உன்னையே மயல் கொண்டு-பாகம் பதினொன்று


சோபா காலையில் படுக்கையில் இருந்தபடி தனது கடந்த காலத்தை இரை மீட்டுக் கொணடிருந்தாள். எதிர்காலம் கேள்விக்குறியாக உள்ளபோது நினைக்க கூடியது கடந்தகாலம் மட்டும்தானே. எதிர்காலம் இல்லாத முதியவர்கள் மட்டும் தான் கடந்த காலத்தை நினைப்பார்கள். பதினெட்டு வயதில் திருமணமாகி பத்தொன்பது வயதில் குழந்தையைப் பெற்று இருபதாவது வயதில் கடந்த காலத்தில் மிதப்பவளின் மனோநிலையை என்னவென்று சொல்வது?

“தங்கச்சி இந்தா கோப்பி” என்று கையில் கொடுத்தார் இராசநாயகம்.

கையை நீட்டி மெதுவாக வாங்கியவள் தகப்பனின் முகத்தை பார்க்க வில்லை.

“பிள்ளை என்ன யோசிக்கிறாய்? “
………………
“மருந்தெடுத்தனியே? “ என அங்கலாய்த்தார்.
“அப்பா என்னை நீங்களும் நோயாளியாக்குகிறீர்கள் சந்திரன் அப்படி நினைத்துதான். வீட்டை விட்டுவிட்டு போய்விட்டார். நீங்களும் அப்படி என்னை நடாத்தாதீர்கள்.” என எரிச்சலுடன முனகினாள்.

“பிள்ளை, நான் என்ன சொல்லிப்போட்டன். மருந்து எடுத்தனியோ என்றுதான் கேட்டேன். இரவு முழுக்க ஏதோ புத்தகம் படித்துக் கொண்டிருந்தாய். அது தான் எனக்கு கவலையாக இருந்தது.”

“மருந்து எடுத்தனான், நல்லா இருக்கிறன். இப்ப போதுமா!” என்றபடி யன்னலை பார்த்தாள்.

காலை பத்து மணி இருக்கும் நீலம் போட்டு வெளுத்த வெண்மையான வானத்தில் புகைநிறத்தில் சில மேககூட்டங்கள் சிட்னி சாலையில் ஓடும் வாகனங்கள் போல் ஓடின. பலவித தோற்றங்களில் ஓடும் மேகங்களில் ஒன்று புகைநிற மேகக் கப்பல் போல் அமைந்திருந்தது.

‘இப்படி ஒரு கப்பலில் தானே யாழ்ப்பாணம் சென்றேன். மற்றவர்களை எல்லாம் அலைகளின் ஆட்டத்தில் கப்பலின் உள்ளே வாந்தி எடுத்தனர் கப்பல் எங்கும்,வாந்தியின் புளித்த மணம் நிறைந்திருந்தது. அப்பா அம்மா கார்த்திக்கூட வாந்தி எடுத்தார்கள். ஏன் எனக்கு மட்டும் வரவில்லை. அம்மாவின் மடியில் தலை வைத்திருந்தேன். ஆதனால் தான் வாந்தி வரவில்லையா? ஒருவீதியில் ஜீப்பின் வெளிச்சத்தில் இரத்தம் வழிய நின்றேனே. அதேபோல அம்மாவுக்கு முன் நிர்வாணமாக நின்றது நினைவுக்கு வரவிலை. பாத்ரூமில் கூட ஏன்டி உடுப்புடன் குளிக்கிறாய் என சத்தமிடுவாளே.

சுகமான நினைவுகள் இந்த மேக கூட்டம் போல் வேகமாக ஓடுகின்றன. கெட்ட நினைவுகள் துர்நாற்றம் போல் அந்த இடத்தை விட்டு விலகினாலும் மணக்கிறதே. உடலில் பட்ட அழுக்கை சோப்பால் கழுவ முடிகிறது. மனதில் பட்ட அழுக்கை என்ன செய்வது?

நல்ல உணர்வுகளும், கெட்ட உணர்வுகளும் மாறிமாறி வருவதைத்தான் ‘பைப்போலர் நோய்” என்கிறார்களா? என்னால் எப்படி கெட்ட நினைவுகளில் இருந்து மீள முடியும். அப்பா அம்மாவுக்கு கூட புரியாது. என்னை நோயாளி என நினைத்து சிறுகுழந்தை போல் கவனிக்க வேண்டும் என நினைக்கிறார்கள். சந்திரனும் என்னை விட்டு போய்விட்டாரா? வாழ்க்கையில் என்னோடு தொடர்ந்து வருவார் என நினைத்திருந்தேனே வாரத்துக்கு ஒருமுறை வீட்டுக்கு வருகிறது என்னைப் பார்க்கவா, அல்லது மகனைப் பார்க்கவா.?’

மனதின் ஓட்டத்தை இராசம்மா கலைத்தாள். “இந்தா சுமனைப்பிடி. நான் அரிசி போடவேண்டும்”.

சுமன் அரிசிப்பல்லைக் காட்டி சிரித்தான்.

“எனக்கு மிகவும் அவசரமாகப் பிறந்து என்னை தாயாக்கியதுமல்லாது இவரது அச்சொட்டாக பிறந்து இவரை நினைவுபடுத்துகிறானே” என்று கூறியபடி அணைத்து முத்தம் கொடுத்தாள்.

“வாடா, உங்கப்பனுக்கு போன் பண்ணுவம்.” என கூறிக் கொண்டே சுவரில் தொங்கிய தொலைபேசியின் நம்பரை அழுத்தினாள்.

தொலைபேசியில் சந்திரன், “எப்படி இருக்கிறாய்.” என அன்பாக விசாரித்தான்.

“நல்லா இருக்கிறேன். எப்ப வீட்டை வருகிறீர்கள்? “

“வெள்ளிக்கிழமை வருகிறேன்.”

“எனக்கு உங்களைப் பார்க்க வேண்டும் போல் இருக்கிறது. இப்படியே விட்டால் என்னை மறந்து விட்டுவிடுவீர்கள்”

“விசர்க்கதை கதைக்காதே. சுமன் எப்படி? “

“நல்லா இருக்கிறான். இன்றைக்கு வருவீர்களா? “

“எவ்வளவு வேலை இருக்கு. உடன் வரச்சொல்கிறாய்”?

“உங்களுக்கு என்னில் அன்பில்லை என்றால் ஏன் கல்யாணம் செய்ய வேண்டும்…….;?” என இழுத்தாள்

“இங்க பார். இந்த பேச்சை நிறுத்து. .சரி வாறன். ஆனால் ஏழுமணி செல்லும்.”

சந்திரனுக்கு தர்ம சங்கடமாகி விட்டது. இரண்டு பெண்களுக்கு இடையில் அகப்பட்டு அவதிப்படும் நிலைமை. ஜுலியாவிடம் இன்று வருவதாக உறுதியளித்தான. வார இறுதியில் சோபாவிடம் செல்வதும் வாரநாட்களில் ஜுலியாவிடம் செல்வதும் வழக்கமாகி விட்டது. ‘இன்றைக்கு இப்படி வரச்சொல்லி சோபா கட்டாயப்படுத்துகிறாளே ஜுலியாவுக்கு வருவதாக சொல்லிவிட்டேன் இரண்டு பேரையும் எப்படி சமாளிப்பது. ஓரே வழிதான். மதியத்துடன் ஜுலியா வீட்டுக்கு சென்று விட்டு மாலை சோபாவிடம் செல்லலாம் இரவு நேரங்களிலும் வேலை செய்வதால் ஆராச்சியை எழுதுவதில் எதுவித பிரச்சனையில்லை. சிண்டியிடம் சொல்லிவிட்டு மதியத்தோடு புறப்படலாம்’.

புறப்பட்ட ஒருமணி நேரத்தில் ஜுலியாவின் வீட்டுக்கு முன்பாக நின்றான். சிட்னி நகர வாகனங்கள் எல்லாம் இவனது ஏக்கத்துக்கு இணங்கி வழிவிட்டது. போல் இருந்தது. முன்வாசல் சாவி இப்போது சந்திரனின் கைவசம் உள்ளது. கதவை தட்டாமல் மெதுவாக திறந்தான்.

“ஏன் உங்களுக்கு வேலை செய்ய மனமில்லையோ? “ என்றாள் ஜுலியா.கட்டிலில் படுத்திருந்தபடி.

“உன்நினைப்பு சிட்னியின் மேற்குப்பகுதியில் இருந்த என்னை தென்கிழக்குக்கு கொண்டு வந்து நிறுத்தியுள்ளது” என்று கூறியபடி அவளது போர்வையை உயர்த்தினான். முழுநிர்வாணமாக படுத்ததிருப்பது கண்டதும் நாக்கில் உள்ள ஈரம் காய்ந்தது.

“என்ன இப்படி?” எனக்கூறி காலணிகளை கழட்டினான்.

““இப்போதுதான் குளித்துவிட்டு வந்தேன். நீ வருவாய் எனத்தெரியும்.”

“நாலுமணிக்கு தானே வருவதாக இருந்தேன். இப்போது இரண்டுமணிதானே ஆகிறது.”

“நீ வரும்வரை உன்னை நினைத்துக் கொண்டு நிர்வாணமாக படுத்திருப்பது எனத் தீர்மானித்தேன்”

‘நல்லவேளை நான் வந்தது. இல்லாவிட்டால் எவ்வளவு ஏமாற்றம். எதிர்பார்த்திருந்து காத்திருப்பது கொடுமையானது’ என நினைத்தபடி போர்வைக்குள் தஞ்சமாகினான்.

உடல் உறவில் ஈடுபட்டாலும் உள்ளத்தில் ஒருமூலையில் சோபாவைக் காண வீட்டுக்குப் போக வேண்டும் என்ற எண்ணம் காலணிக்குள் சிக்கிய சிறிய சரணைளக்கல் போல் உறுத்தியது. தூக்கி எறியவும் முடியவில்லை. அதேவேளையில் பொறுத்துக் கொள்ளவும் முடியவில்லை.

“ஏன் சந்திரன் ஏதாவது பிரச்சனையா? “

‘எவ்வளவு துல்லியமாக கணக்கு போடுகிறாள்’ என்று நினைத்துக் கொண்டு “பெரிதாக எதுவும் இல்லை இன்றைக்கு சோபா போன் பண்ணி வீட்டுக்கு வரும்படி வற்புறுத்தினாள.நான் உனக்கு ஏற்கனவே வருவதாக சொல்லியிருந்தேன்”.

“நீ சோபாவிடம் போயிருக்க வேண்டும். எனக்குத் தொலைபேசியில் சொல்லி விட்டுச் சென்றிருக்கலாம் மனபிறழ்ச்சியில் இருப்பவளுக்கு உனது ஆதரவு தேவை.”

“உனக்கு ஏமாற்றமாக இருக்கும் என நினைத்தேன்.”

“சந்திரன் உன்னை எனது நல்ல நண்பனாக கருதுகிறேன். நீ திருமணம் ஆனவன் என தெரிந்து கொண்டே உன்னுடன் உறவு கொள்கிறேன். இது சரியா பிழையா என தற்போது நான் சிந்திக்க போவதில்லை ஒருவிதத்தில் உனக்கும் எனக்கும் இப்படியான உறவு தேவையாக இருக்கிறது. ஓருவரை ஒருவர் புரிந்து கொண்ட அதே வேளையில் எங்களையும் நாங்கள் ஏமாற்றவில்லை. உன்மனைவி மகனுக்கு நீ முதலிடம் தரவேண்டும். அவர்கள் உன்னை நம்பி வாழ்கிறாரகள. நீ வராமல் இருந்தால் எனக்கு ஏமாற்றம் இராது என பொய் சொல்ல நான் தயாராக இல்லை. ஆனால் கோவிக்க மாட்டேன்.”

சந்திரன் எதுவும் பேசவில்லை.

‘இவளால் எப்படி இப்படி பேசமுடிகிறது. நான் இவளுடன் உறவாடும்போது குற்ற உணர்வுடனும் அதேவேளை இவளால் நியாயமான உணர்வுகளுடன் எப்படி இருக்க முடிகிறது.?

“ஜுலியா உன்மேல் எனக்கு அன்பா, ஆசையா ,இல்லை மதிப்பா என தெரியவில்லை?.”

“சரி குளிப்பதற்கு வா. இல்லாவிட்டல் மனைவியிடம் பிடிபட்டு விடுவாய்.”

சவரின் கீழ் சந்திரனை சிறுகுழந்தையை குளிப்பாட்டுவது போல் குளிப்பாட்டினாள்.

‘எப்படி இவளால் எந்த பொறாமையும் எரிச்சலும் இல்லாமல் உன் மனையிடம் போ என கூறமுடிகிறது. இப்படிப்பட்ட பெண்களின் நட்பு கிடைக்க நான் அதிஸ்டம் செய்திருக்க வேண்டும். அவளது மனம் கூட எவ்வளவு காயம்பட்டு உள்ளது. இவள் கடந்த பாதை எவ்வளவு கடினமானது. பெண்கள் விடயத்தில் நான் அதிஸ்டசாலியானதால் நல்ல மூன்று பெண்களை சந்தித்தேன். அதேவேளை என்னை துரத்தும் தூரதிர்ஸ்டத்தால் இவர்கள் ஒருவரோடாவது சரியாக வாழ முடிவில்லை. இதற்கு என் வளர்ப்புத்தான் காரணமாக இருக்கவேண்டும்.. நான் வாழ்ந்த சமூகவாழ்வியல் தான் அடிப்படைக்காரணி. மகிந்த அடிக்கடி சொல்லும் “சரியான யாழ்பாணத்தான்” என்ற வார்த்தையில் உண்மை உள்ளதுதான்’.

ஜுலியாவின் வீட்டை விட்டு வெளியேறும்போது ஆறுமணிக்கு மேல் ஆகிவிட்டது. மேற்கு சிட்னி செல்லும் பிரதான பாதையில் கார் நத்தை போல் ஊர்ந்து சென்றது.

மெதுவாக கார் சென்றதால் மனசாட்சியின் நெருடல் பலமாக இருந்தது. காலியான பக்கத்து சீட்டில் மனச்சாட்சி உட்கார்ந்துகொண்டு, அதுவும் சீட் பெல்ட் போடாமல் சந்திரனை எச்சரித்தது. “நீ ஒரு மனிதனா? அந்நிய பெண்ணிடம் உடல் உறவில் ஈடுபட்டு விட்டு உன்னை ஆவலுடன் எதிர்பார்க்கும் மனைவியிடம் போகிறாயே.”

“எனக்கு சோபாவிடம் வாழும் வாழ்க்கை நிறைவில்லை. மனரீதியாகவும், உடல்ரீதியாகவும் அவளை நெருங்க முடியவில்லை. எனது காதல் வாழ்க்கை ஆபிரிக்கா நாடுகளின் அகதிகளின் உணவு நிலை போன்று உள்ளது. எவ்வளவு காலம் இப்படி வாழ்க்கை நடத்த முடியும்?. மனிதாபிமானத்தில் நான் சோபாவோடு ஒன்றாக வாழ்ந்தாலும் அது எப்படி தாம்பத்திய வாழ்க்கையாகும்.” இது சந்திரனின் சமாதானம். மனச்சாட்சி விடவில்லை.

“இப்பொழுது ஜுலியாவுடன் வாழும் வாழ்க்கை எவ்வளவு காலம் நீடிக்கும்?. சமூகத்தைப் புறக்கணித்தாலும் இது கள்ள காதல் தானே. உன்னிடம் ஜுலியாவுக்கு எவ்வித எதிர்பார்ப்பும் தற்போது இல்லை. எவ்வளவு காலத்துக்கு எதுவித எதிர்பார்ப்பும் இல்லாது ஆண்பெண் உறவு நீடிக்கும?. பணம், சமூகஅந்தஸ்து இப்படியான எதிர்பார்ப்பு ஏற்படலாம்தானே. குறைந்த பட்சம் வெளியே சென்று வருவதல், ஒன்றக உணவு அருந்துதல் இப்படியான சிறிய எதிர்பார்ப்புகளை புறக்கணித்தாலும் மனத்தளவில் எதிர்பார்ப்பு ஏற்படலாம் தானே. குறைந்தபட்ச தேவைகளை உன்னால் நிறைவேற்ற முடியுமா? இதன் வெளிப்பாடுகள் வெகுவிரைவில் உன்னை பாதிக்கும். அபபெழுதுதான் நீ திணறுவாய்”. மனச்சாட்சி சாபம் கொடுத்தது.

அப்போது மெதுவாக மழைதூறல் விழுந்தது. இந்த தூறல் அபாயமானது பாதைகளை வழுக்கப் பண்ணிவிடும். கவனமாக காரை செலுத்த எண்ணம் காரில் உள்ள தமிழ் சினிமா பாட்டு சிடிக்கு மாற்றினான்.

ஏதோ ஒரு காதல் பாட்டு வந்து மனதை நிறைத்து உள்ளத்தை வருடியது. மனசாட்சியின் குறுகுறுப்பு நின்றுவிட்டது.

வீட்டுக்குச் சமீபமாக கார் வந்து நின்ற போது மனதில் குற்ற உணர்வு மீண்டும் தலைதூக்கியது. உடலை அழுத்தி சோப்பை தேய்த்து வென்நீரில் குளித்தாலும் ஜுலியாவின் வாசனை நீங்கியதாக தெரியவில்லை. போட்டிருந்த ஆடைகள் காரணமோ?.

தலையைத் தடவி ஏதாவது பொன்னிற மயிர்கள் ஒட்டி வந்துவிட்டதா என்று கையால் தலையை தடவியும் பின்பு காரின் கண்ணாடியிலும் பார்த்தான். சேட்டின் பின்புறத்திலும் பாரக்க வேண்டும் என நினைத்தபடி வீட்டின் கீழ் உள்ள கராஜில் காரை நிறுத்திவிட்டு காரின் முன்பக்க லைட்டில் தனது காலணிகளை பார்த்துக் கொண்டான்.

வாசலுக்கு சென்றானுக்கு ஒரு தட்டிலே கதவு திறந்தது. இடுப்பில் சுமனை வைத்தபடி சோபா நின்றாள்.

“எப்படி இருக்கிறாய்? “ என சுமனை வாங்க முயன்றான்.

சுமனோடு விலகியபடி “இப்பத்தான் எங்களை தெரிகிறதா? “ என்றாள் கோபத்துடன்.

கண்கள் சிவந்து கலங்கி இருந்தது. இமைகள் கசக்கியதால் வீங்கி தடித்திருந்தது. அழுதிருக்க வேண்டும்.

“ஏன் அழுகிறாய்? நீ சொல்லிய உடனே வந்துவிட்டேனே” என சமாளித்தான்.

“எத்தனை நாட்கள் நாங்கள் தனியே இருப்பது.? “

“திங்கள்கிழமைதானே போனேன். வெள்ளிக்கிழமை வர இருந்தன். இன்று புதன்கிழமை .ஏன் கோபப்படுகிறாய்? அதுவும் வாசலில் வைத்து”,

“சரி உள்ளே வாங்க.”

ஹோலில் தொலக்காட்சியில் செய்திகளை பார்த்துக் கொண்டிருந்த இராசநாயகம் “தம்பி வாங்கோ” என எழுந்து வந்தார்.
“நீங்க இருங்க மாமா. நான் உள்ளே போறேன்”. எனக் கூறியபடி அறைக்குள் சென்றான்.

கட்டிலில் சுமனைக் கிடத்தினாள் சோபா. கட்டில் அழகாக விரிக்கப்பட்டு நீலநிற வெல்வெட்டு துணியால் மூடப்பட்டிருந்தது. எந்த பொருட்களும் வெளியே தெரியாமல் அறை சுத்தமாக இருந்தது. சோபாவின் காலணிகள் கட்டிலின் கீழ்வரிசையில் அடுக்கி வைக்கப்பட்டிருந்தது.

சுமனது தொட்டில் கூட வெள்ளைத்துணியால் மூடப்பட்டிருந்தது. சோபா எந்தக் காலத்திலும் படுக்கையை விரிப்பதில்லை. சிறுவயதில் பழகவில்லை என் நினைத்தான். மற்ற விடயங்களோடு இதை ஒப்பிட்டு சந்திரன் பெரிது படுத்துவதில்லை. பலமுறை கட்டிலை ஒழுங்குபடுத்தி விரித்து விடுவான்.

ஒருவேளை இவளது மருந்து வேலை செய்கிறதோ அல்லது பைபோலரில் உள்ள சந்தோசமான நிலையில் இருக்கிறாளோ?.

“என்ன உங்கம்மாவை காணவில்லை. இன்றைக்கு என்ன பெரிய சமையலோ? “

“சமையலை விடுங்கள். என்னைப் பார்க்க ஏதும் வித்தியாசமாக தெரியவில்லையா?”

“இல்லை.” தலையை ஆட்டினான்.

“நான் உங்கள் கவனத்தில் இல்லை. அதுதான் தெரியவில்லை.”

“என்னைக் குற்றம் சாட்டாமல் நேரடியாக விடயத்தை சொல்லு”,

“இதோ நீங்கள் வேண்டித் தந்த தோடு” என கூறி தலையை திருப்பினாள்.

திருமணம் முடித்த சிலநாட்களில் சிட்னியில் உள்ள ஒரு நகைக்கடையொன்றில பெரிய முத்துப் பதித்த தோட்டை வாங்கி பரிசளித்தான். ஆரம்பத்தில் சில நாட்கள் அணிந்துவிட்டு காதில் வெட்டுவதாக கூறி பெட்டிக்குள் வைத்து விட்டாள்.

“உனக்கு நன்றாக இருக்கிறது”

“அப்படியே என்னைக் கட்டிப்பிடித்து சொல்லுங்கள்” என கூறியபடி சந்திரனின் மடியில் விழுந்தாள்.

வழக்கமாக சோபாவின் நெருக்கம் இரத்ததை சூடாக்கி இதயத்துடிப்பை அதிகரிக்கும். இன்று யாரோ இனம் தெரியாதவன் ஒருவன் பஸ்சில் பயணம் செய்யும்போது மடியில் தவறி விழுந்தால் ஏற்படுவது போன்ற உணர்வு ஏற்பட்டது. நடுப்பகலில் ஜுலியாவுடன் உடலுறவு கொண்டதால் ஏற்பட்ட உடல் சோர்வும் குற்ற உணர்வும் சேர்ந்து சோபாவை அன்னியப்படுத்தியது போன்ற உணர்வை ஏற்படுத்தியது.

“என்ன சின்னபிள்ளை போல் மடியில் விழுகிறாய? சுமன் பார்த்து கொண்டிருக்கிறான்.” என நாசூக்காக அவளை ஒதுக்க முயற்சி செய்தான்.

“என்னை கட்டிப்பிடித்தால் அவனுக்கு விருப்பம்தானே? அம்மா சந்தோசமாக இருப்பததை மகன் விரும்புவான்தானே?.

“சரி வா” எனக் கட்டிப்பிடித்தான். யாரோ தூரத்து பெண் உறவினர் ஒருவரை மரணவீட்டில் அணைத்து ஆறதல் சொல்வது போன்ற பாவனை இருந்தது. சோபா பாய்ந்து வரும் முயல்குட்டியை போன்று தாவி கழுத்தை கட்டிப்பிடித்து சூடான காற்றை சந்திரனது தோளில் சுவாசித்தாள். கழுத்தில் இருந்த அவளது கைகளால் அவனது தலைமயிருக்குள் விட்டு கோதியபடி “சந்திரன் என்னை விட்டு போகவேண்டாம் தயவு செய்து போக வேண்டாம் பிளீஸ்” என காதருகே முணுமுணுத்தாள்.

“தங்கச்சி அவரை சாப்பிட சொல்லு” என்று இராசம்மாவின் குரல் சமையல் அறையிலிருந்து ஒலித்தது.

“எழும்பு. எனக்கும் பசிக்கிறது.” என் சந்திரன் எழும்ப எத்தனித்தான்.

“அம்மாவுக்குச் சமையலைத் தவிர வேறு வேலை இல்லை” என கூறிவிட்டு சோபா எழுந்தாள்.

ஹோலில் உள்ள மேசையில் சாப்பாடு இருந்தது. கோழிக்கறி முருங்கைக்காய், வெண்டிக்காய் என இலங்கை மரக்கறிகள் இருந்தன.

“மாமா கோம்புஸ்க்கு போனீங்களா? “ என்றபடி கதிரையில் அமர்ந்தான்.

“ஓம் தம்பி.அங்கைதான் நல்லதா பார்த்து வாங்க முடியும். அதை விடுங்க. உங்களது படிப்பு எப்படி போகிறது? “ என்றபடி மற்றைய அறையிலிருந்து வந்தார் இராசநாயகம்.

“ஓரளவு ஆராய்ச்சி முடிந்து விட்டது. எழுத தொடங்கி விட்டேன். இன்னும் ஆறுமாதங்கள் ஏழுமாதங்கள் செல்லும் என நினைக்கிறேன். நீங்களும் வந்து சாப்பிடுங்கோ”

“நான் ஒவ்வொருநாளும் சாப்பிடுகிறனான்தானே. பிள்ளையும் நீங்களும் சாப்பிடுங்கோ”

மிக அமைதியாக சில வார்த்தைகள் மட்டும் பேசும் இராசநாயகத்தாரை சந்திரனுக்கு மிகவும் பிடிக்கும். பலமுறை இராசம்மாவை புறக்கணித்து அவரோடு மட்டும் பேசி இருக்கிறான். சோபா வந்து உணவைப் பரிமாறியபோது “சோபா, நான் எடுத்துச் சாப்பிடுகிறேன் நீரும் சாப்பிடும்” எனக்கூறினான்.

“நீங்கள் சாப்பிடுங்கள்”

கோப்பையில் இருந்த சாப்பாட்டில் இருந்து குழைத்து சோபாவின் வாய்க்குள் வைத்தான். எதிர்பாராத இந்த செய்கை சோபாவின் வாயை மட்டுமல்ல, கண்களையும் அகல விரிய பண்ணியது. ஊட்டிய சோறு புரைக்பேறியதும் சந்திரன் கைகளால் அவளது தலையை தட்டினான். சோபாவின் கண்களில் இருந்த வந்த கண்ணீரை தனது மறுகையால் துடைத்தான்.

‘இப்படியான அப்பாவிப் பெண்ணை ஏமாற்றி நான் இரட்டை வாழ்க்கை வாழுகிறேனே. இனிமேல் ஜுலியாவின் பக்கம் போககூடாது அவளுக்கு தொலைபேசியில் விளக்கமாக சொல்லி விடவேண்டும் உடலுறவு சுகம் இல்லாவிட்டாலும் நோய்காரியாக இருந்தாலும் உண்மையானவனாக இவளுடன் வாழ்வது ஆத்மாவுக்கு நல்லது இரட்டை வாழ்வு மற்றவர்களுக்கும் தெரியாமல் இரகசியாக வைத்திருந்தாலும் என்னை ஏமாற்றுகிறேனே. இது தவறு என்பதால் குற்ற உணர்வு உள்ளத்தில் ஏற்படுகிறது. நல்ல கணவனாக வாழாவிட்டாலும் குறைந்த பட்சம் சுமனுக்கு நல்ல தகப்பனாக வாழவேண்டும்.’

“என்ன பேசாமல் இருக்கிறியள். சாப்பிடவில்லையா? “ என கேட்டபொழுது சிந்தனை கலைந்தது.

“நான் உங்களுக்கு தீத்திவிடவா “ என சோபா ஆசையாகக் கேட்டாள்..

“ஓம்”

சந்திரனது கோப்பையில் இருந்த உணவை எடுத்து அவனது வாயில் ஊட்டினாள்.

இப்படியான நிலை கடந்த மூன்று வருடத்தில் ஒருநாளும் நடந்ததில்லை. ஏனோதானோ என்று சந்திரன் சாப்பிடுவான். சில நேரம் வீட்டில் சமையல் சாப்பாடு இராது. பாண், பட்டர், ஜாம் என பல நாட்கள் வயிற்றை நிரப்பி இருக்கிறான்.

“இவளுக்கு நோய் குணமாகி விட்டதா? எனக்கு மனைவி கிடைத்து விட்டாளா? எனக்கு மனைவி கிடைப்பதைவிட சுமனுக்கு அம்மா கிடைக்க வேண்டும.; மாமா மாமி எவ்வளவு காலம் இவளோடு இருக்க முடியும்?.”

சந்திரனது தட்டில் இருந்த உணவை இருவரும் பகிர்ந்ததால் தட்டு வெறுமையாகியது. வெறும் கோப்பையை சமையல் அறையில் வைத்துவிட்டு சிறு கிண்ணத்தில் தண்ணீரும் கொண்டு வந்தாள். எக்காலத்திலும் நடந்திராத படி கைகளை அந்த கிண்ணத்தில் உள்ள தண்ணீரில் கழுவினான்.

சந்திரனுக்கு வியப்பாக இருந்தது.

“ஏன் இன்று ராஜஉபசாரம் நடக்க்pறது.”?

“ராஜா பலகாலத்தின் பின் ராணியிடம் வந்ததால் அப்படி உபசரிப்பு நடக்கிறது” என்றாள் சோபா சிரித்துக்கொண்டே.

சந்திரனும் சோபாவும் ஹோலில் இருந்து கதைப்பதை பார்த்துவிட்டு பெற்றோர்கள் அறைக்குள் இருந்து விட்டனர்.

“அறைக்குள் வாருங்கள் அப்பா அம்மா சாப்பிட வேண்டும்” என்றாள் அதிகாரம் தொனித்த குரலில்

ஏதுவும் பேசாமல் அவளை பின்தொடர்ந்தான். கட்டில் அருகில் சென்றவனை தள்ளி கட்டிலில் விழுத்தி விட்டு தானும் கட்டிலில் படுத்தாள் சோபா.

“சோபா வயிறுநிரம்பி இருக்கு. பேசாமல் படு.”

“எப்படி படுக்க முடியும்? நீங்கள் எனக்காக ஆவலாக காத்திருப்பீர்கள் என நினைத்தேன். என்மீது விருப்பம் இல்லையா?” என சிணுங்கினாள்.

“உன்மீது பிரியம்தான். அது உனக்கு புரிவதில்லை” என யன்னல் பக்கம் பார்த்தபடி கூறினான்.

“உங்களிடம் நான் ஒன்று கேட்கிறேன்.

Advertisements
Posted in Uncategorized | 1 பின்னூட்டம்

மச்சுபிச்சு

img_7088img_7078
என் வாழ்க்கையில் இவ்வளவு அழகானது மட்டுமல்ல, வரவேற்று உபசரிப்பும் கொண்ட இரயிலைக் கண்டதில்லை. வர்ணிக்க விரும்பினால் வார்த்தைகளுக்குப் பஞ்சம் ஏற்படும்.

காலை நேரத்தில் இன்கா தலைநகரானன குஸ்காவில்இருந்து மச்சுப்பிச்சு செல்வதற்காக நாங்கள் ஏறிய சொகுசு இரயில் மச்சுபிசுவைக் கண்டறிந்த ஹரன் பிங்கம் என்ற ஜேல் பல்கலைக்கழகப் சரித்திரப் பேராசிரியரின் பெயரில் பெரு அரசால் நடத்தப்படுகிறது. அரசாங்கத்தின் சேவைகளும்நேர்த்தியாக நடத்த முடியும் என்பதற்கு இந்த இரயில் உதாரணமாக இருந்தது. மிகவும் வசதியான நாற்காலிகள் மேசைகள்அதன் மேல் மேசை விரிப்புகள் மற்றும் உணவுக் கரண்டிகள் கத்திகள் என ஐந்து நட்சத்திர ஹோட்டேல் ஒன்றின்உணவுச்சாலையாகக் காட்சியளித்தது. பரிமாறுமவர்கள் தொழில்முறையாகவும் கனிவாகவும் நடந்தார்கள். இந்த இரயில்அந்தீஸ் மலைகளை ஊடுறுத்து கிட்டத்தட்ட நான்கு மணிநேரத்தில் மச்சுப்பிச்சு செல்லும்.

இரயில் புறப்படுவதற்கு முன்பாக பாடி ஆடி வரவேற்று பிரயாணிகளை இரயிலில் ஏற்றிய பின்பு ஆசனங்களில்அமர்ந்தவுடன் உணவுகள் பரிமாறினார்கள்.இரயிலும் பாட்டு நடனம் தொடர்ந்து நடந்தது. தென்னமரிக்காவில் பாட்டுகள்,நடனங்கள் எனக்கொண்டாட்டங்கள் நடப்பதற்குப் பெரிய காரணங்கள் தேவையில்லை. அவர்கள் இரத்தத்தில் ஊறியது.ஸ்பானியார்கள் காலத்தில் மட்டுமல்ல இன்காக்களின் காலத்திலும் கிராமங்கள் தோறும் பண்டிகைகளை நடத்திஅவர்களுக்கே உரிய பியரை இலவசமாக வழங்கி பண்டிகையையும் அரச செலவில் நடத்துவார்கள்.

ஒருவித இராஜகாரியமாக உடல் உழைப்பை மக்கள் வரியாக அரசனுக்குக் கொடுப்பார்கள். நாணயமற்றபொருளாதாரத்தில் உற்பத்தியான உணவு, உடை மற்றும் கைவினைப் பொருட்களில் ஒருபகுதி அரசனுக்கு வரியாகக்கொடுக்கப்படுவதால் அரசர்கள் அதற்கு நன்றிசெலுத்தும் முகமாக இந்தப் பண்டிகைகளை ஒவ்வொரு ஊரிலும் அரசசெலவில் நடத்தித் தங்கள் நன்றியை மக்களுக்குத் தெரிவிப்பார்கள்.

அந்தீஸ் மலைப்பிரதேசம் உடை உணவுப்பற்றாக் குறையற்ற பிரதேசமாகக் காலம் காலமாக இருந்ததும் இதற்குக் காரணமாக இருக்கலாம். இவர்களிடம் நிலையானஇராணுவம் இருக்கவில்லை. விவசாயமற்ற காலத்தில் விவசாயிகளே இராணுவ காரியங்களில் ஈடுபட்டார்கள்.

இந்த நேரத்தில் எகிப்தியர்கள் தங்களது உபரி உணவைப் பாவித்து வரலாற்றில் முதன்முறையாகத் தனியானஇராணுவத்தை வைத்திருந்தனர். 3000 வருடங்கள் ரோமரின் படையெடுப்பு நடக்கும்வரை எகித்திய அரசுகளும்கலாச்சாரமும் தொடர்ச்சியாக நிலைத்ததற்கு அதுவும் ஒரு காரணமாக இருக்கலாம்.

இரயிலில் தேவைக்கு அதிகமான உணவும், வைனும் கிடைத்தது ஆனால் பெருவில் இருக்கும் வரையும் மதுபானம்அருந்துவதில்லை என உறுதி கொண்டிருந்தேன். ஏற்கனவே தலை இறுக்கமாக இருந்தபோது ஹோட்டலில் இருந்தஒட்சிகன் சிலிண்டரில் இருந்து சுவாசித்தேன். பிஸ்கோ சவர் எனப்படும் பிரத்தியேகமான பெருவின் மதுபானத்தை நாக்கால் மட்டும் நனைத்தேன். நமது ஊர் தென்னங்கள்ளின் சுவை தெரிந்தாலும் தொண்டைக்குள் இறங்கஅனுமதிக்கவில்லை.

அந்த இரயிலின் கடைசிப் பெட்டியில் நடந்த நடனங்களையும் பாட்டையும் இரசிக்க மற்றவர்கள் சென்றபோது நான்யன்னலோரமாக இருந்து ஊர் பார்த்தேன். நடனங்கள் எங்கும் பார்க்க முடியும்தானே?

உயரத்தில் இருந்து ஆயிரம் மீட்டர் கீழே நோக்கிச் செல்வதால் ஆரம்பம் அதிகம் பசுமையற்ற இடமாக இருந்தது. ஆனாலும் அழகான பனி படர்ந்த மலைச் சிகரங்கள், அதனிடையே பாம்பாக நெளியும் ஆறுகள், அதன் புருவங்களாகஅவுஸ்திரேலிய யூகலிகப்ரஸ் மரங்கள் மிகச் செழிப்பாக வளர்ந்திருந்தன.

மச்சுபிச்சுபகுதியை நெருங்கும்போது காடு மிகவும் பசுமையாக, அடர்த்தியாக இருந்தது. இந்தக் காடுகளே 500 வருடங்களாக மச்சுபிச்சுவின் இரகசியத்தை ஸ்பானியர்களிடமிருந்து பாதுகாத்தது. அந்தக் காடுகளுக்கு மனத்தால் நன்றி சொன்னேன்.

ஆறுகளை அண்டிய பள்ளத்தாக்குகளில் தற்பொழுது மாடுகளை வைத்து உழுகிறார்கள். ஸ்பானியர்கள் மாடுகள், குதிரைகளை அமரிக்காவிற்கு எடுத்துச் சென்றார்கள்.

மச்சுபிசுவுக்கு, குஸ்கொவில் இருந்து நடந்து போவதற்கு நான்கு நாட்கள் எடுக்கும் இதை இன்கா பாதை எனச்சொல்வார்கள் சமீபத்தில் இந்தத் தூரத்தை மரதன் ஓடிய ஒருவர் மூன்றரை மணி நேரத்தில் கடந்தார். இன்காக்கள் காலத்தில் செய்திகள் இப்படி ஓடுபவர்களாலே (Chaskis)கடத்தப்படும். ஒருவர் 10 இருந்து இருபது கிலோமீட்டர் ஓடி கீப்புமுறையில் செய்தியை மற்றவரிடம் கொடுப்பார் அவர் அதை பெற்றுக் கொண்டு ஓடுவார். இவர்களே இன்காக்களின் தபால்ச் சேவையாளர்கள்

ஒவ்வொரு நாளும் மச்சுபிச்சுவைப் பார்ப்பதற்கு குறிப்பிட்ட அளவே அனுமதிப்பார்கள்.அதனால் முன்பே அனுமதிச் சீட்டுகள் பெற்றிருக்கவேண்டும்.

ஹரன் பிங்கம் ஜேல் பல்கலைக்கழக சரித்திர பேராசிரியர். பல முறை தென்னமரிக்க வந்த போது இன்காகளின்தொலைந்த நகரைப் பார்ப்பதற்கு ஆவலாக குஸ்கோவில் இருந்து ஒரு பொலிசை தனது வழிகாட்டியாகக் கொண்டு இன்காபாதை வழியாக வந்தார் அப்பொழுது சிறு ஹோட்டலில் தங்கி உணவுண்டு இரவைக் கழித்தார். அடுத்த நாள் காலை ஒருஅந்திஸ் ஆதிவாசிக் குடும்பத்தினரிடம் இப்படி அழிந்த நகரத்தைக் காட்டுவதற்காக கேட்டபோது அந்தக் குடும்பத்தில்உள்ள சிறுவனை வழிகாட்டுவதற்காக விட்டுவிட்டு அந்தக் குடும்பம் தங்களது விவசாய வேலைகளைக் கவனிக்கச்சென்றது.

அதிக தூரம் அவர்கள் செல்லவேண்டி இருக்கவில்லை. அவர்கள் குடிசையின் சிறிது தூரத்திலே அழகாகக் கட்டப்பட்டிருந்த மச்சுபிச்சு இருந்தது ஆனால் எல்லா இடத்தில் மரங்கள் வளர்ந்து முற்றாக வெளியுலகத்தில் இருந்து மறைந்திருந்தது. அந்தப் பகுதி மக்கள் அருகே சில இடங்களில் மரங்களை வெட்டிக்குடிசைகள் போட்டிருந்தார்கள்.

உலக அதிசங்களில் ஒன்றாகக் கருதப்படும் மச்சுப்பிச்சு அங்கு இருந்தது அங்கு வாழ்ந்த அந்திஸ் மக்களுக்கு தெரியும். ஆனால் அவர்கள் அதைப் பொருட்டாக மதிக்கவில்லை. மேற்கு நாட்டவர்கள் அதைக் கண்டுபிடித்தாகச் சொல்வதில் உண்மை அமரிக்காவைக் கொலம்பஸ் கண்டுபிடித்தது போன்ற ஒன்றாகும். இந்த இடத்தைக் கண்டு பிடித்த 20 நூற்றாண்டின் மிகப்பெரும் சாதனையாகவும் பேராசிரியர் ஹரன் பிங்கம் முக்கியமானவராகவும் கருதப்பட்டுகவுரவிக்கப்பட்டுள்ளார்.

1952 இங்கு வந்த சேகுவாரா ‘தென்னமரிகாவின் கடைசிச் சுதந்திர மனிதர்கள் வசித்த இடம்’ என்றார்

கவிஞர் நேருடா மச்சுபிசுவிற்காக பாட்டெழுதினார்

1983ல் யுனஸ்கோவால் வரலாற்று முக்கியமான பிரதேசமாக பிரகடனபடுத்தப்பட்டு தற்பொழுது அந்திஸ் மக்களின்பிரதான கலாச்சார மையமாகப் பல உல்லாசப் பிரயாணிகளை கவர்கிறது

நாங்கள் சென்ற அன்று மாலையில் சுற்றிவர இருந்த மலைக்குன்றுகளின் இடையே சூரிய ஒளியில் அந்த இடத்தைப்பார்த்தபோது மச்சுப்பிச்சு ஏன் முக்கியத்துவம் வாய்ந்து எனப் புரிந்தது.

பச்சையாடையணிந்த மலைகளின் நடுவே பள்ளத்தாக்கில் பறக்கும் கொண்டோர் என்ற தென் அமரிக்க கழுகின் வடிவில்அந்த முழுக் கட்டிடமும் வடிவமைக்கப்பட்டுள்ளது. அரைப்பகுதி கட்டிடங்கள் மறு அரைப்பகுதி விவசாயத்திற்காகஅமைக்கப்பட்ட படிமுறை அமைப்புகள். இந்த முழுக்கட்டிடம் ஒரு கருங்கல்லுக் குன்றை உடைத்துக் கட்டியிருப்பதற்குஅடையாளமாக அந்த இடத்தில் ஏற்கனவே கருங்கற்கள் குவறி உள்ளது. இன்னமும் அரைபகுதி வெட்டிய கற்கள் இருந்தன. கற்களின் சிறிய ஓட்டைகளில் மரத்தைச் செருகிவிட்டு தண்ணீரை ஊற்றினால் அந்த மரம் ஊதி கல்லுகளை வெடிக்கப்பண்ணும் முறையைக் இன்காக்கள் கையாண்டிருந்தார்கள். இதே முறையை எகிப்தில் கையாண்டிருந்ததையும் அறிந்தேன்.

மச்சுப்பிச்சு சாம்பல் நிற கருங்கல்லால் கட்டப்பட்ட முற்றாக பூரத்தியாகாத கட்டிடம் என்பது தெரிந்து. ஆனாலும் இங்கு சூரியனின் கன்னிகையர் எனப்படும் தெரிந்தெடுக்கப்பட்ட இன்காப் பெண்களும் குருமாராக விரும்பும் இளைஞர்களுமாக தேர்தெடுக்கப்பட்ட இன்காக்கள் வாழுமிடமாக இருந்திருக்கலாம் எனக் கருதப்படுகிறது. வாழும் பகுதியாக இருந்தபோது தொடர்ச்சியாக கட்டிட வேலைகள் நடந்தபடி இருக்கின்றன.

600 வருடங்கள் முன்பாக பச்சைக்குட்டி அரசனால் கட்டப்பட்டது. அரசன் ஆரம்பத்தில் தங்கி போவதற்காககட்டப்பட்டிருக்கலாம் எனக் கருதப்படுகிறது. கருங்கல்லால் அமைக்கப்பட்ட வாசல் அதுவும் புவியதிர்வில் இருந்து பாதுகாக்க சாய்வாக கட்டப்பட்டுள்ளது வாசலால் உள்ளே சென்றால் இரு பக்கத்திலும் அறைகள் உள்ளன வேறுபகுதிகள் பல விதமான கல்லுகளால் அமைக்கப்பட்ட சுவராக இருந்தது. சாந்து பூசப்பட்ட , பூசப்படாத சுவர்கள் மற்றும் வெளிப் பக்கத்திலும் உள்பக்கத்திலும் களிமண்ணும் வர்ணங்களும் கலந்த கலவையால் பூசப்பட்ட சுவர்கள் என இருந்து. முக்கியஅமைப்பாக ஆலயம் இங்கு சூரியக்கடவுளுக்கு அமைக்கபட்டள்ளது. இது இரண்டு யன்னலகள் உடையது நேர் எதிரே இன்காப்பாதை முடியும் இடத்தில் உள்ள மலை உச்சியில் அமைக்கப்பட்ட ஜுன் 21ம் திகதி சூரியன் வரும்போது இந்த ஒரு யன்னல் ஊடக ஒளிவரும் என்கிறார்கள் . மொத்தமான மச்சுபிசி கட்டிடமே வானசாஸ்திரத்தை தழுவிகட்டப்பட்டிருக்கிறதாக சொல்கிறார்கள் களஞ்சிய அறை அப்பால் 3 யன்னல்கள் கொண்ட ஆலயம் சந்திரனுக்கானதாகஇருக்கலாம் என்கிறார்கள் . இன்காக்கள் பிதாவாக சூரியனையும் மாதாவாகச் சந்திரனையும் வழிபடுகிறார்கள்.

பலி பீடம் ஒன்று உள்ளது(Intiwantana) அதில் நான்கு திசைகளிலில மூலைகள் உள்ளது. அது சூரியனைக் கட்டும் கல் என்கிறார்கள்(Hitching post). சூரியன் வானத்தை விட்டுச் செல்லாமல் கட்டுவதாகச் சொல்லப்படுகிறது. விவசாய மக்களான இவர்கள் சூரியனது நகர்வை மிகவும் அவதானமாகக் கணித்துள்ளார்கள் என்பதுஅறிப்பட்டுளளது.

உல்லாசப் பிரயாணிகள் அந்தக் கல்லில் தொட்டு அதில் இருந்து சக்தியைப் பெறுகிறார்

கட்டிடங்களுக்குக் கீழே உள்ள பகுதிகளில் படிமுறை விவசாயத்திற்கு ஏற்பட்டவை. இடையிடையே தண்ணீர்க் கால்வாய்கள் உள்ளது.இதன் மூலம் இங்கு வாழ்பவர்கள் மற்றும் வேலை செய்பவர்கள் உணவில் தன்னிறைவாக வாழமுடியும். 1500 மேற்பட்டவர்கள் இந்தப் பகுதியில் இருந்து உணவு பெறமுடியும் என மதித்துள்ளார்கள்

அடுத்த நாள் சூரியக்கதவு அல்லது சன்கேற் எனப்படும் எதிரே உள்ள மலைக்கு இரண்டு மணிநேரம் ஏறினோம். மிகவும் குறுகியபாதை ஆனால் இன்காக்களால் அமைக்கப்பட்டது. உறுதியாக உள்ளது. இந்த சன்கேற்வழியாக சூரியன்உதிப்பதுடன் இன்கா அரசர்களும் இதன் வழியாகவே குஸ்காவில் இருந்து வருவார்கள். மிகவும் பாதுகாப்பான பிரதேசமாக இருந்திருக்கவேண்டும். இந்த மலையில் ஏறும் பாதை அக்காலத்தில் இன்காக்களால் அமைக்கப்பட்டது இன்னமும் நல்லநிலையில் உள்ளது.
img_7136img_7090
(L)ஓக்கிட்வகை (R) கொக்கோ செடி

இந்தப்பாதையில் செல்லும்போதே உண்மையான மச்சுப்பிச்சுவின் அழகை இரசிக்கமுடியும். பாதை எங்கும் பல தரப்பான மரங்கள் வளரந்திருந்ததுடன், ஏராளமான ஓக்கிட்வகை செடிகள் மரங்களில் முளைத்திருந்தது என்னைக்கவர்ந்தது.அங்குதான் இயற்கையாக வளர்த்திருந்த கொக்கையின் போதை மருந்தெடுக்கும் கொக்கோ செடியைக்கண்டேன்.

இந்த மச்சுபிசுவை 1911 பேராசிரியர் ஹரன் பிங்கம் கண்டபோது அங்கு பலரது புதைகுழிகள் இருந்தன.. 164 புதைகுழிகளில் 102 பெண்களாக இருப்பதால் இது அதிகமாக இன்கா கன்னிகளும் அவர்கள் சார்ந்தவர்கள் வதியும் இடம் என்பதாக நினைக்கப்படுகிறது. ஒரு பெண் குந்தியிருந்தபடி அவளது நாயும் அவளது சில பாத்திரங்களும் புதைக்கப்பட்ட புதைகுழியிருந்தது.

இந்த மச்சுப்பிச்சி கட்டிடத்தில் எங்கும் மலசல கூடம் இருக்கவில்லை இன்காக்கள் மலசலகூடம் பாவிக்கவில்லை. நிலத்தில் இருந்து அதை மூடிவிடுவார்கள்.

இந்த இடம் ஸ்பானியர்களால் கைப்பற்றப்படவில்லை என்றால் இங்கிருந்தவர்களுக்கு என்ன நடந்தது என்வழிகாட்டியான பெண்ணிடம் கேட்டேன்.

ஸ்பானியரகளிடமிருந்து தப்பிவந்தவர்கள் பலர் அவர்களிடமிருந்து பெரியம்மை மற்றும் பால்வினை நோய்களைக் காவிவந்தார்கள். அதனால் மற்றவர்களும் அழிந்தார்கள்.

இந்த விளக்கம் சரியாக இருக்கலாம் என நினைக்க விடயங்கள் இருந்தது.

புதைகுழியில் இருந்த பெண் ஒருவரது எலும்பை ஆராய்ந்தபோது சிபிலிஸ் என்ற நோய் இருந்ததாகத் தகவல் உண்டு.

கடைசியாக சுதந்திரகாற்றை சுவாசித்தவர்கள் இருந்த இடம் என சேகுவாரா குறிப்பிட்டபோதும் அவர்கள் நோயாளிகளாகத் தங்கள் மரணத்தை தழுவியிருக்கிறார்கள் என்பது உண்மையாகும்.

Posted in Uncategorized | 1 பின்னூட்டம்

” எழுத்துச்சித்தர் “பாலகுமாரன் நினைவுகள்

அஞ்சலிக்குறிப்பு:

முருகபூபதி
” என்னுடைய கன்டென்ட் கஷ்டமானது, அதனால் நடையும் அப்படித்தான் இருக்கும். ” என்று சொல்லும் பாலகுமாரன், வித்தியாசமாக எழுதுகின்ற எழுத்தாளர் வரிசையில் முதன்மையானவரும் முக்கியமானவருமாவார்.
ஆரம்பத்தில் கணையாழியில் எழுத ஆரம்பித்த இவர், பின்னர் சாவி, மோனா, தாய், ஆனந்தவிகடன், குமுதம் போன்ற பரவலான சஞ்சிகைகளில் தனது வீரியமான கதைகளை விதைக்கத்தொடங்கினார்.

ஜிகினா வேலைசெய்து வாசகரை ஏமாற்றி இருட்டுக்கு இட்டுச்செல்லும் சில கதாசிரியர்கள் செய்யும் வேலையைச்செய்யாது, யதார்த்தங்களை அப்படியே சாயம் பூசாமல், மனதால் மட்டுமே எழுதிக்காட்டுபவர் பாலகுமாரன்.
இவரது நாவலான ‘ மெர்க்குரிப்பூக்கள்’ இவருக்கு கனதியான அந்தஸ்தத்தை தேடித்தந்தது. படுத்திருந்த பல வாசகர்களை இது நிமிர வைத்தது. அயர வைத்தது. போராட்டத்தைப்பற்றி சிந்திக்கவைத்தது.

சின்னச்சின்ன வட்டங்கள் இவரது முதல் சிறுகதைத்தொகுதி. அதைத்தொடர்ந்து வந்தவைய, ஏதோ ஒரு நதியில், அகல்யா, மௌனமே காதலாகி, இரும்புக்குதிரை என்பன.
இதைத்தவிர, நான் என்ன சொல்லிவிட்டேன், சேவல் பண்ணை, கல்யாண முருங்கை, என்றென்றும் அன்புடன், பனிவிழும் மலர் வனம், முதலிய வித்தியாசமான மாத நாவல்களையும் எழுதியுள்ளார்.
பாலகுமாரன் இன்னமும் பேசப்படுவார். அவரால் நாவல் இலக்கியமும் பேசப்படும் என்பது முகமூடி அணியப்படாத உண்மை”

இந்த வரிகளை சுமார் நாற்பது வருடங்களுக்கு முன்னரே வீரகேசரியில் இலக்கியச்செய்திகள் என்ற வாராந்த பத்தியில் எழுதியிருக்கின்றேன்.

அக்காலத்தில் அவரும் இளைஞர். கறுத்த மீசையுடன் அவரது படத்தையும் பதிவுசெய்து அந்தப்பதிவை எழுதியிருந்தேன்.
நேற்று 15 ஆம் திகதி அவர் சென்னையில் மறைந்தபின்னர் மீண்டும் அவர் நினைவுகளை மீட்டி இந்த அஞ்சலிக்குறிப்புகளை அவரது வெண்ணிற மீசை, தாடி தோற்றத்துடன் இந்தப்பதிவை எழுத நேர்ந்திருக்கிறது.
வாசிப்பு அனுபவமும் வயது வித்தியாசத்தினால் மாறிக்கொண்டே இருக்கும். ஜெயகாந்தனின் எழுத்துக்களை தீவிரமாக வாசித்துக்கொண்டிருக்கையில், தி. ஜானகிராமனும், கி. ராஜநாராயணனும், இந்திரா பார்த்தசாரதியும் இடையில் வந்து இணைந்தார்கள். இவர்களை வாசித்துக்கொண்டிருக்கையில் பாலகுமாரன் 1978 இற்குப்பின்னர் நெருங்கினார்.
அவரது எழுத்து நடை சற்றுவித்தியாசமாக இருந்தது. அவர் எழுதிய தாயுமானவன் என்ற நாவலில் என்னையும் கண்டுகொள்ளமுடிந்தது. அப்பொழுது நானும் ஒரு தந்தையாகியிருந்தமையும் முக்கிய காரணம். நான் மாத்திரமல்ல பல இளம் குடும்பத்தலைவர்களும் அந்த நாவலில் தங்களை இனம் கண்டார்கள்.
அதனால் பாலகுமாரன், அக்காலப்பகுதியில் என்னையும் கவர்ந்த படைப்பாளியானார்.

எதிர்பாராத சூழ்நிலையில் வேலையை இழந்துவிடும் ஒரு குடும்பத்தலைவன், மனைவியை வேலைக்கு அனுப்பிவிட்டு வீட்டிலிருந்து சமையல் முதல் குழந்தைகள் பராமரிப்பு, அவர்களை பாடசாலைக்கு அனுப்புவது, அவர்களின் எதிர்காலம் குறித்து கனவுகள் காண்பது என குடும்பச்சுமையை சுவாரஸ்யமாக அனுபவிக்கும் தாயுமானவன் என்ற அந்தக்கதை பல இளம் குடும்பத்தலைவர்களுக்கு நெருக்கமாகியிருந்தது.

பாலகுமாரனின் சித்திரிப்பு திரைப்படம் பார்க்கும் அனுபவத்தையும் தரவல்லது. தாயுமானவனைத் தொடர்ந்து அவரது மெர்க்குரிப்பூக்கள், இரும்புக்குதிரை, பந்தயப்புறா, கரையோர முதலைகள் முதலான பல நாவல்களையும் சிறுகதைகளையும் படித்தேன்.

சென்னை விமான நிலையத்தில் நடந்த குண்டுவெடிப்புச்சம்பவத்தில் ஈழத்தீவிரவாதிகளுக்கும் தொடர்பிருக்கலாம் என்ற சந்தேகம் எம். ஜி.ஆர். முதல்வராக இருந்த காலப்பகுதியில் எழுந்தபோது அதனைப்பின்னணியாகவும் பாலகுமாரன் ஒரு தொடர்கதையை கல்கியில் எழுதியிருந்தார். அதன் படைப்புமொழி என்னையும் கவர்ந்தமையால், அதன் பாதிப்பில் காலமும் கணங்களும் என்ற நெடுங்கதையும் எழுதியிருக்கின்றேன்.

இவ்வாறு பல மூத்த படைப்பாளிகளின் பாதிப்பில் கதைகள் எழுதுபவர்களை தற்காலத்திலும் காணமுடிகிறது.
1978 இல் வெளியான ருத்ரய்யாவின் அவள் அப்படித்தான் திரைப்படத்தைப் பார்த்திருந்த நண்பர், கவிஞர் சேரன், அதில் நடித்திருந்த ஶ்ரீபிரியாவை பார்க்கவேண்டும் என்ற ஆவலில், சென்னையில் பாலகுமாரனுடன் சென்று அவரைச்சந்தித்து உரையாடிய கதையை என்னிடத்தில் சொல்லியிருந்தார்.

இலங்கைத்தமிழ் மக்களிடத்தில் பாலகுமாரனுக்கும் நேசமும் அனுதாபமும் பிறந்தது 1983 கலவரத்திற்குப்பின்னர்தான் என்பதையும் அறிந்து வைத்திருந்தேன்.
எனினும் 1984 இல் தமிழகம் சென்றவேளையில் அவரை சந்திக்க நேரம் கிடைக்கவில்லை. 1990 இல் நண்பர், ஓவியர் மணியன் செல்வன் வீட்டிலிருந்து பேசிக்கொண்டிருந்தபோது, பாலகுமாரன் பற்றி பிரஸ்தாபித்தேன். அப்போது இரவு எட்டுமணியிருக்கும்.
உடனே ஓவியர், பாலகுமாரனுடன் தொலைபேசியில் தொடர்புகொண்டு என்னை அறிமுகப்படுத்தி, அழைத்துவரட்டுமா? எனக்கேட்டதும், அவர் எந்த மறுப்பும் தெரிவிக்காமல் அழைத்தார். எனது குடும்பத்தினருடன் சென்று நீண்ட நேரம் பேசிக்கொண்டிருந்தேன்.

அக்காலத்தில் அவர் மணிரத்தினத்தின் நாயகன் படத்திற்கும் வசனம் எழுதியிருந்தார். தனது எழுத்துலகம், திரையுலகம் பற்றியெல்லாம் பேசிக்கொண்டிருந்தார்.
பாலச்சந்தரின், சிந்து பைரவி, பாக்கியராஜின் இது நம்மா ஆளு முதலான படங்களிலும் பணியாற்றியிருந்ததுடன், அவற்றில் சிறு காட்சிகளிலும் தோன்றியிருந்தார்.
பாலகுமாரனின் முன்கதைச்சுருக்கம் என்ற நூல் அவரது திரையுலக அனுபவங்களை சித்திரித்திருந்தது. அவரது நண்பர்கள் வஸந்த், மாலன் ஆகியோருடன் சா. விஸ்வநாதன் நடத்திய சாவி இதழில் பணிபுரிந்த அனுபவங்களை பகிர்ந்துகொண்டார்.
பின்னாளில் இந்த மூன்று நண்பர்களும் வேறு வேறு திசைகளில் பயணித்தனர். பாலகுமாரன் கதைகள், கவிதைகள், நாவல்கள் எழுதியவாறு திரைப்படங்களுக்கும் வசனம் எழுதினார்.
வஸந்த் கே. பாலச்சந்தருக்கு உதவியாளராகி, தானே படங்கள் இயக்கினார்.
மாலன், இந்தியா டுடே ( தமிழ்) குமுதம், புதிய தலைமுறை முதலான இதழ்களின் ஆசிரியராக முழுநேர இதழாளரானார்.

பாலகுமாரன் தனது படைப்புகளின் ஊடாக ஏராளமான வாசகர்களை கவர்ந்து, முழுநேர எழுத்தாளராகவே வாழ்ந்தவர். இவரது அருமை நண்பர் எழுத்தாளர் சுப்பிரமணிய ராஜூ ஒரு விபத்தில் கொல்லப்பட்டதனால் பெரிதும் வருந்தி, அவர் பற்றியும் சில பதிவுகள் எழுதியிருக்கிறார். நடிகை ஷோபா தற்கொலை செய்துகொண்டதை அறிந்ததும், உடனே அந்தவீட்டிற்குச்சென்று தூக்கில் தொங்கிக்கொண்டிருந்த ஷோபாவைப்பார்த்து பதறிக்கொண்டுவந்து, நெஞ்சை நெகிழவைக்கும் பதிவொன்றும் எழுதியிருந்தார்.
பாலகுமாரன், மென்மையான இயல்புகள் கொண்டிருந்தாலும் சில சமயங்களில் உரையாடலின்போது உணர்ச்சிவசப்படும் குணமும் அவருக்கிருந்தது. தர்மாவேசத்துடன் பேசிக்கொண்டிருந்தவாறே, எவரும் அமைதிப்படுத்தாமல், தானாகவே நிதானமாகிவிடுபவர்.

ஒரு தடவை திரையுலகத்தினர் குறித்து அவர் வெளியிட்ட கருத்தினால் சில இயக்குநர்கள் அவர் வீட்டு வாசலில் முற்றுகையிட்டனர். இறுதியில் மன்னிப்புக்கேட்டு அவர்களை சமாதானப்படுத்தி அனுப்பிவைத்தார்.
கமல், ரஜனி உட்பட பல முன்னணி நாயகர்கள் நடித்த படங்களுக்கும் வசனம் எழுதியிருக்கும் பாலகுமாரன், தனது திரையுலக அனுபவங்களையும் கதைகளாக்கியிருந்தார்.
முதலும் இறுதியுமாக அன்று சந்தித்தவேளையில் நீண்ட காலம் நட்பு பாராட்டியவர் போன்று எளிமையாகப்பழகினார். அந்த இயல்பும் அவரது குணாதிசயம்தான். தனது சில நாவல்களை தனது கையொப்பம் இட்டுத்தந்தார்.
பாலகுமாரனின் மேய்ச்சல் மைதானம் என்ற நாவல் என்னை கோபமடையச்செய்திருந்தது. ஈழப்பெண் போராளி பற்றிய கதை. ஈழப்போராட்டத்தை அவர் கொச்சைப்படுத்திவிட்டார் என்ற கோபத்தில் நானும் உடனடியாகவே எனது எதிர்வினையை எழுதியிருக்கின்றேன்.

பிறிதொரு சந்தர்ப்பத்தில் அவர் இலங்கை வந்து, கேள்வி ஞானத்தில் ஈழப்போரட்டம் பற்றியும் ஒரு நாவல் எழுதப்போவதாக பேட்டியளித்திருந்தார். அதற்கும் எதிர்வினையாற்றி ஒரு கட்டுரை எழுதியிருந்தேன்.
அவர், சினிமாவுக்குள் வேகமாகச்சென்று அதே வேகத்தில் திரும்பி வந்து, ஆன்மீகப்பாதையை தேர்ந்தெடுத்தார். சினிமாவுக்காக அவர் எழுதிய பல ‘பஞ்ச்’ உரையாடல்கள் இன்றும் பேசப்படுகின்றன.

அவர் உடையார் முதலான வரலாற்று நாவல்களில் கவனம் செலுத்தியவேளையில், எனது வாசிப்பு அனுபவம், ஜெயமோகன், எஸ். ராமகிருஷ்ணன் திசையில் திரும்பியிருந்தது.
பாலகுமாரன் ஆரம்பத்தில் சிகரட் புகைக்கும் பழக்கத்திற்கும் அடிமையாக இருந்தவர். விசிறிச்சாமியார் என்ற திருவண்ணாமலை மகான் யோகி ராம்சுரத்குமாரை தன் குருநாதராக ஏற்றுக்கொண்டபின்னர், அந்தப்பழக்கத்திலிருந்து முற்றாக விடுபட்டார்.

ஜெயகாந்தன், ஓங்கூர் சாமியாரைச்சந்தித்த பின்னரே கஞ்சா புகைக்கப் பழகியதாக அறிந்தேன்.
பாரதியாருக்கும் இந்தப்பழக்கம் சாமியார்கள், சித்தர்களிடமிருந்து வந்திருக்கவேண்டும்.

பாலகுமாரன் இதுவிடயத்தில் விதிவிலக்கானவர். பொன்னியின் செல்வன் நாவலுக்காக கல்கி கிருஷ்ணமூர்த்தி, இலங்கை உட்பட பல பிரதேசங்களும் சென்று களஆய்வு செய்திருப்பதுபோன்று, பாலகுமாரனும் தனது உடையார் பெருந்தொகுப்பு நாவலுக்காக இருதய உபாதைகளுக்கு மத்தியிலும் பயணங்கள் மேற்கொண்டவர்.

திரைப்படங்களில் நல்ல மறக்கமுடியாத வசனங்களை எழுதியிருக்கும் பாலகுமாரனிடம், ஏன் திரையுலகை விட்டு ஒதுங்கினீர்கள் எனக்கேட்டதற்கு, அவ்வாறு விலகியதனால்தான் தான்னால் உடையார் எழுத முடிந்தது என்று ஒரு நேர்காணலில் சொன்னார்.

ஒரு காலகட்டத்தில் தமிழ் வாசகர்களை தன்பால் ஈர்த்துக்கொண்ட பாலகுமாரன், படைப்பிலக்கியம், திரைப்படம், வரலாற்று நாவல் முதலான துறைகளில் தன்னை ஆழமாக நிலை நிறுத்திவிட்டே விடைபெற்றுள்ளார்.
இலக்கியச் சிந்தனை விருது , கலைமாமணி விருது உட்பட பல விருதுகளையும் பெற்றவர், சித்தம் போக்கு சிவன் போக்கு என்பதுபோல், ஆன்மீகம் நோக்கி தனது சிந்தனைகளை திருப்பியவர். அதனாலும் இவர் எழுத்துச்சித்தர் என்ற பெயரும் பெற்றார்.

பாலகுமாரன் உலகெங்கும் நண்பர்களை சம்பாதித்தவர். இலக்கியம், திரைப்படம், ஆன்மீகம் என அந்த நண்பர்கள் வட்டம் விரிந்துகொண்டேயிருந்தது.
அவுஸ்திரேலியா மெல்பனில் வதியும் இலக்கிய ஆர்வலர் நண்பர் நவரத்தினம் இளங்கோ, தமிழகம் செல்லும் வேளைகளில் பாலகுமாரனை சந்திப்பது வழக்கம். அவருடனான உரையாடல் அனுபவங்களை இளங்கோ என்னுடன் பகிர்ந்துகொள்வார். அந்தக்கணங்களில் பாலகுமாரன் இருந்தார்.
நேற்றும் நாமிருவரும், அவர் மறைந்துவிட்ட வேளையிலும் அவர் பற்றி பேசிக்கொண்டோம்.
நேற்றைய தினம் அவர் பேசுவதை நிறுத்திக்கொண்டார். இனி, அவரது எழுத்துக்கள்தான் பேசிக்கொண்டிருக்கும். அன்னாரின் குடும்பத்தினருக்கு எனது ஆழ்ந்த அனுதாபங்கள்.
letchumananm@gmail.com

Posted in Uncategorized | பின்னூட்டமொன்றை இடுக

Memories of late K.G Amaradasa -an Ardent Tamil Literary Lover &Advocate for National Unity


Written By: L. Murugapoopathy, Australia

“Some might say that if a Sinhala man marries a Tamil woman or a Tamil man marries a Sinhala woman, then national unity will be born. I don’t think so. If people of different ethnic origin get married, only the children would be born as a natural consequence” quipped Ven. M Ratnavansa Thero- a Buddhist monk much loved and respected by Tamil writers and community members alike.
Late K.G. Amaradasa is someone of similar calibre who also held the strong belief that national unity is not a one -way street. He is a remarkable man who learned and excelled in the Tamil literature and who pioneered the way in introducing the great Tamil national poet Mahakavi Barathiyar to the Sinhala people.
Due to the introduction of the controversial Sinhala Only legislation in 1950s and the promotion of Sinhala as a compulsory subject in the curriculum, a large number of Tamils who held government positions learned Sinhala and mastered that language. Many Tamil writers also proceeded to learn Sinhala literary forms and translated them in Tamil. Sinhala cinema and drama productions were also subject of Tamil literary critique. In contrast, there was little or no reciprocal engagement by Sinhala literary figures and community members with the Tamil language and its rich literature. K.G Amaradasa was one of the handful of Sinhala writers who deeply regretted this situation and recognised that it ought to change even as early as 1970s.
He was a man of resolution who acted on his preaching. He learned Tamil and was able to speak our language fluently. His Tamil pronunciation had the beauty a child ‘s utterings and he also had the dedication to constantly ask his Tamil friends for feedback so that he can improve his Tamil language command. The warmth and generosity of his character was something deeply endearing.
He made his entry into the literary world in 1957. Only gradually he grasped the bitter reality of the ethnic question unfolding at the time. He envisaged that preserving the millennium long Sinhala -Tamil relationships from the devastating political catastrophe is an utmost duty of each and every writer of that divisive era.
He embarked on translating many Tamil literary works and introduced them to the Sinhala readers through newspapers. As he commenced working at the Department of Cultural Affairs he became a friend of many Tamil literary figures and writers. It is said that “Friends are not born -they are created”. The strong friendship that flourished between K.G Amaradasa and many Tamil writers was a living proof of this.

The sudden death of Professor Kailasapathi devastated Amaradasa. He wrote a moving tribute for his friend in Tamil which he titled as “Ayubovan My Brother!”:
“Along the ranges of Himalayas -there lies the impenetrable peak of Kailash!
So have I read in many books.
Its beauty and majesty compete with each other, and there resides the omnipotent Lord Shiva!
So have I heard as well.
To date, I have not witnessed that splendid sight.
Beyond the point of Kumari, in our holy land
There also lived a Kailash -atop the Tamil literary Himalayas
For 49 blessed years!
It cast its light, burning bright and rid the literary world
Of the misery of darkness in every fold and made life anew!
Alas! That Kailash was felled by a lightening blow and I am grief -stricken!
I wonder whether Lord Shiva resented a mortal competitor to the repute of his majestic abode!
My dearest friend, why did you abandon us without any warning?
Wander where you wish, but do not tread on Himalayas -your place is here and here only!
May your soul live on and serve this blessed land of Sri Lanka.
Be born and re-born for thousands of years- here and here only!
So that art and literature can live on and chant your name endlessly!
Until we meet next time-Ayubovan my brother!”

This deeply moving tribute farewelling Professor Kailasapathi was published in the Tamil daily “Veerakesari” in 1982. Sadly, today, we have also farewelled KG.
There is absolutely nothing wrong in our two ethnic groups learning each other’s language. Many of those, who were adamant that they would not learn Sinhala language had subsequently been forced to learn foreign languages such as French-Italian-Norwegian-Dutch and Danish due to the harsh reality of emigration.
It is said that Karl Marx knew and mastered 7 languages. No language has ever inflicted any wrong on another ethnic community. It is those extremists whose toxic presence blight every ethnic community, had used language as a tool of oppression and had harmed their fellow human beings through their actions.
KG had the vision to understand that Sinhala extremism pushed Tamils to the point of separatism. However, he did not become an activist by openly expressing his views and condemning such developments. Rather, he defined himself as a writer/literary figure whose pursuit of national unity and reconciliation was confined to that framework only. But ultimately, he remained a true humanist.

Whenever I met him in Colombo, we would exchange our views and passionate thoughts on ethnic issues. I happily bore the responsibility of critiquing many of his translated works. He introduced me to many Sinhala writers and journalists who broadened my perspectives.
“When the issue of inflation cripples the nation, frequently shooting up the price of basic necessities such as plain flour-bread-rice-sugar- fuel-cigarette and liquor, the State treats everyone on par. But when it takes key decisions concerning education-job opportunities-government job promotion etc, the State crudely plays the ethnic card and discriminates against people on ground of their ethnicity” a frustrated KG would comment!
Once, he learned that a son of his Tamil literary friend from Jaffna was injured during a shell attack. He was sleepless and was so distraught about the suffering of his friend. His own family had no idea as to the identity of this friend. His son Abaya Amaradasa shared this information with us during KG’s funeral which was held in Dehiwela. I subsequently mentioned this in my tribute for KG which was published in “Veerakesari”. Even at that point, I was not aware of the identity of this specific Tamil friend of KG.
Few weeks later, one of my literary friends- N.K Ragunathan met me in a distressed state and asked for KG’s home address. Only then I realised that it was Ragunathan’s son who was injured during that shell attack. Ragunathan also visited KG’s house and paid his condolences to his family. KG had translated some of Ragunathan’s literary works as well. He earned the enduring friendships of many Tamil writers through his tireless service.

That was an unforgettable day -Amaradasa’s body was laid in his home and a large crowd had gathered to pay its last respects. Along with friends Premji, Manikkavasakar, Thelivathai Joseph, Ranganathan and Raja Srikanthan, I also paid my last respects to him and came outside. Many chairs were lined up to accommodate the visitors. We were all seated in silence. There was a small table set up with newspapers to occupy us. Among the English-Sinhala language dailies, I also spotted “Veerakesari”,“Thinakaran” and “Thinapathi”. I was amazed beyond words. I shared my astonishment with KG’s son. “Father buys all the newspapers. He would read them regularly. He would share any useful information with us. He would also urge us to read Tamil” he responded.
How many of us would be truly trilingual readers like KG?
There is a long raging controversy accusing Mahakavi Barathiyar of ignorance and lack of vision about the Sri Lankan history for his poetic statement “let us build a bridge to the island of Sinhala”. Those who debate about this statement and even denounce Barathiyar for his supposed narrow -minded nationalism forget an important fact.
The great poet Barathiyar is not someone confined to the Tamil literary world alone. He is someone whose thoughts transcended beyond narrow ethnic and national divides. He is an internationalist in his philosophy and reach.
Barathiyar had inspired the Sinhala community in its pursuit of independence as well. Therefore, KG was keen to introduce him to the modern Sinhala readers. His desire was fulfilled during the centenary of the Mahakavi.

KG translated the book “Mahakavi Barathi”-written by our friend S.M. Hanifa. It was published by the Kandi -Kalhinnai Tamil Society. Another notable work was “Barathi Pathya”. In it, he translated number of prominent Barathiyar songs including “Wake up song for Mother India”; “Our Country”; “Prayer for Goddess of Independence”; “Thirst for Independence”; “Indian Society “; “Song of Independence”; “The Departing India and Emerging India”; “New Russia”; “Liberation”.
This remarkable book was published during the Barathiyar Centenary celebrations by the Sri Lankan Progressive Writers Society. It also contained few other Barathiyar songs translated by Ratna Nanayakkara (who had worked in the Sri Lankan Movie Corporation).
KG was the key person who introduced Dominic Jeeva-Editor of “Malligai” to the Sinhala readership. Though some of Jeeva’s short stories had already been translated in Sinhala by some other Sinhala writers (including Gunasena Vithana), it was KG who facilitated the publication of Jeeva’s critical interview in the popular Sinhala daily “Divayina”.
During 1980, KG contacted me by telephone and confirmed the details of Jeeva’s travel plan to Colombo. He then organised the meeting between Jeeva and a journalist from “Divayina” which took place in Art Gallery ( Kalabavanam), Colombo. Both KG and myself translated the questions posed by the interviewer and Jeeva’s responses. That interview was duly published in “Divayina” much to the critical acclaim of the readers and fellow journalists.

In particular, the interview highlighted the apposite statement by Jeeva that “Sinhala readers are largely ignorant of Tamil literary works and Tamil literary thinking in contrast to the significant level of engagement by Tamil readers in the Sinhala literary works. Regrettably, the Tamil names that Sinhala readers are most familiar with are Amirthalingam and Kuttimani only”.
Many Sinhala readers and Sinhala politicians took note of both Jeeva and “Malligai” after the publication of this popular statement. Among them, some of the most noteworthy were the elder daughter of Martin Vikramasingha (the renowned Sinhala literary figure) and Mr Sarath Amunugama (who had served as both a Government Minister as well as Secretary of the Ministry). I have met them on other occasions on behalf of “Malligai”. KG had introduced me to them along with many other remarkable Sinhala author and literary figures.
During the period he served as the Secretary of the Department of Cultural Affairs (1976), the National Sahitya Award Ceremony took place at the Bathalagethara Teaching Institute, Athanagala. The prestigious awards were given out to Tamil-Sinhala writers by Hon William Koppallawa (the first President of Sri Lanka). Under the Tamil literary award category, writers Shanthan, Sengai Aliyan, Athmajothi Muthaiah, Thamilaruvi Sanmugasuntharam (former Principal of Mahajana College) and myself were meant to be honoured with certificates and prize money. Apart from Sengai Aliyan (Dr.K.Kunarasa), all four of us attended the ceremony. Intriguingly, we were only handed with cheques on the day!
KG -who was the serving Departmental Secretary, took us apart and profusely apologised to us for not being able to get the certificates printed in Tamil. “It is unacceptable that we could not print the certificates in Tamil and therefore I could not bring myself to give out those certificates to you all today” he reiterated.
Many months later, I collected my certificate from his office in person. I still preserve that precious document which carried his translation and hand -written signature in Tamil! Indeed, during those times of dire lack of Tamil translators and Tamil typists in the Department of Cultural Affairs, KG had carried out those duties himself!
Today, adoption of bilingual policy is widely advocated in the post-war Sri Lanka. On a personal level, by religiously adopting that policy and rigorously upholding standards of utmost human dignity, KG had stood out and provided exceptional leadership for generations to follow.
K.G Amaradasa was an exemplary man of deep, peaceful nature. He read widely and reflected intensely. He reached out to all with genuine love and generosity. He was deeply loved and respected by us all.
I was only able to find minimal references to him and his works (it referred to my previous essay on KG which was published in the book “Nejil Nilaitha Nenjangal- “Hearts etched in my heart”).
( Translated By Nivethana Achchuthan)

Posted in Uncategorized | 1 பின்னூட்டம்

உன்னையே மயல் கொண்டால்- பாகம் பத்து

ஜுலியாவின் கதை

“நான் விவசாய குடும்பத்தில் பிறந்தேன். எங்கள் பண்ணையில் பால் மாடுகளும், செம்மறி ஆடுகளும் வளர்த்தோம். பெற்றோருக்கு பண்ணையில் வேலை செய்யவே நேரம் போதாது. நாங்களும் பண்ணை மிருகம் போல வளர்ந்தோம்.

இரண்டாம் உலகப்போரில் கலந்துவிட்டு வந்த தந்தையின் கவனம் முழுவதும் பண்ணைமீது இருந்தது. போர்க்காலத்தில் பராமரிப்பு குறைந்து பண்ணை நல்லநிலையில் இருக்கவில்லை. மாடுகள் செம்மறியாடுகள் என வாங்கி பண்ணையை பெருக்கினார். பின்னர் பண்ணையில் மாடுகள் கன்று போடுதல் பால் கறத்தல் என்று வேலைகள் உண்டு. சம்மரில் செம்மறியாடுகளின் உரோமங்கள் வெட்டுதல் நடைபெறும். இதற்கு ஆட்களை விசேடமாக ஒழுங்கு செய்தல் என வருடம் முழுவதும் வேலை இருக்கும்.

அந்த கோடைகாலம் எனக்கு பன்னிரண்டு வயது நடந்து கொண்டிருந்த வருடம். எங்கள் பண்ணையில் செம்மறியாடுகளின் ரோமங்களை வெட்டுவதற்காக இரண்டு கொட்டகைகள் உண்டு. ஒரு கொட்டகையில் ரோமம் வெட்டுதல் நடக்கும். மற்றதில் வேலைஆட்கள் தங்குவார்கள். ரோமம் வெட்டும் தொழிலாளர்கள் ஒரு கிழமை வந்து தங்கி வேலை செய்வார்கள். இவர்களில் பலர் இளம் வயதினர். அவுஸ்திரேலியாவின் பல இடங்களில் இருந்து வந்து வேலை செய்வார்கள் . இப்படி ரோமம் வெட்டுபவர்களை வேடிக்கை பார்ப்பதும் அவர்களுக்கு உதவி செய்வதிலும் எனது நேரம் கழியும். அந்த வருடம் எங்கள் வீட்டில் செம்மறியாடுகளுக்கு உரோமம் வெட்ட ஆறுபேர் வந்திருந்தார்கள். அவர்களில் ஒருவன் விக்டர். நியூசீலண்டை சேர்ந்தவன். இவன் வேலை செய்வதை பார்த்துக் கொண்டே இருக்கலாம்.

விக்டர் டெனிம் காற்சட்டையும், கையில்லாமல் உள்பெனியனும் அணிந்தபடி செம்மறியாடுகளை இழுத்து வந்து கால்களுக்கு இடையில் வைத்து வெட்டுவான். இவனது அகட்டிய கால்களுக்கு இடையில் வைத்து செம்மறியின் கழுத்து தோள்பட்டை ரோமத்தை வெட்டும்போது குனிந்தபடி இவனது வயிறு தோல் ஊஞ்சலில் பதிந்திருக்கும். ஒரு கையால் செம்மறியின் மோவாயை பிடித்தபடி கழுத்துப் பகுதியை செதுக்குவது தனி அழகு. செம்மறிகள் ஏதோ மந்திரத்தில் கட்டுப்பட்டு நடப்பது போல இருக்கும். விக்டர் ரோமத்தை வெட்டிய பின்பே செம்மறி அசைந்து கொடுக்கும்.

மின்சார கிளிப்பரால் வெட்டும்போது திமிறினால் செம்மறியாட்டு தோல் கிழிந்து விடும். அதை தைக்க வேண்டும். இரண்டு கைகளினாலும் குனிந்தபடி வேலை செய்வதால் தோல் வளையத்தில் வயிற்று பகுதி பதிந்திருக்கும். மற்றவர்கள் நாளொன்றுக்கு எண்பது செம்மறியாடுகள் என்றால் விக்டர் நூறு செம்மறியாடுகளின் ரோமத்தை வெட்டுவான்.

இப்படி விக்டரை பார்த்துக் கொண்டிருந்தபோது அவனது அகலமான தோளும் அதில் பச்சை குத்தியிருந்த சிவப்பு ரோசாவும் எனக்கு பிடித்திருந்தது. அவனது கால்கள் இரண்டும் தூண்களை போல் உறுதியானவை. இவை அவனைக் கவனிக்க வைத்தது.

என்னைப் பார்க்கும் விக்டர் ஒரு சிரிப்பை மட்டும் உதிர்த்துவிட்டு மௌனமாகி விடுவான். எதுவும் பேசுவதில்லை. மற்றவர்கள் என்னோடு பேசமாட்டார்கள். அக்காவைக் கவருவதிலேயே அவர்கள் குறியாக இருப்பார்கள். அவளுக்கு பதினெட்டு வயது. அழகாக இருப்பாள். அதிலும் ரொபேட் என்பவன் அக்காவைப் பார்த்ததும் ரோமம் வெட்டுவதையே நிறுத்தி விடுவான். அக்காவினால் அவனுக்கு பணம் நட்டம். ஆடுகளின் தொகைக்கு ஏற்பவே பணம் கொடுப்போம். அக்காவிற்கு ஏற்கனவே பாய்பிரெண்ட் இருப்பதால் அவர்களை அக்கா பொருட்படுத்துவதில்லை.

செம்மறியாடுகளை வெட்டியதும் காலையில் எல்லாருக்கும் பணம் பட்டுவாடா செய்தார். அந்த இடத்தில் விக்டரை மட்டும் காணவில்லை. நான் போய் ரொபேட்டிடம் “எங்கே விக்டர்? “ என்றேன்.

“விக்டர் உள்ளே படுத்திருக்கிறான்.”

நான் விக்டர் படுத்திருந்த கொட்டகைக்கு சென்றேன். விக்டர் சரிந்தபடி மேற்சட்டையில்லாமல் அரைகாற்சட்டையுடன் படுத்திருந்தான். அவனது முதுகுப்பக்கம் எனக்கு தெரிந்தது. அவனது முறுக்கேறிய முதுகு பக்கத்தையும் பிற்பக்கத்தையும் பார்த்துக் கொண்டு நின்றேன். வாசாலில் நின்று நான் வாசல் வெளிச்சத்தை மறைத்திருக்கக் கூடும். அல்லது அவன் எனது நிழலைக் கண்டிருக்கலாம். சிறிது நேரத்தில் விக்டர் திரும்பி என்னைப் பார்த்து சிரித்தான்.

“என்ன உடம்புக்கு விக்டர்.? “

“அதுதான் நான் கடந்த ஒருநாளில் நான் பேசிய முதல் வசனம்.”

எந்த பதிலும் இல்லை.

மீண்டும் கேட்டேன்.”

இவளுக்கு ஏன் பதில் சொல்ல வேண்டும் என்று நினைத்தானோ நானும் விடாமல்; “ஏதாவது மருந்து மாத்திரை வேணுமா” என்றேன்.

இம்முறை சிரிப்பு மட்டும் வந்தது.

“அம்மாவிடம் இருந்து பனடோல் வாங்கித்தருகிறேன் “ எனக்கூறியபடி பதிலுக்கு காத்திராமல் அம்மாவைத் தேடி மருந்துப் பெட்டியில் இருந்து பனடோலை தேடி எடுத்து வந்தேன்.

பனடோல் கொடுத்ததும் “நன்றி “ என கூறினான். நான் அந்த இடத்தை விட்டு வந்தேன்.

அன்றுமாலை மொத்த செம்மறிகளின் உரோமம் பொதிகளாக கட்டப்பட்டு கிடந்தது. ரவுனுக்கு சென்று பொதிகளை எடுத்துச் செல்ல ஒழுங்கு பண்ண வேண்டும்.

மறுநாள் காலை விக்டர் மெதுவாக எழுந்து பணத்தை அப்பாவிடம் பெற்றான். “விக்டர்; உடல் நலமில்லாவிடில் நின்று இளைப்பாறி விட்டு நாளை செல்லலாம் “ என்றார்.

விக்டர் மீண்டும் கொட்டிலுக்கு செல்ல மற்றவர்கள் தங்களது கார்களில் வெளியேறி விட்டனர். நாங்களும் வானம்பூல் நகரத்துக்கு சென்றோம். நகரத்துக்குள் செல்வது தேவையான பொருட்களை வாங்கவும் உரோம பொதிகளை எடுத்துச் செல்வதற்கும் என்றாலும் இந்தப் பயணங்கள் எங்களுக்கு மிகவும் கொண்டாட்டங்களாக அமைந்தன. அப்படியே கடற்கரைக்கும் போய் வருவோம். எங்கள் பள்ளித்தோழிகளுடன் அக்காவின் போய்பிரெண்டும் வந்து விடுவான். பண்ணையில் வாழும் எங்களுக்கு இப்படி நகரத்துக்கு செல்லும் நாள்கள்தான் உலகத்தைப் பார்ப்பது .தொலைக்காட்சி எல்லா வீடுகளிலும் வந்து சேராத காலம் அது. இரண்டாம் உலகப்போர் முடிந்த காலமாகையால் ஞாயிறுக்கிழமைகளில் தேவாலயம் போவதும் கடற்கரைக்கு போவதுமே முக்கிய பொழுதுபோக்குகளாகும்.

நாங்கள் அன்று வீடுவந்து சேர இரவாகி விட்டது. இப்போது விக்டர் மட்டும் கொட்டகையில் தங்கி இருப்பது எனக்கு நினைவுக்கு வந்தது. கொட்டகைப்பக்கம் இருட்டாக இருந்தது. விக்டர் போய் விட்டான் என நினைத்து அவனது அறைக்குச் சென்றேன்.

எங்கும் இருட்டாக இருந்தது. எதுவித சத்தமும் கேட்கவில்லை. விக்டர் இல்லை என நினைத்து வெளியே வர முயன்றபோது வாசலில் ஏதோ சத்தம் கேட்டது. அதிர்ச்சியில் உரோமபொதிகளில் தடுமாறி விழுந்து விட்டேன். அப்பொழுது என்னை ஒரு கை தடுத்து நிறுத்தியது.

விக்டர் நின்று கொண்டிருந்தான். இருட்டிலும் கம்பீரமான உருவம் தெரிந்தது. என்னை பிடித்து கைகளால் தூக்கினான். இப்போது எனது முகம் அவனது முகத்துக்கு மிக அருகில் இருந்தது.

“விக்டர் என்னை விடு.”

என்னை விட்டதும் ரோம பொதிக்கு மேல் இருந்தேன்.

“எப்படி உடம்பு சுகமே விக்டர்? “

எனது பனடோலுக்கு நன்றி கூறி என் கழுத்தில் கையை வைத்தான்.

நான் தடுக்கவில்லை. விக்டரின் உடல் வியர்வை மணத்தது. மிகவும் நெருக்கமாக இருந்தான். எந்த இடைவெளியும் இல்லாமல் அவனது தேகம் என்மேல் படர்ந்தது. தனது கைகளால் எனது கவுனை கழட்டினான். நான் தடுக்கவில்லை. விக்டரின் ஆண்குறி என்னை உரசியது.

“விக்டர் வேண்டாம் பிளீஸ்” என்று என் குரல் மெதுவாக வந்தது. விலக முடியவில்லை. பின்னாலே ரோம பொதிகள். விக்டர் எனது உள்ளாடையையும் கழட்டிவிட்டு வேட்டைநாயின் வேகத்துடன் என்னை பல இடங்களில் முத்தமிட்டான். கதற விரும்பினேன். இப்போது சத்தம் வரவில்லை.

சில நிமிடத்தில் அடிவயிற்றில் கூர்மையான கத்தி யொன்று சொருகப்பட்டது போன்று உணர்ந்தேன். வேதனையில் அப்படியே உறைந்து போய் விட்டேன். அதன்பின் அடிவயிற்றில் அரத்தால் அராவுவது போல் இருந்தது. எதுவும் செய்ய முடியவில்லை. கனவில் நடப்பது போன்று உணர்வில் இருந்தேன். விக்டர் என்னை விட்டு எழுந்தபோது பாரம் குறைந்தது. போன்ற உணர்வு ஏற்பட்டாலும் அடிவயிறு தணலாக கனன்று கொண்டிருந்தது.

விக்டர் லைட்டை போட்டிருக்க வேண்டும். இப்பொழுது ஒரளவு வெளிச்சம். சில நிமிடங்களின் பின் நிமிர்ந்தபோது நிர்வாணமாக பொதிகளில் கிடந்தது தெரிய வந்தது. இரண்டு கால்களிலும் அடிவயிற்றில் இருந்து இரத்தம் பாதங்கள் வரையும் கோடு போட்டிருந்தது. எனக்கு பக்கத்தில் கூனிக் குறுகியபடி விக்டர் நின்றான். அவனது கைகளில் எனது உடைகள் இருந்தன.

ஆத்திரத்துடனும் வேதனையுடனும் எழும்ப முயற்சி செய்தேன். முடியவில்லை. அடிவயிற்றில் இருந்து கால்களை அசைக்க முடியவில்லை. என் நிலையை பார்த்து விட்டு தூக்கி நிறுத்தினான் விக்டர். எனது முகத்தைப் பார்க்காமல் அந்தப் பக்கம் திரும்பினான். பக்கத்தில் கிடந்த துணியொன்றால் அடிவயிறில் இருந்து கால்களில் வழிந்த இரத்தத்தை துடைத்துவிட்டு எனது நிக்கரையும் சட்டையையும் அணிவித்தான். ஏதோ பொம்மைக்கு உடையலங்காரம் செய்வது போல் இருந்தது. அவனது செயல் மெதுவாக கால்களை எடுத்து வைத்து நடந்த போது அந்தரத்தில் கம்பியில் நடந்தது போன்று இருந்தது. மெதுவாக எனது வீடு சென்று எனது அறைக்குள் படுத்து விட்டேன்.

மறுநாள் திங்கள்கிழமை. நித்திரையில் இருந்து எழுந்தபோது நண்பகல் ஆகிவிட்டது. முன்வாசலுக்கு வந்து கொட்டகையை பார்த்தபோது விக்டரின் காரை காணவில்லை. அடிவயிற்றில் நோ எடுத்தது. குளிர் நீரை தொட்டியில் நிறைத்து விட்டு படுத்திருந்தேன்.

அம்மா வந்து கதவை தட்டினாள். “ஏன்டி இவ்வளவு நேரம் பாத்ரூமில் இருக்கிறாய். “இரவு சாப்பிடவில்லை என்ன நடந்தது? .
“அடிவயிறு நோகிறது. கொஞ்சம் என்னை விடு நான் இன்று பாடசாலைக்கு போகவில்லை.”

செம்மறியாடுகளுக்கு வயிற்றுபூச்சி மருந்து கொடுக்கும் அவசரத்தில் அம்மா என்னை மறந்துவிட்டாள்.

இந்த சம்பவம் என்னை மாற்றியது. விக்டர் என்னை கெடுத்துவிட்டான் என அம்மாவிடம் சொல்லவில்லை. அக்காவிடம் சொன்னால் எப்படியும் அம்மாவிடம் விடயம் போய்சேரும். சிறிய கிராமம் ஆனதால் எல்லோருக்கும் தெரியவரும் என்ற வெட்கம் என் மனதைத் தடுத்துவிட்டது. இதைத்தவிர வேறு காரணமும் உண்டு. விக்டரை நெருங்கியது தவறா? இதில் விக்டரின் பங்கு எவ்வளவு? எனது தவறு எவ்வளவு என்பது என் அறிவுக்கு பிடிபடவில்லை.

பாடசாலைக்கு போய்வந்தாலும் பாடங்களை கிரகிக்க முடியவில்லை. என்மனதில் நான் தீவொன்றில் படகுடைந்து தத்தளிப்பது போன்ற உணர்வு ஏற்படும். மொத்தமான எனது வகுப்பு மாணவ மாணவிகளில் நான் மட்டும் தனிமையாக இருப்பது போல் நினைத்துக் கொண்டு என்னை நானே தனிமைப் படுத்தினேன். எனக்கு சிநேகிதர்கள் இல்லாமல் போய்விட்டார்கள். ஓவியங்கள் வரைவது மட்டும் எனக்குப் பிடித்த ஒருவிடயமாக இருந்தது. மற்றைய பாடங்கள் எதுவும் என் தலைக்குள் ஏறவில்லை. வீட்டிலும் படிக்காமல் ஓவியம் வரைவது அப்பா அம்மாவுக்கு பிடிக்கவில்லை. அம்மாவிடம் வாக்கு வாதப்பட்டு அப்பாவையும் தவிர்த்துக் கொண்டு ஒளிந்து விடுவேன். மிருகங்கள் பறவைகளுடன் பழகுவதும் அவைகளை படமாக வரைவதும் அந்த காலத்தில் ஏற்பட்ட பழக்கமாகும்.

ஒருநாள் மாடுகளுக்கு தண்ணியில் குடல்புழுவுக்கு மருந்து கலந்து வைக்கச் சொல்லியிருந்தார் அப்பா நான் மறந்துவிட்டேன். எனக்கு சரியான திட்டு கிடைக்கும் என நினைதது எனது கையில் வெட்டிக் கொண்டேன். எதிர்பார்த்தது போல் என்னை திட்டவந்த அப்பா இரத்தத்தைக் கண்டதும் பயந்துவிட்டார்.

இப்படி நாலு வருடங்கள் சென்றிருக்கும். எனக்கே புரியாத விடுகதையாக நான் இருந்தேன். அக்காவும் திருமணம் முடித்து வீட்டை விட்டு போய்விட்டாள். எனக்கும் பசுமாடுகளும் செம்மறியாடுகளும் அலுத்து விட்டது. நான் மெல்பேணுக்கு வந்து ரெஸ்ரொரண்டில் வேலை செய்து கொண்டிருந்தேன். அந்தக் காலத்தில் மார்க்கை சந்தித்து திருமணம் செய்யாமல் தாம்பத்தியம் செய்தேன். ஐந்து வருடம் தாம்பத்திய வாழ்க்கை நன்றாக இருந்தது. இந்தக் காலத்தில் சிபிலும் மைக்கலும் பிறந்தார்கள். கார்பென்ரராக வேலை செய்து வந்த மார்க்குக் வேலை போய் விட்டது. குடிக்க துவங்கி விட்டான். போதை ஏறியதும் என்னை அடிப்பது வழக்கமாகி விட்டது. மார்க்கினது வன்முறைகள் தாங்காது விவாகரத்துப் பெற்றுக்கொண்டேன்.

மீண்டும் பிள்ளைகளோடு பண்ணைக்கு போய் தங்கியிருந்தோம். அப்பா இறந்து போக அம்மா பண்ணையை விற்று விட்டு அக்காவோடு மெல்பேணில் தங்கினாள். நான் மாறுதலுக்காக பிள்ளைகளோடு சிட்னிக்கு வந்தேன். யோசப் எனும் இத்தாலியரை மணந்து கொண்டேன். அதுவும் இரண்டு வருடங்கள் நீடித்தது. இவன் வன்முறையாளன் அல்ல. ஆனால் பெண்களை மதிக்க தெரியாது. என்னை தனது அதிகாரத்துக்கு உட்பட்ட அடிமையாக கருதினான். என் குணத்துக்கு இது ஒத்து வரவில்லை. பிரிந்து விட்டோம்.

பத்து வருடங்கள் எவனும் வேணாம் என்ற திடசங்கற்பமாக இருந்து விட்டேன். பிள்ளைகளைப் பார்ப்பதே பெரிய விடயமாக இருந்தது. அதனால் கலவி, ஏன் ஆண் வர்க்கத்தையே மற்ந்து வாழ்ந்தேன்.

மூன்று வருடங்களுக்கு முன்பு ஒரு நைட்கிளப்பொன்றின் சாலிய கானாகாரனை சந்தித்தான். இதன் பின் அவனை சில இடங்களில் சந்தித்தேன். இப்படியான பழக்கத்தை வைத்து சாலிய என்னை திருமணம் செய்ய வற்புறுத்தினான். பிள்ளைகள் பெரியவர்களாகி விட்ட காலத்தில் தனிமையும் இருந்தது. காதல் இல்லாவிட்டாலும் கவர்ச்சியும் தனிமையும் சேர்ந்து என்னைச் சம்மதிக்க வைத்தது.

சாலியாவின் திருமணம் ஒரு வருடத்தில் கசந்து விட்டது. சாலியா தனக்கு அவுஸ்திரேலியாவில் வதிவிட உரிமை பெறுவதற்காகத் தான் திருமணம் செய்தான் என்பது புரிந்ததும் மனம் கசந்துவிட்டது. உடனே பிரிந்தால் சாலியாவின் வதிவிட விசா இரத்தாகும் என்பதால் இரண்டு வருடங்கள் பொறுத்திருந்து சமரீதியாக பிரிந்தோம்.”

ஜுலியாவின் கதை சந்திரனின் மனதைக் கரைத்தது.

இவள் வாழ்க்கையில் எவ்வளவு சோகங்கள் உள்ளது. சிரித்த முகத்தையும் கைகளுக்குள் அடங்காத மார்பகங்களையும் மனதை கிள்ளி இழுக்கும் பின்புறங்களை மட்டும் தான் இரசித்திருக்கிறேன். இவளது மனதில் எவ்வளவு இரகசியங்கள் புதைந்து கிடக்கிறன. எவ்வளவு ஆழமான மனவடுக்கள் உள்ளதே. சிறுவயது பாலியல் வன்முறைக்கு உட்பட்டு மனஅழுத்தம், தற்கொலை முயற்சி, மூன்று திருமண முறிவுகள் என எவ்வளவு சோகங்கள் வௌ;வேறு காலத்தில் வித்தியாசமான ஆழத்தில் இவள் மனத்தில் புதைக்கப்பட்டுள்ளது. இனம் தெரியாத சோக உணர்வொன்று சந்திரனின் மனதைப்ப பிசைந்தது. அழவேண்டும் போல் தோன்றியது. கண்ணீர் முட்டியது.

“ஏன் சந்திரன் கண் கலங்கி விட்டது.”

“எப்படி உன்னால் இப்படி பிரச்சனைகளுடன் வாழ முடிந்தது?.”

“ உனக்கு இந்த விடயங்களை ஏன் சொன்னேன் தெரியுமா?”“

“நீயே சொல்லு.”

“என்னை புரிந்து கொள்ள வேண்டும் என்பது மட்டுமல்ல. பெண்களை புரிந்து கொள்வது ஆண்களுக்கு அவசியம். எல்லா ஆண்களும் இளம் வயதில் ஆண்குறிகளாலே சிந்திப்பார்கள். இப்படியான பலரை நான் சந்தித்தேன். விக்டரின் உடலால் நான் கவரப்பட்டேன். அவனது அமைதியான சுபாவம் எனக்குப் பிடித்தது. ஏன் அவனது உடலின் வேர்வை மணமும் எனக்கு அந்தரங்கத்தில் இதமாக இருந்தது என்றுதான் சொல்வேன். இதேவேளையில் அவனோடு உடலுறவு கொள்வதற்கு நான் நினைக்கவேயில்லை. அதை நினைக்க முடியாத காலம் அது. உடல்ரீதியாக காம உணர்வு ஏற்படாத சிறுமிப் பருவம். விக்டரின் பலாத்கார உடல் உறவு இன்றும் நினைவுக்கு வரும்போது அடிவயிற்றில் இருந்து குமட்டிக் கொண்டு வாந்தி வருவது போல் இருக்கும்.

மார்க் குடிபோதையில் உடல் உறவுக்கு வரும்போது அந்த மணத்தை என்னால் சகிக்க முடியவில்லை.. என் வெறுப்புகளை அவன் புரிந்துகொள்ளும் நிலையில் இருப்பதில்லை. ஏதாவது சொன்னால் சண்டையில் முடியும். யோசப் இந்த விடயத்தில் மோசம் இல்லை. ஆனால் அவன் ஆணாதிக்க பன்றி. நான்; மிகவும் கஸ்டப் பட்டது சாலியாவிடம்தான். இவனுக்கு உடல்உறவு இரவும் பகலும் தேவையாக இருந்தது. இவனை திருமணம் செய்த காலத்தில் இரண்டு பிள்ளைகளும் பெரியவர்களாகி விட்டார்கள். எனக்கும் சமாளிக்க முடியாமல் இருந்தது.
ஜுலியா இறந்தகாலச் சோகங்களில் மிதப்பவளாகத் தோன்றினாள்.
“உன் கசப்புகளை என்னால் புரிந்து கொள்ள முடிகிறது” என்றான் சந்திரன்.

“என்கதை கேட்டு இரவு இரண்டு மணியாகி விட்டது. இன்று என்னோடு படுக்கிறாயா? “.

“நான் வீட்டை போனாலும் தனியத்தான் படுக்க வேண்டும் உனக்கு சம்மதம் என்றால் படுக்கிறேன்.”

“சரி படுக்கைக்கு வா”.

சந்திரனுக்கு பக்கத்தில் யன்னல் இருந்தது. விலகிய திரைச்சீலையூடாக தெருவிளக்கின் ஒளிக்கதிர் கசிந்து கொண்டிருந்தது. தெருவின் ஓடும் வாகனங்கள் தங்களது பிரகாசமான ஒளியை அந்த திரைசீலையின் இடைவெளியூடாக எப்போதாவது அடித்துவிட்டு சென்றன. ஜுலியாவின் சுவாசம் மெதுவான குறட்டை ஒலியாக வந்து கொண்டிருந்தது. அந்த ஒலிக்கு எற்ப ஏறி இறங்கிய மார்புகளை பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்.

“நான் இங்கே இவளுக்கு பக்கத்தில் படுத்து கிடக்கிறேன். அங்கே சோபா என்ன செய்வாள். இப்படியான தொடர்பு எப்படி நியாயம்? “. மனச்சாட்சியின் குறுகுறுப்புகளுக்கு ஆளாகி சந்திரன் நெடுநேரமாக தூங்கவில்லை. கடைசியில் அதிகாலையில் தூங்கியிருக்க வேண்டும். ஏனென்றால் எழும்புவதற்கு காலை எட்டுமணியாகி விட்டது. அவசரமாக புறப்படத் தயாராகியவனிடம் சந்திரன் எப்பொழுது வருவாய் என போர்வைக்குள் இருந்தபடி ஜுலியா கேட்டாள்.

“நான் போனில் கூறுகிறேன்” என கூறியபடி அவசரமாக வெளியே வந்தான்.
———

Posted in Uncategorized | பின்னூட்டமொன்றை இடுக

பேராசிரியர் துரை மனோகரனது பத்தி -ஞானம்

சாதாரணமானவர்களது அரசியல் கூற்றை நான் கடந்து போவேன். ஆனால் பேராசிரியர் துரை மனோகரனைக் கடந்துபோக முடியவில்லை .

முதலமைச்சர் விக்கினேஸ்வரன் மீண்டும் போட்டியிட்ட நினைப்பது வயிற்றில் பால்வார்ப்பது போன்று பத்தி ஒன்று ஞானத்தில் எழுதியிருக்கிறார்.

அதில் பல இடங்களை ஆசிரியர் எழுத்தைத் தடித்த எழுத்தாக்கியிருக்கிறார் (Bold) பத்திரிகையில் சில விடயங்களைத் தடிப்பாக்கும்போது அது பிரசாரமாகிறது. ஞானம் ஆசிரியர் சிலரது கூற்றை ஆதரிக்கிறார் என்பது கருத்தாகிறது. அரசியலில் ஒரு பகுதியை பிரச்சாரம் செய்வதாகிறது. ஆசியர் தனது ஆசிரியதலையங்கமாக இருந்தால் அதை ஓரளவு ஏற்றுக்கொள்ளமுடியும் (அது மிகவும் முக்கியமான தேசியப் பிரச்சனையெனில்)

பேராசிரியர் துரைமனோகரது அரசியல் கருத்து எங்பொழுதும் காரமற்றது. எழுத்தில் நம்பிக்கையில்லை . இப்பொழுதுகூட சுமந்திரனை பெயர் சொல்ல விரும்பாமல் ஒரு முந்திரிக் கொட்டை என்கிறார் . சுமந்திரனே கட்சியின் பேச்சாளர் அவர் கருத்து சொல்வதில் என்ன பிழை ?

தமிழ்பேராசியர் கொஞ்சம் லொஜிக் படித்திருப்பாரல்லவா?

முக்கியமான தவறு -விக்கினேஸ்வரன் மீண்டும் போட்டியிடுவது வயிற்றில் பால் வார்ப்பதா அல்லது தமிழரது தலையில் பால் வார்ப்பதா என்பது அவரவர் சொந்தக் கருத்து. – ஆனால் பத்தி எழுதும்போது எதற்காக அவர் மீண்டும் முதலமைச்சராக வரவேண்டும்- .அவர் தமிழருக்கு செய்த சாதனைகள் என்ன என்று கூறாது விட்டால் அந்தப் பக்கம் வீணாகியது மட்டுமல்ல உங்கள் போன்ற கல்வியாளர் மக்கள் வரிப்பணத்தில் படித்தது – மக்களுக்கு அறிவைப் புகுத்தி சிந்திக்க வைக்க . அரசியல்வாதிகள் ஏற்கனவே அம்பேல் என்பது போல் கல்வியாளர்களுமென்றால் யாரை நம்புவது ?

அடுத்த ஞானத்தில் வடமாகாணத்தில் விக்கினேஸ்வரனது மாபெரும் சேவைகளை பட்டியல் போட்டிருக்குமென நம்புகிறேன்

Posted in Uncategorized | பின்னூட்டமொன்றை இடுக

சொல்லத்தவறிய கதைகள்- அங்கம் 16

மூன்று தலைமுறையாக இலங்கை அரசியலில் ஒலிக்கும் இரண்டு எழுத்துக்கள்

நூற்றுக்கணக்கான மலர் மாலைகள் மண்ணில் சருகாகின!
65 பவுண் தங்கமாலைக்கு என்ன நேர்ந்தது….?

முருகபூபதி

1965 ஆம் ஆண்டு. எனக்கு 14 வயதிருக்கும். அந்த ஆண்டு இலங்கையில் நடந்த பொதுத்தேர்தலில் ஐக்கிய தேசியக்கட்சி வெற்றிபெற்றது. அந்த அரசில் டட்லி சேனாநாயக்கா பிரதமரானார். தமிழரசுக்கட்சியும் அகில இலங்கை தமிழ்க்காங்கிரஸ் கட்சியும் அந்த அரசுக்கு ஆதரவு அளித்தன. இவ்வாறு அன்றும் ஒரு நல்லிணக்க ஆட்சி வந்தது!

டட்லி, இக்கட்சித் தலைவர்களிடம் தமது அமைச்சரவையிலும் இணைந்து கொள்ளுமாறு கேட்டபொழுது செல்வநாயகமும் ஜி.ஜி.பொன்னம்பலமும் அதனை ஏற்கவில்லை. ஆனால், தமது தரப்பில் நியமன அங்கத்தவரான வழக்கறிஞர் திருச்செல்வம் அவர்களை சிபாரிசு செய்தார்கள். இவர்கள் மூவரும் எப்படிப்பட்ட புகழ்பெற்ற வழக்கறிஞர்கள் என்பதை ட்ரயல் அட்பார் விசாரணையில்தான் பார்த்தேன். இம்மூவரும் விசாரணை முடிந்து நீதிமன்ற வளாகத்தைவிட்டு வெளியே வந்தபொழுது அவர்களை ஒன்றாக நிற்கவைத்து எமது வீரகேசரி படப்பிடிப்பாளர் ரொட்றிகோ எடுத்த படம் பிரசித்தமானது.
அதனையே கொழும்பில் மெய்கண்டான் கலண்டர் அச்சடித்த தமிழ் முதலாளி பாவித்து, ஆயிரக்கணக்கில் கலண்டர் அச்சடித்து விற்பனைக்கு விட்டார்!
அதற்காக அந்த முதலாளி, இவர்கள் மூவருக்கும் குறிப்பிட்ட படப்பிடிப்பாளருக்கும் ரோயல்டி கொடுத்தாரா? என்ற விபரம் தெரியவில்லை.

அன்று அந்தக்கலண்டர் காலத்துக்கு ஏற்ற கலண்டராக தமிழர் இல்லங்களில் அக்காலத்தில் அலங்கரித்தது.
1965 ஆம் ஆண்டு அமைந்த அரசில் உள்ளுராட்சி அமைச்சுப்பதவி திருச்செல்வத்திற்கும் துணை சபாநாயகர் பதவி உடுப்பிட்டி தொகுதியில் ஜி.ஜி.பொன்னம்பலத்தின் அகில இலங்கை தமிழ்க்காங்கிரஸ் சார்பில் வெற்றிபெற்ற மு. சிவசிதம்பரத்திற்கும் கிடைத்தது.

எங்கள் நீர்கொழும்பு இந்து வாலிபர் சங்கத்தில் முக்கிய பதவிகளில் யாழ்ப்பாணத்தைச் சேர்ந்தவர்கள் இருந்தனர். நீர்கொழும்புத் தொகுதி அவ்வேளையில் ஐக்கிய தேசியக்கட்சி வசமானது. குவின்டின் பெர்ணான்டோ என்பவர் எம்.பி. ஆனார்.

இந்து வாலிபர் சங்கத்தில் அங்கம் வகித்த பலரும் இந்த ஐக்கிய தேசியக்கட்சி மற்றும் தமிழரசு, தமிழ்க்காங்கிரஸ் ஆதரவாளர்கள்தான். கொழும்பில் மாநகராட்சித் தேர்தலில் ஐக்கிய தேசியக்கட்சியின் சார்பில் போட்டியிட்டு வென்ற யானைபீடிக்கம்பனி, பம்பலப்பிட்டி கிறின்லண்ட்ஸ் ஹோட்டல் முதலானவற்றின் முதலாளி நீதிராஜாவும் அன்றைய அரசில் செனட் சபைக்கு தெரிவுசெய்யப்பட்டிருந்தார்.

இவரை நீர்கொழும்பு இந்து வாலிபர் சங்கம் தனது காப்பாளராக நியமித்து கௌரவம் வழங்கியிருந்தது.
ஒருநாள் இந்து வாலிபர் சங்கம் தமிழ்த் தலைவர்களுக்கு கடற்கரை வீதியில் கோலாகலமான வரவேற்பு வழங்கி, ஊர்வலமாக அழைத்து வந்து சங்க மண்டபத்தில் பாராட்டுக்கூட்டமும் நடத்தியது. தந்தை செல்வா, தருமலிங்கம், ஈ.எம்.வி நாகநாதன், திருச்செல்வம் முதலான பலர் வந்தார்கள். நாகநாதனும் திருச்செல்வமும் தமிழில் பேசச் சிரமப்பட்டனர். தந்தை செல்வா தமிழில் மெதுவாகப் பேசியதை தருமலிங்கம் ஒலிவாங்கியில் உரத்துச்சொன்னார்.

இந்த வர்க்கம் அனைத்தும் எப்படி அன்று ஒன்றாக இணைந்தன என்பது பற்றி சீர்தூக்கிப்பார்க்கும் வர்க்க அரசியல் பற்றி எதுவுமே தெரியாத அக்காலப்பகுதியில் ஒரு சனிக்கிழமை முற்பகல் வீட்டில் எனது அக்காவுடன் பல்லாங்குழி விளையாடிக்கொண்டிருந்தேன்.
எனது தாய்மாமனார் பெயர் சுப்பையா. அவரை ஊரில் பாலா அண்ணர் என்றும் அழைப்பார்கள். அவருக்கு நீர்கொழும்பு கடற்கரை வீதியில் ஒரு பலசரக்கு கடை இருந்தது. கூப்பனுக்கு அரிசி வழங்கும் அந்தப்பிரதேசத்தின் பிரபலமான கடையாகவும் அதுவிளங்கியது . அதனால் நீர்கொழும்பு வாழ் பெரும்பான்மை கத்தோலிக்க கடற்றொழிலாளர் குடும்பங்களுக்கு அதன் பெயர் பாலா கடை.
எமது மாமாவுக்கு கடைத்தெருவில் செல்வம் ஸ்டோர்ஸ் என்ற புடவைக்கடை வைத்திருந்த தில்லைநாதன் அவர்கள் நெருங்கிய நண்பர். அவர் புங்குடுதீவைச் சேர்ந்தவர்.
( நீர்கொழும்பிலும் அதற்குச்சமீபமாகவும் இருந்த கொச்சிக்கடை, தங்கொட்டுவை, நாத்தாண்டியா முதலான பிரதேசங்களிலெல்லாம் தீவுப்பகுதி முதலாளிகளின் வர்த்தக நிலையங்கள், அடவுக் கடைகள், புடவைக்கடைகள், சுருட்டுக் கம்பனிகள் நிரம்பியிருந்தன. தீவுப்பகுதி வர்த்தகர்கள் ஒரு காலத்தில் இலங்கைத்தீவு பூராவும் வர்த்தகத்தில் எப்படி செல்வாக்குடன் விளங்கினார்கள் என்பது பற்றி எழுதுவதற்கும் ஏராளமான தகவல்கள் இருக்கின்றன.)
இருவரும் ஒரு காரில் வந்து கெதியா வெளிக்கிடுமாறு என்னையும் அக்காவையும் அழைத்தார்கள். ” எங்கே மாமா…” எனக்கேட்டேன்.

“உங்களுக்கு நீர்கொழும்பு விமான நிலையம் காண்பிக்கப்போகிறோம் ” என்றார். மாமாவின் பிள்ளைகளை ஏற்கனவே அழைத்துச்சென்று அங்கே விட்டு விட்டு வந்துதான் மாமா என்னையும் அழைத்திருக்கிறார் என்பது பின்னர் தெரிந்தது.
எனக்கு மாமா மீது பயம் கலந்த மரியாதை. அதனால் அவருடன் பேசுவதற்கும் தயக்கம். உடன் வந்த செல்வம் ஸ்டோர்ஸ் முதலாளியிடம் விமான நிலையத்தில் என்ன விசேடம் எனக்கேட்டேன்.

“எங்கள் தலைவர் ஜி.ஜி.பொன்னம்பலம் பற்றி உனக்குத் தெரியுமா? ”
“தெரியாது!”

” ஐக்கிய நாடுகள் சபை பற்றி உனக்குத்தெரியுமா?”

” தெரியாது!” ”

” அந்தச் சபை உலகில் மிகப் பெரியது. அங்கே எங்கள் தலைவர் ஜி.ஜி.பொன்னம்பலம் எங்கள் நாட்டின் சார்பில் பேசிவிட்டு இன்று வருகிறார். அவருக்கு பெரிய வரவேற்பு கொடுக்கின்றோம்.” என்றார் அந்த முதலாளி.
எனக்கு விமான நிலையம் பார்க்கும் ஆசைதான் இருந்தது. அவர் சொல்லும் தலைவர், அந்தச்சபை பற்றி மேலும் அறியும் ஆவல் இல்லை.

அந்தக்காரில் அழகிய பெரிய பூமாலை ஒன்றும் இருந்தது.
புறப்படும்பொழுது,”தலைவர் வரும் விமானம் தாமதமாகிறது என்பதை தெரிந்துகொண்டதனால்தான் மீண்டும் வந்து உன்னையும் அக்காவையும் அழைத்துச்செல்கின்றோம்” என்றும் அவர் சொன்னார்.
மனதுக்குள் அன்று நான் முன்னர் பார்த்திராத அந்தத்தலைவரையும் அவரை ஏற்றிவந்து சேர்வதற்கு தாமதிக்கும் விமானத்தையும் வாழ்த்தினேன்.

கட்டுநாயக்காவில் அவ்வேளையில் சர்வதேச விமான நிலையம் இல்லை. பின்னர் அதே ஆண்டில் சற்றுத் தொலைவில் டட்லி காலத்திலேயே சர்வதேச விமான நிலையம் அங்கு அமைந்து – அதனை அமைத்துக்கொடுத்த கனடா நாட்டுக்கு நன்றி தெரிவிக்கும் வகையில் நீர்கொழும்பு – கொழும்பு பிரதான வீதியிலிருந்து அங்கு செல்லும் வீதிக்கு கனடா – இலங்கை நட்புறவு வீதி என்றும் டட்லி பெயர் சூட்டினார்.
தலைவர் ஜி.ஜி. பொன்னம்பலம் வந்திறங்கிய பழைய விமான நிலைய முன்றல் கோலாகலமாக காட்சி அளித்தது. பெருவாரியான தமிழர்கள் குழுமிநின்றனர். அதிகம் ஆண்கள்தான் வந்திருந்தார்கள். நாம் சென்று இறங்கிய பின்னர் சுமார் அரை மணிநேரம் கழித்துத்தான் அந்த விமானம் மேலும் தாமதமாக வந்தது. வெய்யில் சுட்டெரிக்க நாம் நின்ற அந்த விமான நிலைய முன்றலில் அமைக்கப்பட்டிருந்த தற்காலிக மேடைக்கு தலைவரை அழைத்து வந்தார்கள். அவரது மனைவியும் உடன் வந்தார்.
மேடையில் ஏறிய தலைவர் நின்றுவாறே கைகூப்பி வணக்கம் தெரிவித்தார். கரகோஷம் எழுந்தது. எங்கள் தலைவர் வாழ்க…. ஐக்கிய நாடுகள் சபையில் முழங்கிவிட்டு வந்துள்ள எங்கள் தலைவர் வாழ்க… என்ற கோஷம் எழுந்துகொண்டிருந்தது.

அவர் மேடையில் நிற்கும்பொழுது ஒவ்வொருவராக மேடையேறி பெரிய பெரிய பூமாலைகளை அவருக்கு சூட்டினார்கள். அவை அவரின் முகம் மறைக்கும் வரைக்கும் உயருவதற்கு முன்னர், அருகில் நின்ற ஒருவரைப்பார்த்து தனது உருட்டும் விழிகளினால் கண்சாடை செய்தார். அந்த அன்பர் உடனே வந்து போடப்பட்ட மாலைகளை ஒவ்வொன்றாக கழற்றினார். கழற்றக் கழற்ற மாலைகள் வந்து விழுந்துகொண்டிருந்தன.

அப்படி ஒரு கண்கொள்ளாக்காட்சியை அதற்கு முன்னரும் பின்னரும் நான் பார்த்ததே இல்லை. அதனால்
மறக்கமுடியாத சித்திரமாக அந்தக்காட்சி மனதில் இன்றளவும் பதிந்திருக்கிறது.
“மாலைகளை கழற்றியவர்தான் மு.சிவசிதம்பரம், துணை சபாநாயகர்” என்று எனது மாமாவுக்கு செல்வம் ஸ்ரோர்ஸ் முதலாளி சொன்னார். அவரும் மேடையேறி மாலை அணிவித்தார்.
சிவசிதம்பரம் கழற்றிய மாலைகள் அந்த மேடையில் சிறிய குன்றுபோல் உயர்ந்துகொண்டிருந்தது. பின்னர் மற்றும் இருவர் அவற்றை அகற்றி மேடைக்கு அருகில் நின்ற ஒரு வாகனத்தில் ஏற்றினார்கள். இந்த மாலை அணிவிக்கும் சடங்கு சுமார் அரைமணிநேரம் நீடித்தது. அதனால் தலைவர் களைத்துவிட்டார். பூமாலைகளின் வாசனையை எவ்வளவு நேரத்துக்குத்தான் தாக்குப்பிடிக்க முடியும்!?
அவர் மெதுவாக” இனிப்போதும்…போதும்…”என்றும் சொல்லிப்பார்த்தார். பல மணிநேரங்கள் விமானத்தில் அமர்ந்து களைத்திருந்த அவருக்கும் அவர் துணைவியாருக்கும் அன்பர்களின் அந்த மாலைகள் புளகாங்கிதம் தந்திருந்தாலும், அவை அனைத்தும் வெய்யிலில் காய்ந்து சருகாகிப்போகின்றவைதானே!
ஆனால், அதன்பின்ர், சருகாகி கருகாகிப்போகாத ஒரு மாலையை அந்தத்தலைவரின் ஊர்மக்கள் சில மாதங்களில் அவருக்கு வழங்கினார்கள்.

1901 ஆம் ஆண்டு நவம்பர் மாதம் 8 ஆம் திகதி பிறந்தவர் கணபதி காங்கேசர் பொன்னம்பலம். அவர்தான் பின்னாளில் அரசியலிலும் நீதிமன்றங்களிலும் பத்திரிகைகளிலும் பெரிதும் பேசப்பட்ட ஜி.ஜி.பொன்னம்பலம்.
அன்று கட்டுநாயக்கா விமான நிலைய வரவேற்பு மாலை அணிவிப்புக்குப்பின்னர் அவர் ஆசனத்தில் அமர்ந்தார். அருகில் நின்ற அவரது துணைவியாரும் அமர்ந்தார். துணைவியாரின் சேலையின் முந்தானையின் ஒரு புறம் கணவர் அமர்ந்த ஆசனத்தின் ஒரு காலில் சிக்கி விட்டது. அந்த மேடைக்கு அருகில் நான் நின்றேன். மேடையில் விளிம்பை பிடித்துக்கொண்டு நின்றதால் எனக்கு சேலை சிக்கிய காட்சி நன்கு தெரிந்தது.
அங்கிருந்த புகழ் அமளியில் அவரோ தலைவரோ அதனை கவனிக்கவில்லை.
“அம்மா” என்றேன். தலைவரின் திருமதி திரும்பிப்பார்த்தார்.” உங்கள் சேலை ” என்றேன். அவர் சிரித்துக்கொண்டு, அப்பொழுதுதான் கணவர் அமர்ந்திருக்கும் அந்த ஆசனத்தின் ஒரு காலைப்பார்த்தார்.
அப்பொழுது தலைவர் தமது விருப்பத்துக்குரிய சிகரட்டை ஒரு சிறிய வெண்ணிற குழாயில் இணைத்து பற்றவைத்துக்கொண்டிருந்தார். எனது அப்பாவும் சிகரட் புகைப்பவர்தான். ஆனால், அப்படி ஒரு துணைக்குழாயை அதற்கு முன்னர் எங்கும் கண்டதில்லை. கணவரின் சிகரட் பற்றுதலை குலைக்க விரும்பாத திருமதி, அதன் பிறகு என்னைப்பார்ப்பதும் அந்த ஆசன காலைப்பார்ப்பதுமாக இருந்தார். அவருக்கு ஏதோ தயக்கம் இருப்பது தெரிந்தது.

நான் சற்றும் தாமதிக்காமல் ” அய்யா” என்றேன். தலைவர் புகையை விட்டபடி திரும்பிப்பார்த்தார். அந்த முகத்தில் ஏனோ புன்னகை இல்லை. பயணக்களைப்பு சோர்வுதான் தென்பட்டது.
” அய்யா, அம்மாவின் சேலை.” என்றேன். உடனே எழுந்து ஆசனத்தை சரிசெய்துகொண்டு அமர்ந்தார். அவர்அதன் பிறகு என்னைத்திரும்பியும் பார்க்கவில்லை. ஆனால், அந்த அம்மா என்னை கனிவோடு பார்த்தார்.
தலைவர் கூடியிருந்த மக்களைப்பார்த்துப் பேசினார். ஆனால், அவர் பேசியதிலிருந்தும் மற்றவர்கள் பேசியதிலிருந்தும் எதுவுமே புரியவில்லை. எனது ஆர்வம் முழுவதும் அந்த கட்டுநாயக்கா விமான நிலையத்தை சுற்றிப்பார்ப்பதில்தான் இருந்தது. எம்மை அழைத்துவந்தபெரியவர்களுக்கோ அந்தத்தலைவரின் பேச்சுத்தான் ஆர்வமாக இருந்திருக்கவேண்டும். என்னை எங்கும் சென்றுவிடவேண்டாம் என்று அந்தமேடையருகிலேய என்னை அழைத்துவந்த பெரியவர்கள் தடுத்துவைத்திருந்தனர்.
தலைவருக்கு அந்த ஆண்டு 65 வயது பிறந்தது. அதனை முன்னிட்டும் அவர் ஐ.நா. சபைக்கு சென்று வெற்றியுடன் திரும்பியதற்காகவும் அவருடைய ஊரில் பெரிய பாராட்டு விழாவும் அவரை கௌரவிக்கும் முகமாக 65 பவுணில் ஒரு தடித்த தங்க மாலையும் அணிவித்தார்கள்.
அன்று கட்டுநாயக்கா வரவேற்பில் அவருக்கு அணிவிக்கப்பட்ட நூற்றுக்கணக்கான மலர் மாலைகள் எதனையும் அவர் தமது மனைவியிடம் கொடுக்கவில்லை. அவை அனைத்தும் ஒரு வாகனத்தில் ஏற்றப்பட்டு சருகாகி காய்ந்து எவருக்கும் பயனற்றுப்போயிருக்கலாம்!
தற்காலத்தில் தமிழ்நாட்டில் மயானங்களுக்கு வரும் பூதவுடல்களுக்கு அணிவிக்கப்படும் மலர் மாலைகள் மற்றும் மலர் வளையங்களை தாவரங்களின் பசளையாக உரத்திற்கு பயன்படுத்தவிருப்பதாக ஒரு செய்தி வெளியாகியிருக்கிறது.

இதுபோன்ற செய்திகள்,முயற்சிகள் அக்காலத்தில் வெளிவரவில்லையே என்பது எனது தற்கால ஆதங்கம் அவ்வாறே இந்தப் பொன்னாடைகளுக்கும் ஏதும் சமூகப்பயன்பாட்டு மாற்று வழிகளை யாராவது கண்டு பிடித்தால் தமிழ் சமூகம் முன்னேறி விடும். ஏழைப்பெண்கள், குழந்தைகளுக்கு ரவிக்கை, பாவாடை தைப்பதற்கு கொடுக்கலாம்!
“தலைமுடி மீண்டும் வளரும் என்றநம்பிக்கையில்தான் நேர்த்திக்காக மொட்டை அடிக்கிறார்கள்” என்று. தந்தை பெரியார் சொல்வார்! நேர்த்திக்காக எவரும் தமது கையை வெட்டிக்கொள்ளமாட்டார்கள். ஏனென்றால், அது மீண்டும் வளராது என்றும் பெரியார் சொல்லிவிட்டுப்போய்விட்டார். ஆனால், இன்று பந்தயத்திற்கும் பலர் மொட்டை அடிக்கின்றனர். ஆசைக்கும் அடிக்கின்றனர். வெய்யில் காலத்திலும் அடிக்கின்றனர்.
மலர் மாலைக்கு அது கழுத்தில் இருக்கும் வரையில்தான் மதிப்பு மரியாதை. அதன் பின்னர் சருகுதான். ஆனால், தங்கத்தில் செய்த மாலை அப்படி அல்லவே.
ஊரில் தனக்கு அணிவிக்கப்பட்ட 65 தங்கப்பவுண் மாலையையும் தலைவர் ஜி.ஜி.பொன்னம்பலம் தமது சமூகத்திற்கு பயன்படுத்துவதற்காக திரும்பவும் தரப்போவதாக மேடையில் அறிவித்த செய்தி வெளியான வீரகேசரி, தினகரன் பத்திரிகைகளை பார்த்திருக்கின்றேன்.

அந்த மேடையில் அருகில் நின்றவர்களில் ஒருவர்தான் பின்னாளில் நல்லூர் தொகுதியில் 1970 ஆம் ஆண்டு எம்.பி.யாக தெரிவான அருளம்பலம் என்ற அகில இலங்கை தமிழ்க் காங்கிரஸ் வேட்பாளர். அந்த 1970 ஆம் ஆண்டு தேர்தலில் ஜீ.ஜீ பொன்னம்பலம் யாழ்ப்பாணம் தொகுதியில் தோற்றார் என்பது மற்றும் ஒரு செய்தி.
அந்த 65 பவுண் தங்கமாலையை விற்று அதில் கிடைக்கும் பணத்தில் அந்த ஊரில் ஒரு நெசவு சாலையை அமைத்துத்தரவிருப்பதாக அன்று அந்த மேடையில் தலைவர் ஜீ.ஜீ.சொல்லியிருந்தார்.
“ஆமாம், தலைவர் சொன்னபடி நிச்சயம் செய்வார்” என்றுதான் அன்றைய பத்திரிகைகளும் தமிழ் மக்களும் நம்பினார்கள். ஏனென்றால் அவர் முன்பு இலங்கை அரசில் அமைச்சராக இருந்தபொழுது பரந்தன் இராசயனப்பொருட்கள் தொழிற்சாலையையும் வாழைச்சேனை காகித ஆலையையும் காங்கேசன்துறையில் சீமெந்து ஆலையையும் அமைத்து எங்கள் தேசத்துக்கே – குறிப்பாக அந்தந்த பிரதேசத்து தமிழ் மக்களுக்காகவே கொடுத்தவர்.
அத்துடன் நில்லாமல் தான் பிரதிநிதித்துவம் செய்த யாழ்ப்பாணம் தொகுதியில் ஒரு தமிழ்ப்பல்கலைக்கழகமும் அமைத்துத் தரவிருப்பதாகவும் வாக்குறுதி அளித்தவர்.
அவர் அமைச்சராக இருந்த காலத்தில் மூன்று தொழிற்சாலைகளை தமிழர் பிரதேசங்களில் அமைத்து பேரும் புகழும் பெற்றது போன்று, யாழ்ப்பாணம் பல்கலைக்கழகத்தையும் அமைத்து அந்தப்பெயரையும் வரலாற்றின் ஏடுகளில் பொறித்துவிடுவாரோ என்ற பொறாமையில், வட்டுக்கோட்டையில் தமிழ்க்காங்கிரஸ் வேட்பாளர் ஆ.தியாகராஜவினால் தோற்கடிக்கப்பட்ட அமிர்தலிங்கம் உட்பட பல தமிழரசுக்கட்சி அங்கத்தவர்கள், “திருகோணமலைதான் தமிழர் தலைநகரம். அங்குதான் தமிழ்ப்பல்கலைக்கழகம் வேண்டும்” என்ற மொக்கையான வாதத்தை முன்வைத்து, அன்று டட்லி காலத்திலேயே கிடைக்கவிருந்த யாழ்.பல்கலைக்கழகத்தைஇல்லாமல் செய்தார்கள்.
அதன்பின்னர் ஸ்ரீமாவோ பண்டாரநாயக்காவின் தலைமையில் 1970 அமைந்த கூட்டரசாங்கம் யாழ்ப்பாணத்தில் பல்கலைக்கழக வளாகம் அமைத்தபொழுதும், அதே தமிழரசுத்தலைவர்கள் அதனையும் எதிர்த்து அறிக்கை விட்டார்கள். இவர்களின் ஊதுகுழல் சுதந்திரன் கோவை மகேசனும், யாழ். பரமேஸ்வராவையும் வட்டுக்கோட்டை யாழ்ப்பாணம் கல்லூரியையும் அந்த வளாகத்திற்காக இடம்மாற்றவேண்டாம் என்று சூளுரைத்தார்.
தனக்கு மூக்குப் போனாலும் பரவாயில்லை, எதிரிக்கு சகுனப்பிழை வரவேண்டும் என்ற எதிர்ப்பு அரசியலையே தொடர்ந்து முன்னெடுத்து வந்தவர்கள், அன்றும் ஜீ.ஜீ.யின் யாழ்ப்பாணம் பல்கலைக்கழக கனவை கலைத்தார்கள். அந்தப்பல்கலைக்கழகத்தில்தான் புலிகள் பொங்கு தமிழ் விழா நடத்தினார்கள் என்பது வேறுகதை! அங்குதான் முள்ளிவாய்க்கால் பேராழிவு நினைவேந்தல் தூபி அமைக்க முயற்சிப்பது மற்றும் ஒரு கதை!
இந்தப்பின்னணிகளுடன் ஜீ.ஜீ.பொன்னம்பலம் அவர்களுக்கு கிடைத்த அந்த 65 பவுண் தங்கமாலைக்கு என்ன நடந்தது? என்பதைக்கேட்பது ரிஷி மூலத்தையும் நதி மூலத்தையும் ஆராயும் செயல்.
ஆனால் , இதுபற்றி நண்பர் சி. சுதந்திரராஜா தமது நாவல் மழைக்குறியிலோ அல்லது வேறு ஒரு படைப்பிலோ குறிப்பிட்டிருக்கிறார் என்பது நினைவிலிருக்கிறது.
அந்த 65 பவுண் தங்கமாலைக்கும் நெசவு சாலைக்கும் என்ன நடந்தது என்று கேட்டு அறிவதற்கும் நல்லூர் அருளம்பலம் இன்றில்லை. ஆனால், அவருடைய மக்கள் தொடர்பாளராக சிறிது காலம் நல்லூர், யாழ்ப்பாணத்தில் கலக்கிய மூத்த பத்திரிகையாளர் எஸ்.தி. என்ற கனடாவில் வதியும் திருச்செல்வம் அவர்களுக்கு ஏதும் தெரியுமா…? என்பதும் தெரியவில்லை!
பொதுவாக எமது தமிழ் சமூகத்தில் தங்க நகைகள் குடும்பங்களில் வாரிசுக்கென்றே வழங்கப்பட்டுக்கொண்டிருக்கிறது என்பதை அறிவீர்கள். எனக்குத்தெரிந்த மெல்பனில் வதியும் ஒரு தமிழ்க்குடும்பத்து பெண் பிள்ளை நடன அரங்கேற்றம் செய்தபொழுது அவருடைய தாயார் தமது மறைந்துவிட்ட பாட்டியாரின் திருமணச்சேலையையே நீண்ட காலம் பாதுகாப்பாக வைத்திருந்து தனது பிள்ளைக்கு அதில் அரங்கேற்ற ஆடைகளை (Costumes) தைத்துக்கொடுத்து மேடையேற்றினார்.
பூட்டியின் சீதனமாக அந்தக்குழந்தைக்கு அது கிடைக்கப்பெற்றது.
அந்த விருப்பத்துடன்தான் அந்தப் பூட்டி தனது இறுதி மூச்சையும் விட்டுள்ளார். அதுபோன்று தமது விதவைத்தாயின் தாலியில் தமது திருமண மாற்று மோதிரம் செய்து மனைவிக்கு அணிவிக்கும் மரபும் சில தமிழ்க்குடும்பங்களில் இருக்கிறது.
தனது மனைவியும் தாயைப்போன்று தன்னை பராமரிக்க வேண்டும் என்ற சென்டிமென்டா என்பது தெரியவில்லை. அப்படியாயின் தனது தந்தையைப்போல் தனக்கு கணவன் அமையவேண்டும் என்று எதிர்பார்க்கும் பெண்ணின் சென்டி மென்டுக்கு அவளின் தந்தையின் அன்பளிப்பு, சீதனம் என்ன என்பதும் தெரியவில்லை.
எனக்கு நீண்ட காலமாக அந்த 65 பவுண் தங்க மாலை பற்றி யாரிடமாவது கேட்டு அறியவேண்டும் என்ற ஆவல். நிச்சயமாக அந்த ஊர்மக்களின் நன்கொடையில் தயாரிக்கப்பட்டு தலைவர் ஜீ.ஜீக்கு அணிவிக்கப்பட்ட அந்த மாலையின் பின்னால் பல ஏழைக்குடும்பங்களின் உழைப்பு இருக்கும்.
பரம்பரையின் நீட்சியாக மூன்றாவது தலைமுறை இலங்கை அரசியலில் ஜீ.ஜீ. என்ற புகழ் பெற்ற இரண்டு எழுத்துக்களுடன் வாழ்கிறது.
அன்று 1965 இல் தலைவர் ஜீ.ஜீ.பொன்னம்பலம், ஐக்கிய நாடுகள் சபைக்குச்சென்று முழங்கிவிட்டு வந்து நூற்றுக்கணக்கான பூமாலைகளும் 65 தங்கப்பவுண் மாலையும் பெற்றார். இன்று அவருடைய பேரன், அந்தத்தாத்தா மறையும்பொழுது சுமார் மூன்று வயதுக்குழந்தையாக இந்த உலகைப்பார்த்த கஜேந்திர குமார் பென்னம்பலம் தமது தாத்தாவின் வழியில்… தந்தையின் அரசியல் தடத்தில் வந்து இன்று ஜெனீவாவில் ஐக்கிய நாடுகள் சபைக்குச்சென்று முழங்குகிறார்.
இந்த அற்புதக்காட்சியை காண்பதற்கு தந்தையும் இல்லை. தாத்தவும் இல்லை.
தங்கப்பவுண் நகை பரம்பரை பரம்பரையாக வாரிசுகளுக்கு வருவதுபோன்று அரசியல் வாரிசும் பரம்பரை பரம்பரையாக தொடருகின்றது.
ஆனால் – சிறிய வித்தியாசம். அன்று அரை நூற்றாண்டுக்கு முன்னர் 1965 இல் கட்டுநாயக்கா விமான நிலையத்தில் ஜீ.ஜீ.பொன்னம்பலம் என்ற பெரிய தலைவரை வரவேற்க நூற்றுக்கணக்கில் எமது தமிழ்ப்பெரியவர்கள் மலர் மாலைகள் சகிதம் கால்கடுக்க வெய்யிலில் காத்து நின்றனர். ஜீ.ஜீ.யின் ஊர் மக்கள் 65 பவுண் தங்கமாலையுடன் காத்து நின்று கொடுத்தனர்.
இன்று அவர் வாரிசாக ஈழத்தமிழர்களின் குரலாக ஒலிக்கச்சென்றுவரும் அவர் பேரன் கஜேந்திரகுமார் பொன்னம்பலத்தை அவ்வாறு வரவேற்க யாராவது பெரியவர்கள் எங்கள் ஊரிலும் யாழ்ப்பாணத்திலும் இருக்கிறார்களா…? என்பதும் தெரியவில்லை.
ஆனால் , கடந்த அரைநூற்றாண்டு காலமாக வழக்கறிஞர்கள் நிரம்பி வழியும் தமிழரசுக்கட்சி, அகில இலங்கை தமிழ்க்காங்கிரஸ், மற்றும் நாள் தவறினாலும் கடிதம் எழுதத்தவறாத அண்ணன் ஆனந்த சங்கரியின் தமிழர் விடுதலைக்கூட்டணியிடமும் எனக்கும் பலருக்கும் எதிர்பார்ப்புகள் தொடர்ந்து கொண்டுதானிருக்கிறது.
கத்தோலிக்கர்கள் வேளாங்கண்ணி மாதாவிடமும் மன்னார் மடுத்திருப்பதிக்கும் அய்யப்ப பக்தர்கள் சபரிமலைக்கும், மும்மதத்தினர் கதிர்காமத்திற்கும் பௌத்தர்கள் புத்தகாயாவுக்கும் கண்டி தலதா மாளிகைக்கும், இஸ்லாமியர்கள் மக்கா, மதீனாவுக்கும் சைவர்கள் நல்லைக்கந்தனிடமும் வல்லிபுர ஆழ்வாரிடமும் சாயி பக்தர்கள் புட்டபர்த்திக்கும் வருடாந்தம் புனித யாத்திரை செல்வதுபோன்று எங்கள் சட்ட மேதைகளான தமிழ்த்தலைவர்களும் வருடாந்தம் புனித பூமியாம் ஜெனீவா நகரில் அமைந்த ஐக்கிய நாடுகள் சபைக்கு புனித யாத்திரை சென்று வருகிறார்கள்.

ஆனால் – ஒரு சிறிய வித்தியாசம்.
மேற்சொன்ன மதங்கள் சார்ந்த புனித திருத்தலங்களுக்கு செல்லும் பக்தர்களும் அடியார்களும் அங்கு வரும் மற்றவர்களை சந்தித்து உரையாடி, புன்னகைத்து உறவாடுவார்கள். புதிய நட்பை உருவாக்குவார்கள். ஜெனீவாவுக்கு வருடாந்தம் புனித அரசியல் யாத்திரை செல்லும் எமது தமிழ் சட்டமேதைகள் சிலர் ஒருவர் முகத்தை ஒருவர் ஏறெடுத்தும் பார்க்காமல், முகத்தை நீட்டிக்கொண்டு இருந்துவிட்டு அறிக்கைப்போர்கள் நடத்துகிறார்கள்.
வன்னியில் போர் முடிந்து ஒன்பது ஆண்டுகள் ஓடிவிட்டன.
ஆனால், வன்னியின் பெயரைச் சொல்லி சொல்லியே எமது தமிழ் தரப்பு அரசியல் சட்டமேதைகளின் அறிக்கைப்போர்தான் இன்னமும் முற்றுப்பெறவில்லை.
அதனை தடுத்து நிறுத்துவதற்காகவாவது தமிழர்களின் தேசியத்தலைவர்,யேசுநாதர் போன்று உயிர்த்தெழுந்து வரமாட்டாரா…? என்ற ஏக்கமும் பலருக்கு இன்று வந்துவிட்டது.

Posted in Uncategorized | 1 பின்னூட்டம்