பான்பராக்

நருக் சக்கரபோத்தியா தனது சிவப்பு பொமரேனியன் நாயுடன் எதுவித முன்னறிவித்தலும் இல்லாது எமது மிருகவைத்தியக் கிளினிக்கிற்கு வந்திறங்குவார். குழந்தையைத் தூக்கி வருவதுபோல காவியபடி வந்து தனது நாயின் பிரச்சினையை சொல்வார்.

பெரும்பாலும் மதிய வேளைகளில் நான் இல்லாதபோது வந்து தெள்ளு மற்றும் புழுவுக்கான மருந்துகள் பெறுவார். பலவருடங்களாக அறிமுகமானவர்.கல்கத்தாவில் பிறந்து வளர்ந்து மெல்பேனில் வசிக்கிறார்.சில காலத்துக்கு முன்பாக இளைப்பாறிவர். அறுபத்தைந்து வயதிற்கு மேற்பட்டவர் என நினைக்கிறேன்.

மூச்சுத்திணறும் குழந்தையை அவசரமாகத் தூக்கியபடி இந்திய அரசாங்க வைத்தியசாலையின் நீண்ட கொரிடோரில் ஓடிவரும் அம்மாவின் பிம்பத்தை அவரில் பார்க்கமுடியும். ஆனால், அப்படி பெரிய பிரச்சினைகளைக் கொண்டதாக அவரது நாய் இராது.

இதுவரை காலமும் அந்த நாய் நடந்து வந்து எமது கிளினிக் உள்ளே பிரவேசித்ததில்லை. அதன் எஜமானர் உயரத்திலும் குறைந்தவர். மெலிந்த தோற்றம் உடையவர். முகத்தில் மங்கோலிய அமைப்பு. கறுப்பு நிறமானவர் தொடர்ச்சியாக இடைவெளிவிடாது பேசுவார். பேசாத நேரத்திலும் அவரது வாயின் கீழ்த்தாடை கொல்லனது துருத்தியாக தொடர்ந்து அசைந்தபடி இருக்கும்.

பற்கள் அவரது பழுப்புக்கும் கறுப்புக்கும் இடையே பல தரத்தில் இருக்கும். அவரில் அவதானித்த மறுவிடயம் உள்ளே வரும்போது மட்டுமல்ல, வெளியே செல்லும் போதும் கொதிக்கும் வெயிலில் வெறும் காலோடு நடப்பது போன்று துள்ளியபடி நடப்பார்.

நாய்க்கு தடைமருந்து போட்டபின்பு, வரவேற்பு மேசையருகே தனது தோளில் குழந்தையைப்போல் நாயைப் சுமந்தபடி நின்று பணத்தை செலுத்தினார். நான் அவரருகே நின்று அவரைப் பார்த்தபடி நின்றேன்.

அவசரமாக என் பக்கம் திரும்பியவர், நான் கேட்காமலே தான் ஒரு பிராமணன் என்று சொன்னார்.
சுவாரசியமற்று அப்படியா என்று கேட்டு வைத்தேன்.

பெற்றோர்கள் இந்துக்களென்ற போதிலும் எனது தனிப்பட்ட கருத்தில் கடவுள் நம்பிக்கை எனக்கு இல்லை. இக்காலத்தில் மதம், சாதி என்பன தேவையற்ற சுமைகள் என நினைப்பவன் நான். கிறீஸ்தவர் வந்து தான் பாதிரியார் என்றோ அல்லது முஸ்லீமொருவர் வந்து தான் முல்லா என்றாலும் எனது பதில் அப்படியே இருக்கும்.

தனிப்பட்ட நினைவுகளுக்கு அப்பால் தொழிலிலும் இன மதத்திற்கு அப்பாற்பட்டு இயங்கி வருவதோடு மதத்தை சாதியைச் சொல்லும்போது கேட்பதற்குக் பாதணி வார் அறுந்து காலைவாரும்போது ஏற்படும் சங்கடத்தை உணர்வேன்.

சக்கரபோத்தியா, “அப்படியா” என நான் சொன்னதைக்கேட்டு, நான் அவரது பேச்சை நம்பவில்லையோ என நினைத்து, தனது சேர்ட்டின் உள்ளே இருந்து அரசன் தனது வாளை உருவுவது போல் உருவி பூணுலை எடுத்துக் வெளியே காட்டினார்.

வங்காளப் பிராமணர்களைப் பற்றி புத்தகங்களில் படித்தும் திரைப்படங்களில் பார்த்தும் இருப்பதால்,

“நீங்கள் மீன் தின்னமுடியும் இல்லையா?” என்றேன் .

“நான் தின்பதில்லை” என்றார்.

பின்பொரு நாள் வந்து என்னிடம் தான் பங்களாதேசம் சென்று அங்குள்ள உறவினர்களைப் பார்க்க இருப்பதாகவும் சொல்லி, அதுவரையும் தனது மகள்தான் நாயைப் பராமரிக்கப்போவதாகவும் சொல்லி விட்டு முழுப் பரிசோதனையையும் செய்யும்படி கேட்டார். நாய்க்கு ஏதாவது பிரச்சினை வந்தால் எனது தொலைபேசி எண்ணைக் கொடுக்க விருப்பதாகவும் சொன்னார்.

அக்காலத்தில் பங்களா தேசத்தில் பல பயங்கரவாத சம்பவங்கள் நடந்திருக்கின்றன. அதைச் சொல்லி அவரிடம் அங்கு போவது பிரச்சினை இல்லையா என்றபோது, ” ஒரே மொழி பேசுபவர்களாக உறவினர்கள் இருப்பதால் எந்தப் பிரச்சினையும் வராது. ஆனால், இஸ்லாமியரால்தான் பிரச்சினையென்றார்.

அந்தக்கூற்றை நான் பெரிதாக எடுக்கவில்லை. மத ரீதியில் நாட்டைப் பிரித்ததில் யாருக்குத்தான் சம்மதம். அதுவும் மேற்க்குப் பகுதியில் உருது பேசுபவர்கள். அவர்களுக்கு மதமும் மொழியும் வேறாக இருந்தது. ஆனால், வங்காளிகள் மொழியால் ஒன்றுபட்டவர்கள். மதத்திற்காகத் தேவையில்லாமல் பிரிந்தது என்ற கருத்து முஸ்லீம் வங்காளிகளுக்கும் உள்ளது என்பதை அறிவேன்

நான் எனது கிளினிக்கில் சில மாதங்கள் பகுதி நேர வேலை செய்ததால் இரண்டு வருடங்களாக அவரைக் காணவில்லை. அவரது பொமரெனியனுக்கு இப்பொழுது 12 வயதாகிவிட்டது. ஆனாலும் தொடர்ந்து வருவதாக எனது நேர்ஸ் சொன்னாள்.

சமீபத்தில் அவர் மீண்டும் வந்தபோது அவராகவே சொன்னார்: “உங்களுக்குத் தெரியுமா சரியாக ஒரு வருடம் முன்பு எனக்கு பெரியதொரு அறுவைச் சிகிச்சை செய்தார்கள். நினைக்கவே ஆச்சரியமாக இருக்கிறது. அவுஸ்திரேலியாவில் மருத்துவம் மிகவும் திறமையானது”

“என்ன நடந்து?” எனக்கேட்டேன்.

“எனது தாடை எலும்பில், எலும்பு புற்றுநோய் வந்ததால் அதை முற்றாக எடுத்துவிட்டு, எனது காலில் இருந்த எலும்பை எடுத்துப் பொருத்தினார்கள்” எனச்சொன்னவாறு தனது காற்சட்டையை உயர்த்தி காலில் எலும்பெடுத்த இடத்தைக் காட்டினார்.

” முகத்தில் எந்த வித்தியாசமும் தெரியவில்லையே. காலில் கூட தழும்பில்லையே?” என்றேன்.

“உண்மையில் திறமான வேலை செய்தார்கள். அதைச் செய்தவர் பாகிஸ்தானில் இருந்து வந்த முஸ்லீம் சத்திரசிகிச்சை நிபுணர். மிகவும் திறமைசாலி.” என உற்சாகமாகச் சொன்னார்.
என் மனதில் தோன்றிய சிந்தனைகளைப் புறந்தள்ளிவிட்டு, “எப்படி உங்களுக்கு தாடைஎலும்பில் புற்றுநோய் வந்தது?” எனக்கேட்டேன்.

“பான்பராக் போடுவதால் எனச் சொல்கிறார்கள்” என்றார்.

“நானும் சிறுவயதில் இலங்கையில் அம்மாவிடமிருந்து வெற்றிலை எடுத்து போட்டதுண்டு. அந்தப் பழக்கத்தை அவுஸ்திரேலியா வந்ததும் தொடரவில்லை. ஆனாலும் இப்படி புற்றுநோய் வரும் எனப் பலருக்கும் தெரியாது. இந்தமுறை இந்தியா போனால் நீங்கள் பான்பராக்குக்கு எதிராக பிரசாரம் செய்யவேண்டும். அவுஸ்திரேலியாபோல் இந்தியாவிலோ பங்களாதேசத்திலோ இப்படி அறுவை சிகிச்சை நிபுணர்கள் கிடைத்தாலும் அங்கிருக்கும் எல்லோராலும் பணம் கொடுக்க முடியாதே?” என்றேன்.

“உண்மைதான். நான் என்னைச் சந்திப்பவர்களுக்கெல்லாம் எனது அனுபவத்தை எடுத்துச் சொல்லி வருகிறேன்.” என்றுஉறுதியளித்து விட்டு தனது தோளில் தனது பிரியத்திற்குரிய நாயை சுமந்தபடி வாசலைக் கடந்து சென்றார் நருக் சக்கரபோத்தியா.

Advertisements
Posted in Uncategorized | 1 பின்னூட்டம்

உன்னையே மயல் கொண்டு- பாகம் ஏழு


ஆய்வுக்குத் தேவையான புத்தகம் ஒன்றைப் பேராசிரியர் பாமரின் அறையில் இருந்து எடுத்துவரச்சென்ற சந்திரன், போராசிரியர் சிண்டியிடம் பேசிக்கொண்டிருப்பதை கண்டு திருப்ப எத்தனித்ததும், சந்திரனை “கம் இன்” என்ற வழக்கமான பாணியில் கேட்டு சுகம் விசாரித்தார் பேராசிரியர் பாமர். “சந்திரன் இவ்வளவு காலமும் நீ பெற்ற தரவுகளை கட்டுரையாக்கிக் கொண்டுவா. அதை நான் மைக்கிரோ பாயலாஜி மகசினுக்கு அனுப்ப வேண்டும். அடுத்த ஆய்வுக்கு பணம் பெற இது உதவும். உனக்கு இரண்டு மாதம் தருகிறேன் என்றார்.” நன்றி கூறிவிட்டு வெளியேறிய சந்திரனை சிண்டி பின்தொடர்ந்து “ஏன் சந்திரன் முகம் நல்லாவில்லையே நீ டல்லாக இருக்கிறாய்” எனத் துருவினாள்.

“அப்படி ஒன்றுமில்லை.” “உனக்கு பேச விருப்பமில்லை போல இருக்கிறது.”

“அப்படியில்லை. எனது மனைவி சோபாவை பற்றியது. அவளை என்னால் சரியாகப் புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை. பெரும்பாலான நேரங்களில் நன்றாக இருப்பாள். சிலநேரங்களில் உலகமே அழியப்போகிறது என்கிற மாதிரி மனம் சோர்வடைந்து சுருங்கிவிடுவாள். சிலநேரம் கேவிக்கேவி அழுகிறாள்”.
“வைத்தியர் என்ன கூறுகிறார்.” “குழந்தை பிறந்ததால் ஏற்படும் போஸ்ட் நேற்றல் டிப்பிரசன் என்கிறார். நான் அதை நம்பவில்லை.”

“ஏன் சைக்காற்றிடிடம் கடிதம் தரும்படி உனது வைத்தியரிடம் கேட்டால் என்ன.? “

“இதுதான் எனக்கும் பிரச்சனையாக இருக்கிறது. சோபா மனோவியாதியை எப்படி ஒத்துக்கொள்வாள் என்பதும் அவளது பெற்றோர் எப்படி ஓத்துக்கொள்வார்கள் என்பதும் தற்போது எனக்கு முன் உள்ள பிரச்சனை.”

“இது பெரிய விடயமில்லை. உனது குடும்ப வைத்தியடம் பேசிப்பார்ப்பதுதானே? “

.
“சிண்டி உனக்குச் சில விடயங்கள் தெரியாது எங்கள் சமூகத்தில் மனேவியாதிக்காரருக்கு மட்டும் அல்ல . மனநல மருத்துவர்களுக்கும் நல்ல பெயர் கிடையாது. மனநோயாளர்களை சமூகம் வேண்டாதவர்களாக பார்க்கிறது. தாய்தந்தைகயரால் பராமரிக்கபடாவிட்டால் பிச்சைக்காரர்களாக தான் எம்மூரில் வாழ்வார்கள். மனநோயாளர் மேல் கல்லெறிந்து விளையாடும் ஒரு சமூகத்தில் இருந்து வந்தவர்கள் நாங்கள். இதனால் மனநோய் என்பதை மறைத்து வைப்பதே எமது நடைமுறை. அந்த மனப்பான்மை இங்கேயும் தொடர்கிறது இவர்களுக்கு மத்தியில் சோபாவால் எப்படி வாழமுடியும்.?”

“நீங்கள் சொல்லும் இந்த விடயங்கள் மேற்குநாடுகளிலும் இருந்தது. ஐரோப்பாவில் மூளைக்கோளாறான பெண்களைச் சூனியக்காரிகள் என நெருப்பில் எரித்தார்கள். ரோமன் கத்தோலிக்க திருச்சபையும் சாத்தானால் ஆட்கொள்ளப்பட்டவர்கள் என சவுக்கால் அடித்து துன்புறுத்தினார்க்ள். சிலுவையில் வைத்து எரித்தார்கள்.. வைத்திய சாத்திரத்தில் கடைசியாக வந்த பகுதியே மனநோய்வைத்தியம். மற்றவர்களுக்காக நீ வாழவில்லை. மற்றவர்களைப் புறக்கணித்து விடு.”

“உன்பேச்சு நன்றாக இருக்கிறது. பார்ப்போம்” எனக் கூறிவிட்டு தனது மேசைக்குச் சென்றான்.

“சரியானதைச் செய்” என கூறிவிட்டு செல்லமாக அவன் தலையைத் தட்டிச் சென்றாள் சிண்டி.

இவளுக்கு எப்படி புரியும். சிட்னியில் தற்போது ஒரு குட்டி யாழ்ப்பாணம் உருவாகியுள்ளது. பிறந்தநாட்டில் இருந்து கொண்டு வந்த அலங்கோலமான விடயங்கள் இங்கும் வேகமாக பரவுகிறது மற்றவர்கள் விடயங்களில் போலியான அக்கறையை வெளிக்காட்டினாலும், ஒவ்வொருவருக்கும் இனம்புரியாத காழ்ப்புணர்வுடன் வாழ்கிறார்கள்.அன்று ஒரு நாள் ரெயில்வே ஸ்ரேசனில் ஒருவர் என்னைக் கண்டதும் யாழ்ப்பாணத்தில் எந்தப்பகுதி என்று விசாரித்தார். எனக்கு புரிந்தது. திருமணத்துக்கு யாரோ இருக்கிறார்கள் போல் என நினைத்துக் கொண்டு எனக்கு திருமணம் ஆகிவிட்டது என்று சொன்னதும் மனிதரின் முகமே மாறிவிட்டது, மனிதர் ஏமாற்றத்தைக் காட்டாமல் தன்னை சமாளித்துக்கொண்டு மீண்டும் கேட்டார். “தம்பி, நாங்கள் பெடியளால்தான் வரமுடிந்தது” “உங்கள் பிள்ளைகளோ உங்களை கூப்பிட்டது” என்றேன். மனிதருக்கு ஆதரவாக. “பிள்ளைகள் கூப்பிட்டது சரி ஆனால் புலிப்பெடியளைக் காரணம் காட்டித்தான் நான் அகதி அந்தஸ்து கேட்டேன். அரசாங்கமும் தந்துவிட்டது.” “ஊரில் பிரச்சனை சில விடயங்களுக்கு வசதியாக இருக்கு” என்கிற வார்த்தைகள் ஏளனமாக வந்தன. மனிதனின் வக்கிரதன்மையைக் கண்டு கொண்டதால். “தம்பி, உங்களைப்போல் இளம்பொடியள் படிக்க வரலாம் எங்களைப் போல் வயதானவர்கள் மருத்துவ வசதியில்லாமல் சாக வேண்டியதா? “

“நீங்கள் சொல்வதிலும் உண்மை உண்டு.” எனக் கூறி தப்பினேன். இப்படியான பொய் பித்தலாட்டங்கள் உள்ளவர்கள் மத்தியில் மனோவியாதியுள்ள மனைவியுடன் எப்படி வாழ முடியும?;. இதைவிட எப்படி சோபாவை மருத்துவரிடம் கொண்டு செல்வது? பின்பு எப்படி மருந்து எடுக்க பண்ணுவது? இவை பெரிய பிரச்சனைகளாகச் சந்திரனுக்கு தெரிந்தன.

சந்திரனோடு பேராதனையில் படித்த மகிந்த நியூசவுத்வேல் பல்கலைக்கழகத்தில் வேலை செய்கிறான். பழைய நினைவுகளை அவனுடன் இரைமீட்பதில் சந்திரனுக்கு சந்தோசமான விடயம். மதியம் சென்று மகிந்தவுடன் பேசிவிட்டு மாணவர் சங்க கன்ரீனில் சிற்றுண்டி சாப்பிட்டுத் திரும்புவான். சந்திரனது அந்தரங்கம் தெரிந்தவன் மகிந்தா. மஞ்சுளாவை கைவிட்டதையிட்டு பலமுறை “நீ ஒரு கோழை சரியான யாழ்ப்பாணத்தான்” என பலமுறை கூறுவான். மகிந்த, மாத்தறைப் பகுதியை சேர்ந்தவன். அன்றும் மகிந்தவிடம் விடைபெற்று ரன்விக் சந்திக்கு வந்தவனுக்கு ஜுலியாவின் எண்ணம் மேலெழுந்தது. ‘இவ்வளவு துரம் வந்துவிட்டேன் பக்கத்தில் தானே இவள்வீடு இருக்கிறது. எந்தநேரமும் கதவு திறந்திருக்கும் என்றாளே. தொலைபேசியில் அழைக்காமல் திடுதிடுப்பென போவது நாகரிகமில்லை. தொலைபேசியில் கூறவில்லை பிறந்தநாளுக்கு அழைத்தாள். என்பதை சாட்டாக வைத்துக்கொண்டு போவது நல்லதா? ஏதாவது பிரச்சனையில் மாட்டிவிடுமோ?” என பலமுறை கவலைப்பட்டாலும் காரை அவளுடைய வீடு இருந்த உள்ள திசையில் செலுத்தினான். ‘தற்செயலாக வந்ததாக கூறுவோம். ஜுலியா வீட்டில் இல்லை என்றாலும் நல்லதுதான்’ என்று மனதில் எண்ணங்கள் மாறிமாறி வந்தன. மாலைநேரத்து வாகன நெரிசல் வழமைபோல் இருந்தது. கூஜி கடற்கரைக்கு போகும் வழியில் ஜுலியாவின் வீடு இருந்தது. சந்திரனின் கார் நெரிசலில் நத்தையாக ஊர்ந்தது. முன் செல்லும் கார்களில் தனது கண்களை பதித்துக் கொண்டு காரை செலுத்தியவனுக்கு நடைபாதையில் அதிர்ச்சி காத்திருந்தது. வெள்ளை நிறமான கவுனுடன் உச்சியில் கொண்டை போட்டுக் கொண்டு ரைகரை அழைத்துக்கொண்டு ஜுலியா சென்று கொண்டிருந்தாள். சந்திரன் காரின் கோனை அடித்து சைகை காட்டினான். அவளுக்கு புரிந்து கொள்ள நேரம் எடுத்தது. சந்திரனின் கார் மெதுவாகியதால் பின்னுக்கு வந்தவர்கள் கார் கோனை பலமான அடித்தனர். சந்திரன் காரை நடைபாதையில் நிறுத்தினான். காரை விட்டு இறங்கிய சந்திரனைப் பார்த்து, “வாகனப் போக்குவரத்து நின்றுவிட்டதே” என்றாள் சிரித்தபடி. “எல்லாம் உங்களால் தான்”.

“நான் என்ன செய்தேன்? “

“உங்களைக் கண்டதும் கார் என்னை அறியாமல் வேகத்தை குறைத்துக் கொண்டது. நான் பொறுப்பேற்க முடியாது. “

“ரோட்டில் ரைகருடன் என் பாட்டில் போன என்னை குற்றவாளியாக்குகிறீர்களே? எங்கே போகிறீர்கள்?;.”

“நியூசவுத்வேல்ஸ் யூனிவசிட்டியில் வேலை செய்யும் நண்பனிடம் வந்துவிட்டு சிறிதுநேரம் கடற்கரையில் இருந்துவிட்டு போகலாம் என வந்தேன்” என்று பாதி உண்மையும் மறுபாதி பொய்யுமாக கூறினான்.

“என் வீட்டுக்கு வாங்கோ” “நீங்கள் முன்னே போங்கோ நான் வருகிறேன்.”

ஜுலியாவின் வீட்டுக்கு முன் காரை நிறுத்திவிட்டு அவளுக்காக காத்திருந்தான். கடற்கரைப் பகுதியானதால் காற்று உப்பு கலந்து வீசியது. வீட்டு வாசலில் ரைகரின் சங்கிலியை கழற்றியபின் கதவை திறந்ததும் ரைகர் இருவரையும் தள்ளிக்கொண்டு முன்பாக வீட்டுக்குள் சென்றது. தயக்கத்துடன் ஜுலியாவை பின்தொடர்ந்தான் சந்திரன். திரும்பிப் பார்த்து “தயக்கமில்லாமல் வரலாம். எவரும் இல்லை” என்று கூறிகொண்டு கதவருகே இருந்த லைட் சுவிச்சை தட்டினாள். லைட் வெளிச்சம் அந்த ஓடைபோன்ற பிரதேசத்தை ஒளிவெள்ளத்தால் நனைத்தது.

“கொஞ்சம் இருங்கள். ரைகருக்கும் சாப்பாடு கொடுத்துவிட்டு வருகிறேன்”. என்று கூறி உள்ளே சென்றாள். இந்த சந்தர்ப்பம் சந்திரனின் மனத்தவிப்பை குறைக்கப் பயன்பட்டது. பக்கத்தில் இருந்த கதிரையில் ஏராளமான நாய் மயிர்கள் இருந்தன. ‘இதுதான் ரைகரின் படுக்கை போல் இருக்கிறது எப்படி இவர்கள் நாய்களையும் பூனைகளையும் தங்களது அருகில் அனுமதிக்கிறார்கள். ஏதோ ஒருபத்திரிகையில் இருந்து. அவுஸ்த்திரேலியாவில் பலர் படுக்கையில் செல்லப் பிராணிகளை அனுமதிக்கிறார்கள். இவர்களுக்கு தோழமையும் துணையுமாக இவை விளங்குகின்றன.

“எப்படி உங்கள் குடும்பம் “?; எனக்கேட்டுக் கொண்டு பக்கத்தில் அமர்ந்தாள். சந்திரனும் அருகில் அமர்ந்தான்.

“எல்லோரும் நன்றாக இருக்கிறார்கள்.” அவுஸ்திரேலியாவின் வழமையான கேள்வி கேட்பவர்கள் எதிர்மறையான பதில் கேட்பதற்கு தயாரில்லை மற்றவர்கள் பிரச்சனைகளை கேட்பதற்கும் அதற்கான உதவிகளை செய்வதற்கும் வழக்கறிஞர்கள், வைத்தியர்கள், மனநலவியலாளர்கள் இருக்கிறார்கள். அவர்கள் பணம்பெற்றுக் கொண்டு அந்த சேவையில் ஈடுபடுகிறார்கள். சாதாரணமாக உங்களை சந்தித்து நலம் விசாரிப்பவர்கள் உங்கள் பிரச்சனைகளை பகிர்ந்து கொள்ள தயாரில்லை. ஜுலியா விடவில்லை.

“உங்கள் கவலை முகத்தில் தெரிகிறது. ஆராட்சியாளரை ஆராய்ச்சி செய்யவில்லை. எனக்கு பட்டதை சொல்கிறேன்.”

“உண்மைதான். எனது குடும்ப பிரச்சனைகளை எப்படி சொல்வது. சிண்டி, மகிந்தவினுடன் பகிர்ந்து கொள்ளலாம். இவளிடம் இதையெல்லாம் சொல்லாவிட்டாலும் ஒரு இடைவெளி ஏற்படும். இவளிடம் நட்பு நாடி வந்தேனா? பாலியல் கவர்ச்சியால் வந்தேனா?

முகத்தில் சிந்தனைகளை பார்த்ததும் “எனக்கு சொல்ல விருப்பமில்லை என்றால் விடவும். என்ன குடிக்கிறீர்கள்?.” என முகபாவத்தை மாற்றிக்கொண்டு உபசரித்தாள்.

“எதுவும் பரவாயில்லை.” உள்ளே இருந்து இரண்டு கிளாசில் தண்ணீர் கொண்டு வந்தாள். கிளாசுகளின் விளிம்புகளில் எலுமிச்சம் பாதிகள் செருகப்பட்டு இருந்தன.

“எனது கதையை கூறி உங்களை சங்கடப்படுத்த விரும்பவில்லை.”

“அப்படியா? “ என கூறியபடி சந்திரனின் தோளில் கை வைத்தாள்.

சந்திரனுக்கு அச்சமும் கூச்சமும் சேர்ந்து உடல் விறைத்தது.

சந்திரன் ரிலாக்ஸ் எனக்கூறி தோள்பட்டையை ஜுலியா அழுத்தியபோது விறைப்பு தளர்ந்தது.

“மெதுவாக திரும்பு “ எனக் கூறிவிட்டு இரண்டு கைகளாலும் அழுத்தினாள். சந்திரனின் உடம்பில் மாற்றம் ஏற்பட்டு ஒருவித சுகமான உணர்வு ஏற்பட்டது.

“இந்தக்கலையை எப்போது கற்றீர்கள்.? “

“அது தொழில் ரகசியம். பிடித்தால் நான் செய்துவிடுகிறேன்.”

“சரி”யென்று உடன் பதில் சொன்னாலும் மனம் குறுகுறுத்தது.

“கட்டிலில் வந்து படுத்தால் தான் செய்யமுடியும் ; என கூறியபடி அறையை நோக்கி நடந்தாள்.

“இனி பின்வாங்க முடியாது” என நினைத்தபடி பின் தொடர்ந்தான்.

“கமோன் படுக்கவும்.”

அப்படியே படுக்க சென்றவனிடம் “சேட்டை கழற்றிவிட்டால் தான் நான் மசாஜ் செய்ய முடியும் “ என்றாள்.

அந்நியப் பெண்ணின் முன் சேட்டை கழட்ட வெட்கமாக இருந்தது. இதைவிட இவளது கட்டிலில் படுப்பதற்கு உடல் கூசியது. வேறு வழியில்லாமல் படுத்தான். படுக்கையில் ஏனோ புதுமையான மணம் வந்தது.

“முகத்தை குப்பற வைத்துப் படுக்கவும். நான் ஒயில் எடுத்த வருகிறேன் என்றாள்.

குரலில் அதிகாரம் இருந்தது. குப்புற படுத்தபடி அந்த அறையை நோட்டம் விட்டான். படுக்கைக்கு பக்கத்தில் சிறிய மேசையில் மெழுகுதிரியும் அதன் அருகே சில புத்தகங்களும் இருந்தன. பக்கத்தில் புத்தக அலுமாரியில் பல புத்தகங்கள் இருந்தன. தலைக்கு எதிரில் பெரிய ஓவியம் கன்வசில் வரையப்பட்டிருந்தது. இளம்பெண் ஒருத்தி கழுத்துவரை தண்ணீரில் நீராடுவதும் அவளை சுற்றி தாமரை அல்லி போன்ற மலர்கள் பூத்திருப்பதும் அவற்றைவிட வானத்தில் இருந்து மலர்கள் சொரியும் காட்சியும் அந்த சித்திரத்தில் இருந்தது.

‘ஜுலியா தன்னை சுற்றி இந்த படுக்கை அறையில் ஒரு விசித்திரமான உலகத்தை சிருஸ்டித்திருககிறாள் போல் இருக்கிறது’ ஓவியத்தை ரசித்துக்கொண்டு இருந்தவன் கதவடியில் கேட்ட காலடியோசையால் கழுத்தை திருப்ப எத்தனித்தாள்.

“தலையை திருப்பவேண்டாம். அப்படியே படுக்கவும்.”

ஓரக்கண்ணால் பார்த்தபடி சந்திரன், “கையில் என்ன? “ என்றான்.
“இது ஒரு தைலம்”, என்றபடி முகத்துக்கு அருகே கொண்டு வந்தாள்.

“நல்லவாசம்தான்”. இளம்சூட்டுடன் தைலத்தை தொட்டு முதுகில் அழுத்தியதும் முதுகு தசைநார்கள் இறுகியது போன்ற உணர்வு ஏற்பட்டது. மஞ்சுளாவோ, சோபாவோ தொடும்போது ஏற்படாத உணர்வு என புரிந்துகொள்ள முடிந்தது. அந்நிய பெண்ணின் படுக்கையில் படுத்திருப்பதும் ஏதோ நெஞ்சில் முட்டியது. குற்ற உணர்வுகள் தேன் கூட்டில் இருந்து கலைந்த தேனிக்கள் தலையை சுற்றி இரைந்து கொண்டே மொய்ப்பது போல் இருந்தன. தொடர்ச்சியாக ஜுலியாவின் கைகளும் இளம்சூடான தைலமும் தசைநார்களின் இறுக்கத்தை தளர்த்தன. மனத்திலே நிரமபி இருந்த குற்ற உணரவு அடைப்பை இழுத்த பின் குறைந்து வரும் தொட்டி போன்று தோன்றியது.

“சந்திரன் என்ன பேசாமல் இருக்கிறீர்கள்? நான் இதற்கு எந்த கூலியும் கேட்கப் போவதில்லை. கொஞ்சம் ரிலாக்ஸ் ஆக இருக்கலாம்.”

“என்னை மன்னிக்கவேண்டும் இப்படியான ஒரு காரியத்துக்கு நான் தயாராக இருக்கவில்லை. ஆனாலும் அலாதியான சுகத்தை அனுபவிக்கிறேன்.” இப்பொழுது அவளது கைகள் இடுப்பருகில் இருந்தது.

“இது என்ன கறுப்பாக இருக்கிறதே “?

“எனக்கு தெரியாதே? எவரும் தன் முதகைப் பார்ப்பதில்லை”. மெதுவாக திரும்பிய சந்திரனுக்கு அவனது இடதுபக்க முதுகின் மச்சம் தெரிந்தது. அதேவேளையில் குனிந்தபடி மசாஜ் செய்யும் லியாவின் இரண்டு முலைகளும் முகத்துக்கு அருகில் அசைந்து நளினம்காட்டிச் சந்திரனின் இதயத்துடிப்பை வேகமாக்கியது. மெதுவாக திரும்பினான்.

புன்சிரிப்பு இளையோட, “இன்னும் வேணுமா? “ என இரண்டு கைகளையும் கட்டிலின் தலை பக்கத்துச் சட்டத்தில் பிடித்தபடி கேட்டாள். சந்திரன் ஜீலியாவின் கைகளை பிடித்தபடி தனது முகத்தருகே கொண்டு சென்றபோது “தைலம் முகத்தில் படக்கூடாது” என்றதும் அவளது கைகளை நெஞ்சில் வைத்தான். ஜுலியாவின் முகத்தில் சிறிது மாற்றம் ஏற்பட்டது. புன்னகை மறைந்தது.

“ஐ ஆம் சொறி” எனக் கூறி எழுந்தவனை அழுத்தி அவனது நெஞ்சில் முத்தமிட்டாள் அப்போது அவள் மார்பகத்தின் மென்மையும், வெதுவெதுப்பும் அவனது நெஞ்சில் முழுமையாகப் பதிந்தன. சிறிது மூச்சுத்திணறிய சந்திரன் கைகளால் அணைத்தபடி அவளுடைய சட்டையின் உள்ளே கைவிட்டு பிராவின் கூக்கை அவிழ்க்க முயன்றான். முடியவில்லை.

“அனுபவக்குறைவு போல் இருக்கு” எனக்கூறி விட்டு கட்டிலை விட்டு எழுந்து நின்று தனது ஆடைகளை கழற்றி கட்டில் சட்டத்தில் போட்டாள். சந்திரனுக்கு அதிர்ச்சியாக இருந்தது. முகத்தில் அதிர்ச்சிகளைக் காட்டாமல் மறைக்க எத்தனித்தான். அம்மணமாக கட்டிலில் விழுந்தவள் சந்திரன் மெதுவகாக எழுந்து உடைகளை களைவதை புன்புறுவலுடன் பார்த்துக்கொண்டு ஒருக்கழித்தபடி கிடந்தாள். சந்திரனுக்கு எப்போதோ பார்த்த புகழ்பெற்ற ஐரொப்பிய ஓவியத்தின் உள்ள காட்சி போல் இருந்தது. சரிந்து பிறப்புறுப்பை மறைத்தபடியும் அதேபோல் இரண்டு கைகளால் இலாவகமாக மார்பை மறைத்துக்கொண்டு திருப்பியது சந்திரனை உணர்வின் உச்சக்கட்டத்திற்கு கொண்டு சென்றது. மனதில் எழுந்த குற்றஉணர்வுகளும் நியாயத்திற்கும் அநியாயாயத்துக்கும் இடையில் நடந்த தர்க்கங்களும் பாரிய யுத்தமொன்றின் தோல்வியுற்று பின்வாங்கிய எதிர்ப்படைகள் வென்ற அரசனிடம் கடைசியில் தலைகுனிவது போல் சரணடைந்தன. பாலுணர்வு உடலை வெம்மையாக்கி கொதிப்படைய வைத்தது. இரத்த நாடிகள் விரிந்து இதயத்து உதிரத்தை உள்வாங்கி பாலுறுப்புகளுக்கு செலுத்தின. தசைநார்கள் திண்மை பெற்று விறைத்தன. சந்திரன் உன்மத்தமான கலவியில் ஈடுபட முயன்றாலும் ஜீலியாவிடம்ல் ஒரு குளிர்ந்த தன்மை தென்பட்டது, உணர்வுகளை ஒருவருக்கு ஒருவர் புரிந்து கொண்டனர். பசியோடு இருந்தவன் உணவை உண்ணும்போது உப்பு புளி குறைந்தாலும் உண்ணுவான். ஆனால் ஏதோ குறைவதை அவனால் அவதானிக்க முடிந்தது.

கட்டிலில் படுத்தபடி ஜீலியா “இதுதான் மனைவிக்கு புறம்பான முதல் உறவா” என மெதுவாக கிசுகிசுத்தாள்.

“ஆம்”

“இதுவரையும் நல்லபிள்ளை என்னால் கெட்டபிள்ளையாகி விட்டது” எனக்கூறி விரிப்பால் இருவரையும் சேர்த்து போர்த்தினாள்.

“உன்னிடம் ஒளிக்கவில்லை. கடந்த ஒருவருடத்தில் நான் கண்ட உறவுகள் எனது கைவிரல் எண்ணிக்கையிலும் குறைவானவை” என்று மறுபக்கம் திரும்பினான்.

“ஏன் என்ன விடயம்”? எனக்கூறி சந்திரனின் முகத்தை தன்பக்கம் திருப்பினாள்.

“சோபாவின் நிலை அப்படி. திருமணம் முடிந்த காலத்தில் இருந்து வித்தியாசமான போக்குதான். ஒரு இரு நாளில் நல்லமூடில் இருப்பாள். மற்ற நாட்களில் ஒதுங்கிவிடுவாள். நான் முயற்சி செய்தாலும் பிரயோசனம் இருக்காது. சிலவேளை உடலுறவுக்கு பின்னர் சிறுபிள்ளைபோல் அழுவாள். எனக்கு வாழ்க்கையே வெறுத்து விடும். நான் கட்டிலை விட்டு எழுந்து போய்விடுவேன்”.

“சந்திரன் பொதுவாக உடல் உறவை தீர்மானிப்பது பெண்கள்தான் ஆதிகாலத்திலும் அதுதான் நடந்தது. மிருகங்களிலும் பெண்மிருகங்கள் விரும்பிய காலத்தில் தான் ஆண்மிருகம் அருகே போகமுடியும். நாய்கள் வருடத்தில் இருமுறையும் பசுக்கள் மூன்றுகிழமைக்கு ஒருமுறையும் மட்டும் ஆண் மிருகங்களை அனுமதிக்கும் “

“இதெல்லாம் உனக்கு எப்படி தெரியும்? “

“எங்கள் குடும்பம் விவசாய குடும்பம். இருநூறு பசுமாடுகளும், இரண்டாயிரம் செம்மறி ஆடுகளும் ஒருகாலத்தில் வைத்திருந்தோம்.”

“சோபாவுக்கு உடல் உறவில் ஆர்வம் இல்லை என்றால் சகித்துக் கொள்ளலாம். வீட்டில் வேலை செய்வது குறைவு. காரணமில்லாமல் அழுவாள். எரிந்து விழுவாள் இவையெல்லாம் தாங்க முடியாமல் இருக்கிறது. பிள்ளை பிறப்பதற்கு முன்பு கொஞ்சம் குணக்குறைவு இருந்தது. இப்போது அவை அதிகமாகி விட்டன.”

“ஏதாவது மனம் சம்பந்தப்பட்ட விடயம் என்று நினைக்கவில்லையா? “நான் அப்படி நினைத்து பல தடவை இன்ரநெற்றைப் பார்த்தேன். பைபோலர் அல்லது மனத்தளர்வாக இருக்கலாம் என நினைத்தேன்.”

“ஏன் மனோவைத்தியம் பார்க்க கூடாது? “

“இதைப்பற்றி பலதடவை சிந்தித்தேன் எமது சமூகத்தில் மனவியல் பெரிய விடயம். சோபாவின் தாயார் தந்தையர் இதைக்கேட்டால் உயிரையே விட்டுவிடுவார்கள்.”

“இவையெல்லாம் காரணம் என்று என்னால் ஏற்றுக் கொள்ள முடியாது. நீங்கள் தான் அதற்கு முடிவு கட்ட வேண்டும்.

” எனக்கு புரிகிறது. உங்களோடு உடலுறவு கொண்டுவிட்டு எனது மனைவியின் மனநிலையைப் பற்றி யோசிக்கிறேன்”

“அதுபற்றி என்ன?. எனக்கு தெரிந்த மனோவைத்தியர் ஒருவர் இருக்கிறார் அவரும் உங்கள் நாட்டில் இருந்து வந்தவர். எனக்கூறிக்கொண்டே பக்கத்து மேசையில் இருந்து விசிட்டிங்காட்டை எடுத்துத் தந்தாள்.

“டொக்டர் கந்தசாமியைப்பற்றி கேள்விப்பட்டிருக்கிறேன்.

“எப்படி இவரது விலாசம் உங்களுக்கு கிடைத்தது”?

“அதைப்பற்றி ஆறுதலாக பேசலாம். வீட்டுக்கு நேரமாகி விட்டது”.

அவன் மேலுள்ள போர்வையை விலக்கித் தன்னை மட்டும் போர்த்தாள். உடைகளை அணிந்துகொண்டு” இந்தநாளை என்னால் மறக்க முடியாது” என்று அவள் போர்வையை நீக்கி நிர்வாணமாக்கியபின் கன்னத்தில் முத்தமிட்டான்.

“நான் வாசலுக்கு வரவில்லை. பூட்டை திருப்பி கதவை பூட்டி விட்டு செல்லுங்கள்;.”

தொடரும்

Posted in Uncategorized | பின்னூட்டமொன்றை இடுக

தஸ்தாவெய்ஸ்கியின் கரமசோவ் சகோதரர்கள்

ஐரோப்பிய நாவல் வரிசையில் கரமசோவ் சகோதரர்கள் நாவலைக் காலம் காலமாக உறங்குநிலையில் இருந்த ஒரு எரிமலையின் குமுறலென அமரிக்க பேராசிரியர் வர்ணித்தார். இந்த நாவல் தொடர்ச்சியாக முதன்மையான நாவலாகப் பல்கலைக்கழகங்களில் பேசப்படுகிறது. பல நாவல்கள் சில காலத்தின் பின் கல்லறையில் தூங்குவதும், புதிய நாவல்கள் முளைத்து வருவதும் வழக்கம். இந்த நாவல் 130 வருடங்களுக்கு முன்பானது. இன்னமும் செவ்வியல் இலக்கியமாக மட்டுமல்லாது நிகழ்கால இலக்கியமாகவும் பேசப்படுவதற்கு காரணம், கரமசோவ் சகோதரர்கள் மனித வாழ்க்கையின் முரண்பாடுகளை, நம்பிக்கைகளை, மற்றும் உறவுகளைப் பேசுகிறது. மற்றைய நாவல்கள் ஒரு காலத்தில் உள்ள கலாச்சாரத்தையோ வரலாற்றையோ பேசினால் கலாச்சாரம் மாறும்போதோ,காலம் கடந்தபோது எளிதாக மறக்கப்பட்டுவிடும். மனித வாழ்க்கையின் வேர்களைகளைப் பற்றிய விடயங்கள் கரமசோவ் சகோதரர்கள் நாவலில் இருப்பதால் இந்த நாவல் மானிட வாழ்வின் நிழலாகத் தொடருகின்றது.

அப்ப என்ன இருக்கிறது?

எடிப்பஸ் என்ற புராதன கிரிக்க இளவரசன், தந்தையை தவறுதலாகக் கொன்று, தாயைத் திருமணம் செய்தது கிரிக்க இதிகாசங்களில் சொல்லப்படுகிறது . அதை வைத்து சிக்மணட் பரோய்ட் குழந்தைகளில் பெற்றோரில் எதிர்ப்பாலருக்கு வரும் கவர்ச்சியை எடிப்பஸ் சிக்கல்(Oedipus complex) என வரைவிட்டார்.

கரமசோவ் சகோதரர்கள் தந்தையை தனயன் கொன்ற கதை. சமூகத்தின் இருளடைந்த பக்கங்கள் அல்லது மனங்களில் இருந்து வெளிவராத பக்கங்கள் இங்கு நாவலாகின்றன. சீழ் கொண்ட கட்டை உடைத்துவிடுவது போன்ற செயலாகும். நாவலின் புளட்டுக்கப்பால் பாத்திரப்படைப்பே உன்னதமாக வருகிறது. இறுதியில் யார் கொலை செய்தது என்பது நீதி மன்றத்தில் விசாரணையாகி சென்று தண்டனை கிடைக்கிறது.

யார் தண்டனை பெறுவது?

உண்மையான கொலையாளி தற்கொலை செய்து இறந்து விடும்போது, கொலை செய்ய நினைத்த மகன் டிமிரி சந்தர்ப்பசாட்சியங்கள் வழியாகத் தண்டனை பெறுகிறார்.

மனிதர்கள் மனத்தில் ஆழமாகப் பதிந்த தெய்வ நம்பிக்கை, காதல், காமம் , பெண்களது பொறாமை, சிறுவர்களது உறவுகள், தகப்பன் -மகன் என்ற குடும்ப உறவுகள் அதற்கப்பால் மனிதன் சமூகத்தில் உள்ள கவுரவம், குரோதம், பழிவாங்கல் எனப் பல விடயங்கள் நாவலில் பேசுபொருளாகிறது.

ஒரு நாவலையே பல தளத்தில் எழுதலாம். (நான்கூட அசோகனின் வைத்தியசாலையில் முயற்சித்தேன் மனிதர்களின் ஆசாபாசங்கள், மிருக வைத்தியம், அத்துடன் மனசாட்சி என்பது என்ன என்ற கேள்வியை கொலின்வூட்என்ற பூனையூடக) ஆனால் கரமசோவ் சகோதரர்கள் நாவலில் ஒவ்வொரு பாத்திரங்களும் பல தளங்களில் செயல்ப்படவைக்கப்படுகிறது. டிமிரியின் காதலியான குருஷென்கா ஆரம்பத்தில் ஒரு பணத்திற்காக செல்லும் பெண்ணாகவும், இடையில் டிமிரியின் தம்பியான அலக்சியை மயக்க முயற்சிக்கிறாள். இறுதியில் அவள் மிகவும் உறுதியாக டிமிரியை காதலிப்பது தெரிகிறது. இதேபோல் இவான், தந்தையையும் தமயனான டிமிரியையும் வெறுத்தது இரு பாம்புகள் ஒன்றையொன்று கொலை செய்யப் போகின்றன எனக்க கூறினான். இறுதியில் தந்தையின் கொலைக்குத் தனது பொறுப்பு இருப்பதாக நினைத்து நோயுறுகிறான். மேலே குறிப்பிட்ட இருவர் மட்டுமல்ல மற்றைய பாத்திரங்கள் பல தளங்களில் மாறுவது தெரிகிறது.

இந்த நாவல் பலரை கதாநாயகர்களாக வைத்து நகர்த்துகிறது. இங்கே யார் முக்கிய பாத்திரம் என்பது இறுதியில் வாசித்து முடித்த பின்னும் சந்தேகம் தொடரும். ஒவ்வொரு பாத்திரங்களும் முழுமையாக அகம், புறமாக வளர்ந்து நாவலில் நடமாடுகிறார்கள்.

கதையின் கரு ரஸ்சிய பண்ணையாரின் இரண்டு மனைவிமாருக்குப் பிறந்த மூன்று ஆண்கள் மக்கள். அதைவிட சமையல்காரனாக வேலை செய்யும், ஆனால் இதே பண்ணையாரின் கள்ள தொடர்பில் பிறந்த நான்காவது ஒருவன். இவர்களிடையே இரண்டு பெண்கள் வருகிறார்கள். அதில் மகனது காதலியை திருமணம் செய்ய நினைக்கும் தந்தையைத் தனயன் கொலை செய்வதான கதை. இங்கு பாத்திரங்களது செயல்கள் மட்டுமல்ல, சிந்தனைகள் கதையை நகர்த்துகின்றன.

யார் கொலை செய்தது என்பதை விடக் கொலை செய்ய எத்தனை பேர் விரும்புகிறார்கள் என்பதே முக்கியமாகிறது. அலெக்ஸிவைத் தவிர மற்றைய மகன்கள் தந்தையை வெறுக்கிறார்கள்.அதற்கான காரணம் பலமானது. மனைவி பிள்ளைகளைக் கொடுமைப்படுத்திய பெண்ணாசை நிரம்பியவர். ஆனாலும் அவரது பாத்திரப்படைப்பு வாசகர்களை வெறுக்கப் பண்ணாது உருவாக்கிய பாத்திரம் தந்தை ஃபியோதர் பாவ்லோவிட்ச் கரமசோவ்.

மூத்த மகனான டிமிரி ஒரு கட்டத்தில் வீங்கிய கண்களும், பெரிதான தொண்டை முடிச்சும் , சூத்தைப் பற்கள் கொண்டு பேசும்போது எச்சில் பறக்கும் தந்தையைப் பார்த்தாலே கொலை செய்யவிரும்புவதாகச் சொல்கிறான்.

சாத்தான் தன்னை கொளுக்கிகளைப் போட்டு நரகத்திற்கு இழுத்துச் செல்வது உறுதி. ஆனாலும் அங்கு இரும்புக் கொளுக்கிகள் எப்படி இருக்கும்? என்னை கொளுக்கிகளில் தூக்கிக் கட்டிவிட வசதிகள் நரகத்தில் இருக்கிறதா? என ஃபியோதர் பாவ்லோவிட்ச் கரமசோவ் கேட்பது சொர்கம், நரகம் என்ற கருத்தாக்கத்தையே தகர்க்கும்

தந்தையான ஃபியோதர் பாவ்லோவிட்ச் கரமசோவ் ஆம்பத்தில் டிமிரியின் தாயை மணம் முடிப்பதன் மூலம் பணத்தை பெற்று கொண்டாலும் மனைவியை மிகவும் கேவலமாக நடத்துகிறான். குழந்தையைக் கவனிப்பதில்லை. இரண்டாவது பெண்ணை திருமணம் முடித்த பின்பு அந்தப் பெண்ணுக்கும் அதே கதி. இவான் அலக்சி என்ற இரு மகன்களைத் தந்துவிட்டு இறந்து விடுகிறாள் குழந்தைகள் தாயின் உறவினர்களால் வளர்க்கப்படுகிறார்கள். ஊரில் பைத்தியமாக திரியும் பெண்ணை குடிபோதையில் கரமசோவ் கெடுத்தபோது அந்தப் பெண் வந்து வீட்டருகே குழந்தையை பெற்று விட்டு இறந்துவிடுகிறாள் அந்தக் குழந்தை வீட்டில் உள்ள வேலைக்காரனால் தத்தெடுக்கப்பட்டு வளர்ந்து பின்பு வீட்டில் சமையல்காரனாகிறான். காக்காய் வலிப்பு கொண்ட அவனே இறுதியில் கொலை செய்த குற்றவாளி என வாசகர்களுக்குத் தெரிகிறது.

டிமிரி, தனது காதலி குருஷென்கா தகப்பனைதேடி பணத்திற்காக வருகிறாளா என நினைத்தது தந்தையை உளவு பார்க்க வரும்போது அவனைப் பார்த்த வேலைக்காரனை அடித்து விட்டுத் தப்புகிறான். பல தடவை தகப்பனை கொலை செய்வதாக சொல்லியும், கடிதத்திலும் எழுதியிருக்கிறான். கொலை செய்யும் எண்ணம் அவனுக்கு இருந்ததால், அவனால் தண்டனையை ஏற்க வைக்கிறது. அதே நேரத்தில் கொலை நடக்கும் நேரத்தில் இவான் வீட்டில் இல்லாது போவதால் கொலைக்குத் தான் உடந்தை என அவன் நினைக்கிறான். இவர்கள் இருவரையும் நேசிக்கும் அலக்சி குடும்பத்தின் சமாதானத் தூதுவராகவும், புனிதமானவனாகவும் வருகிறான். அவனே தஸ்தாவெய்ஸ்கி இலட்சிய பாத்திரமாக இருக்கும்.

கொலையின் மீதான ஆரம்ப பொலிஸ் விசாரணை அதன் பின்பு நீதிமன்ற விசாரணைகள் இக்காலத்து துப்பறியும் நாவல்களையே தூக்கியெறிவதுபோல் நேர்த்தியாக இருக்கிறது. 1000 பக்கம் சிறிய எழுத்துகளில் பென்குவின் பதிப்பை மனமில்லாமல் நிறுத்தி நிறுத்திப் படிக்கவேண்டியிருந்தது. ஒரு விதத்தில் இந்தப் புத்தகத்தை படித்து முடிப்பதே சாதனையாக இருந்தது.

ஆரம்பத்தில் யேசுநாதரை பின்பற்றியவர்கள் கிறிஸ்துவ ஓதோடொக்சினர் . அதன் பின்பே நாலாம் நூற்றாண்டில் ரோமப் பேரரசன் கொஸ்ரன்ரைனால் கத்தோலிக்க மதம் ஸ்தாபிக்கப்பட்டது. கிறித்துவ ஓதோடொக்சினரது மதம் கிரேக்கத்தில் இருந்து எகிப்துஇ தற்போதைய மத்திய கிழக்கு மற்றும் துருக்கிக்கு பரவியது 10ம் நூற்றாண்டில் உக்கிரேன் மற்றும் ரஸ்சியாவுக்கு விளாடிமீர் என்ற கீவ் இளவரசனால் எடுத்துச் செல்லப்பட்டது. ஒதோடொக்ஸ் மதத்தில் பல புனிதர்கள் உருவாகினார்கள். அப்படியான ஒரு புனிதர் ஒருவர் இங்கும் வருகிறான். அலக்சி அந்த மத மடத்தில் சேர்ந்து விடுகிறான். அந்த மடத்தின் தலைமைக்குரு சொஸ்சிமாவிடம் கரமசேவ் குடும்பத்தினர் மத்தியஸ்தத்திற்கு செல்கிறார்கள் அப்பொழுது அந்தத் துறவி டிமிரியின் மனநிலையைத் தெரிந்து கொள்கிறார். அலக்சியை மடத்திலிருந்து விலகி குடும்பத்தில் உள்ள விடயங்களைப் பார்க்கும்படி கேட்டுக்கொள்கிறார்.

இந்த நாவலின் மிகவும் சிறப்பாக இருப்பது குழந்தைகள் பற்றியது. ஒரு இடத்தில் பல சிறுவர்கள் கல்லால் இலயோசா என்ற சிறுவனை அடிக்கிறார்கள். அவனைப் பாதுகாக்க சென்றபோது அந்தச் சிறுவன் அலக்சியின் கையில் கடித்துவிடுகிறான். அந்தச் சிறுவனின் தந்தை பணத்திற்காக டிமிரியால் அவமானப்படுத்தப்பட்டதை கண்டு அந்தச் சிறுவன் கொதித்திருந்தான். டிமிரியை வளர்ந்தபின் பழி வாங்குவதாக தந்தையிடம் கூறுகிறான். அதே சிறுவன் பின்பு இறக்கும் தறுவாயில் அலக்சியின் நட்பை ஏற்றுக்கொள்கிறான். இறக்கும் முன்பான தருணத்தில் தந்தையிடம் “எனது புதைகுழியில் பாண்களைக் கசக்கி துகள்களாகத் தூவும்போது அங்கு குருவிகள் வரும். அப்போது நான் புதைகுழியின் தனிமையை உணரமாட்டேன்” என்கிறான்.

படிமமான பல விடயங்கள் நாவலில் நிறைந்து காணப்படுகிறது. மத குரு இறந்ததும் வெகுவிரைவில் துர்மணம் வெளியாகிறது. அது பெரிய விடயமாகப் பேசப்படுகிறது. அந்த மணம் அந்த மடத்தின் சீர்குலைவை எடுத்துச் சொல்கிறது அதே நேரத்தில் இலயோசா என்ற சிறுவன் இறந்தபின்பு துர்மணம் வரவில்லை.

இவான் என்ற புத்தியீவியாக கடவுளை ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை காரணம் இந்த உலகத்தில் துன்பங்களை தன்னால் ஏற்றுக்கொள்ள முடியாது. முக்கியமாகக் குழந்தைகள் எதுவித குற்றமற்றவர்கள் அவர்களது துன்பங்களுக்கு காரணமென்ன என வினவுகிறான். குழந்தைகளைத் துன்புறுத்தும் சமூகத்தைப் பற்றி பேசும்போது தாயின் மடியிலே வைத்து ஈட்டியால் கொல்லும் துருக்கிய போர்வீரர்கள் பற்றியும், குழந்தைகளை வீட்டில் சிறிய குற்றத்திற்காக குளிரறையில் அடைத்துத் தண்டிக்கும் ரஸ்சியர்களைப் பற்றியும் பேசுகிறான்.

இவானினின் கவிதையில் கத்தோலிக்கர், மற்றய மதத்தினர் மீது விசாரணைகள் என நடத்திய சித்திரவதைகள் வருகிறது. கத்தோலிக்க மதத்தின் பேரில் ஸ்பானியர்கள் யூதர்கள் மற்றும் இஸ்லாமியர்கள் மீது நடத்திய சித்திரவதை விசாரணைகள் இங்கு வருகிறது. இதில் மிகவும் சிறப்பான பகுதியாக ஒரு இடம் முக்கியமானது. 15 நூற்றாண்டில் செவில் (Seville in spain) நகரத்தில் மீண்டும் யேசுநாதர் திடீரென வீதியில் அவதரிக்கிறார். அவர் பாதையில் நடந்து செல்லும்போது இறந்த சிறுமியின் பிரேத ஊர்வலத்தைப் பார்த்து அந்தச் சிறுமியை உயிர்ப்பிக்கிறார். மக்கள் யேசுநாதரைப் பின்தொடர்கிறார்கள். அங்கு வந்த பிஷப் போன்ற ஒருவரால் யேசுநாதர் கைது செய்ப்பட்டு சிறையில் அடைக்கப்படுகிறார். அதன்பின்பு பிஷப் பேசிய விடயங்கள் எல்லாம் எழுதமுடியாது.

ஆனால் மிகச் சுருக்கமாக

“1500 வருடத்திற்கு முன்பு வந்து நீங்கள் சொல்வேண்டியதெல்லாம் சொல்லியாகி விட்டது. ஏற்கனவே மதத்தை போப்பாண்வரிடம் நீங்கள் பொறுப்பு கொடுத்தாகி விட்டது இப்பொழுது உங்களுக்கு எதுவித வேலையும் இல்லை. நீங்கள் சொல்ல எதுவுமில்லை. இங்கு உள்ளவர்களை எப்படி வைத்திருப்பது என்பது எங்களுக்குத் தெரியும் . மக்களை அமைதியாக வைத்திருக்க புதிர், அதிசயம், அதிகாரம் என்பனவே தேவை. அதைக் கொண்டு மக்களை மிகவும் ஒழுங்காக நடத்தி வருகிறோம்.நாளை உங்களுக்குத் தண்டனை கிடைக்கும்” என்கிறார் . இதை மவுனமாக கேட்டபடியிருந்த யேசுநாதர் இறுதியில் அந்த பிஷப்பை முத்தமிடுகிறார்.

கத்தோலிக்கர்களுக்கும் ஓதோடக்ஸ் மதப்பிரிவின் வேறுபாட்டை மட்டும் சொல்லாமல் மதங்கள் நிறுவனப்படுத்தியபின் அதன் மூலவருக்கு வேலையில்லை என்பதை அழகாகக் கரமசோவ் சகோதரர்கள் நாவல் காட்டுகிறது. காந்தியைச் சுதந்திரத்தின் பின் சுட்டச் செயல் போன்றது. முகம்மதுவோ, புத்தரோ தற்பொழுது மத்திய கிழக்கிலோ அல்லது இலங்கை, பர்மா போன்ற இடங்களில் முறையே மீண்டும் தோன்றினால் அவர்களுக்கும் இதே நிலை என்பதுதான் படிமம்

இந்த நாவல் எழுதியகாலம் 19ம் நூற்றாண்டின் இறுதிக்காலம். ரஸ்சியாவில் விஞ்ஞானம், மதநம்பிக்கை மற்றும் சோசலிசம் என்ற கோட்பாடுகளின் மோதல்கள் நடந்த காலம்.தஸ்தாவெய்ஸ்கி ஜார் மீதும் கிறிஸ்துவ ஓதோடொக்ஸ் மதத்தின மீது அளவு கடந்த பற்று கொண்டவர்.சோசலிசக் கருத்துகள் கொண்டவர்களையும் நாத்திகர்களையும் ஏற்றுக் கொள்ளவில்லை.

தனிப்பட்ட ரீதியில் பல நெருக்கடிகளுக்கு தஸ்தாவெய்ஸ்கி முகம் கொடுத்தார். 1878ல் அவரது 3 வயதான குழந்தை அலோசா காக்காய் வலிப்பில் விழுந்து இறக்கிறது. அந்த இறப்பு தஸ்தாவெய்ஸ்கியிடம் மிகவும் பாதிப்பை உருவாக்கிறது இந்தக் காக்கா வலிப்பு தஸ்தாவெய்ஸ்கியிடமிருந்து வந்த பரம்பரை நோய். அதன் பின்பு மதமடத்தில் சிலகாலம் மன அமைதிக்காக இருக்கிறார். அங்குள்ள வயதான மதகுருவே இந்த நாவலில் வருகிறார்.

இந்த நாவலே தஸ்தாவெய்ஸ்கியின் மிகவும் உன்னதமான இறுதிப் படைப்பாகும். கரமசோவ் சகோதரர்கள் நாவல் அவருடன் 15 வருடங்கள் வாழ்ந்த இரண்டாவது மனைவியும் சுருக்கெழுத்து உதவியாளருமான அன்னாவுக்கு சமர்ப்பிக்கப்பட்டது.

Posted in Uncategorized | பின்னூட்டமொன்றை இடுக

மெல்பனில் கவிதா மண்டலம்

மெல்பனில்:
மூத்த – இளம் தலைமுறையினர் சங்கமித்த கவிஞர் ஒன்றுகூடல்
மறைந்த கவிஞர்களையும் நினைவுகூர்ந்த கவிதா மண்டலம்
ரஸஞானி
மெல்பனில் நேற்றைய தினம் ஞாயிறன்று நடைபெற்ற கவிதா மண்டலம் நிகழ்ச்சியில் மறைந்த ஈழத்து, தமிழக கவிஞர்களையும் நினைவு கூர்ந்து கவிதைகள் வாசிக்கப்பட்டன.
அவுஸ்திரேலியத் தமிழ் இலக்கிய கலைச்சங்கத்தினால் நடத்தப்பட்ட இந்நிகழ்வ, சங்கத்தின் தலைவர் கவிஞர் சங்கர சுப்பிரமணியன் தலைமையில் மெல்பனில் கிளேய்ட்டன் நூல் நிலைய மண்டபத்தில் நடைபெற்றது.
மெல்பனில் வதியும் மூத்த – இளம் தலைமுறையினர் தமக்குப்பிடித்தமான பிற கவிஞர்களின் கவிதைகளையும், தமது கவிதைகளையும் வாசித்து சமர்ப்பித்தனர்.
மறைந்த மற்றும் பிற கவிஞர்களை சமர்ப்பிக்கும்போது அவர்கள் பற்றிய அறிமுகத்தையும் வழங்கினர். ஈழத்தின் மூத்த கவிஞர்கள் மஹாகவி உருத்திரமூர்த்தி, சு. வில்வரத்தினம் ஆகியோரின் கவிதைளை திருமதி கலா பாலசண்முகனும், மு. தளையசிங்கத்தின் கவிதையை திரு. நவரத்தினம் இளங்கோவும், கனடாவில் அண்மையில் மறைந்த செழியனின் கவிதையை திரு. ப. தெய்வீகனும், அவுஸ்திரேலியா குவின்ஸ்லாந்து மாநிலத்தில் சில வருடங்களுக்கு முன்னர் அகால மரணமடைந்த கவிஞர் சண்முகநாதன் வாசுதேவனின் கவிதையை திரு. லெ. முருகபூபதியும், தமிழ்நாட்டில் மறைந்த கவிஞர் வடிவேல் ஹோசிமின்னின் கவிதையை திரு. கருப்பையா ராஜாவும் சமர்ப்பித்தனர்.

வல்லினம் இதழ் ஆசிரியர் திரு. அறவேந்தன், மெல்பன் வள்ளுவர் அறக்கட்டளை மற்றும் தமிழ்ப்பாடசாலைகளின் ஒருங்கிணைப்பாளர் திரு. சுகுமாறன், மெல்பன் டீக்கின் பல்கலைக்கழக விரிவுரையாளர் கலாநிதி ஶ்ரீ கௌரிசங்கர், திருமதி விஜி இராமச்சந்திரன், திரு. செல்வபாண்டியன், செல்வி லக்ஷிஹா கண்ணன், கவிஞர்கள் திரு. கல்லோடைக்கரன், மணியன் சங்கரன் ஆகியோரும் கவிதைகளை சமர்ப்பித்து கலந்துரையாடினர்.
இவர்களில் செல்வி லக்ஷிஹா கண்ணன், மெல்பனில் 11 ஆம் வகுப்பில் படிக்கும் மாணவி என்பது குறிப்பிடத்தகுந்தது. கடந்த ஆண்டில் நடைபெற்ற பரீட்சையில் தமிழ்ப்பாடத்திலும் தோற்றியிருப்பவர்.
அவர் தனது முதலாவது கவிதையை மறைந்த ஜெயகாந்தன் நினைவாக சமர்ப்பித்ததுடன் மேலும் சில கவிதைகளையும் எழுதிவந்து வாசித்தார்.
ஜெயகாந்தன்

மந்தையர்க்கெல்லாம் மனிதாபிமானத்தைக் கற்றுத்தந்தாய்

மானிடர்களாய் மன ஒழுங்குடன் வாழ வழிபடுத்தினாய்

கம்பீரமும் கவர்ச்சியும் உனது தனித்துவம்

காத்திரமும் கலையும் உனது கைவசம்

சமுதாயத்தை சீர்படுத்த படைப்பாளியானாய்

சமரசம் செய்யாத பன்முக கலைஞன் நீ!

தமிழ் இலக்கியத்தின் பதாகை நீ

உன் பெயர் ஜெயகாந்தன் என்றால் அது மிகையாகுமா?

தோல்வி

வெற்றிக்கு முதற்படி
வாழ்வில் ஒரு பகுதி
அனைவரும் சந்திப்பது
போராடக் கற்றுத்தருவது!

தோல்வியின்றி சாதனையில்லை
கடின உழைப்பின்றி பயனில்லை
இலக்கை நோக்கி நகர்ந்திட
தோல்வி ஒன்று தேவையே !

ஆலோசனையை விடச் சிறந்தது அனுபவம் ஒன்றே
அதைக் கற்றுத் தருவது தோல்வி ஒன்றே
வாழ்க்கையே ஒரு பந்தயப் போராட்டந்தான்!
அதில் வெற்றியடைய தோல்வி அவசியமே !

இறப்பும் பிறப்பும் வாழ்க்கை,
அது இன்பம் துன்பம் கலந்தது,
இகழ்ச்சி புகழ்ச்சி உடையது,
அதிலே வெற்றி தோல்வி நிச்சயம்!

தோற்பது அவமானமல்ல
தோல்வியை வெற்றியாக்கி
தோல்வியைக் கண்டு துவளாது
தோல்வியை வெற்றியின் அடையாளமாக்குவதே சிறப்பு!
———–

நட்பு

ஆறிலும் வருவது அறுபதிலும் வருவது
இன,மத,பால் வேறுபாடின்றி வருவது
புன்னகையில் ஆரம்பித்து உதிரத்துடன் சேர்வது
எமது துன்பத்தை பாதியாக்கி, இன்பத்தை இரட்டிப்பது நட்பு!

வாழ்க்கை எனும் போராட்டத்தில்
கரைசேர எம்முடன் பயணிப்பது
கரை சேர்ந்த பின்பும் எம்முடனே நிலைத்திருப்பது
சண்டை சச்சரவின் பின்பும் சமாதானமாகும் உறவு நட்பு!

எழுச்சியிலும் வீழ்ச்சியிலும் எம்முடனே பயணிப்பது
இன்பத்திலும் துன்பத்திலும் பங்கெடுப்பது
வெற்றி தோல்வியின் போது தோள் கொடுப்பது
இரவு பகல் பாராது ஆபத்தில் கரம் நீட்டுவதே நட்பு!

உலகிலே எத்தனை உறவிருந்தாலும்
நமக்குப் பிடித்த எமது உள்ளம் கவர்ந்த உறவு
உயிருடன் கலந்த ஒரே உறவு நட்பே,
நட்பின்றி நாமில்லை, நண்பர்களின்றி வாழ்வில்லை!

நிகழ்ச்சியின் இறுதியில் கலந்துரையாடலும் இடம்பெற்றது.

இனிவரும் மாதங்களில் சிறுகதை, நாவல் இலக்கிய வாசிப்பு அனுபவப்பகிர்வு நிகழ்ச்சிகளும் நடைபெறுமென சங்கத்தின் தலைவர் திரு. சங்கர சுப்பிரமணியன் தெரிவித்தார்.
——0—-

Posted in Uncategorized | 2 பின்னூட்டங்கள்

மத்தியு என்ற சூறாவளி

img_6972

மிருகவைத்தியர்கள் மகாநாட்டிற்கு முதல்நாள் ஊர்சுற்றிப் பார்பதற்கு போட்டிருந்த திட்டம் பிசுபிசுத்துவிட்டது. கொலம்பியாவில், அரசாங்கத்திற்கும் இடதுசாரி கொரில்லாக்களுக்கும் இடையிலான சமாதான ஒப்பந்தத்தின் காரணமாக கற்றகேனாவுக்கு வருகை தந்த முக்கிய வெளிநாட்டுப் பிரமுகர்கள் பாதுகாப்பிற்காக போட்டிருந்த பாதைத்தடைகள் எங்களையும் தடைசெய்துவிட்டது. இதுவரையில் பார்க்காத முக்கிய இடங்களுக்கு மகாநாடு முடிந்த பின்பாக செல்வதற்கு திட்டமிட்டிருந்தோம். எமது திட்டத்தை முறியடிக்கும் நோக்கத்தில் கரிபியன் கடலில் பெரிய சூறாவெளியே உருவாகியது .

மத்தியு என்ற பெயரில் சூறாவளி ஒன்று மையம் கொள்வதாக அறிவித்தல் எமது ஹொட்டேல் மனேஜர் மூலமாகத் தெரிய வந்தது. மகாநாட்டின் கடைசி நாளை இரத்து செய்துவிட்டு வழிகாட்டியை அரைநாளுக்கு ஒழுங்கு படுத்தினோம். 35 வயதான சில்வியா என்ற ஸ்பானிய வம்சாவளிப்பெண்; எமக்கு ஒழுங்கு செய்யப்பட்டாள். ஆரம்பத்தில் கட்டகேனா விமான நிலயத்தில் முக்கிய பிரயாணிகளை ஒருங்கிணைபபாளராக வேலை செய்ததாக கூறினாள். கொலம்பியாவில் ஆங்கிலம் தெரிந்தவர்களை கண்டுபிடிப்பது இலகுவானதல்ல.

அவளோடு நடந்தபோது நாங்கள் சென்ற இடம் பிளாசா (Plaza de San Pedro Claver) கறுப்பு அடிமைகளை வேலைத்தலங்களிலும் சுரங்கங்களிலும் கட்டாயமான வேலைகளில் ஸ்பானிய காலனித்துவ ஆட்சியாளர்களால் அமர்ததியபோது அவர்களில் பலர் தப்பி ஓடும்போது, மீண்டும் சிறைப் பிடிக்கப்பட்டு தண்டிக்கப்படுவார்கள். அப்படியாக தப்பிய சிலருக்கு அடைக்கலம் கொடுத்து அவர்களைப் பாதுகாத்த கத்தோலிக்க மதத்தின் உப பிரிவில் ஒன்றான ஆகஸ்ரின் பிரிவைச் சேர்ந்த மதகுருவின் சேவையை கவுரவிக்கும் முகமாக அவரது பெயரில் பிளாசா அழைக்கப்படுகிறது. பிளசாவின் பக்கத்தில் அழகாக திருத்தப்பட்ட தேவாலயமும் உள்ளது. அந்த பிளாசாவில் நவீன ஓவியவடிவமாக அக்காலத்தில் உள்ளவர்கள் தொழில்களை செய்வதை இரும்பில் சிற்பமாக செய்து வைத்திருக்கிறார்கள் . கையால் உருட்டி துணி தைக்கும் தையல் இயந்திரத்தருகே நின்று எனது மனைவி புகைப்படம் எடுத்தார்.அதற்கு அருகில் ஒரு கட்டிடத்தை அடைந்தபோது பலர் கூடி நிலத்தில் படங்களை எடுத்துக் கொண்டிருந்தார்கள் அங்கு எட்டிப்பார்த்தபோது கொலம்பிய அழகு இராணிகளையும் மற்றும் கொலம்பியவிலிருந்து உலக அழகிகளாக தேர்தெடுக்கப்படட்வர்களையும் பளிங்குத்தரையில் வர்ணப் படங்களாக பதித்திருந்தார்கள்.

உலக அழகிகளை உற்பத்தி செய்யும் இரு நாடுகள் வெனிசுவேலா அடுத்தது கொலம்பியா. கொலம்பிய பெண்களைப் பார்த்த பின்பு எனக்கும் கொலம்பியா தேவதைகள் வாழும் இடமாகத் தெரிந்தது. உலகத்திலே அதிகமான அழகுமாற்று(cosmetic surgery) சத்திரசிகீச்சை நடக்கும் நாடுகளில் கொலம்பியா முனனணியில் உள்ளது.

கோட்டையின் மதிலை நோக்கி நடந்தபோது ஒரு இடத்தில் கடற்பகுதியை ஒட்டிய மதிலின் உள்பகுதியில் கொலம்பியாவில் உள்ளுர் கலைஞர்களால் உற்பத்தி செய்யப்பட்ட கைவினைப்பொருட்களை விற்கும் கடை வீதியிருந்தது. கடலை நோக்கி பீரங்கிகளையும் அதற்கான வெடி மருந்துகளை சேகரிக்கும் இராணுவ தளபாடங்களின் சேகரிப்பு கிடங்கு பிற்காலத்தில் 18 ம்நூற்றாணடில் கைதிகளையடைத்து வைக்கும் சிறையாக இருந்தது.தற்பொழுது கைவினைக் கலைப் பொருட்களின் சந்தையாகி விட்டது.
img_6984
கற்றீனா

எங்களது வழியில் அழகான திரையரங்கு இருந்தது. அந்தத் திரையரங்கத்தின் முன்பாக ஒரு அழகான பொன்னில் வடிக்கப்பட்ட நிர்வாணமான பெண்ணின் சிலை இருந்தது. அதைப்பற்றி சில்வியாவிடம் கேட்டபோது ‘கற்றீனா என்ற ஆதிவாசிப் பெண். அந்த பெண் சிறுமியாக இங்கு வந்த ஸ்பானியப் படையினரால சிறைப்பிடிக்கப்பட்டு அடிமையாக விற்கப்படடபோது கற்றகேனாவை ஸ்தாபித்த ஸ்பானித்தளபதி (Pedro Heredia) அவளை விடுவித்து அவளுக்கு ஸ்பானிய மொழியை பயிற்றி அவளை மொழிபெயற்ப்பாளராக உபயோகித்தார். தற்போது அவளைக் கவுரவிக்கும் முகமாக ஸ்பானிய மொழியில் வரும் திரைப்படங்களுக்கு அவளது உருவம்கொண்ட விருது (ஓஸ்கார்போல்) கொடுக்கப்படுகிறது. இந்த திரையரங்கில் அடிக்கடி ஸ்பானிய சர்வதேசப் திரைப்பட விழாக்கள் நடக்கும்’ என்றாள்

அங்கிருந்து இன்னுமொரு பிளாசாவிற்கு சென்றபோது ஒரு படுத்தபடியே இருக்கும் பெண்ணின் சிலையை சுற்றி பலர் நின்றார்கள. குண்டுப் பெண்ணின்சிலை எனப் மிகப்பிரபலமானது. பேர்ணாண்டோ பொரேரோ (Fernando Botero). உறுப்புகளை பெரிதாக்கி சிற்பம் செய்வதை இந்த வெண்கலச்சிலை காட்டுகிறது. இந்த சிலையின் ஒரு மார்பு உல்லாசப்பிரயாணிகளால் தடவப்பட்டு மினுங்கியது. இந்த சிலை இருக்கும் சதுக்கம் அக்காலத்தில் அடிமைகளை விற்கும் சந்தையாகும்.

நோபல் பரிசுபெற்ற கபிரியல் மார்குவஸ் மண்டலீனில் பிறந்து கற்றகேனவில் உள்ள பத்திரிகை அலுவலகததில் இளைஞராலாக வேலை செய்ததாக சில்வியா கூறியபடி அந்த அலுவலகத்தை காட்டினாள். தற்போது அங்கு பத்திரிகையில்லை. அந்த இடத்தின் கதவுகள் பூட்டப்படடிருந்தன. ஆனால் ‘இதோ இந்த வீடுதான் கபிரியல் மார்குவஸ் பிற்காலத்தில் வாழ்ந்தவீடு’
கடற்கரையோரத்தில் சிவப்பு நிறத்தில் அழகான மாடி வீடு. அதற்கு உயரமான மதில் கட்டபட்டிருந்து
சில்வியா கபிரியல் மார்குவஸ் சந்தித்த சொந்த அனுபவத்கைக் கூறினாள்

‘சில வருடங்கள் முன்பாக விமான நிலயத்தில ஒருங்கிணைப்பாளராக வேலை செய்தபோது விமானத்தில் இறங்கிய கபிரியல் மார்குவஸசை அழைத்துக் கொண்டு சுங்க அலுவலகத்திற்கு சென்றேன். அவரின் கடவுச்சீட்டை வாங்கிய அதிகாரி அவரிடம் பேசிக்கொண்டிருந்து விட்டு பாஸ்போட்டை மீண்டும் அவரிடம் கொடுத்தார் நான் கபிரியல் மார்குவஸ் காரில் ஏற்றி அனுப்பிய சில மணிநேரத்தில் அந்த அதிகாரி தொலைபேசியில் பாஸ்போட்டில் அவரது உள்வரவை பாஸ்போட்டில் பதிய மறந்துவிட்டேன் அந்த பாஸ்போட்டை அவரது வீட்டுக்குச் சென்று எடுத்து வரும்படி சொன்னார் நான் கபிரியல் மார்குவஸ் வீடுக்கு சென்றபோது அவரசிரித்தபடி என்னை மதிய உணவு அருந்தும்படி வற்புறுத்தினார். நானும் உணவை உண்டுவிட்டே திரும்பினேன். கபிரியல் மார்குவஸ் மிகவும் எளிய மனிதர்’
marques1
அங்கிருந்து ஒரு பல்கலைக்கழகம் கபிரியல் மார்குவஸ் பெயரில் இருப்பதாக சொல்லி கூட்டி சென்றாள். அவரது சிலை அந்த கட்டித்தின் மையத்தில் வைக்கப்பட்டிருந்தது.அவரது படம் சுவரை அலங்கரித்தது.

எமது கட்டகேனா நகரவலம் முடிந்த பின்பாக மதியத்தின் பின்பு டாக்சியில் புதிய நகரத்தில் உள்ள நவீன பிளாசாவற்கு சென்றபோது எனது மனைவி சிகையலங்காரம் செய்ய போனார். பெண்களின் சிகையலங்கரம மணிக்கணக்கில் செல்லுமே என்ன செய்வது என யோசித்தபடி நின்றபோது முன்பாக இருந்த புத்தகக்கடையிருந்தது. சிலியில் பார்த்த பத்தக கடைகளில் எல்லாம் ஸ்பானிய மொழிப்புத்தகங்களே இருந்தது. நம்பிக்கை இல்லாமல் புத்தக கடையில் இருந்த பெண்ணிடம் சிரித்தேன். நாற்பது வயது பெண் ஒருவர் இருந்தாள். இவளிடம் எப்படி பேசுவது ? ஆங்கிலம் தெரியுமா? அவளது முகத்தில் இருந்த ஒரு முகப்பரு என்னை கவர்ந்து. . இந்த வயதில் எப்படி முகப்பரு வருகிறது என யோசித்தபடி ‘ஆங்கிலப்புத்தகங்கள் இருக்கா? என ஆங்கிலத்தில் கேட்டேன்

‘ஆம’ என ஒரு பகுதியை காட்டியபோது அதில் கபிரியல் மார்குவஸ் ஆங்கில மொழி பெயற்பான புத்தகங்கள் இருந்தன நான் சிறிய புத்தகமாக இருந்தால் இங்கிருந்து வாசிக்கமுடியும் என மெமறிஸ் ஒவ் மை மெலன்கொலி ஹோர்ஸ் எடுத்துவிட்டு மீண்டும் அந்தப் பெண்ணிடம் வந்து கடன் அட்டையையக் கொடுத்தேன்
‘பொருத்தமான புத்தகம்’ என்று விட்டு கண் சிமிட்டியபடி சிரித்தாள்.
எதிர்கடையில் எனது மனைவி இருந்ததால் மேல் கொண்டு பேசாது அவளது வார்த்கைளின் உள்ளர்த்தத்தை புரியாத மாதிரி நானும் சிரித்தேன்.
90 வது பிறந்ததினத்தில் தனது பிறந்தநாள் பரிசாக கன்னிகழியாத பெண்ணுடன் உறவு கொள்ள விரும்பும் முதிர்ந்த பிரமச்சாரியின் கதை. அந்த ஆசை விபரீதமானது. கண்ணியமற்றது எனபுரிந்த பத்திரிகையாளர், இதற்காக விபசாரவிடுதியை தொடர்பு கொள்ளுவதும் இறுதியில் அப்படியான இளம் பெண்ணைக் ஒழுங்கு படுத்தியபின்பு என்ன நடக்கிறது எனக் கதையோடுகிறது. இந்த கதையை விபரிக்க விரும்பாமல் வயதாகும்போது கடந்தகால நினைவுகள் வரும் இதில் என்ன செய்தோம், என்ன செய்ய மறந்தோம் என நினைப்பது எல்லோருக்கும் பொதுவானது.
இந்தப் புத்தகத்தில் ஆரம்பத்திலே சொல்லப்படுவதை மீண்டும் நினைக்கவைக்கும்.

‘நான் 50 வயதை அடைந்தபோது 514 பெண்களுடன் உறவுகொண்டிருந்தேன் ஆனாலும் எந்த ஒரு பெண்ணிடம் பணம் கொடுக்காது உறவு கொள்வதில்லை. அவர்கள் வேண்டாம் என்றாலும் கட்டாயமாகப் பணம் கொடுப்பேன் அவர்கள் அந்த பணத்தை எறிவது அவர்களது சுதந்திரம். ஒரே நாள் மட்டுமே துணி துவைத்துக்கொண்டிருந்த அமரிக்கன் இந்தியப் பெண்ணின் பின்பக்கத்தால் சென்று பெண்ணை உறவுகொண்டேன். ‘அவள் என்ன சேர் (Oh Senor”’)’ என முனங்கினாள. அதன் பின்பு அவளிடம் தொடரந்து உறவு வைத்தபோது நான் அவளை அவமானப்படுத்தியதற்காக நினைத்து நான் பணம் கொடுத்தபோது அவள் பணம் வாங்க மறுத்துவிட்டாள். அதற்காக அவளது வேதனத்தை உயர்த்திக் கொடுத்தேன்’

நான் இந்தப் புத்தகத்தை மனைவி சிகையலங்காரம் செய்த சலூனுக்கும் நான் வாங்கிய புத்தகக் கடைக்கும் இடையில் உள்ள பென்ஞ்சில் அமர்ந்தபடி இரண்டு மணி நேரத்தில் படித்தேன். இடைக்கிடை கண்ணை எடுக்கும்போது அந்த புத்தகக்கடைப் பெண் பார்பதையும் பார்த்தேன்.

கற்றகேனாவில் கடைசிநாள் நாம் கடலில் சில தீவுகளுக்கு போக இருந்த பயணம் சூறாவழியின் காரணமாகத் தடைப்பட்டது. ஆனால் ஹோட்டலில் இருக்க விரும்பாமல் கடற்கரை அருகே இருத்த பல அடுக்கு மாடி பிளாசாவிற்கு டாக்சியில் சென்றோம். மூன்றாவது மாடியின பல்கனியில் இருந்து கடலைப்பார்த்தபோது மழை பொழியும் கார்மேகங்களின் இருளில் அதிகம் தூரம் கடல் தெரியவில்லை. மிகப்பெரிய அலைகள் கடற்கரையோடு அமைந்த பாதைமேல் மீறி மோதின. நானுறு வருடங்களுக்கு முன்பு இப்படி எத்தனை சூறாவளிகள் கடல்க் கொந்தழிப்புகளை மீறித்தான் இந்த துறைமுகத்தில் பாய்மரக் கப்பல்களில் வந்திறங்கினார்கள் . அக்காலத்தில் அத்திலாந்து சமுத்திரத்தைக் கடப்பது ஒருவிதத்தில் வாழ்வா சாவாஎன்ற நிலை. முக்கியமாக ஸ்பானிய விவசாயிகள் பொதுவான நிலங்களை பெரிய நிலச்சுவான்தார்களிடம் இழந்தபோது அவர்கள் குடும்பங்கள் பட்டினியால் தவித்தன. நகரங்களுக்கு உணவுக்காக குடிபெயர்ந்தவர்கள் பசியில் இருந்து தப்ப இப்படியான கப்பல்களில் ஏறுவதே ஒரே வழியாகும். நடுக்கடலில் தொற்று நோயால் இறப்பவர்களை அரசுகள் எந்த கணக்கிலும் எடுத்துக் கொள்வதில்லை. கப்பலில் ஏறும்போது அவர்கள் குடுமபத்திற்கு பணம் கொடுக்கப்படும் பெரும்பாலானவர்களுக்கு ஒரு வழிப்பதையே. இப்படியான நிலையே அவர்களுக்கு புதிய நிலத்தில் நோய்கள் எதிர்பபுகள் மத்தியில் தங்கம் வெள்ளியென அமரிக்க ஆதிவாசிகளிடம் இருந்து கொள்ளையடிக்கும் மனநிலைக்குத் துண்டியது

மத்தியு என்ற சூறாவளி கற்றகேனாவுக்கு மழையை மட்டும் தந்துவிட்டு வடக்கே திரும்பி ஹெட்டி மற்றும் கியுபாவின் பகுதிகளைத் தாக்குவதாக முடிவு செய்திருந்தது.

மழை தொடர்ந்து பல மணிநேரமாக பெய்து கொணடிருந்தது . திருப்ப ஹோட்டல் போவதற்கு டாக்சி கிடைக்கவில்லை. கற்றகேனாவில் உளளவர்களில் அரைவாசிப்பேர் டாக்சியைத் தேடினார்கள். கூகிளில் பார்த்தபோது ஐந்து கிலோமீட்டர் மட்டுமே என்பதால் பாதையில் இறங்கி நடந்தபோது எவ்வளவு கனமாக மழை பெய்வதென உணரமுடிந்தது. பூமத்திய ரேகைக்கு அருகில் உள்ள நாடு கொலம்பியா . இதுவரை நாங்கள் நின்ற ஆறு நாட்களும் நல்ல வெயில் எம்மைக் காய்ததற்கு மாறாக தொப்பலாக நனந்தபடியே போதக்குறைக்கு தெருவில் வாகனத்தால் சேறு அடிக்கப்பட்டு ஹோட்டல் வந்து சேர்ந்தோம்.

அடுத்தநாள் காலையில் விமான நிலயத்திறகு சென்றபோது பல விமானங்கள் இரத்து செய்யப்பட்டது கற்றகேன விமான நிலயத்தில் இருந்து லீமா எனும் பெருநாட்டு தலைநகருக்கு போக இருந்த பிரயாணம் தடைபபட்டு பின்பு இரவு கொலம்பியாவின் தலைநகரான போகட்டாவுக்கு நடு இரவில் சென்றோம். நல்லவேளையாக விமான நிறுவனம் ஹொட்டேலில் எங்களை தங்கவைத்தார்கள் அடுத்தநாள் அதிகாலையில் லீமாவுக்கு போகாமல் கொஸ்கா எனும் இங்கா மக்களின் தலைநகருக்கு விமானம் சென்றது.

Posted in Uncategorized | 1 பின்னூட்டம்

உன்னையே மயல் கொண்டு –பாகம் ஆறு


சந்திரனது மேசையில் அவனது ஆய்வுகளுக்கு உதவும் சஞ்சிகைகள், புத்தகங்கள், ஒலிப்பிரதிகள் என பரவலாக இறைந்து கிடந்தன. வாரம் ஒருமுறை மேசையை துப்பரவாக வைத்தாலும, வார இறுதியில் மீண்டும் அதேமாதிரி வந்துவிடும். இதனை உணர்ந்து அடுக்கிக் கொண்டிருந்தவனைப் பார்த்து சிண்டி “என்ன அவுஸ்திரேலியா கிளினப் டேயா” என்று கேட்டாள். கேள்வியின் கேலியை புரிந்தபடி “யேஸ் மிஸ் பேர்பெக்ட்” என்று முணுமுணுத்தபடி அடுக்கினான். அப்பொழுது சிறுதுண்டொன்றில் எழுதப்பட்ட தொலைபேசி இலக்கம் கிடைத்தது.

இதுதானே அன்று சிண்டி தந்து நான் பதில் போன் பண்ணவில்லையே என தன்னை நொந்து கொண்டு அந்த நம்பரை அழுத்தினான்.

தொலைபேசியின் எஞ்சித தயக்கமின்றி அவுஸ்திரேலிய தொனியிலஇ “ஜீலியா பேசுகிறேன்” என்று மறுமுனையில் வந்தது.

“சந்திரன் பேசுகிறேன் என்னை மன்னிக்க வேண்டும். உங்கள் தொலைபேசி எண்ணை தொலைத்து விட்டேன் இப்போது தான் தேடி எடுத்தேன். தங்களுக்கு என்னைத் தெரியுமா?”“

“என்னை தெரியவில்லையா? கோல்ட்கோஸ்ட் ஹொட்டலில் சந்தித்தோம்.”

கோல்ட்கோஸ்ட் என்றதும் ஹொட்டேல், கசினோ எல்லாம் நினைவுக்கு வந்தன. எத்தனைமுறை அவளை நினைத்திருக்கிறேன். என நினைத்துக் கொண்டு “மன்னிக்க வேண்டும் உங்களை நான் மறக்கவில்லை. ஆனால் பெயர் மறந்து விட்டது.”

“அடுத்த பதினொராம் திகதி எனது பிறந்தநாள். வீட்டுக்கு வரமுடியுமா”?

“வருகிறேன். விலாசத்தை தாருங்கள்.”

வருகிறேன் என்று சொல்லி விட்டாலும் சோபாவுடன் போகமுடியாது ஜீலியாவுடன் ஏற்பட்ட சந்திப்பை விபரிக்க முடியாது. பல்கலைக்கழக விருந்து என சொல்லி விட்டு போவது தான் நல்லது என முடிவு எடுத்தான்.

1798 ல் பொட்னிபேக்கு ஆங்கிலேய மாலுமி கப்டன் குக் வந்த பொழுது அங்கிருந்த ஆதிவாசிகளை மனிதர்களாக கருதவில்லை. அதனால் வெறுமையான கண்டமாக கருதினார். ஆங்காங்கு ஆதிவாசிகள் கொல்லப் பட்டார்கள். மற்றயோர் தொற்றுநோயால் மடிந்தார்கள். இந்தவேளையில் இரண்டு நூற்றாண்டுகள் பின்னர் சிட்னியின் வடபகுதி செல்வவந்தர்கள் சீவிக்கும் இடமாகவும், தென்பகுதி மத்திய வகுப்பினரது வசிப்பிடமாகவும், மேற்குபகுதி இரண்டாம் உலக யுத்தத்தின் பின்வந்த தொழிலாளர் வர்க்கத்தினரால் தொடர்ச்சியாக வளர்ந்து கொண்டு வந்தது. மேற்குப் பகுதியிலேதான் பெரும்பாலான இலங்கைத் தமிழர்கள் வசிக்கிறார்கள். இப்படி மூன்று சமூகமும் சந்திக்கும் இடத்தில் சிட்னி பல்கலைக்கழகம் அமைந்துள்ளது. இந்தப் பல்கலைக் கழகத்தை சுற்றியுள்ள பிரதேசம் ரெட்பேண் எனப்படும். இந்தப் பகுதியில் ஆதிவாசிகள் வசிக்கிறார்கள். இவர்கள் சிட்னியில் சட்டம் ஒழுங்கு முறைகளுக்கு சவால் விட்டுக் கொண்டு விளிம்புநிலை மக்களாக இப்போது வாழ்கிறார்கள். சிட்னி வாழ் நாகரிக மக்களுக்கு மறுவாக தெரியும் ரெட்பேண் உண்மையில் அஸ்திரேலிய ஆதிவாசிகள் தொடர்ச்சியாக சரணடையாது தங்களது நாட்டை ஆக்கிரமித்தவர்களோடு போராடும் இறுதிப் பாசறையாகும். இவர்களை அகற்றப் பலமுறை அரசாங்கங்கள் முயன்றன. ஆனால் முடியவில்லை.

சந்திரன் சிட்னியின் மேற்குப் பகுதியிலிருந்து ரெட்பேணை கடந்து கிழக்குப் பகுதிக்கு திரும்பியபோது சிண்டியின் மூலம் அறிந்த ரெட்பேண்ணில் வரலாறு நினைவுக்கு வந்தது. கிழக்கு புறத்தில் ரன்விக் சென்று ஜீலியாவின் வீட்டை கண்டுபிடிப்பதில் சிரமம் ஏற்படவில்லை. பச்சைநிறமான கதவு அடையாளம் தெரிந்தது.

காரை சிறிது தூரத்தில் நிறுத்திவிட்டு நடந்து சென்றான். அழைப்புமணியை அழுத்தியதும் நாய் குரைக்கும் சத்தம் கேட்டது. வீட்டுவாசலில் நின்று தெருவைப் பார்த்தான். மாலை நேரமானதால் பலர் தங்கள் வளர்ப்பு நாய்களுடன் நடந்து சென்றார்கள்.

கதவு திறந்ததும் “வாருங்கள் உள்ளே”, என கூறிய ஜீலியாவின் குரலுடன் நாயின் குரைப்பும் ஒலித்தது.
“கவலைப்படாதீர்கள. ரைகர் கடிக்காது.”

உறுதிமொழியைக் கேட்டதும் உள்ளே காலை வைத்த சந்திரன் கையில் வைத்திருந்த ஓர்க்கிட் மலர்கொத்தை கொடுத்தான்.

“நன்றி” என்றபடி சந்திரனின் கன்னத்தில்; முத்தம் ஒன்றையும் பதித்து விட்டு உள்ளே சென்றாள். சந்திரன் அவளைப் பின்தொடர்ந்தான்.

சிட்னியில் உள்ள வீடுகளின் ஒப்பீட்டு அளவில் இது சிறியவீடு என்றுதான் சொல்லவேண்டு;ம். இரண்டு அறைகளைக் கடந்து சென்றான். சிறிய லவுன்ஸ். அதன் பின்புறமாக ஒரு படுக்கை அறையும், சமையல் அறையும் கொண்ட வீடு. இங்கிலாந்து வீடுகளின் அமைப்பில் இருந்தது. வீடு அரை நூற்றாண்டுகளுக்கு மேற்பட்டதாக இருக்கலாம். லவுன்ஸ் சுவரில் பல ஓவியங்கள் மாட்டப்பட்டிருந்தன. ஓவியங்களில் பூக்களை ஏந்திய தேவதைகளும், அவரகளின் தலைகளின் மேல் பறந்துகொண்டிருககும் பறவைகளும், கீழே தரையில் மிருகங்களும் ஆக ஒரு கனவு உலக பிரதிபலிப்பாக இருந்தன. ஓவியங்கள் அந்த இடத்தை சித்திரக்கூடமாக மாற்றியதான தோற்றத்தை தந்தது.

ஜீலியாவின் நாய் சந்திரனது கால்களுக்கு இடையில் தலையை நீட்டி மோப்பம் பிடித்து கொண்டிருந்ததை பார்த்து “ரைகர் வெளியே போ” என்றாள்.

கால்களுக்கு இடையே வாலை வைத்தபடி அந்த கறுத்த ரொட்வீலர் வெளியே சென்றது.

“இந்தப் படங்கள் எல்லாம் நீங்கள் வரைந்ததா? “

“ஆமாம் நல்லா இருக்கா”.

“அழகாக இருக்கு. எனக்கு ஓவியங்களை பற்றி மருந்துக்குகூட அறிவு இல்லை. இந்த சித்திரங்களை ஏதோ கனவு உலகத்தில் சஞ்சரிக்கும் ஓவியரின் தூரிகைகள் தான் வரைந்திருக்கின்றன என்பது மட்டும் புரிகிறது.”

“ஓவியத்தைப் பற்றி அறிவு இல்லை என்று கூறிவிட்டு இவ்வளவு சரியாக எப்படி சொல்ல முடிகிறது உண்மைதான் அடிமனதின் கனவுலகக் காட்சிகளைத்தான் நான் அப்படியே வரைந்துள்ளேன். பறவைகள், மிருகங்களில் எனக்கு மிகவும் ஈடுபாடு உண்டு.”

சுந்திரன், ஒருமுறை சுற்றிப்பார்த்து விட்டு “வீட்டில் ஒருவரும் இல்லை போல் இருக்கிறது உங்கள் பிறந்தநாளில் ஒருகூட்டமே இருக்கும் என நினைத்தேன்.”

“இருங்கோ” என சோபாவை காட்டிவிட்டு “மகன் வந்துவிட்டு போய்விட்டான். மகள் கோல்கோஸ்ட்டில் இருந்து தொலைபேசியில் பேசினாள்”. இந்தத் தகவல்களைக் கூறியபடி சந்திரனுக்கு முன்னாள் அமர்ந்தாள்.

“பிறந்தநாள் மெழுதுவர்த்திகளைக் காணவில்லையே? “

புன்னகையுடன்; “கொழுத்திய மெழுகுவர்த்திகளை மறைத்துவிட்டேன். நீங்கள் வந்து எனது வயதைக்கண்டு பிடித்தவிடுவீர்கள் அல்லவா” எனச் சிறுவயதுப் பெண் போலச் சிரித்தாள்.

“பெண்களின் வயதைக்கேட்கக் கூடாது என்ற நாகரிகம் தெரிந்து வைத்திருக்கிறேன் ” என்று சொன்னாலும் மனதுக்குள் நாற்பது வயதிருக்கலாம் என மதிப்பிட்டான்.

“சந்திரன், நான் ஒரு தனிப்பட்டகேள்வி கேட்கிறேன் ஆட்சேபணை இல்லையே”?”

“கேளுங்கள்.”

“உங்களுக்கு திருமணம் ஆகிவிட்டதா? “

சிறிது தடுமாறிய சந்திரன் “எனக்கு திருமணமாகி ஆறு மாதத்தில் குழந்தையுண்டு என்மனைவியின் பெயர் சோபா.”

“நீங்கள் அதிர்ஸ்டசாலிதான்.”

குரலில் சிறிய ஏக்கம் தொக்கி நின்றது.

“இப்பொழுது எனது முறை. நான் உங்களிடம் கேட்கவேண்டும். உங்கள் கனவன் உங்களோடுதான் இருக்கிறாரா? “

“சமீபத்தில்தான் விவாகரத்து பெற்றேன். எனக்கூறிக் கொண்டு சமையல் அறைக்குள் நுழைந்து.மீண்டும் வந்து
ஒரு தட்டை சந்திரனுக்கு முன்பாக வைத்துவிட்டு “ சாப்பிடுங்கள்.” என்றாள்.

தட்டில் இருந்த கேக்குடன் வடை, லட்டு, சமோசா என்ற இந்திய பலகாரங்களும்; இருந்தன.
“இதென்ன இப்படி சாப்பாடு சமைக்க தெரியுமா “?”

தலையை திருப்பி கழுத்தை வெட்டி, லாவகமாக கண்ணடித்து “கோம்புஸ் என்ற இடத்தில் வாங்கினேன்”. எனச் சிரித்தாள்.

“இவற்றின் பெயர்கள் எப்படி தெரியும்?.”

“அதுமிகச் சுலபம் அந்த இந்திய உணவுக்கடைகாரரிடம் இலங்கையர் ஒருவரை விருந்துக்கு அழைத்துள்ளேன். அவர்களது சாப்பாடு என்ன என்று கேட்டேன் “.

“நன்றி” என சந்திரன் கூறியதும் சந்திரனது கையில் அழுத்திவிட்டு “இவ்வளவு மென்மையாக இருக்கிறதே” எனப் புன்னகைத்தாள்..

“கடீனமான உழைப்பு வேலை எதுவும் செய்தது கிடையாது”, என கூறியபடி வடையை கடித்தான்.

“உங்கள் பூர்விகம் சிட்னிதானா? “

“நாங்கள் மேற்கு விக்டோரியாவில் வாணம்பூல் என்னும் இடத்தில் செம்மறியாடுகள், பால் மாடுகள் வைத்திருந்தோம். அம்மா ஐரிஸ் வம்சாவழி. அப்பா ஸ்கொட்லண்ட் வம்சம. மூன்று தலைமுறைக்கு முன்பு இங்கிலாந்திலிருந்து பத்து பவுண்கள் கொடுத்து கப்பலில் வந்தவர்கள். இதனால் எங்களை ‘பத்து பவுண் குடியேற்றவாசிகள்’ என அஸ்திரேலியாவில கூறுவார்கள். ஆரம்பத்தில் உருளைக்கிழங்கு சாகுபடி செய்து பின்பு பண்ணை விலங்குகள் வளர்க்கத் தொடங்கினோம். பண்ணையில் பிறந்து வளர்ந்த எனக்கு அக்கா உண்டு மெல்பேணில் ஒரு இத்தாலியரை மணந்து இரண்டு பிள்கைள் உண்டு. எனது வரலாறு அக்காபோல எளிதானதான நேர்கோடாக இருக்கவில்லை. நான் வந்த பாதை கரமுரடான காட்டுவழி. சமீபத்தில் இதோ என் துணைவரிடமிருந்து விவாகரத்து பெற்றேன் “. என ஒரு போட்டோவைக் காட்டினாள்.

சந்திரனுக்கு அதிரச்சியாக இருந்தது. வெஸ்ட் இந்திய கிரிக்கெட் வீரர் விவியன் ரிச்சாட்டை போல் இருந்தார். “என்ன விவியன் ரிச்சாட்டை போல் இருக்கிறது”?

“டோன்ட் பி சில்லி. இது சாலிய. சாலிய கானாவை சேர்ந்தவர்”.

“எவ்வளவு காலம் மணம் முடித்து வாழ்ந்தீர்கள்?”

“மூன்று வருடங்கள்.”

“என்னை மன்னிக்கவேண்டும் நான் தேவையில்லாமல் உங்கள் நினைவுகளைக் கிளறி விட்டேன்.”

“இல்லை. இல்லை. சாலியாவுடன் ஏற்பட்ட மனக்கசப்பில் இருந்து ஆறுதல் அடைய மகளைச் சந்திக்க வந்தேன். அப்போதுதான் உங்களையும் கோல்ட் கோஸ்டில் சந்தித்தேன். உங்களை சந்தித்தது என் மனதில் நல்ல தெளிவை ஏற்படுத்த உதவியது. சிறிய கெட்ட சம்பவங்கள் மனத்தை பாதிப்பதுபோல் நல்ல வியடங்கள் நடக்கும்போதும் மனம் ஆறுதலாகும். அன்று முன்னறிமுகம் இல்லாத என்னிடம் நீங்கள் நடந்து கொண்ட விதமும் உதவிசெய்த தன்மையும் ஆண்வர்க்கத்தின் மேல் நம்பிக்கையை இழந்து விடாமல் பண்ணியது. சாலியாவின் நடத்தை ஆண்வர்க்கத்தின மேல் பாரிய கசப்பை எனக்கு ஏற்படுத்தி இருந்தது. மெல்பேணில் நானும் சாலியாவும் விவாகரத்து பெற்றுக்கொண்டோம். சாலியா கானாவில் இருந்து வந்த அகதி. என்னைத் திருமணம் செய்ததால் இங்கே வசிக்க முடிந்தது. விவாகரத்தால் எந்த பிரச்சனையும் அவரது குடியுரிமைக்கு வரக்கூடாது என நான் நினைத்தேன். இதனால் விவாகரத்தை தள்ளிப்போட்டேன். எனது பிள்ளைகளுக்கு அது விருப்பமில்லை. இதுதான் எனக்குச் சிக்கலாக இருந்த பிரச்சனை.”

“உங்களுக்கு மிகவும் அற்புதமான மனம். நீங்கள் விரும்பாத ஒருவருக்கும் பிரச்சனை உருவாக்கக் கூடாது என்று நினைக்கிறீர்களே. இந்த மனசு எல்லாருக்கும் வராது.”

“எங்கள் மனங்கள் பிரிந்துவிட்டன. சாலியாவோடு நான் இணைந்து வாழ விரும்பவில்லை. அதற்காக நான் பழிவாங்வும் விரும்பவில்லை.”

“உங்கள் கூற்றில் உண்மையும் நியாயமும் இருக்கிறது. நேரம் போய்விட்டது. நான் போய்வருகிறேன்.” எனக்கூறி எழுந்தான்.

“மீண்டும் வாருங்கள். என் வீட்டுக் கதவுகள் திறந்திருக்கும் “.

வாசல்வரை வந்த ஜீலியாவை ரைகரும் தொடர்ந்தது. கதவைத் திறந்தவள் “நன்றி” எனக்கூறிக் கொண்டு சந்திரனுக்கு மிக அருகில் வந்தபோது அவளது மூச்சுக்காற்றின் சூடு சந்திரனை தீண்டியது. தடுமாறியவனிடம் “எனது பிறந்தநாளுக்கு முத்தம் இல்லையா? “, என்றாள்.

தன்னை மறந்த சந்திரன் அவளது கழுத்தில் கைகளை வைத்தபோது அவளது உதடுகள் கன்னத்தில் பதிந்து பிரிந்தது. ஆனால் சில விநாடிகள் இருவரும் பிரியாமல் நின்றபோது ரைகரின் குலைப்பு இருவரையும் பிரித்தது.

“நேரம் ஆகிவிட்டது என ரைகர் சொல்லுகிறான்”;. என்றபடி வெளியேறினான் சந்திரன்.

சந்திரன் வீட்டை அடைந்தபோது நடுஇரவாகி விட்டது. வீட்டில் எரிந்த லைட் சோபா இன்னும் நித்திரை கொள்ளவில்லை என்பதை காட்டியது. கதவை தட்டமுன்பே கதவு திறந்தது.

“என்ன இவ்வளவு நேரமும் படுக்காமல் இருக்கிறாய்” என ஆச்சரியம் கலந்த குரலிலே கேட்டான்.

“உங்களைப் பார்த்துக் கொண்டுதான் இருந்தேன்” எனக்கூறியபடி தன்னைத் திருப்பி சந்திரனுக்கு காட்சிப் பொருளாக்கினாள். நீலநிற நைட்டி உள்ளே அணிந்நதிருந்த பிராவின் கருப்பு நிறத்தை காட்டியது. சென்டின் நறுமணமும் வந்தது. அவளது ஆடைபற்றி குறிப்பிடாமல் சந்திரன் “எங்கே சுமன்?;” என்றான்.

“நல்லநித்திரை கொள்கிறான்.”

“நீ இவ்வளவு நேரம் ரிவி பார்த்தாயா? “ எனக் கூறிக்கொண்டு தனது உடையை கழட்டினான்.

“வீடு முழுக்க சுத்தப்படுத்தினேன். ஒரு அழுக்கு உண்டா பாருங்கள்.? “

“இந்தநேரத்திலா”?

“யெஸ் கிஸ்மீ”“ என்றாள் ஆங்கிலத்தில்.

“என்ன, நல்லமூட்டில இருக்கிறாய்? பலநாட்களின் பின்னால்”. என்றபடி மெதுவாக கன்னத்தில் முத்தமிட்டான்.

சோபாவின் கண்களில் ஏமாற்றம் தெரிந்தது. ஜீலியாவை ஆரத்தழுவி முத்தமிட்டதால் அவளது உடல் மணம் தன்னில் இன்னமும் ஒட்டிக்கொண்டு இருப்பதுபோல் இருந்தது. குற்றமனம் குறுகுறுத்தது சந்திரனுக்கு.

“இவ்வளவுதானா இன்றைக்கு?”.

“இவ்வளவுதான் இன்றைக்கு. நடுஇரவாகிவிட்டது”

“உங்களுக்காக எவ்வளவு நேரம் காத்திருந்தேன்.”

“சரி வா அறைக்குப் போவோம்.”

சந்திரன் உள்ளே சென்று கதவைச் சாத்தியதும் நைட்டியை அப்படியே தரையில் நழுவவிட்டாள். கறுத்த பிராவும் வெள்ளை நிக்கரும் மட்டுமே உடம்பில் இருந்தது. சந்திரனது இதயத் துடிப்பு அதிகமாகி நாக்கில் எச்சில் வற்றியது.

‘திருமணமாகி ஒருநாள் கூட இவள் இப்படி வெளிச்சத்தில் நின்றதில்லை உடைமாற்றும் போதே தன்னை உள்ளே இருக்க விடமாட்டாள். இப்போ இவளுக்கு என்ன வந்தது?. ஆங்கிலப்பட கதாநாயகிகள் போல் பின்பகுதியை நெளித்துக் கொண்டு காட்சியளிக்கிறாளே!’ இவ்வாறான நினைவோட்டம் மனதில் எழுந்தது.

“ஒருநாளும் இப்படி மூட்டில் இருக்கவில்லையே!” என்றான் ஒப்புக்காக.

“உங்களை பலநாட்கள் காய வைத்துவிட்டேன் “, என லைட்டை அணைத்தாள்.

ஜீலியாவால் உசுப்பப்பட்ட சந்திரனின் ஆண்மை சோபாவிடம் புகலிடம் பெற்றது. சோபா பலநாள் பட்டினியாக இருந்தவள் உணவைக் கண்டதும் ஏற்படும் வேகத்தில் செயல்பட்டாள். சந்திரன் அவள் போக்கில் நடந்து கொண்டான்.

இருவருக்கும் இடையில் திருமணமாகி நடந்த உடல் உறவுகள் எல்லாம் சோபாவால் ஆரம்பிக்க பட்டவை. சுமன் பிறந்தபின்பு எதுவும் நடக்கவில்லை. சந்திரன் காம வசப்பட்டு சோபாவை தடவிகொடுத்து வசப்படுத்த மேற்கொள்ளும் முயற்சிகள் தட்டிக்கழிக்கப்படும் சிலநாள்களில் கேவிகேவி அழுவாள். சந்திரனால் புரிந்து கொள்ள முடியவில்லை. உடல் உறவுக்கான வாய்ப்புகள் கிடைக்கிறபோது சந்தோசமும் கிடைக்காதபோது இவள்மீது பரிதாபத்திலும் பல இரவுகளை நித்திரையின்றி தவித்தான். இவள் ஒரு புதிர்தான் என நினைத்துக் கொண்டு போர்வையை இழுத்தபோது, “இஞ்சருங்கோ இதுக்குள் படுக்கிறிங்களே” என முகத்தில் தட்டினாள்.

“நாளைக்கு எழும்புவதில்லையே? “

“நாளைக்கு சனிக்கிழமைதானே”, என சிணுங்கியபடி காலை தூக்கி சந்திரனின் மேல் போட்டாள்.

“ராசாத்தி நாளைக்கும் கொஞ்சம் மிச்சம் வைக்கவேண்டும். இன்றைக்கு இது போதும்”, என அவளது வெற்றுடம்பை அணைத்தான்.

“சரி உங்களுக்கு மேல் படுத்து நித்திரை கொள்கிறேன்” என கூறியபடி அவனது பதிலுக்கு காத்திராமல் சிறுகுழந்தை போல் ஏறினாள்.

இப்படித்தான் மஞ்சுளாவும் பேராதனையில் படிக்கும்போது மகாவலி கங்கைக் கரையை ஒட்டிய சீமென்டு பெஞ்சுகளில் ஒருநாள் என்மீது படுத்தாள். இப்போது நைஜீரியாவில் எந்த மூலையில் இருக்கிறாளோ?

மஞ்சுளா பல்கலைக் கழகத்தில் விவசாயப்பிரிவில் சந்திரனுடன் படித்தாள்.. அவளது கையைழுத்து அடுக்கிவைக்கப்பட்ட கடல்சோகி போல் இருக்கும். சந்திரனுக்கு தனது நோட்டு புத்தகத்தில் ஆசிரியரின் விரிவுரை வேகத்துக்கும் சந்திரனது எழுதும் வேகத்துக்கும் இடைப்பட்ட இடைவெளிகளை நிரப்ப மஞ்சுளாவின் நோட்டுக்கள் உதவும். இருவரும் நண்பர்களாக இருந்தார்கள்.

ஒன்றாக படித்த ஒரு சிங்கள நண்பரின் தந்தையார் காலியில் இறந்து விட்டார் என்று மற்ற மாணவர்கள் பலருடன் சந்திரனும் மஞ்சுளாவும் காலிக்கு மரணவீட்டுக்கு பஸ்ஸில் சென்றனர். திரும்பிவரும் வழியில் கொழும்பில் பஸ் ஊழியர்கள் நடாத்திய ஸ்ரைக்கால் மாலை ஆறுமணிக்கு பின்பு எந்த பஸ்சும் கண்டிக்கு போகவில்லை. சந்திரன் மஞ்சுளாவின் உறவினர் வீட்டில் வெள்ளவத்தையில் தங்கினான். அக்காலத்தில் ஏற்பட்ட நெருக்கம் இருவருக்கும் இடையில் நேசஉணர்வுகளாக பரிணமித்தது. இருவரும் அதை காதல் என கூறாவிட்டாலும் மாலை நேரங்களில் சந்திரன் மஞ்சுளாவுடன் செலவிடும் நேரம், சுற்றிய இடங்கள் ஆகியன அதனைக் காதல் என மற்றவர்களுக்கு இனம் காட்டியது.

இவர்கள் விவகாரம் சந்திரன் குடும்பத்திற்கு எட்டியது. கந்ததையா வாத்தியாருக்கு மகனின் காதல் கசந்தது. அக்கால நிலவரத்தில் பல இலட்சங்களுக்கு சீதனம் வாங்கி மகனுக்கு ஊரில் பெரிதாக திருமணம் நடத்த கனவு கண்டவர். உடனடியாக கண்டிக்கு வந்து “தம்பி படிப்பை கவனி காதல், கத்தரிக்காய் என இறங்காதே” என எச்சரித்துவிட்டு சென்றார்.

சந்திரனது நிலைமை மஞ்சுளாவுக்கு தெரிந்தாலும்; காதல் தொடர்ந்தது. கடைசிப்பரீட்சை வரையும் தொடர்ந்தது. இந்த காலகட்டத்தில் மஞ்சுளாவின் தந்தை திடுதிடுப்பென இறந்துவிட்டார். குடும்பபாரம் அவள் தலையில் விழுந்தது.

சந்திரனுக்கு பல்கலைக்கழகத்தில் விரிவுரையாராக நியமனம் கிடைத்தபோது மஞ்சுளாவிற்கு நைஜீரியாவில் ஆசிரியையாக நியமனம் கிடைத்தது. சந்திரனுக்கு மஞ்சுளாவை வேலைக்கு போகாமல் தடுக்க முடியவில்லை. இதேபோல் சந்திரனால் மஞ்சுளாவின் குடும்ப பொறுப்புக்களை ஏற்க முடியவில்லை.

அன்று மஞ்சுளா, “சந்திரன் எனக்கு நைஜீரியாவிற்கு செல்ல விமான டிக்கட் வந்துவிட்டது.” என்றாள்.

“அப்படியா,“
“வாருங்கள் பூங்காவிற்கு செல்வோம்.”

விஜயவர்த்தனா பெண்கள் விடுதியில் இருந்து ஏறியதும் ஐந்து நிமிடத்தில் பேராதனை பூங்காவில் பஸ் நின்றது. மகாவலி கங்கை கரையை இருவரும் நோக்கி நடந்து சென்று கரையில் உள்ள புல்வெளியில் அமர்ந்தனர். மகாவலி ஆறு இருவரது மனங்கள் போல் வற்றிக் கிடந்தது. தண்ணீர் அற்றுப் பல இடங்களில் வெறுமையாக திட்டி, திட்டியாக மணல் மேடுகள் சிவப்பான தீவுகள் போல் தெரிந்தது.

“என்ன செய்யப் போகிறாய் மஞ்சுளா?” “

“நான் வேலைக்கு போனால் தான் எங்கள் குடும்பத்திற்கு ஏதாவது செய்யலாம். இந்தநிலையில் நீங்கள் உங்களின் குடும்பத்துக்கு மாறாக என்னை திருமணம் செய்தாலும் எங்கள் குடும்பபாரம் உங்கள் மேல் விழும். உங்கள் அப்பா, அம்மாவின் எதிர்பார்ப்புகள் வீணாகும். காதலின் பேரால் வாழ்க்கை உங்கள் வீணாகும். என் தங்கைகைளை நான் பாராமரிக்காவிட்டால். அவர்களால் எப்படி படிக்க முடியும்? அப்பா இருந்தவரை நான் எதுவும்; நினைக்கவில்லை. சாதாரண கிளாக்கராக இருந்து ஐந்து பெண்பிள்ளைகளை எப்படி வளர்த்தாரோ? அம்மாவால் தனியே என்ன செய்யமுடியும? எனக்கு வேறு வழிதெரியவில்லை.”

சந்திரனின் கண்களில் கண்ணீர் வழிந்தது.

“சின்னபிள்ளை மாதிரி அழுதால் நான் எப்படி போகமுடியும்?;. நான் பொம்பிளை இப்படி துணிவாக போகிறேன்.”

“எனது காதலை எனது கண்ணீரில் கரைத்து இந்த மகாவலி கங்கையில் விடுகிறேன்.” என அவன் விரக்தியுடன் சிரித்துக்கொண்டு கண்ணீர் விட்டான்.

“சந்திரன் உனது மார்பில் படுக்கிறேன். உனது நினைவுகளை மட்டுமல்ல, உனது சுவாசக்காற்று, உடலின் மணம்
எல்லாவற்றையும் எனது இதயத்தில் பதித்துக்கொண்டு நைஜீரியா கொண்டு செல்லப்போகிறேன்”

சிலமணிநேரம் படுத்திருந்துவிட்டு விஜயவர்த்தனா விடுதியில் முகப்புக்கு நடந்து வந்ததும் சந்திரன் தயங்கினான்.

“சந்திரன், உள்ளே வரவில்லையா? “

“இல்லை. நான் வரவில்லை”.

“நாளை கொழும்புக்கு பஸ் ஏத்த வருவீர்கள் தானே?” “

“ஆம்” என தலையாட்டினான்.

மஞ்சுளாவின் பிரிவாலும், தன் காதலை தொலைத்துவிட்ட விரக்தியாலும்; சந்திரன் தாடியும் மீசையுமாக சிலகாலம் வழ்ந்தான். இக்காலத்திலேயே அவனுக்கு அவுஸ்திரேலியாவுக்கு புலமைப்பரிசில் கிடைத்தது.

சுற்றுசூழல் விஞ்ஞான பேராசிரியர் பாமர் இவனை சலிபடைய விடாமல் வேலை கொடுத்தார். சந்திரனின் முதுமானிப்பட்டம் முடிந்து தாயும் தகப்பனும் கடிதம் மேல் போட்டு ஒரே மகனை திருமணத்துக்கு இணங்கும் படி வற்புறுத்தினர். இக்காலத்திலே தூரத்து உறவு என்கின்ற பரிந்துரையுடன் சோபாவின் படம்; வந்தது. இவளில் ஏதோ சிறிதளவு மஞ்சுளாவின் சாயல் தெரிந்ததும் திருமணத்துக்கு சம்மதித்ததற்கு ஒரு காரணமாகும்.

தொடரும்

Posted in Uncategorized | பின்னூட்டமொன்றை இடுக

மெல்பனில் கவிஞர்கள் ஒன்றுகூடும் கவிதா மண்டலம்


அவுஸ்திரேலியத் தமிழ் இலக்கிய கலைச்சங்கத்தின் ஏற்பாட்டில் கவிஞர்கள் ஒன்றுகூடும் கவிதா மண்டலம் நிகழ்ச்சி எதிர்வரும் 08-04-2018 ஆம் திகதி ஞாயிற்றுக்கிழமை மாலை 3.00 மணி முதல் மாலை 6.00 மணி வரையில் மெல்பனில் நடைபெறவுள்ளது.
சங்கத்தின் தலைவர் திரு. சங்கர சுப்பிரமணியன் தலைமையில் இக் கவிதா மண்டலம், நடைபெறும் இடம்: கிளேய்ட்டன் பொது நூலகம் (Clayton Community Centre Library Meeting Room – 9-15, Cooke Street , Clayton, Victoria – 3168 )
சங்கத்தின் உறுப்பினர்களான கவிஞர்களும் மெல்பனில் வதியும் இதர கவிஞர்களும் பங்குபற்றலாம். கலந்துகொள்ள விரும்பும் கவிஞர்கள், தமது கவிதையை அல்லது தமக்குப்பிடித்தமான கவிதையை இந்நிகழ்ச்சியில் சமர்ப்பித்து கலந்துரையாடும் வகையில் இந்நிகழ்ச்சி ஒழுங்கு செய்யப்பட்டுள்ளது. கவிஞர்கள் தங்கள் கவிதையை 5 முதல் 7 நிமிடத்திற்குள் சமர்ப்பிக்கலாம்.
மேலதிக விபரங்களுக்கு:
சங்கர சுப்பிரமணியன்
(தலைவர்- அவுஸ்திரேலியத் தமிழ் இலக்கிய கலைச்சங்கம்)
atlas25012016@gmail.com —- maniansankara@gmail.com
தொலைபேசி: 0423 206 025

Posted in Uncategorized | 1 பின்னூட்டம்