பொலிவியாவில் சேகுவாரா

gustavo-right-stands-over-ches-corpse

தென்னமரிக்காவில் விடுவிக்க முடியாத விடுகதையாக இரண்டு விடயங்கள் உண்டு.1000 இலாமாக்களில் ஏற்றப்பட்ட தங்கம் கப்பமாக ஸ்பானியரிடம் கொடுக்கப்படவிருந்தது. அக்காலத்தில் வார்த்தையை மீறி இன்கா அரசரைக் கொலை செய்ததால் அந்தத் தங்கம் காட்டுக்குள் மறைக்கபட்டுளளது. அந்த தங்கத்தையே பலர் தென்னமரிக்கா முழுவதும் தேடினார்கள். அதுபோல் பொலிவியாவில் கொலைசெய்யப்பட்ட சேகுவராசின் உடல் புதைக்கப்பட்டிருந்தது என்பது 30 வருடங்களாகவும் புதிராக இருந்தது. அந்த இடத்தைப் பார்க்க விரும்பினாலும் நேரமும் காலமும் இல்லாததால் உலகத்தின் முதலாவது சரித்திர ஆசிரியரான ஹெரிடிற்றசைப்( Herodotus) ) பின்பற்றிய மற்றவர்களிடம் துருவி விடயத்தைப் பெறுவது எனமுடிவு செய்தேன்.

‘ஏற்கனவே வாக்களித்தபடி எனக்கு இப்பொழுது சேகுவாரவின் விடயத்தைத் சொல்லிவிட முடியுமா?’ என ஆய்மாரா பெண் வழிகாட்டியிடம் காலையில் லா பஸ் விமான நிலயத்திற்கு போகும்போது கேட்டேன்.

‘1997ல் வலாகிராண்டே(VALLEGRANDE) விமான நிலய ஓடுபாதையின் அருகே கண்டுபிடித்த பெரிய புதைகுழியில் ஏழு பிரேதங்களில் ஒன்று கைகள் இல்லாமல் இருந்தது. அது எமது மக்களை இராணுவ ஆட்சியில் இருந்து மீட்க வந்த சே என்று சொல்லி விட்டு கண்ணீரைத் துடைத்தாள்.

மக்கள் இப்படியான அனுதாப உணர்வும், மரியாதையையும் அரை நூற்றாண்டுகளின் பின்பு ஒருவர் மேல் வைத்திருப்பது அரிது. தொடர்ச்சியான பரப்புரையால் இரஸ்சியாவில் லெனின் மீதும், சீனாவில் மாவோ மீதும் உருவாக்கலாம். ஆனால் எந்தப் பரப்புரையுமற்று தென்னமரிக்காவில் சேகுவாராவின் மீதான பற்று 60 வருடங்கள் கடந்து இருக்கிறது. சேகுவாராவின் படங்கள், உடைகள் மற்றும் பலவிதமான சுவனியர்கள் விற்கப்படுகின்றன.

கியுபா சென்றபோது ஹவானாவின் மத்தியில் உள்ள சேகுவாராவின் உருவத்தின் முன்பாக தன்னை வைத்து புகைப்படம் எடுக்கும்படி 20 வயது ஆரஜனரீனாப் பெண் கேட்டாள். தென்னமரிக்கா எங்கும் சேகுவாரா புனிதமாக்கப்பட்ட கிறிஸ்தவ குருவாக்க்கப்பட்ட(Saint) நிலைதான் தற்போது உள்ளது.

சேகுவாரா பொலிவியாவில் கொல்லப்பட்ட (La Higuera) என்ற சிறிய கிராமம், தற்பொழுது உலகத்தின் பல திசைகளிலுமிருந்து பலர் யாத்திரை செல்லுமிடமாக மாறியுள்ளது ஒரு நாள் மட்டுமே பொலிவியாவில் நிற்பதால் அங்கு செல்லமுடியாமல் குறைந்தபட்சமாக சேகுவாராவின் நினைவுகள் காவிச் செல்ல நினைத்தேன்.

உலகத்தில் உள்ள இளைஞர்களைக் கவர்ந்த சேகுவாரா என்னையும் கவர்ந்தார். இலங்கையில் அவரது பெயரில் புரட்சியைத் 71ல் ஜேவிபியினர் தொடக்கினார்கள். அக்காலத்தில் அதன் அர்த்தம் புரியவில்லை. தாடி வளர்த்தவர்களை சேகுவாராக்காரர்போல் இருப்பதாக தாய்,தந்தையினர் யாழ்ப்பாணத்தில் பேசியதைக் கேட்டுள்ளேன். 75 ஏப்பிரலில் நான் பேராதெனியா பல்கலைக்கழகம் சென்றபோதே அதன் அர்த்தம் புரிந்தது. 71 ம் ஆண்டு மக்கள் விடுதலை முன்னணியின் புரட்சி முயற்சியில் கைதாகியவர்கள், சிறைகளிலும் பின்பு புனர்வாழ்வு முகாங்களிலுமிருந்து இருந்து வெளியேறிப் படித்து பல்கலைக்கழகம் வந்திருந்தார்கள். அவர்கள் மற்றவர்களால் சேகுவாரக்காரர் என அழைக்கப்பட்டார்கள். பலர் தாடியுடனும் இருந்தனர். என்னுடன் மிருகவைத்தியம் படித்த நெருங்கிய நண்பன் ஜோதிரத்னா அவர்களோடு நெருங்கியிருந்தவன். 87ல் மீண்டும் தொடங்கிய ஆயுத கிளர்ச்சியின்போது இராணுவத்தால் கொலை செய்யப்பட்டான்.

84-87 காலத்தில் இந்தியாவில் நானும் மார்க்சிய புத்தகங்களை அதிகமாகப் படித்ததால் சேகுவாரா மீது ஈர்ப்புக் கூடியது. அதன் முக்கிய காரணம் காஸ்ரோ போன்றவர்கள் தன்நாட்டை விடுவிக்கப் போராடினார்கள் ஆனால் சேகுவாரா உலகம் எங்கும் அடிமைத்தளை நீங்கப் போராடினார்.

2008 ல் இப்படியான உந்தலால் கனடா சென்றபோது அங்கிருந்து கியுபாவுக்கு சென்றேன். ஹவானாவில் இருந்து காரில் சென்று சாந்தா குருஸ் நகரில் உள்ள சேகுவாராவின் அருங்காட்சியகத்தை எனது நண்பர் முருகபூபதியுடன் பார்த்தேன்.

தென்னமரிக்காவில் வறிய நாடு பொலிவியா. அங்கு அரைவாசிக்கு மேற்பட்ட மக்கள் அந்தீய சுதேசி மக்கள். அப்படியான ஒரு நாட்டை நோக்கி தனது புரட்சியை விதைக்கச் சென்றது சரியா, இல்லையா என்பதுடன், மேலும் ஒரு இடத்தில் கொரில்லாத் தாக்குதலை நடத்தும்போது அங்கு ஆதரவு ஏற்படும் என்ற வாதங்களுக்கு அப்பால் தொடர்ச்சியாக என்னைக் கவர்ந்த மனிதராக இருந்தார். இம்முறை பொலிவியாவில் சேகுவாரா இறந்த இடத்திற்குப் போகவிரும்பினாலும் என்னோடு வந்தவர்களையும் ஏற்கனவே நீண்ட பிரயாணமாக படிந்தால் தவிர்த்தேன்.

சேகுவாராவைப்பற்றிய சில விடயங்கள் பலகாலமாக மர்மமாக இருந்தது.
800px-che_guevara_statue லா ஹிக்குரா வில் சே குவாரா

Oct. 8, 1967 ல் லா ஹிக்குரா கிராமத்தில் சே குவாராவை மற்றைய ஆறு பேருடன் பிடித்து கொலை செய்தார்கள். பல சன்னங்களால் துளைக்கப்பட்டபோதும் மரணமடையாத சேகுவாராவை இறுதியில் மிக அருகில் வைத்து சுட்டுக்கொலை செய்து வலாகிராண்டே வைத்தியசாலையில் 24 மணி நேரம் வைத்திருந்தார்கள். கைகளை மட்டும் வெட்டியை விட்டு லா கிராண்டே விமான ஓடுபாதை அருகில் இரவோடு இரவாக புல்டோசரால் புதைகுழியைத் தோண்டி புதைத்துவிட்டு அதன்மேல் ஒரு ரைக்டரை ஓடவிட்டு நிலத்தை சமப்படுத்தினார்கள்.

இந்தப் பகுதியில் கொலையைச் செய்து புதைத்ததை 30 வருடங்கள் பின்பாக ஒத்துக்கொண்டவர் அதில் பங்கு பற்றிய இராணுவ அதிகாரி(Vargas Salinas ). பதவியில் இருந்து இளைப்பாறிய பின்பு உடல்கள் உறவினர்களிடம் சேரவேண்டும் என்பது இவரது நோக்கம். ஆனாலும் இவரால் சரியாகப் புதைத்த இடத்தைக் காட்ட முடியாததால் இவர் தலைமறைவாக வேண்டியிருந்தது.

1967 ஆரஜன்ரீனா, கியுபா மற்றும் பொலிவிய அரசாங்கத்தின் கூட்டு முயற்சியால் அந்த இடம் மிகவும் பிரயத்தனத்தில் கண்டுபிடிக்கப்பட்டது. சேகுவாரா கொலை செயலில் முக்கியமான ஒருவராக அமரிக்கா சி ஐ ஏ ஏஜெண்ட பங்கு பற்றினார். அவர் கியுபாவைச் சேர்ந்தவர் அவரைப் பொறுத்தவரை சேகுவாரவைக் கொல்வதை மட்டுமல்ல, கியுபா அரசாங்கத்தை அழிப்பதைத் தனது இலட்சியமாகக் கொண்டவர். முதலாவதில் வெற்றியடைய செகுவாராவைத் தொடர்ந்து கொங்கோ சென்றார். அப்பொழுது தன்சானியாவுக்கு சேகுவாரா தப்பியதாக சொல்கிறார் இதன் பின்பு பொலிவியாவற்கு சேகுவாராவைத் தொடர்ந்தார். அக்கால இராணுச அரசாங்கம் அவருக்கு ஒத்துழைப்பை வழங்கியது. பல மாதங்கள் பொலிவியாவில் தனது பெயரை மாற்றி தென் பொலிவிய காடுகளில் சஞ்சரித்துள்ளார்.

அவரது பேட்டியை அமரிக்கப் பத்திரிகையில் படித்தேன். பழி வாங்குவது எங்வளவு உந்தலைக் கொண்டது என்பதற்கு உதாரணமாக இருந்தது.

கஸ்ரோவ் விலோடோ (Gustavo Villoldo) சேகுவாரா புதைத்தவன் என்ற தலைப்பை அமரிக்கப் பத்திரிகைத் தலையங்கமாகக் கொண்டு கட்டுரை வெளியிட்டிருந்தது.

சேகுவார கொல்லப்பட்டதும் கியுபாவிற்கு சடலம் வருமென பிடல்காஸ்ரோ காத்திருந்தார். சேகுவாரவைக் கொன்றது பொலிவியா வலதுசாரி இராணுவ அரசாங்கத்திற்கும், அமரிக்காவிற்கும் சாதனையான விடயம். அதைப் பறைசாற்ற உடலை ஹவானாவிற்கு அனுப்புவார்கள் என்பதே காஸ்ரோவின் எதிர்பார்ப்பு.ஆனால் சேகுவாராவிற்கு மரியாதைக்குரிய மரண நிகழ்வு நடக்கக்கூடாது. அத்துடன் இடதுசாரிகளுக்கு சேகுவாராவின் உடலோ,சமாதியோ யாத்திரைத்தலமாக மாறக்கூடாது என்பதை வலோடோவே தீர்மானித்து இரவோடு இரவாகப் புதைத்தார்கள்.

இதை ஏன் கஸ்ரோவ் விலோடோ செய்தான்?

கஸ்ரோவ் விலோடோ தந்தையார் கியுபாவில் அவர்கள் பிடல் காஸ்ரோபோல் ஸ்பானிய பரம்பரையினர். வசதியான நிலச்சுவாந்தார். அமரிக்க கார் கம்பனிக்கிளையை ஹவானாவிலும் நகரத்திலும், வெளியே பெரிய பண்ணையை வைத்திருந்தார். கஸ்ரோவ் விலோடோ சிறுவயதில் மியாமியிலும் பின்பு ஜோர்ஜியாவில் இராணுவப் பாடசாலையில் படித்துவிட்டு ஹவானாவில் தந்தையின் கார் கம்பனியில் 23 வயதில் வேலை செய்கிறார். பணக்கார இளைஞனுக்குரிய பெண்களோடு திரிதல், ஸ்போட்ஸ் கார் ஓட்டம், நீந்துதல் எனச் சகல விடயங்களிலும் ஈடுபடுகிறான்

56ம் ஆண்டு படகில் காஸ்ரோ குழுவினர் வந்து புரட்சிக்கான தயாரிப்புகளைச் செய்து கொண்டிருந்தார். அதன் பகுதியாக 1958 ல் கஸ்ரோவ் விலோடோவின் கார் கம்பனியில் இருந்து 20 கார்களை எடுத்துச் சென்றனர். அத்துடன் பல தடவை தந்தையினதும் பட்டிஸ்டா தலைமை அரசாங்கத்தினதும் உறவையும் மற்றும் அமரிக்காவுடனான தொடர்புகளையும் விசாரண செய்த்தார்கள். புரட்சியாளர்கள் கஸ்ரோவ் விலோடோ தந்தையிடம் அவரது சொத்துகளை தங்களுக்குத் தரும்படி பணித்திருந்தார்கள். இதன் தொடர்பாக கஸ்ரோவ் விலோடோவையும் சகோதரனையும் சிலநாட்கள் சிறை வைத்திருந்னர். இக்காலத்தில் சேகுவாரா இவர்களது வீட்டிற்கு இருமுறை சென்று விலோடோ தந்தையிடம் தற்கொலை, அல்லது எமது துப்பாக்கியால் மரணமா எனத் தேர்ந்தெடுக்கும்படி கூறியிருக்கிறார். இறுதியில் கஸ்ரோவ் விலோடோவின் தந்தை தூக்கமாத்திரையை எடுத்து தற்கொலை செய்திருக்கிறார் .

கஸ்ரோவ் விலோடோ மியாமிக்கு தப்பியோடிய பின்பு, அங்குள்ள காஸ்ரோவுக்கு எதிரானவர்களோடு இணைந்து கியுபாவில் தாக்குதல் நடத்த முயன்றபோது கஸ்ரோவ் விலோடோவைப் மியாமி நகரப்பொலிசால் கைது செய்யப்பட்டிருக்கிறார். அக்காலத்தில் சிஐஏ கஸ்ரோவ் விலோடோவைத் தொடர்பு கொண்டார்கள்.

பே ஒவ் பிக் ( 18 April 1961- Bay of pig ) என்ற கியுபா எதிர்ப் புரட்சியாளர்களது தாக்குதல் மத்திய அமரிக்கநாடுகளான நிகரகுவா, குவாத்தமாலா போன்ற இடங்களில் இருந்து ஒழுங்கமைக்கப்பட்டது அமரிக்காவின் ஆதரவில் முக்கிய விமானியாகச் சென்று கஸ்ரோவ் விலோடோ தப்பிய போதிலும் 1000 மேற்பட்டவர்கள் பிடல் காஸ்ரோவால் கியுபாவில் சிறைப் பிடிக்கப்பட்டார்கள்.

பே ஒவ் பிக் முயற்சி தோற்றபோது இரஸ்சிய – அமரிக்க பிணக்கு உச்சமடைந்து, கியுபாவில் இரஸ்சிய அணுவாயுதங்கள் நகர்த்தப்பட்டு, உலகம் அணுவாயுதப் போரின் விளிம்பில் சென்று வந்ததும் நாம் மறக்கமுடியாது.

இந்த தோல்வியால் மனமுடைந்திருந்த கஸ்ரோவ் விலோடோவை சி ஐ ஏ மீண்டும் தனது முழுநேர அதிகாரியாக உத்தியோகபூர்வமாக சேர்த்துக் கொண்டது.

இதன் பின்பு கியுபாவிற்கும், பிடல் காஸ்ரோக்கு எதிரான பல நடவடிக்கைகளுக்கு கியுபா போய் வந்ததாகவும் மற்றைய லத்தீன் அமரிக்க இடதுசாரி கொரில்லாக்களுக்கு எதிராக இயங்கியதாகவும் சொல்லும் கஸ்ரோவ் விலோடோ, சேகுவாராவுக்கு எதிராக தொடர்ந்து இயங்குகிறார். மூன்று மாதங்கள் ஆப்பிரிக்க கொங்கோவில் சேகுவாராவைக் கொல்ல முனைந்தாலும் அதிஸ்டத்தில் தப்பிவிட்டதாக சொல்கிறார்.

பொலிவியாவுக்கு சென்று அங்கு பலமாதங்கள் சேகுவாரவைத் தேடி அலைவதுடன் அக்கால பொலிவியா ஜனாதிபதியிடம் எப்படியும் பொலிவியாவில் இருந்து சேகுவாரா உயிரோடு தப்பக்கூடாது என உறுதி வாங்குகிறார்

இறுதியில் சேகுவாரா கொலையுடன் பின்பு கியுபாவுக்கெதிரான (October 12, 1971)மற்றொரு ஒரு தாக்குதலுக்கு (the Boca de Sama invasion) தலைமை தங்குகிறார். அதுவும் தோல்வியில் முடிந்தது

1988 ல் கஸ்ரோவ் விலோடோ சீ ஐ ஏயில் இருந்து விலகி மா மரப்பண்ணை வைத்திருந்தார். இவரது விலாசம், தொலைப்பேசி இலக்கம் ஒருவருக்கும் தெரியாது. இன்னமும் மறைந்தே வாழுகிறார்

ஆயுதத்தால் கியுபா அரசை வீழ்த்த முனைந்து தோல்வி கண்ட கஸ்ரோவ் விலோடோ மீண்டும் சளைக்காது பிடல் காஸ்ரோவுக்கு எதிராக சிவில் வழக்கைத் தொடுத்து அதில் வெற்றி பெற்றிருக்கிறார். அவரது சொத்துக்கள் மற்றும் இழப்புக்கள் என்பதற்கு ஈடாக அமரிக்காவிலே வரலாற்றில் அதிக அளவில் நட்டஈட்டுத்தொகையை (1.178 பில்லியன்) பணத்தை கியுபா கொடுக்கவேண்டுமென அமரிக்க நீதிமன்றம் தீர்ப்பு வழங்கியுள்ளது.

கஸ்ரோவ் விலோடோ இருமுறை திருமணம் முடித்து விவாகரத்தில் முடிந்தது. தனது தந்தைக்கு நியாயம் கிடைப்பதற்காக முயற்சித்ததால் தனது குடும்ப வாழ்க்கையில் சீராக நடத்த முடியவில்லை என்கிறார்.

தற்பொழுது பிடல் காஸ்ரோ, சேகுவாரா இல்லை. அமரிக்கா கியுபாவை அங்கீகரித்துள்ளது.
dscn4890
நானும் நண்பர் முருகபூபதியும் ஹவனா கடற்கரையில் குளித்துக் கொண்டிருந்தபோது பொலிசார் அங்கிருந்த உல்லாசப் பிரயாணிகளை எதுவும் கேட்கவில்லை ஆனால் உள்ளுர் மக்களைத் தொடர்ந்து விசாரித்தார்கள். அப்பொழுது பார்க்க எனக்கு விந்தையாக இருந்தது. மியாமியில் இருந்த கியுபா எதிர்புரட்சியாளரது இரண்டு பெரிய இராணுவ நடவடிக்கைகள் இப்படியான விழிப்புணர்வாலே முறியடிக்கப்பட்டது.

கியுபாவில் மக்களது ஆதரவு இன்னமும் அரசாங்கத்திற்கு இருந்தாலும் புரட்சியின்போது உயிர் உடைமைகளை இழந்தவர்கள் மனம் மாறுவதற்கு எவ்வளவு காலம் எடுக்கும்?

Advertisements
Posted in Uncategorized | பின்னூட்டமொன்றை இடுக

தமிழர்களின் எதிரிகள் யார்? ஜூலை 13 வெள்ளிக்கிழமை:

ஜூலை 13 வெள்ளிக்கிழமை:
நினைக்கப்படவேண்டியவர்களின் நினைவு தினம்!
அருமைத்தம்பிமாரும் “My Boys” களும் செலுத்திய நன்றிக்கடன்!?
தமிழர்களின் எதிரிகள் யார்….? உறைபொருளும் மறைபொருளும்!
முருகபூபதி
யேசுநாதர் ஒரு வெள்ளிக்கிழமையன்று 12 பேருடன் (அவருடன் சேர்த்து மொத்தம் 13 பேர்) விருந்துக்குச்சென்றபோதுதான் யூதாஸ் என்பவனால் காட்டிக்கொடுக்கப்பட்டு சிலுவையில் அறையப்பட்டதனால் கிறீஸ்தவர்களில் பலர் 13 ஆம் திகதி வரும் வெள்ளிக்கிழமை தினத்தை கவலையோடுதான் எதிர்நோக்குவார்கள்.
ஐரோப்பிய நாடுகளில் 13 ஆம் திகதி வெள்ளியன்று வந்தால் வேலைக்குச்செல்வதற்கும் சற்று தயங்குவார்களாம்!

அவ்வாறு ஒரு 13 ஆம் திகதியன்று இலங்கையில் அவலச்சம்பவம் ஒன்று நடந்தது. ஆனால், அது ஒரு வியாழக்கிழமை வந்தது.
ஒவ்வொரு வருடமும் ஜூலை மாதம் வரும்போது, எனக்கு மனதில் இனம்புரியாத கலக்கம் வரும். இம்மாதத்தை தமிழில் ஆடி மாதம் என அழைப்பர். அப்பாப்பிள்ளை அமிர்தலிங்கம் அவர்களின் வாழ்வு ஆடி, அடங்கியதும் இம்மாதம் இன்றைய திகதியில்தான். அவருடன் இருந்த பாவத்திற்காக வெற்றிவேல் யோகேஸ்வரன் அவர்களும் அன்று (1989 ஜூலை 13 ஆம் திகதி) உயிரிழந்தார்.மு. சிவசிதம்பரம் சூட்டுக்காயத்துடன் உயிர்தப்பினார்!

1983 இல் ஜூலை மாதம் 22 ஆம் திகதி திருநெல்வேலியில் நடந்த தாக்குதல் சம்பவத்தில் 13 இராணுவத்தினர் கொல்லப்பட்டதன் எதிரொலியாக கொழும்பில் கலவரம் தொடங்கியது.

1999 ஆம் ஆண்டு ஜூலை மாதம் 09 ஆம் திகதியன்றுதான் யாழ்ப்பாணம் நவாலி புனித பேதுருவானர் தேவாலயத்தின் மீதும் தாக்குதல் நடத்தப்பட்டு நூறுக்கும் மேற்பட்டோர் கொல்லப்பட்டனர்.

இவ்வாறு கறுப்பு ஜூலை சம்பவங்கள் பல இலங்கையில் நடந்துள்ளன. இந்தப்பின்னணிகளுடன்தான் எங்கள் தமிழ்த்தலைவர்கள் கொல்லப்பட்ட தினங்களையும் நினைவுகூரவேண்டியிருக்கிறது.

02 செப்டெம்பர் 1985 ஆம் திகதி தமிழர் விடுதலைக்கூட்டணியைச் சேர்ந்த மானிப்பாய் நாடாளுமன்ற உறுப்பினர் வி. தருமலிங்கம், அதே கட்சியைச்சேர்ந்த ஆலாலசுந்தரம் ஆகியோர் சுட்டுக்கொல்லப்பட்டனர்.
05 ஜூலை 1997 ஆம் திகதி தமிழர் விடுதலைக்கூட்டணியைச்சேர்ந்த மூதூர் நாடாளுமன்ற உறுப்பினர் அ. தங்கத்துரை மூதூரில் சுட்டுக்கொல்லப்பட்டார்.

யோகேஸ்வரனின் துணைவியார் சரோஜினி யோகேஸ்வரன் 17 ஆம் திகதி மே மாதம் 1998 ஆம் ஆண்டு யாழ்ப்பாணம் மேயராக பதவியிலிருந்த காலத்திலேயே அவரது இல்லத்தில் சுட்டுக்கொல்லப்பட்டார்.

29 ஜூலை 1999 ஆம் திகதி நீலன் திருச்செல்வம் கொழும்பில் தற்கொலைக்குண்டுதாரியினால் படுகொலை செய்யப்பட்டார்.

05 ஜனவரி 2000 ஆம் திகதி தமிழ்க்காங்கிரஸ் தலைவர் குமார் பொன்னம்பலம் கொழும்பில் சுட்டுக்கொல்லப்பட்டார்.

இங்கு குறிப்பிடப்படும் தமிழ்த்தலைவர்களில் குமார் பொன்னம்பலம் தவிர்த்து ஏனையோரை படுகொலை செய்தவர்கள், சிங்களவரோ சிங்கள இராணுவத்தினரோ அல்ல என்பது ஊர்ஜிதமானது.

குமார் பொன்னம்பலத்தை யார் கொலைசெய்தார்கள்? என்பது இன்றும் மர்மம்தான்!?

இந்தியா இலங்கையின் அண்டை நாடாகவிருந்தமையாலும், “தாய் நாடு சேய்நாடு” மந்திரம் தொடர்ந்தும் உச்சரிக்கப்பட்டுக்கொண்டிருந்தமையாலும், இலங்கையில் இந்தியாவின் தலையீடு இரண்டு நாடுகளும் சுதந்திரம் பெற்ற காலம் முதலே ஆரம்பித்துவிட்டதை அவதானிக்க முடிகிறது.

1972 இலிருந்தே இலங்கையில் இனப்பிரச்சினை சூடுபிடிக்கத்தொடங்கியதும், இந்தியாவின் கரமும் பாக்கு நீரிணையைத்தாண்டி நீளத்தொடங்கியது.
தந்தை செல்வநாயகத்தின் மருமகனான ஏ.ஜே. வில்சன் ஜே.ஆர்.ஜெயவர்தனாவின் நண்பருமாவார். இந்திரா காந்தியினது அழுத்தங்கள் இலங்கையில் தொடர்ந்து நீடிப்பதை விரும்பாத ஜே.ஆர், தனது நண்பரும் அமெரிக்காவில் அரசியல் துறையில் பட்டம் பெற்றவருமான ஏ.ஜே. வில்சனிடம், மாவட்ட அபிவிருத்திச்சபை சட்ட நகல் அறிக்கையைத் தயாரிக்கும் குழுவுக்கு தலைவராக நியமிக்க விரும்பினார். ஆனால், வில்சன், “தயாரிக்கத்தயார், ஆனால் குழுவுக்கு தலைவராக முடியாது” என மறுத்தார். ஓய்வு பெற்ற நீதியரசர் விக்டர் தென்னக்கோனை தலைவராக நியமித்தார் ஜே.ஆர். அந்தக்குழுவின் அறிக்கை ஜே.ஆருக்கு திருப்தி தரவில்லை. மீண்டும் வில்சனை தனியாக அழைத்த ஜே.ஆர்., மற்றும் ஒரு புதிய அறிக்கையை கேட்க, அவரும் தயாரித்தார்.

ஒரு தமிழர் தயாரித்த அறிக்கை என்பதனாலோ என்னவோ, அன்றைய ஜே.ஆரின் அமைச்சரவை அதனை ஏற்க மறுத்தது. எனினும் மாவட்ட அபிவிருத்திச்சபைச்சட்டத்தை, நிறைவேற்று அதிகாரம் கொண்டிருந்த அந்த அதிபர் அமுல்படுத்தி தேர்தலுக்கும் நாள் குறித்தார்.

அதன் பின்னர் வடக்கில் நடந்த தேர்தல் பிரசாரக்கூட்டத்தில் ஜே.ஆரின் ஐக்கிய தேசியக்கட்சியில் இணைந்திருந்த முன்னாள் தமிழ்க்காங்கிரஸ் வட்டுக்கோட்டை நாடாளுமன்ற உறுப்பினர் ஆ. தியாகராஜா தமிழ் இளைஞர்களினால் சுட்டுக்கொல்லப்பட்டார். நாச்சிமார் கோயிலடியில் நான்கு பொலிஸார் சுட்டுக்கொல்லப்பட்டதும், யாழ்ப்பாணம் ரணகளமானது. அதன் பின்னர் நடந்த சம்பவங்கள் யாவும் தெரிந்த செய்திகளே! புதிதாக சொல்வதற்கு எதுவும் இல்லை.
யாழ்ப்பாணத்தில் பொலிஸார் நடத்திய அட்டூழியத்தையடுத்து இலங்கை அரசுடன் தமிழர் விடுதலைக்கூட்டணித்தலைவர்கள் பேச்சுவார்த்தைகள் நடத்தக்கூடாது என்று இளைஞர்கள் அழுத்தமும் அச்சுறுத்தலும் விடுக்கத்தொடங்கினர். அதற்கு அடையாளமாக அரசுடன் இணைந்திருந்த ஆ. தியாகராஜாவை முதல் களப்பலியாக்கியிருந்தனர்.
அதற்கு முன்பு ஶ்ரீமா பண்டாரநாயக்காவின் ஆட்சியின் போது அவருக்கும் அவரது கட்சிக்கும் விசுவாசமாக இருந்த யாழ். மேயர் அல்ஃபிரட் துரையப்பாவை 27 ஜூலை 1975 ஆம் திகதி பொன்னாலை வரதராஜப்பெருமாள் ஆலய முன்றலில் சுட்டுக்கொன்றிருந்தனர்.அவரைச் சுட்டவரான வேலுப்பிள்ளை பிரபாகரனும் 2009 மே மாதம் கொல்லப்பட்டுவிட்டார்.

இன்று ஜூலை மாதம் 13 ஆம் திகதி எழுதப்படும் இந்தப்பதிவில் இடம்பெறும் தமிழினத்தலைவர்களில் வேலுப்பிள்ளை பிரபாகரன் தவிர்ந்து ஏனையோர், ( அல்பிரட் துரையப்பா, ஆ.தியாகராஜா, தங்கத்துரை, தருமலிங்கம், ஆலாலாசுந்தரம், அமிர்தலிங்கம், வெ. யோகேஸ்வரன், நீலன் திருச்செல்வம், சரோஜினி யோகேஸ்வரன்) யாரால் கொலை செய்யப்பட்டார்கள் என்பதற்கு இங்கு ஆதாரங்களை அடுக்கவேண்டிய தேவை இல்லை.

இவர்கள் தவிர்ந்து , இலங்கையிலும் தமிழ்நாட்டிலும் பல தமிழ் இயக்கத்தலைவர்களும் தமிழ் அதிபர்களும் தமிழ் கல்விமான்களும் தமிழ் சமூகப்பணியாளர்களும் கொல்லப்பட்டிருக்கிறார்கள்.
வடபிரதேச கம்யூனிஸ்ட் கட்சி செயலாளர் விஜயானந்தன், நவசமசமாஜக்கட்சியைச் சேர்ந்த அண்ணாமலை, சர்வோதயத்தைச் சேர்ந்த கதிரமலை, யாழ். பல்கலைக்கழக விரிவுரையாளர் ரஜனி , தமிழர் ஆசிரியர் சங்கத்தைச்சேர்ந்த வணசிங்கா, டெலோ ஶ்ரீசபாரத்தினம், புளட் உமா மகேஸ்வரன், வண. பிதா சந்திரா பெர்ணான்டோ, தமிழ் அகதிகள் புனர்வாழ்வுக்கழகத்தின் ஸ்தாபகர் சட்டத்தரணி கே. கந்தசாமி, சென். ஜோன்ஸ் கல்லூரி அதிபர் ஆனந்தராஜா, யாழ். மத்திய கல்லூரி அதிபர், யாழ். அரசாங்க அதிபர் , மட்டக்களப்பு அரசாங்க அதிபர், மாவட்ட அபிவிருத்திச்சபை உறுப்பினர் வேல்முருகு, மகேஸ்வரி வேலாயுதம், லக்‌ஷ்மண் கதிர்காமர், ஜோசப் பரராஜசிங்கம், ரவிராஜ், மகேஸ்வரன், குமாரசாமி விநோதன், கிழக்கு பல்கலைக்கழக துணைவேந்தர் பேராசிரியர் ரவீந்திரநாத் ….. இந்தப்பட்டியல் மேலும் நீளும். இவர்களுடன், 19 ஜூன் 1990 ஆம் திகதி, பத்மநாபா, கிருபாகரன், யோகசங்கரி, திவ்வியநாதன், கமலன், லிங்கன், செல்வராஜா, கோமளராஜா, அன்பு முகுந்தன், இந்திரகுமார், பத்மநாதன், புனிதவதி, புவனேஸ்வரி ஆகியோரும் தமிழ்நாட்டில் கோடம்பாக்கத்தில் சுட்டுக்கொல்லப்பட்டனர்.
இவர்கள் அனைவரும் தமிழ்பேசும் தமிழர்களே! இவர்களை கொன்றவர்கள் சிங்கள பேரினவாதிகளோ, சிங்கள கடும்போக்காளர்களோ, சிங்கள இராணுவத்தினரோ அல்ல என்பது ஊடகவியலாளனாக பயணித்துவரும் எனக்கும், என்னைப்போன்ற ஊடகவியலாளர்களுக்கும் அரசியல் வரலாறு எழுதிவரும் ஆய்வாளர்களுக்கும் நன்கு தெரிந்த சங்கதிதான்.

இதில் தெரியாத சங்கதி ஒன்றும் இருக்கிறது. அதனைச்சொல்வதற்காகத்தான் இதனை இன்று எழுதநேர்ந்தது.

1977 இல் அறுதிப்பெரும்பான்மையுடன் பதவிக்கு வந்த ஜே.ஆர். தலைமையிலான ஆட்சியின்போது தமிழ் மக்களுக்கு ஒரு இன்ப அதிர்ச்சியும் வந்தது. இடதுசாரிகள் அனைவரும் படுதோல்வி கண்டனர். ஶ்ரீமாவின் ஶ்ரீலங்கா சுதந்திரக்கட்சிக்கு எதிர்க்கட்சியாக வரும் சந்தர்ப்பமும் கிட்டவில்லை.
அதிர்ஷ்டம் தமிழர் விடுதலைக்கூட்டணிப்பக்கம் வந்தது. இந்த எதிர்பாராத சந்தர்ப்பம் சும்மா வரவில்லை என்பதை அன்றைய ஜே.ஆரின். ஆட்சியில் இருந்த அவரது கட்சியின் கடும்போக்காளர்களான சிறில் மத்தியூ, நெவில் பெர்ணான்டோ முதலானவர்கள் நன்கறிந்து வைத்திருந்தனர்.

“தமிழீழம் அமைப்பதற்காகவே ஆணை கேட்டு தேர்தலில் போட்டியிடுகிறோம் ” என்றே அமிர்தலிங்கம் மேடைகளில் முழங்கினார். அதற்காக வடபகுதித்தமிழர்களுக்கு உலக அரசியல் வரலாற்றுப்பாடமும் கற்பித்திருந்தார். அயர்லாந்து விடுதலைப்போராளிகள், 1920 ஆம் ஆண்டளவில் நடந்த தேர்தலில் வெற்றிபெற்றதும், நிழல் அரசாங்கம் அமைத்தது போன்று, தாங்களும் தமிழீழ நிழல் அரசாங்கம் அமைக்கமுடியும் என்று நம்பிக்கையூட்டினார். தங்களது தேர்தல் பரப்புரைக்கான அறிக்கையில், தமிழீழ தேசியப்பேரவை – (National Assembly of Tamil Eelam) உருவாகும் என்றும் குறிப்பிட்டிருந்தார்.
———–
அமிர்தலிங்கம், வட்டுக்கோட்டை பண்ணாகத்தில் சாதாரண குடும்பத்தில் 1927 ஆம் ஆண்டு பிறந்தவர். சுழிபுரம் விக்டோரியாக் கல்லூரியிலிருந்து கொழும்பு பல்கலைக்கழகம் சென்று சட்ட பீடத்தில் பயின்று பட்டம் பெற்று சட்டக்கல்லூரியில் இணைந்து சட்டத்தரணியானவர். படிக்கும் காலத்திலேயே சிறந்த பேச்சாற்றல் மிக்கவராகத்திகழ்ந்திருந்தவர். அவரது வாழ்வு தமிழரின் அரசியல் பக்கம் திரும்பியதனால், தந்தை செல்வநாயகம் தொடங்கியிருந்த தமிழரசுக்கட்சியில் சேர்ந்து முதலில் 1952 இல் நடந்த தேர்தலில் வட்டுக்கோட்டை தொகுதியில் போட்டியிட்டு, தோல்வி கண்டிருந்தாலும், அதன்பின்னர் 1956 இல் அதே தொகுதியில் நடந்த மற்றும் ஒரு தேர்தலில் போட்டியிட்டு வென்று நாடாளுமன்றம் சென்றார்.

சிங்கள ஶ்ரீ எதிர்ப்பு போராட்டம், யாழ். கச்சேரி சத்தியாக்கிரகம், காலிமுகத்தில் நாடாளுமன்றத்திற்கு முன்பாக நடந்த அகிம்சைப்போராட்டம் முதலானவற்றிலெல்லாம் பங்குபற்றி பொலிஸாரின் தாக்குதலுக்கும் இலக்காகியிருப்பவர். பனாகொடை இராணுவ முகாமிலும் தடுத்துவைக்கப்பட்டவர். 1972 இல் ஶ்ரீமாவின் ஆட்சிக்காலத்தில் புதிய அரசியலமைப்பை எதிர்த்தமைக்காகவும் கைதாகி தடுத்துவைக்கப்பட்டு, ட்ரயல் அட் பார் நீதிவிசாரணையின் பின்னர் விடுவிக்கப்பட்டார்.
1955 ஆம் ஆண்டு ஜூன் மாதம் 5 ஆம் திகதி பண்டாரநாயக்கா நாடாளுமன்றத்தில் முன்மொழிந்த தனிச்சிங்களச்சட்டத்தை எதிர்த்து அன்றைய தினமே சத்தியாக்கிரகம் செய்து, தலையில் பலத்த அடிவாங்கி இரத்தம் சிந்தச்சிந்த நாடாளுமன்ற அவைக்கு வந்த அமிர்தலிங்கத்தைப்பார்த்து, பிரதமர் பண்டாரநாயக்கா, “விழுப்புண்ணுடன் வரும் வீரரே வருக வருக” என வரவேற்று சிரித்து ஏளனம் செய்தார்.

அவ்வாறெல்லாம் களம்கண்டு வந்திருக்கும் அமிர்தலிங்கம் அவர்களை, மேலும் தீவிர தமிழ் உணர்வு பேசுவதற்கு கால் கோள் இட்டது 1970 இல் நடந்த தேர்தல். வட்டுக்கோட்டை தொகுதியில், கல்லூரி அதிபராகவிருந்த ஆ. தியாகராஜா ( தமிழ்க்காங்கிரஸ்) என்பவரிடம் தோற்றபோது, 1972 இல் அமுலுக்கு வந்த புதிய அரசியலமைப்புச்சட்டம் அமிருக்கு மேலும் உற்சாகத்தை ஊட்டியது.
வட்டுக்கோட்டை தீர்மானத்துடன், 1977 இல் மீண்டும் தேர்தலை அவர் சந்தித்தபோது எதிர்பாராதவிதமாக, அவரது விழுப்புண்ணை 1955 இல் ஏளனம் செய்தவரின் ஶ்ரீல.சு. கட்சியை, 1972 இல் அவரை சிறைக்குள் தள்ளிய அதே கட்சியின் தலைவியை முந்திக்கொண்டு அதிகப்படியான தொகுதிகளுடன் எதிர்க்கட்சித்தலைவரானார்.

இந்தியா – பாகிஸ்தான் ( இந்து – முஸ்லிம்) இனமுறுகள் தோன்றிய காலம் முதல் இந்தியாவில் ஜாஹிர் ஹுசேய்ன், அப்துல் கலாம் ஆகியோர் ஜனாதிபதிகளாக வந்துள்ளனர்.
ஆனால், இலங்கையில் சபாநாயகராக வரும் தகுதிகூட இன்றளவும் தமிழர்களுக்கோ, முஸ்லிம்களுக்கோ கிடைக்கவில்லை. பாக்கீர் மாக்காருக்கு அந்தப்பதவி சிறிது காலத்திற்கே கிடைத்தது. அதனையும் பொறுத்துக்கொள்ள முடியாத சிங்கள கடும்போக்காளர்களின் அழுத்தத்தினால், அவரும் பதவி இறக்கப்பட்டு அமைச்சரவை அதிகாரம் அற்ற அமைச்சராக வாழ்ந்து மறைந்தார்.
இந்தப்பின்னணிகளுடன்தான் அமிர்தலிங்கம் அன்று ஏற்றுக்கொண்ட எதிர்க்கட்சி தலைவர் பதவியையும் அவதானிக்கவேண்டியிருக்கிறது.

அவருக்கு அந்தப்பதவி கிடைத்தபோது கொழும்பில் வெளியான தினபதி பத்திரிகை ( ஆசிரியர் எஸ்.டி. சிவநாயகம்) ஒரு செய்தியை இவ்வாறு வெளியிட்டது: “தமிழ் ஈழம் கேட்ட அமிர், அரசின் வீடும் காரும் ஏற்பாரா!?”

இந்தத்தலைப்பின் இருமருங்கும் வீடும் – காரும் படங்களையும் பதிவுசெய்து அவரை ஏளனப்படுத்தியது அந்த தமிழ்ப்பத்திரிகை!
ஜே.ஆர். – வில்சன் எண்ணத்தில் உருவான மாவட்ட அபிவிருத்திச்சபைத்தேர்தலின் போது யாழ்ப்பாணத்தில் தோன்றிய அசாதாரண சூழ்நிலைகளையடுத்து, அந்தப்பிரசேத்தை அடக்கி ஆள்வதற்காக, தனது மருமகனான பிரகேடியர் திஸ்ஸ வீரதுங்காவை சர்வ அதிகாரமும் கொண்ட தளபதியாக நியமித்து யாழ்ப்பாணத்திற்கு அனுப்பினார் ஜே.ஆர்.
ஒருபுறம் நிறைவேற்று அதிகாரம் கொண்ட ஜனாதிபதி – மறுபுறம் யாழ்ப்பாணத்தை தனது கட்டுப்பாட்டுக்குள் கொண்டுவருவதற்கு எதனையும் செய்யத் தயாராகியிருக்கும் அவருடை மருமகன். இவற்றுக்கிடையே ஆயுதம் ஏந்திய தமிழ் இளைஞர்கள். அடிக்கடி கொழும்பிலிருந்து ஏளனம் செய்யும் தமிழ் ஊடகங்கள் ( தினபதி – சிந்தாமணி) இவ்வாறு பல முனையிலிருந்தும் அவரைநோக்கி அம்புகள் பாய்ந்தன.

இதுஇவ்விதமிருக்க, 1981 ஜூலை மாதம் 23 ஆம் 24 ஆம் திகதிகளில் நாடாளுமன்றில் எதிர்க்கட்சித்தலைவர் அமிர்தலிங்கத்திற்கு எதிரான நம்பிக்கையில்லாத் தீர்மானத்தில் கடும்போக்காளர்கள் சிலர் கடுமையான விமர்சனங்களை வைத்தனர்.

அவரை காலிமுகத்தில் கழுவிலேற்றி தண்டனை வழங்கவேண்டும் என்றும் உரத்துக்கத்தினர். கூக்குரல் எழுப்பினர்.

அந்த விவாதம் வந்தபோது அமிர்தலிங்கம் பேசுவதற்கும் சந்தர்ப்பம் தரப்படவில்லை. ஆளும் கட்சியினரின் 121 வாக்குகளை மாத்திரம் அந்தத்தீர்மானத்திற்கு ஆதரவானது என்று ஏற்று ஹன்சார்ட் பதிவுசெய்துகொண்டது. ஆனால், அந்தத்தீர்மானத்தை முன்மொழிந்த கடும்போக்காளர் நெவில் பெர்ணான்டோவின் எம்.பி. பதவியை ஜே.ஆர். தனது அதிகாரத்தினால் பறித்தார்.
பாலுக்கும் காவல், பூனைக்கும் தோழன் – தொட்டிலையும் ஆட்டி பிள்ளையையும் கிள்ளிவிடுதல் முதலான முன்னோர் மொழிகள் இச்சந்தர்ப்பங்களில்தான் எமது நினைவுகளுக்கு வருகின்றன.
இவ்வாறு ஒரு நம்பிக்கையில்லாத் தீர்மானம் வரவிருக்கும் தகவலைத்தெரிந்துகொண்ட பிரதமர் பிரேமதாச அன்றைய தினம் ஒரு வெளியூர் நிகழ்ச்சியை ஒழுங்குசெய்துகொண்டு மறைந்துவிட்டார்.
அந்த விவாதத்தில் எவரும் சுதந்திரமாகப்பேசமுடியும் என்ற அனுமதியை ஆளும்கட்சியின் கூட்டத்தில் முடிவெடுத்த பின்னரே கடும்போக்காளர் நெவில் பெர்ணான்டோ அன்று வரம்பு மீறிப்பேசினார்.

அந்த வரம்பு மீறலிலும் அவர் சொன்ன கருத்து இங்கு முக்கியமானது.

” தனது வாழ்நாள் முழுவதும் பிரிட்டிஷாரை எதிர்த்து, வெள்ளையனே வெளியேறு இயக்கத்தை நடத்திய மகாத்மா காந்தியை எந்த ஒரு பிரிட்டிஷ் பிரஜையோ எந்தவொரு வெள்ளை இனத்தவரோ சுட்டுக்கொல்லவில்லை. காந்தி நேசித்த தேசத்தில் அவரது மதத்தில் பிறந்த ஒருவனே அவரைச் சுட்டுக்கொன்றான். இவ்வாறு தெரிவித்தவர் ஆளுநராக இருந்த மவுண்ட் பேர்ட்டன். இதனைத்தான் எதிர்க்கட்சித்தலைவர் அமிர்தலிங்கத்திற்கும் சொல்லி வைக்கின்றேன். நீங்கள் வளர்த்த கடாக்கள் உங்கள் மார்பில் பாயும் காலம் வரலாம் என்று எச்சரிக்கின்றேன்”
——-
“ஒவ்வொரு வருடமும் ஜூலை மாதம் வரும்போது, மனதில் இனம்புரியாத கலக்கம் வரும் ” என்று இந்தப்பதிவில் நான் எழுதியிருந்தமைக்கான காரணத்திற்குரிய பதிலும் இந்தப்பதிவிலேயே இடம்பெற்றுள்ளதை அவதானிக்கலாம்.

அமிர்தலிங்கமும் யோகேஸ்வரனும் 1989 ஆம் ஆண்டு ஜூலை மாதம் 13 ஆம் திகதி மாலை வேளையில் கொழும்பில் சுட்டுக்கொல்லப்பட்டதன் பின்னணியில் உறைபொருளாகவும் மறைபொருளாகவும் பல கதைகள் இருக்கின்றன.

இதுபற்றி புலனாய்வு செய்வதற்கு இன்று எவரும் இல்லை. சம்பந்தப்பட்ட பலரும் பரலோகம் சென்றுவிட்டனர். முக்கியமாக விடுதலைப்புலிகளின் தலைவர், ஆலோசகர், யோகி, மகேந்தரராஜா என்ற மாத்தையா, இவரது வலதுகரமாக விளங்கிய வடமராட்சி அரசியல் துறைப்பொறுப்பாளர் விசு எனப்படும் இராசையா அரவிந்தராசா, மற்றும் அலோசியஸ், சிவகுமார் மற்றும் அன்றைய ஜனாதிபதி பிரேமதாச, பாதுகாப்பு அமைச்சர் ரஞ்சன் விஜேரத்தின ஆகியோர் மேல் உலகத்தில் அமிர்தலிங்கத்துடனும் யோகேஸ்வரனுடனும் உரையாடுவதற்கு சந்தர்ப்பம் கிடைத்தால் எப்படி இருக்கும் என்று கற்பனை செய்துபார்க்கலாம்.

1972 ஆம் ஆண்டு முதல் 1987 ஆம் ஆண்டுவரையில் இலங்கை அரசியலில் நேர்ந்த மாற்றங்களை ஒரு ஊடகவியலாளனாக அருகிலிருந்து அவதானித்துவிட்டு, புலம்பெயர்ந்துவந்த பின்னரும் அந்த பழக்கதோஷத்தினால் தொடர்ந்தும் அவதானித்துவருகின்றேன்.

அமிர்தலிங்கம் அவர்கள் சார்ந்திருந்த அரசியலுடன் உடன்பாடுகொள்ளமுடியாத மாற்றுச்சிந்தனையாளர்களதும் அபிமானத்திற்குரியவராகவே அவர் திகழ்ந்தார். சிறந்த நாடாளுமன்ற ஜனநாயகவாதியாகவும் செயல்பட்டவர்.

மாறி மாறி பதவிக்கு வந்த இலங்கை அரசுகளின் ஆத்திரமூட்டும் செயல்களை அண்டை நாடான இந்தியாவிடம் எடுத்துச்சொல்லி, இந்தியாவின் ஆதரவுடன் ஈழத்தமிழ் மக்களுக்கு ஒரு அரசியல் தீர்வைப்பெற்றுக்கொடுப்பதற்கு தன்னாளியன்ற அனைத்துவழிகளிலும் ( கடும்போக்காளரின் விமர்சனங்களுக்கும் ஆயுதம் ஏந்திய தமிழ் இயக்கங்களின் அழுத்தங்கள் அச்சுறுத்தல்களுக்கும் மத்தியில் ) போராடினார்.

அவர் தமிழர்களுக்காக மாத்திரம் குரல் எழுப்பவில்லை. சிங்களவர்கள், முஸ்லிம்களுக்காகவும் நாடாளுமன்றில் பேசியவர் என்பதற்கு ஆதாரமான பல தகவல்களை நாடாளுமன்ற பதிவேடுகளில் பார்க்கமுடியும்.

சிங்கள ஊடகவியலாளர்களின் உரிமைக்காகவும் துணிந்து குரல்கொடுத்திருக்கிறார். அது பற்றியெல்லாம் இங்கு விரிவஞ்சி தவிர்க்கின்றேன்.

ஒரு வரவு -செலவு திட்ட விவாதத்தின்போது அவர் ஆற்றிய ஊரையை நாடாளுமன்ற பார்வையாளர் (களரி) பிரிவிலிருந்து அவதானித்துக்கொண்டிருந்த, அன்றைய இராஜாங்க அமைச்சர் ஆனந்த திஸ்ஸ டீ அல்விஸ்ஸின் மனைவியார், வீடு சென்று அமிர்தலிங்கத்தை விதந்து பாராட்டி விரிவான கடிதம் எழுதி அனுப்பி வாழ்த்துத் தெரிவித்திருந்தார்.

தமிழ் அரசியல் தலைவர்களில் இராசதுரைக்கு அடுத்ததாக நான் பல தடவைகள் சந்தித்துப்பேசியிருப்பவர் அமிர்தலிங்கமாகத்தான் இருப்பார். இராசதுரைக்கு எதிராக காசி. ஆனந்தனை மட்டக்களப்பு தேர்தலில் நிறுத்தியது, ஆலாலசுந்தரத்தை யாழ்ப்பாணம் பல நோக்கு கூட்டுறவுச்சங்க ஊழல் குற்றச்சாட்டுக்களிலிருந்து காப்பாற்ற முனைந்தது போன்ற ஒரு சில விடயங்களில் அவரிடத்தில் எனக்கு ஏமாற்றங்கள் இருந்தபோதிலும், மேற்கிலங்கையில் எங்கள் ஊரும் 1981 இல் இனவாத சக்திகளினால் தாக்கப்பட்டபோது எதிர்க்கட்சித்தலைவராக இருந்த அவரிடம்தான் ஓடிச்சென்று முறையிட்டேன். அந்தவேளையிலும் அவர் அருகில் இருந்தவர்தான் யோகேஸ்வரன். அமிர் அண்ணன், எமக்காகவும் நாடாளுமன்றில் குரல் எழுப்பினார்.
1983 மார்ச் மாதம் எமது இலங்கை முற்போக்கு எழுத்தாளர் சங்கம் கொழும்பில் நடத்திய பாரதி நூற்றாண்டு விழாவிலும் உரையாற்றி கண்காட்சியையும் பார்வையிட்டார். பாரதியின் ” கேட்டிருப்பாய் காற்றே…” என்ற கவிதை வரிகளை தலைப்பாகக்கொண்டு நீண்டதொரு சிறப்பான உரையை பம்பலப்பிட்டி கதிரேசன் மண்டபத்தில் நிகழ்த்தினார். அதுவே அவர் இலங்கையில் நிகழ்த்திய இறுதியான இலக்கிய உரை!

1983 வன்செயல்களையடுத்து தமிழகத்தில் தஞ்சமடைந்து தமிழக அரசின் சட்டசபை உறுப்பினர்கள் தங்கும் விடுதியில் அவர் குடும்பத்தினருடன் வாழ்ந்தபோது, ஏப்ரில் மாதம் நண்பரும் எழுத்தாளருமான காவலூர் ஜெகநாதனுடன் சென்று பார்த்துப்பேசியிருக்கின்றேன். அவர் தமிழகத்திலிருந்து அவுஸ்திரேலியா உட்பட ஐரோப்பிய நாடுகளுக்கெல்லாம் பயணம் மேற்கொண்டு ஈழத்தமிழர்களுக்காக ஆதரவு திரட்டினார்.

அவுஸ்திரேலியாவுக்கு அவர் வந்து மெல்பன் வை. டபிள்யூ. சீ. ஏ. மண்டபத்தில் பேராசிரியர் இலியேஸர் தலைமையில் உரையாற்றியவேளையில் அந்த மண்டபத்திற்கு வெளியே இங்கிருக்கும் சிங்கள கடும்போக்காளர்கள் அவருக்கு எதிராக ஆர்ப்பாட்டம் செய்தனர்.

அச்சமயத்திலும், அவர், வெளியே நின்று ஆர்ப்பாட்டம் செய்யும் “சிங்களச் சகோதரர்கள்” என்றுதான் கண்ணியமாக விளித்துப்பேசினார்.

அதே மண்டபத்தில்தான் அவருக்கான இரங்கல் கூட்டத்தையும் 1989 ஜூலை மாதம் இங்குள்ள இலங்கைத்தமிழ்ச்சங்கம் நடத்தியது. ஆனால், அது கண்டனக்கூட்டமல்ல. வெறும் அஞ்சலிக்கூட்டம்தான். “பெரிய கம்பனியின்” அழுத்தங்களும் அதற்குக்காரணம்!

அமிர்தலிங்கம் மறைந்து சில வருடங்களின் பின்னர், அவுஸ்திரேலியா சிட்னிக்கு திருமதி மங்கையற்கரசி அமிர்தலிங்கம் வருகை தந்தார். 2001 ஆம் ஆண்டென நினைக்கின்றேன்.
சிட்னியில் வதியும் அன்பர் பட்டயக்கணக்காளர் திரு. துரைசிங்கம் ஊடாக தொடர்புகொண்டு, மெல்பனில் அமிர்தலிங்கம் நிகழ்த்திய உரையின் காணொளித்தொகுப்பை பெற்றார்.
அதன் பிரதியை அமிர்தலிங்கத்தின் நண்பரும் மெல்பனில் சட்டத்தரணியாக நீண்ட காலம் வதிபவருமான அன்பர் செல்வத்துரை ரவீந்திரன் அதனை பாதுகாப்பாக வைத்திருந்து சேர்ப்பித்ததுடன், திருமதி மங்கையற்கரசி அமிர்தலிங்கத்துடனும் உரையாடினார்.

அமிர்தலிங்கம் நினைவு அறக்கட்டளை 26 ஓகஸ்ட் 2002 இல் வரலாற்றின் மனிதன் என்ற ஆவணத்தை வெளியிட்டுள்ளது. அதனை பத்திரிகையாளர் சு. மகாலிங்க சிவம் (மாலி) டொக்டர் பாஞ். இராமலிங்கம் ஆகியோர் தொகுத்துள்ளனர். இந்திரா காந்தி முதல் பலரும் அமிர் பற்றிய தமது எண்ணங்களை பகிர்ந்துள்ளனர். மு. நித்தியானந்தன், சு. மகாலிங்க சிவம் (மாலி) டொக்டர் பாஞ். இராமலிங்கம் மற்றும் கே. கிருஷ்ணராஜாவும் இணைந்து மற்றும் ஒரு ஆவணத்தை அமிர்தலிங்கம்: ஒளியில் எழுதுதல் என்ற பெயரில் பல அரிய அபூர்வமான ஒளிப்படங்களை தொகுத்து வெளியிட்டுள்ளனர்.
வரலாற்றில் மனிதன் என்ற நூலில் “கேட்டிருப்பாய் காற்றே…” என்ற தலைப்பில் அமிர் அவர்களின் நினைவுகளை நானும் பகிர்ந்திருக்கின்றேன்.

அமிர்தலிங்கம் – யோகேஸ்வரன் ஆகியோர் அன்றைய தினம் (13-07- 1989) வாயிலில் பாதுகாப்பு கடமைக்கு நின்ற ஊழியரின் முன்னெச்சரிக்கையை அலட்சியம் செய்தமையும் அந்த அவலத்திற்கு காரணம் என்று கருதினாலும், அவர்களின் விதி காலனை அவர்களிடம் நெருங்கிவரச்செய்துவிட்டது எனக்கூறி, விதியின் மீது நாம் எளிதாக பழியை சுமத்திவிடமுடியும்!
அவர்களை மேல் உலகம் அனுப்பியவர்களின் இயக்கம் ” தாங்கள் அதைச்செய்யவில்லை” என்றே தொடர்ச்சியாக வாதிட்டு வந்தது.
அமிர்தலிங்கம் அந்த இயக்கத்தலைவரை “தம்பி” என்றும் இயக்கத்தவரை “தம்பிமார்” என்றுமே அழைத்து வந்தவர்.
இந்தியாவின் தலையீட்டை நிராகரிப்பதற்காகவும் இந்தியப்படையை வெளியேற்றுவதற்காகவும் அதிபர் பிரேமதாசா, அந்த இயக்கத்தவரை, ” My Boys” என்றே அழைத்து, தலைநகரில், ஹில்டன் ஹோட்டலில் தங்கவைத்து உபசரித்தார்.
அருமைத்தம்பிமாரும் My Boys களும் இறுதியில் அவர்களுக்கு என்ன செய்தார்கள்!? என்பதை வரலாற்று ஏடுகள் சொல்லிக்கொண்டே இருக்கின்றன.
—0—

Posted in Uncategorized | 2 பின்னூட்டங்கள்

தமிழ்-முஸ்லிம் சமூகத்தவரிடையே நல்லிணக்கத்திற்கான வகிபாகம்:

எழுத்தாளர்களின் பங்களிப்பும் பணிகளும்
கலாநிதி அமீர் அலி
( பொருளியல்துறை – மேர்டொக் பல்கலைக்கழகம், மேற்கு அவுஸ்திரேலியா)
(அவுஸ்திரேலியத் தமிழ் இலக்கிய கலைச்சங்கத்தின் ஏற்பாட்டில் மெல்பனில் நடைபெற்ற நிகழ்வில் சமர்ப்பிக்கப்பட்ட உரை)

இத்தலைப்பிலே ஒரு பெரும் சிக்கலுண்டு. அதனைத் தெளிவுபடுத்துதல் முதலில் அவசியம். தமிழ் என்பது ஒரு மொழியின் பெயர். முஸ்லிம் என்பது ஒரு மதத்தவரின் பெயர். தமிழைத் தாய்மொழியாகக் கொண்டவர்கள் அனைவரும் மொழிவாரியாக நோக்கின் தமிழரே. எனவே தமிழரென்ற பெயரை மொழிவாரியாக மட்டும் உபயோகப்படுத்தினால் தமிழைத் தாய் மொழியாகக் கொண்ட முஸ்லிம்கள் மட்டுமல்ல அம்மொழியைத் தாய்மொழியாகக்கொண்ட அனைவருமே தமிழராகின்றனர். அதேபோன்று இஸ்லாத்தைப் பின்பற்றும் எவ்வினத்தவராயினும் அவர்கள் முஸ்லிம்களே. ஆகவே, தமிழரென்பது எவ்வாறு ஒரு தனிப்பட்ட இனத்தவருக்குமட்டும் சொந்தமான பெயராக இருக்க முடியாதோ அதேபோன்று முஸ்லிம் என்பதும் ஒரு தனிப்பட்ட இனத்தவரின் பெயராக இருக்க முடியாது.

இதனைத் தெளிவாகப் புரிந்துகொண்டவர்கள் தமிழ்நாட்டு முஸ்லிம்கள். ஆகவேதான் அவர்கள் தங்களைத் தமிழரென்று மனங்கூசாமல் அழைக்கின்றனர். அத்துடன் நின்றுவிடாமல் இன்னுமொரு படியேறி தாம் திராவிட முஸ்லிம்கள் என்றும் கூறிக்கொள்கின்றனர். எனவே அவர்கள் இனத்தால் திராவிடர், மொழியால் தமிழர், மதத்தால் முஸ்லிம்கள். இதனாலேதான் ஒரு முறை அண்ணாத்துரை அவர்கள் தமிழக முஸ்லிம்களை “காலணாக்கள்” என வருணித்தார். காலணா இன்றி முழு அணா எவ்வாறு உருவாக முடியாதோ அதேபோன்று முஸ்லிம்கள் இல்லாமல் தமிழகம் இயங்கமுடியாதென்பதை அவருடைய புலமைப் பாணியிலே சுட்டிக்காட்டினார்.

இதனோடு ஒப்பிடுகையில் ஏன் தமிழையே தாய்மொழியாகக் கொண்ட இலங்கைவாழ் முஸ்லிம்கள் தம்மைத் தமிழரென இனங்காணத் தயங்குகின்றனர்? அதேவேளை ஒரு திராவிடரோ சிங்களவரோ சீனரோ இஸ்லாத்தைத் தழுவிவிட்டால், அவர் தன்னை முஸ்லிமென்று அழைப்பதில் எந்தத் தயக்கமும் காட்டுவதில்லை. இலங்கையைப் பொறுத்தவரை இச்சிக்கல் ஏன் தெளிவடையாமல் ஒரு தீராத பிரச்சினையாகவும் நல்லிணக்கத்தைக் குலைப்பதொன்றாகவும் தமிழ்மொழியைத் தாய்மொழியகக் கொண்டவரிடையே இன்றுவரை நிலைத்திருக்கின்றது?

தமிழ்ப் பேசும் மக்கள் என்ற போர்வைக்குள் முஸ்லிம்களை உள்ளடக்கியமை ஓர் அரசியல் உபாயமேயன்றி அடிப்படைப் பிரச்சினையைத் தீர்க்கும் ஒரு வழியல்ல. முஸ்லிம்களின் தயக்கத்துக்குரிய காரணங்களை ஆராய்ந்தபின்னர் எழுத்தாளர்களின் பங்களிப்பையும் பணிகளையும்பற்றி விபரிக்கலாம்.
அதற்கு முன்னர், இத்தலைப்புக்குள் நல்லிணக்கம் என்ற ஒரு வார்த்தையும் இருக்கின்றது. இந்த நல்லிணக்கம் தமிழுக்கும் முஸ்லிம்களுக்குமிடையிலா தமிழரென்ற இனத்துக்கும் முஸ்லிம்களுக்குமிடையிலா என்பதை ஆராயின் தமிழுக்கும் முஸ்லிம்களுக்குமிடையில் நல்லிணக்கம் அன்றுமிருந்தது, இன்றுமிருக்கிறது, இன்னுமிருக்கும்.
ஆனால், இந்த நல்லிணக்கம் எந்த அளவுக்கு ஆழமானது என்பதிலும் ஒரு தெளிவில்லாமல் இருக்கிறது. இன்று இலங்கையின் வடக்கிலும் கிழக்கிலும் மட்டுமின்றி சிங்களப் பகுதிகளுக்குள் வாழும் முஸ்லிம்களும் தமிழையே தாய்மொழியாகக் கொண்டுள்ளமையையும், அம்முஸ்லிம்களின் மத்தியிலிருந்து அற்புதமான பல தமிழிலக்கியப் படைப்புகள் ஆண்டுதோறும் வெளிவந்து கொண்டிருப்பதையும், மேலும் அவர்களின் மார்க்கச் சொற்பொழிவுகளெல்லாம் தமிழ் மொழியிலேயே பள்ளிவாசல்களில் நடைபெறுகின்றன என்பதையும் நோக்குகையில் தமிழுக்கும் முஸ்லிம்களுக்கும் இடையேயுள்ள நல்லிணக்கம் காலத்தையும் வென்றதொன்று என்பதை மறுக்க முடியாது.
ஒன்பது மாகாணங்களில் தமிழ் வளர்ப்போர்

1970 களில் கல்வி மந்திரியாக இருந்த பதியுத்தீன் மஹ்மூத் அவர்கள் மட்டக்களப்பில் ஒரு பொது மேடையிலே உரையாற்றியபோது அங்கு குழுமியிருந்த இந்து, கிறிஸ்தவத் தமிழர்களை நோக்கி, “நீங்கள் இரண்டு மாகாணங்களில் தமிழை வளர்க்கிறீர்கள், நாங்களோ ஒன்பது மாகாணங்களிலும் வளர்க்கிறோம்” என்று பெருமையுடன் பேசியதை நான் கேட்டேன். அதுமட்டுமன்றி, இன்றும்கூட ஒரு தனிச் சிங்களக் கிராமத்திலே ஒரு தமிழ்ப் பத்திரிகையையோ புத்தகத்தையோ பலரும் கேட்கும்படியாக ஒருவர் குரலெழுப்பி வாசிப்பாராயின் அவர் ஒரு முஸ்லிமாகத்தான் இருப்பார். இவ்வாறு தமிழ் மொழியுடன் இரண்டறக் கலந்து வாழும் இம்முஸ்லிம்கள் ஏன் தம்மை மொழிவாரியாகவேனும் தமிழரென அழைப்பதற்குத் தயங்குகின்றனர்? இது ஒரு புதிராகத் தோன்றவில்லையா?

இந்தப் புதிருக்கு விடை காணவேண்டுமானால் தமிழுக்கு முஸ்லிம்களிடையே என்ன அந்தஸ்து நிலவுகின்றதென்பதை முதலில் விளங்கவேண்டும். இலங்கைக்குள் இஸ்லாம் புகுந்த நாள் தொடக்கம் இன்றுவரை அரபு மொழியே இஸ்லாத்தின் மொழி. ஆதலால் அந்த மொழியின் ஸ்தானத்தில் வேறெந்த மொழியையும் உயர்த்திவைக்க முடியாதென்ற ஒரு கொள்கையை பரம்பரை பரம்பரையாக முஸ்லிம் மதத் தலைவர்கள் போதித்து வந்துள்ளனர். இதனாலேதான் ஆரம்பத்தில் இந்தியாவிலிருந்து வெளிவந்த எத்தனையோ இஸ்லாமியத் தமிழ் நூல்கள் அரபுத்தமிழ் என்ற ஒரு புதிய லிபியில் எழுதப்பட்டன. அது எழுத்துவடிவில் அரபி, ஓசைவடிவில் தமிழ். இன்று அந்த லிபி வழக்கிலில்லை. என்றாலும்கூட மதத்தலைவர்களின் தவறான ஒரு போதனையால் தமிழரென்ற இனத்துக்குள்ள தமிழ்ப்பற்று தமிழைத் தாய்மொழியாகக் கொண்ட முஸ்லிம்களுக்கு இல்லையென்றே கூறுவேன்.

இதனாலேதான் 1950களில் மொழிப் பிரச்சினை தலைதூக்கியபோது முஸ்லிம் தலைவர்கள் எந்தத் தயக்கமுமின்றிச் சிங்களத்தை ஆதரித்தனர். சிங்கள ஸ்ரீ எதிர்ப்புப் போராட்டம் ஆரம்பமாகியபோது ஓரு முஸ்லிம் பாராளுமன்றப் பிரதிநிதி அரபியிலே அந்த எழுத்தை எழுதி மோட்டார் வாகனங்களில் ஒட்டுமாறு தம் முஸ்லிம் ஆதரவாளர்களைத் தூண்டினார். முஸ்லிம் வைதீக மதவாதிகளைப் பொறுத்தவரை தமிழோ சிங்களமோ ஆங்கிலமோ, அரபி தவிர்ந்த வேறெந்த மொழியோ, அவையெல்லாம் நிச்சயமற்ற இந்த உலக வாழ்வுக்கு மட்டுமே வேண்டியவை. அரபு மொழி மட்டுமே இம்மைக்கும் மறுமைக்கும் வழிகாட்டும் ஒரு மொழி என்ற கொள்கை இன்றும் பரவலாக நிலைத்திருப்பதால், தமிழை முஸ்லிம்கள் தாய்மொழியாகக் கொண்டிருந்தபோதும்கூட அவர்களது தமிழ் மொழிப்பற்று ஆழமானதொன்றல்ல என்பதே எனது வாதம். முஸ்லிம்கள் அரபு மொழியையே கற்கவேண்டும், பேசவேண்டும், எழுதவேண்டும் என்ற பிரச்சாரம் 1980களுக்குப்பின் வைதீகவாதிகளால் பல நாடுகளில் முடுக்கிவிடப்பட்டுள்ளதை இச்சந்தர்ப்பத்தில் மறத்தலாகாது.
எனவே, மொழிவாரியாக நோக்கினும் இனவாரியாக நோக்கினும் நல்லிணக்கம் என்பது தமிழரென்ற ஒரு தனி இனத்துக்கும் தமிழ் மொழியைத் தாய்மொழியாகக் கொண்ட முஸ்லிம்களுக்குமிடையே ஒரு பிரச்சினையாக இலங்கையில் தோற்றமெடுத்துள்ளதில் ஆச்சரியமில்லை. இது ஒரு கசப்பான உண்மையென்பதை யாரும் மறுக்கமுடியாது.

இது தொடர்பாக இன்னுமொரு கேள்வியையும் முன்னிலைப்படுத்த வேண்டியுள்ளது. ஆயிரம் ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக சிங்களவரும், தமிழரும், முஸ்லிம்களும் மிகநெருக்கமாகவும் பரஸ்பர நல்லிணக்கத்துடனும் வாழ்ந்துவந்த இலங்கையில் எப்போதிருந்து அந்தப் பரஸ்பரச் சூழல் மாறத்தொடங்கியது? குறிப்பாக தமிழருக்கும் முஸ்லிம்களுக்குமிடையே ஆயிரமாண்டுகளாக நிலவிவந்த நல்லிணக்கம் எப்படி எங்கே யாரால் நிலைகுலைக்கப்பட்டது? இதற்குரிய விடைகளை விளங்காமல் நல்லெண்ணெத்தை எப்படி வளர்ப்பதென்பதைத் தெளிவாக ஆராய முடியாது. அந்த விடைகளைக் காண வரலாற்றின் பக்கங்களைப் புரட்டுவது அவசியம்.

அவ்வாறு புரட்டும்போது தோன்றுகின்ற ஒரு முக்கிமான வரலாற்றுண்மையை இங்கே சுட்டிக்காட்டவேண்டியுள்ளது. இலங்கை முஸ்லிம்கள் ஒரு கலப்பினத்தவர். ஆரம்பத்தில் அரேபியத் தீபகற்பத்திலிருந்தும், பாரசீகத்திலிருந்தும் அவர்களின் மூதாதையர் இலங்கைக்கு வந்திருந்தாலும் காலவோட்டத்தில் பெரும்பாலான முஸ்லிம்கள் இந்திய உபகண்டத்திலிருந்தே வந்து குடியேறியுள்ளனர். பதினாறாம் நூற்றாண்டில் போர்த்துக்கீசர் இலங்கையைக் கைப்பற்றியபோது வருடந்தோறும் 500 அல்லது 600 முஸ்லிம்களாவது அங்கிருந்து வந்தனரென்று ஒரு போர்த்துக்கீச வரலாற்றாசிரியர் கூறியுள்ளார். பின்னர், பதினேழாம் நூற்றாண்டில் ஒல்லாந்தராட்சி தொடங்கியபோது இந்தோனேசிய முஸ்லிம் குடும்பங்கள் பல அங்கிருந்து ஒல்லாந்தரால் வெளியேற்றப்பட்டு இலங்கையிலே குடியேற்றப்பட்டனர். ஆகவே, இலங்கை முஸ்லிம்கள் அரேபிய-பாரசீக-இந்திய-மலாய குருதிக் கலவையால் உருவாகிய ஒரு கூட்டம். இது தந்தையர் வழியாக முஸ்லிம்களின் பூர்வீகத்தைக் கிளறும்போது தோன்றும் ஓருண்மை. ஆனால் தாய்வழியிலே அப்பூர்வீகத்தைக் கிண்டினால் வேறோர் உண்மை வெளிவரும். அதாவது ஆதியிலே வந்து குடியேறிய முஸ்லிம்களில் மிகப் பெரும்பான்மையினர் ஆண்களே.

அவர்கள் குடும்பங்களாக தாய், மனைவி, மக்களுடன் வந்து குடியேறவில்லை. மாறாக, இங்குள்ள சிங்கள, தமிழ், முக்குவ, பெண்களைத் திருமணம்செய்தே தமது குடும்பங்களைப் பெரும்பாலும் பெருக்கியிருக்க வேண்டும். எனவே இலங்கை முஸ்லிம்களின் பூர்வீகத்தை ஆண்வழியில் நோக்குகையில் அது மத்திய கிழக்கிலோ, இந்திய உபகண்டத்திலோ, மலாயதீவுக்கூட்டுக்குள்ளேயோ போய்முடியலாம். ஆனால், தாய்வழியில் நோக்குகையில் அது ஒரு சிங்களத்தியிலோ தமிழச்சியிலோதான் முடிவடையும். அவ்வாறாயின் இலங்கை முஸ்லிம்கள் அங்குவாழ் சிங்களவர்களுக்கும் தமிழர்களுக்கும் மச்சான்களும் மாமன்களுமாகின்றனரல்லவா?
இதை ஏற்றுக்கொண்டால் பொது பல சேனையும், சிங்ஹ லேயும், யாழ்நகரிலே புதிதாக உருவாகத் துடிக்கும் சிவ சேனையும் முஸ்லிம்களை நோக்கி, ” நீங்கள் அரேபியாவுக்குச் செல்லுங்கள் ” என்று கூறுவதில் ஏதேனும் அர்த்தமுண்டா? இலங்கை இன்று எதிர் நோக்கும் பேரினவாதச் சூழலில் தமிழ் – முஸ்லிம் நல்லிணக்கத்தைப்பற்றிக் கலந்துரையாடும் நாம் இந்த வரலாற்றுண்மையை மனதிற் கொள்ள வேண்டும்.

இன நல்லிணக்கத்திற்கு நேர்ந்த பின்னடைவு
அது ஒரு புறமிருக்க, பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டின் இறுதிக் காற்பகுதிவரை இலங்கை முஸ்லிம்களிடம் தமது இனம்பற்றிய வாதப்பிரதிவாதங்கள் எழவே இல்லை. அவர்கள் யாரென்பதுபற்றி அவர்களுக்கே தெளிவான ஒரு விளக்கமிருக்கவுமில்லை. இந்தச் சூழலிலேதான் பிரித்தாளும் பிரித்தானியரின் குடியேற்ற ஆட்சி அப்போதிருந்த இலங்கைச் சட்டசபையிலே இனவாரியாகப் பிரதிநிதிகளை நியமிக்கலாயிற்று. தமிழரின் பிரதிநிதியாக சேர் பொன்னம்பலம் இராமநாதன் அப்போது நியமனம் பெற்றிருந்தார். ஆனால், 1880 களில் முஸ்லிம்களுக்கும் ஒரு பிரதிநிதி அச்சட்டசபையிலே நியமனமாகக்கூடிய ஒரு சந்தர்ப்பம் எழுந்தது. இதை உணர்ந்த இராமநாதன், ” முஸ்லிம்களும் தமிழர்களே, ஆனால் அவர்கள் இஸ்லாமிய மதத்தைப் பின்பற்றுகிறார்கள் எனவும் அவர்கள் பேசுவது தமிழ், அவர்களின் சமூக சம்பிரதாயங்கள் எத்தனையோ தமிழரின் சம்பிரதாயங்களே” எனவும் வாதிட்டு அவரது வாதத்தின் அந்தரங்க நோக்கமாக முஸ்லிம்களுக்கெனத் தனிப்பட்ட பிரநிதித்துவம் தேவையில்லையென்ற கருத்துப் பொதிந்திருந்ததை முஸ்லிம்கள் உணர்ந்தனர்.
இதனால் கொதிப்படைந்த சித்தி லெப்பை, ஐ. எல். எம். அப்துல் அஸீஸ் போன்ற முஸ்லிம் தலைவர்கள் இனத்தால் முஸ்லிம்கள் சோனகரென்றும், அவர்களையே ஆங்கிலத்தில் மூஅர்ஸ் என்று அழைக்கின்றனரென்றும், அப் யெர்களைப்பற்றிய ஒரு நீண்ட ஆய்வுக்கட்டுரையை எழுதி வெளியிட்டு அரசாங்கத்தின் கவனைத்தை ஈர்த்தனர். இந்தப் பெயர்களின் வரலாற்றுத் தோற்றத்தைப்பற்றிய சர்ச்சைக்குள் நான் இங்கு நுழைய விரும்பவில்லை.

அது இவ்வுரையின் தலைப்புக்குத் தேவையுமில்லை. இருந்தும் இப்போராட்டத்தில் முஸ்லிம்கள் வெற்றிகண்டு சட்டசபையில் தமது சமூகத்துக்கெனத் தனிப்பிரதிநிதி ஒருவரையும் பெற்றுக் கொண்டனர். ஆனால், துரதிஷ்டமாக இந்தச் சம்பவமே முஸ்லிம்களுக்கும் தமிழருக்குமிடையே குறிப்பாக தமிழ்த் தலைவர்களுக்குமிடையே முதன்முதலாக ஒரு கசப்புணர்வைத் தோற்றுவித்தது. இந்தக் கசப்புணர்வே அரசியல் உருவத்தில் படிப்படியாக வளர்ந்து இரு சமூகத்தாரிடையேயிருந்த நல்லெண்ணத்தைச் சிதைக்கலாயிற்று.

1915ஆம் ஆண்டு வெடித்த சிங்கள-முஸ்லிம் இனக்கலவரத்தில் சிறுபான்மை முஸ்லிம்கள் சிங்கள கடும்போக்கு தீயசக்திகளினால் தாக்கப்பட்டு பல உயிர்களையும் உடமைகளையும் இழந்தமையை வரலாற்றேடுகள் வெளிப்படுத்தியுள்ளன. அந்தக் கலவரத்துக்குத் தூண்டுதல் வழங்கிய பல பௌத்த சிங்களத் தலைவர்களை அரசு கைது செய்து சிறையிலடைத்ததையும் அதே வரலாறு சுட்டிக்காட்டுகின்றது. ஆனால், அந்தக் கைதிகளின் விடுதலைக்காக இங்கிலாந்துவரை சென்று வாதாடியவர் தமிழரின் தலைவர் இராமநாதன் என்பது முஸ்லிம்களுக்கு எத்தகையதொரு ஏமாற்றத்தை ஏற்படுத்தியிருக்குமென்பதை அன்றையத் தமிழ்ச் சமூகம் உணரத்தவறியதால், ஏற்கனவே இராமநாதனால் உடைபட்ட தமிழர்-முஸ்லிம் நல்லிணக்கம் மேலும் சிதறுண்டது. பின்பு, 1930, 1940களில் இந்தியச் சுதந்திரப் போராட்டம் பாக்கிஸ்தான் பிரிவினைப் போராட்டத்தைத் தோற்றுவித்தபோது தமிழ்த் தலைவர்களும் அவர்தம் ஆதரவாளர்களும் காந்தி பக்தர்களாகமாறி காங்கிரசை ஆதரித்துநிற்க, முஸ்லிம் தலைவர்களும் அவர்களின் ஆதரவாளர்களும் ஜின்னாவின் பக்தர்களாக நின்று முஸ்லிம் லீக்கை ஆதரித்தனர். இந்த நிகழ்வு தமிழருக்கும் முஸ்லிம்களுக்குமிடையே இருந்த உறவை தொடர்ந்து நலிவடையச் செய்தது.

நாடு சுதந்திரம் அடைந்த பின்பு சிங்களவர்- தமிழர் உறவு பாஷைப் பிரச்சினையால் வேகமாகச் சிதைவுறத் தொடங்குவதற்கும் முன்பாக எழுந்த முஸ்லிம் பாடசாலைப் போராட்டம் முஸ்லிம் – தமிழர் நல்லுறவை மேலும் சீரழித்தது. இது ஒரு கசப்பான போராட்டம். இன்றுவரை இலங்கை முஸ்லிம்களின் கல்வி வளர்ச்சிபற்றி ஆராய்ந்த ஆய்வாளர்களெவரும் இந்தப் போராட்டத்தைப் பற்றிப் பூரணமாக ஆராயாதது ஒரு பெருங்குறையே. அதைப்பற்றி இங்கு விளக்கமளிக்க நான் விரும்பவுமில்லை. ஆனால், அப்போராட்டத்தத்தைத் தொடர்ந்து மேலும் பல பிரிவினைவாதங்கள் நமது இரு சமூகங்களுக்கிடையேயும் ஒன்றன்பின் ஒன்றாக வளரலாயின. உதாரணத்துக்குச் சில: இலங்கை வானொலியின் தேசிய தமிழ் ஒலிபரப்பில் முஸ்லிம்களுக்கென பிரத்தியேக நேரம் தேவை என்ற கோரிக்கை, காலையிலே இடம்பெற்ற நற்சிந்தனை நிகழ்ச்சியிலும் சைவ நற்சிந்தனை, கிறித்தவ நற்சிந்தனை, இஸ்லாமிய நற்சிந்தனை என்ற பிரிவு ஏற்பட்டமை தமிழ் இலக்கியத்திலே முஸ்லிம் தமிழ் இலக்கியத்தை மட்டுமே முஸ்லிம் பாடசாலைகளிற் படிப்பிக்கும் முயற்சி, என்றவாறு கலையையும் கல்வியையும் சிந்தனையையும் இனவாரியாகவும் மதவாரியாகவும் பிரித்ததனால் முஸ்லிம் – தமிழர் நல்லிணக்கம் ஓயாது சரிவடைந்தது.
இவற்றிற்கெல்லாம் மகுடம் வைத்ததுபோல் அமைந்ததுதான் தமிழரதும் முஸ்லிம்களதும் அரசியல் போக்கு. தமிழரின் அரசியல் தலைவர்களும் முஸ்லிம்களின் அரசியல் தலைவர்களும் ஒருவரையொருவர் என்றுமே நம்பியதில்லை. தமிழரசுக் கட்சித்தலைவர்களோ இலங்கைத் தமிழ் காங்கிரஸ் தலைவர்களோ என்றுமே முஸ்லிம்களை சமநிலையில் வைத்துக் கணித்ததுமில்லை. அதேபோன்று முஸ்லிம் அரசியல்வாதிகளும் தமிழ்த் தலைவர்களைத் தமது இனத்தின் பரம எதிரிகளாகவே கருதினர். உதாரணத்துக்காக சில தலைவர்களின் வெளிப்படையான கூற்றுக்களை இங்கே சுட்டிக்காட்ட விரும்புகிறேன்:

முஸ்லிம்களைப்பற்றித் தமிழ்த் தலைவர்களின் சில கூற்றுக்கள்:
“நீங்கள் (முஸ்லிம்கள்) தராசோடும் முழக்கோலோடும் வந்தீர்கள், நாங்களோ வாளுடன் வந்தோம். உங்களை எப்படி நாங்கள் சமநிலையில் வைத்துப் பேசலாம்.”
“நீங்கள் அங்காடியில் வியாபாரம் செய்ய இடம் கேட்கிறீர்கள், நாங்கள் அரண்மனையிலே அந்தஸ்துக்காகப் போராடுகிறோம்.”

“நீங்களோ மாளிகைகளிலே வாழ்ந்துகொண்டு உங்கள் பாடசாலைகளை மாட்டுத் தொழுவங்களாக வைத்திருக்கிறீர்கள். நாங்கள் மண்குடிசைகளிலே வாழ்ந்துகொண்டு எங்கள் பாடசாலைகளை மாளிகைகளாக வைத்திருக்கின்றோம்.”
“ஆகவே உங்களை எவ்வாறு நாங்கள் சமநிலையில் வைக்கலாம்?”

தமிழரைப்பற்றி முஸ்லிம் தலைவர்களின் சில கூற்றுக்கள்:

“மூன்று தமிழனைத்தான் நம்பலாம்: இறந்தவன், இன்னும் பிறவாதவன், புகைப்படத்திலிருப்பவன்”
“தமிழன் ஒரு காபிர் (இறைவனை நிராகரிப்பவன்) காபிரின் உறவு கரண்டைக் காலுக்குக் கீழ.”
“தமிழனையும் சிங்களவனையும் சேரவிட்டால் நாம் மூழ்குவோம், பிரித்துவைத்தால் நீந்துவோம்.”
இக்கூற்றுக்களை மையமாகவைத்து வளர்ந்த இன உணர்வும் இன உறவும் எவ்வாறு நல்லிணக்கத்தை இரு சாரார்க்குமிடையே வளர்க்க முடியும்?

இவ்வாறு ஒருவரை மற்றவர் நம்பாமல் வாழ்ந்த சூழலில் வியாபாரத் திறனுள்ள முஸ்லிம்களும் அவர்களின் தலைவர்களும் பெரும்பான்மை இனத்துடன் சேர்ந்து தமிழரின் கண்ணீரிலே அரசியல் இலாபம் தேடியதில் ஆச்சரியம் எதுவும் இல்லை. 1950களிலிருந்து 2009 வரையுள்ள இலங்கையின் அரசியல் வரலாற்றில் முஸ்லிம்களின் அரசியல் அத்தியாயத்தினுள் இழையோடி நிற்கும் ஒரே உண்மை இதுதான். இதனைப் பூசி மெழுக வேண்டிய அவசியமில்லை.

ஆனாலும் இத்தனைக்கும் மத்தியிலே வடக்கிலும் கிழக்கிலும் அதுவும் குறிப்பாகக் கிழக்கில் வாழும் தமிழரையும் முஸ்லிம்களையும் பற்றிக் குறிப்பிடும்போது அவர்கள் பிட்டும் தேங்காய்ப் பூவும்போன்று நெருங்கி வாழ்கின்றனரென்று மேடைப் பிரசங்கிகள் வாயாரப் புகழ்வதையும் கேட்கிறோம். நெருங்கி வாழ்வது வேறு. இணங்கி வாழ்வது வேறு. இந்தப் பிரசங்கிகளிடம் நான் கேட்கும் கேள்வி இதுதான்: நீங்கள் குறிப்பிடும் பிட்டு வண்டுப் பிட்டா? குழல் பிட்டா? வண்டுப் பிட்டுக்குள் மாவும் தேங்காயும் கலந்திருக்கும். ஒன்றிலிருந்து மற்றதைப் பிரிப்பது கடினம். ஆனால், குழல் பிட்டில் தேங்காயும் மாவும் ஒன்றின்மேல் மற்றது ஓரத்தில் தொட்டுக் கொண்டிருந்தாலும் அவை உண்மையிலே பிரிந்துதான் இருக்கின்றன. கிழக்கிலே இதைத்தான் காண்கிறோம். மட்டக்களப்புக்குத் தெற்கே முஸ்லிம்கள் வதியும் காத்தான்குடி மாவென்றால் அதன் இருகோடியிலும் அமைந்துள்ள தமிழ்க் குடிகளின் ஆரையம்பதியும் கல்லடியும் தேங்காய்ப்பூ. முஸ்லிம்களின் சாய்ந்தமருதூரும் நிந்தவூரும் தேங்காய்ப்பூவென்றால் அவ்வூர்களுக்கு நடுவிலே சிக்கியிருக்கும் தமிழர்களின் காரைதீவு மாவு. அதேபோன்று மட்டக்களப்புக்கு வடக்கே முஸ்லிம்களின் ஏறாவூர் தேங்காய்ப்பூ என்றால், அதன் இருமருங்கிலுமுள்ள தமிழர்களின் தன்னாமுனையும் செங்கலடியும் மாவு. இப்படி நெருங்கி வாழும் இரு இனங்களின் உறவு ஓர உறவா? ஆழ உறவா?

குழல் பிட்டு வண்டுப் பிட்டாக மாறவேண்டுமாயின் இன உறவு ஆழமானதாக மாறவேண்டும். அந்த உறவு பல பரிமாணங்களில் வடிவெடுக்க வேண்டும். எடுத்துக்காட்டாக, குடும்பங்களிடையே திருமணங்களும் விருந்துபசாரங்களும் இளைஞர்களிடையே இனங்கலந்த விளையாட்டுக் கழகங்களும், இசைக் குழுக்களும், கலாசார நிகழ்வுகளும், புத்திஜீவிகளிடையே இனங்கலந்த இலக்கிய மன்றங்களும், வாசகர் வட்டங்களும், சமூகசேவை இயக்கங்களும் என்றவாறு பல வடிவங்களில் தமிழர்களும் முஸ்லிம்களும் கலந்துறவாடும்போதுதான் இன உறவும் நல்லிணக்கமும் ஆழமாகக் காலூன்றும். வடக்கிலும் கிழக்கிலும் இந்த வடிவங்கள் உண்டா? இல்லையென்றால் இவ்விரு சமூகத்தாரின் உறவு ஓர உறவே.

சந்தையிலே மட்டுமே இவ்விரு இனங்களும் சந்தித்து உறவாடுகின்றன. ஒரு முஸ்லிமோ தமிழனோ ஒரு பொருளையோ சேவையையோ இன்னொரு தமிழனுக்கோ முஸ்லிமுக்கோ விற்கிறான். மற்றவன் அதை வாங்குகிறான். அத்துடன் அவர்களின் உறவு அடுத்த சந்தைச் சந்திப்புவரை பூரணமாகிவிட்டது. முன்னர் குறிப்பிட்ட அர்த்தபுஷ்டியுள்ள உறவுப் பரிமாணங்களெல்லாம் தத்தமது சொந்த இனத்துக்குள்ளேதான் காணப்படுகின்றன. இதுதான் வடக்கிலும் கிழக்கிலும் இன்று நாம் காணும் யதார்த்தம். இந்த யதார்த்தத்தை மூடிமறைத்துவிட்டு, நாங்கள் பிட்டும் தேங்காய்ப்பூவும்போல் நெருங்கி வாழ்கிறோம் என்று பறையடிப்பதில் எந்த அர்த்தமுமில்லை. சந்தை உறவைக்கூட இனி வேண்டாமென்று இன்று ஓர் இயக்கம் வடக்கிலும் கிழக்கிலும் தலைவிரித்தாடுவதை யாழ்ப்பாணத்திலும், வவுனியாவிலும், கிரானிலும் காளான்கள்போன்று தோன்றிமறையும் சுவரொட்டிகள் அம்பலப்படுத்துகின்றன.

இன்று காணப்படும் ஓர உறவை ஆழ உறவாக்கினாலன்றி இவ்விரு சமூகங்களுக்கிடையேயும் நல்லிணக்கமென்பது வெறும் மேடைப் பேச்சாகத்தானிருக்கும். இந்த மாற்றத்தைக் கொண்டுவருவதில் எழுத்தாளர்களின் பணியும் பங்களிப்பும் அவசியமாகின்றது. இது காலத்தின் கட்டாயம்.
எழுத்தாளர் என்பவர்கள் ஒரு சமூகத்தின் புத்திஜீவிகள் என்ற வட்டத்துக்குள் அடங்குவர்.; தற்கால அரசறிவியல் எழுத்தாளர்களை ஒரு சமூகத்தின் ஆறாவது பிரிவுக்குள் அடக்குகின்றது. இந்தப் பிரிவுகளின் வரலாற்றை இங்கே சுருக்கமாக விளக்குவது இவ்வுரையின் தலையங்கத்துக்கு அவசியமாகின்றது. பிரஞ்சுப் புரட்சிக்காலத்தில் மூன்று சமூகப் பிரிவுகளையே அரசறிவியல் வகுத்திருந்தது. முதலாம் பிரிவில் மதபீடத்தையும் இரண்டாம் பிரிவில் பிரபுத்துவத்தையும் குறிப்பிட்டு இவ்விரண்டினதும் மேலாதிக்கத்தினுக்கு எதிர்பலமாக பொதுமக்களை மூன்றாம் பிரிவில் அடக்கியது.
ஆனால், காலவோட்டத்தில் பொதுமக்களின் பலம் சந்தைச் சரக்காக மாறத்தொடங்கவே பிரதான ஊடகத்துறையை நான்காவது சக்தியாக அரசறிவியல் கருதியது. இத்துறை சமூகப்பிணிகளை வெளிப்படையாகச் சுட்டிக்காட்டி அதற்குப் பரிகாரந்தேடும் பொறுப்பை ஆட்சியாளர்களுக்கு வலிந்துரைத்து ஒரு பயனுள்ள அதேவேளை பலமுள்ள சக்தியாக சமூகத்தில் இயங்குமென எதிர்பார்க்கப்பட்டது. ஆனால் அதுவும் ஆட்சியாளர்களின் கைப்பிள்ளையாக மாறத் தொடங்கியதனால் இன்றைய தொழில்நுட்ப வளர்ச்சி சமூக ஊடகத்துறையை சமூகத்தின் ஐந்தாம் பிரிவாக மாற்றி அது ஒரு மாற்றுப்பலமுள்ள சக்தியென இயங்குமென அசறிவியல் எதிர்பார்த்தது.
ஐயோ! அதுவும் நான்காவது பிரிவின் மேலாதிக்கத்துக்கு அடிமையாகக்கூடிய வாய்ப்பிருப்பதனால் ஓர் ஆறாம் பிரிவை அரசறிவியல் இன்று இனங்கண்டுள்ளது. இந்த ஆறாவது பிரிவுக்குள் சமூகத்தின் நிலபரங்களையும் அங்கே நடைபெறும் மாற்றங்களையும் கூர்மையாக நோக்கி அவற்றுள் நல்லதைப் போற்றி அல்லதைத் தூற்றி அறிவுபூர்வமாகத் தமது கருத்துக்களைத் தெரிவிக்கும் புத்திஜீவிகள் அடங்குவர். எழுத்தாளர்களும் இந்தப் பிரிவின் முக்கிய அங்கத்தவர்களே.
தமிழர்களுக்கும் முஸ்லிம்களுக்குமிடையே உயர் மட்டத்தில் அதாவது இலக்கிவாதிகளிடையேயும் அறிவுஜீவிகளிடையேயும் நல்லிணக்கம் வளர்ந்திருக்கிறது, வளர்கிறது, இன்னும் வளரும். ஆனால், கண்ணாடிச் சாளரத்தினூடாகக் கண்ணைக் கவரும் வண்ண ரோஜாக்களைப் பார்த்துவிட்டு வெளியிலே வசந்தம் பிறந்துவிட்டதென்று கூறமுடியுமா?

எனவே பிரச்சினை உயர்மட்ட மக்களுக்கிடையே இல்லை. ஆய்வாளன் அப்துல் கரீமும் இலக்கியவாதி இராமலிங்கமும் அரங்குகளிலும் அங்காடித் தெருவிலும் அகந்திறந்து பேசி உறவாடி உண்டு களித்திருக்கலாம். ஆனால், இரு சமூகங்களினதும் அடிமட்டத்தில் வாழும் கந்தசாமியும் கச்சி முகம்மதுவும் அவ்வாறு உறவாடுகிறார்களா? அவர்களின் உறவைப் பிரித்துத்தானே அரசியல்வாதி தன்கோட்டையைக் கட்டுகிறான். அவனின் கோட்டையைத் தகர்த்தெறிந்து இன நல்லிணக்கத்தை வளர்க்க எழுத்தாளர்கள் என்ன செய்யவேண்டும்? இதுதான் இன்று எம்மை எதிர்நோக்கும் வினா.
புத்திஜீவிகளுக்கேயுரிய ஒரு முக்கிய பண்பு உண்மையை அதாவது யதார்த்த நிலையை ஒளிவுமறைவின்றித் துணிவுடன் கூறுதல். “அச்சமுடையார்க்கு அரணில்லை” என்று எச்சரிக்கிறது குறள். ஆகவே எழுத்தாளர்கள் யதார்த்தத்தைத் தமது எழுத்துக்கள் மூலம் பக்கச்சார்பின்றி வெளிப்படுத்தவேண்டும். அவ்வாறு வெளிப்படுத்தும் படைப்புகளின் வடிவங்கள் மாறுபடலாம். அவர்கள் எழுதுவது நாவலாகலாம், சிறுகதையாகலாம், கவிதையாகலாம், நாடகமாகலாம் அல்லது கட்டுரையாகலாம். ஆனால் யதார்த்தம் திரிபடையக்கூடாது. அதிகாரத்துக்குப் பயந்தும், அது வழங்கும் சலுகைகளில் மயங்கியும், உண்மையை எழுத ஓர் எழுத்தாளன் தயங்குவானாயின் அல்லது உண்மையைத் திரிபுபடுத்தி எழுதுவானாயின் அவனுடைய எழுத்துக்களுக்கு சமூக மாற்றத்தையேற்படுத்தும் சக்தியிருக்காது. ஒரு போர்வீரனின் வாளைவிட எழுத்தாளனின் பேனா வலுவானதென்ற முதுமொழி அவனுக்குப் பொருந்தாது. அவனுடைய எழுத்தால் சுயலாபம் பெருகலாம், ஆனால், பொதுநலன் பெருகமுடியாது. ஆகவே முஸ்லிம் தமிழ் எழுத்தாளர்களின் இன்றைய மகத்தானதொரு பணி தமது சமூகங்களுக்கிடையே நல்லிணக்கம் ஏற்படுவதற்குத் தடையாக விளங்கும் காரணிகளைப்பற்றிய உண்மைகளையும், அதே சமயம் நல்லிணக்கம் வளர்வதற்குச் சாதகமாக விளங்கும் வரலாற்றுச் சம்பவங்களையும் துணிவுடன் பொதுமக்கள் அறியுமாறு செய்தலாகும். அவ்வாறான இரண்டொரு உதாரணங்களை இங்கே சுருக்கமாக விளக்குவது பொருந்துமென நினைக்கிறேன். நான் கிழக்கிலங்கையிலே பிறந்து வளர்ந்தவனாகையால் கிழக்கை மையமாகக் கொண்டே இந்த விளக்கத்தைத் தரவிரும்புகிறேன்.

தமிழ்த் தேசியவாதம் என்ற போர்வையின்கீழ் இந்துத்துவ வாதமும் முஸ்லிம்களின் உரிமைகள் என்ற போர்வையின்கீழ் அடிப்படைவாத இஸ்லாமியமும் இவ்விரு சமூகங்களையும் இன்று பிரித்தாளப்பார்க்கின்றன. இப்பிரிவினைக்குத் தூபம்போடுவதுபோல் தமிழ் – முஸ்லிம் அரசியல்வாதிகள் செயற்படுகின்றனர். ஒரு பக்கம் போலி மதவாதிகளின் முகமூடியைக் கிழித்தெறிந்து மறு பக்கம் இன வெறிபிடித்த அரசியல்வாதிகளையும் இனங்கண்டு உண்மையின் யதார்த்தத்தைப் பொதுமக்களுக்கு எடுத்துரைக்க வேண்டியது எழுத்தாளர்களின் இன்றையப் பணி. இன்றைய சூழலில் இந்த ஒன்றைச் செய்தாலே நல்லிணக்கம் வளர எழுத்தாளர் ஆற்றும் வகிபாகம் பூரணமாகிவிட்டதென்று கருத இடமுண்டு.

மட்டுநகருக்குத் தெற்கே சுமார் பதினைந்து கிலோமீற்றர் தூரத்திலுள்ளது குருக்கள்மடம் என்னும் தமிழ்க் கிராமம். சுமார் நான்கு வருடங்களுக்குமுன் அங்கே அமைந்துள்ள கோயிலுக்கு நான் சென்றபோது அக்கோயிலின் நடுவே தலையில் தொப்பியுடன் செதுக்கப்பட்ட ஒரு கற்சிலையைக் கண்டு வியந்து அச்சிலையைப்பற்றிய தகவல்களை அறிய முயன்றேன். அது பட்டாணியர் சிலையென்றும் வருடாவருடம் பட்டாணியர் பூசை அந்தச் சிலைக்காக நிகழ்வது வழக்கமென்றும் அவ்வூர் மக்கள் கூறினர். யார் அந்தப் பட்டாணியர் என்று ஆராய்ந்தபோது அவர்கள் முஸ்லிம்களென்றும் பல நூற்றாண்டுகளுக்கு முன்னர் திமிலர்களுக்கும் முக்குவர்களுக்குமிடையே அங்கு நடந்த ஒரு போரில் முக்குவர்களுடன் பட்டாணியர் சேர்ந்து போரிட்டு வென்றதால் அந்த முஸ்லிம் போராளிகளுக்கு நன்றி செலுத்தும் முகமாகவே அந்தச் சிலையென்றும் வருடந்தோறும் அதற்கொரு பூசை நடைபெறுவதென்றும் அறிந்தேன். ஓர் இந்துக் கோயிலில் முஸ்லிம்களுக்காக ஒரு பூசையா என்று ஆச்சரியப்பட்டுச் சந்தோஷப்பட்டேன். பின்னர் எப். எக்ஸ். சி. நடராசாவி;ன் “மட்டக்களப்பு மான்மியம்” நூலைப் புரட்டியபோதுதான் மட்டக்களப்புக்குத் தெற்கேயுள்ள அத்தனை இந்துக் போயில்களிலும் வருடந்தோறும் நடைபெறும் முதற் பூசை பட்டாணியர் பூசை என்ற அந்த வியப்பான உண்மையை உணர்ந்தேன்.

இன நல்லிணக்கம் வளர இதைவிடவும் ஒரு சிறப்பான உதாரணம் தேவையா? என்ன பரிதாபம்? கடந்த வருடம் நான் மீண்டும் குருக்கள்மடம் கோயிலுக்குச் சென்றபோது அந்தச் சிலை அங்கில்லை. அதை கோயிலுக்குள்ளிருந்து நீக்கி வெளியே ஒரு கூட்டுக்குள் வைத்திருப்பதாக அறிந்தேன். ஏன்? இந்துத்துவம் தலையிட்டுவிட்டதா? தமிழ், முஸ்லிம் எழுத்தாளர்களே! ஏன் இதுவரை உங்கள் பேனாவுக்கும் கணினிக்கும் இந்த உண்மை எட்டவில்லை? ஒரு வேளை எட்டியிருந்தும் எடுத்துச் சொல்லத் தயங்கினீர்களோ?

மிக அண்மையில் நடைபெற்ற இன்னுமொரு அசம்பாவிதமான நிகழ்வு. திருகோணமலை சண்முகா இந்து மகளிர் கல்லூரியில் கடமைபுரிந்த ஓரிரு முஸ்லிம் ஆசிரியைகள், முஸ்லிம்களின் உரிமை என்ற பெயரால் இன நல்லிணக்கத்தைக் குலைப்பதற்காக அரங்கேற்றிய ஒரு விஷப் பரீட்சை. அக்கல்லூரியின் சட்டதிட்டங்களுக்கமைய வழமைபோல் சேலை உடுத்துவந்த முஸ்லிம் ஆசிரியைகள் சடுதியாக, யாரோ சில அடிப்படைவாதிகளின் அச்சுறுத்தலால், நாட்டுக்கொவ்வாத அபாயா உடையை அணிந்து சென்றதாலும் அவர்களுக்கெதிராகக் கல்லூரி நிர்வாகம் ஒழுங்கு நடவடிக்கையெடுத்ததாலும் தமிழ் முஸ்லிம் கலவரமொன்றே திருகோணமலையில் வெடிப்பதற்கு ஏதுவாயிற்று.
ஒரு நிறுவனத்திற் பணிபுரிய வேண்டுமாயின் அந்நிறுவனத்தின் நிபந்தனைகளுக்குக் கட்டுப்பட்டாக வேண்டும். அதற்கு விருப்பமில்லையென்றால் அங்கே பணிபுரிய முடியாது. ஒரு பள்ளிவாசலுக்குள் யாராவது நுழையவேண்டுமென்றால் பாதணிகளுடன் நுழைய முடியாது. அந்த நிபந்தனைக்குக் கட்டுப்பட விருப்பமில்லையென்றால் பள்ளிவாசலுக்குள் நுழையக்கூடாது.

எனது கேள்வி இதுதான்: ஏன் அங்குள்ள முஸ்லிம் எழுத்தாளர்கள் இந்த உண்மையை எடுத்துக் கூறி தங்கள் எழுத்தின்மூலம் அவ்விஷமிகளின் செயலைக் கண்டிக்கவில்லை? இதுவரை அவர்கள் இச்சம்பவம்பற்றி மௌனியாகவே இருக்கின்றனர். இஸ்லாமிய அடிப்படைவாத இயக்கங்களை எதிர்க்க முடியாத கோழைத்தனமே இதற்கு முக்கிய காரணம். இதே கோழைத் தனத்தைத்தான் முஸ்லிம் பெண்களின் உரிமைப்போராட்டத்திலும் நான் இலங்கையிலே காண்கிறேன். அதேபோன்று முஸ்லிம்களுக்கெதிரான வன்முறைகளைத் தமிழியக்கங்கள் கையாண்டபோது தமிழ் எழுத்தாளர்களின் பேனாக்கள் ஏன் அவற்றைக் கண்டிக்க மறுத்தன? எழுத்தாளர்கள் கோழைகளானால் சமூகமாற்றம் ஏற்படமுடியுமா? இன நல்லிணக்கந்தான் வளரமுடியுமா? நான் சுருக்கமாகக் கூறுவதென்னவெனில் எழுத்தாளர்களுக்கு உண்மையைக் கூறும் துணிவு வேண்டும். ஒவ்வோர் எழுத்தாளனும் ஏதோ ஓர் இனத்தைச் சேர்ந்தவனே. இலங்கையைப் பொறுத்தவரை ஒரு தமிழ் எழுத்தாளன் இந்துவாகவோ முஸ்லிமாகவோ கிறித்தவனாகவோ ஏன் பௌத்தனாகவோ இருக்கலாம். ஆனால், தனது இனம் தவறிழைக்கின்றபோது அதைச் சுட்டிக்காட்டிக் கண்டிக்க அவனது பேனாவோ கணினியோ தயங்கக்கூடாது. இந்தச் சந்தர்ப்பத்தில் அண்மையில் சிவ சேனை இயக்கம் யாழ்ப்பாணத்தில் முஸ்லிம்களுக்கெதிரான மாட்டிறைசி பற்றிய பிரச்சாரமொன்றை அவிழ்த்துவிட்டபோது அதனைத் துணிவுடன் எதிர்த்துக் கருத்து வழங்கிய பேராசிரியை சித்திரலேகா மௌனகுரு அவர்களை என்னால் பாராட்டாமல் இவ்வுரையைத் தொடர முடியாது.

இன்று கிழக்கிலே தமிழருக்கும் முஸ்லிம்களுக்குமிடையேயுள்ள ஓர உறவைக்கூட முற்றாகத் துண்டித்து இரு இனங்களையும் போர்க்கொடி தூக்கவைக்கிறது அங்கே நிலவும் நிலப் பிரச்சினை. கிழக்கின் மொத்த சனத்தொகையில் முப்பது சதவிகிதத்தைக் கொண்டிருக்கும் முஸ்லிம்களுக்கு ஆக மூன்று சதவிகித நிலமே உண்டென்கிற உண்மை ஏன் அரசியல்வாதிகளாலும் எழுத்தாளர்களாலும் மூடிமறைக்கப்படுகின்றது? அந்தப் பிரச்சினையைச் சாட்டாகவைத்து ஒரு முஸ்லிம் அரசியல்வாதி தனது அரசியற் செல்வாக்கைக்கொண்டு கோயிலுக்குரிய நிலமொன்றை முஸ்லிம்களுக்கு வழங்கியமையை அவரது ஒளிநாடாவே உலகுக்குப் பறைசாற்றியுள்ளது.

அந்த அநீதியை எந்த முஸ்லிம் எழுத்தாளன் கண்டித்தான்? அதேபோன்று பள்ளிவாசல் நிலமொன்றைத் தமிழ் அரசியல்வாதிகளின் ஆதரவுடன் இந்துப் பிரார்த்தனை மண்டபமாக மாற்றியுள்ளதை எந்தத் தமிழ் எழுத்தாளனின் போனாவும் கணினியும் கண்டித்தன? பல்லாண்டு காலமாக நாலைந்து ஏக்கர் நிலத்தை மயான பூமியாகப் பாவித்த தாழ்த்தப்பட்ட சில தமிழ்க் குடிகளை ஒரு முஸ்லிம் செல்வச் சீமான் விரட்டியடித்து, அந்த நிலங்களுக்குச் சொந்தங்கொண்டாடிய சங்கதி அங்குள்ள எந்த எழுத்தாளனின் செவிகளையும் எட்டவில்லையா? எட்டியிருந்தும் அதைக் கண்டித்தெழுதத் துணிவு வரவில்லையா? ஆகையினாலேதான் நான் மீண்டும் வலியுறுத்துகிறேன் எழுத்தாளர்களுக்கு யதார்த்தத்தைத் துணிந்து கூறும் சக்தி வேண்டுமென்று. அது இல்லையென்றால் இனநல்லிணக்கத்தைப்பற்றிப்பேசும் அருகதை அவர்களுக்கில்லையென்றுதான் கூறுவேன். அன்றைய முற்போக்கு எழுத்தாளர்களின் பதிய தலைமுறையொன்று இன்று அங்கே உருவாகவேண்டியுள்ளது.
எழுத்தாளர்களை எதிர்நோக்கும் சவால்

துணிவுள்ள எழுத்தாளர்களும் தனியாக நின்று எதையும் சாதித்துவிட முடியாது. இனநல்லிணக்கம் என்பது சமூக முன்னேற்ற இயக்கங்களின் அயராத கூட்டு முயற்சியின் விளைவாக ஏற்படுவதொன்று. சமூக முன்னேற்ற இயக்கங்களின் ஓர் இன்றியமையாத அங்கமாக அமைவனதான் எழுத்தாளர்களின் மன்றங்களும், அவை நடத்தும் மாநாடுகளும், நூல் வெளியீட்டு விழாக்களும. இவற்றின் வெளியீடுகளும் செய்திகளும் பொதுமக்களைச் சென்றடைகின்றனவா என்பது ஒரு முக்கியமான கேள்வி. வீட்டுக்கு வீடு தொலைக்காட்சிச் சாதனங்களும் வானொலிப் பெட்டிகளும் தினசரிகளும் காணப்பட்டாலும், அவை பரப்புகின்ற செய்திகளும் காட்டுகின்ற காட்சிகளும் அக்காட்சிகளைப் பற்றிய விமர்சனங்களும் செய்தித்தாபனங்களின் இலாபத்தையும் சந்தை விருத்தியையும் பிரதான இலக்காகக் கொண்டு வெளியிடப்படுவதால் உண்மைகள் அங்கே பெரும்பாலும் மூடிமறைக்கப்படுகின்றன.
இந்த வியாபாரச் சூழலில் உண்மைக்காகப் போராடும் எழுத்தாளர்கள் தமது கருத்துக்களைப் பொதுமக்களிடையே பரப்ப இயலாமல் திண்டாடுகின்ற நிலமையைப் பரவலாக உலகெங்கும் காண்கிறோம். இதற்குப் பரிகாரமாக சமூக வலைத்தளங்களை எழுத்தாளர்கள் கையாள வேண்டிய அவசியம் எழுந்துள்ளது. ஆனால், வறுமைப் பிணியால் வாடும் கோடிக்கணக்கான மக்களிடையே இத்தளங்களை நாடும் சக்தி இல்லையே! இது இனநல்லிணக்கத்தைக் கட்டியெழுப்பவேண்டுமென முயற்சிக்கும் எழுத்தாளர்களை எதிர்நோக்கும் ஒரு புதிய சவால்.

இன நல்லிணக்கத்தை வளர்க்க மதஸ்தாபனங்கள், அதாவது கோயில்களும் மசூதிகளும், அவற்றில் பணியாற்றும் மதபோதகர்களும், அவற்றைப் பராமரிக்கும் நிர்வாகிகளும் பிரதான பாகத்தை வகிக்கின்றனர் என்பதை மறுக்கமுடியாது. எழுத்தாளர்களுக்கும் மதஸ்தாபனங்களுக்குமிடையே நெருங்கிய உறவு ஏற்படவேண்டியுள்ளது. வாசகர்கள் விரைவாகக் குறைந்துகொண்டு செல்லும் ஒரு சூழலில் கருத்துகளும் வார்த்தைகளும் செவிவழியாகவே பொதுமக்களைச் சென்றடையவேண்டிய ஒரு சூழல் உருவாகியுள்ளது. முஸ்லிம்களைப் பொறுத்தவரை வாராந்தம் வெள்ளிதோறும் மசூதியிலே நடைபெறும் பிரசங்கம் மிகமுக்கியமான ஒரு நிகழ்வு. இலங்கையில் நான் சமூகமளித்த எத்தனையோ வெள்ளிக் கிழமைப் பிரசங்கங்களில் இனநல்லிணக்கம் பற்றிய ஒன்றையேனும் இதுவரை நான் கேட்டதில்லை. இதைப்பற்றி நான் பல இமாம்களிடம் முறையிட்டும் பலனில்லை. இந்துக் கோயில்களின் நிலைபற்றி எனக்கெதுவும் தெரியாததனால் அதைப்பற்றி எதுவும் என்னால் சொல்ல முடியாது. மதக் கோட்டைகளுக்குள் எழுத்தாளர்களின் கருத்துக்கள் எவ்வாறு நுழையலாம்? இது ஆராயப்படவேண்டிய ஒரு விடயம்.
மேற்கொள்ள வேண்டிய ஆக்கபூர்வமான பணிகள்

இறுதியாக ஒன்றைக் கூறி எனது உரையை நிறைவுசெய்யலாமென நினைக்கிறேன். மெல்பனிலும், லண்டனிலும், டொரொண்டோவிலும் முஸ்லிம்- தமிழர் நல்லிணக்கத்தைப்பற்றி எழுத்தாளர்களும் கல்விமான்களும் கூடிக் கலந்துரையாடுவதும் மாநாடுகள் அமைப்பதும் இலகு. அவை வரவேற்கத்தக்க முயற்சிகள் என்பதை மறுக்கவில்லை. ஆனால், அவ்வாறான கலந்துரையாடல்கள் யாழ்ப்பாணத்திலும், திருகோணமலையிலும், மட்டக்களப்பிலும் நடத்தப்பட வேண்டும். இலங்கையிலே இவ்வாறான ஒரு கலந்துரையாடலை நடத்துவதானால் கொழும்புத் தமிழ்ச் சங்கமே கதியென்ற நிலைதான் இன்று காணப்படுகின்றது. என்னைப் பொறுத்தவரை அதுகூட பொருத்தமான ஒரு தலமல்ல.
ஏனென்றால் பிரச்சினை கொழும்புக்கு வெளியேதான் காணப்படுகிறது. சாக்கடையிலிருந்துதான் நுளம்புகள் உற்பத்தியாகின்றன. நுளம்புத் தொல்லையை முற்றாக ஒழிக்கவேண்டுமாயின் முதலில் சாக்கடையைச் சுத்தப்படுத்த வேண்டும். எழுத்தாளர்களே! சாக்கடையை நோக்கி உங்களின் எழுத்தாணிகளும் கணினிகளும் படையெடுக்கட்டும். இதுதான் உங்களை எதிர்நோக்கும் இன்றைய மகத்தான பணி.
“நாமார்க்கும் குடியல்லேம், நமனையும் அஞ்சேம்.”
எனக்கிந்த வாய்ப்பினைத் தந்தமைக்காக அவுஸ்திரேலியத் தமிழ் இலக்கிய கலைச்சங்கத்தினருக்கு நன்றிகூறி விடைபெறுகிறேன். வணக்கம்.
—0—

Posted in Uncategorized | 2 பின்னூட்டங்கள்

“தமிழ் – முஸ்லிம் இனநல்லிணக்க உறவு காலத்தையும் வென்றது”


அவுஸ்திரேலியத் தமிழ் இலக்கிய கலைச்சங்கத்தின் கருத்தாடல் களத்தில் கலாநிதி அமீர் அலி உரை.

“தமிழ் என்பது ஒரு மொழியின் பெயர். முஸ்லிம் என்பது ஒரு மதத்தவரின் பெயர். தமிழைத் தாய்மொழியாகக் கொண்டவர்கள் அனைவரும் மொழிவாரியாக நோக்கின் தமிழரே. எனவே தமிழரென்ற பெயரை மொழிவாரியாக மட்டும் உபயோகப்படுத்தினால் தமிழைத் தாய் மொழியாகக் கொண்ட முஸ்லிம்கள் மட்டுமல்ல அம்மொழியைத் தாய்மொழியாகக்கொண்ட அனைவருமே தமிழராகின்றனர். அதேபோன்று இஸ்லாத்தைப் பின்பற்றும் எவ்வினத்தவராயினும் அவர்கள் முஸ்லிம்களே. ஆகவே, தமிழரென்பது எவ்வாறு ஒரு தனிப்பட்ட இனத்தவருக்குமட்டும் சொந்தமான பெயராக இருக்க முடியாதோ அதேபோன்று முஸ்லிம் என்பதும் ஒரு தனிப்பட்ட இனத்தவரின் பெயராக இருக்க முடியாது. ” என்று கடந்த ஞாயிறன்று மெல்பனில் நடைபெற்ற ‘தமிழ் – முஸ்லிம் இனங்களுக்கிடையிலான நல்லிணக்கத்தில் எழுத்தாளர்களின் வகிபாகம்’ என்னும் தலைப்பில் உரையாற்றிய கலாநிதி அமீர் அலி தெரிவித்தார்.

அவுஸ்திரேலியத் தமிழ் இலக்கிய கலைச்சங்கத்தின் ஏற்பாட்டில் அதன் தலைவர் திரு. சங்கர சுப்பிரமணியன் தலைமையில் மெல்பன், வேர்மண் தெற்கு சமூக இல்லத்தில் கடந்த ஞாயிறன்று மாலை நடைபெற்ற கருத்தாடல் களம், சங்கத்தின் நிதிச்செயலாளர் திரு. லெ. முருகபூபதியின் வரவேற்புரையுடன் ஆரம்பமாகியது.

மேற்கு அவுஸ்திரேலியா மேர்டொக் பல்கலைக்கழகத்தின் பொருளியற் துறை விரிவுரையாளரும் எழுத்தாளரும் ஆய்வாளருமான கலாநிதி அமீர் அலி, தொடர்ந்தும் பேசுகையில், ” ஒரு திராவிடரோ சிங்களவரோ சீனரோ இஸ்லாத்தைத் தழுவிவிட்டால், அவர் தன்னை முஸ்லிமென்று அழைப்பதில் எந்தத் தயக்கமும் காட்டுவதில்லை. இலங்கையைப் பொறுத்தவரை இச்சிக்கல் ஏன் தெளிவடையாமல் ஒரு தீராத பிரச்சினையாகவும் நல்லிணக்கத்தைக் குலைப்பதொன்றாகவும் தமிழ்மொழியைத் தாய்மொழியாகக் கொண்டவரிடையே இன்றுவரை நிலைத்திருக்கின்றது?
தமிழ்ப் பேசும் மக்கள் என்ற போர்வைக்குள் முஸ்லிம்களை உள்ளடக்கியமை ஓர் அரசியல் உபாயமேயன்றி அடிப்படைப் பிரச்சினையைத் தீர்க்கும் ஒரு வழியல்ல. நல்லிணக்கம் தமிழுக்கும் முஸ்லிம்களுக்குமிடையிலா? தமிழரென்ற இனத்துக்கும் முஸ்லிம்களுக்குமிடையிலா? என்பதை ஆராயின், தமிழுக்கும் முஸ்லிம்களுக்குமிடையில் நல்லிணக்கம் அன்றுமிருந்தது, இன்றுமிருக்கிறது, இன்னுமிருக்கும். ஆனால், இந்த நல்லிணக்கம் எந்த அளவுக்கு ஆழமானது என்பதிலும் ஒரு தெளிவில்லாமல் இருக்கிறது. இன்று இலங்கையின் வடக்கிலும் கிழக்கிலும் மட்டுமின்றி சிங்களப் பகுதிகளுக்குள் வாழும் முஸ்லிம்களும் தமிழையே தாய்மொழியாகக் கொண்டுள்ளமையையும், அம்முஸ்லிம்களின் மத்தியிலிருந்து அற்புதமான பல தமிழிலக்கியப் படைப்புகள் ஆண்டுதோறும் வெளிவந்து கொண்டிருப்பதையும், மேலும் அவர்களின் மார்க்கச் சொற்பொழிவுகளெல்லாம் தமிழ் மொழியிலேயே பள்ளிவாசல்களில் நடைபெறுகின்றன என்பதையும் நோக்குகையில் தமிழுக்கும் முஸ்லிம்களுக்கும் இடையேயுள்ள நல்லிணக்கம் காலத்தையும் வென்றதொன்று என்பதை மறுக்க முடியாது.

கல்வி மந்திரியாக இருந்த பதியுத்தீன் மஹ்மூத் அவர்கள் மட்டக்களப்பில் ஒரு பொது மேடையிலே உரையாற்றியபோது அங்கு குழுமியிருந்த இந்து, கிறிஸ்தவத் தமிழர்களை நோக்கி, “நீங்கள் இரண்டு மாகாணங்களில் தமிழை வளர்க்கிறீர்கள், நாங்களோ ஒன்பது மாகாணங்களிலும் வளர்க்கிறோம்” என்று பெருமையுடன் பேசியதை நான் கேட்டேன். அதுமட்டுமன்றி, இன்றும்கூட ஒரு தனிச் சிங்களக் கிராமத்திலே ஒரு தமிழ்ப் பத்திரிகையையோ புத்தகத்தையோ பலரும் கேட்கும்படியாக ஒருவர் குரலெழுப்பி வாசிப்பாராயின் அவர் ஒரு முஸ்லிமாகத்தான் இருப்பார். இவ்வாறு தமிழ் மொழியுடன் இரண்டறக் கலந்து வாழும் இம்முஸ்லிம்கள் ஏன் தம்மை மொழிவாரியாகவேனும் தமிழரென அழைப்பதற்குத் தயங்குகின்றனர்? இது ஒரு புதிராகத் தோன்றவில்லையா?
இன நல்லிணக்கத்தை வளர்க்க மதஸ்தாபனங்கள், அதாவது கோயில்களும் மசூதிகளும், அவற்றில் பணியாற்றும் மதபோதகர்களும், அவற்றைப் பராமரிக்கும் நிர்வாகிகளும் பிரதான பாகத்தை வகிக்கின்றனர் என்பதை மறுக்கமுடியாது. எழுத்தாளர்களுக்கும் மதஸ்தாபனங்களுக்குமிடையே நெருங்கிய உறவு ஏற்படவேண்டியுள்ளது. வாசகர்கள் விரைவாகக் குறைந்துகொண்டு செல்லும் ஒரு சூழலில் கருத்துகளும் வார்த்தைகளும் செவிவழியாகவே பொதுமக்களைச் சென்றடையவேண்டிய ஒரு சூழல் உருவாகியுள்ளது. முஸ்லிம்களைப் பொறுத்தவரை வாராந்தம் வெள்ளிதோறும் மசூதியிலே நடைபெறும் பிரசங்கம் மிகமுக்கியமான ஒரு நிகழ்வு.

இலங்கையில் நான் சமூகமளித்த எத்தனையோ வெள்ளிக் கிழமைப் பிரசங்கங்களில் இனநல்லிணக்கம்பற்றிய ஒன்றையேனும் இதுவரை நான் கேட்டதில்லை. இதைப்பற்றி நான் பல இமாம்களிடம் முறையிட்டும் பலனில்லை. இந்துக் கோயில்களின் நிலைபற்றி எனக்கெதுவும் தெரியாததனால் அதைப்பற்றி எதுவும் என்னால் சொல்ல முடியாது. இந்த மதக் கோட்டைக்குள் எழுத்தாளர்களின் கருத்துக்கள் எவ்வாறு நுழையலாம்? இது ஆராயப்படவேண்டிய ஒரு விடயம்.

மெல்பனிலும், லண்டனிலும், டொரொண்டோவிலும் முஸ்லிம்-தமிழர் நல்லிணக்கத்தைப்பற்றி எழுத்தாளர்களும் கல்விமான்களும் கூடிக் கலந்துரையாடுவதும் மாநாடுகள் அமைப்பதும் இலகு. அவை வரவேற்கத்தக்க முயற்சிகள் என்பதை மறுக்கவில்லை. ஆனால் அவ்வாறான கலந்துரையாடல்கள் யாழ்ப்பாணத்திலும், திருகோணமலையிலும், மட்டக்களப்பிலும் நடத்தப்பட வேண்டும். இலங்கையிலே இவ்வாறான ஒரு கலந்துரையாடலை நடத்துவதானால் கொழும்புத் தமிழ்ச் சங்கமே கதியென்ற நிலைதான் இன்று காணப்படுகின்றது. என்னைப் பொறுத்தவரை அதுகூட பொருத்தமான ஒரு தலமல்ல. ஏனென்றால் பிரச்சினை கொழும்புக்கு வெளியேதான் காணப்படுகிறது. சாக்கடையிலிருந்துதான் நுளம்புகள் உற்பத்தியாகின்றன. நுளம்புத் தொல்லையை முற்றாக ஒழிக்கவேண்டுமாயின் முதலில் சாக்கடையைச் சுத்தப்படுத்த வேண்டும். எழுத்தாளர்களே! சாக்கடையை நோக்கி உங்களின் எழுத்தாணிகளும் கணினிகளும் படையெடுக்கட்டும். இதுதான் உங்களை எதிர்நோக்கும் இன்றைய மகத்தான பணி.”

கலாநிதி அமீர் அலி அவர்களின் உரையைத்தொடர்ந்து, சபையோரின் கருத்துக்களும் இடம்பெற்றன.
மெல்பனில் வதியும் எழுத்தாளர்கள், கலைஞர்கள், ஊடகவியலாளர்கள், சமூக அமைப்புகளின் பிரதிநிதிகளும் இந்நிகழ்வில் கலந்துகொண்டனர்.
—0—-

Posted in Uncategorized | 1 பின்னூட்டம்

தாஜ்மாகால்

நடேசன்
ஆக்ராவில் தாஜ்மாகாலுக்கு அருகே அரைகிலோ மீட்டருக்கு எரிபொருள் வாகனங்கள் செல்லத்தடை உள்ளதால் நானும் மனைவியும் நடந்து செல்ல முயற்சித்தோம். ரிக்ஸா வண்டிக்காரின் தொல்லை தவிர்க்க முடியாமல் ரிக்ஸாவில் தாஜ்மாகால் வாசல் அருகே இறங்கினோம்..

அனுமதி சீட்டுக்கு நின்ற போது ஏதோ ஓரு பழய கோட்டை வாசல் போல் தோன்றியது. மேற்றல் டிக்டேட்டரால் பரிசோதிக்கப்ட்ட பின் உள்ளே நடந்த போதுதான் அற்புதமான காட்சியொன்று கண்களுக்கு தெரிந்தது.

எத்தனை திரைப்படங்கள், புகைப்படங்ககளில் பார்த்து இருந்தாலும் முழுதாக நேரில் பார்க்கும்போது ஏற்படும் உணர்வுகள் வித்தியாசமானது.

நீல நிறமான ஆகாயத்தின் பின்னணியில் வெண்பளிங்கு கற்களால் அமைந்த தாஜ்மாகால் நீல நிற வெல்வெட் துணியொன்றில் இப்போதுதான் சுத்தமாக துடைத்து காட்சிக்கு எடுத்து வைக்கப்பட்டது போல் இருந்தது. ஒவ்வொரு கால் அடிகளை எடுத்து வைத்து செல்லும்போது புதிய உலகத்தை நோக்கி நடப்பதாக உள்ளுணர்வு கூறியது.

தாஜ்மாகாலில் ஏறுவதற்கு எமது காலணிகளுக்கு உறை போடப்பட்டது. இது சலவை கற்களில் பாதஅணிகளால் ஏற்படும் தேய்வைத் தடுப்பதற்கான நடைமுறை . ஏற்கனவே பல இடங்களில் சலவை கற்கள் தேய்ந்துபோய் இருந்தது. எனது இதயத்தில் ஏற்பட்ட கீறலாக சங்கடத்தை ஏற்படுத்தியது.

இந்திய கவிஞர் ரவீந்திரநாத் தாகூரின் கவிதை வரிகளின் – எனது தமிழாக்கம்

‘வைரம், முத்து, இரத்தினங்களின் ஜொலிப்பெல்லாம் மறைந்து விட்டாலும்,
கண்ணீர்த்துளி போல் காட்சியளிக்கும் தாஜ்மாகால் காலம் காலமாக ஒளிபரப்பட்டும்.’

உலகமெங்கும் இருந்து யாவரையும் தன்னருகே கவர்ந்து இழுக்கும் இந்த காதல் சமாதி யமுனா நதிக்கரையில் அமைந்துள்ளது. தாஜ்மாகாலில் நின்று யமுனை நதி எனது கற்பனைக்கு நேர் எதிராக கணுக்கால் அளவு நீரே ஓடியது. நல்ல வேளை நதியின் விதியை பார்க்க மன்னர் ஷாஜகான் உயிரோடு இல்லை.

நான் காதலித்த காலத்தில் நான் பரிசாக கொடுத்த தாஜ்மாகாலிலின் மாதிரி வடிவத்தை பல வருடங்களாக வைத்திருந்த வைத்திருந்த என் மனைவிக்கு எனக்கு தெரிந்த மொகாலய சரித்திரத்தை கூறினேன்..

‘மொகாலய மன்னரான ஜகங்கீரின் ஐந்தாவது மகன் இளவரன் குராம். போர்கலை,
கலைத்திறமை, மற்றும் இராஜாங்க அறிவிலும் திறமை பெற்று ஷாஜகான் (உலகத்தை ஆழ்பவன்) சகோதரர்களை புறந்தள்ளி தந்தை இறந்தவுடன் மொகாலய அரச கட்டில் ஏறினான். பட்டத்து இராணியாக மட்டுமல்ல மந்திரி போலும், மனைவி மும்தாஜ் மகால் உடன் இருந்தாள்.

அரசியல் காரணத்துக்காக ஷாஜகான் பல பெண்களை மணந்து இருந்தாலும் மும்தாஜ் மட்டுமே பட்டத்து இராணியாகவும், அரச பரம்பரை வாரிசுகளை பெற்று தருபவருகவும் இருந்தாள்.

1631ம் ஆண்டு மன்னர் ஷாஜகானுடன் நிறைமாத கற்பிணியாக போர்களம் சென்ற மும்தாஜ் பேகம் அங்கு தனது 14 வது பிள்ளையை பெற்ற பின்பு ஏற்பட்ட குருதிப் பெருக்கால் மரணம் அடைந்தாள். மகாராணி இறந்த பின்பு ஷாஜகான் பலநாள் எவருடனும் பேசவில்லை. இரண்டு வருடம் துக்கம் அனுஸ்டித்தார்.

அரேபிய, பாரசீக, துருக்கிய மற்றும் மத்திய ஆசியாவில் இருந்து கட்டிடக்கலைஞர்ளும்
பொருட்களுமாக தருவிக்கப்பட்டு தாஜ்மாகால் முழுமை அடைவதற்கு 20 வருடங்கள் சென்றது.’

தாஜ்மாகாலில் இருந்து ஆக்ரா கோட்டைக்கு சென்ற போது கூறினேன்

‘ஷாஜகான் இங்குதான் பல வருடங்கள் அவுரங்கசீப்பால் சிறையில் வைக்கப்பட்டார்
ஷாஜகானின் கடைசி மகனாகிய அவுரங்கசீப் தந்தையின் அரசை எதிர்த்து மற்றும் சகோதர்களை வென்றும் கொன்றும் மொகாலயப் பேரரசுக்கு மன்னனாகியதும் தந்தையை ஆக்ரா கோட்டையில் சிறையடைத்தான். சிறைசாலை யன்னல் வழியாக யமுனை நதியையும் கரையின் அப்பால் உள்ள தாஜ்மாகாலையும் பார்த்தபடி எட்டு வருடங்கள் வாழ்ந்து ஷாஜகான் உயிர் நீத்தான்.. இறந்த தந்தை, தாயின் மீது கொண்ட காதலை மனத்தில் கொண்டு அவுரங்கசீப்பால் மும்தாஜ் அருகே ஷாஜகானின் சமாதியும் அமைக்கப்பட்டது.’

Posted in Uncategorized | பின்னூட்டமொன்றை இடுக

லா பாஸ் கடிகாரம்

பொலிவியாவின் தலைநகரானன லா பாஸ் நகர அரச கட்டிடத்தில் உள்ள கடிகாரத்தை பார்த்தபடியே நின்ற எம்மைப் பார்த்து ‘இந்தக் கடிகாரத்தில் ஏதாவது விசேடமாகத் தெரிகிறதா? என எமது வழிகாட்டியாக வந்த பெண் கேட்டபோது

‘நேரம் பிழையாக இருக்கிறது’ என்றேன்.

இதுவரை எமக்கு வழிகாட்டியாக வந்தவர்கள் ஸ்பானிய வம்சாவளியினர் ஆனால் பொலிவியாவில் எமது வழிகாட்டி சுதேச அய்மாறா இனப்பெண் உயரம் குறைந்து குண்டானவர். 35 வயதிருக்கும் நகைச்சுவையான பெண்மணி. அவரது நடையும் பார்ப்பதற்கு உருட்டிவிட்ட உருளைக்கிழங்கு போல் இருப்பதால் தமிழில் அவரை உருளைக்கிழங்கு என எங்களுக்குள் கூறிக்கொண்டோம். வட்டமான தக்காளி போன்ற முகத்தை இரண்டு பக்கமும் ஆட்டியபடி

‘இல்லை ஆனால் இடதுபுறமாக ஓடுகிறது.’

‘அது ஏன்?’

‘எங்கள் அரச அதிபர் இடதுசாரி என்பதால்.’

‘சீனா, வியட்னாம், கியூபா எனப் பல நாடுகளுக்குச் சென்றேன் அங்கெல்லாம் கடிகாரம் வலது புறமாக ஓடுகிறதே?

‘நாங்கள் தனித்துவமான இடதுசாரிகள்’

அந்த தென்னமரிக்காவின முக்கிய ஆதிக்குடியான அய்மாறா(Aymara )இனப் பெண்ணிற்கு மெதுவான சிரிப்பு வந்தது.பொலிவியாவில் பெரும்பான்மையினராகவும், பல முறை ஸ்பானியருக்கு எதிராக அய்மாறா இனத்தவர் பல போராட்டங்கள் செய்தவர்கள்.

தற்போது வெனிசுவேலா, ஆர்ஜன்ரீனா, சிலி, மற்றும் பிரேசில் என இருந்த இடதுசாரி அரசாங்கங்கள் மாறியதால் வலதுசாரிகள் இடையே தனித்துவிடப்பட்ட இடதுசாரித் தலைவர் ஏவா மொறாலிஸ் ( Avo Morales). இவரும் அய்மாறா இனத்தைச் சேர்ந்தவர். மறைந்த லிபியத் தலைவர் கேணல் கடாபியின் நெருங்கிய நண்பர். பிடல் காஸ்ரோவின் மரணத்தால் உண்மையில் பாதிக்கப்பட்டவர்.
evo-moralis
அமரிக்கா பல வழிகளில் முயன்றும் அசைக்க முடியாமல் மக்கள் ஆதரவுடன் பொலிவியாவின் அதிபராக மூன்றாவது தடவையாக இருப்பவர். சி ஐ ஏ பல வழிகளில் இவரை அகற்ற முயன்றார்கள். பரக் ஒபமா பதவிக்கு வந்தபின்பு சிறிது அமரிக்க –பொலிவிய உறவில் சீர்திருத்தம் ஏற்பட்டது.

கொக்கோ அந்தீய பிரதேசமக்களுக்கு 5000 – 6000 வருடங்களாக, முக்கியமான அத்தியாவசிய மருத்துவப் பயிர். எலும்பு முறிவில் வைத்துக் கட்டுவார்கள். முக்கியமான மயக்க மருந்தாகவும், தொய்வு முடக்குவாதம் எனப்ப பல நோய்களுக்கும் மற்றும் தேநீர் போலவும் பாவிப்பார்கள்.அத்துடன் கலவியின்போது வயகராவைப்போல் இதைப்பாவிப்பார்கள். கொக்கோ இலையாகப் பாவிக்கும்போது 1 வீதத்திற்குக் குறைவான கொக்கையின் மட்டுமே இருப்பதால் எந்த அடிக்சனையும் உருவாக்குவதில்லை. இரசாயனப் பதார்தங்களைப் பாவித்துப் பிரித்தெடுத்து கொக்கையினைப் பசையாக்கி அதன்பின்பு தூளாக்கிப் பாவிக்க தொடங்கியது ஐரோப்பியரே. ஆரம்பத்தில் தயாரிக்கப்பட்ட கொக்கோ கொலாவில் கொக்கையின் இருந்தது. தற்போது கொக்கையின் நீக்கப்பட்ட கொக்கையின் சாறு உள்ளது.

ஏவா மொறாலிஸ். ஆரம்பத்திலே கொக்கோ பயிர் செய்பவராகவும் பின்பு அமரிக்கா கொக்கோ பயிரை தடைசெய்ய முயற்சித்த போது களத்தில் நேரடியாக இறங்கி பல முறை சிறை சென்றார்.கொக்கோவை பயிர் செய்வது அந்தீய மக்களது உரிமை. அதில் இருந்து மற்றவர்கள் கொக்கையின் எடுப்பதற்கு நாங்கள் பொறுப்பல்ல என்பது அவரது வாதம். புதிதாக கட்சியைமைத்து மக்களாதரவுடன் பதவித்து வந்தவர். இப்படியாக அடிமட்டத்திலிருந்து அரசியலுக்கு வருபவர்கள் தற்பொழுது உலகத்தில் அருகிய நிலையில் தென்னமரிக்காவின் சுதேச மக்களிடையே இருந்து வந்தவர் ஏவா மொறாலிஸ்.

தித்திக்கா வாவியின் மூன்றில் ஒரு பகுதி பொலிவியாவுக்கு சொந்தமானது. பெருவின் புனா நகரில் இருந்து சொகுசுப் படகு மூலம் வாவியில் சென்று பொலிவியக்கரையில் உள்ள சன் ஐலண்டுக்கு சென்றோம். தித்திக்கா வாவியில் உள்ள இந்தத் தீவு தொன்மை வாய்ந்தது. இங்கிருந்துதான் இன்கா வம்சம் உருவாகியது என்கிறார்கள்.

படகில் இறங்கிய நாங்கள் கிட்டத்தட் 200 படிகள் ஏறிச் சென்றபோது படிமுறையான தாவர இயல் தோட்டமொன்றிருந்தது. அதில் தென்னமரிக்காவின் உணவு பழ மற்றும் மருத்துவ தாவரங்களைப்ப பயிரிடுகிறார்கள். அதைக் கடந்தபோது இன்காக்களின் மூதாதையர் தோன்றிய இடமாக இந்தத்தீவு கருதப்பட்டாலும், 2200 வருடங்களாக இங்கு மக்கள் தொடர்ச்சியாக வாழ்ந்தற்கான ஆதாரங்களைக் கண்டெடுத்திருக்கிறார்கள். தற்பொழுது 800 பேர் இங்கு வாழ்கிறார்கள்.
img_7275
கல்லுகளும் பாறைகளும் நிறைந்த இந்தத் தீவின் உச்சிக்குச் சென்றபோது அழகான சிறிய மைதானம் இருந்தது. அங்கு நின்றபோது நீல நிறமாகக் கடல்போல் வாவி தெரிந்தது. அங்கு பல புல்லில் செய்த படகுகள் இருந்தன. அவற்றை பார்த்துக் கொண்டிருந்த எமக்கு எதிராக அய்மாறா ஷாமன்(மந்திரவாதி) என்பவர் பதினைந்து பேர் கொண்ட எங்களைச் சுற்றி இருக்கவைத்து நிலத்தைத் தொட்டு மந்திரங்களை உச்சரித்தார். சில நிமிடங்கள் அவரது சடங்கை செய்துவிட்டு எங்களுக்கு தண்ணீரைப் பருகத்தந்தார். இது தொடர்ச்சியாக நடக்கும் ஒரு சடங்கு. அரசியல்வாதிகள், வியாபாரிகள் இப்படியான சடங்கை நடத்தி ஆசிபெற்ற பின்பாகவே பதவியேற்பதோ, வியாபாரத்தைத் தொடங்கவோ செய்வார்கள். இப்படியான சடங்கு தற்பொழுது உல்லாசப் பிரயாணிகளுக்கும் நடத்துகிறார்கள். நான் மட்டும் அவர் தந்த தண்ணீரைக் குடிக்கவில்லை. எனக்கு அவரது சடங்கைவிட அவர் அணிந்திருந்த உடை கவர்ந்தது. தலையை மூடி கழுத்துவரை தொப்பி குல்லாய். அதை விடத் தொங்கும் கரும் சிவப்பு கம்பளம் இரண்டு பக்கமும் பறப்பதற்கான இறக்கைபோல்த் தொங்கியது. மலையின் ஓரத்தில் நின்றபோது மனிதன் அப்படியே பறந்து விடுவாரோ எனத் தோன்றியது. இவர்கள் மூதாதையர் ஆவிகளோடு பேசுதல், துர்தேவதைகளை அகற்றுதல் என்பனவற்றில் ஈடுபடுவதோடு வைத்தியத்திலும் ஈடுபடுபவர்கள். அந்தீஸ் மக்களைப் பொறுத்தவரையில் இவர்கள் மிகவும் முக்கியமானவர்கள்.

இந்தத்தீவில் நிலத்திற்குக் கீழ் ஒரு அருங்காட்சியகத்தை வைத்திருந்தார்கள். அங்கு இன்காக்களின் வாழ்வு பற்றிய விளக்கமும் அவர்களது போர்கருவிகள் இருந்தன.

இங்கிருந்து சிறிது தூரத்தில் வாவியில் மூன் ஐலண்ட் உள்ளது வாவியில் இருந்த விரகோச்சா கடவுள் தோன்றி சூரியனையும் சந்திரனையும் உருவாக்கியது அவர்களின் பிள்ளைகள் இன்காக்கள் என்பதே இவர்களது ஐதீகம் ஆனால் இந்தப்பகுதியில் இன்காககளுக்கு முன்பு வாழ்ந்தவர்களால், இந்த இடங்கள் புனிதமாக பார்க்கப்பட்டது. அதைவிட சன் தீவுக்கு அருகே தித்திக்கா வாவியில் புராதனமான கோயில் ஒன்றையும் கண்டுபிடித்திருக்கிறார்கள்.

இந்த வாவியில் இருந்து மீண்டும் படகு மூலம் பொலிவியாவின் கரைக்கு சென்றோம் நாங்கள் சென்ற சிறிய நகரம் கொப்பகபானா (Copacabana) என்ற நகரத்திற்குச் சென்றோம் அங்கு பிரசித்திபெற்ற மாதா தேவாலயம் உள்ளது. இது 15ம் நூற்றாண்டிற்கு முன்பாக அய்மாறா இனத்தவர்களது கோயில் இருந்த இடம். ஸ்பானியர்கள் இங்கு மாதா கோயில் ஒன்றைக் பின்பு கட்டினார்கள். இது அழகான தேவாலயம் என்பதைவிட மேலான விடயமும் இருந்தது.
இங்கு எமது முருகண்டிபோல் ஒரு விடயம் நடக்கும். யாராவது புதிதாக கார் அல்லது வீடு வாங்கினால் இங்குள்ள மதகுரு அவர்களை ஆசீர்வதிப்பார். காரை தேவாலயத்தின் வாசலுக்கு கொண்டு நிறுத்திவிட்டால் மதகுரு புனித நீரையும் மற்றும் பியரையும் காரின் மேல் ஊற்றி ஆசீரவதிப்பாரகள். எங்களுக்கு இதை விளங்க வைத்த வழிகாட்டிப் பெண்ணிடம் ‘புதிதாக வாங்கிய வீட்டிற்கு என்ன நடக்கும்?’ என்றபோது ‘மதகுரு அங்கு சென்று ஆசீர்வதிப்பார்’; என்றார்

எமது முருகண்டியில் நடப்பதுபோல் மெல்பேனிலும் நடப்பதைப் பார்த்திருக்கிறேன். இங்கு ஐயர் தேங்காயுடைத்து பூஜை செய்தபின் எலுமிச்சை பழத்தை சக்கரத்தின் கீழ் போட்டு நசித்துவிட்டு நம்பிக்கையோடு காரை செலுத்தியபடி போவார்கள் கொப்பகபான தேவாலயத்தில் புனித நீர் கத்தோலிக்க சடங்கு. பியர் தெளிப்பது இன்கா மற்றும் சுதேச மக்களின் சடங்கு. பாரபட்டசமில்லாமல் இரண்டையும் ஒன்றாக செய்கிறார்கள்.

இங்கிருந்து வாகனத்தில் தலைநகரான லா பாஸ்சுக்கு செல்லவேண்டும். வழியில் பாதையில் ஒருவரைப் புதைக்கும் ஆழத்தில் குழியிருந்தது. சின்ன வாகனங்கள் அந்தக் குழியை சுற்றி பாதையற்ற பகுதியால் சென்றன. பெரிய லாரி போன்ற வாகனங்கள் அந்தக் குழியில் ஏறிச் சென்றன எமது வாகனம் நடுத்தரமான சொகுசு வாகனம் ஆனதால் இரண்டையும் செய்ய முடியாது மீண்டும் பின்னோக்கிச் சென்று இடத்தில் பாதையை மாறிப் போகமுடியுமா எனப் பார்த்தார்கள்.

வாகனத்தில் கிளீனர்போல் இருந்தவர்கள் பல திசைகளில் சென்று பாதையைப் பார்த்தபோது மாலை கிட்டத்தட்ட ஒரு மணிநேரம் சென்று விட்டது. மாலை ஆறு மணியாவிட்டது 4000 மீட்டர் உயரமான சுற்று வட்டாரம் முழுவதும் வெறுமனே பொட்டல்வெளி.

எனக்கு அந்த நேரம் பார்த்து எப்போதோ பார்த்த ஹாலிவூட் திரைப்படம் நினைவுக்கு வந்தது. அமரிக்கர்களது கார்கள் மெக்சிகோ செல்லும் பாதையில் ஏதோ ஒரு காரணத்தால் நிற்கும்போது, வழிப்பறி கொள்ளையர்கள் சூழ்ந்துகொண்டு பொருட்களை எடுப்பதும் பின்பு அந்த மனிதர்கள் திடீரென சொம்பிகளாக மாறுவதும் நினைவுக்கு வந்தது. அதிதீவிர கற்பனைகளில் மிதந்து கொண்டிருந்தபோது அருகில் உள்ள முள்புதர்களுடாக எமது வாகனம் சென்று மீண்டும் பாதையில் ஏறியபோதுதான் நிம்மதியாக இருந்தது.

3650 மீட்டர் உயரத்தில் உள்ள லா பாஸ் நகரத்தில் 2.3 மிலியன் மக்கள் வாழ்கிறார்கள். உலகில் உயர்ந்த தலைநகரம். மலைக் குன்றுகள் நிறைந்த நகரமானதால் 2014ல் கேபிள் கார்களால் நகரத்தை இணைத்திருக்கிறார்கள். மின்சாரத்தில் இயங்கும் இந்த கேபிள் கார் ஒவ்வொன்றும் எட்டுப் பேரை கொண்டு செல்வதால் இதுவே நகரத்தின முக்கிய போக்குவரத்தாகிறது. தற்போது மூன்று லைன்களில் செல்வதை இன்னமும் இரண்டு லைன்ககளாக அதிகரிக் இருக்கிறார்கள் . நியுசிலண்ட், சுவிஸ்சலாண்ட் என நான் போன இடங்கள் கேபிள் காரை ஒரு உல்லாசப் பயணத்திற்காக பாவிக்கிறார்கள் ஆனால் இங்கு இதுவே முக்கிய போக்குவரத்துச் சாதனமாக இருந்தது. இந்தப் பயணத்தில் முழு நகரத்தையுமே கண்ணாடியூடாக 360 டிகிரியில் பார்த்தபடி பயணம் செய்யலாம். ஒவ்வொரு நாளும் செல்பவர்களுக்கு எப்படியோ. எங்களுக்கு அது மகிழ்ச்சியாக இருந்தது. நகரத்தை நடந்து மற்றும் வாகனங்களில் செல்லுவதோடு ஒப்பிடும்போது பறவைபோல் அரைமணிநேரத்தில் முழுநகரையும் பார்க்க முடிந்தது.
img_7298

லா பாஸ் நகரத்தின் மத்தியில் இருந்து 10 கிலோமீட்டர் துரரத்தில் மூன் வலி என்ற பகுதியிருந்தது. மதியவெயில் சென்றபோது மலைக்குன்றுகள் நடுவே ஒரு பிரதேசம் இருந்தது. அது வித்தியாசமான தோற்றத்தைக் கொடுத்தது. இது களிமண் மற்றும் கல்லுகளால் பாரிய கரையான புற்றுகள்போல் இருக்கும் அதனால் சந்திரனின் தரையுடன் ஒப்பிடுவார்கள். இது தொடர்ச்சியான காற்றாலும் மழையின் அரிப்பாலும் நடந்தது இங்கு கனிமப்பொருட்கள் இருப்பதால் பல வர்ணத்தில் மினுங்கும. தாவரங்கள் வளராத பிரதேசம் ஆனால் சில கற்றாழைகள் (San Pedro cactus) உள்ளது

cactus

இது நமது நாட்டு கற்றாளை வகை இது அந்தீஸ் பகுதியில் மட்டும் விளைவதுடன் போதைவஸ்தாகவும் மருந்தாகவும் தென்னமரிக்க ஆதிக்குடிகளால் பாவிக்கப்பட்டது. இதனது தோலில் உள்ள பதார்த்தத்தை அவித்தோ அல்லது தோலை பொடியாக்கி பாவிப்பார்கள். இதைக் குடித்தவர்கள் போதையேறி கனவுலகத்திற்கு செல்வதுபொல் இருக்கும். பலர் கடவுளுடன்,மூதாதையர்களுடன் பேசுதல் போன்ற விடயங்கள் நடப்பதாக நம்புவார்கள்.குறைந்த அளவில் பாவித்தால் காச்சலுக்கு மற்றும் ஈரல் சலப்பை நோய்களுக்கு மருந்தாக இருக்கும் அத்துடன் குடிபோதைக்கு அடிமையாக உள்ளவர்களுக்கு மாற்றுமருந்தாகப் பாவிக்கப்படும் இதில் உள்ள முக்கிய இரசாயனப் பொருள் (mescaline) மூளையில் தாக்கத்தை ஏற்படுத்துகிறது.

மூன் வலியில் இருந்து மீண்டும் ஹோட்டேலுக்குப் போகும் வழியில் பொலிவியாவிற்கு வந்து புரட்சியை உருவாக்க முயன்று உயிர் விட்ட சேகுவராவை பற்றிக் கேட்டபோது ‘எனக்கு இப்ப அழுவதற்கு விருப்பமில்லை. நாளைக்குக் காலையில் உங்களை விமானத்தில் ஏற்ற வரும்போது சொல்கிறேன்’ என்றார்.

Posted in Uncategorized | 1 பின்னூட்டம்

பனிவிழும் தேசத்தில் எரிமலையின் சீற்றம்.

ஆதிமனிதன் தனது காதல், பாசம், மற்றும் நட்பு என்ற அகவுணர்வுகளை தன்னுடன் இருப்பவர்களுடன் பரிமாற மொழி உருவாகியது. வோகல்கோட்(Vocal cord) எனப்படும் குரல்நாண் மற்றைய மிருகங்களுக்கு வாய்க்கு சமீபத்திலும் மனிதர்களில் வாய்க்கு தூரத்திலும் உள்ளது. இப்படி குரல்நாண் கீழ் இறங்கியது நாங்கள் பேசுவதற்கு ஏற்றதாகிறது. இதேபோல் குழந்தைகளுக்கு மற்றைய மிருகங்கள் போல் ஆரம்பத்தில் மேலே இருந்து கீழ் இறங்குவதுடன் பதினாலு வயதில் குரல் நாண் தடிப்பாகிறது என்பதை எந்தத் தாய் தந்தையராலும் தெரிந்து கொள்ளமுடியும். மேலும் மனிதனது குரல்நாணினால் 50 விதமான ஒலிகளை எழுப்பமுடியும்

எமது சிறுவயதில் பேசிய மொழியே எமது மூளையின் வளர்ச்சிக்கு உதவுகிறது. அப்படியாக உருவாகிய மொழியில் சந்தத்தை நாம் உருவாக்கியபோது அவை எமது மூளையில் பதிகிறது. வாய்மொழியாக வந்த சமஸ்கிருத சுலோகங்கள் புரியாதபோதிலும் எமதுமூளையில் அதிர்வை உருவாக்கி ஆழமாக பதிகின்றன.

அப்படி சந்தங்களால் உருவாகிய மரபுக் கவிதைகள் மொழி உருவாகியபோது வசன கவிதையாகிறது. மேற்கத்தைய நாடுகளில் இரண்டாயிரம் வருடங்கள் முன்பாக வசன கவிதைகள் உருவாகியதை பைபிளில் மட்டுமல்ல குறியீட்டு வடிவங்களைக் கொண்டு எழுதிய புராதன எகிப்திலும் பார்க்கமுடியும். அரசாங்கங்களில் அதிகாரத்தில் உள்ளவர்கள் எழுத்துமூலம் கட்டளைகளையும்மற்றும்; வரி அறவிடல் விடயங்களை பரிமாறுவதற்கும் படித்திருப்பார்கள். அதற்கப்பால் சிறிதளவு உயர்குலத்தினர் மட்டுமே கல்வி பெறறவர்கள். நமது மொழியில் ஆங்கிலேயர் வரும்வரை மிகவும் குறைந்தவர்களே கல்வியறிவு பெற்றிருந்தார்கள்.

கல்வியற்ற மற்றவர்களுக்கு புரிவதற்காக சந்தங்களுடன் கவிதை புனைந்தார்கள். நமது தேவாரங்கள் திருக்குறள்களை எவரும் செவிவழியே கேட்டும் புரிந்துகொள்ள முடியும். இதனால் கவிஞர்கள் இசைக்கலைஞர்களாகவும் இருந்தார்கள்.

ஐரோப்பியர்களின் சகலருக்கும் கல்வி போதிக்கும் திட்டத்தால் அங்கு வசனகவிதை உருவாகியது. அது மெதுவாக நமது மொழியில் புதுக்கவிதை என்ற புதிய பெயரைப் பெற்றது. அப்படியிருந்த போதும் இன்னமும் சந்தங்களின் ஆட்சி போகாதபடியாலே பாட்டெழுதுபவர்களை எல்லாம் கவிஞர்கள் என நாம் கொண்டாடுகிறோம். இன்னமும் எதுகை மோனையையை எதிர்பார்க்கிறோம். கவிதைகள், கருத்துக்காகவும் கதைக்காகவும் போற்றப்படவேண்டும்.

எப்பொழுதும் உள்ளத்து உணர்வுகளை வெளியேற்றுவதற்கு கவிதை சிறந்தது. அதிலும் அரசியல் விடயங்களை கவிதையால் சொல்லும்போது தேக்கிவைத்த நீர் அணையை உடைத்து வருவதுபோல் இருக்கும்.

ஈழத்து போராட்ட வரலாற்றில் ஆரம்பகாலத்தில் கவிஞர்கள், கவிதையில் இலங்கை இராணுவத்தின் அடக்குமுறையை எதிர்த்தும் சுதந்திரமான வாழ்வை எண்ணி ஏக்கங்களை வெளியிட்டார்கள். விடுதலைப்புலிகள் அரசோட்சியகாலத்தில் அவர்களுக்கு எதிராக கவிதைகள் வெளிவந்தன. ரஸ்சியாவில் ஜார் காலத்தில் புஸ்கினின் கவிதை மன்னரால் வாசிக்கப்பட்ட பின்னரே வெளிவருவதற்கு அனுமதிக்கப்பட்டது என அறிந்தேன். புரட்சிக்கு ஆதரவாக கவிஞர்கள் மாக்சிம்கோர்கி, மயவ்கோஸ்கி போன்றவர்கள் இருந்தாலும் ஸ்ராலின் காலத்தில், பிற்காலத்தில் மன அழுத்ததினால் கோர்க்கி இறந்தார் அதேபோல் மாயவ்கோஸ்கி தற்கொலை செய்தார்.

வீணாகிப்போன விடியலின் பயணம்
……………………………………………………………
ஒரு
பூரண நிலவின்
வெளிச்சத்தில்
காரணங்களோடு
படகேறக் காத்திருந்தேன்..
விடுதலை முகவர்
காலநிலை சரியில்லை
அமாவாசைக் கும்மிருட்டில்
பயணமாவோம்
எனத் தாமதித்தான்…
காத்திருந்த
சில நாட்களில்
இன்னொரு முகவர்
நாங்கள்
படகேறவுள்ளோம்
வாறியா?
எனக் கேட்டான்
எல்லாம்
ஒரே இலட்சியம்தானே
பயணமாக சம்மதித்தேன்…
நடு ஆழ்கடலில்
யாரோ வெளிச்சத்தை
எம்மீது பாய்ச்சி
இலங்கைத் தமிழரா?
எனக் கேட்டவாறு
பயணத்தை தொடர
பணித்தனர்….
கடினமாகினும்
கரையேறினோம்…
பயிற்சிமுகாமில்
எல்லாமே புதிய உறவு
வயிற்றுப் பசிக்கு
போதாத உணவு
துயில்வின் இசைவுக்கு
ஆகாத குறுகிய தூக்கம்
தாங்கிக்கொண்டேன்
விடுதலை உணர்வில்….
கடினமானதுதான்
விடுதலை…..
விரைவாக
பயிற்றுவிக்கப்பட்டோம்.
மீண்டும்
தாய்நிலம் செல்ல
பயணித்தோம்…..
குறுகிய இரவானது
எமது பயணம்….
காரணம்
ஓர் மகிழ்வுதான்…
ஆயுதங்கள் தரப்பட்டது
இடுப்பு பட்டியில் ஒன்று
தோளில் ஒன்று
கையில் இன்னொன்று…
ஆயத்தமானோம்
ஏதும் அறியாமல்
களத்தில் ஒருவன்
கூறிச் சென்றான்
நாம் இருபாலை
இயக்க முகாமொன்றை
தாக்கியழிக்கப் போகிறோம்..
இடிந்து போனேன்
மடிந்துபோவது
எம் உறவா?
வெற்றியோடு
முகாம் திரும்பினோம்
வழிநெடுக வரவேற்பு
தாகம்தீர்க்க போதைப் பானம்..
சிலர் முகங்கள் வெறுப்போடும்
பயப் பீதியோடும்……என்னை
நோக்கினர்….

அடக்கு முறையான அரசாங்கத்தை எதிர்க்கும்போது மொத்த சமூகமும் எதிர்ப்பது இலகுவானது. அப்படி கிளம்பியவர்களை அதேகூட்டத்தில் சகோதரக் கொலை செய்வதும், அதனால் பயந்து நாட்டைவிட்டு வெளியேறுவதும் வித்தியாசமானது. முன்பு அடக்குமுறையை பாவித்த எதிரியை விட்டுவிட்டு அல்லது அந்த எதிரியிடம் உயிர் பாதுகாப்பு பெற்றுக்கொண்டு எமது சமூகத்தில் உள்ளவர்களை எதிர்ப்பது என்பது எவ்வளவு கடினமானது என்பதை அந்த நிலைக்கு தள்ளப்பட்டவர்களால் புரிந்து கொள்ளமுடியும். இப்படியான துர்ப்பாக்கியம் ஈழத்தில் நடந்தது.

இலங்கை இராணுவத்தை எதிர்த்தவர்கள் இறுதியில் விடுதலைப்புலிகளால் வேட்டையாடும்போது ஓரளவு வசதியானவர்கள் தப்பியோடினார்கள். வறுமையான குடும்பத்தில் வந்தவர்கள் இலங்கை இரணுவத்திடம் புகலிடம் பெற்றனர். அல்லது விடுதலைப்புலிகளின் கைகளில் மரணமடைந்தார்கள்.
வெளிநாட்டுக்குத் தப்பியோடிய மற்றைய இயக்கத்தவரை கடந்த 30 வருடங்களாக பார்த்து, பேசி நண்பர்களாக பழகி இருக்கிறேன். ஓர் இருவரைத் தவிர மற்றவர்கள் எதையோ தொலைத்தவர்களாக வாழ்க்கையில் தாமரை இலைத்தண்ணீராக மிதந்தபடியேதான் எல்லா நாடுகளிலும் வாழ்கிறார்கள்.
இவர்களில் ஒரு பகுதியினர் தமிழ்நாட்டு முகாம்களில் வாழ்பவர்கள். அவர்களே இறந்தவர்களை அதிர்ஸ்டசாலி என நினைக்கவைப்பவர்கள். விடுதலைப்புலிகள் தற்போது இல்லாதபோதும் கால் நூற்றாண்டு வாழ்க்கையை தமிழ்நாட்டுமுகாம்களிலும் தொலைத்தபின் இவர்களால் மீண்டும் இலங்கை வாழ்க்கையோடு ஒட்டுவதோ புதிதாக சொந்தங்களைஉருவாக்குவதோ இலகுவானதல்ல.

விருது வாங்க
எனது பேனா
விலை போகாது…
என்
எழுதுகோல் எப்போதும்
சமூகச் சகதிகளை
உழுது பண்படுத்தும்..
முட்கள் மிகுந்த செடிக்குள்
முக்காடு போடாமல்
உள் நுளைவேன்
ஏன்? என்னில்
முட்கள் தீண்டாது..
கற்றவைகள் உம்மோடு
கவி இலக்கியமாய்
பகிர்ந்து கொள்கிறேன்.
என்
சொற்களின் கீறல்கள்
உம்மை
அம்புகளாய் தைக்கலாம்.
தைத்த கீறல்கள்
ரணங்களாய் ஆகாது
அன்பின் வார்த்தைகளாய்
குணப்படுத்தும் மருந்தாகும்..
பொய்கள்கூட சிலவேளை
அரியணை ஏறும்
வரலாறும் கூறும்- ஆனால்
என்றும் தர்மம்தான்
மறுபடியும் வெல்லும்
பெற்ற பொற்காசுகளுக்கு
நற்சான்றிதழ் கொடுத்து
மன்னர் அவையில்
கண்மூடிப் புகழேன்…
போதனை செய்ய
வந்துவிடும்
சாதனையாளர்களை
நொந்து வாயுதிரேன்.
அடுத்தவன் தவறுகளை
முதுகிற்குப் பின்னால்
முன்மொழியேன்….
விமர்சனம் என்றால்
புறஞ் சொல்லேன்.
முகத்துக்கு நேரே
முடிவாய்ச் சொல்வேன்.
பெண்ணை பேதலியேன்- அவள்
கண்ணை வருணனை செய்யேன்
மண்ணை நேசிப்பேன்.-நல்ல
மனிதர்களைப் பூஜிப்பேன்..
கற்றவை கடுகளவாயினும்
மற்றவர்சேர வழிசொல்வேன்.
விருது வாங்க
எனது பேனா
விலை போகாது…..

கவிஞர்கள் நமது நாட்டில் பொருளாதார அந்தஸ்தோ புகழோ பெறுவதில்லை ஆனால் சாதாரண மனிதனது அந்தரங்கத்து ஆசைகளான புகழ், பணம், பதவி இவைகளிற்காக எக்காலத்திலும் மயங்குவது வழக்கம். அதை எதிர்த்து நிற்பது எவ்வளவு கடினமானது என்பதை அனுபவத்தில் பார்த்திருக்கிறேன்

போராளி
—————-
நடந்து முடிந்த போரில்
இடிந்து நொருங்கிய
கோயில்களும்
தேவாலயங்களும்
பள்ளிக்கூடங்களும்
நூல்நிலையங்களும்
துரிதகதி நெடுஞ்சாலைகளும்
குளத்து நீரேரிகளும்
வீதி விளக்குகளும்
வயல் நிலங்களும்
வரம்புகளும்
புனர் நிர்மாணம்பெற்றன.
ஆனால் உடைந்துபோன
உன் இதயமும் வாழ்வும்
புனர்வாழ்வு பெறவில்லை.

போராளிகள் என எமது சமூகத்தில் இருந்து உருவாகியவர்கள். அவர்களை தூக்கி பிடித்தபடி ஆயுதத்திற்கு பணம் கொடுத்தவர்கள் 2009 பின்பு அவர்களைக் கண்டுகொள்வதில்லை. ஆனால் சேர்த்த பணத்த சொந்த செலவுகளுக்கும் மற்றைய விடயங்களுக்கு விரயமாக்குகிறார்கள்.
ஈழத்தின் வடமராட்சி அல்வாய் பகுதியை பிறப்பிடமாகக்கொண்ட இப்போது புலம்பெயர் தேசமான சுவிசில் 28 ஆண்டுகாலமாகவாழும்
எனது முகநூல் நண்பர் கணபதிப்பிள்ளை கணேசலிங்கம் கவிகலி என்றபெயரில் எழுதும் கவிதைதொகுப்பிற்குமுன்னுரைகேட்டபோது நான் கவிஞன் இல்லை என மறுத்தாலும் அவர் பிடிவாதமாக எழுதும்படி கேட்டார்.
அவரது கவிதைகள் கேட்கும் கேள்விகள் எல்லாம் எனது நெஞ்சிற்கு நெருக்கமானவை மட்டுமல்ல நியாயமானவை. அவர்தொடர்ந்து எழுத எனது வாழ்த்துக்கள்.

2018-04-13 17:15 GMT+10:00 Noel Nadesan :
ஆதிமனிதன் தனது காதல், பாசம், மற்றும் நட்பு என்ற அகவுணர்வுகளை தன்னுடன் இருப்பவர்களுடன் பரிமாற மொழி உருவாகியது வோகல்கோட்(Vocal cord) எனப்படும் குரல்நாண் மற்றைய மிருகங்களுக்கு வாய்க்கு சமீபத்திலும் மனிதர்களில் வாய்க்கு தூரத்திலும் உள்ளது. இப்படிகுரல்நாண் கீழ் இறங்கியது நாங்கள் பேசுவதற்கு ஏற்றதாகிறது. இதேபோல் குழந்தைகளுக்கு மற்றய மிருகங்கள் போல் ஆரம்பத்தில் மேலே இருந்துகீழ் இறங்குவதுடன் இந்த பதினாலு வயதில் குரல் நாண் தடிப்பாகிறது என்பதை எந்தத் தாய் தந்தையராலும் தெரிந்து கொள்ளமுடியும். மேலும்மனிதனது குரல்நாணினால் 50 விதமான ஒலிகளை எழுப்பமுடியும்
எமது சிறுவயதில் பேசிய மொழியே எமது மூளையின் வளர்ச்சிக்கு உதவுகிறது. அப்படியாக உருவாகிய மொழியில் சந்தத்தை நாம்;உருவாக்கியபோது அவை எமது மூளையில் பதிகிறது. வாய்மொழியாக வந்த சமஸ்கிருத சுலோகங்கள் புரியாதபோதிலும் எமது மூளையில்அதிர்வை உருவாக்கி ஆழமாக பதிகின்றன.
அப்படி சந்தங்களால் உருவாகிய மரபு கவிதைகள் மொழி உருவாகியபோது வசன கவிதையாகிறது. மேற்கத்தைய நாடுகளில் இரண்டாயிரம்வருடங்கள் முன்பாக வசன கவிதைகள் உருவாகியதை பைபிளில் மட்;டுமல்ல குறியீட்டு வடிவங்களைக்; கொண்டு எழுதிய புராதன எகிப்தில்பார்க்கமுடியும். அரசாங்கங்களில் அதிகாரத்தில் உள்ளவர்கள் எழுத்துமூலம் கட்டளைகளையும் மற்றும்; வரி அறவிடல் விடயங்களைபரிமாறுவதற்கும் படித்திருப்பார்கள். அதற்க்கப்பால் சிறிதளவு உயர்குலத்தினர் மட்டுமே கல்விபெறறவர்கள். நமது மொழியில் ஆங்கிலேயர்வரும்வரை மிகவும் குறைந்தவர்களே கல்வியறிவு பெற்றிருந்தார்கள். கல்வியற்ற மற்றவர்களுக்கு புரிவதற்காக சந்தங்களுடன கவிதைபுனைந்தார்கள். நமது தேவாரங்கள் திருக்குறள்களை எவரும் செவிவழியே கேட்டு புரிந்துகொள்ள முடியும்.; இதனால் கவிஞர்கள்இசைக்கலைஞர்களாகவும் இருந்தார்கள்.
ஐரோப்பியர்களின் சகலருக்கும் கல்வி போதிக்கும் திட்டத்தால் அங்கு வசனகவிதையை உருவாக்கியது. அது மெதுவாக நமது மொழியில்புதுக்கவிதை என்ற புதிய பெயரைப் பெற்றது. அப்படியிருந்த போதும் இன்னமும் சந்தங்களின் ஆட்சி போகாதபடியாலே பாட்டெழுதுபவர்களைஎல்லாம் கவிஞர்கள் என நாம் கொண்டாடுகிறோம். இன்னமும் எதுகை மோனையையை எதிர்பார்க்கிறோம். கவிதைகள், கருத்துக்காகவும் கதைக்காகவும் போற்றப்படவேண்டும
எப்பொழுதும் உள்ளத்து உணர்வுகளை வெளியேற்றுவதற்கு கவிதை சிறந்தது. அதிலும் அரசியல் விடயங்களை கவிதையால் சொல்லும்போதுதேக்கிவைத்த நீர் அணையை உடைத்து வருவதுபோல் இருக்கும்;
ஈழத்து போராட்டவரலாற்றில் ஆரம்பகாலத்தில் கவிஞர்கள் கவிதையில் இலங்கை இராணுவத்தின் அடக்குமுறையை எதிர்த்தும் சுதந்திரமானவாழ்வை எண்ணி ஏக்கங்களை வெளியிட்டார்கள். விடுதலைப்புலிகள் அரசோட்சியகாலத்தில் அவர்களுக்கு எதிராக கவிதைகள் வெளிவந்தன.ரஸ்சியாவில் ஜாரிகாலத்தில் புஸ்கினின் கவிதை மன்னரால் வாசிக்கப்பட்ட பின்னே வெளிவருவதற்கு அனுமதிக்கப்ட்டது என அறிந்தேன்.புரட்சிக்கு ஆதரவாக கவிஞர்கள் மாக்சிம்கோர்கி, மயவ்கோர்கி போன்றவர்கள் இருந்தாலும் ஸ்ராலின் காலத்தல பிற்காலத்தில் மன அழுத்ததில் கோர்கி இறந்தார் அதேபோல் மாய்கோஸ்கி தற்கொலை செய்தார்

வீணாகிப்போன விடியலின் பயணம்
……………………………………………………………
ஒரு
பூரண நிலவின்
வெளிச்சத்தில்
காரணங்களோடு
படகேறக் காத்திருந்தேன்..
விடுதலை முகவர்
காலநிலை சரியில்லை
அமாவாசைக் கும்மிருட்டில்
பயணமாவோம்
எனத் தாமதித்தான்…
காத்திருந்த
சில நாட்களில்
இன்னொரு முகவர்
நாங்கள்
படகேறவுள்ளோம்
வாறியா?
எனக் கேட்டான்
எல்லாம்
ஒரே இலட்சியம்தானே
பயணமாக சம்மதித்தேன்…
நடு ஆழ்கடலில்
யாரோ வெளிச்சத்தை
எம்மீது பாய்ச்சி
இலங்கைத் தமிழரா?
எனக் கேட்டவாறு
பயணத்தை தொடர
பணித்தனர்….
கடினமாகினும்
கரையேறினோம்…
பயிற்சிமுகாமில்
எல்லாமே புதிய உறவு
வயிற்றுப் பசிக்கு
போதாத உணவு
துயில்வின் இசைவுக்கு
ஆகாத குறுகிய தூக்கம்
தாங்கிக்கொண்டேன்
விடுதலை உணர்வில்….
கடினமானதுதான்
விடுதலை…..
விரைவாக
பயிற்றுவிக்கப்பட்டோம்.
மீண்டும்
தாய்நிலம் செல்ல
பயணித்தோம்…..
குறுகிய இரவானது
எமது பயணம்….
காரணம்
ஓர் மகிழ்வுதான்…
ஆயுதங்கள் தரப்பட்டது
இடுப்பு பட்டியில் ஒன்று
தோளில் ஒன்று
கையில் இன்னொன்று…
ஆயத்தமானோம்
ஏதும் அறியாமல்
களத்தில் ஒருவன்
கூறிச் சென்றான்
நாம் இருபாலை
இயக்க முகாமொன்றை
தாக்கியளிக்கப் போகிறோம்..
இடிந்து போனேன்
மடிந்துபோவது
எம் உறவா?
வெற்றியோடு
முகாம் திரும்பினோம்
வழிநெடுக வரவேற்பு
தாகம்தீர்க்க போதைப் பானம்..
சிலர் முகங்கள் வெறுப்போடும்
பயப் பீதியோடும்……என்னை
நோக்கினர்….

அடக்கு முறையான அரசங்கத்தை எதிர்க்கும்போது மொத்த சமுகமும் எதிர்பது இலகுவானது. அப்படி கிளம்பியவர்களை அதே கூட்டத்தில் சகோதரக் கொலை செய்வதும், அதனால் பயந்து நாட்டைவிட்டு வெளியேறுவதும் வித்தியாசமானது. முன்பு அடக்குமுறையை பாவித்த எதிரியை விட்டுவிட்டு அல்லது அந்த எதிரியிடம் உயிர் பாதுகாப்பு பெற்றுக்கொண்டு எமது சமூகத்தில்; உள்ளவர்களை எதிர்ப்பது என்பது எவ்வளவுகடினமானது என்பதை அந்த நிலைக்கு தள்ளப்பட்டவர்களால் புரிந்து கொள்ளமுடியும்.
இப்படியான துர்ப்பாக்கியம் ஈழத்தில் நடந்தது. இலங்கை இராணுவத்தை எதிர்த்தவர்கள் இறுதியில் விடுதலைப்புலிகளால் வேட்டையாடும்போதுஓரளவு வசதியானவர்கள் தப்பியோடினார்கள். வறுமையான குடும்பத்தில் வந்தவர்கள் இலங்கை இரணுவத்திடம் புகலிடம் பெறவோ அல்லதுவிடுதலைப்புலிகளின் கைகளில் மரணமடைந்தார்கள்.
வெளிநாட்டுக்குத் தப்பியோடிய மற்றய இயக்கத்தவரை கடந்த 30 வருடங்களாக பார்த்து, பேசி நண்பர்களாக பழகி இருக்கிறேன் ஓர் இருவரைத் தவிர மற்றவர்கள் எதையோ தொலைத்தவர்களாக வாழ்க்கையில் தாமரை இலைத்தண்ணீராக மிதந்தபடியேதான் எல்லா நாடுகளிலும்வாழ்கிறார்கள்
இவர்களில் ஒரு பகுதியினர் தமிழ்நாட்டு முகாங்களில் வாழ்பவர்கள். அவர்களே இறந்தவர்களை அதிஸ்டசாலி என நினைக்கவைப்பவர்கள். விடுதலைபுலிகள் தற்போது இல்லாதபோதும் கால் நூற்றாண்டு வாழ்க்கையை தமிழ்நாட்டு முகாங்களிலும் தொலைத்தபின் இவர்களால் மீண்டும் இலங்கை வாழ்க்கையோடு ஒட்டுவதோ புதிதாக சொந்தங்களை உருவாக்குவதோ இலகுவானதல்ல.
விருது வாங்க
எனது பேனா
விலை போகாது…
என்
எழுதுகோல் எப்போதும்
சமூகச் சகதிகளை
உழுது பண்படுத்தும்..
முட்கள் மிகுந்த செடிக்குள்
முக்காடு போடாமல்
உள் நுளைவேன்
ஏன்? என்னில்
முட்கள் தீண்டாது..
கற்றவைகள உம்மோடு
கவி இலக்கியமாய்
பகிர்ந்து கொள்கிறேன்.
என்
சொற்களின் கீறல்கள்
உம்மை
அம்புகளாய் தைக்கலாம்.
தைத்த கீறல்கள்
ரணங்களாய் ஆகாது
அன்பின் வார்த்தைகளாய்
குணப்படுத்தும் மருந்தாகும்..
பொய்கள்கூட சிலவேளை
அரியணை ஏறும்
வரலாறும் கூறும்-ஆனால்
என்றும் தர்மம்தான்
மறுபடியும் வெல்லும்
பெற்ற பொற்காசுகளுக்கு
நற்சான்றிதழ் கொடுத்து
மன்னர் அவையில்
கண்மூடிப் புகழேன்…
போதனை செய்ய
வந்துவிடும்
சாதனையாளர்களை
நொந்து வாயுதிரேன்.
அடுத்தவன் தவறுகளை
முதுகிற்குப் பின்னால்
முன்மொழியேன்….
விமர்சனம் என்றால்
புறஞ் சொல்லேன்.
முகத்துக்கு நேரே
முடிவாய்ச் சொல்வேன்.
பெண்ணை பேதலியேன்-அவள்
கண்ணை வருணனை செய்யென்
மண்ணை நேசிப்பேன்.-நல்ல
மனிதர்களைப் பூஜிப்பேன்..
கற்றவை கடுகளவாயினும்
மற்றவர்சேர வழிசொல்வேன்.
விருது வாங்க
எனது பேனா
விலை போகாது…..

கவிஞர்கள் நமது நாட்டில் பொருளாதார அந்தஸ்தோ புகழோ பெறுவதில்லை ஆனால் சாதாரண மனிதனது அந்தரங்கத்து ஆசைகளான புகழ், பணம், பதவி இவைகளிற்காக எக்காலத்திலும் மயங்குவது வழக்கம். அதை எதிர்த்து நிற்பது எவ்வளவு கடினமானது என்பதை அனுபவத்தில் பார்த்திருக்கிறேன்

போராளி
—————-
நடந்து முடிந்த போரில்
இடிந்து நொருங்கிய
கோயில்களும்
தேவாலயங்களும்
பள்ளிக்கூடங்களும்
நூல்நிலையங்களும்
துரிதகதி நெடுஞ்சாலைகளும்
குளத்து நீரேரிகளும்
வீதி விளக்குகளும்
வயல் நிலங்களும்
வரம்புகளும்
புனர் நிர்மாணம்பெற்றன.
ஆனால் உடைந்துபோன
உன் இதயமும் வாழ்வும்
புனர்வாழ்வு பெறவில்லை.
போராளிகள் என எமது சமூகத்தில் இருந்து உருவாகியவர்கள். அவர்களை தூக்கி பிடித்தபடி ஆயுதத்திற்கு பணம் கொடுத்தவர்கள் 2009 பின்பு அவர்களைக் கண்டுகொள்வதில்லை. ஆனால் சேர்த்த பணத்த சொந்த செலவுகளுக்கும் மற்றய விடயங்களுக்கு விரயமாக்குகிறார்கள்.

ஈழத்தின் வடமராட்சி அல்வாய் பகுதியை பிறப்பிடமாகக்கொண்ட இப்போது புலம்பெயர் தேசமான சுவிசில் 28 ஆண்டுகாலமாக வாழும் எனது முகநூல் நண்பர் கணபதிப்பிள்ளை கணேசலிங்கம் எழுதும் கவிதை தொகுப்பிற்கு முன்னுரை கேட்போது நான கவிஞன் இல்லை என மறுத்தாலும் அவர் பிடிவாதமாக எழுதுபடி கேட்டார்.

அவரது கவிதைகள் கேட்கும் கேள்விகள் எல்லாம் எனது நெஞ்சிற்கு நெருக்கமானவை மட்டுமல்ல நியாயமானவை. அவர் தொடர்ந்து எழுத எனது வாழ்த்துக்கள்.

Posted in Uncategorized | 1 பின்னூட்டம்