையில் 75 இற்கும் மேற்பட்ட தமிழ்- சிங்கள நூல்களை எழுதியிருக்கிறார்.
அவ்வாறே பல சிங்கள இலக்கியங்களையும் தமிழ் மொழியில் பெயர்த்து இன நல்லுறவுக்கு பாலமாக விளங்குபவர்.
இவற்றில் சிலவற்றுக்கு இலங்கை தேசிய சாகித்திய விருதும் பெற்றவர்.
தமிழர் திருநாட்களான தைப்பொ ங்கல், சித்திரைப்புதுவருடப்பிறப்பு, தீபாவளி, சிவன்ராத்திரி பற்றியெல்லாம் சிங்களத்தில் நூல்கள் எழுதியிருப்பதுடன் குறிப்பிட்ட பண்டிகை காலங்களில் இலங்கையில் வெளியாகும் சிங்கள நாளேடுகளிலும் தொடர்ச்சியாக கட்டுரைகள் எழுதிவருபவர்.
இன நல்லிணக்கத்திற்காக இலக்கியரீதியில் தொடர்ச்சியாக பாடுபட்டுவரும் இவர், இலங்கையில் பல பாகங்களிலும் நடைபெற்ற இன நல்லிணக்க மாநாடுகள், கருத்தரங்குகளிலும் பங்குபற்றியவர்.

இலங்கை வங்கியில் உயர் அதிகாரியாக பணியாற்றியிருக்கும் இவர், கனடாவிலும் சில வருடங்கள் இலங்கைத்தூதரக மொழித்துறை அதிகாரியாக பணியாற்றியிருப்பவர்.

வானொலி, தொலைக்காட்சி ஊடகங்களிலும் இன நல்லிணக்கத்தை வலியுறுத்தி உரையாற்றி வருவதுடன், கலைத்துறையிலும் மிகுந்த ஈடுபாடுள்ளவர். அத்துடன் சிறந்த பாடகருமாவார்.

சிறந்த திரைப்படங்களின் தேர்விலும் நடுவராக இயங்கியிருக்கும் பல்துறை ஆற்றல் மிக்க ஆளுமையான இவரை எமது அவுஸ்திரேலியத் தமிழ் இலக்கிய கலைச்சங்கம் பாராட்டி விருது வழங்குகிறது.
—-0—

Posted in Uncategorized | 1 பின்னூட்டம்

Review of the Mr. Kajan Ponnampalam’s address at SCOT’s annual lunch

At this well attended meeting Kajan spoke at length about the future of the Tamil speaking people in Sri Lanka, no doubt in fluent English but telling only what everyone knew and had heard many times before. People who came to listen to him went home disappointed and empty handed.

I put two pertinent questions to him.

1. My first question: You said that the right of Tamils in Sri Lanka to self-determination is a legal right. Three independent experts in international law and post war reconciliation visited Sri Lanka about 2 years ago and held a seminar on post war reconciliation and lessons of international experience at the Public Library, Jaffna. One from Switzerland, one from South Africa and the last one was from Canada. When I posed a question on the Right of Self Determination to Tamils of Sri Lanka, the Swiss expert said in no uncertain terms that the International Law recognizes right to self-determination only to colonized countries and that it does not apply to ethnic communities within independent sovereign countries. Such rights have to be negotiated separately and democratically within the country concerned w/o invoking an international law, which does not exist.

Right to self-determination to oppressed nationalities including right to cession was first put forward by Lenin to mobilize all the different oppressed nationalities in the newly formed USSR after the Russian revolution in order to create this voluntary union. As far as I know this right to self –determination is not even in the Soviet Constitution. In light of these historical and current facts, I asked Kajan to explain his position.

He said from the existing international law applicable to colonised countries he can deduce through appropriate interpretation that Tamils have the right to self-determination. Then he went on to say that in any case Tamil Eelam is a colony of Sri Lanka!

Clearly his understanding of law is flawed and also his premise that Tamil Eelam is a Sri Lankan colony is childish. You have to be really naive or someone living in the cookoo land to believe all this. His whole political agenda and program is based on these false premises. With this kind of arguments he is intending now to get our rights through the UN like Mr.Vykunthavasan, who turned out to be joker and a laughing stock.

I personally like to see an international law recognizing the right of all oppressed nationalities to self-determination including the right to session. If this right was already in law our struggle for a separate state could have been a simple matter indeed. Mr. Satyendra, being an imminent lawyer, would have used to this full advantage. The fact is that no such effort was taken by anyone. So Mr. Kajan, living in a dream world, was simply letting out hot air only.

Mr. Kajan is misleading the Tamil people and once again attempting to entice and rouse our people to take the road to disaster. He is prescribing the same medicine which weakened and destroyed our community.

2. My second question: You have described the problem which everyone here knows already. What is missing in your talk is the solution and how you propose to achieve it.

This is where he stumbled and came out worse. His political bankruptcy became nakedly obvious. Having been badly rejected by the people at the last General Election (I think he lost his deposit like Dr.Vickramabahu, whose political credentials are far better) he said now he is going through the UN route to secure the rights of the Tamils. He is now on a globe-trotting mission, which he can afford to do with the amassed wealth of his father and grandfather, who voted with the UNP in the parliament to disenfranchise the plantation Tamils.

What surprises me is that nearly 100 professionals present at this meeting fell prey to Kajan’s killer medicine. The same failed “wine” in different bottles! Our people must speak their minds out. Otherwise we will always be taken for suicidal rides by our politicians.

People were swayed simply and easily by Kajan’s language skill and style of presentation in spite of the fact the content was disappointingly irrelevant – no depth, no substance, no facts, no philosophy, a lot of myth and there was in fact nothing. I was sad that I wasted a lot of time (half a day) in total vain. He did not talk anything about real issues faced by people.

He is part of the Colombo elite, living in a mansion in Colombo 7. He studied at Royal College. His family were aligned to the UNP, which have always been pro-imperialists and anti-people. They will not and have no reason to understand real issues faced by people.

The real issues are poverty, unemployment, education, development, attack on trade unions, how the legal profession is screwing poor people, attempt by IMF and Sri Lankan government to dismantle step by step our hard fought and won free NHS and free education system, setting up of private inferior universities to cater the rich and affluent, landlessness, homelessness, disappeared people, rule of law, good governance, large scale corruption, temporary labour contracts through agencies to replace permanent employment contracts (similar to Zero hour contract by the Tories here) and many other issues are not in Kajan’s political program. Kajan is hailing CM of Northern Province, who has done nothing for the people during the 3 years as CM of Northern Province except living in luxuries provided by the government.

Let us not be fooled by self-serving politicians all the time. Enough is enough!

In my opinion Kajan is not in this planet!

M.Sooriasegaram

Posted in Uncategorized | பின்னூட்டமொன்றை இடுக

தமிழ் – சிங்கள மொழிப்பரிவர்த்தனையில் அயராது உழைக்கும் மடுளுகிரியே விஜேரத்ன

சுவாமி விபுலானந்தரை சிங்கள மக்களிடம் அறிமுகப்படுத்தியவர்
தேசிய ஒருமைப்பாடு இருவழிப்பாதை என்பதை உணர்த்திய எழுத்தூழியர்

முருகபூபதி

வவுனியாவின் எல்லையில் மடுக்கந்தை என்ற அந்த அழகிய கிராமத்தில் வசித்த மக்கள் துயில் எழுந்திருக்காத புலராத பொழுதிலே, அந்தச்சிறுவன் அதிகாலை 4 மணிக்கு முன்பே எழுந்து, கால்நடையாக சுமார் 6 மைல் தூரம் ஒற்றையடிப்பாதையிலும் வயல் வரப்புகளிலும் நடந்து சமணங்குளம் தமிழ்ப்பண்டிதரிடம் வருவான். அவ்வேளையில் அவன் வவுனியா இரட்டைப்பெரிய குளத்தில் தனது ஆரம்பக்கல்வியைத் தொடர்ந்துகொண்டிருந்தான்.
தாய் மொழியும் வீட்டு மொழியும் சிங்களம். ஆங்கிலம் படிக்க சரியான வசதி வாய்ப்புகள் இல்லை. அயல் கிராமங்களில் வாழ்ந்தவர்கள் தமிழர்கள். அதனால், அவர்களுடன் பழகி உறவாடும் சந்தர்ப்பங்களும் அச்சிறுவயதில் அவனுக்கு கிடைக்கிறது.
தமிழைப்பேசவும் புரிந்துகொள்ளவும் பழகிவிடுகின்றான்.

ஆங்கிலம் அந்நிய தேசத்திலிருந்து வந்த மொழி. அருகிலேயே தொன்மையான தமிழ் மொழி வாழ்கிறது. இதனைவிட்டு விட்டு எதற்காக அந்நியமொழிக்காக ஏங்கவேண்டும் என்ற சிந்தனை அந்த இளம் உள்ளத்தில் பிறக்கிறது.

அயலில் சமணங்குளத்தில் பண்டிதர் கந்தையா என்றொருவர் ஆசிரியராகவும் அதேசமயத்தில் விவசாயியாகவும் வசிப்பதாக அறிந்துகொள்கின்றான்.
அவரைத்தேடி நடந்த சென்று, தனக்கு தமிழ் சொல்லித்தரும்படி கேட்கின்றான்.

அவர் ஒரு நிபந்தனை வைக்கிறார். “என்னிடம் தமிழ் படிக்கவருவதாயிருந்தால், அதிகாலை 4 மணிக்கு முன்பே வந்துவிடவேண்டும். நான் காலை 6 மணிக்கெல்லாம் வயலுக்குப்போய்விடுவேன். அதன் பின்னர் பாடசாலைக்குச்செல்வேன். மாலையில் வீடு திரும்பினாலும் உனக்கு தமிழ்ப்பாடம் சொல்லித்தருவதற்கு எனக்கு நேரம் இல்லை. மீண்டும் வயல், தோட்டம் என்று போய்விடுவேன். அதனால் உனக்கு தமிழ் சொல்லித்தருவதற்கு அதிகாலை வேளைதான் உகந்தது. அதற்கு சம்மதமாயிருந்தால் நாளை முதல் வந்துவிடு.”

அதிகாலைக்குளிரில் வீட்டில் போர்த்திப்படுத்திருக்கவேண்டிய அச்சிறுவன் தமிழ் மீது கொண்டிருந்த காதலினால், ” காலை எழுந்தவுடன் படிப்பு” என்று பாடிக்கொண்டே காடு, மேடு, குளம், குட்டை கடந்து ஒற்றையடிப்பாதையால் வந்து பண்டிதர் கந்தையா அவர்களிடம் தமிழ் எழுதவும் பேசவும் கற்றுக்கொள்கின்றான்.

பாரதியிலிருந்து தமிழை எளிமையாகச்சொல்லிக்கொடுத்த அந்தப்பண்டிதரும், செய்யுள்கள், இலக்கணம், நன்னூல், பத்துப்பாட்டு, திருக்குறள், சிலப்பதிகாரம், கம்பராமாயணம் எல்லாம் சொல்லிக்கொடுக்கிறார்.

இளைமையில் கல்வி சிலையில் எழுத்து என்பார்களே… அவ்வாறே தனது பால்ய காலத்திலேயே தமிழை ஆழ்ந்து நேசித்துக் கற்று தமிழ்ப்பண்டிதர் பரீட்சையிலும் தேறி பின்னாளில் எழுத்தாளராகவும் சிறந்த மொழிபெயர்ப்பாளராகவும், நூலாசிரியராகவும் மிளிர்ந்திருப்பவர்தான் மடுளுகிரியே விஜேரத்தின.
தனக்கு தமிழ் கற்பித்துத் தந்த பண்டிதர் கந்தையா தன்னை தமது மகன்போன்று அன்புசெலுத்தியதை நினைவுபடுத்துகிறார்.
அந்த அதிகாலைவேளையில் அவரிடம் சென்றால், பசியோடு வரும் எனக்கு அவர் தோசை, இடியப்பம், புட்டு முதலான காலை உணவும் தந்து உபசரித்தார் எனவும் நன்றியோடு கூறுகிறார் மடுளுகிரியே விஜேரத்தின.

அதென்ன மடுளுகிரியே என்று உங்கள் பெயரின் முன்னால் ஒரு சொல்வருகிறதே எனக்கேட்டேன்.
உடனே அவர், ” மாவை நித்தியானந்தன், மாவை சேனாதிராஜா, திக்குவல்லை கமால், சில்லையூர் செல்வராசன், முல்லை மணி, வாகரை வாணன், காவலூர் இராசதுரை என்றெல்லாம் தங்களது இயற்பெயர்களுக்கு முன்னால் தாங்கள் பிறந்த ஊரின் பெயரையும் வைத்துக்கொள்வதில்லையா…? அதுபோலத்தான் எனது பிறந்த ஊர் மடுக்கந்தை. அதன் அர்த்தம் மடுளுகிரிய. ” எனச்சொன்னவரிடம் முழுப்பெயரும் கேட்டபொழுது, அவர் மீதான வியப்பு மேலும் பன்மடங்காகியது.
அவரே சொன்னார்: சுபசிங்ஹ முதியான்சலாகே கம்மஞ்சிராலகே நங்ஹமிகே விஜேரத்ன.

அவுஸ்திரேலியத் தமிழ் இலக்கிய கலைச்சங்கத்தின் 17 ஆவது தமிழ் எழுத்தாளர் விழாவில் இடம்பெறும் மொழிபெயர்ப்பு அரங்கில் உரையாற்ற வந்திருக்கிறார் இந்த தமிழ் அபிமானி. எதிர்வரும் 06 ஆம் திகதி சனிக்கிழமை (06-05-2017) மெல்பனில் Mulgrave Stirling Theological College Auditorium மண்டபத்தில் மாலை 5 மணிக்கு இந்த விழா நடைபெறுகிறது.

இலக்கணச்சுத்தமாக தமிழில் பேசும் மடுளுகிரியே விஜேரத்ன வியப்புக்குரிய மனிதர். வியப்பு ஏற்படுவதற்கு காரணம் இருக்கிறது. அக்காரணத்தைத்தேடி பின்னோக்கி பயணிக்கின்றேன்.
————
இலங்கை முற்போக்கு எழுத்தாளர் சங்கம் 1970 களில் தமிழ் – சிங்கள நல்லிணக்கத்திற்காக தேசிய ஒருமைப்பாட்டு மாநாட்டை தலைநகரிலும், கருத்தரங்குகளை சிங்களப்பிரதேசங்களிலும் நடத்தியபோது, மொழிபெயர்ப்பாளர்களின் பணி முக்கியமாக கருதப்பட்டது.
எம். கே. இராகுலன், சிவா சுப்பிரமணியம், ரத்னவன்ஸ தேரோ முதலான விரல்விட்டு எண்ணத்தக்க சிலரே பெரிதும் உதவினர்.
மாநாட்டிலும், கருத்தரங்குகளிலும் எழுத்தாளர்களாவது நல்லிணக்கத்திற்கு கடுமையாக உழைத்து பாடுபடவேண்டும் என்ற குரல் இரண்டு தரப்பிலிருந்தும் எழுந்தது.

ஆயினும், அவ்வேளையில் மல்லிகை இதழ் பல சிங்கள சிறுகதைகளையும் கட்டுரைகளையும் தமிழில் மொழிபெயர்த்து பிரசுரிக்க ஆவன செய்தது. அதனால், மார்ட்டின் விக்கிரமசிங்கா, ஜி. பி. சேனாநாயக்கா, குணசேன விதான, கே. ஜயத்திலக்க முதலானோரின் பல படைப்புகளை நாம் தமிழில் படித்தோம்.
வீரகேசரி பிரசுரம் கருணாசேன ஜயலத்தின் நாவல்களை தமிழில் வெளியிட்டது. தம்பிஐயா தேவதாஸ் மொழிபெயர்த்திருந்தார். சரோஜினி அருணாசலம் (சோமசுந்தரப்புலவரின் பேத்தி) டி. பி. இலங்கரத்னாவின் படைப்புகளை தமிழுக்குத்தந்தார்.
மல்லிகை பல சிங்கள இலக்கிய ஆளுமைகளை மல்லிகையின் முகப்பில் பதிவுசெய்து, அவர்கள் பற்றிய நேர்காணல்களையும் அறிமுகக்கட்டுரைகளையும் வெளியிட்டுவந்தது.

தமிழ் – சிங்கள இன நல்லுறவை சித்திரிக்கும் குணசேன விதான எழுதிய பாலம என்ற சிறுகதையை ஆங்கில மொழியில் படித்திருந்த ஜெயகாந்தன், அதனை தமிழில் மொழிபெயர்த்து, தாம் ஆசிரியராக இருந்த கல்பனா இதழில் வெளியிட்டார். வீரகேசரி ஆசிரியர் குழுவில் பணியாற்றிய கே. நித்தியானந்தன், மார்டின் விக்கிரமசிங்காவின் மடோல் தூவ நாவலை மடோல்த்தீவு என்ற பெயரிலும் கம்பெரலிய நாவலை கிராமப்பிறழ்வு என்ற பெயரில் கலாநிதி எம். உவைஸும் மொழிபெயர்த்திருக்கிறார்கள்.

இந்தப்பின்னணிகளுடன் தேசிய ஒருமைப்பாடு என்பது ஒரு வழிப்பாதையல்ல என்ற குரலையும் நாம் முன்வைத்தோம்.
இக்காலப்பகுதியில் வவுனியாவின் எல்லைக்கிராமமான மடுக்கந்தையில் ஆரம்பப்பாடசாலையில் படித்துக்கொண்டிருந்த 15 வயது மாணவர்தான் விஜேரத்ன. வவுனியா இரட்டைபெரிய குளத்தில் 1956 ஆம் ஆண்டு பிறந்த இவருடைய வாழ்விடம் தமிழ் சூழ்ந்த பிரதேசமாக இருந்தமையால், பால்ய காலத்திலிருந்தே தமிழில் பேசும் இயல்பும் வந்திருக்கிறது.

தனது ஆரம்பக்கல்வியை இரட்டைப்பெரிய குளம், மற்றும் உளுக்குளம் அரசினர் பாடசாலைகளிலும் உயர் வகுப்பை வவுனியா காமினி வித்தியாலயத்திலும் பயின்ற விஜேரத்ன, வவுனியாவில் தமிழ்சங்கத்தின் தமிழ்ப்பண்டிதர் பரீட்சைக்கும் தோற்றியிருக்கிறார். களினி பல்கலைக்கழகத்தின் கலைப்பீடத்தில் பயின்ற கலைப்பட்டதாரியுமாவார். பேராதனை, கொழும்பு பல்கலைக்கழகங்களில் தொலைத்தொடர்பு மூலம் பட்டங்களை (Post Graduate ) பெற்றுக்கொண்டிருக்கும் இவர், முதுகலைமானிப்பட்டத்தை ஶ்ரீ ஜெயவர்தன புர பல்கலைக்கழகத்திலும், தத்துவம் தொடர்பான கற்கை நெறியில் கலாநிதிப்பட்டத்தை களனியா பல்கலைக்கழகத்திலும் பெற்றிருப்பவர்.

தமது வாழ்நாளில் பெரும்பகுதியை கற்றலிலும் மொழிபெயர்ப்பிலும் செலவிட்டிருக்கும் மடுளுகிரியே விஜேரத்ன, சந்தைப்படுத்தல் (Higher Diploma in Marketing) மற்றும் வங்கித்துறையிலும் (Higher Diploma in Banking ) பயின்று தேர்ச்சி பெற்றிருக்கின்றார்.
தேடல் மனப்பான்மையுடன் அயராமல் இயங்கியிருக்கும் இவர் பழந்தமிழ் இலக்கியங்களையும் நவீன தமிழ் படைப்பிலக்கியங்களையும் தொடர்ந்து படித்துவந்தவர்.

தான் படித்து மொழிபெயர்க்க விரும்பிய தமிழ் நூல்களையும் சிங்கள மொழிக்கு வழங்கியிருக்கிறார். இலங்கை தமிழ்ச்சிறுகதைகள் சிலவற்றை தெரிவுசெய்து உருமைய ( உரிமை) என்ற பெயரிலும் தந்திருக்கும் இவர் மொழிபெயர்த்த இதர தமிழ் நூல்கள் பின்வருமாறு:
மமதா ஒபமவெமி ( நான் என்னும் நீ – எம். எச். எம் அக்ரோஸ் எழுதியது) சுவாமி விபுலானந்தர் வாழ்க்கைச்சரிதம், பத் பிட ( இலங்கைத்தமிழ்ச்சிறுகதைகள்) நிராய ( துன்பக்கேணியில் – செ. யேகாநாதன் எழுதிய நாவல்) ஒகய ( கானல் – நாவல் – கே. டானியல் எழுதியது) சமணலவெவ ( வண்ணாத்திக்குளம் – நாவல் – நடேசன் எழுதியது) ஹிம வெஸி ராத்திரிய ( பனிபெய்யும் இரவுகள் – ராஜேஸ்வரி பாலசுப்பிரமணியம் எழுதியது) மலேசியன் ஏர்லைன் ( சிறுகதைகள் – நடேசன் எழுதியது)

இவை தவிர பல சிங்கள எழுத்தாளர்களின் படைப்புகளை தமிழுக்கும் மொழிபெயர்த்துள்ளார். சிறந்த சிங்களச்சிறுகதைகளை தெரிவுசெய்து தமிழுக்கு வழங்கியிருக்கும் மடுளுகிரியே விஜரத்ன, அதற்கான சுதந்திர இலக்கிய விருதினையும் 1990 இல் பெற்றவர்
பேராசிரியர் சோமரத்ன பாலசூரிய, சேபாலி மயாதுன்ன, குணசேகர குணசோம, குணசேன விதான, சிபில் வெத்தசிங்க, வண. கங்கொடவில சோம தேரர், தெனகம ஶ்ரீவர்தன, கமால் பெரேரா, வண. போதி பாலதேரர் ஆகியோரின் நூல்களையும் தமிழில் மொழிபெயர்த்தவர்.
அத்துடன் தமிழ் கிராமியக்கதைகளை இரண்டு பாகங்களில் சிங்களத்திற்கு வரவாக்கியிருக்கிறார். சிங்கள மொழி பேசுவோர், இலகுவாக தமிழைக்கற்கும் வகையில் பயிற்சி நூல்களும் எழுதியவர். இவ்வாறு மொழிபெயர்ப்பு பணிகளுக்கிடையே படைப்பிலக்கியத்துறையில் ஈடுபட்டு, தமது தாய்மொழியில் ஆறு சிறுகதைத்தொகுதிகளையும், இளையோருக்கான இரண்டு நாவல்களையும் சிறுவர் இலக்கியம் சார்ந்த நூலும் எழுதியிருக்கிறார்.
தமிழ் – இந்து கலாசார நூல்களின் வரிசையில் மகா சிவராத்திரி, தைப்பொங்கல், தீபாவளி, நவராத்திரி, சிங்கள – தமிழ் புதுவருடப்பிறப்பு ஆகியன பற்றியெல்லாம் எழுதியிருக்கும் மடுளுகிரியே விஜேரத்ன,

மகாகவி பாரதி, அழ. வள்ளியப்பா கவிதைகள் சிலவற்றையும் சிங்கள வாசகர்களுக்கு வரவாக்கியிருக்கும் இவரை பன்னூல் ஆசிரியர் என்றே சுருக்கமாக குறிப்பிடலாம்.

இலங்கையிலும் இந்தியாவிலும் இவரது பணிகளுக்காக விருதுகளும் கிடைத்துள்ளன. இரண்டு மொழிகளிலும் தேர்ச்சியிருந்தமையால், இன நல்லிணக்கம் தொடர்பாக வடக்கு – கிழக்கு உட்பட தென்னிலங்கையில் நடைபெற்ற பல நிகழ்ச்சிகளிலும் உரையாற்றியவர். சிறந்த சிங்களப்படங்களுக்கான தேர்விலும் நடுவராக பணியாற்றியவர்.

தமது வாழ்நாளில் பெரும்பகுதியை மொழிபெயர்ப்பிற்கும், படைப்பிலக்கியத்திற்கும் இன நல்லிணக்கத்திற்கும் அர்ப்பணித்திருக்கும் மடுளுகிரியே விஜேரத்ன, இலங்கை வங்கியில் உயர் அதிகாரியாகவும் பணியாற்றுகிறார்.

வவுனியாவின் எல்லைக் கிராமத்திலிருந்து வந்த ஒரு சிங்கள மைந்தனை தமிழ் இலக்கிய உலகம் திரும்பிப்பார்க்கின்றது. தமிழ் – சிங்கள தேசிய ஒருமைப்பாடு என்பது இருவழிப்பாதை என்பதை முழு இலங்கைக்கும் உணர்த்தியிருக்கும் இவரின் உள்ளார்ந்த நல்லெண்ணங்களும், அர்ப்பணிப்பு மிக்க உழைப்பும் தமிழ் – சிங்கள மொழித்தொண்டுகளும் மற்றவர்களுக்கு முன்மாதிரியானவை.

Posted in Uncategorized | 1 பின்னூட்டம்