எழுத்தாளர் நந்தினிசேவியர் விடைபெற்றார் !

அஞ்சலிக்குறிப்பு:

  இறுதிவரையில் முகநூலில் வலம் வந்தவர்

                                                                            முருகபூபதி

 “ Sino pharm 2nd dose . தடுப்பூசி  கடுப்பேத்தி படுக்கையில் வீழ்த்திவிட்டது. எதுபற்றியும் சிந்திக்கவோ எழுதவோ முடியவில்லை. மீண்டு எழுவேன். வருவேன். எழுதுவேன். இனிப்போதும். எனக்கே சலிக்குது. எழுத இன்னும் பலது உண்டு.  “  

மேற்குறிப்பிட்ட வரிகள்,   எமது எழுத்தாளர் நண்பர் நந்தினி சேவியர், ( செப்டெம்பர்  16 ஆம் திகதி )   மறைவதற்கு முன்னர் எழுதி முகநூலில்  பதிவேற்றியவை !

என்னிடம் இந்த முகநூல் கணக்கு இல்லை.  இந்த வரிகளை சிட்னியிலிருந்து எழுத்தாளர் கானா. பிரபா எனக்கு அனுப்பும்போது, நானும் மதிய உறக்கத்திலிருந்தேன்.

அண்மைக்கால தொடர் மெய்நிகர் சந்திப்புகளினால், நடுச்சாமம் கடந்து உறங்கச்செல்லும் வகையில் எனது வாழ்க்கை முறையையும் இந்த கொரோனோ காலம் மாற்றிவிட்டது.

மாலைவேளையில் ஆழ்ந்த உறக்கத்திலிருந்தபோது, எனது துயிலை மெல்பன் இலக்கிய நண்பர் நடேசன் தொலைபேசி ஊடாக களைத்துவிட்டு,  நண்பர் நந்தினி சேவியர் மறைந்த செய்தியைச்  சொன்னார்.

அதன்பின்னர்  உறங்கத்தான் முடியுமா..?  “ மீளாத்துயரத்தை தந்துவிட்டு மீளாத்துயில் கொண்டுவிட்டார்  “  என்று மரண அறிவித்தல்தான் எழுதமுடியுமா..?

இது கொரோனோ காலம் மட்டுமல்ல, அஞ்சலிக்குறிப்பு காலமும் ஆகும் என்று கானா. பிரபாவுக்கு பதில் எழுதிவிட்டு, பிரான்ஸ் நேரத்தை பார்க்கின்றேன்.

நந்தினி சேவியரின் நீண்டகாலத்  தோழர், பிரான்ஸில் வதியும் எழுத்தாளர்  வி. ரி. இளங்கோவனை  துயில் எழுப்பி, துயரத்தை பகிர்ந்தபோது, அவருக்கும் நந்தினி சேவியர் மறைந்த செய்தி அதுவரையில் தெரியாது.

இறுதிவரையில் முகநூலில் குறிப்புகள் எழுதிக்கொண்டிருந்த நந்தினிசேவியர்,  “ இனிப்போதும், எனக்கே சலிக்குது  “ என்று அவர் எழுதும்போதே தான் விடைபெறும் நேரத்தை கணித்துவிட்டார்போலும்.  “ என்றார் இளங்கோவனும் !

வடபுலத்தில் தென்மராட்சிப் பிரதேசத்தில் மட்டுவிலில் 1949 ஆம் ஆண்டு பிறந்திருக்கும் நந்தினிசேவியர் ,  மட்டுவில் கல்வயல் சைவப்பிரகாச வித்தியாசாலை, மட்டுவில் அரசினர் தமிழ்க்கலவன் பாடசாலை, சுழிபுரம் விக்டோரியாக் கல்லூரி, வதிரி திருஇருதயக் கல்லூரி ஆகியவற்றில் கற்றவர். பின்னர் யாழ் . தொழில்நுட்பக் கல்லூரியிலும் பயின்றார்.

இந்தத்தகவல்களை  தமிழ் விக்கிபீடியா தெரிவிக்கின்றது. எனக்கு முன்பே இலக்கியப்பிரதிகள் எழுதத்தொடங்கிய நந்தினிசேவியரை நான் அவுஸ்திரேலியாவுக்கு புலம்பெயர்வதற்கு முன்னர் ஒரு சில சந்தர்ப்பங்களில்தான் யாழ்ப்பாணத்தில் சந்தித்திருகின்றேன்.

இலங்கையில் முற்போக்கு எழுத்தாளர்கள்  மாஸ்கோ சார்பு – சீன சார்பு என்று பிளவுபட்டு  அணிவகுத்து நின்ற காலப்பகுதியில்தான் நந்தினி சேவியர் எனக்கு 1975 இற்குப்பின்னர் அறிமுகமானார்.

நான் மல்லிகையில், அதன் ஆசிரியர் டொமினிக்ஜீவாவினால்  அறிமுகமாகியிருந்தமையாலும் , நானும் மாஸ்கோ சார்புதான் என்று வெளியே  அறியப்பட்டமையாலும் , நந்தினிசேவியர் என்னுடன் சற்று ஓதுங்கித்தான் உறவாடினார்.

எனினும், எமக்கிடையே என்றைக்கும் வாதப்பிரதிவாதங்கள் நிகழவில்லை.  இவரும் வி.ரி.இளங்கோவன், நல்லை அமிழ்தன், தேவி பரமலிங்கம், டானியல் அன்ரனி, பொன்ராசா ஆகிய எழுத்தாளர்களும் ஈழத்தின் மூத்த எழுத்தாளர்கள் கே. டானியல், என்.கே. ரகுநாதன், பீக்கிங் சின்னத்தம்பி, ஆகியோருடன் நெருக்கமான உறவைப்பேணியவர்கள். இவர்கள் அனைவரும் சீன சார்பு அணியில் தோழர் சண்முகதாசனுடன் நின்றவர்கள்.

நான் வெளிப்பிரதேச எழுத்தாளன் என்றவகையில் என்னுடன் நல்லுறவை  தொடர்ந்தும் பேணியவர்கள். 

நந்தினி சிறந்த படைப்பாளி.  அவரது  சிறுகதைகள், நாவல்கள், குறுநாவல்கள், கட்டுரைகளில் அவரது எழுத்தாளுமைப்பண்புகள் வெளிப்பட்டிருக்கும்.

ஈழநாடு பத்திரிகையின் 10 ஆவது ஆண்டு நிறைவையொட்டி அகில இலங்கை ரீதியில் நடத்தப்பட்ட நாவல் போட்டியில் ‘மேகங்கள்’ என்ற அவரது  நாவல் இரண்டாம் பரிசு பெற்றது.

பேராதனைப் பல்கலைக்கழகத் தமிழ்ச்சங்கம் 50  ஆவது ஆண்டு நிறைவையொட்டி நடத்திய நாவல் போட்டியில் ஒரு வயதுபோன மனிதரின் வாரிசுகள் என்ற குறுநாவல் தங்கப் பதக்கத்தை முதற்பரிசாகப் பெற்றது.

1993 இல் வெளிவந்த சிறந்த சிறுகதைத்தொகுப்புக்கான முதற்பரிசை விபவி சுதந்திர இலக்கிய அமைப்பு அவரது  அயல் கிராமத்தைச் சேர்ந்தவர்கள்  என்ற நூலுக்கு வழங்கியது.

உள்ளுராட்சித் திணைக்களம் நடத்திய ‘தமிழின்பக் கண்காட்சி’ யில் ‘அயல்கிராமத்தைச் சேர்ந்தவர்கள்’ நூலுக்கு முதற்பரிசு வழங்கியது.

அவரது இலக்கியப் பங்களிப்புக்காக 2011 இல் கிழக்கு மாகாண முதலமைச்சர் விருதும்  கிடைத்தது.

கொழும்பில் 2015 இல்  கொடகே வாழ்நாள் சாதனையாளர் விருதும் பெற்றார்.  

2012 இல் வடமாகாண சிறந்த நூல் பரிசுத்திட்டத்தில் , அவரது நெல்லிமரப்பள்ளிக்கூடம் (சிறுகதைத் தொகுதி) தெரிவாகியது.

தேசிய சாகித்திய விருதையும் அதே ஆண்டு  நெல்லிமரப் பள்ளிக்கூடம்  பெற்றது.

கிழக்குமாகாண சிறந்த நூல் பரிசு (பல்துறை) – நந்தினி சேவியர் படைப்புகள்

கலாபூஷணம் விருது – 2013

பேராதனைப் பல்கலைக்கழக தமிழ்ச் சங்கம் 2014-2015 ஆம் ஆண்டுக்கான “சங்கச் சான்றோர் விருது” வழங்கிக் கெளரவித்தது.

இந்தத் தகவல்களை நாம் தமிழ் விக்கிபீடியாவில் தெரிந்துகொள்ள முடியும். 

நந்தினி சேவியர், தன்னை மாத்திரம் முன்னிலைப்படுத்தாமல்,  சக எழுத்தாளர்களின் சிறுகதைகளையும் தொடர்ந்து படித்து, அவற்றிலிருந்து நூறுக்கும் மேற்பட்ட சிறந்த சிறுகதைகளை தனது தேர்ந்த வாசிப்பு அனுபவத்தின் ஊடாக அடையாளம் காண்பித்தவர். இந்தப்பணி அவரது கடும் உழைப்புக்கு சிறந்த சான்று.

அவரது தெரிவில் மாறுபட்ட அபிப்பிராயம் எவருக்கும் நேர்ந்தாலும் கூட, சிறந்த சிறுகதைகளை அடையாளம் காண்பித்த அவரது  பண்பு முன்மாதிரியானது.

இந்தப்பணியை தமிழ்நாட்டு எழுத்தாளர் எஸ்.ராமகிருஷ்ணனும் மேற்கொண்டுள்ளார். சமகாலத்திலும் எதிர்காலத்திலும் சிறந்த சிறுகதைகளை தொகுத்து படிக்கவிரும்பும் வாசகர்கள், பல்கலைக்கழகங்களில் சிறுகதை இலக்கியம் தொடர்பாக விரிவுரையாற்றும் பேராசிரியர்கள், மற்றும் MPhil ஆய்வுகளில் ஈடுபடும் மாணவர்களுக்கும் உசாத்துணையாக  நந்தினி சேவியரின் இந்த கடும் உழைப்பு திகழும்.

எனவே,  நந்தினிசேவியர் ஈழத்து இலக்கிய வளர்ச்சியில் தனது தீவிர வாசிப்பு அனுபவத்தின் ஊடாக நற்பணியை செய்துவிட்டே விடைபெற்றிருக்கிறார் என்ற செய்தியையும் இச்சந்தர்ப்பத்தில் தெரிவிக்கவேண்டியுள்ளது.

இந்தப்பணி அஞ்சலோட்டத்திற்கு ஒப்பானது. அவருக்குப்பின்னர் இதனை யாராவது ஒருவரோ, அல்லது சிலரோ தொடரவேண்டும்.

நந்தினிசேவியரின் வாழ்க்கை சவால்களை எதிர்நோக்கியிருந்தது.  இறுதியாக அவரை 2010 ஆம் ஆண்டு  இறுதியில் திருகோணமலையில் நான் சந்தித்தபோது,  மிகுந்த  மனவலியுடன் காணப்பட்டார்.  ஒரு சம்பவத்தில் அவரது மகன் காவலர்களினால் சுட்டுப்படுகொலை செய்யப்பட்ட துயரத்தில் மூழ்கியிருந்தார்.

என்னைக்கண்டதும்  அணைத்து கதறி அழுத காட்சி இன்னமும் எனது  மனக்கண்ணை விட்டு அகலவில்லை. அவரைத்தேற்றுவதற்கு வார்த்தைகளை தேடிய அந்தக்கணங்கள் மிகவும் கொடியது.

எனினும்,  அவர் காவலர்கள் மீதிருந்த கடும்கோபத்தில் தனது மனைவியை  காவல் துறை சார்ந்த பணியிலிருந்து விலகச்செய்ததையிட்டு கண்டித்தேன்.

தனக்கு ஒரு வேலை தேடித்தருமாறு கேட்டார்.  அவரிடம் செல்வதற்கு எனக்கு வழிகாட்டியாக வந்திருந்த நலிவுற்ற சமூக அபிவிருத்திக்கான தன்னார்வ அமைப்பின்                                ( Voluntary Organisation for Vulnerable Community Development ) தலைவர் திரு. கணேஷிடம்,  “ இவருக்கு உங்கள் அமைப்பில் ஒரு வேலை தரமுடியுமா..?  “ எனக்கேட்டேன்.

 “ வவுனியா கிளைக்கு இவர் வந்தால், தரமுடியும்  “ என்றார் கணேஷ். அதன்பிரகாரம் சிறிது காலம் வவுனியா சென்று அங்கே குறிப்பிட்ட தன்னார்வத்  தொண்டு நிறுவனத்தில் நந்தினி சேவியர் பணியாற்றினார்.

எனினும்,  அங்கும் அவர் நீடித்திருக்கவில்லை என்பதை பின்னர் அறிந்தேன்.

கடந்த சில மாதங்களுக்கு முன்னர் மறைந்த எழுத்தாளர்கள் மல்லிகை ஜீவா, மா. பாலசிங்கம் ஆகியோரின் நினைவேந்தல் நிகழ்ச்சிகள் மெய்நிகர் ஊடாக நடந்தபோது நந்தினிசேவியரும் இணைந்து கருத்துக்களை தெரிவித்தார்.

 “ இனி… என்னைப்பற்றியும் மெய்நிகரில் பேசுங்கள்  “ என்று சொல்லாமல் சொல்லிவிட்டு விடைபெற்றுவிட்டார்.

அவரது மறைவால் ஆழ்ந்த துயரத்திலிருக்கும் அவரது மனைவி, மற்றும் மகள் உட்பட நந்தினிசேவியரை நேசித்த இலக்கியவாதிகளின் சோகத்தில் பங்கேற்று இந்த அஞ்சலிக்குறிப்புகளை எழுதுகின்றேன்.

—0—

letchumananm@gmail.com

Posted in Uncategorized | பின்னூட்டமொன்றை இடுக

அத்தியாயம் 5: முள்ளுள்ளபுதர்களின் மத்தியில்

ரெரன்ஸ் அந்தோனிப்பிள்ளை


‘மாத்தையாஎன்டகிவ்வா’ (ஜயா வரட்டாம்) என்றகுரல் கேட்டது.

முக்கால்மணி நேரமாக வவுனியாவாகனதொடரணி சோதனைமுகாமிற்கு அருகாமையிலிருந்த மரநிழலின் கீழ் பத்திரிகை வாசித்துக்கொண்டிருந்த நான் திடுக்குற்றுநிமிர்ந்துபார்த்தேன்.கையில் துப்பாக்கியுடன் இராணுவச்சிப்பாய் எதுவித உணர்ச்சிகளுமின்றி என்னைப்பார்தவாறு நின்றிருந்தான்.

எனக்குநெஞ்சுதிக்கென்றது.

இராணுவச்சிப்பாய் என்னுடன் கதைத்தது சுற்றியிருந்த பலரின் கவனத்தை எனது பக்கம் திருப்பியது. வன்னியில் பணிபுரியும் பலஅரச. அரசசார்பற்ற உத்தியோகஸ்தர்கள்,வாகனசாரதிகள் எனப்பலர் தொடரணி புறப்படுவதற்காக காத்திருந்தனர்.

ஏதோதடை செய்யப்பட்டபொருட்களைக் கடத்த முற்பட்டுப் பிடிபட்டுவிட்டேன் என்றுஅவர்கள் எண்ணியிருக்கக்கூடும்.

விடலைப்பருவத்தில் சுயஇன்பத்தில் ஈடுபட்டுக்கொண்டிருக்கும் பொழுது கையும் மெய்யுமாகபிடிபட்டதுபோன்ற உணர்வு ஒரு கணம் என்னை ஆட்கொண்டது.

ஒரு மணி நேரத்திற்க்கு முன்னரே சகல பொருட்களும் சோதனையிடப்பட்டு வாகனத்துக்குள் ஏற்றியாகிவிட்டது. ஒரு சில பத்திரிகைகளும் சஞ்சிகைளும் மாத்திரமே என் வசம் இருந்தன. அவற்றையும் எடுத்துக்கொண்டு அந்த இராணுவச்சிப்பாயை பின்தொடர்தேன்.ஒர் அறையைக் காட்டி உள்ளே செல்லுமாறு பணிவாக் கூறினான் அந்தச் சிப்பாய். அவனதுபணிவு எனக்குகொஞ்சம் தென்பைத் தந்தது.

அது ஒர் நீண்ட விசாலமானஅறை. எனது வரவை எதிர்பார்த்தவாறு அங்கிருந்த உயர் அதிகாரி’ “ Hello come on in” என்றார் சிரித்தவாறே. எனக்கிருந்த பயம் ஓரளவு நீங்கியது.

அவர் காட்டிய கதிரையில் அமர்ந்தேன். மேசையில் இரண்டு கொக்காக் கோலாபோத்தல்கள் இருந்தன. ஒன்றை எனக்கு முன் தள்ளிவிட்டு மற்றையதை அப்படியே அண்ணாந்தபடியே பருகினார். அவரது பாணியை நானும் கொப்பியடித்தேன்.

நீண்டநேரம் வெய்யிலில் நிண்டஎனக்கு அது அமிர்தமாக இருந்தது. உடம்பும் மனதும் கொஞ்சம் ரிலாக்ஸ் ஆனது போன்று உணர்ந்தேன்.

வாகனத்தொடரணி இன்று புறப்படசற்றுதாமதமாகுமெனப் பேச்சைஆரம்பித்த அவர் எனது விபரங்களை மேலோட்டமாக கேட்டறிந்தார்.

இவ்வளவுபேர் உள்ள இடத்தில் இவர் ஏன் என்னை மாத்திரம் கூப்பிட்டார் என எனக்கு புரியவில்லை. அதைஅவர் உணர்ந்தவர் போல் ‘ஒண்டுக்கும் யோசிக்கவேண்டாம் நீர் தொடர்ந்து வாசித்துக்கொண்டிருந்தது ஒரு இராணுவவீரனுக்கு சந்தேகத்தை எழுப்பிவிட்டது, அவன் உம்மை விசாரிக்கவேண்டுமென என்னிடம் கூறினான். அதுதான் நீர் அப்படிஎன்னபெரிசாய் வாசிக்கிறீர் எனஅறியத்தான் கூப்பிட்டனான்,’எனஅழகானஆங்கிலத்தில் கூறினார்.

ஒருநிம்மதிப் பெருமூச்சுடன் என்னிடமிருந்த சகலவற்றையும் அவரிடம் கொடுத்தேன்.அதில் இரண்டு மூன்று SPORTSTAR சஞ்சிகைகள்,ஞாயிறு ஆங்கிலப் பத்திரிகைகள் சில,சரிநிகர்,துக்ளக்,Fredrick Forsyth   இன் ஆங்கிலநாவல் ஒன்றுஎன்பன இருந்தன.

ஒவ்வொன்றையும் மேலோட்டமாக புரட்டிப்பார்த்து விட்டுஆங்கிலபத்திரிகைகளை உடனடியாகவை திருப்பித் தந்தார். பயபக்தியுடன் அவற்றைப்பெற்றுக்கொண்டேன். Fredrick Forsyth   இன் ஆங்கிலநாவலின் பின்னட்டையிலுள்ள சுருக்கத்தை வாசித்துவிட்டு அந்த ஆசிரியரின் வேறு சில நாவல்களைதான் வாசித்ததாகவும் ஆனால் அந்தகுறிப்பிட்டநாவலைதான் வாசிக்கவில்லைஎன்றார். ‘அப்டியாயின் நீங்கள் இதை வைத்திருங்கோ’என்றேன் சற்றுமனவருத்தத்துடன். அவர்ஒருகணம் யோசித்துவிட்டு’இதை என்னால் கொழும்பில் இலகுவாக வாங்கமுடியும் ஆனால் வன்னியில் உம்மால் இதை வாங்கமுடியாது’என்றுஅதைத் திருப்பித்தந்தார்.

எங்கேஅது கை நழுவிப்போய் விடுமோஎன்று பயந்த நான் அதைப் பறிக்காதகுறையாக பெற்றுக்கொண்டேன். அதன் பின் SPORTSTAR களைதந்து விளையாட்டுக்களைப்பற்றி கதைக்க ஆரம்பித்தார் அந்த நாட்களில் உலகக்கோப்பைகால்பந்துபோட்டிகள் நடைபெற்றுக்கொண்டிருந்தன. அவர் பிரேசில் விசிறி. எனக்கும் கால்பந்தில் அதிகஆர்வம் இருந்ததால் அந்த போட்டிகள் பற்றிகால் மணிநேரம் கதைத்தோம். இறுதியாக என்னிடமிருந்தசரிநிகர்,துக்ளக் பற்றித் துருவித்துருவி கேட்டார். நான் அவற்றில் வெளியானசெய்திகள் கட்டுரைகள் குறித்து ஓரளவு விரிவாக ஆங்கிலத்தில் மொழிபெயர்த்துக் கூற கவனமாககேட்டுக்கொண்டிருந்தஅவர் இறுதியாக’இவற்றைக் கொண்டுபோகபுலிகள் விடுவார்களா’எனஆச்சரியத்துடன் கேட்டார்.

‘புலிகளின் சோதனைச்சாவடியில் நிற்கும் எல்லோரும் சரியாகத் தமிழ் வாசிக்கமாட்டார்கள்’என்றேன். சிரித்துக்கொண்டே,அவற்றை என்னிடம் தந்தார்.

‘போமஸ்துதிமாத்தையா’

“you are welcome.”

விடைபெற்றுவெளியேறினேன் ஒருநிம்மதிப் பெருமூச்சுடன்.

Posted in Uncategorized | பின்னூட்டமொன்றை இடுக

மகாகவி பாரதி மறைந்து நூறு ஆண்டுகள் !

செப்டெம்பர் 11 :

                                           முருகபூபதி

மகாகவி பாரதிக்கு கிடைத்த நண்பர்கள் பல்வேறு குணாதிசயங்கள் கொண்டவர்கள். அவர்களில் சித்தர்கள், ஞானிகள், அறிஞர்கள், வக்கீல், வர்த்தகர், தீவிரவாதிகள், விடுதலை வேட்கை மிக்கவர்கள், பத்திரிகாசிரியர்கள், சாதாரண அடிநிலை மக்கள் , பாமரர்கள் என பலதரத்தவர்களும் இருந்தனர். அவர் சந்தித்த சித்தர்கள் அவருக்கு ஞானகுருவாகியுமிருக்கின்றனர்.

அவ்வாறு அவரது வாழ்வில் மாற்றங்களையும் சிந்தனைப்போக்கில் புதிய திசைகளையும் தந்தவர்களின் வரிசையில்தான் எங்கள் யாழ்ப்பாணத்துச்சாமி அருளம்பலம் அவர்களும் வருகிறார்.


பாரதி தனது வாழ்நாளில் சந்தித்த சித்தர்களில் மாங்கொட்டைச்சாமி என அழைக்கப்பட்ட குள்ளச்சாமி புதுச்சேரியில் அறிமுகமாகிறார். நாலரை அடி உயரமுள்ள அவருடைய ரிஷி மூலம் எவருக்கும் தெரியாது.


வீதியோரத்தில் படுத்துறங்குவார். மண்ணில் புரள்வார். நாய்களுடனும் அவருக்கு சண்டை வரும். கள்ளும் அருந்துவார். கஞ்சா புகைப்பார். பிச்சையும் எடுப்பார். இருந்தும் அவர் துணி வெளுக்கும் தொழிலாளி. ஒரு சமயம் பாரதியிடத்தில் ” நீ நெஞ்சுக்குள்ளே சுமக்கிறாய், நான் முதுகின் மேல் சுமக்கிறேன்” என்றார்.

மற்றும் ஒருநாள் பாரதி, அந்தக்குள்ளச்சாமியிடம்,                             ” ஞானநெறியில் செல்லவிரும்புபவன் எந்தத்தொழிலைத் தேர்ந்தெடுக்கவேண்டும்…? ” என்று கேட்கிறார்.


அதற்கு அந்தச்சாமியார், ” முதலில் நாக்கை வெளுக்கவேண்டும், பொய், கோள், கடுஞ்சொல், இன்னாச்சொல், தற்புகழ்ச்சி என்பன கூடாது. உண்மையைத்தவிர வேறொன்றும் இந்த நாக்கு பேசலாகாது. அச்சத்தை அகற்றவேண்டும். அதற்கு மனதினுள் இருக்கும் இருளைப்போக்கவேண்டும்” எனச்சொல்லியிருக்கிறார். அதன் பிறகு,
உள்ளத்தில் உண்மையொளி உண்டாயின்…..
அச்சமில்லை… அச்சமில்லை….
மனதிலுறுதி வேண்டும்…   முதலான சாகாவரம் பெற்ற வரிகள் பாரதியிடத்தில் பிறக்கின்றன.

கப்பலோட்டிய தமிழன் வா. உ. சிதம்பரம்பிள்ளை சென்னையில் பெரம்பூரில் குடியிருந்தபோது, அவரைச்சந்திக்க வரும் பாரதி தம்முடன் குள்ளச்சாமியையும் அழைத்துவருகிறார்.

அங்குதான் பாரதியும் குள்ளச்சாமியும் எலுமிச்சை அளவுள்ள ஏதோ ஒரு லேகியம் சாப்பிடுவதை வ.உ.சி அவதானித்துவிட்டு பாரதியிடம் “என்ன சாப்பிடுகிறீர்கள்? ” எனக்கேட்கிறார்.


அதற்கு பாரதி, ” இது மேலுலகத்திற்கு இட்டுச்செல்லும் அருமருந்து” என்கிறார். அந்த அருமருந்துதான் அபின்.                                                        ( ஆதாரம்: பாரதியின் குருமார்களும் நண்பர்களும் நூல் – ஆர். சி. சம்பத்.)

ஞானகுருமார்களினால் இத்தகைய பழக்கங்கள் பாரதிக்கு தொற்றியிருப்பதுபோன்று பாரதியை தமது ஞானகுருவாக பின்னாளில் ஏற்றுக்கொண்ட ஜெயகாந்தனுக்கும் கஞ்சா புகைக்கும் பழக்கம் மற்றும் ஒரு சாமியாரால் தொற்றியிருந்ததை அறிவோம்.

அவர்தான் ஓங்கூர் சாமியார். இவரை ஜெயகாந்தன் தமது விழுதுகள் நாவலில் சித்திரிக்கிறார். புதுவையில் பாரதி சந்தித்த யாழ்ப்பாணத்துச்சாமி அருளம்பலம் அவர்களின் கல்லறை பருத்தித்துறை வியாபாரிமூலையில் இருக்கிறது.

ஆனால், அங்கிருக்கும் பலருக்கு இது தெரியாது! சில வருடங்களுக்கு முன்னர் வடமராட்சிக்குச் சென்றேன். ஊடகவியலாளரும் எனது பிரியத்திற்குரிய இலக்கிய நண்பருமான ரவிவர்மாவை அழைத்துக்கொண்டு, வியாபாரிமூலையில் அமைந்துள்ள பாரதியின் ஞானகுரு யாழ்ப்பாணத்துச்சாமி அருளம்பலம் அவர்களின் சமாதிக்கோயில் தரிசனத்திற்குச்சென்றேன்.

 யாழ்ப்பாணத்துச் சாமிதான் பாரதியின் ஞானகுரு என்பதை ஆராய்ந்து நிரூபிக்கக் காரணமாகவிருந்தவர் எமது ஈழத்து மூத்த எழுத்தாளர் அ.ந.கந்தசாமி . 

அ.ந.க  பணியாற்றிய  ஶ்ரீலங்கா   என்ற இதழில் ‘ ஞானம் வளர்த்த புதுவை. யாழ்ப்பாணத்துச் சுவாமி யார்?’  என்றொரு கட்டுரையினை எழுதியிருந்தார்.

அதன் இணைப்பு:

(https://www.noolaham.org/wiki/index.php/%E0%AE%B6%E0%AF%8D%E0%AE%B0%E0%AF%80_%E0%AE%B2%E0%AE%99%E0%AF%8D%E0%AE%95%E0%AE%BE_1961.08_(13.9) )

இக்கட்டுரைக்குப் பதிலளித்த புலோலி பொ.சபாபதிப்பிள்ளை ‘பாரதியாரின் ஞானகுருவான யாழ்ப்பாணத்துச்சாமி’ என்றொரு கட்டுரை எழுதியிருந்தார். இதனையும் அ.ந.க ஆசிரியராகவிருந்த ஶ்ரீலங்கா சஞ்சிகை வெளியிட்டது. இதன்  மூலம்தான் யாழ்ப்பாணத்துச்சாமி பற்றிய மர்மம் விடுபட்டது.  இதன்மூலம் அ.ந.க இப்புதிர் விடுபடக் காரணமாகவிருந்தார். 

 (https://www.noolaham.org/wiki/index.php/%E0%AE%B6%E0%AF%8D%E0%AE%B0%E0%AF%80_%E0%AE%B2%E0%AE%99%E0%AF%8D%E0%AE%95%E0%AE%BE_1962.04_(14.5) )

இந்தத்தகவல்களை கனடாவில் வதியும் பதிவுகள் இணைய இதழ் ஆசிரியர் நண்பர் கிரிதரன் எனக்குத் தந்தார்.


யாழ்ப்பாணத்துச்சாமியின் சமாதி கோயிலுக்கு  வடமராட்சி நண்பர் ரவிவர்மாவை அழைத்துச்சென்று காண்பித்தேன்.

அப்போது அவர், “ தான் வடமராட்சியை சேர்ந்தவன். இந்தக்கோயிலின் பின்னால் இப்படி ஒரு சரித்திரம் இருப்பது தனக்கு இதுவரையில் தெரியவில்லையே!! “ என்றார்.  

இங்கு சென்று திரும்பியபின்னர், யாழ்ப்பாணத்தில் நண்பர் ஈழநாடு குகநாதன் நடத்திவரும் டான் தொலைக்காட்சியகத்திற்கும் நேர்காணலுக்காகச் சென்றேன். எனது பயணம் – மற்றும் எனது ஆய்வு இலங்கையில் பாரதி தொடர்பாக இரண்டு அங்கமாக அந்த நேர்காணலை பதிவுசெய்தார்கள்.

என்னை நேர்காணல் செய்த இளம் ஊடகவியலாளரான யுவதிக்கும் பாரதியின் ஞானகுரு யாழ்ப்பாணத்துச்சாமி பற்றி எதுவும் தெரியாது.

வடக்கின் மாகாணசபையின் முன்னாள் எதிர்க்கட்சித் தலைவர் தோழர் தவராசா, நான் தங்கிநின்ற கோண்டாவிலுக்கு நேரில் வந்து சந்தித்து உரையாடியபோது, அவரிடத்திலும் பாரதியின் ஞானகுரு பற்றி பிரஸ்தாபித்தேன். அவரும் அந்த சமாதிக்கோயிலுக்கு செல்லும் பாதையை கேட்டுத் தெரிந்துகொண்டார்.

பாரதி பிறந்த எட்டயபுரத்திற்கு 1984 இல் சென்றுவந்து வீரகேசரியில், நான் கண்ட தரிசனங்களை எழுதியிருக்கின்றேன். பாரதி பிறந்த வீடு, அவர் மனைவி செல்லம்மாவுடன் நடமாடித்திரிந்த மாடவீதி, பாரதி அமர்ந்து பாடல்கள் இயற்றிய தெப்பக்குளத்தின் படித்துறை, பாரதி பட்டம் பெற்ற அரண்மனை, மற்றும் பாரதி மணிமண்டபம் யாவும்பற்றியும்  எனது அன்றைய கட்டுரையில் விரிவாக எழுதியிருந்தேன்.

பிறிதொரு சந்தர்ப்பத்தில், பாரதி இறுதிக்காலத்தில் வாழ்ந்த திருவல்லிக்கேணி இல்லத்தையும் பாரதியை மதம்பிடித்த யானை துக்கியெறிந்த சம்பவம் நிகழ்ந்த பார்த்தசாரதி கோயிலையும் தரிசித்துவிட்டு வந்து எழுதியிருக்கின்றேன்.

எனினும், வியாபாரிமூலையிலிருக்கும் யாழ்பாணத்துச்சாமியின் சமாதிகோயிலை தரிசிக்கும் சந்தர்ப்பம்  காலம் தாழ்த்தித்தான்  கிடைத்தது. அதன் வரலாறு பற்றியும் எனது இலங்கையில் பாரதி ஆய்வில் விரிவாக எழுதியிருக்கின்றேன்.

இந்தத் தகவல்களை நண்பர் ரவிவர்மாவிடம் சொன்னதும், அவரும் உடன்வந்து தனது முகநூலில் படங்களுடன் ஒரு பதிவை எழுதியிருக்கிறார். அதற்கு தனது எதிர்வினையாக எழுத்தாளர் நந்தினி சேவியர் எழுதிய குறிப்புகளையும் எனது கவனத்திற்கு அனுப்பியிருந்தார்.

அதனை இங்கு தருகின்றேன்:

யாழ்ப்பாணத்துச் சாமிதான் பாரதியின் ஞானகுரு என்பதை ஆராய்ந்து நிரூபித்தவர் அ.ந.கந்தசாமி. முற்போக்கு எழுத்தாளர் சங்கம் 1963 மே மாதம் வியாபாரிமூலையில் இருந்த சாமியின் சமாதியை அடையாளம்கண்டு அதனை ஒரு மண்டபமாக அமைத்தது. அந்தவிழா பற்றி சநாதனிகள் நையாண்டி செய்தபோது அன்றையதினம் நடந்த கவியரங்கில் சில்லையூர் செல்வராசன் தானாகமேடையேறி வந்து,

“ யாழ்ப்பாணச் சாமி தனைக் காழ்ப்பால்
இகழ்ந்தெழுதும்
கூழ்ப்பானைப் பண்டிதரைக் குட்டுதற்கே
வந்துள்ளேன். “ எனத்தொடங்கி

“ கஞ்சாத்துறவியென கையெழுதக் கூசாத
பஞ்சப் பயலும் அவன் பரம்பரையும்
தூ!தூ! தூ!

நீறாகித் தூசாகி நிர்மூலமாகிடுக!
ஆறாத புண்ணை அகத்தேந்தி நீங்குகிறேன். “

என்று அறம்பாடி முடித்தார். அந்த மண்டபத்தின் தூணில் மு.போ.எ. சங்கம் வைத்த கல்பதிவை நான் கண்டிருக்கிறேன். இப்போது அது உள்ளதோ தெரியவில்லை. ரவிவர்மாவின் பதிவு எனக்கு சில நினைவுகளைத் தந்தது. அவருக்கு நன்றி.

பிரிட்டிஷாரின் அடக்கு முறையினால் புதுச்சேரியில் அடைக்கலம் புகுந்த பாரதிக்கு, இங்கும் பல நண்பர்கள் கிடைத்தார்கள். அவர்களில் கிருஷ்ணமாச்சாரியார் என்னும் இயற்பெயர்கொண்ட குவளைக்கண்ணன் முக்கியமானவர். இவர்தான் பின்னாளில் 1921 செப்டெம்பர் மாதம் பாரதியை திருவல்லிக்கேணி பார்த்தசாரதி கோயிலில் மதம் பிடித்த யானையிடமிருந்து காப்பாற்றியவர்.

மனைவி செல்லம்மா அயல்வீட்டிலிருந்து கடனாக வாங்கிவந்த அரிசியையும் ” காக்கை குருவி எங்கள் ஜாதி ” என்று பாடி காகங்களுக்கு அள்ளித்தூவிய இரக்கமுள்ள பாரதி, கோயில் யானைக்கு வாழைப்பழமும் தேங்காயும் கொடுத்தது ஆச்சரியமில்லை. காகம் குருவிகளுக்கு மதம் பிடிக்காது. பாரதியை அவை கொத்தவில்லை. அந்தக்கோயில் யானைக்கு மதம் பிடித்திருந்தது பாரதிக்குத் தெரிய நியாயம் இல்லை. குவளைக்கண்ணன் கண்ணிமைக்கும் நேரத்தில் அங்கு குதித்து அவரை காப்பாற்றினாலும், அதன் பின்னர் அந்த அதிர்ச்சியிலிருந்து மீளாமலேயே வயிற்றுவலி கண்டு அதே செப்டம்பர் மாதம் 11 ஆம் திகதி பாரதி மறைந்தார். இறுதியாத்திரையில் சென்ற விரல் விட்டு எண்ணத்தக்க மனிதர்களில் தேம்பித் தேம்பி அழுதுகொண்டு வந்த குவளைக்கண்ணன், புதுவையிலிருந்து சென்னை வரையில் பாரதியின் நெருக்கமான நண்பராகவிருந்தார். இவர்தான் புதுவையில் பாரதிக்கு எங்கள் யாழ்ப்பாணத்துச்சாமியை அறிமுகப்படுத்தியவர்.

பாரதி தமது சுயசரிதையில் இந்தச்சாமி பற்றி இவ்வாறு சொல்கிறார்:

” குவலயத்தின் விழி போன்ற யாழ்ப்பாணத்தான், தேவிபதம் மறவாத தீர ஞானி சிதம்பரத்து நடராஜ மூர்த்தியாவான் பாவியரைக் கரையேற்றும் ஞானத்தோணி, பரமபத வாயிலெனும் பார்வையாளன், காவி வளர் தடங்களிலே மீன்கள் பாயும் கழனிகள் சூழ் புதுவையிலே அவனைக்கண்டேன் “

இவ்வாறு பாரதி தனது சுயசரிதை எழுதுவதற்கும் தூண்டுகோளாக இருந்தவர்தான் குவளைக்கண்ணன்.

பாரதி புதுவைக்கு வந்ததும் முதலில் வீடுகொடுத்து அடைக்கலம் தந்த குப்புசாமி அய்யங்காரின் உறவினர்தான் குவளைக்கண்ணன். புதுவையில் பாரதி வெளியிட்ட இந்தியா பத்திரிகையின் வாசகரான குவளைக்கண்ணன், பாரதியின் அந்த வாடகைக்குடியிருப்புக்கு வரும்போதெல்லாம், நாலாயிர திவ்விய பிரபந்தத்தை பாடுவது வழக்கம்.

“பத்து ஆழ்வார்கள் பாடிய பாடல்களின் தொகுப்புத்தான் நாலாயிரம்” என்று குவளைக்கண்ணன் சொன்னதும், பாரதிக்கு உற்சாகம் பிறந்துவிட்டது.

” அவர்கள் பத்துப்பேர் சேர்ந்து பாடினார்கள். இதோ பார்… நான் தனிஒருவனாக ஆறாயிரம் பாடிக்காட்டுகின்றேன்.” எனச்சவால் விட்டு, பாரதி பாடியதுதான் பின்னாளில் பாரதி அறுபத்தாறு என்ற தலைப்பில் வெளியாகின்றன.

இதில் என்ன வித்தியாசம்…? ஆழ்வார்கள் தங்கள் இறைவனைப்புகழ்ந்து பாடினார்கள். ஆனால், பாரதி தான் சந்தித்த நண்பர்களையும் சித்தர்களையும் புகழ்ந்து பாடினார்.

இவ்வாறு பாரதியிடம் புதிய படைப்பை உருவாக்குவதற்கு காரணமாக இருந்த குவளைக்கண்ணனால் அறிமுகப்படுத்தப்பட்ட யாழ்ப்பாணத்துச்சாமி அருளம்பலம் அவர்கள், பாரதி திருநெல்வேலி எட்டயபுரத்தில் பிறப்பதற்கு இரண்டு வருடங்களுக்கு முன்னர் அதாவது 1880 இல் இலங்கையில் வடபுலத்தில் அல்வாயில் பிறந்துள்ளார்.

பாரதி மறைந்து சுமார் 21 ஆண்டுகளின் பின்னரே வியாபாரி மூலையில் சமாதியானார்.

இவர் பற்றி பாரதி மேலும் இவ்வாறு சொல்லியிருக்கிறார்:

…. மங்களஞ்சேர் திருவிழியால் அருளைப்பெய்யும் வானவர்கோன், யாழ்ப்பாணத்தீசன் தன்னைச்சங்கரனென் றெப்போதும் முன்னே கொண்டு சரணடைந்தால் அது கண்டீர் சர்வசித்தி.

பாரதி வர்ணித்துப்போற்றியிருக்கும் இந்த யாழ்ப்பாணத்தீசன், பாரதி சென்னையில் 1921 இல் மறையும்போதும் புதுவையில்தான் வாழ்ந்திருக்கிறார். அதன்பின்னர், அவர் இலங்கை திரும்பி, மீண்டும் தமிழகம் சென்று 1942 ஆம் ஆண்டளவில் ஊர் வந்து மறைந்தார்.

பாரதியின் ஞானகுரு பிறந்த அதே  யாழ்ப்பாணத்திலிருந்து வெளிவந்துகொண்டிருக்கும்  காலைக்கதிர் நாளேட்டின் வாரப் பதிப்பில்தான் இலங்கையில் பாரதி  தொடரை நாற்பது வாரங்கள் எழுதினேன்.  பின்னர் அது நூலாக வெளிவந்தபோது, தலைநகரில் அதனை வெளியிட்டு வைத்தேன்.

பாரதி  பிறந்த  நூற்றாண்டுகாலம்  1982 இல் வந்தபோது,   “ நான் கண்ட பாரதி   “ என்ற தொடரை  சிந்தாமணியில் எழுதிய அதன் ஆசிரியர் எஸ். டி. சிவநாயகம் அய்யாவின் ஊடகப்பாசறையில் வளர்ந்த வித்தியாதரன் என்பவர்  பிரதம ஆசிரியராக பணியாற்றும் யாழ். காலைக்கதிரில்தான்  எனது அந்தத் தொடர் வெளிவந்தது.

பின்னர் அது தனி நூலாக வெளிவந்தபோதும் வித்தியாதரன் வருகைதந்து வெளியிட்டு வைத்தார். கடந்த 2019 ஆம் ஆண்டு ஒக்டோபர் மாதம் 05 ஆம் திகதி இந்நிகழ்வு மூத்த எழுத்தாளர் தெளிவத்தை ஜோசப் தலைமையில்  கொழும்பு தமிழ்ச்சங்கத்தில் நடந்தது. 

ஞானம்  மாத இதழ் ஆசிரியர் தி. ஞானசேகரன், எழுத்தாளர்   கௌரி அனந்தன்,  இலக்கிய ஆர்வலர் வானதி ஆறுமுகம்,  செல்வி பாமினி செல்லத்துரை   ஆகியோர் நூல் மதிப்பீட்டுரைகளை  நிகழ்த்தினர்.  எமது பேத்தி செல்வி நுவேதிதா சிவசங்கர் நூலின் பிரதிகளை வெளியிட்டுவைத்தார். புரவலர் ஹாஸிம் உமர்   நூலின் முதல் பிரதியைப் பெற்றுக்கொண்டார்

கலை, இலக்கிய ஆர்வலரும் எழுத்தாளருமான திரு. உடுவை தில்லை நடராஜா, ஈழத்தின் மூத்த எழுத்தாளர் ( அமரர்) இளங்கீரனின் புதல்வர் திரு. மீலாத் கீரன், திருமதி ஜெயந்தி விநோதன், முன்னாள் பொலிஸ் அத்தியட்சர் திரு. அரசரட்ணம்  ஆகியோர் நூலின் சிறப்பு பிரதிகளை பெற்றுக்கொண்டனர்.

பாரதி என்றும் எம்மோடுதான் !

letchumananm@gmail.com

Posted in Uncategorized | பின்னூட்டமொன்றை இடுக

திருப்பூர்இலக்கியவிருது 2021

( 11ஆம்ஆண்டு )

அன்புதமிழ்சொந்தங்கள்அனைவருக்கும்வணக்கம்.

 வருடம்தோறும்வழங்கப்படும்திருப்பூர்இலக்கியவிருதுவழங்கும்விழாஇவ்வாண்டுசென்னையிலும் ,திருப்பூரிலும்நடைபெறும்.

 இவ்வாண்டுமுதல்கொங்குமுன்னோடிஎழுத்தாளர்ஆர்.சண்முகசுந்தரம்நினைவுவிருதுவழங்கப்படும்.இவ்விருதுஇவ்வாண்டு‘தாளடி’நாவல்,எழுத்தாளர்சீனிவாசன்நடராஜன்அவர்களுக்குவழங்கப்படுகிறது.

விருதுவழங்கும்விழாநடைபெறும்தேதி, இடம்பின்னர்அறிவிக்கப்படும்.

சென்னைவிழாவில்விருதுபெறுவோர் :

 அருண்.மோ, ஆண்டாள்பிரியதர்ஷினி, தேவசீமா, பூமாஈஸ்வரமூர்த்தி, பாக்யம்சங்கர், முத்துராசாகுமார், இவள்பாரதி, அக்களூர்ரவி, சந்தியாநடராஜன், இரா.கவியரசு, மருத்துவர்ஜெ.பாஸ்கரன், கணேஷ்ராகவன், ஐஸ்வர்யன், தீபம்எஸ்.திருமலை, சுசித்ராமாறன், ஜெய்சக்திவேல், கன்னிகோவில்இராஜா, பாலசாண்டில்யன், மயிலாடுதுறைஇளையபாரதி, கவின், சீராளன்ஜெயந்தன், முரளிதரன்சத்தியானந்தன், விஜயராவணன், குமரிஎஸ்.நீலகண்டன், சிந்துசீனு, எழில்மதி, தனசேகரபாண்டியன், குணசேகர், தமிழன்ராகுல்காந்தி.

பாண்டிச்சேரிஎழுத்தாளர்கள் :

 லெனின்பாரதி, டாக்டர்சந்திரசேகரன், பாரதிவசந்தன், பூங்குழலி, கலாவிசு, பூபதிபெரியசாமி, செந்தமிழினியன், தி.கோவிந்தராசு, நா.இராசசெல்வம், ஊத்தங்கால்கோவிந்தராசு, இரா.இளமுருகன், துரையரசன்.

ஹைதராபாத்எழுத்தாளர்கள் :

 விஜிவெங்கட், ஜவ்வாதுமுஸ்தபா, பி.எஸ்.எம்.அரிஸ்டாடில்.

திருப்பூர்விழாவில்விருதுபெறுவோர் :

 முனைவர்.சோ.ந.கந்தசாமி,பேரா.கா.முருகேசன்,பேரா.வின்சென்ட்,பாலபாரதி,இரா.பூபாலன், உத்தமசோழன், ஜீனத், கண்மணிராஜா, அபிமானி, பர்வதவர்த்தினி, பாட்டாளி, மேட்டுப்பாளையம்அருணாசலம், அந்தியூர்கோவிந்தன், அகிலா, கோவைகே.வி.விஜயகுமார், அ.இராஜலட்சுமி, ஜெ.நிஷாந்தினி, ஆ.ஆனந்தன், வல்லம்தாஜ்பால், ஹரிணி, பூ.அ.இரவீந்திரன், செளவி, கே.ஸ்டாலின், பா.சேதுமாதவன், ஜவாஹர்பிரேமலதா, த.விஜயராஜ், துடுப்பதிரகுநாதன், ந.ராஜேந்திரன், மு.சிவகுருநாதன், பூவிதழ்உமேஷ், ஜனநேசன், பெ.சுபாசு, சந்திரபோசு, முத்தழகுகவியரசன், ஶ்ரீதர்பாரதி, இரா.மோகன்ராஜன், இரா.இளங்கோவன், அல்லிபாத்திமா, ஆழ்வைக்கண்ணன், நாமக்கல்நாதன், கி.சிவா, முத்தமிழ்விரும்பி, செ.இராஜேஸ்வரி, சு.இராமர், கே.பழனிவேலு, சுப்ரமணியபாண்டியன், அன்றிலன், பூமிபாலகன், உமர்பாரூக், கடவூர்மணிமாறன், நா.நாகராஜன், துஷ்யந்த்சரவணராஜ், அ.கார்த்திகேயன், நா.விச்வநாதன், கவியோவியத்தமிழன், ஹரிவர்ஷினிராஜேஷ், ஜனனிஆறுமுகம், உடுமலைஅருட்செல்வன்,செ.நடேசன், திலகவதிசண்முகசுந்தரம், கள்.நல்லுசாமி,அமரன், மருத்துவர். சபரிகார்த்திக், தூரிகைசின்ராஜ், பொன்மணிதாசன்,சதீஷ்விவேகா, சோ.மா.ஜெயராசன், எம்.எம்.பைசல், மு.க.இப்ராஹிம், எம்.ஆர்.சி.திருமுருகன்.

கிண்டில்படைப்பு :

அப்புசிவா, ராம்கணேஷ்.

அயலகம் :

நோயல்நடேசன்( ஆஸ்திரேலியா )

மில்லத்அஹ்மத்( சிங்கப்பூர் )

மைக்கொலின்( இலங்கை )

தொடர்புக்கு :வழக்கறிஞர்சி.ரவிஅலைபேசி : 99940 79600

( ஒருங்கிணைப்பாளர் )திருப்பூர்முத்தமிழ்ச்சங்கம்,

Posted in Uncategorized | பின்னூட்டமொன்றை இடுக

A balloon that spoiled the footy match

It was a very quiet day at the Veterinary Clinic.

The reason: the crowds were all at the footy match at the Melbourne Cricket Ground. The MCG is known to overflow with footy fans whenever there is a popular contest. Traffic jams on the roads leading to the MCG are common occurrences on such days. Those who stay at home join their friends and party merrily. Invariably,

  1. Football is known as footy in Australia

those who take sides engage in a private war of their own while the game is on.

The hospital staff was keeping one eye on the telly to catch the latest action. As the Australian football league match was drawing to an end, tensions began to rise. There was only ten minutes remaining. Everyone was engrossed in the results as the match was swinging to a nail-biting end. Nobody could predict the outcome as both sides were battling to score the winning kicks. The clock was ticking away, keeping everyone guessing. No one knew which side would score the winning point. The waiting was nerve-wrecking indeed.

At that moment, a young woman aged around twenty and haphazardly dressed, entered the clinic with a dog, accompanied by a young man. The woman urged the man to come in but he chose to wait outside.

I approached the young lady and inquired about her dog. She told me the dog had unfortunately swallowed a balloon that was hung to celebrate a birthday. This had happened half-an-hour earlier, she said. Alex, her companion, was listening quite indifferently from a distance. Andrew, the nurse assisting me, was engrossed in the Footy match but joined me when I called him. With his assistance, I force-fed pieces of washing soda crystals to induce the dog to vomit.

I instructed Andrew to lead the dog to the cemented courtyard outside. He was to keep an eye on him, hoping that the dog would bring out the balloon. After Andrew went out, I engaged the young woman in a conversation.

I was interested in hearing more about the party. I was keen in knowing how the dog ate the balloon. She explained that the dog had not eaten a balloon and that the cause for the problem was Alex who was waiting outside, pretending not to be involved in the incident!

I was perplexed, and stared at her with a look of concern. Around this time, I heard the dog coughing. He was throwing out the contents of his stomach. Andrew investigated the content of the vomit with a stick and took out an object, which alas, was not a balloon!

I couldn’t help but laugh!

I assured the young woman that the balloon had been removed and that she could relax knowing her dog would be fine.

Andrew looked at the other nurse engrossed in the footy match and muttered, “Because of a bloody condom, I missed an opportunity to watch the climax of the match!”

Posted in Uncategorized | பின்னூட்டமொன்றை இடுக

கர்ப்பம்

நடேசன்

நான் ஒரு மிருகவைத்தியர். 

அந்த சனிக்கிழமை வேலைக்குச் சென்றபோது, வாசலில் வைத்தே கதவைத் திறந்தபடி   “ இன்று ஒரு நாயை எக்ஸ்ரே எடுக்க வேண்டும்.”  என்று எனது நேர்ஸ் சொன்னாள்.

வழக்கமாகவே சனிக்கிழமையில் அப்படி வேலை இருப்பதில்லை. வெளி நோயாளர்களைப் பார்ப்பது மட்டுமே.  ஏதாவது அவசரமாக இருக்கலாம். அல்லது தன்னார்வத்தில் அவளே தீர்மானித்தாளா?  எக்ஸ்ரே எடுக்க அரைமணியிலிருந்து  முக்கால் மணிநேரம் எடுக்கும். மனிதர்கள்போல் இலகுவானதல்ல. ஒத்துழைக்காத அல்லது பயந்த பூனை , நாயானால்  சில நேரத்தில் மயக்க மருந்து கொடுக்க வேண்டியிருக்கலாம். அதன் பின் அவை மயக்கம் தெளியும்வரை  காத்திருக்கவேண்டும். நான்கு மணி நேரத்தில் இவை நடக்குமா?

  “என்னத்திற்காக எக்ஸ்ரே?”

“பெண் நாய்,  கர்ப்பமா எனப்பார்க்க வேண்டும் “

 “சரி”  என்றேன்.

அன்று அதிகம் பிசியாகவில்லை.

மெல்பனில் குளிர்காலம்.  இரு நாட்கள் முன்பாக  கொரோனோ என இரண்டு கிழமைகள் மெல்பன் நகரம் மூடப்பட்டிருந்தது. பலருக்கு முக்கிய வேலைகள் பல  இருக்கலாம்.

காலை 11 மணியளவில் நடுத்தர வயதுப் பெண் எக்ஸ்ரேக்கு நாயைக் கொண்டு வந்தார். பெண் அரேபிய  ஒலிவ் நிறம்.  ஆனால் அவுஸ்திரேலியாவில் பிறந்ததால் அவுஸ்திரேலிய ஆங்கிலத் தொனி , உடை,  பாவனையுடன் இருந்தார். நாய்க்குப் பெயர்  லூசி -ஸ்பிரிங்கர் ஸ்பனியல் இனம். சிவப்பு நிறம். மூன்று வயது இருக்கும்.    முயல் மற்றும் பறவைகளின் வேட்டைக்கு இந்த நாயைப் பாவிப்பார்கள்

 “ இன்றைக்குக் குட்டி போடும் நாள்,  எந்த அறிகுறியுமில்லை என்பதால் எக்ஸ்ரே எடுத்துப் பார்ப்போம் எனக்கொண்டு வந்தேன். “ என்றார்

நாய்களுக்கு இரண்டு மாதம் கர்ப்பம்.  இந்த இன நாய்களுக்கு 5-6 குட்டிகளாவது இருக்கும். ஏற்கனவே ஒரு மிருக வைத்தியரைக் கலந்தாலோசித்து அவரது சிபார்சிலே இங்கு வருகிறார்  என்பதால் எந்த விடயத்தையும் துருவிக் கேட்காது நாயை,   நேரடியாக எக்ஸ்ரே அறைக்குக் கொண்டு சென்று,  எக்ஸ்ரே எடுத்தோம்.

எந்தப்  பிரச்சினையுமில்லாது எக்ரே எடுக்க முடிந்தது .  எக்ஸ்ரேயில் எந்த நாய்க்குட்டிகளும் தெரியவில்லை . நிறைமாத கர்ப்பமாக இருக்கும் நாயில்  முள்ளந்தண்டுகள்,  தலை எலும்புகள் தெளிவாகத் தெரியும்.

எனது உதட்டை பிதுக்கி  “கர்ப்பமில்லை. நான் கையால் சோதிக்கிறேன் “ என  அதன் வயிற்றை அழுத்தினேன்.  நிச்சயமாகப் பெரிய வயிறு,  ஆனால்,  உள்ளே எதுவும் கையில் தட்டுப்படவில்லை.

எனது பரிசோதனை அறைக்குக் கொண்டு வந்து மீண்டும் கைகளால் பரிசோதித்தேன்.  நிச்சயமாக வயிறு பெரிதாக உள்ளது . முலைகளில் பிடித்துப் பிதுக்கியபோது பால் வந்தது.

மீண்டும் இரண்டாவது தடவையாக வயிற்றை வேறுவிதமான கோணத்தில் வைத்து  எக்ஸ்ரே எடுத்தேன்.  குறைந்தது இரண்டு எக்ஸ்ரேக்கள் எடுக்க வேண்டும்.

 “நிச்சயமாகக் கர்ப்பமில்லை.  ஆனால்,   இதை நாங்கள் பன்ரம் பிறக்னன்சி (Phantom pregnancy) என்போம்.  இதில் கர்ப்பப்பை முலை என்பன  எல்லாம் விருத்தியடைந்து குட்டித்தாச்சி நாய் போலிருக்கும் . இரண்டுமாத முடிவில் குட்டி போடுவதற்கு முயலும். இது உடலில் உள்ள  ஓமோனின் தாக்கத்தால்  ஏற்படும் மாற்றம் “ என்றேன்

“நான் இதுவரையில் கேள்விப்பட்டதில்லை  “  என்று கண்களை அகல விரித்தார்.

 “பல நாய்களில் நான் கண்டிருக்கிறேன். ஆண் நாய் கூடும் காலம் சரியாக இல்லாதபோது கருக்கட்டுதல் தவறிவிடும். ஆனால் இப்படியான நிலை ஏற்படும் “

கொரோனோ  கலத்தில் நாய்க்குட்டிகளின் விலை பல மடங்காகி விட்டது. வீடுகளில் அடைபட்டுக் கிடப்பவர்களுக்கும் குழந்தைகளுக்கும்,  நாய்கள் முக்கியமான தோழமையாகியது. பலர் புதிதாக நாய் வளர்க்கத் தொடங்கியுள்ளனர்.  வீட்டில் இருந்து வேலை செய்பவர்களுக்கு மனரீதியான உற்சாகத்தை மட்டுமல்ல நாய்களைக் கூட்டிக்கொண்டு நடப்பதற்கு அனுமதியுள்ளதால் உடல்ரீதியான ஆரோக்கியத்தையும் பெறமுடிகிறது. பலர் நாய்களை வியாபார நோக்கத்தில்  குட்டிக்காக வளர்க்கத் தொடங்கியுள்ளார்கள்.  நாய்க்குட்டிகளை  விற்பவர்கள் அவற்றின் விலையையும் கூட்டிவிட்டார்கள். பொருளின் தேவை அதிகமாகும்போது அதனது விலை அதிகரிப்பது நியாயமானதே!

அந்தப் பெண்ணின் முகத்தில் மேகமாகப் படர்ந்த  ஏமாற்றம் மறைந்து ஒரு சுமுகமான நிலைக்கு வந்தபின்னர், அந்தப்பெண் “சமீபத்தில் நான் கூட மார்பைப் பரிசோதிக்க எக்ஸ்ரே எடுத்தேன். அப்போது எனது சுவாசப்பையிலிருந்து கட்டியான கான்சர் தற்செயலாகக் கண்டுபிடிக்கப்பட்டு,  அதை வெட்டி எடுத்தார்கள் “ என்றார்.

ஒரு கணம் திகைத்து சுதாரித்துக் கொண்டேன். சொந்த விடயங்களைப் பேசுமளவு வரும்போது அவர்களுக்கு என்னில் நம்பிக்கை வந்துள்ளது என்பதோடு நானும் பொறுப்பாக நடக்கவேண்டுமென்ற உணர்வும் தானாக வந்துவிடும். பேசும் வார்த்தைகளில் அவதானம் ஏற்பட்டுவிடும், அதிலும் பெண்களாக இருந்தபோது மேலும் கவனமெடுப்பேன்.

அதன்பின் எங்கள் உரையாடல் மீண்டும் நாயின் கர்ப்பத்தில் வந்தது

அப்பொழுது நான் சொன்னேன்  “ கர்ப்பத்தில் உருவாகும் ஓமோன்கள் எத்தனையோ மாயம் செய்யும். எனக்குத் தெரிய, ஒரு  பெண் தனது இறந்த பிள்ளையை உயிருடன் இருக்கிறது எனப் பல வருடங்கள் நம்பியபடி இருந்தார். “

அந்தப் பெண்  “ உங்களோடு பேசினால் நேரம் போவது தெரியவில்லை .  எனது மகனை சொக்கருக்கு கொண்டு செல்லவேண்டும்  “ எனச் சிரித்தபடி சொல்லியவாறு  வெளியே சென்றாலும் என் மனதின் ஆழத்தில்  புதைந்திருந்த கதையொன்று  எகிப்திய பிரமிட்டில் இருந்து பல்லாயிரம் வருடங்கள் பின்பாக வெளியெடுக்கப்பட்ட மம்மியாக அகக் கண்ணில் தரிசனமாகியது.

——

நான் ஆஸ்திரேலியாவுக்கு வந்த காலம்.  87 ஆம் ஆண்டின் பின்பகுதியில் நானும் எனது மனைவியும் ஒன்றாக ஆங்கில வகுப்பிற்குச் சென்றோம்.  வைத்திய மற்றும் பல் வைத்தியர்கள் இங்கு வந்ததும் ஆங்கிலத்தைப் படித்து அதில் சித்தியடைந்த பின்பே,                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                   

அவர்களது  தொழில்த் துறைக்கான  பரீட்சைகள் எடுக்கலாம் என்பது விதியாகும். ஆஸ்திரேலிய அரசாங்கம் இந்தக் காலகட்டத்தில் ஆங்கிலம் படிப்பதற்குப் பணம் கொடுக்கிறார்கள்.

இலங்கை –  இந்தியா போன்ற பிரித்தானிய காலனி நாடுகளிலிருந்து வந்த என் போன்றவருக்குப் பெரிதாக ஆங்கிலம் தேவையில்லாதபோதும்,   மற்றைய ஆசிய,  அரேபிய மற்றும் கிழக்கு ஐரோப்பாவிலிருந்து வந்தவர்களுக்கு  இந்த ஆங்கிலம் கற்பித்தல் முக்கியமாகிறது .

மெல்பனில் நடந்த இந்த வகுப்பில்  பல நாட்டவர்கள் இருந்தார்கள். ஒரு விதத்தில் ஐக்கிய நாடுகள் சபை  போல் இருந்தது.

அங்கு நான் சந்தித்த பெண் சோபியா . அக்கால யூகோஸ்லாவியாவின் ஒரு பகுதியான குரேசியாவைச் சேர்ந்த  மிருக வைத்தியர். 28 வயது. கத்தரித்த  பொன்னிற கேசங்கள்.  நீலக்கண்கள்.  கன்னக் கதுப்புகள் சோபியா லோரனை நினைவு படுத்தித் தூக்கலாக அமைந்திருக்கும். நல்ல உயரம்– தடுக்கியபடி ஆங்கிலம் பேசுவாள்.

 மற்றைய அங்க அவயவங்கள் மீண்டும் ஒரு ஆணைத் திரும்பிப் பார்க்க வைக்கும்  அழகாக அமைந்திருந்தாலும்,  அவளது முகத்தில் சோகத்தின்  சாயல்,  மாலை நேரத்து நிழலாகத் தெரிந்தது. 

முகத்தில் சோகத்தின் நிழல் என எப்படி என்னால் சொல்லமுடியும் என்கிறீர்களா?  ?

சோபியாவுக்கு இயற்கை அழகை அள்ளிக் கொடுத்தாலும்,  அது தெரிவதில்லை. கண்கள் ஆன்மாவின் வாசல் என்பார்கள்.  அவளது பெரிய கண்கள் பியூசாகிய பல்புபோல்   ஒளியற்றது. சில பெண்களுக்கு இயற்கையிலே சோகமான முகம். சிரித்தாலும் சோகரசம் முகத்தில் வழிந்து ஹோலிப் பண்டிகைகையில் முகத்தில் ஒட்டிய நிறங்களாகத் தெரியும்.  அது எப்படி என்று என்னால் உங்களுக்குப் புரிய எழுதமுடியாது . காரணத்தை என் மனத்தில் அனுமானித்தபோது பல பதில்கள் வந்தது.  சோபியா தாயின் வயிற்றில் இருக்கும் போது தாய் கஸ்டப்பட்டிருக்கலாம் அல்லது  சிறு வயதில் மற்ற குழந்தைகளால் வீட்டிலோ பாடசாலையிலோ கொடுமைக்கு ஆளாகி இருக்கலாம். ஆனால்,  அவளது ஆன்மாவில் கலந்த ஆழமான சோகத்தை அவளது கண்களின் வழியாக  என்னால் எட்டிப்பார்க்க முடிந்தது.

பெரும்பாலும் எனது அருகே இருப்பாள்.  அத்துடன் தொட்டுத் தொட்டுப் பேசுவாள்.  அப்படி அவள் பேசும்போது எனது மனைவியின் கண்கள் அவளைப் பார்த்தபடியிருக்கும். எனக்கு அந்தரமான நாட்கள் அவை.

ஒரு நாள் என் மனைவி,  ஏன் எல்லோரையும் விட்டு விட்டு உங்களிடம் ஏன் பேசுகிறாள் எனக் கேட்டபோது,  எனக்கு மனைவியின் பொறாமை புரிந்தாலும்,   “ சோபியா ஒரு  மிருக வைத்தியர் என்பதால் என்னிடம் பேசுகிறாள்  “ என்றேன். அது திருப்தியான பதிலாகத் தெரியவில்லை  ஆனாலும் என் மனைவி எப்பொழுதும் அவள் முன்பாக  முகம் சுழித்ததாகவோ அல்லது அதிருப்தியாகவோ காட்டிக் கொள்ளவில்லை .

மதியத்தில்  உணவருந்தப் போகும்போது சோபியா வருவாள். அன்று ஒரு முறை நான் தனியாக கன்ரீனில் நின்றபோது,  கோப்பி வாங்கித் தரும்படி கேட்டாள். நான் வாங்கிக் கொடுத்தேன். அப்பொழுது,   “எனது தந்தை மிகவும் பணக்காரர்.  ஏன் இங்கு வந்து கஸ்டப்படுகிறேன். இங்கு பரீட்சையில் சித்தி பெற்றாலும் நான் வேலை செய்யமாட்டேன் ”என அலுத்துக்கொண்டாள். அத்துடன் விட்டிருந்தால் பரவாயில்லை. அப்படியே வகுப்புக்குப்  போய் எனது மனைவியிடம் நான் கோப்பி வாங்கித்  தந்ததாகச் சொன்னாள்.

இவள் ஏன் என் மனைவியிடம் போய்ச் சொன்னாள் ?

அக்காலத்தில் அரச உதவிப் பணம்,  அடிப்படைத் தேவைகளுக்கு மட்டுமே போதும் என்பதால் எண்ணி எண்ணி செலவு செய்யும் காலமது. நாங்கள் இருவரும் ஒரு கோப்பியை வாங்கி பிரித்துக் குடிப்போம். இவளுக்கு வாங்கிய கோப்பியால் இன்றைக்கு குருஷேத்திரம்  என நினைத்தபோது மனைவி அதைப் பற்றிக் கேட்கவில்லை.  ஆனால்,  எனக்குத் தெரியும்.  பெண்கள் இப்படியான விடயங்களை மறப்பது கிடையாது. பிற்காலத்தில் அம்பறாத்தூணியில் வேறு அஸ்திரங்கள் இல்லாதபோது இது கர்ணனின்  நாகாஸ்திரமாக உபயோகிக்கப்படும் என்பது எனக்குத் தெரியும். தலையை எப்படிக் குனிந்து தப்புவது என்ற யோசனையிலிருந்தேன்

மெல்பனின் வசந்தகாலம். ஞாயிற்றுக்கிழமை.    எங்கும் பச்சைபசேலன்ற இலைகளில் பட்டுத் தெறிக்கும் சூரிய ஒளி கண்ணைக் கூசவைத்தாலும் மிதமான காற்றும் அதில் வரும் நறுமணங்களும்  சேர்ந்து வெளியே வா என்றழைத்தது. வீட்டுக்குள் இருக்காது வெளியே போவோம் என்றால் கையில் பணமில்லை.  வாகன வசதியில்லை.   பஸ்சில்   நானும் மனைவியும் எனது மூன்று வயதான மகளோடு மெல்பனில் உள்ள விக்டோரிய மார்க்கட் சென்றோம். அங்கு காய்கறி,  மீன்,  இறைச்சி  என்பன மலிவாக வாங்கமுடியும் என்பதால் ஒரு கிழமைக்கான பொருட்களை வாங்குவது எங்கள்  நோக்கம்.

இரண்டு மணிநேரம் அந்த மார்க்கட்டை சல்லடைபோட்டு நாங்கள் இரண்டு கைகளிலும் சாமான்கள் நிரம்பிய  பைகளை சுமந்து கொண்டு மார்க்கட்டை விட்டு வெளியே வந்து கொண்டிருந்தோம்.  கொஞ்சம் நடந்தே பஸ் ஏறவேண்டும். அப்பொழுது எதிர்பாராதவிதமாக சோபியா எதிரில் வந்தாள்.

 வழக்கமாக முழங்கால்வரை கவுனாக போட்டிருப்பவள் அன்று கறுப்பு ஜீன்சும்,  வெள்ளை மேலாடையும் அணிந்து அளவுக்கு மேலான அழகோடு  இருந்தாள் .   நாங்கள் அவளைக் கண்டு சிரித்தவுடன்,  எங்களுக்குப் பின்னால் தாயின் கையிலுள்ள பை ஒன்றைத் தொட்டபடி வந்து கொண்டிருந்த  எனது மகளை அப்படியே வாரியணைத்துத் தூக்கிவைத்து, நெஞ்சருகே அணைத்துப் பல முறை  முத்தமிட்டாள் .

எங்களை மார்க்கட்டை விட்டு வெளியேறாமல் தடுத்து,  மகளைத் தூக்கித்  தோளில் வைத்துக் கொண்டு கடைகளுக்குச் சென்றாள். ஒவ்வொரு கடையையும் காண்பித்து, அவளிடம் என்ன வேண்டுமெனக் கேட்டாள்.  மகள் வெட்கத்தில் அவளது பிடியிலிருந்து இறங்க நெளிந்தாள். சோபியா விடவில்லை பலமுறை வற்புறுத்தி,    என்ன வேண்டும் என எனது மகளைக் கேட்டாள்.   இறுதியில் நாங்கள் தடுத்தாலும்  கடையில் ஒரு பெரிய கரடிப் பொம்மையை வாங்கி எனது மகளுக்குக் கொடுத்தாள்.

அவள் என் மகளோடு  நடந்து கொண்டது எனக்கு வியப்பாக இருந்தது. பல காலம் குழந்தையைப் பிரிந்த ஒரு தாய் எப்படி மகளோடு நடப்பாளோ அதே மாதிரி இருந்தது. அவளது உடல் மொழி மாறியிருந்தது. அவளது முகத்தில் புது ஒளி வந்து பூரண நிலவாக ஒளிர்ந்தது. நீலக் கண்கள் அகன்று விரிந்து ஒளிர்ந்தது.  நான் கண்ட  சோகம் படர்ந்த கண்கள் எங்கோ தொலைந்திருந்தது.

இது வரையும் அவள் மகளைத் தோளில் தூக்கி வைத்திருந்தாள் எனது மகளைக் குனிந்து கீழே விட்டு, அந்த கரடிப்பொம்மையை மகளது கையில்  கொடுத்தபோது,  அவளது கறுத்த  ஜீன்சுக்கும் வெள்ளை மேலாடைக்கும் இடையில் சிறிய இடைவெளி, நாடக மேடையின் திரையாக விலகியபோது,   என் கண்களுக்கு சிறிய இரண்டு வெள்ளிக் கீறல்கள் சமாந்தரமாக மேலிருந்து கீழ்நோக்கி ஓடி ஜீன்சுக்குள் மறைந்தன . இவள் தாயாகி இருந்தாளா? என்ற எண்ணம் உடனே வந்தாலும்  , சே…  அப்படி  இருக்கமுடியாது.  உடல் பருத்து  பின்பு மெலிந்தவர்களுக்கும்  அப்படியான கோடுகள் இருப்பது உண்டே!   எனக்குள் சொல்லிக்கொண்டேன்.

இதெல்லாம் தேவை இல்லாத ஆராய்ச்சி என்று எனது  அறிவு சொன்னபோதும்,   மனதில் வரும்  நினைப்புகள் தவிர்க்க முடிவதில்லை. இப்படியான விடயங்களை யாரிடமும் பகிர்ந்து கொள்ளமுடியாது என்ற எனது நினைவுகள் முட்டையிட்டன.  

 “ இப்படி ஒரு மூன்று வயது மகள் ஊரில் எனக்கு  இருக்கிறாள்”  என்று பளிச்சென சோபியா என் மனைவியைப் பார்த்து  சொன்ன வார்த்தைகள், என் மனதிலிருந்த கற்பனைகள் நிலத்தில் விழுந்த முட்டையாகியது.

மனைவிக்கும் வாரிப்போட்டது.  ஆனால் சமாளித்தபடி  “ எங்கே மகள்?  “ எனக்கேட்டதும்,

 “சாகரப்” என்றாள் சோபியா.

ஏதோ இக்கட்டான சூழ்நிலையில் இருக்கிறாள் என்பது தெரிந்தது.  ஆனால்,  மார்க்கட்டில் வைத்து அதற்கு மேல் பேசமுடியாது.  அவள் சொன்ன விடயத்தில்,  மேலும் அவள் சொல்லாது நாங்கள் பேசுவது நாகரீகமில்லை என நினைத்தேன் . ஆனால்,  எங்களுக்குள் பல நாட்கள் அவளைப்பற்றிப்  பேசினோம்.   ஆனாலும் நான் பார்த்த வெள்ளிக்கம்பிகளை மறைத்துவிட்டேன்.   மனைவிக்குச் சொல்லவில்லை . இப்படி இடை வெளிகள் பார்ப்பதுதான் பழக்கமா? அதுவும் என்னை அருகில் வைத்துக்கொண்டு…  என்றெல்லாம் கேள்விகளும் பதிலும் வரும்.  அதற்கு எந்த பதில் சொல்லியும் சமாளிக்கமுடியாது என்பது எனக்குத் தெரியும்.

               அதன்பின்பு எனது மனைவிக்கு சோபியாவிடம் அனுதாப  உணர்வு .  ஏதோ பிரச்சினையில் இருக்கிறாள் என்பதால் அவளிடம் போய் பேசுவாள். சுகம் விசாரிப்பாள். இறுதிவரையும் தனது மகளைப் பற்றியே  சோபியா பேசவில்லை. நாங்களும் அவளிடம் கேட்கவில்லை.  இடைக்கிடையே சொக்கலேட் எனது மகளுக்கு கொடுக்கும்படி என்னிடமோ மனைவியிடமோ தருவாள். மூன்று மாதங்கள் நடந்த எங்கள் வகுப்புகள் முடிந்தது. இறுதி நாளில் செப்பால் செய்யப்பட்ட குதிரைச் சிலையொன்றை  எனது மகளுக்கு எனப் பரிசளித்தாள். அரசாங்க உதவிப்  பணத்தில் நாங்கள் வாழ்ந்த காலமது. அவளது அந்த விலை  உயர்ந்த பரிசை மறுத்தோம். தனது மகளுக்குத் தருவதாக நினைக்கிறேன் என்றபோது அவளது கண்கள் பனித்தன. வேறு வழியின்றி  வாங்கினோம்.

கடைசி நாளன்று  எனது மனைவியை அணைத்து முத்தமிட்டவளை பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன். என்னருகே வந்து என்னை அணைத்தாள். அவள் அணைத்த கைகளை எடுத்து விலகியபோதிலும் அவளது நினைவுகள் பல காலம்  என்னிடம் தேங்கியிருந்தது.  அது வற்றவில்லை. அவள் மீது உறவோ நட்போ  அனுதாபமோ எதுவும் இல்லாதபோதும்,   ஏன் அவளது நினைவுகள் மட்டுமுள்ளது? எனக்கு விடை தெரியாது.  ஆனால் சோபியா,   ஏதோ பாதியில் படித்துவிட்டு விமானத்தில் தொலைத்த சுவாரசியமான புத்தகம் போலிருந்தது

காலங்கள் கழிந்தன நான் பரீட்சையில் சித்தியடைந்து மிருக வைத்தியராக மெல்பனில் வேலை செய்த இடத்தில் ஐந்து வருடங்களின் பின் பெஸ்னிக் என்ற குரேசியாவில் படித்த ஒருவனைச் சந்தித்தேன்.  அவன் மிருக வைத்தியருக்கான   படிப்பை அரைவாசியில் விட்டுவிட்டு  அவுஸ்திரேலியா வந்தவன். மூன்று வருடங்கள் குரேசியத் தலைநகரான சாகரப்பில் படித்தவன்.

மெல்பனில்   எனது உதவியாளராக வந்தான். அவன் அல்பேனிய முஸ்லிம்.   அவன்  படித்துக்கொண்டிருந்தபோது  ஆஸ்திரேலியாவில் உறவினர்கள் திருமணம் பேசியதால் இங்கு வந்துவிட்டான். அவனுக்கு ஒரு குழந்தையும் உள்ளது.  மனைவி பிள்ளை என வந்துவிட்டதால் மேற்கொண்டு அஸ்திரேலியாவில் மீண்டும் படிக்கவில்லை. ஏற்கனவே அவனது நாட்டில் பல பிரச்சினைகள் உருவாகிப் பல புதிய நாடுகள்   கருக்கொண்டிருந்த காலத்தில் , அங்கு  இருந்தால் பிரச்சினை உருவாகும் என்ற காரணத்தால் நாட்டை விட்டு வெளியேறுவதே தனது நோக்கம் என்றான். பெஸ்னிக் எனக்கு உதவியாளரென்ற போதும் நண்பர்களாகவே பழகினோம்.

அது ஒரு கிறிஸ்மஸ் காலம்.

வேலைத்தலத்தில் நடந்த கிறிஸ்மஸ்  மதிய விருந்தில் நாங்கள் இருவர் மட்டுமே  வெளிநாட்டவர்கள்.  ஒரே மேசையில் அருகருகே அமர்ந்தோம். பெஸ்னிக் தனது பழைய வரலாற்றைச் சொல்லியபடி இருந்தான். கேட்கச்  சுவாரசியமாக இருந்தது.

அப்போது பினோநுவா (Pinor Noir) வைனை ஊற்றும் பரிசாரப் பெண் நேரே கிளாசில் ஊற்றும்போது,  அவளை நிறுத்தி கிளாசை கையில் எடுத்துச் சரித்து ஊற்ற வேண்டுமென்றபோது, அந்தப் பெண்ணின் முகம் வெட்கத்தால்  அந்த வைனின் நிறமாகியது. 

“ வெட்கமடைய வேண்டாம்.  நானும் சில காலங்கள் ஹோட்டலில் வேலை செய்தபோது பல விடயங்களை அறிந்து கொண்டேன்”  என்றான்.

அவனோடு உணவருந்தியபடி  பேசும்போது “ சோபியா என்ற குரேசிய மிருக வைத்தியர் என்னோடு ஐந்து வருடம் முன்பாக ஒன்றாக மெல்பனில்  ஆங்கிலம் படித்தவள்.  அவளைத் தெரியுமா? ” என்று அவனிடம் மிகச் சாதாரணமாகக் கேட்டேன்.

“அவள் என்னோடு படித்தாள். அவள் ஊருக்கு  இப்பொழுது திரும்பிவிட்டாள். அவளது தந்தை குரேசியாவில் மந்திரி ” என்று  நான் எதிர்பார்க்காத பதிலைக் கூறினான்.  

 “அப்படியா…?  என்னோடு மிகவும் நன்றாகப் பழகினாள் . தனது தகப்பன் வசதியானவர் என்றும் சொன்னாள்.    அவளுக்கு ஒரு குழந்தை இருந்தது என்று கூறினாள். அது  உண்மையா? “

நானும் அவனிடம் சோபியாவின் கதையைத்  தோண்ட,  கிளாஸ் வைனை  மேசையில் வைத்துவிட்டு தயாராகினேன்

“அது பெரிய கதை.  அவள் எனது நண்பனான ஒரு அல்பேனியனைப் பல வருடங்களாகக்   காதலித்தாள். இறுதிப் பரீட்சை முடிந்த காலத்தில்    அவளுக்குக் குழந்தை உருவாகிவிட்டது . அக்காலத்தில் பழைய யூகோஸ்லாவியா பல துண்டுகளாகப் பிரிந்தது தெரியும் தானே.  சேர்பியாவுக்கு எதிராக குரேசியா –  அல்பேனியா எனப் பிரிந்து கொண்டிருந்த காலத்தில் இவர்களது காதலுக்கு அவளது குடும்பத்தில் பயங்கர எதிர்ப்பு.  இவளது தந்தையார் சாகரப்பில் வசதியும் செல்வாக்குமுள்ள மனிதர். அரசியல்வாதியும் கூட.   அத்துடன் ஆழமான நம்பிக்கையுள்ள  கத்தோலிக்க குடும்பம். அவளது  பெரியப்பா கத்தோலிக்க சேர்ச்சில் குருவானவராக இருக்கிறார்.

இருவரும் ஒன்றாக இருந்தபோது சோபியா எட்டு மாதத்தில் வயிற்றில் வலி என வைத்தியசாலையில் சேர்த்தபோது நானும் இவளது காதலனுடன்  கூட இருந்தேன். இவள் வைத்தியசாலையிலிருந்தபோது  காதலனது  வீட்டில் உள்ளவர்கள் வந்து அவனை அல்பேனியாவுக்கு  கொண்டு சென்று விட்டார்கள். அப்பொழுது நான் சோபியாவினது குடும்பத்திற்கு செய்தி அனுப்பினேன். அவர்கள் வந்து அவளைப் பார்த்தார்கள் . அதன் பின்பு எல்லாம் சுமுகமாக முடியும் என நான் நினைத்து அல்பேனியா போய்விட்டேன்.

அதன் பின்பு நடந்த  விடயங்கள் எதுவும் எனக்குத் தெரியாது.  நான் ஒரு நாள் ஹோட்டல் ஒன்றில் வேலை செய்து கொண்டிருந்தபோது  எதிர்பாராது மீண்டும் சோபியாவை சந்தித்தேன்.  அவளே அதிர்ச்சியளிக்கும் புதிய விடயங்களைச் சொன்னாள்.

சோபியாவுக்கு பெண் குழந்தை இறந்து குறை மாதத்தில் பிறந்தது.    ஆனால் அதை சோபியா நம்பவில்லை.  தனது குழந்தையைத் தனது பெற்றோர்கள்  விரும்பாததால்  யார் மூலமாகவ ஒளித்துவிட்டார்கள் என நினைத்துவிட்டாள்.   பெற்றோரை வெறுத்தாள்.  இரண்டு நாளில் பெற்றோருக்குத் தெரியாமல் வைத்தியசாலையிலிருந்து வெளியேறி பலரிடம் விசாரித்தபடி பைத்தியமாகத் தன் குழந்தையைத் தேடி  அலைந்தாள்.  முக்கியமாக கத்தோலிக்க தேவாலயங்கள் நடத்தும் குழந்தைகள் காப்பகங்கள்  எல்லாவற்றிலும்  தேடியபடி இருந்தாள். யாராவது தத்து எடுத்துவிட்டார்களா என விசாரித்தாள். அந்த நேரத்தில் அவளது சித்தப்பா அவுஸ்திரேலியாவில்  இருந்ததால் இங்கு வந்தாள்.   அப்போதும் கூட சித்தப்பாவிடம்,  தனது குழந்தை இருக்கலாம் என்ற சந்தேகம் அவளுக்கிருந்தது .

நான் ஒரு ஹோட்டலில் வேலை  செய்து கொண்டிருந்தபோது அவளைச் சந்தித்தேன்.  என்னால், என் கண்களை நம்பமுடியவில்லை. எங்களோடு படித்தவர்களில் அவளே அழகி.  நாங்கள் சோபியாவை,  சோபியா லோரன் என்போம். மிகவும் அழகாக உடுப்பாள். அலங்கரிப்பாள். ஆனால்  நான் பார்த்தபோது  எந்தவொரு  ஒப்பனையும்   இல்லாது மிகவும் சாதாரணமான உடையிலிருந்தாள். கண்கள் ஆழமாகி, கன்னம் ஒடுங்கி,  மெலிந்து.  வயதான பெண்ணாக தோற்றமளித்தாள்.

நான் வேலை செய்யும் ஐந்து நட்சத்திர  ஹோட்டல் அட்ரியாரிக் கடலருகே உள்ளது . அமெரிக்கர்கள் , பிரித்தானியர்கள் வருவார்கள். இவள்   அங்கு வந்தவர்களிடம் யாராவது குழந்தையை தத்தெடுத்தார்களா ..?  என்று விசாரித்தாள். அவளை நான் சந்தித்தபோது என்னிடம் கேட்டாள்,  குழந்தைகளைக் கடத்தும் அல்பேனியன் மாபியா கும்பலில் எவரையாவது   தெரியுமா? என்று. தெரிந்தால் அவர்களிடம் தனது குழந்தையைப் பற்றி விசாரித்துச் சொல்லும்படி கெஞ்சினாள்.  அவளைப் பார்க்கப் பரிதாபமாக இருந்தது.

அவளுக்கு நட்டுக் கழண்று,  பைத்தியமாகி விட்டாள்  என நான் நினைத்தேன் . இறுதியில் அவுஸ்திரேலியா வந்து விட்டாள் என அறிந்தபோது சந்தோசப்பட்டேன். இனிமேலாவது   சுமுகமான நிலைக்கு வருவாள் என நினைத்தேன்.  ஆனால் இரண்டு  வருடம் இங்கிருந்து விட்டுப் போய்விட்டாள். எனக்கு கிடைத்த தகவலின்படி அவளது பிள்ளை இன்னமும் உயிரோடிருப்பதாக நம்புகிறாள் .

“ மிகவும் சோகமான கதை . ஆனால் இப்படி கர்ப்பத்தில் குழந்தை இறந்தாலும் அதனது ஓமோன்களால் உடலில் ஏற்பட்ட மாற்றத்தால்  அப்படிப் பல பெண்கள் தனக்குக் குழந்தை பிறந்தது என நம்புவார்கள் எனக் கேள்விப்பட்டிருக்கிறேன். அதைவிட குழந்தை பிறந்த பின்பு பல பெண்களுக்கு மன அழுத்தம் (Post Natal depression) ஏற்படும்.  ஆனால்,  இங்கே அரசியல், காதல்,  மதம் எனப்  பல விடயங்கள் சோபியாவை ஒரே நேரத்தில் அவளுக்கு எதிராக  மாற்றி இருக்கிறது.”

 “ இப்பொழுது திருமணமாகி இருக்கிறாள் எனக் கேள்விப்பட்டேன்”  என்றான்.

 “அது நல்ல விடயம் “

என்னைப் பொறுத்தவரையில் பாதியில் படித்து வைத்த புத்தகத்தின் மிகுதியை மீண்டும்  படித்த உணர்வு ஏற்பட்டது. 

akazhonline.

—0—

Posted in Uncategorized | பின்னூட்டமொன்றை இடுக

அந்தரங்கம் – சிறுகதைத் தொகுப்பு அறிமுகம்.

Posted in Uncategorized | பின்னூட்டமொன்றை இடுக

17. கரையில் மோதும் நினைவலைகள்: பேராதனை: பல்கலைக்கழக றாகிங்.

ரூபா ரத்தினசீலி

நடேசன்

பேராதனைப் பல்கலைக்கழகத்தில் றாகிங் உச்சக்கட்டமாக இருந்த காலமது.   எனது வருடத்தில் (1975) பல்கலைக்கழகம் சென்ற  அல்பிட்டி(காலி) மாணவி ரூபா ரத்தினசீலி, றாகிங் தாங்காது ராமனாதன் விடுதியின் மேல் மாடியிலிருந்து குதித்து தற்கொலை செய்ய முயன்று, பிற்காலத்தில் சக்கர நாற்காலியில் கால் நூற்றாண்டுகள் மேல் வாழ்ந்தவர்.  இவருக்கு வீடும் கிணறும் கட்டி,  பேராதனை மாணவர்கள் உதவி செய்தார்கள். பிற்காலத்தில் அந்த வீட்டை விட்டு விலகும்படி அவரது சகோதரர்  வலியுறுத்தியபோது ரூபா ரத்தினசீலி 2002 இல் மனமுடைந்து  பேராதனை மாணவர்கள் கட்டிய கிணற்றுள் விழுந்து தற்கொலை செய்து கொண்டார் .

சடங்கு,  சமயம் என்றாலும்  சிறுமிகளுக்கு  காது குத்துதல்,  சிறுவர்களுக்கு  சுன்னத்து செய்வது முதலானவை  வலி தரும் அனுபவங்கள். ஆனால்,  அதை  செய்யாது விடுகிறார்களா ? தென்னாபிரிக்காவில் சில ஆண் பிள்ளைகள்  வயதுக்கு வந்ததும் மார்பில்,  இரும்பால், மாட்டுக்குச்  செய்வதுபோல்  குறி சுடுவார்கள். அதாவது அவர்கள் வயதுக்கு வந்துவிட்டார்கள் என்ற  அடையாள முத்திரை.

பல்கலைக் கழகம் செல்லும்போது இந்த றாக்கிங் அனுபவம்,  தவிர்க்க முடியாத விடயமாகவே  பார்க்கப்பட்டது. கலகலப்பாகவும் கொண்டாட்டமாகவும்  செய்த அதேவேளையில்,  பலர் தங்களது மன வக்கிரங்களை தீர்க்குமுகமாக   நடந்து கொள்வார்கள். புதிதாக வந்த ஒருவனை தமது பாலியல் இச்சைக்கு சிரேஸ்ட மாணவர்கள் பாவிப்பதும் நடந்தது. புதிதாக வந்த  அழகான பெண்களை பழைய மாணவர்கள், தங்கள் காதலியாக்கும்   காலமாகவும்  அது இருந்தது.  ஆனால்,  அளவுக்குமீறி நடக்கும்போது மற்றைய  மாணவர்களால்  அதற்கு சில தடைகள் போடுவதையும்  பார்த்திருக்கிறேன் .

சசி கிருஸ்ணமூர்த்தியால் அன்று இரவு உணவு   அறைக்கு கொண்டு வரப்பட்டதால்,  நான் உணவுக்கூடத்திற்கு போகாது எலி வளையில் ஒளிந்திருப்பதுபோல் அந்த  இரவு  நான் தப்பி விட்டேன் . மனப்பயத்தோடும்  நித்திரையோடும் போராடியபடி படுக்கையில் இரவோடு  யுத்தம்செய்து  கொண்டிருந்தேன். புதிய இடம், தெரியாத மொழி, புரியாத  சூழ்நிலைகள் எனது தைரியத்தை சூறையாடியிருந்தது.

மறுநாள் காலையில் ஆறு மணியிருக்கும்.  பிரசாத வரோங்  (Freshers- புதியவர்கள் வாங்கடா) என்ற சத்தம் வெளியே சுவர்களில் மட்டுமல்ல,  கந்தானை மலைக் குன்றுகளிலும்  மோதி என் நெஞ்சில் எதிரொலித்தது. இன்றும் அந்த வார்த்தைகளை  எனக்கு மறக்க முடியாது. இதயம் ஓங்கியடிக்க,  ஈரமற்ற நாக்குடன் கண் விழித்து எனது அறையில் இருந்தவர்களைப்  பார்த்தேன். அவர்களின் முகங்களில் புத்தனின் அமைதியான புன்முறுவல் தவழ்ந்தது.

 “ போயிரும்,  அல்லாதுவிடில் கதவைத் தட்டுவார்கள் “ என்றார் சார்ள்ஸ். என்னை அவசரமாக வெளியே அனுப்ப முயல்கிறாரே என்ற ஆதங்கத்துடன்  சசி கிருஸ்ணமூர்த்தியைப்  பார்த்து  “ நான்,  அறையில் உள்ள கபேட்டில் ஒளிந்து கொள்கிறேன்.  என்னை உள்ளே வைத்து பூட்டிவிடுங்கள் “ என்றேன்.

“ அது சரி வராது “ என்று சார்ள்ஸ் சொன்னபோது சசியும் தலையை ஆட்டினார்.  

கண்டியில் சித்திரை மாதம் அதிகம் குளிராது என்றாலும்,  உடலில் உள்ள உரோமங்கள்  பயத்தில் சில்லிட்டு நின்றன.

நீல சாரம்,  வெள்ளை சட்டையுடன் பொந்திலிருந்து வெளியே எட்டிப் பார்க்கும் சருகாமையாக  தலையை நீட்டியபோது,     “அடே உத்திக்க புத்தா எலியட்ட வரேங் ( வே… மகனே  வாடா வெளியே) என்ற குரல் வந்தது.

ஏற்கனவே சிங்கள கெட்ட வார்த்தைகள் மட்டும்  தெரிந்திருந்ததால் ஈரக்குலை  அதிர்ந்தது.  

இதுவரை வாழ்க்கையில் என்னை எவரும் அப்படிக் கூப்பிட்டதில்லை.

வெளியே வந்தபோது, சென்.  கில்டா  மண்டபத்தின் இரண்டு விங்குகள்  இடையில் உள்ள புற்தரையான   நிலப்பகுதியில் என்னைப்போல் புதியவர்கள்   நூறுபேரளவில் பிறந்தமேனியாக நின்றார்கள்.

மனிதர்கள் எல்லோரும் ஒன்றான போது  அவர்களது நிறங்கள், உடலமைப்பு,   உறுப்புகள் பலவகையாக இருந்தன.

ஏற்கனவே அறைக்கு வெளியே வரச் சொன்னவன்,   எனது  உடையையும்  கழற்றும்படி  சொன்னான் .  முன்னர் யாழ். இந்துக் கல்லூரி விடுதியில் இருந்ததால் வெறும் உடம்போடு நிற்பது எனக்கு பெரிதாகத்  தெரியவில்லை

கழற்றி விட்டு நிர்வாணமாக அவர்களுடன் சேர்ந்துகொண்டேன் . பலர் தங்கள் அந்தரங்கத்தை ஒரு கையாலோ  அல்லது இரு கைகளாலோ மறைத்தபடி பயத்தால் நடுங்கினாரகள்.  

அந்த விடுதியில் உள்ள புதியவர்கள் எல்லோரும் அந்த இடத்திற்கு வந்து விட்டார்கள் என்று  உறுதியானதும்,   எங்களுக்கு உடற் பயிற்சிக்கான கட்டளை பிறந்ததது.   இருப்பது,  எழும்புவது,  ஒற்றைக்காலில் நிற்பது,  தவளைபோல் பாய்வது,   நாய்போல் காலைத் தூக்குவது,   நிலத்தில் உருளுவதுமென பல வகையான கட்டளைகள் பலரிடமிருந்து வந்தது. எங்களது இந்த உடற்பயிற்சிகளை பழைய மாணவர்கள் ஏதோ ஒலிம்பிக் விளையாட்டாக பார்த்துக்கொண்டிருந்தார்கள்.  

அரைமணித்தியாலத்தில் நான் களைத்துவிட்டேன்.  மெதுவாக அசைந்து கொண்டிருந்தபோது,  ஒருவன் வந்து  முன்னால் நின்ற,  மிகவும் பருமனாக இருந்தவனது குஞ்சாமணியை பிடிக்கச்  சொன்னான்.   நான் திடுக்கிட்டு  பின் வாங்கினேன்.  பின்வாங்கிய என்னை அவன் விடவில்லை . மீண்டும் தொடர்ந்து கட்டளையிட்டபடியிருந்தான். நான் முன்னால் நின்றவனது முகத்தை பார்த்தேன். அவனது உடல்  பருமனாக இருந்தாலும் பால் வடியும் குழந்தை போல் முகமும் குஞ்சாமணியும் இருந்தது. .அவன் என்னைப்  பார்த்துவிட்டு  முகத்தை திருப்பினான்.  உடனே அவனுக்கும் அதே கட்டளை.   அவன் தயங்காமல் சொன்னதைச் செய்தான். ஐந்து நிமிடம் ஒருவரது குஞ்சாமணிகளை  பிடித்துக்கொண்டிருந்த பின்னர் . “போங்கடா” “ என்றார்கள். அந்த நூறு பேரில் நாங்கள் இருவருமே விரைவாக அறைக்குச்  சென்றவர்கள்.  

நிலத்தின் புல் , புழுதி எல்லாம் அப்பியபடி, மண் சுமந்த மேனியனாகச் சென்று குளித்தேன். வேர்த்த உடலுக்கு குளாயில் வந்த  மகாவலி கங்கையின் குளிர் தண்ணீர் இதமாக இருந்தது. அத்துடன் றாகிங் என்ற பயம் அந்த குளியலில் கரைந்தோடியது . இவங்கள் மயிர்கள்,  இதுக்குமேல் என்ன செய்யப் போகிறார்கள்?  பார்த்துக் கொள்ளலாம் என்ற தைரியமான நினைவும் உதித்தது. அப்போது உடல் முறுகியது. வீரனாக சாப்பிடச் சென்றேன்.

முதல் பதினைந்து நாட்கள் வெள்ளை உடுப்போடு போகவேண்டும் . மிருகவைத்திய மாணவர்கள் முக்கிய பாடங்களில் இரண்டை மருத்துவ பல் வைத்திய மாணவர்களோடு சேர்ந்து பயிலவேண்டும். நாங்கள் பாடம் நடத்தும் மண்டபத்துள் நுழையும்போது நாய்போல் குரைத்தபடி போகவேண்டுமென்றார்கள்.

அப்படியே குரைத்தபடி சென்றோம். 200 பேர்கள் கொண்ட பெரிய மண்டபத்தில் எங்கள் பாடம் நடந்தது . நான் தாமதமாக சென்றபோது எனக்கு மண்டபத்தில் கடைசி இடம் கிடைத்தது.  ஒரு பெண் ஆசிரியர் வந்து ஆங்கிலத்தில் நடத்திய பாடம்,  போட்டில் எழுதிய எழுத்து  எனக்குத் தெரியவில்லை. பக்கத்தில் இருந்த ஒருவனிடம் கேட்டபோது,  தனக்குத் தெரிகிறது என்றான்.  அப்பொழுது எனக்கு தூரப்பார்வை இல்லை என்ற விடயம் புரிந்தது. இதுவரையில் பெற்றார்களோ ஆசிரியர்களோ கவனிக்கவில்லை . பார்வை குறைபாட்டை புரிந்து கொண்டபோது,   எனக்கு  இருபது வயதாகியிருந்தது.  பின்னாளில்  எனது மகளில் இந்த  விடயத்தை  அவளது  பத்து வயதில் கண்டுபிடித்தோம்.  எனது பேரனுக்கு ஐந்து வயதில் கண்ணாடி  அணிவிக்கிறோம்.

சென்னை

” IS  IT TRUE TELO KILLED KAVALOOR JEGANATHAN…? ”

” YES ”

முகநூலில் ஒரு நண்பரிடம் சமீபத்தில் பெற்றுக்கொண்ட பதில்தான் இங்கு மேலே சொல்லப்பட்டது.

சென்னையில் தமிழர் மருத்துவ நிலையம் (MUST) நடத்திய காலத்தில் நடந்த விடயங்களை முன்னர் எழுதிக்கொண்டிருந்தேன்.

நான் எழுதும் சில விடயங்கள் சிலரை பாதிக்கும் என்ற தயக்கத்தின் காரணத்தால்தான் அந்தப்பத்தியை இடை நிறுத்தியிருந்தேன். சமீபத்தில் எனது முகநூலில் ஒரு நண்பரால் எழுதப்பட்ட விடயம் எனக்கு அதிர்ச்சியைத் தந்தது. இதுவரையும் நான் யோசிக்காத ஒரு புதிரின் யன்னலைத் திறந்து காட்டியது. அவருக்கு எனது நன்றியைத் தெரிவித்துக்கொள்கிறேன். அவரது பெயரை இங்கு குறிப்பிடவில்லை.

85 ஆம் ஆண்டளவில் சென்னையில் ஒரு மாலை நேரம். ஆதவன் மறைந்து சென்னை நகரத்தின் மின்சார விளக்குகள் எரியத் தொடங்கிவிட்டன. நான் சூளைமேடு வீதியில் உள்ள தமிழர் மருத்துவ நிலையத்தில் இருந்து ஈழமக்கள் விடுதலை முன்னணியினர் நடத்திய தகவல் நிலையத்திற்குச் சென்றேன். அதிக தூரமில்லை. ஐந்து நிமிட நடை போதுமானது.

மாலைப் பத்திரிகையான மக்கள் குரல், அவர்களது அலுவலகமான எபிக்கிற்கு  (EPIC ) வந்திருக்கும். வீடு செல்வதற்கு முன்பு இலங்கையில் நடந்த போர் செய்திகளைப் பற்றி தெரிந்து கொள்ளவேண்டும் என்பது எனது நோக்கம். எபிக் கட்டிடத்தில் ஏப்பொழுதும் என்னை வரவேற்கும் இயக்கத் தோழர்கள் இருப்பார்கள்.

அந்த இரண்டு மாடிக் கட்டிடத்தின் அருகே சென்றபோது,  இருட்டில் ஒரு பெண் ஒரு குழந்தையை நெஞ்சில் அணைத்தபடி நிற்பதைக் கண்டேன். உண்மையில் அந்தக் குழந்தை பெரிய குழந்தை என்பதால் அந்தப் பெண் சுமக்கும் பாரம்  அவள் முகத்தில் தெரிந்தது.

நான் அருகில் சென்றபோது அந்தப் பெண் சிரித்தாள்.

தெரிந்த முகமாக இருந்தாலும் உடனடியாக அடையாளம் தெரியவில்லை.

தயங்கியபடி ,  ‘ நீங்கள்?’ என்றேன்.

‘ஜெகநாதனின் மனைவி. எங்கள் வீட்டுக்கு நீங்கள்  வந்திருக்கிறீர்கள்’

‘அதுதானே மனதில் நினைத்தாலும்,  உடனே ஞாபகம் வரவில்லை. மன்னிக்கவும். ஒரு நாள் பார்த்தது அல்லவா. ’ என்றேன்

ஜெகநாதன் எனப்படும் காவலூர் ஜெகநாதன், என்னுடன் யாழ். இந்துக்கல்லுரி விடுதியில் இருந்தவர். ஒரு வகுப்பு முன்பாக படித்தாலும்,  ஓல்ட் போடிங் என்ற அந்த விடுதியில் எனது பக்கத்துக் கட்டில் அவருடையது. ஒன்பதாவது, பத்தாவது வகுப்புகளில் படித்தபோது எங்கள் கட்டில்களுக்கிடையே கபேட் எனப்படும் சிறிய மர அலுமாரி பிரிக்கும். படுக்கும் போதும், நித்திரையிலிருந்து விழிக்கும் போதும் ஒருவரது முகத்திலே ஒருவர் விழிப்போம். கிட்டத்தட்ட இரண்டு வருடங்கள் இப்படி அருகருகே வாழ்ந்தோம். எனது குடும்பத்தினர் எழுவைதீவில் இருந்து யாழ்ப்பாணம் வந்ததால்,  பிற்காலத்தில் விடுதியை விட்டு விலகினேன். அதன் பின்னர் எமக்கிடையே எந்தத் தொடர்புமில்லை.

சில வருடங்களின் பின்பாக பேராதனைப் பல்கலைக்கழகத்தில் மிருக வைத்திய பீடத்திலிருந்து நான் படித்த காலத்தில்,  பேராதனை சந்தியை நோக்கி எனது காதலியுடன் ( தற்போதைய எனது மனைவி ) போய்க் கொண்டிருந்தபோது,  எதிர்பாராமல் சிரித்தபடியே வந்து கொண்டிருந்த வேட்டியணிந்த ஜெகநாதனை சந்தித்தேன். அவனைப் பார்த்து ஆச்சரியப்பட்டேன். ( பேராதனையில் வேட்டியுடன் திரிபவர்கள் அரிது. குறிஞ்சிக் குமரன் கோவிலுக்கு செல்பவர்களில், மிகக் குறைந்தவர்களையே வேட்டியுடன் கண்டிருக்கிறேன்).

‘ என்னடாப்பா…  என்ன செய்கிறாய் ?’

பக்கத்தில் உள்ள விவசாயத் திணைக்களத்தை நோக்கி கையை காட்டிவிட்டு, ‘இங்கு வேலை செய்கிறேன்” என்றான்

அதன் பின்பும்  எங்களுக்கிடையே தொடர்பு இல்லை. ஆனாலும் இந்த ஜெகநாதனே காவலூர் ஜெகநாதன் என்ற பெயரில் கதைகள்  எழுதுபவர்  என்பதை பல வருடங்களின் பின்பு சிலர் சொல்லக் கேள்விப்பட்டேன். இலங்கையில் இருக்கும்வரை எந்த இலக்கியவாதியையோ எழுத்தாளரையோ எனக்குத் தெரியாது.

85 ஆம் ஆண்டு என நினைக்கிறேன். கோடம்பாக்கத்தில் லிபேர்ட்டி தியேட்டர் அருகே நான் குடியிருந்த காலத்தில்,  ஒரு நாள் நுங்கம்பாக்கம் சாலையை கடந்து சென்றபோது எனது கையை பிடித்து இழுத்தவரைத் திரும்பிப் பார்த்தால் அது நமது ஜெகநாதன். அதே வேட்டி, அதே சிரிப்பு.

வீதியில் நின்று கதைத்தபோது ‘வா வீட்டுக்கு. அருகில்தான்’ என பலவந்தமாக இழுத்துக்கொண்டு ஓட்டோவில் எறினான். பல சந்துகள் கடந்து அவனது வீட்டிற்கு சென்றோம். சிறிய வீடு. மனைவியையும் குழந்தையையும் அறிமுகப்படுத்தியதுடன் அன்று மதிய உணவும் தந்தான்.

நான் அவனது வீட்டில் சாப்பிட்ட சில காலத்தின் பின்பே அவனது மனைவியை ஈழமக்கள் புரட்சிகர முன்னணியின் எபிக் அலுவலக வாசலில் கண்டேன்.

‘ எதற்காக இந்த இடத்தில் நிற்கிறீர்கள்?’

‘அவரை இரண்டு நாட்களாக காணவில்லை. அதுதான் இவர்களைக் கேட்க வந்தேன்.’

‘யாரைப் பார்க்கவேண்டும்?

தலைவர் புத்மநாபாவை’

‘சரி என்னுடன் வாங்கோ’

மேல் மாடிக்கு கூட்டிச் சென்றேன். அங்கு இருந்தவர்களிடம் இரஞ்சன் தோழரை பார்க்க முடியுமா? என வினவினேன் (பத்மநாபாவை இரஞ்சன் என பலர் அழைப்பார்கள்)

‘அறைக்குள் இருக்கிறார்’

நான் சென்று கதவை தட்டியபோது,  ‘நடேசன் தோழர்’ என விளித்தார்.

வேறு சிலரும் இருந்தார்கள்.  யார் யார் என்பது மறந்துவிட்டது.

‘உங்களிடம் ஒரு விருந்தாளியை கூட்டி வந்தேன் ‘

‘யார் அது ?   ‘

‘காவலூர் ஜெகநாதனின் மனைவி. குழந்தையுடன் வந்து வாசலில் நிற்கிறார்.’

அவர்  தனது தலையில் கை வைத்தபடி ‘இதைப்பற்றி எங்களுக்குத் தெரியாது.’  என்றார்.

‘ உங்களுக்குத் தெரியாதென்றால் யாரைக் கேட்கவேண்டும் என சொல்லுங்கள். ஜெகநாதன் எனது பாடசாலைத் தோழன்.’

சிறிது நேரத்தின் பின்பு,  ‘ பாலகுமாரிடம் கேளுங்கள். நான் சொன்னதாகச் சொல்லுங்கள்.’  என்றார்.

நான் வெளியே வந்து ஜெகநாதனின் மனைவியிடம் சொன்னேன். ‘இவர்கள் தங்களுக்குத் தெரியாது என்கிறார்கள் அத்துடன் ஈரோஸ் பாலகுமாரை கேட்கும்படி கூறினார்கள். எனக்கு ஒரு நம்பிக்கை இவர்களுக்கு இதில் சம்பந்தமிராது. அப்படி இருந்தால் என்னை இதில் தலையிடவேண்டாம் என சொல்லியிருப்பார்கள்’எனச்சொல்லிவிட்டு,

ஈரோஸ் பாலகுமாரின் அலுவலகத்திற்கு ஓட்டோவில் கூட்டிச் சென்றேன்.

அவர்களது இடம் அதிக தூரமில்லை. வடபழனி என நினைக்கிறேன்.

நான் அவர்களது அலுவலகத்திற்குச் சென்றபோது பாலகுமார், மேல்மாடியில் நின்று என்னைப் பார்த்தார்.

 ‘ என்ன இந்தப் பக்கம்?  ‘  என மாடியில் இருந்தபடியே  அவர் கேட்டபோது,

‘காவலூர் ஜெகநாதனது மனைவி, கணவனைத்தேடி ஈ. பி. .ஆர். எல்.  எஃப் அலுவலகத்திற்கு வந்தார். அங்கு பத்மநாபா உங்களை கேட்கும்படி அனுப்பினார்’

‘எங்களுக்கத் தெரியாது’

 ‘ இப்படியே இருவரும் சொன்னால் என்ன செய்வது?

‘உண்மையில் எங்களுக்குத் தெரியாது’ என பதிலளித்துவிட்டு பாலகுமார் உள்ளே சென்றார்.

அந்தப் பதில் எனக்கு ஈரோஸ் பாலகுமார் மீது சந்தேகத்தை வளர்த்தது. அத்துடன் பாலகுமாரின் மீது ஆத்திரத்தையும் உருவாக்கியது.

ஜெகநாதனது மனைவி அழுதபடி இருந்தபோது, எனக்கு வேறு வழி தெரியவில்லை . அவரை மீண்டும் அவரது வீட்டில் விட்டு விட்டு நான் வீடு திரும்பினேன்.

எல்லா இயக்கங்களும் அங்கம் வகித்த தமிழர் மருத்துவ நிலையத்தின் காரியதரிசியாக நான் இருந்ததால் பலரோடு எனக்கு தொடர்பு இருந்தது. அதே நேரத்தில் இவர்களது ஆயுதப்போராட்டத்தில் நான் நம்பிக்கை கொண்டிருந்த காலம். ஜெகநாதனது விடயத்தை வேறு எப்படி மேலே எடுப்பது என புரியாததால் அதற்குப் பின்பு ஜெகநாதனது மனைவியைத் தொடர்பு கொள்ளவில்லை. பின்பு ஜெகநாதன் கொலை செய்யப்பட்டதாக அறிந்தேன். மிகவும் மனவருத்தமடைந்தேன்.

கொலைக்கான காரணங்களை பலர் பலவிதமாக கூறினார்கள். இலங்கை அரசாங்கத்தின் ஏஜண்ட். தனிப்பட்ட விவகாரம். அதைவிட பணப்பிரச்சினைகள்  என பல ஊகங்களுக்கு மத்தியில் அந்தக்கொலை மர்மமாக இருந்தது. இதே வேளையில் அவுஸ்திரேலியாவுக்கு நான் புறப்படுவதற்கு முன்பு , ஈரோஸ் நான்கு கொலைகளையே அதுவும் மதுரையில் செய்தார்கள் என தமிழ் நாட்டு இரகசிய பொலிஸார் கூறியிருந்தார்கள்.

ரெலோ, விடுதலைப்புலிகள், புளட் என்பன ஏராளமான கொலைகளை தமிழ்நாட்டு மண்ணில் செய்திருந்தனர்.

இந்திய, தமிழ்நாட்டு பொலிசார் இலங்கையர் இயக்கங்களால் கொலை செய்யப்படுவதற்கு எதிராக நடவடிக்கை எடுக்காத போதும், எங்கெங்கு எவ்வளவு பேர் கொலை செய்யப்பட்டார்கள் என்ற புள்ளி விபரங்களை சரியாக வைத்திருந்தனர். இலங்கைக்கும் இந்தியாவிற்கும் இடையில் கடல் பிரதேசத்தில் நடந்த கொலைகள் சில  அந்த எண்ணிக்கையில் தப்பியிருக்கலாம் .

என் மனதில் காவலூர் ஜெகநாதன் விடயம் பலகாலமாக புதிராக இருந்தது. இதற்கு அப்பால் ஜெகநாதனது தம்பியான டான் தொலைக்காட்சி குகநாதன் 2009 இல் இருந்து எனக்கு நெருங்கிய நண்பராகியதும் அவருக்கு இதுவிடயத்தில் ஏதாவது துப்பு கிடைத்ததா என பல முறை விசாரித்திருக்கின்றேன்.

இப்படி புதிராக இருந்த விடயத்தை, ரெலோவில் இருந்த ஒருவர் முகநூலில் பதிவுசெய்த குறிப்பு என்னைத் திடுக்கிடவைத்தது. அவரது கூற்றின்படி சின்மையா நகரில் வைத்து இலங்கை ஏஜெண்ட் என்ற சந்தேகத்தில் காவலூர் ஜெகநாதன் ரெலோவால் கொலை செய்யப்பட்டார் எனச்சொல்லப்பட்டிருந்தது.

அக்காலத்தில் ரெலோவுக்கு பொறுப்பாக இருந்த சிறிசபாரட்ணம் இப்போது இல்லாதபோதிலும்,  அந்த இயக்கத்தின் முக்கியமானவர்கள் இன்னமும் இருக்கிறார்கள்.

தற்போது முள்ளிவாய்க்கால் விடயங்களைப் பேசும் இவர்கள் தமிழர்களில் முக்கியமானவர்களையும் அதேவேளையில் இயக்கத்துள் உட்கொலைகளையும் ஏன் செய்தார்கள் என்பதை பகிரங்கப்படுத்த வேண்டியுள்ளது. இக்கொலைகள் கால் நூற்றறாண்டுக்கு முன்னால் நடந்தவை என்றாலும் தமிழர்களை தமிழர்களே கொலை செய்த வரலாறு எமக்குண்டு.

போராட்ட இயக்கங்கள் என்ற போதையில் இந்த இயக்கங்கள் அத்துமீறியதுதான் அந்த கறைபடிந்த வரலாறு. 90 ஆம் வருடம் வரையும் விடுதலைப்புலிகள் தவிர்ந்த மற்றைய இயக்கங்கள் சிறிதும், பெரிதுமாக பல கொலைகளை செய்தன.

தற்போதைய அரசியலில் உள்ள தமிழ் இயக்கங்களின் தலைவர்கள் முள்ளிவாய்க்காலில் இராணுவத்தின் கொலைகளை கண்டிக்கிறார்கள். சிறையில் வைத்திருக்கும் தமிழ் கைதிகளைப்பற்றி பேசுகிறார்கள். அது பற்றி அறிக்கை விடுகிறார்கள். ஆனால்,  பழைய இயக்கங்களை மீண்டும் காவியபடியே வலம் வருகிறார்கள். இயங்கங்களின் செயல்களுக்கு விளக்கமளிப்பதுடன் கொலை செய்யப்பட்ட தமிழ் இளைஞர்கள் யுவதிகளின் தாய் தந்தை சகோதரங்களிடத்தில் அவர்களுக்கு என்ன நடந்தது?  என்ற விளக்கத்தையாவது வெளிப்படுத்தவேண்டிய கடப்பபாடு உள்ளது.

காணாமல் போன பொதுமக்களை தேடித்தருமாறு ஆணைக்குழுவின் முன்னால் உறவினர்கள் நிற்கிறார்கள். அதுபோன்று ஆயுதம் ஏந்திய தமிழ் விடுதலை இயக்கங்களினால் காணாமலாக்கப்பட்டவர்கள் பற்றி அந்த இயக்கங்களின் இன்றைய தலைவர்கள் என்ன சொல்வார்கள்?

நான் விடுதலைப்புலிகளை விட்டுவிடுகிறேன்.

விசர்நாய் வைரஸ் தொற்றிய நாய்போன்று  தமக்கு உடன்பாடற்றவர்கள் என கருதியவர்களையெல்லாம் இன, மத, பாகுபாடில்லாமல்  அது கொலை செய்தது. அதே வைரசின் தாக்கத்தால் அது பதினைந்து நாட்களில் இறந்துவிடும்.

தற்போதைய இலங்கை அரசியலில் உள்ள தமிழரசுக்கட்சி வழிவந்தவர்களைத்தவிர,  அவ்வாறு வராத  முன்னர் ஆயுதம் ஏந்திய  தமிழ் விடுதலை இயக்கங்களின் தலைவர்கள் பொறுப்புக் கூறவேண்டியவர்கள். இந்தத் தமிழ் இயக்கங்கள் இலங்கையிலும் பலரை கொன்றிருக்கிறன. சில தலைவர்களிடத்தில் இரத்தத்தின் கறை படியாத போதிலும்,  அவர்கள் அணிந்துள்ள வேட்டிகள் சட்டைகளில் எத்தனையோ அப்பாவிகளின் இரத்தக்கறையுள்ளது.

இலங்கை அரசின் உளவாளி, சமூக விரோதிகள், துரோகிகள் முதலான குற்றச்சாட்டுக்களை சுமத்தியே பலர் இந்த இயக்கங்களினால் கொலை செய்யப்பட்டார்கள். இவ்வாறு இந்த இயக்கங்கள் முன்வைத்த குற்றச்சாட்டுகளையே பின்னாளில் விடுதலைப்புலிகள் இவர்கள் மீது வைத்தார்கள்.

இதில் இருந்து தெரிவது என்ன ?

ஒவ்வொருவரும் பலமாக இருக்கும் காலத்தில்,  மற்றவர்கள் மீது போடும் சட்டைகளைத்தான் தற்பொழுது விடுதலைப்புலி ஆதரவாளர்கள் அவர்கள் ஆதரித்த இயக்கத்தின் முக்கியமானவர்கள் மீது போடுகிறார்கள்

தமிழினியின் கூர்வாளின் நிழலைப் படித்தபோது ஒரு விடயம் தெளிவானது. மாத்தையாவை புலிகள் ஏன் கொலை செய்தனர் என்பது தமிழினிக்கு அப்பொழுது தெரியவில்லை. அவருக்கு மட்டுமல்ல,  முக்கிய அங்கத்தினர்களான கருணா என்ற முரளிதரனுக்கோ கே. பி. என்ற பத்மநாதனுக்கோ தெரியாது.

இதற்காக யாரையாவது பிடித்து தண்டனை கொடுக்கவேண்டும் என்பது எனது நோக்கமல்ல.

அந்தக்கொலைகளை யார் செய்தனர்?

ஏன் செய்தார்கள்? என்பதை எமது சமூகமும் கொல்லப்பட்டவர்களின் உறவினர்களும் அறிந்து கொள்வது அவசியம்.

குறைந்த பட்சமாக செய்த தவறுகளை ஒப்புக்கொள்ளவேண்டும். அத்துடன் பிராயச்சித்தமாக பழைய சட்டைகளான இயக்கங்களையும் விட்டு வெளியே வருவதன் மூலமே மக்களுக்கு நம்பிக்கை தர முடியும். பாவ விமோசனமும் கிடைக்கும்.

ஈழ மக்கள் புரட்சிகர விடுதலை முன்னணி தனது பெயரை மாற்றிய விடயம் வரவேற்கத்தக்கது. மற்றவர்களுக்கு இது முன்மாதிரியாக அமையவேண்டும்.

மெல்பன்

இன்பத்தமிழ்ஒலி பாலசிங்கம் பிரபாகரன்

உதயம் மாத பத்திரிகையின் முதல் இதழ்  1997 சித்திரையில் வெளிவந்தது . எனது  கிளினிக்கும் 1997 மே மாதத்தில் திறக்கப்பட்டது. இரண்டும் ஒரே  காலத்தில் உருவாகியபோது எனது மனம் உதயம் பத்திரிகையை நடத்துவதிலேயே குறியாக  இருந்தது.  ஒரு விதமான  ஆர்வ  நிலையில் இருந்தால் மட்டுமே பத்திரிகை நடத்தமுடியும்.

பல காலமாக பெரிய மருத்துவ கிளினிக்குகள் இருந்த இடத்தில் நான் எனது  தொழில்த்துறையைத்  தொடங்கி இருந்தேன் என்பதால்,   ஆரம்ப காலத்தில் மிகவும் குறைவானவர்களே எனது கிளினிக்கிற்கு தமது  செல்லப்பிராணிகளைக் கொண்டு வந்தார்கள்.  அதைவிட சுற்றாடல் முழுவதும்   வாழ்ந்த அவுஸ்திரேலியர்களே நாய் பூனை வளர்ப்பவர்கள். அவர்களுக்கு புதிதாக ஒரு வித்தியாசமான நிறமும்,  பேச்சுத் தொனியும் கொண்ட ஒருவனை நம்பி வருவதற்கான தேவையில்லை. இதை நிறபேதம் என்று நான் சொல்லவில்லை.

கால்நூற்றாண்டுகளின் பின்பு பார்த்தால்,  பல இலங்கை –  இந்திய மிருக வைத்தியர்கள்  இங்கே தொழில் நடத்துகிறார்கள்.  அக்காலத்தில் நான் மட்டுமே வெள்ளைக் கலர் மற்றும் அவுஸ்திரேலிய பல்கலைக்கழகத்திலிருந்து வெளிவராத மிருக வைத்தியராக மெல்பனில் மட்டுமல்ல,  முழு அவுஸ்திரேலியாவிலும்  தொழில் தொடங்கியவன்.

வெள்ளைப்  பஸ்மதி அரிசிக் குவியலில் ஒன்றிரண்டு  எள்ளு விழுந்தது போன்றது அவுஸ்திரேலிய மிருக வைத்தியத்துறை.   அக்காலத்தில் இலங்கை , இந்தியர்  சிலர்  மாடுகளை வெட்டுமிடத்தில் அரச மிருக வைத்தியர்களாக இருந்தார்கள். மெல்பனில் படித்த மலேயா சீனர்கள்  சிலர்  கிளினிக் வைத்திருந்தார்கள்.   அவுஸ்திரேலியாவில்  மிருக வைத்தியதுறைக்கு போட்டி அதிகம்.   அக்காலத்தில் மெல்பனின் பல்கலைக்கழகத்தின் மிருகவைத்தியத் துறையில்  நாற்பது இடங்களுக்கு, ஆயிரம் பேர் போட்டியிடுவாகள்.

பத்திரிகை விடயத்தில் பலர் ஊரோடு ஒத்துப்போகும்படி அறிவுரை சொன்னார்கள். ஆனால்,   நான் எனது நண்பர்களோடு திட்டமிட்ட விடயம். கை விடமுடியாது.   மனதில் வேகமிருந்தாலும்  பல விடயங்களை நான்  திட்டமிட்டே செய்பவன். அத்துடன் திட்டம்  A தோற்றால்,  திட்டம் B க்கு தயாராகும் குணமும் என்னிடம் இருக்கும்.   அத்துடன் C  திட்டத்தை  உறங்கு நிலையில் வைத்திருப்பேன் .  எனது பத்திரிகை  பணியால்   குடும்பத்தில் நெருக்கடி ஏற்படாது பார்த்துக் கொள்ளவேண்டும் என தீர்மானித்தேன்.

நான் முன்னே  செல்ல என்னிடம்  மூன்று  காரணங்கள் இருந்தன. ஒன்று எனது மனைவி  சியாமளாவின் வேலை நன்றாக நடப்பதால் பண நெருக்கடியில்லை. இரண்டாவது இந்தப்  பத்திரிகையின் மூலம் நாம் வாழும் சமூகத்திற்கு நாம் நமக்கு தெரிந்த விடயத்தைச்  சொல்லவேண்டும்.  இலங்கையில் நடக்கும் போரை நோக்கி   பரணி பாடும் சிட்னி , மெல்பன் வானொலிகள், அதில் யார் விடுதலைப் புலிகளுக்கு அதிகமாக குழல்  ஊதமுடியும் எனப்போட்டி போட்டார்கள்.  இந்த வானொலிகளில்  பலர் அரசியல் ஆய்வாளர்கள் என்ற பட்டத்தை விட்டுக் கொண்டு,   மக்களை தவறாக வழி நடத்தினார்கள். மூன்றாவதாக  இங்கிருந்த தமிழர்  ஒருங்கிணைப்புக் குழுவினரால் எமது தமிழ்  அகதிகள் கழகத்தில்  தனிபட்டரீதியில்  நான் பட்ட அவமானத்தை நான் மறக்கவுமில்லை.

ஆரம்பத்தில் உதயம் பத்திரிகையை ஒரு பொருட்டாக இங்குள்ள விடுதலைப்புலி ஆதரவாளர்கள்  மதிக்கவில்லை.   “ இவங்களால் எப்படி பத்திரிகை நடத்த முடியும் ..?  “ என்று அவர்களில்  முக்கியமானவரான   எஸ்.பி. எஸ். வானொலி ஊடகவியலாளர்  ஜோய் மகேஸ்  என்பவர்  பலர் மத்தியில்  சவால் விட்டார்.

ஆரம்பத்தில்  பத்திரிகைகளை இலவசமாக கொடுத்தோம்.   பின்பு பணத்திற்கு விற்றோம்.  ஆனால்,  எங்களால் மெல்பனில் மட்டுமே விற்கமுடிந்தது. பத்திரிகையோடு சம்பந்தமானவர்கள் மெல்பனிலே இருந்ததால் மற்றைய மாநிலங்களில் விற்பனையாகவில்லை . அத்துடன் பல விளம்பரதாரர்கள்  பத்திரிகையை  இலவசமாக கொடுத்தால், அதற்கு  விளம்பரம் தருவதாகச் சொன்னார்கள். அதனால் இரண்டாயிரம் பிரதி அச்சடித்த பத்திரிகையை ஐயாயிரமாக கூட்டினோம் . அத்துடன் அரைவாசிக்கு மேல் ஆங்கில பகுதியாகவும் அதனை பதிவேற்றி  சிங்கள இனத்தவர்   மற்றும் இந்தியார்களின்  கடைகளிலும் வைத்தோம்.

இக்காலத்தில் ஒரு முக்கிய விடயம் நடந்தது . சிட்னியில் இன்பத்தமிழ் வானொலி என்ற பெயரில் 24 மணிநேரம் ஒலிபரப்பான   வானொலியை பாலசிங்கம் பிரபாகரன் நடத்தினார்.  அதை நடத்துவதற்கு அவர் பலரிடம்,  நீ—ண்—ட  கடனாக   பணம் கேட்பார். அவர் என்னிடமும் கேட்டபோது நான் அவருக்கு 500  டொலர் பணம் கொடுத்து விட்டு,  “ நீங்கள் இதனைத் திருப்பித் தரத்தேவையில்லை. ஒவ்வொரு மாதமும் எமது உதயம்  பத்திரிகை வெளிவந்ததும் அது பற்றிய  விளம்பரத்தை அறிவிக்கவும் “ என்று நான் சொன்ன போது அவர்  அதற்குச் சம்மதித்தார்.

அதன் பிரகாரம்   ஒவ்வொரு மாதமும்  உதயம் வெளிவந்ததும்  அந்த இதழில் இடம்பெற்ற   முக்கிய செய்திகளை அவருக்கு நான் தொலைநகலில் அனுப்புவேன்.  அவர் அதனைத்  தனது ஆனந்த இரவு என்ற பரபரப்பான வெள்ளிக்கிழமை  ஒலிபரப்பு நிகழ்வில் விளம்பரம் செய்வார்.  உண்மையில் உதயம் பிரபலமாகியதற்கு ஆரம்பகர்த்தா அவரேதான்.

 பிற்காலத்தில்  எம்மால்  சகிக்கமுடியாத  அவரது செயற்பாடுகளை  நாம்  விமர்சித்தபோது,  எங்களையும்  எமது பத்திரிகையையும் அவதூறாகப்  பேசினார்.  அவருக்கு பணம் கொடுத்து நாம்  செய்த விளம்பரத்தை விட  அது எங்களுக்கு மிகவும் பெரிய கொடையாகியது.  

 அவர் அவ்வாறு அவதூறு பொழிந்து  பிரபலமாக்கியதால் உதயம் பிரபலமாகியது.  நானும் பத்திரிகையாளனாகவும் எழுத்தாளனாகவும் உருமாறியதற்கு  இன்பத் தமிழ் வானொலி பிரபாகரனும் மிக முக்கிய  காரணம்.

ஊரில் விவசாயிகள், ஆரம்பத்தில்  செடியொன்றை  நடுவதற்கு  முன்பு  முன்பு  மாட்டுச்சாணி மற்றும் கோழியின்  கழிவுகளை  உரமிடுவார்கள்.  அதற்கு  குழி உரம் என்பார்கள்.  அப்படி உதயத்திற்கு  குழி உரம் இட்டவர் பாலசிங்கம் பிரபாகரன்.

 அவருக்கு   நன்றி சொல்லவேண்டும்.    ஆனால்,   உதயத்தின் பிரபலம் எதிர் விளைவுகளையும் கொண்டு வந்தது.  

அதுபற்றி  பின்பு பார்ப்போம்.

( தொடரும் )

Posted in Uncategorized | பின்னூட்டமொன்றை இடுக

ஊரடங்கு வாழ்வு

Posted in Uncategorized | பின்னூட்டமொன்றை இடுக

வரலாற்றை எழுதியவரது , வரலாற்றுக்குச் சாட்சியானேன்.

நடேசன்

1980களில் நான் சென்னையிலிருந்த காலத்தில்,  என்  மாணவப் பருவத்து நண்பனான இரகுபதியை சந்தித்ததேன். அக்காலத்தில்தான்  இரகுபதியின் ஆய்வு நூல் சென்னையில் பதிக்கப்பட்டது.  இராமாயணத்தில் அணிலாக Early Settlements in Jaffna என்ற ஆய்வு  நூலின்  பதிப்பில் எனது பங்கும் இருப்பதால் சில  உண்மைகளை விளம்ப விரும்புகிறேன்.

வரலாற்றை,  வரலாற்றியல் மரபோடு பதிவிட விரும்புவர்கள்,  அதைத் தாங்களே தேடி அறிந்து பதிவிடுவது நல்லது. மரபைக் கவனிக்காத கூற்றுகளுக்காக ஒதுங்கி இருக்கும் நண்பரை  இழுத்து வருவதற்கு எனக்குப் பிரியமில்லை.  இருப்பினும், நூல் பதிக்கப்பட்ட காலத்தில் சென்னையில் வாழ்ந்து , விடயங்களைத் தெரிந்துகொண்டு, இந்த நூலுக்கு நிதியுதவி வழங்கியவருள் ஒருவன் என்ற முறையில் எனக்குத் தெரிந்தவற்றைச் சொல்லவேண்டும்.

பத்மநாப ஐயரின் அமுதவிழாவின் சூம் நிகழ்வில், மு. நித்தியானந்தன் கூறிய விடயங்கள் மூன்று;  முதலாவது,  பத்மநாத ஐயர் அபாயகரமான சூழலில் தனியாக நூற்பிரதியை எடுத்துச் சென்றார் என்பது. பத்மநாப ஐயரும் பொ. இரகுபதியும் ஒன்றாகச் சேர்ந்துதான் கடல் வழியாகப் பயணித்தார்கள் என்பதை பத்மநாப ஐயரே பதிவிட்டிருக்கிறார்.  நித்தியானந்தன் கூற்று மாறுபட்டுத் தொனிப்பது ஏன்?

இரண்டாவது, நூலாசிரியர் தனது நூலில்  பத்மநாப ஐயருக்கு நன்றி தெரிவிக்கவில்லை என்பது. நூலின் நன்றியுரையில் பெயர் குறிப்பிட விரும்பியிராத  நண்பர் ஒருவர் (A friend of mine who wishes to remain anonymous) பதிப்பிற்கு முன்முயற்சி எடுத்து அடித்தளமிட்டார் என்று நூலாசிரியர் குறிப்பிட்டிருக்கிறார். அது தனக்குரியது என்று பத்மநாப ஐயர் பல ஆண்டுகளுக்குப்பின் பூடகமாக ஏற்றுக்கொண்டதுடன்,  தன் முயற்சியால் வந்த நூல்களின் பட்டியலில் இந்நூலையும் இணைத்திருக்கிறார். இதை நூலாசிரியர் இதுவரை மறுக்கவில்லை.  அது அவர்கள் இருவருக்கும் இடையிலான புரிந்துணர்வு என்று தோன்றுகிறது.

மூன்றாவது , நூற்பதிப்புச் செலவு இந்தியப் பணத்தில் 55000 ரூபா என்றும் , பத்மநாப ஐயரின் முயற்சியால் வந்த பணத்தில் நூல் பதிப்பிக்கப்பட்டு , பின்னர் அது வெளியானபோது திருமதி.  இரகுபதியின் பதிப்பாக வெளியானது என்ற பொருட்பட மு. நித்தியானந்தன் பேசியிருந்தார்.

எனக்குத் தெரிந்தவரை,  பத்மநாப ஐயரின் சேகரிப்பால் முதலில் க்ரியாவில் வைப்பிடப்பட்ட தொகை 10000 ரூபா. வழங்கிய அன்பர்கள் யாரென்று இரகுபதிக்குத் தெரியாமலே இருந்தது.

ஆய்வு நூற்பதிப்பு  அரசியல் பின்னணியற்று இருக்கவேண்டும் என்பதை கருத்திற்கொண்டு இந்த நூற்பதிப்பிற்கான நிதியை எவ்வகையில் பெற்றுக்கொள்ளவேண்டும் என்பது பற்றி தனக்கும் பத்மநாப ஐயருக்கும்  இடையில் ஒரு முன் உடன்பாடு இருந்ததாகவும்,  அந்த உடன்பாட்டின் முக்கியத்துவத்தைக் கவனிக்காமல் , பத்மநாப ஐயர் பின்னர் பிறிதொரு நிதியை தனக்குத்தெரியாமல் பெற்றுக்கொண்டதால், தமிழியல் உறுப்பினராக இருப்பதிலிருந்தும் , தமிழியல் ஊடாக இந்த நூலை வெளிக்கொணர்வதிலிருந்தும் விலகிக்கொள்வதாக எழுத்து மூலம் பத்மநாப ஐயருக்கு  தெரிவித்துவிட்டேன் என்று இரகுபதி அக்காலத்தில் எனக்கும் கூறியிருந்தார்.

ஏற்கனவே பெறப்பட்ட பணத்தை பத்மநாப ஐயர் யார் யாரிடம் கொடுத்து வைத்திருந்தாரோ அவர்களிடமே விட்டுவிட்டதாகவும், அந்தப் பணத்தில் எதையும் பயன்படுத்தவில்லையென்றும்,  அதுவரை நடந்த எழுத்துருவாக்கப் பணச்செலவை தனது குடும்பப் பணத்திலிருந்து க்ரியா பதிப்பகத்திற்கு கொடுத்துவிட்டதாகவும்  இரகுபதி கூறியிருந்தார்.

இதற்குமேல், நூலின் பக்க உருவாக்கம் ,அச்சிடுதல்,  நூற்கட்டு போன்றவை க்ரியாவிற்கு வெளியில்வைத்து நூலாசிரியரின் செலவில்  செய்யப்பட்டு வந்ததை நான் அறிவேன். நிலையைப் புரிந்துகொண்டு நண்பர்கள் சிலர் இயன்ற தொகையைத் தனிப்பட்ட முறையில் உதவியிருந்தோம்.  அது நூலில் பதிவிடப்பட்டிருக்கிறது.

நூல் வெளியான பின்னர், அரைவிலைக்கு மொத்த விற்பனையாக ஒரு தொகைப் பிரதிகள் விற்கப்பட்டு சுதர்சன் கிராபிக்ஸ் அச்சகத்தின் பாக்கி அடைக்கப்பட்டதையும்  நான் அறிவேன்.

திரிக்கப்பட்ட கூற்றுகளைத் திரும்பத்திரும்பக் கூறி வரலாற்று உண்மைகளாக்க முயற்சிப்பதும் வரலாற்றின் பெயராலேயே நடைபெறுகிறது.  கூற்றுகளைச்  சீர்தூக்கி உண்மைகளையும் நோக்கங்களையும் உய்த்துணர்வதே வரலாறு என்பதற்காகவே எனது சாட்சியம் இங்கு பதிவாகிறது.  

https://www.geotamil.com/index.php/2021-02-11-18-08-43/6820-2021-08-26-17-44-25   

மு நித்தியானந்தனின் பதில் – கிரிதரனின் முகநூலில்

அவுஸ்திரேலியாவிலிருந்து நடேசன் அவர்கள் எழுதியுள்ள பதிவைப்பார்த்தேன்.

  1. பத்மநாப ஐயர் அபாயகரமான சூழலில்  தனியாக நூற்பிரதியை எடுத்துச் சென்றார் என்ற கூற்று மாறுபட்டுத் தொனிப்பது ஏன் என்று கேட்டிருக்கிறார்.  நூற்பிரதியை ஐயர் யாழ்ப்பாணத்திலேயே பெற்றுக்கொண்டு, இந்தியா செல்வதற்கான ஏற்பாடுகளில் இறங்கிவிட்டார். விடுதலைப்புலிகளின் படகில் செல்வதற்கு மாத்தையாவிடம் பேசி  பயண ஒழுங்குகள் செய்யப்பட்டுவிட்டன. அந்நிலையில் தானும் அப்படகில் வரவிரும்புவதாக ரகுபதி கேட்டதன் பேரில், ஐயர் மாத்தையாவிடம் கேட்டு, ஐயர் கேட்பதாலேயே தான் அவரின்  வேண்டுகோளுக்கு இணங்குவதாக மாத்தையா தெரிவித்துள்ளார். மாத்தையாவிற்கு ரகுபதி ஒரு unwanted appendage. ஐயர் வேண்டுகோளின் பேரிலேயே  ரகுபதி அப்பயணத்தில் இணைக்கப்படுகிறார். மாத்தையா இணக்கம்  தெரிவிக்காது போயிருந்தால் ரகுபதி அப்பயணத்தில் சென்றிருக்க முடியாது. ,ஆனால், ரகுபதி பயணித்திருக்காவிட்டாலும் ஐயர் தனது ஒழுங்கின்படி நூற்பிரதியைக்  கொண்டு போயிருப்பார். ரகுபதி அப்படகில் படகு ஓட்டியுடன் போன நாலைந்து பேர்களில் ஒருவர். அவ்வளவுதான்.நூல்பிரதியைக் கொண்டுவந்தது  ஐயர்தான். ரகுபதி  ஒருபோதும் தனது நூல்பிரதியை விடுதலைப்புலிகளின் படகில் தனியே கொண்டு போயிருக்க முடியாது. ஐயர் தனியே கொண்டு போயிருப்பார். அந்த பயண ஏற்பாடு ஒழுங்குகளே ஐயர் செய்ததுதான்.பத்மநாப ஐயரும் பொ.ரகுபதியும் ஒன்றாகச் சேர்ந்துதான் கடல்வழியாகப்பயணித்தார்கள் என்பதில் வாதம் செய்ய by எதுவுமில்லை. ஆனால் நூல்பிரதியைப் புலிகளின் படகு வழி கொண்டு சேர்த்தது  ஐயர்தான்.

2) அந்நூலில் ஐயருக்கு நன்றி தெரிவிக்கவில்லை என்பது உண்மைதான். என் பெயரைப் போடவேண்டாம் என்று ஐயர் வேண்டியது போலவும் , அவருக்குப்பெயர் போடுவதில் விருப்பமில்லை என்ற தொனியில் விளக்கம் தந்து,ஐயர் அதனைப் பூடகமாகப் புரிந்துகொண்டுவிட்டார் என்றும் இருவருக்குமிடையில் இடையிலான புரிந்துணர்வு இது என்றும் நடேசன் தரும் உரையாசிரியர் விளக்கத்திற்கு பதில் எழுதுவது சரியாக இருக்காது.

3) “எனக்குத் தெரிந்தவரை, பத்மநாப ஐயரின் சேகரிப்பால் முதலில் க்ரியாவில் வைப்பிடப்பட்ட தொகை 10000 ரூபா.வழங்கிய அன்பர்கள் யாரென்று இரகுபதிக்குத் தெரியாமலே இருந்தது” என்று நடேசன் கூறுகிறார். இது ரகுபதி அவருக்குச் சொன்னதாக இருக்கவேண்டும். இந்த நூற்பதிப்புப் பிரச்சினை பற்றி 1987லேயே ரகுபதி தன்னிடம் கூறிய வேறு பல தகவல்களையும் நடேசன் கூறுகிறார்.

  • இந்த நூல் பதிப்பிற்கு பாரிஸில் அப்போது வாழ்ந்த கிருஷ்ணகுமாரிடம் ( யாழ்ப்பாணப்பல்கலைக்கழகத்தில் பதிவாளராக இருந்து ஓய்வு பெற்று, தற்போது யாழ்ப்பாணத்தில் இருக்கிறார்) பத்தாயிரம் ரூபாய் கேட்டு, அவர் பணத்தை வழங்க இணங்கி, யாருக்கு அனுப்புவது என்று கேட்டபோது, எனக்கோ ஐயருக்கோ இந்தியாவில் வங்கிக்கணக்கு இல்லாததால், ரகுபதிக்கு வங்கிக்கணக்கு இருந்ததால் அவருடைய வங்கிக்கணக்கிற்கே அந்த பத்தாயிரம் ரூபாய் அனுப்பப்பட்டது.அந்த பத்தாயிரம் ரூபாய் வழங்கிய அன்பர்கள் யாரென்று ரகுபதிக்குத் தெரியாமலே இருந்தது என்கிறார் நடேசன். ஐயரிடமும் இத்தகவலை உறுதி செய்துகொண்டுதான் இதனை எழுதுகிறேன். நடேசன், இதற்குமேல் நான் உங்களுக்கு என்ன சொல்லமுடியும்?
  • 4) பத்மநாப ஐயருக்கும் ரகுபதிக்கும் நிதிபெறுவதில் உடன்பாடு எட்டப்பட்டிருந்தது என்றும் பின்னர் அதனை ஐயர் மீறிவிட்டார் என்று நடேசன் தரும் தகவல் எனக்குப் புதியது.
  • 5) தமிழியல் உறுப்பினர்களை எல்லாம் ஐயர் சேர்த்து வைத்திருந்த கதை எல்லாம் எனக்குத் தெரியாது.நான் ஐயருடன் பல தமிழியல் நூல்களை வெளியிடுவதில் சேர்ந்து உழைத்திருக்கிறேன்.ஆனால், நான் தமிழியல் உறுப்பினன் கிடையாது. யாழ்ப்பாணத்தில் ஓர் ஆலயத்திடம் நிதி உதவி கோரியபோது, அந்த ஆலயத்தினர் formal ஆக ஒரு கடிதம் தருமாறு கேட்டபோது, ஒரு letter head தயாரிக்கவேண்டிய நிலையில் ரகுபதி பெயர் உள்ளிட சில பெயர்களைப்போட்டு ஒரு கடிதம் தயாரிக்கப்பட்டது எனக்குத் தெரியும்.. ஒருவேளை அந்த letter head காரர்கள்தான் தமிழியல் உறுப்பினர்களோ என்று எனக்குத் தெரியாது.

6) பத்மநாப ஐயருக்கு எழுத்துமூலமாக ரகுபதி 1987இல் அறிவித்த கதை எனக்குத் தெரியாது. அப்படி ஒரு கடிதமும் அவர் தனக்கு எழுதவில்லை என்று ஐயரிடம் இன்று கேட்டபோது ஐயர் கூறினார்.(continued)

7) அந்நூலின் விலையை 300 ரூபாய் என்று நிர்ணயம் செய்தது நான்தான். அப்போது க்ரியா ராமகிருஷ்ணன் ‘இந்த விலை அதிகமல்லவா?’ என்று கேட்டார்.

  • 😎 நூல் இறுதிக்கட்டத்தை எட்டியநிலையில்தான், அவர் தான் அதனை அச்சிட்டுக்கொள்வதாகத் தெரிவித்தார்.
  • 9) அதன் பின் அச்சகப் பாக்கி அடைக்கப்பட்ட கணக்கு வழக்கு விபரங்களை நடேசன் 34 ஆண்டுகள் கழிந்தும் துல்லியமாகத் தந்திருக்கிறார்.
  • 10) கூற்றுகளைச் சீர்தூக்கி உண்மைகளையும் நோக்கங்களையும் உய்த்துணர்வதே வரலாறு என்பதுதான் எவ்வளவு அரிய உண்மை! தங்களுக்குத் தெரிந்தது அல்லது தங்களுக்குச் சொல்லப்பட்டதுதான் உண்மை என்று நம்பிக்கொள்வது வசதியானதுதான். ஆனால், சீர்தூக்கிப்பார்க்க இரண்டு பக்கங்களில் நடந்தனவற்றை அறிந்து கொள்ளமுயற்சிப்பதுதான் அறிவு நாணயம் சார்ந்தது. தீர்ப்பு வழங்குவதில் அவ்வளவு அவசரம் தேவையில்லை. மாறுபட்ட கருத்துகள் முன்வைக்கப்பட்டதும் அவற்றை திரித்தல், ரேந்தை பின்னுதல் என்று லேபிள் ஒட்டுவது எல்லாம் இன்று மாமுலாகிப்போய்விட்டது. சிலருக்கு இந்த உண்மைகள் சொல்லப்படும்போது, அவை ஜீரணிக்கக் கஷ்டமாயிருந்தால், இதெல்லாம் எப்பவோ முடிந்தகதை என்று     
  • உபதேசம் அருளும் புனிதர்களாகி விடுகிறார்கள். 
  • அந்த நூலாக்கத்தில் ஐயரின் பங்கு நூறுசதவீதமானது என்று நான் உண்மையாகவே நம்புபவன். அவரது பெயர் அந்நூலில் மிகத் தெளிவாகக்குறிப்பிடப்பட்டிருக்கவேண்டும் என்றும் நான் உறுதியாகச் சொல்வேன்.
  • ஐயர் இல்லாதிருந்தால் அந்த நூல் 1987இல் ஒருபோதும் வெளிவந்திராது. ஒருவேளை காலம் பிந்தி வெளிவந்திருக்கக்கூடும். நடேசன் அவர்களின் பதிவிற்கும் கிரிதரன் அவர்களின் கேள்விகளுக்கும் மதிப்பளித்து நான் அறிந்தவரையில் சொல்லக்கூடியது இவ்வளவுதான். இதற்குமேல் இப்பிரச்னையைத் தொடர நான் விரும்பவில்லை.

கிருண்ணகுமார்  இரகுபதிக்கு அனுப்பவில்லை என்பதற்கு 

ஆதாரம் 1

கிருஷ்ணகுமார் ஆகிய நான் தமிழியல் நூல்  வெளியீட்டுக்காக   நான்  பரிஸில் இருக்கும் போது  காசு பத்தாயிரம்  ரகுபதியின் வங்கிக் கணக்கிற்கு   அனுப்பியதாக தகவல் ஒன்று அண்மையில்  பிரசுரமாகியுள்ளது . இத்தகவல் தவறு. நான் ரகுபதிக்கு எந்தப் பணமும்  அனுப்பவில்லை. ஐயருக்குத்தான் நேரடியாகவோ அல்லது கிரியாவின் வங்கிக்  கணக்கிற்கோ  அனுப்பியிருந்தேன் .

நான் 1986 july இல் யாழ்ப்பாணம் வந்துவிட்டேன்.

நிச்சயமாக, ரகுபதியின் வங்கிக்  கணக்கிற்கோ ரகுபதிக்கோ எந்தப்பணமும் அனுப்பவில்லை என்பதை சகலருக்கும் தெரிவித்துகொள்கிறேன் .

1/09/2021

இராசரத்தினம் கிருஷ்ணகுமார்

யாழ்ப்பாணம்

—————————————————————————————————————————

பொ இரகுபதி லெட்டடர்கெட் மனிதராக தொழிற்பட்டால் எப்படி தமிழியலின முதல் புத்தகத்திற்கு முன்னுரை  எழுதியிருப்பார் ? இரகுபதி தான் சேகரித்த பணத்திலே அந்த புத்தகம் பதிப்பித்ததாக எனக்கு கூறினார்.

ஆதாரம் 2

ஊரடங்கு வாழ்வு என்ற ந சபாரத்தினத்தின்( முன்னாள் யாழ் இந்துக்கல்லூரி அதிபர் -எனது அதிபரும்கூட)  புத்தகம் தமிழியல் சார்பாக பொ ரகுபதியின்  முன்னுரையோடு பொ. இரகுபதி சேகரித்த பணத்தில் வெளியாகியது. தமிழ் உலகத்தினர் வாசிக்கவேண்டிய முக்கிய புத்தகம்

ஆதாரம் 3

Early Settlements in Jaffna என்ற நூலின் typesetting மட்டும் முடிந்திருந்த நிலையில் மேற்கொண்டு அதை க்ரியாவில் வைத்துச் செய்வதில் சிக்கல்கள் இருந்தன. திரு இராமக்கிருஷ்ணனின் ஆலோசனைப்படி க்ரியாவில் வேலை செய்துகொண்டிருந்த நான் அதை எனது வீட்டில் வைத்து முனைவர் இரகுபதியின்

சொந்த வேலையாகத்தான் செய்து கொடுத்தேன். பக்கங்கள், நிழற்படங்கள், வரைபடங்கள் என்ற

அனைத்து layout வேலைகளும் முனைவர் இரகுபதி பக்கத்தில் இருந்து பார்க்க இரவு நேரங்களில் செய்யப்பட்டன. இந்த வேலை பல மாதங்களாக நடந்தது. வேலைக்கான முழுச் செலவையும் முனைவர் இரகுபதியிடம் இருந்துதான் நான் பெற்றுக்கொண்டேன். 

S. Sathiamoorthy

Multi Craft

Chennai

01-09-2021

                                         

Posted in Uncategorized | பின்னூட்டமொன்றை இடுக