பார்த்தசாரதியாக எஸ் எல் எம் ஹனீபா

நடேசன்

இந்திய-இலங்கை ஒப்பந்தத்தின் கீழ் இயங்கிய வட-கிழக்கு மாகாணசபை 1987-90 களில் தீண்டத்தகாத மசுக்குட்டிப்புழுவாக பலரால் அருவருப்புடன் பார்க்கப்பட்டது. ஆனால், இப்பொழுது அந்த மாகாணசபை இரண்டாகப் பிரிந்து வண்ணத்துப்பூச்சிபோல் அழகாகத்தோற்றமளிக்கிறது. அத்துடன் தற்பொழுது அதனை தேவைக்கு மேலாகப் பால்கறக்கும் காமதேனுவாகவும் பார்க்கிறார்கள்.
மடியில் முட்டிமுட்டி கடைவாயில் பால்வழிந்த ஞானசம்பந்தராக தற்போதைய தமிழ் அரசியல்வாதிகள் குடிக்கிறார்கள். தீண்டத்தகாத மாகாணசபையின் இப்படியான உருமாற்றம் கடந்த முப்பது வருடங்களில் நடந்திருக்கிறது.
தமிழர்கள் இஸ்லாமியர்கள் மற்றும் சிங்களவர்களை இணைத்து உருவாக்கிய மாகாணசபைக்கு வரதராஜப்பெருமாளை முதலமைச்சராக்கினார் பத்மநாபா. அக்காலத்தில் அந்த மாகாணசபையில் அங்கம் வகித்தவர் கிழக்கு மாகாணத்தைச் சேர்ந்த எஸ் எல் எம் ஹனீபா. இவர் மக்கத்துச்சால்வை என்ற சிறந்த சிறுகதைத் தொகுப்பால் இலக்கியப் புகழ் பெற்றவர்.
இரண்டு வருடங்கள் முன்பாக கல்முனையில் எனது அசோகனின் வைத்தியசாலை வெளியீட்டில் சந்தித்து அவருடன் உரையாடியபோது என்னை மறந்தேன். எக்காலத்திலும் உள்ளத்தால் உரையாடுபவர்களை உடனடியாக என்னால் புரிந்துகொள்ளமுடியும். அந்தத் திறமை, உரையாடாத மிருகங்களை உடல்மொழியில் புரிந்துகொள்ளும் பழக்கத்தால் வந்ததா என நினைப்பேன். பிற்காலத்தில் முகநூலிலும் தொலைபேசியிலும் உரையாடி தொடர்பு வைத்திருந்தோம். இம்முறை மட்டக்களப்பிற்கு அவரைக்காணச் சென்றேன்.
ஓட்டமாவடியில் இருக்கும் அவரை, நண்பர் ரியாஸ் குரானாவுடன் சென்று சந்தித்தேன். அவரது வீட்டுக்குப் பக்கம் ஆறு ஓடுகிறது.அழகிய நிலவமைப்பு. சிறுவனாக மரத்தில் ஏறி பழங்கள் பறித்து தந்தார்.
மிருகவைத்திய உதவியாளராகப் பலகாலம் வேலை செய்தவர் என்பதால் அவருக்கும் எனக்கும் பேச பல விடயங்கள் இருந்தன. பழமரங்கள் மற்றும் தோட்டவேலைகளில் அவரது ஈடுபாடும் என்னால் இரசிக்க முடிந்தது. சினிமா அல்லது அரசியல் என்ற இருதுறைகளுக்கு வெளியால் உரையாடக் கூடியவர்களை காணமுடியாத காலமிது .
அவரது வீட்டில் இருந்து பேசியபோது அவர் பேசும் விடயங்கள் மனதில் ஆழமாகப்பதியும். காரணம் வெள்ளரிக்காய்த் துண்டில் உப்பு மிளகு தூள் தடவுவதுபோல் நகைச்சுவையை பூசித் தருவார் அந்தக்காரம் அவர் சொன்ன விடயத்தை மேலும் நினைவில் வைத்திருக்க உதவும்.
அவர் கூறிய இரண்டு விடயங்களைப் பகிர்ந்து கொள்கின்றேன்.
‘இந்திய இராணுவம் இலங்கையை விட்டு வெளியேறியபோது மாகாண சபையில் இருந்த ஈழ மக்கள் புரட்சிகர முன்னணியினர் கப்பலில் புறப்பட்டனர். அப்பொழுது பத்மநாபா, எஸ். எல். எம். ஹனீபாவை அழைத்து, ” நீங்கள் தமிழ் ஈழ விடுதலைப்புலிகளிடம் சென்று, இந்த மாகாணசபையை எடுத்து நடத்துங்கள் எனச் சொல்லுங்கள். அதன்பின்பு எங்களுடன் வருவதோ அல்லது இங்கிருப்பதோ என்பதை முடிவுசெய்யுங்கள்” என்றார்.

அதன்பிரகாரம் அவர் அதை கிழக்குமாகாண அரசியல் பொறுப்பாளர் கரிகாலனிடம் சொன்னார். அதற்கு அவர் அமிர்தலிங்கம் சொன்னபோது அதைக் கேட்காமல் அவரைத் தட்டினோம். நீங்கள் தூதுவராக வந்ததால் உங்களை மன்னித்தோம் எனத் துரியோதனர் பாணியில் இறுமாப்புடன் சொன்னார்.

அதன்பின்பு வரதராஜப்பெருமாள் பாவித்த காரில் ஏறி விடுதலைப்புலிகளின் அரசியல் தலைவர் மாத்தையா திருகோணமலை நகரைச்சுற்றி வந்து தனது பொச்சத்தைத் தீர்த்தார்.
பிற்காலத்தில் தனது தொலைப்பேசியை வீட்டிற்கு வந்து விடுதலைப்புலிகள் பாவித்தபோது மாதம் 7000 ரூபா தனக்குச் செலவாகியது” என்றார்.
காத்தான்குடி, ஏறாவூர் என முஸ்லீம் மக்களைக் கொலை செய்தபின்பும் தமிழர்கள், முஸ்லீம்கள் ஒன்றாக வாழமுடியும் வாழ்வார்கள் என நம்பும் எஸ் எல் எம் ஹனீபா போன்றவர்கள் இருக்கும் வரையில் மதம் கடந்து சிறுபான்மையினரிடம் ஒற்றுமை வரலாம் என நாம் நம்பமுடியும்.
அவரது வீட்டிலிருந்து புறப்பட்டு ஓட்டமாவடிக்கடற்கரைக்கு சென்றோம். கடற்கரையில் பல இளம் இஸ்லாமிய குடும்பங்கள் காற்று வாங்கினார்கள் என்பதிலும் பார்க்க ஆறுதலாகச் சுவாசித்தார்கள் என்றே கூறவேண்டும்.
மட்டக்களப்பு மாவட்டத்தில் கிட்டதட்ட 30 வீதமான மக்கள் இஸ்லாமியர். ஆனால், அவர்கள் வசிப்பது 10 அல்லது 15 வீதமான நிலப்பரப்பிலே. அவர்களது ஜனத்தொகை பெருகும்போது வாழுமிடங்கள் குறைந்து விடுகிறது.
முக்கியமாக காத்தான்குடி, உலகத்திலேயே மக்கள் செறிந்து வாழும்பிரதேசங்களில் ஒன்றாகும். இது ஒரு முக்கியமான பிரச்சினை. இதில் இருந்தே கிழக்கு மாகாணத்தில் தமிழர் மற்றும் சிங்களவர்களுடன் பிரச்சினைகள் உருவாகிறது. இந்தப் பிரச்சினையை நான் அறிந்தாலும் ஓட்டமாவடிக்கு சென்றபோது எஸ் எல் எம் ஹனீபா மூலம் தெளிவாகப் புரிந்துகொண்டேன்.
மக்கள்பெருக்கத்தால் உருவாகிய இட நெருக்கடிப் பிரச்சினை இனப்பிரச்சினையாக மதப்பிரச்சினையாக பார்க்கப்படுகிறது. மதப்பிரச்சினை இனப்பிரச்சினையாக மாறினால் அவற்றுக்கு எக்காலத்திலும் தீர்வுகாணமுடியாது. ஆனால், அவைகள் தொடர்ச்சியாக சகல இன அரசியல்வாதிகளுக்கும் வாக்குவேட்டைக்குதான் பயன்படும்.
நான் பிரிய மனமின்றி பிரிந்தபோது எஸ் எல் எம் ஹனீபாவிடம் “உங்கள் அனுபவங்களை எண்ணங்களை எழுதுங்கள் அவை அடுத்த சந்ததிக்குத் தேவையானவை” எனக் கேட்டுக்கொண்டு பஸ்சில் ஏறினேன்.

Posted in Uncategorized | பின்னூட்டமொன்றை இடுக

மெல்லுணர்வு – நோயல் நடேசன்

By அனோஜன் பாலகிருஷ்ணன்

அன்பைப் பரஸ்பரம் பரிமாறிக் கொள்ளவும் ஆறுதல் அளிக்கவும் எப்போதும் மென்மையான அணுகுமுறையே தேவையாக இருக்கிறது. இறுக்கமான சூழலில் பீடிக்கப்பட்டு இருக்கும்போது மட்டும் என்றல்ல மற்றவரோடு இயல்பில் அணுகும்போது மெல்லுணர்வுகளை வெளிக்காட்டுதல் இறுக்கமான பிணைப்பை ஏற்படுத்தும். செயல் வடிவத்தில் அன்பை வெளிபடுத்த மென்மையான செயல்வடிவங்கள் தேவையாக இருகின்றன. தனிந்த குரலில் கொடுக்கும் ஆறுதல் வார்த்தைகள் கூட ஒருவகையான மெல்லுணர்வின் வெளிப்பாடே.

‘நோயல் நடேசன்’ எழுதிய சிறுகதைகளில் எனக்கு முதன்மையான சிறுகதையாகத் தென்படுவது ‘மெல்லுணர்வு’ என்கிற சிறுகதைதான். இக்கதை யாழ் பண்பாட்டுச் சூழல் சார்ந்த மனிதர்களின் அணுகுமுறைகளைப் பட்டார்வத்தனமாகப் பேசுவதோடு, ஆழமான உணர்வு ரீதியிலான பற்றாக்குறைகளையும் கேள்வி எழுப்புகிறது. உண்மையில் இக்கதை அகவயமான பிரச்சினையைப் புறவயமான சித்தரிப்புகளோடு பேசுகின்றது. எனினும் மையமாக ஓடும் பிரச்சினை அகவயம் சார்ந்தது என்பதால் இக்கதையை ஓர் அகவயமான உளவியலைப் பேசும் கதையாகவே என் மதிப்பீட்டில் நிறுத்துவேன்.

‘ஆனந்தன்’ என்கிற பாத்திரம் அட்டகாசமாக அசல் யாழ்ப்பாணத்துப் பாத்திரமாக உருவகிப்பட்டுள்ளது. ஆனந்தன் எஞ்சினியரிங் துறைக்குப் பல்கலைக்கழகத்திற்கு நுழைந்த பிற்பாடு அவனை வைத்துப் பெருந்தொகையான சீதனம் வேண்டுவதில் முனைப்புக்காட்டுகிறார் அவனது தந்தை. முற்பத்தி இரண்டு வயதில் இறுதியில் அவனுக்குத் திருமணமாகிறது. அதற்குப்பின் ஏற்படும் யுத்த சூழல் அவர்களை மெல்போர்ன் நோக்கிச் செலுத்துகின்றது. ஆரம்பத்தில் எஞ்சினியரிங் வேலைக்குச் செல்ல இயலாமல் போவதால் தற்காலிகமாக டக்ஸி ஓட்டச் செல்கிறார் ஆனந்தன். கடினமான வாழ்க்கைச் சூழலும் பொருளாதாரத்தை நோக்கிய ஓட்டமும் அவரது மனைவிக்கும் அவருக்கும் இடையில் இருண்ட திரையை விரிக்கின்றது. ஆனால், அதைப் புரிந்துகொள்ளும் சிந்தனை ஆனந்தனுக்கு உதிக்கவேயில்லை. மெல்ல மெல்ல விரிவு அகலமாகிறது. என்ன பிரச்சினை என்பதைப் புரிந்து சரி செய்ய ஆரம்பிக்கச் செல்லும்போது எல்லாம் கைமீறிச் சென்றுவிட்டது. அகலமாகும் பிரிவினை விவாகரத்துவரை செல்கிறது.

நாற்பதுகளின் பின் வயதில் இருந்தாலும் விகாரத்தின்பின் எஞ்சிய காலப்பகுதியை வேறொரு பெண்ணோடு கழிக்க ஆனந்தன் விரும்புகிறார். உணர்வுகளுக்கு வயதெல்லைகள் இல்லை தானே. இறுதியில் ஐரிஸ் பெண் ஒருவரைத் திருமணம் செய்கிறார். அவளோடு மகிழ்வாக ஹனிமூனை கொண்டாடச் சிட்னியிலுள்ள விடுதி ஒன்றுக்குச் செல்கிறார்கள். இரவு உணவுக்குச் செல்லும்போது வாசலில் இருந்த கண்ணாடி சுத்தமாகத் துடைக்கப்பட்டிருந்ததால் மூடிய கண்ணாடிக் கதவு ஆனந்தனின் புது துணைவியான சேராவின் முன் தலையில் இடித்தது விடுகிறது. சற்று நிலையிழந்து பின்வாங்கி அவள் தன் தலையைத் தடவும் போது ‘சேரா நீ ஓகேயா’ என்று வெறுமே கேட்டு மட்டும் வைக்கிறார் ஆனந்தன். அந்தச் செயல் ஒருவித மௌனத்துக்குச் சேராவை இழுத்துச் செல்கிறது. விடுதிக்குத் திருப்பிய பின் சேர்ந்து படுக்கையை பகிராமல் தனிமையில் துயில் கொள்ளச் செல்வதாகச் சொல்கிறார் சேரா.

“நாம் ஹனிமூனுக்கல்லவா வந்தோம்” என்று புரியாமல் திகைத்து அவரிடம் கேட்கும் ஆனந்தனிடம் “ஆனந்தன் மன்னிக்க வேண்டும். எனக்கு அப்போது தலையில் அடிபட்டபோது உங்களை மெல்லிய உணர்வுள்ள கணவனாக என்னால் பார்க்க முடியவில்லை. தற்போதைய மனநிலையில் தனிமையில் படுக்க விரும்புகிறேன்” சென்று கூறிவிட்டுப் படுக்கச் செல்கிறார். ஆனந்தனால் இறுதிவரை சேரா குறிப்பிட்ட மெல்லுணர்வு என்பது என்ன என்பதைப் புரிந்து கொள்ளவே இயலவில்லை.

இந்த மெல்லுணர்வு என்கிற சமாச்சாரமே முன்னைய தன் திருமண வாழ்கையில் இல்லாமல் தோல்விக்கு வந்தது என்பதைக் கூட ஆனந்தனால் புரிந்து கொள்ள இயலாமல் இருக்கிறது. ஒருவகையில் கதையின் மையை இழையான இந்த உணர்வு வெளிப்பாட்டின் பிரயோகத் தன்மையை அவனது கூறு நிலையில் சொல்லாமல், கதை செல்லியின் கூறு நிலையில் இருந்து சொல்வது திறம்பட வாசகர்களை ஊகிக்கவைக்கிறது. இச்சிறுகதையில் துழாவிக் கண்டடையும் அகதரிசனம் என்பது அங்கேயே சிக்குண்டு ஜாலம் செய்கிறது.

வேலைப்பளுவில் இருக்கும்போது கிடைக்கும் சொற்ப நேரத்தில் மனைவியின் தலையை வருடிக்கொடுத்து அவரின் கைகளைத் தடவிக்கொடுத்து அவரின் மேல் இருந்த அன்பைச் செயல் வடிவில் வெளிப்படுத்தி இருந்திருந்தால் அவனது குடும்ப வாழ்க்கை வென்றிருக்கும். இந்த மெல்லுணர்வு என்பது மானுட வாழ்கையின் இயங்கு தளத்துக்கு மிக முக்கியச் சுழற்சி மையமாக இருக்கிறது. ஒருவருடன் அணுகும் நாகரீகம் என்று கூட இதைச் சொல்லலாம்.

எம்முடையை ஈழத்துச் சமூகம் எப்போதும் அன்பைச் செயலில் வெளிக்காட்டத் தயங்கும் மனநிலையைக் கொண்டது. கசியும் அன்பை தனக்குள்ளே சேமித்து வைத்து வெளியே முரடர்களாகவே காட்டவைக்கும். அவ்வாறான வாழ்க்கை முறையில் இருந்து வெளியேவர அடுத்தத் தலைமுறைக்கு நிறையவே சுதந்திரம் கொடுக்க வேண்டிய தேவையும் உள்ளது. (இங்கு யாரும் யாருக்கும் சுதந்திரம் கொடுக்கத் தேவையில்லை, அவர்களாகவே எடுத்துக் கொள்வார்கள், திணிப்பை மேற்கொள்ளாமல் இருந்தாலே போதும்)

யாழ்ப்பாணத்துக் குடும்ப மனநிலையை அட்டகாசமாக இச்சிறுகதை வடித்துச் செல்கிறது. என்னதான் காலம் சூழலும் மாறினாலும் என்றும் வற்றாமல் அடியில் தேங்கியிருக்கும் எமது அணுகுமுறைகளைப் பற்றி நாம் பரிசீலனை செய்ய வேண்டியே இருக்கிறது.

ஆனந்தன் தன் ஆண்மையை உறுதிப்படுத்த பாலியல் தொழிலாளியிடம் சென்று தன் உச்சத்தைக் கண்டு, அவளிடம் குலாவி எப்படி மனைவியுடன் அன்பாக இருப்பது என்பதை அவளின் துணை கொண்டு அறிதல் போன்ற சித்தரிப்புகள் மிகக் கச்சிதமாக விரசம் இல்லாமல் சித்தரிக்கப்பட்டுள்ளது. அதே நேரத்தில் ஆனந்தனின் மனைவியின் காமம் சார்ந்த வெற்றிடத்தின் பின்னே சொல்லப்படதா இன்னுமொரு சிறுகதை புதைந்துள்ளதை அவதானிக்கலாம்.

மெல்லுணர்வு சிறுகதையை நோயல் நடேசனின் தளத்தில் இங்கே சொடுக்குவதன் ஊடாக வாசிக்கலாம்
https://noelnadesan.com/2014/01/13/%E0%AE%AE%E0%AF%86%E0%AE%B2%E0%AF%8D%E0%AE%B2%E0%AF%81%E0%AE%A3%E0%AE%B0%E0%AF%8D%E0%AE%B5%E0%AF%81-%E0%AE%9A%E0%AE%BF%E0%AE%B1%E0%AF%81%E0%AE%95%E0%AE%A4%E0%AF%88/

Posted in Uncategorized | பின்னூட்டமொன்றை இடுக

வழிகாட்டியாக டொமினிக் ஜீவா

நடேசன் – அவுஸ்திரேலியா

2016 ஜூலையில் இலங்கை சென்றபோது மல்லிகை ஆசிரியரும் எழுத்தாளருமான டொமினிக்ஜீவாவை சந்திக்கத் தயாரானபோது ஞானம் ஆசிரியர் ஞானசேகரனும் என்னுடன் சேர்ந்து கொண்டார். கொழும்பில் மாலை மூன்று மணியளவில் எமது பயணம் ஓட்டோவில் தொடங்கியது. கோடை வெய்யில் அனலாக முகத்தில் அடித்தது. போக்குவரத்து ஓசை காதைப்பிளந்தது. தெருப்புழுதி, வாகனப்புகையுடன் கலந்து நுரையீரலை நிரப்பியது. ஒரு மணி நேரப்பிரயாணத்தில் உடல்வியர்த்து, உடைகள் தேகத்தில் ஒட்டியது. முகத்துவாரம் பகுதியில் உள்ள அவரது வீட்டை அடைந்தபோது, இந்துசமுத்திரத்திலிருந்து வந்த கடற்கரைக்காற்று இதமாக இருந்தது. பிரயாணக்களைப்பு டொமினிக்ஜீவாவின் முகத்தைப்பார்த்தபோது காற்றோடு கரைந்தது.

டொமினிக்ஜீவா என்ற முதிய பதிப்பாளர், எழுத்தாளர் தற்பொழுது தனது மகன் திலீபனது வீட்டில் இளைப்பாறிக்கொண்டிருக்கிறார். அவரை நாங்கள் சந்திக்கவேண்டும் என்பதே எமது பிரயாணத்தின் நோக்கம். அவரையும் எங்களையும் இணைப்பது எது…? என ஞானசேகரனிடம் நான் கேட்டபோது, “இலக்கியம்” என்றார். “உண்மைதான்” என நான் கூறியபோது, ” வெளிநாடுகளில் பலரை சந்தித்தது அங்கு நான் உபசரிக்கப்பட்டது எல்லாமே இலக்கியத்தால் ஏற்பட்டது ” என்றும் சொன்னார்.

அதற்கப்பாலும் எனக்கொரு காரணமிருந்தது. ஆனால், காதலால் திருமணத்தின்முன் கருக்கொண்டபெண் வாய் திறக்கத் தயங்குவதுபோல் மௌனமாக இருந்தேன்.

நான் யாழ்ப்பாணத்தில் 8 ஆம் தரத்தில் படிக்கும் காலத்தில் கஸ்தூரியார் வீதியால் இந்துக்கல்லுரிக்கு நடந்து செல்லும்போது என்னுடன் வந்த தந்தையார், ” இவர் நமது ஊரைச்சேர்ந்தவர் (நயினாதீவு) என்றார். அதைப்பிற்காலத்தில் ஜீவா, தனது பெற்றோரில் ஒருவர் நயினாதீவென உறுதி செய்தார். மாணவப்பருவத்தில் யாழ்ப்பாண வாசிகசாலைகளில் மல்லிகையை வாசிப்பேன். உள்ளடக்கத்தின் முகப்பிலிருந்த பாரதிபாடல் எனக்குள் ஒவ்வொருமுறையும் ஒரு புன்முறுவலை உருவாக்கும்.பிற்காலத்தில் பல்கலைக்கழகம், தென்னிலங்கை மற்றும் இந்தியா என எனது வாழ்க்கை திசைமாறியதனால், மல்லிகையுடனான தொடர்பற்றுப் போய்விட்டது. அவுஸ்திரேலியாவில் நண்பர் முருகபூபதியின் தொடர்புகளினால் டொமினிஜீவாவின் பிரத்தியேக வாழ்க்கை பற்றியும் அறிய முடிந்தது. நானும் சில ஆக்கங்களை மல்லிகையில் எழுதினேன்

எஸ்.பொ, டொமினி ஜீவாவை சென்னையில் கவுரவித்தபோது அங்கும் சந்தித்தேன். அப்பொழுது, இருவருக்கும் இலங்கையில் ஒருகாலத்தில் ஏற்பட்ட முரண்பாடுகளின் சமாதான ஒப்பந்தமாக அந்த விழா எனக்குத் தெரிந்தது. நண்பர் முருகபூபதி 2011 இல் சர்வதேச தமிழ் எழுத்தாளர் மகாநாட்டைக் கொழும்பில் உருவாக்கியபோது அந்தச் சமாதானம், திருகோணமலையில் கடற்படைக் கப்பலுக்கு கண்ணிவெடிவைத்தபோல் உடைந்தது. அந்த மகாநாடே டொமினிக்ஜீவாவின் வேண்டுகோளின் பேரில்தான் தொடங்கப்பட்டதாக முருகபூபதி கூறியதும் இங்கு நினைவுபடுத்தல் வேண்டும். அந்த மகாநாட்டின் பின்னர் ஜீவாவை பலதடவை சந்தித்திருக்கின்றேன். கனடா இலக்கியத்தோட்டத்தினரின் இயல்விருது அவருக்கு கொழும்பில் வழங்கப்பட்டபோது, யாழ்ப்பாணத்தில் நின்ற நான் அங்கு வந்து கலந்து கொண்டேன்.

2010 இல் முருகபூபதியுடன் இலங்கை சென்றபோது எனது வண்ணாத்திக்குளம் நாவலின் இரண்டாவது பதிப்பை அச்சிட அவரிடம் கொடுத்தேன்.

எனக்கு அவரை நன்கு பிடித்தமைக்கு முக்கிய காரணம்: யாழ்ப்பாணச் சாதியமைப்பிற்கு தொடர்ந்து தலை வணங்காது அதற்கு எதிராகப் பேனையால் போராடியவர். அதேநேரத்தில் பல்வேறு சாதியினரை தனது நண்பர்களாக வைத்திருந்தவர் என்பது முருகபூபதியால் எனக்குத் தெரிந்த கேள்வி ஞானம் மட்டுமே.
ஆனால், பிற்காலத்தில் அங்கு நான் பார்த்த அரசியல் சூழலில் அவரை நினைவில் வைத்திருப்பதற்கு மற்றும் ஒரு காரணமும் இருந்தது. அதையே ஞானசேகரனிடம் சொல்லத்தயங்கினேன்

டொமினிக்ஜீவாவை பலமுறை நான் சந்தித்திருந்தாலும் பசுமரத்தாணியாக மனதில் பதிந்திருக்கும் ஒரு சந்தர்ப்பம் முக்கியமானது. போர் முடிந்தபின்னர் 2009 ஜுலையில் இலங்கை சென்றபோது உடன் வந்திருந்த எழுத்தாளர் ராஜேஸ்வரி பாலசுப்பிமணியத்துடன் மல்லிகை ஜீவாவை அவரது அலுவலகத்தில் சந்தித்தோம்.

” எதற்காக யாழ்ப்பாணத்தை விட்டு கொழும்பு வந்தீர்கள்..?” என்ற கதையைக் கேட்டபோது, ” தனக்கு விடுதலைப்புலிகளின் உளவுத்துறையில் இருந்து அவசரமாக வந்து சந்திக்குமாறு அழைப்பு வந்தது. அதனாலேயே கொழும்பு வந்தேன்.” என்றார்

அப்பொழுதான் டொமினிக் ஜீவாவின் அரசியல் விவேகம் எனக்குப் புரிந்தது. இவ்வளவிற்கும் அவர் அரசியல் விஞ்ஞானத்தில் வெளிநாட்டில் கலாநிதி பட்டம் பெற்றவரில்லை. குறைந்த பட்சமான கல்லுரிப்படிப்பும் அவருக்கில்லை. ஆனால், தமிழ்த் தேசிய அரசியலை அடையாளம் கண்டு, அதனிடமிருந்து விலகி இடதுசாரியாகவே இருந்திருக்கிறார். பின்பு ஆயுத அரசியலை அடையாளம் கண்டு அவர் ஒதுங்கியதும் எனக்கு மிகப்பெரிய ஆச்சரியம்.
இப்படி அவர் நடக்க என்னதான் காரணம்…? அவரது இடதுசாரி அறிவா அல்லது எழுத்தாளராக இருந்ததால் படித்த நூல்களில் பெற்ற அறிவா…?

இவைகள் இரண்டும் இருந்தவர்கள் பலர் அரசவைப் புலவர்களாகவும், தணிக்கை அதிகாரிகளாகவும் கைகட்டி சேவகம் செய்தார்களே…?

டொமினிக் ஜீவாவிடம் இவை எ ல்வாவற்றிற்கும் மேலாகச் சுயநலமற்ற நேர்மை இருந்துள்ளதே காரணம் என நினைக்கிறேன்.

டொமினிக் ஜீவாவை சந்தித்தபோது அவருக்கு நினைவு மறதி வருவதைப் புரிந்துகொண்டேன். ஆனாலும் ஜெயகாந்தன் கால்நூற்றாண்டுகளுக்கும் மேலாக எழுதாதபோதிலும் சமூகத்தில் உதாரணமாக வாழ்ந்தார்.

முக்கியமாக சமூகப்பரிணாமத்தில் நத்தையாக ஊரும் தமிழ்ச்சமூகத்திற்கு , காய்க்காத பூக்காதபோதிலும் வழிகாட்டி மரங்களாக டொமினிஜீவா போன்றவர்கள் பல்லாண்டு வாழவேண்டும். அவரைப்பற்றி அப்பொழுது நாங்கள் எழுதும்போதும், பேசும்போதும் இளையசமூகத்தில் சில அசைவுகளையும் திருப்பங்களையும் உருவாக்கமுடியும் என்பதால் அவர் நீடுழி வாழவேண்டும்.
—0—

Posted in Uncategorized | 2 பின்னூட்டங்கள்

சதைகள் – சிறுகதைகள்

சதைகள் – சிறுகதைகள்

காவியங்கள் எல்லாம் காமம் காதலும் பற்றியவை. இவை மூளையின் ஒரே பகுதியான ரெம்போரல்(Temporal lobe) பகுதியில் இருந்து உதயமாகின்றன. இராமாயணம் சீதை மேல்கொண்ட காமத்தின் விளைவு. மகாபாரத்தில் நேரடியான காமம் போருக்குக் காரணமற்ற போதிலும் தேவைக்கதிமாக அங்குள்ளது. ஐந்து ஆண்களின் மனைவியான சித்தரிப்பு இதையே நமக்குணர்த்துகிறது. இவற்றை நாம் ஏற்றுக்கொள்ளாது அவற்றை மதபீடத்தில் வைத்துவிடுகிறோம்.

ஹோமரின் இலியட் உலகத்திலே அழகி ஹெலன் 12 வயத்துச்சிறுமியாக கடத்தப்படுகிறாள். இரண்டாவதாக மணமான பின்பு ரொய் இளவரசன் பரிசால் கடத்தப்படுகிறாள். ஓடிசியில் பத்து வருட யுத்தம். அதன் பின் கடல் பயணம் என்று வரும்போது இருபது வருடத்தின் பின்பாக குறைந்தது 40 வயதாகிய ஒடிசியஸ் பிச்சைக்காரனாக வேடமிட்டுவரும் ஓடிசியசை அவனது மனைவி பெனிலெப்பிக்குத் தெரியவில்லை. அவனைச் சோதிப்பதற்காக அவர்களது கட்டிலை வேலையாளை நகர்த்தும்படி கேட்கிறாள். அவர்களது கட்டில் நிலத்தில் இருந்து வளர்ந்த ஒற்றை ஒலிவ் மரத்தைக் கொண்டு செய்யப்பட்டது. அந்த மரத்தையே மத்தியில் காலாக கொண்டது. எனது படுக்கையை யார் நகர்த்தமுடியும் என்கிறான் ஒடிசியஸ். வந்தது ஒடிசியஸ் என்பதை பெனிலெப்பை புரிந்து கொள்கிறாள். இருபது வருடங்கள் மறுமணம் முடிக்கத் தயாராக இருந்த மற்றவர்களைப் புறக்கணித்து பெனிலெப்பை காத்திருக்கிறாள். கட்டில் நகர்த்த முடியாதது, பெனிலெப்பையின் அசைக்கமுடியாத காதலையை மட்டுமல்ல அவர்களது காமத்தையும் காட்டுகிறது

காவியங்கள், காதலையும் காமத்தையும் பேசியளவு நவீன தமிழ்நாவல்களில் காணமுடியவில்லை. தமிழில் ஜி நாகராஜனும் ஜானகிராமனும் ஓரளவு பெண்களைப் புரிந்து கொண்டவர்கள். எஸ். பொன்னுத்துரை, சாருநிவேதிதா போன்றவர்கள் காதலையும் காமத்தையும் ஆண்குறி பெண்குறியில் கொண்டு வைத்துவிட்டார்கள். தீயில் எஸ்பொவின் வர்ணனை எனக்கு வயிற்றைக் குமட்டியது. அதேபோல் சாரு, தூசணவார்தைகளைப் பாவித்து ஒரு சிறுகதை எழுதுகிறார். இந்த மொழியைப் பாவித்து யாழ்ப்பாணத்தில் இருந்து வரும் சொல்புதிதிலும் ஒருவர் எழுதியிருந்தார்.காமம், ஆண் பெண்குறிகளில் இல்லை. இருப்பது எமது தலையிலே, சிற்பிக்கு உளி தேவைப்படுவதுபோல.

காமத்தை DS லாரன்ஸ் ஆன்மீகமாக்கியவர். நாற்பது வருடங்களுக்கு மேல் அவரது புத்தகம் சாட்டலிஸ் லவர் தடைசெய்பட்டிருந்தது. சமீபத்தில் படித்த புத்தகங்களில் கபிரியல் மார்கஸின் “லவ் இன் இன் த கொலரா ரைம்“ பிடித்தது. ((Love in the Time of Cholera is a novel by Colombian author Gabriel García Márquez

தமிழ் இலக்கியப்பரப்பில் நுணுக்கமான காம இலக்கியம் வராததுதற்கு என்ன காரணம் என்றால் எமது சமூகத்தில் ஆண் பெண் உறவில் சமத்துவமில்லை. ஒரு நாளுமே அறிந்து பழகாத ஆணைத் திருமணம் செய்யும் பெண்ணின் மனத்தில் எவ்வளவு அச்சம், தயக்கம், ஏன் சந்தேகமே இருக்கும்? அவற்றால் முதலிரவு மட்டுமல்ல பிற்பாடு நடக்கும் உறவுகள் கூட இரண்டு சமமற்றவர்களுக்கு காமம் உச்சத்தில் வெளிப்படாது என்பதற்குப் பல ஆதாரங்கள் மருத்துவத்தில் உள்ளது. மனிதர்கள் பரிணாமத்தில் ஒரு நன்மையைப் பெற்றிருக்கிறார்கள். என்ன தெரியுமா? மிருகங்களில் பெண்மிருகம் உச்சத்தை அடையும்போது மட்டுமே முட்டை வெளிவரும். அதன் பின்பு கருக்கட்டம். ஆனால் அப்படியான உச்சமில்லாமலே மனிதர்களில் அதாவது பெண்களில் மாதமொருமுறை முட்டை வெளியேற்றம் நடக்கும். இதனால் மனித உயிர்கள் தொடர்ந்து பெருகுகிறது.

இலக்கியம் எழுதப்போய் உயிரியல் வந்துவிட்டது. காமத்தை நுட்பமாக எழுதுவதற்கு ஒரு எழுத்தாளர் அதுவும் இலங்கையில் உருவாக முடியும் என்ற நம்பிக்கையைத் தரும் கதையொன்று படித்தேன்.

“சதைகள்“ என்ற சிறுகதைத்தொகுப்பில் “அசங்க“ எனும் சிறுகதை மிகவும் நுண்மையாக காமத்தைப் பேசுவது. இங்கு மனத்தில் எழும் காமம் எப்படி அலைக்களிக்கறது. திருமணமான பெண்ணைக் காதலிக்கும்போது இங்குக் காமத்தில் ஒரு சம உரிமை வந்து விடுகிறது. முக்கியமாகப் பெண், அதிக உரிமையுடன் இந்த உறவை முன்னேக்கி செலுத்தமுடியும். அதே வேளையில் நான்கு சக்கரத்திற்கும் பிரேக்கை போட்டு ஆணை உறவில் இருந்து கழட்டமுடியும். அப்படியான உறவில் அசங்காவின் பெண்குழந்தையும் அவளது பூனைக்குட்டியும் இந்த உறவில் பிறேக்குகளாக வருவதும் மிகவும் கச்சித்தமானது. இந்தக் கதையில் விரசமற்ற காமம் வெளிப்படுகிறது

சதைகள் என்ற அனோஜனினன் சிறுகதைத் தொகுப்பைப் படித்தபோது சில கதைகள் எனக்குப் பிடித்தன. அவற்றில் சிற்றப்பா குடும்பம் என்பது புலம் பெயர்ந்தவர்கள் இலங்கை வரும்போது நடந்து கொள்ளும் முறையைக் கண்ணாடியாக காட்டியிருந்தது. பிரித்தானியர்களிடமிருந்து சுதந்திரம் பெறுவதற்கு போராடிய ஐரிஸ் மக்கள் தங்களைக் கண்ணாடியில் பார்த்துக் கொள்ளவேண்டும். அதாவது உங்களது விடயங்களைத் திருத்திக் கொள்ளவேண்டுமென்றார் அயர்லாந்து நாவலாசிரியர் ஜேம்ஸ் ஜொய்ஸ். அது போல் புலம்பெயர்ந்தவர்கள் எல்லோரும் படிக்கவேண்டிய சிறுகதை இது.

வேறையாக்கள் என்ற கதை, யாழ்ப்பாணத்து சாதிப் பிரிவினையை எதுவித ஆக்ரோசமுமற்றுக் காட்டுவது. இதுவரைக்காலமும் முற்போக்குவாதிகள் எழுதியதிலிருந்து வேறுபட்டது. எழுத்தாளன் சமூகம் என்ற நீர்பரப்பில் ஒரு கல்லைப் போட்டு அலையை ஏற்படுத்துவான். போராளி தண்ணீரை இறைக்க முற்படுவான்.

நமது நாட்டில் உறவுக்குள் நடக்கும் திருமணங்கள் எங்வளவு கேவலமானது என்பதைக் (Incest)காட்டுகிறது. வேறுசாதியில் திருமணம் முடிக்க கூடாது, ஆனால் உறவுக்குள் நடந்த திருமணம் ஊனமான குழந்தையை பரிசாக்குகிறது.

எமது போலித்தனத்திற்கு செருப்பால் அறைந்தது போன்று இல்லையா?

சதைகள் என்ற முகப்பின் கதை பழைய பாணி. ஆனால் எழுதியவிதம் நன்றாக உள்ளது.

அனோஜனின் கதைகளில் உட்கருக்கள், மனித ஆசைகள் அவற்றுடன் போலியற்று அதேவேளையில் சமூகப் பொறுப்பாக வாழ்வதும் ஒன்றுக்கொன்று முரணானவையல்ல என்பதும் எந்த இடத்திலும் இனவாதம் பேசாததும் எனக்குப் பிடித்திருந்தது.

Posted in Uncategorized | 2 பின்னூட்டங்கள்

கமலி பன்னீர்செல்வம் அவர்களின் முகநூல் பக்கத்திலிருந்து…..

பிள்ளை தீட்டு

“பிள்ளைத்தீட்டு” கதையில் ஜமீல் என்பவன் தனக்கு இலங்கை ராணுவத்தில் வேலை கிடைத்த சந்தோஷ செய்தியை மனைவி ஆயிஷாவிடம் பகிர்கிறான். அவள் இங்கு நாம் சுகமாக இருக்க எதுக்கு சண்டை பிடிக்கனும் என்கிறாள். இயக்கத்தவர்கள் ஒரு நாளில் எல்லாவற்றையும் பிடுங்கி வெளியே துரத்தியதை மறந்துவிட்டாயா நான் சேரபோகிறேன் என்கிறான். அப்படின்னா என்ன கொண்டுபோய் நாகலிங்கண்னே வீட்டில் விட்டுட்டு போங்க நானும் பிள்ளையும் நீங்க வரும்வரை அங்கே இருக்கோம் என்கிறாள். நாகலிங்கண்னே பெயர் கேட்டவுடன் ஜமீல் சோர்வுடன் அமர்ந்து பின்னோக்கி பார்க்கிறான்.

ஜமீலும் நாகலிங்கமும் வியாபார நண்பர்கள். இனக்கலவர காலகட்டங்களிலும் இருவரின் நட்பும் தொடர்கிறது. நிறைமாத கர்பிணியான ஆயிஷாவை நாகலிங்கம் பொறுப்பில் விட்டு கொழும்பு செல்கிறான் அவசரவேலையாக.

அவன் சென்றபின் ஆயிஷாவுக்கு பிரசவ வலி எடுக்க நாகலிங்கமும் அவன் மனைவியும் ஆஸ்பத்திரி சேர்த்து ஆண் குழந்தை பெறுகிறாள். நாகலிங்கம் மனைவி செல்வராணி அருகிருந்து எல்லாம் செய்கிறாள். யாழ்ப்பாணத்தில் இருக்கிற முஸ்லீம்கள் அனைவரையும் இயக்கம் வெளியேற்றுகிறது என்ற தகவலை நாகலிங்கம் சொல்ல அதிர்ச்சியடையும் செல்வராணி அதுகள் எங்கே போகும் பிறப்புறுப்பில் கத்தி வச்ச பிள்ளை அசைய கூட முடியாது என்று பதறுகிறாள்.

நான் கார் கொண்டு பின்பக்கமாக வருகிறேன். நம் வீட்டுக்கு கூட்டி போவோம் இங்கிருக்க வேண்டா வர்றியாமா என்று ஆயிஷாவை கேட்க நீங்களும் அண்ணணும் எங்க கூப்பிட்டாலும் வருகிறேன் என்கிறாள்.

கார் கொண்டுவர காரில் கூட ஏற சிரமப்படும் ஆயிஷாவை தூக்கி காரில் படுக்கவைக்க நாகலிங்கம் கை பிசுபிசுப்பாகிறது. பிள்ளைத்தீட்டு என்று கைகளை கழுவிக்கொண்டு காரை ஒருவாறு மறைத்து சுற்றி வீட்டையடைகிறார். என்னால் உங்களுக்கு எவ்வளவு கஷ்டம் எனறு ஆயிஷா மருகுகிறாள்.

பத்திய சமையல் கொடுத்து செல்வராணி கவனித்துகொள்ள இயக்கத்துக்கு அக்கம்பக்கம் மூலம் செய்தி கசிகிறது.

இயக்கத்தில் இருந்து வந்த ஆட்கள் நாகலிங்கத்திடம் அவரை வெளியேற்ற வேண்டும் என சொல்ல இந்த பிள்ளைக்கு பிறப்பு வாசலில் கத்தி வச்சிருக்கு எழுந்து நிற்க கூட முடியாது என்று சொல்லும் போதும் முடியாது வெளியேற்றியே ஆகவேண்டும் இயக்கத்தின் கட்டளை என்கிறார்கள்.

ஆர்மிகாரனை விட கொடுமையா இருக்கு என்று செல்வராணி முணுமுணுக்க ஆயிஷாவை சோதனையிட வேண்டும் ஐநூறு ரூபாய் பணமும் மாற்று துணி மட்டும் தான் எடுத்து செல்ல வேண்டும் நகை எதுவும் கொண்டு போக கூடாது என்று ஆயிஷாவை சோதனையிட இயக்கத்தின் பெண் உறுப்பினர்கள் நெருங்க பிள்ளை பெற்று வந்திருக்கா தீட்டு தான் வழியுது சோதனை செய்யுங்கோ என செல்வராணி எரிச்சலுடன் சொல்ல சரி கிளம்புங்கோ என்கிறார் ஆயிஷாவிடம்.

என்னை நம்பி விட்டிருக்கான் நானே பத்திரமா சேர்த்துடுறேன் என வியாபாரத்துக்கு எடுத்து செல்லும் லாரியில் சாக்கு விரித்து அதன்மேல் துணி விரித்து ஒரளவு பாதுகாப்பாக ஆயிஷாவையும் குழந்தையையும் படுக்க வைக்கிறார்கள் நாகலிங்கமும் செல்வராணியும்.

ஆயிஷாவின் தந்தை வீடு மதவாச்சியில் தெரியுமாதலால் அங்கு செல்கிறார் நாகலிங்கம். லாரியை கண்டதும் ஓடிவரும் ஜமீல் அண்ணே என்று கதறுகிறான்.உன்ற ஆயிஷாவும் பிள்ளையும் பத்திரமா வந்திருக்காக என்று சொல்ல ஆயிஷா என்று கத்திகொண்டே ஜமீல் லாரி பின்பக்கம் ஏறுகிறான்.

நாகலிங்கம் நான் போகவேண்டும் இந்தா லாரி சாவி பிடி இனி லாரி உன்னுது தான் என சொல்ல அண்ணே இது இல்லாம எப்படி நீங்க வியாபாரம் செய்ய என கேட்க எனக்கு ஊரில் வீடு இருக்கு உனக்கு வீடு வாசல் இல்லை உன் பிள்ளைக்கு என்ற பரிசா இருக்கட்டும் என விடைபெறுகிறார்.

ஆயிஷா என்னங்க யோசனை ஆர்மி போவ தான் போறீகளா என கேட்க இல்லை என்கிறான்.

கலவையான உணர்வை கொடுத்து கலங்கவும் யோசிக்கவும் வைத்த கதை.

இலங்கை தமிழ் நடையில் “மலேசியன் ஏர்லைன் 370” – சிறுகதை தொகுப்பு – ஆசிரியர் நடேசன்.

Posted in Uncategorized | பின்னூட்டமொன்றை இடுக

பாரதி பள்ளியின் நாடகவிழா .


பங்குபற்றிய மாணவர்கள்

பாரதி பள்ளியின் நாடகவிழாவிற்குச் சென்றபோது, மீண்டும் என்னை ஒரு சிறுவனாக நினைத்து சிறுவர் நாடகங்களை அனுபவித்து நினைவோடையில் நீந்த முடிந்தது. ஒருவிதத்தில் நாங்கள் சிறுவயதில் அனுபவிக்காத விடயங்கள் என்பதில் பொறாமை மதியத்து நிழலாக மனத்தில் படிந்தது. பிற்காலத்தில் அவுஸ்திரேலியா வந்தபின்பு ஆங்கிலத்தில் பார்த்து, படித்து சிறுவர் இலக்கியங்கள், நாடகம் மற்றும் சினிமாவை புரிந்து கொண்டபோது ,எமது நாடுகளில் முக்கியமாக தமிழ்மொழியில் வறுமைக்கோட்டின்கீழ் கவனிப்பாரற்ற ஒரு துறையாக உணர்ந்தேன். அதனால் பல முறை மனத்தில் ஏக்கம் ஏற்பட்டது.

மொழி என்பது ஒரு இனத்தின் சகல பிரிவில் உள்ளவர்களிடமும் உரையாட ஏற்பட்ட ஊடகம். அதன் வாயிலாக எமது குழந்தைகள், சிறுவர்கள் என்பவரிடம் அறிவுரீதியாக உரையாடத் தயாராக இல்லாத சமூகமாக நாம் இருப்பது ஒரு குறையாக எமது மொழி விற்பனர்களுக்குத் தெரியவில்லையா? கோடிக் கணக்கில் பணம் புரளும் திரைப்படம், பத்திரிகை ,தொலைக்காட்சி என்ற ஊடகச்சந்தைக்கு உரிமையானவர்கள் எமது மக்கள். இந்த ஊடகவெளியில் சிறுவர் இலக்கியம், சிறுவர் நாடகம், மற்றும் சினிமாவிற்கு வெளியற்றுப்போய்விட்டதே? குறைந்த பட்சம் சிறுவர்கள், குழந்தைகளை அள்ள அள்ளக் குறையாத பொருளாதார சந்தையாக நினைக்கமுடியவில்லையா? ஆங்கிலத்தில் ஹரிபொட்டர் போன்றவற்றைத் தயாரித்து எவ்வளவு பொருள் குவிக்கிறார்கள்?

மெல்பேனில் மாவை நித்தியானந்தனின் உழைப்பில் உருவாகிய நாடகவிழாவிற்குச் சென்றபோது அது ஒரு தீப்பொறியாகத் தெரிந்தது. ஆனாலும் இது பாரதி பள்ளியின் மெல்பேனுக்கு மட்டுமே சொந்தமானது.

நான் பார்த்த பல நாடகங்களை லயித்து என்னால் அனுபவிக்கமுடிந்தது. சிறுவர்களின் நாடகத்தைப் பார்க்கும்போது, நாங்களும் சிறுவர்களாகும் நனவோடை உணர்வு ஏற்படுகிறது. அதேநேரத்தில் அங்கு ஒரு உயர்வான மனித விழுமியம் முன் வைக்கப்படுகிறது. நித்தியானந்தன் பேசும் போது சிறுவர் நாடகங்களில் சிலரைத் தேர்ந்தெடுத்து நடிக்கவைக்கும் வழக்கமான முறைக்கு மாறாக, சகலரையும் அதாவது 500 மாணவர்களையும் நாடகத்தில் ஈடுபடுத்தியதாகக் குறிப்பிட்டது எனக்கு அசுர சாதனையாகத் தெரிந்தது.

சிறுவர் நாடகம் என்பது இலகுவானது அல்ல. அவர்களை நெறிப்படுத்துவது மட்டுமல்ல; தமிழை இரண்டாம் மொழியாகக் கற்கும் அவுஸ்திரேலியாவில் அந்த மொழியை மேடையில் பேச வைப்பது என்பது பிரமிப்பான விடயம். நாடகங்களை நெறிப்படுத்தியவர்கள் பாராட்டுக்கு உரியவர்கள்.

பணம் பற்றிய அறிவைச் சிறு வயதில் வளர்ப்பதற்கு அவுஸ்திரேலிய வங்கிகளில் டொலர் மேற் (Dollar Mate) எனக் குழந்தைகளுக்கு ஒரு சேமிப்பு திட்டமிருக்கிறது. அதேபோல் குழந்தைகளுக்கும், சிறுவர்களுக்கும் இந்த நாடகப்பங்கேற்பு ஒரு விதமான சிறுவயதின் சேமிப்பு. மனிதர்களுக்கு வாய் மொழி எவ்வளவு அவசியமோ அதற்கு மேல் உடல் மொழி அவசியமானது. மொழி தெரியாத நாடுகளிற்குச் செல்லும்போதும், மற்றும் மிருகங்களுக்கு வைத்தியம் செய்யும் என்னைப் போன்றவர்களுக்கும் இந்த உடல் மொழியின் முக்கியத்துவம் தெரியும். மேடை நாடகத்தில் சிறுயதில் தங்களை வெளிப்படுத்தும் குழந்தைகள் பிற்காலத்தில் எந்த இடத்திலும் தங்களது திறமைகளை வெளிப்படுத்த முடியும். திறமைகளை எந்தக் கூச்சமுமின்றி வெளிப்படுத்துபவர்களைக் கொண்ட சமூகமே, சமூகப்பரிமாணத்தின் உச்சத்தை அடையும்.

ஆரம்பக் காலத்தில் மெல்பேன் பொது நிகழ்வுகளில் சிறுவர்களை, பெரியவர்களது பிரச்சனைகளைப் பேசவைத்து நாடகம் போட்டதைப் பார்த்து எனக்குள் வருத்தமடைந்தேன். அதைச் சிறுவர் நாடகமென நினைத்து குதூகலமடைந்து கைதட்டியவர்களையும் பார்த்தேன்.

மேற்கு நாடுகளில்கூட சிறுவர் இலக்கியம் தாமதமாக 18 ம் நூற்றாண்டில் வந்தது. ஆரம்பத்தில் பெரியவர்களது வாய்வழி கிராமியக் கதைகளே அவர்களுக்குச் சொல்லப்பட்டது. அக்காலத்தில் குழந்தைகளுக்கு பெரியவர்களாக பயிற்சியளிக்கும் நோக்கம் இருந்தது. ஆனால் தற்போது குழந்தைகளை மற்றும் சிறியவர்களை அவர்களது நிலையிலே வைத்துக் கதை சொல்லவேண்டுமென்பது முக்கியமாகிறது

ஆரம்பக்காலத்தில் கிறிம் பிறதேர்ஸ் (Grimm Brothers) என்ற சகோதரர்கள் ஜெர்மன் மற்றும் ஸ்கண்டிநேவியா போன்ற இடங்களுக்குச் சென்று அங்கு வாழ்ந்த கிராமிய மக்களின் வாய்மொழிக் கதைகளை சேகரித்தார்கள். அவர்களது அயராத உழைப்பே சிண்டரில்லா (Cinderella), சிலிப்பிங் பியூட்டி((Sleeping Beauty, சினோ வைட் அன்ட் செவின் டுவாவ்ஸ் (Snow White and the Seven Dwarfs)) என்ற உலகப் புகழ்பெற்றவை. பிற்காலத்தில் தொடர்ச்சியாக பலர் வாயிலாக சிறுவர் இலக்கியம் வெளிவந்தது. வால்ட் டிஸ்னியின் தயாரிப்புகள் உலகின் மூலை முடுக்கெல்லாம் செல்கின்றன.

ஆரம்பக்காலத்தில் இந்தியாவில் கிராமிய கதைகளாக இருந்தவை ஜாதகக் கதைகள். இவை பௌத்த இலக்கியத்திற்குள் அடக்கப்பட்டபோதும் மிருகங்களை முன்வைத்து மனித விழுமியங்களை நிலை நிறுத்த உலகில் முதலாவதாக உருவாகியவை. புத்தருக்கு முன்பானவை. இவற்றின் அடியொற்றியே ஈசாப் நீதிக்கதைகள், அதன் தொடர்ச்சியாக டிஸ்னி வேள்ட் மிக்கி மவுஸ் போன்றன உருவாகின.

இலக்கியம், நாடகம் மற்றும் சினிமாவை நாம் உணர்வுரீதியாக மட்டும் அணுகுவது ஏற்றதல்ல. நமது நண்பர், ஊர், மொழியென்ற வரைவுகளுக்கு அப்பால் பார்க்கவேண்டும் சிறுவர் இலக்கியம், நாடகம் தற்போது இப்படித்தான் இருக்கவேண்டும் என வரையறுக்கப்படுகிறது அதன்பிரகாரமே பாரதிபள்ளியின் நாடகங்களைப் பார்த்தேன்

1) சிறுவர்கள் அல்லது மிருகங்கள் மட்டுமே பாத்திரமாக இருக்கவேண்டும்

2) கதை அமைப்பு மிகவும் எளிதாகவும் ஒரு நோக்கத்தை மட்டும் அணுகுவதாகவும் நிச்சயமாக மகிழ்ச்சியான முடிவுகளைக் கொண்டதாகவும் இருக்க வேண்டும்

3) கதையின் உள்ளமைப்பு ஒரு இலகுவான கற்பித்தலை நோக்கிய நிரந்தரமான முடிவுகளைக் கொண்டதாக இருக்கவேண்டும்

3) இலகுவாகச் சொல்லக்கூடிய சரளமான மொழியில் இருக்க வேண்டும்

4) காட்சி வடிவமாக, ஓவியமாக வெளிப்படுத்தக்கூடியதாக இருக்கவேண்டும்

5) குழந்தைகள் இலக்கியத்தில் ஒரு மாயத்தோற்றம்( Fantasy) இருக்கும். மற்றைய மொழிகளில் இத்தகைய பல படைப்புகள் உள்ளன.

இப்படியான விதிகளுக்கு உட்பட்டே குழந்தை நாடகம், சினிமா, இலக்கியம் இருக்கவேண்டும்.

Posted in Uncategorized | 1 பின்னூட்டம்

மலேசியன் ஏர்லைன் 370 – ஆசிரியர் நடேசன்

புத்தகம் பற்றி ஒரு பார்வை by kamaliswaminathan.blogspot.com

“மலேசியன் ஏர்லைன் 370” சிறுகதைகளின் தொகுப்பு. நடேசன் எழுதியது. மலைகள் வெளியீடு. இலங்கையில் இருந்து புலம்பெயர்ந்து ஆ(வு)ஸ்திரேலியாவில் கால்நடை வைத்தியராக பணியாற்றிய எழுத்தாளர் அவரது பார்வையில் இலங்கையையும் அவர் பணிபுரிந்த அவர் சென்று பார்த்த இடங்களையும் பற்றிய அனுபங்களையும் அழகாக தொகுத்திருக்கிறார்.

இலங்கை தமிழர்கள் என்ன தான் சொந்த மண்ணை விட்டு வெளியேறி மற்ற நாடுகளில் குடியுரிமை பெற்று வசதியாக வாழ்கின்ற போதும் தங்கள் மண்ணை மக்களை பிரிந்த வேதனையை சுமக்கவே செய்கிறார்கள். சிங்களவர்கள் எல்லாரையும் எதிரியாகவும் இயக்க்கத்தவர் எல்லாரையும் கடவுள் போலவும் பார்க்கும் மனிதர்களை நோக்கி தமது அனுபவங்களை சொல்லிவிட்டு எந்த நியாயமும் கேட்காமல் வாசிப்பவரின் பார்வைக்கே சில கதைகளில் விட்டு விடுகிறார் ஆசிரியர்.

ஆஸ்திரேலியா சென்று செட்டிலாகிவிட்ட ஒருவர் இலங்கையில் போர் முடிவுக்கு வந்த பின் சொந்த மண்ணை பார்க்க நண்பருடன் வருகிறார். அப்போது இயக்கத்தை சேர்ந்தவருக்கும் அவருக்கும் நடக்கும் உரையாடலின் ஒரு பகுதி

“போருக்கு பிறகு நிலைமை எப்படி? என்றேன்

என்னத்தை சொல்ல மக்கள் உயிர் வாழ்கிறார்கள். உணவுக்காக மட்டும் தான் வாயை திறக்கிறார்கள். மலஜலம் கழிக்கும் இடத்தில் கூட ராணுவம் நிற்கிறது எனச்சொல்லிய போது முகத்தில் சோகம் தெரிந்தது.

இந்த மாதிரி தான் வன்னியில் விடுதலைப்புலிகள் காலத்திலும் மக்கள் வாழ்ந்தார்கள். இது புதிய விடயம் இல்லையே என்றேன்.

சிறிது நேரம் மௌனமாக இருந்தவர் பிறகு அவரை மவுனத்தை கலைத்தார்.

“ விடுதலைப்புலிகள் காலத்தில் மக்கள் கஷ்டங்களை அனுபவித்தார்கள்தான். அதை ஏற்றுகொள்கிறேன். அப்போது விடிவு வரும் என்ற எதிர்பார்ப்பு இருந்தது, கஷ்டம் தெரியவில்லை ஆனால் இப்போது எதிர்காலத்தை நினைக்காமல் கஷ்டத்தை அனுபவிக்கிறோம்.

இதெல்லாம் மனம் சம்பந்தப்பட்ட விடயம்.. விடுதலைப்புலிகள் ஆட்சியில் தமிழ்ப்பிரேதசங்களில் பதினைந்து வருடங்கள் மக்கள் வாழ்ந்திருக்கிறார்கள். கட்டாய வரிகள், கட்டாய ஆட்சேர்ப்பு, தண்டனைகள் எனக் கொடூரமாக இருந்தது. உடலுறுவுக்கு மட்டும் வரிவிதிக்காமல் மற்ற எல்லாவற்றுக்கும் வரி விதித்தார்கள் என்று வன்னியில் இருப்பவர்கள் சொன்னார்கள்.

அப்படி செய்ய காரணம் தமிழ் ஈழத்திற்கு அதிகமானவர்கள் தேவை என்பதாலாகும் எனச் சொல்லிவிட்டு நீங்கள் விடுதலைப்புலிகள் எதிர்ப்பவரா?

நான் விடுதலைப்புலிகள் போராட்ட வழி முறைகளை மட்டுமல்ல இலங்கையில் பிரிவினையும் எதிர்ப்பவன்.

நீங்கள் சிங்களவர்களை நம்புகிறீர்களா?

நம்புவது நம்பாதது இங்கே விடயமல்ல. இந்த நாடு பிரிந்து வாழ சர்வதேசம் அனுமதிக்காது. இந்த பிரிவினை போராட்டம் ஒடுக்கப்படும் போது மக்கள் அநியாயமாக அழிவார்கள்.. என்று நீளும் உரையாடலின் பின் இருக்கும் உண்மை யோசிக்க வைக்கிறது.

இது போல இயக்கத்தால் தற்கொலைப்படைக்கு தயாராகும் ஒரு சிறுவனை பற்றிய கதை படித்த போது துக்கம் மனதை பிசைய அசுவாசம் அடையும் வரை புத்தகத்தை மூடி வைத்துவிட்டேன். புலிகளால் ஒரே இரவில் வெளிய்ற்றப்பட முஸ்லீம்கள் அனுபவத்தில் மிளிரும் கதை தொட்டிருக்கும் ஆழமும் அனாயசமானது.

சிங்கள ராணுவத்தில் பணிபுரியும் ஒருவன் ஒரு பெண் மீது கொண்ட மோகத்தால் செய்யும் செயல்கள் அதனால் அவள் இறுதியில் புலிகளால் துப்பாக்கி சூட்டுக்கு இரையாகி கயிற்றில் நாற்சந்தியில் துரோகிக்கு தண்டனை என்ற வாசகத்துடன் மரத்தில் கட்டி வைக்கப்பட்டிருக்கும் கதை இரண்டு திமிர் எடுத்த போராட்ட குழுக்களுக்கிடையே அப்பாவியாக உயிரை விட்ட பெண்ணின் கதையை பேசுகிறது.

இயக்கம் போராட்டம் தாண்டி அவர் வாழ்வில் நடந்த சிறு சிறு அனுபவங்களை கோர்த்திருக்கிறார். மனநோயாளி ஒருவன் அவர் மருத்துவமனையில் புகுந்து தொலைபேசியை கையில் வைத்து கொண்டு செய்யும் செயல்கள் அவனை போலீசில் ஒப்படைக்க முயல அப்போது நடக்கும் நிகழ்வுகள், எமி என்கிற டீன் ஏஜ் பெண் சிறைச்சாலைகளில் இருக்கும் மனிதர்களுக்கு அன்பாக அனுப்பும் கடிதங்கள் என்று மனிதனின் மெல்லுணர்வுகளை சொல்லும் கதைகளையும், இலங்கை வட்டார மொழியில் ஆசிரியர் விவரித்திருக்கும் முறை இக்கதை தொகுப்பில் இருக்கும் பன்முகத்தன்மை எல்லாமாக தொகுப்பு நம்மை வெகுவாக ஈர்க்கிறது.

சிவப்பு விளக்கு எரியும் தெரு என்ற கதை கூட அழகாக ஆரம்பித்து அழகாக பயணித்து கடைசியில் முடித்திருக்கும் விதம் கொஞ்சம் கதையின் சுவராஸ்யத்தை குறைத்துவிட்டது. அனேகமாக கதையை ஹாஸ்யமாக முடிக்க ஆசிரியர் அந்த முடிவை எடுத்தாரா என்று தெரியவில்லை ஆனால் பட்டி மன்ற துணுக்கு தோரணம் ஒன்றை கேட்டது போல சட்டென இயல்பான ஒரு அழகிய கதையை ஏன் இப்படி என்று கேள்வி எட்டி பார்க்கிறது.

இயக்கம் பற்றிய மாற்று பார்வையை கொஞ்சம் ஆழமாக சிந்திக்க செய்கிறது இத்தொகுப்பில் இருக்கும் சில கதைகள். போர் சூழல் தாண்டிய கதைகள் காமம், காதல், அன்பு, நகைச்சுவை, அழுகை, சந்தோசம், துக்கம் என்று மனித வாழ்வியலின் அனைத்து பக்கங்களையும் கண் முன் நிறுத்துகிறது.

Posted in Uncategorized | 1 பின்னூட்டம்