நெஞ்சத்தில் நிறைந்த ஆசிரியர்கள்.

jaffnahinducollegeuniversity-of-peradeniya

கரையில் மோதும் நினைவலைகள்
ஒருவர் நமக்கு நல்லவராகவும் மற்றவருக்கு வில்லனாகவும்இருப்பதை பல தடவை பார்த்துள்ளேன்.

2011ல் இலங்கையில் கட்டுநாயக்கா ஏர்போட்டால் வந்து இரவு ஒரு மணியளவில் நீர்கொழும்பிலுள்ள ஒரு கடற்கரையோர ஹோட்டலில் படுத்தேன். அதிகாலை நேரம். கடல் அலைகள் கரைமீது மோதும் ஓசை சங்கீதமாக இருந்தது. ஆனாலும் அவுஸ்திரேலிய நேரத்திற்குப் பழக்கமான உடல் என்பதால் கண் விழித்துவிட்டேன். ஆனால் உடல் அயர்வாக இருந்தது.
எனது மோபைல் சத்தமிட்டது.

நான் இலங்கைக்கு வந்த காலத்திலே எனது மகனோடு எனது மனைவியும் வருங்கால மருமகளின் குடும்பமும் திருமணத்திற்காக நகை, சேலை வகையறாக்களை எடுப்பதற்காகச் சென்னைக்குச் சென்றிருந்தார்கள்.
அப்பொழுது எனது மகன் தொலைப்பேசியில் ‘சிறி அங்கிளது பாஸ்போட்டடை வாங்கி சென்னை ஏர்போட்டில் வைத்துவிட்டார்கள்’ என்றான்.
‘ஏன்?’
‘அவரது பெயரில் தேடப்படும் ஒருவர் இருப்பதாக நினைக்கிறார்கள்’
மனைவி என்னிடம் பேசினார். அப்பொழுது சொன்னேன்.

‘இலங்கையில் ஏதாவது நடந்தால் தெரிந்தவர்கள் யாரையாவது பிடித்து ஏதாவது பார்க்க முடியும். இந்தியாவில் ஒன்றும் செய்யமுடியாது. பாவம் சிறி. விசாரித்து விட்டுக் கொடுப்பார்கள் எனநினைக்கிறேன்” என்றேன்.
அப்பொழுது என் மனைவி ‘உங்களுக்குத் தெரிந்த அந்த மிருகவைத்தியர் அவுஸ்திரேலியாவில் இருக்கிறாரே, அவரது பெயர் —–

‘எனக்குத்தெரிந்தவரையில் அவராகத்தான் இருக்குமென நினைக்கிறேன்.அவரது தகப்பனது பெயரும் சிறிக்கு- சரியாகப் பொருந்துகிறது”.

‘அடப்பாவமே, யாரோ ஒருவர் என எண்ணி எந்த அரசியலிலும் தலையை வைக்காத ஒருவரைப்பிடித்து, இப்படி உலைக்கிறார்களே! குறைந்த பட்சம் உண்மையான ஆளின் படத்தையாவது வைத்திருக்கலாமே? இப்படித்தான் இலங்கையில் இருந்துபோன ஹெஸ்புல்லா என்றொருவரை அமெரிக்க இமிக்கிரேசன், இவர் லெபனானைச் சேர்ந்த தடைசெய்யப்பட்ட இயக்கத்தை சேர்த்தவராக இருக்கலாம்! என்ற ஐமிச்சத்தில், ஐந்து மணி நேரம் விசாரித்தார்களாம்’ எனச் சொல்லிவிட்டு வைத்தேன்

நான் 87ல் அவுஸ்திரேலியா வந்ததும் ஒருமாத காலத்தில் மேற்கொண்டு என்ன செய்யலாம் என்பதைப் பலருடன் பேசினேன். நான் காத்திருப்பதுபோல் நாட்கள் காத்திராதல்லவா?

என் மகளின் மூன்றாவது பிறந்ததினம் வந்தது. மகனுக்கு அடுத்தமாதம் ஐந்து வயதாக இருக்கும். எனக்கு முன்பாக அவுஸ்திரேலியா வந்த மிருகவைத்தியர் தர்மாவதி திருமணம் முடித்து சிட்னியில் இருக்கிறார். அவரும் அக்காலத்தில் பரீட்சைக்காக படித்துக்கொண்டிருந்தாலும்அவுஸ்திரேலியால் மிருக வைத்திய பரீட்சையை எடுத்து பாஸ் பண்ணுவது மிகவும் கஸ்டமான விடயம் எனப்பயமுறுத்தினார்.

இதேவேளை,மோகன் மாலா ஆகிய இருவரும் விலங்கு மருத்துவர்கள்தான். இவர்கள் விலங்கு மருத்துவத்துறையை விட்டு விஞ்ஞானத்தில் மேல்படிப்பு படித்து, விஞ்ஞானகூடங்களில் ஆராய்ச்சியாளர்களாக வேலை செய்கிறார்கள். எல்லோரையும் விட அவுஸ்திரேலியாவில் விலங்கு மருத்துவ பரீட்சையை வில்லங்கமானது என என்னைப் பயப்பிடுத்தியவர். என்மண்டைக்கயிறு, மோகன் என்றே சொல்லவேண்டும்.( இவர் என்னுடைய மனைவியின் சகோதரர். இவர்களை ஊரில், “மண்டைக்கயிறு” என்பார்கள்.)
என்னைப் பொறுத்தவரை எனது மிருக வைத்தியம் அவ்வளவு இலகுவாகக் கிடைத்தது அல்ல. அதை விட்டுசெல்வதற்கு. நாலு வருடப்படிப்பு மட்டுமல்ல அதற்கு மேல் பல சோதனைகளைத் தாண்டிவந்தேன்.

பேராதனைப் பல்கலைக்கழகத்திற்குப் புகுந்தது இலகுவானதல்ல.

1974ம்ஆண்டு இலங்கையில் தரப்படுத்தலும் மாவட்டரீதியாக குறிப்பிட்ட மாணவர்களை எடுத்தலும் என்ற முறை அமுலாகிய வருடம். எனக்கு முதல் வருடத்தில் தரப்படுத்தல் மட்டுமே இருந்தது. அடுத்த வருடத்தில் தரப்படுத்தலை நீக்கி மாவட்ட முறையை மட்டும் வைத்திருந்தார்கள். எனது வருடத்தில் எனது வகுப்பில் இருந்த 20 பேரில் நான் ஒருவனே பல்கலைக்கழகம் சென்றேன். யாழ்ப்பாணம் இந்துக்கல்லுரியில் இருந்து வழமையாக 50-60 பேர் எனப் பல்கலைக்கழகத்திற்கு செல்வார்கள். அந்த வருடத்தில்5 பேர்மட்டும் சென்றது சோக வரலாறு.

1974ன் கடைசி என நினைக்கிறேன். நடுப்பகல் யாழ்ப்பாணத்து வெயில் வெளியே தணலாக கொதித்தது. உள்ளே நுவரெலியாவின் குளிரை நடுங்கியபடி உணர்ந்தேன். நீங்கள் நினைப்பதுபோல் ஏர்கண்டிசன் எல்லாம் இல்லை. பயம்தான்.
இந்துக்கல்லூரி அதிபரின் அறையின் உள்ளே நின்றேன். ஐந்து மாணவர்கள் பல்கலைக்கழகம் செல்ல இருப்பதால் அதிபர் சபாலிங்கத்தின் அறையில் அவரது மேசையின் முன்பாக ஐந்து நாற்காலிகள் போடப்பட்டிருந்தன. அந்த நாற்காலிகளில் நாங்கள் அமர்ந்து பல்கலைக்கழகம் செல்லத்தேவையான பத்திரங்களை நிரப்ப அதிபர் அதில் கையெழுத்திடவேண்டும். மற்ற நான்கு பேர்களில் இருவர் பொறியியலுக்கும் இருவர் கலைப்பீடத்திற்கும் செல்பவர்கள். மற்றவர்கள் அவரவர் கதிரையில் கலாதியாக இருந்தார்கள். பல்கலைக்கழகம் போகும் சந்தோசத்தில் விறைத்த உடலுடன் நிமிர்ந்தபடி இருந்தார்கள். போதாக்குறைக்கு எனது நாற்காலி அதிபரின் வலது புறத்தில் கை எட்டும் தூரத்தில்.

நான் மட்டும் தலை கவிழ்ந்தபடி குற்றம்செய்துவிட்டு நிற்கும் மாணவனாக நின்றேன்.

வெள்ளை நாசனாலும் வேட்டியும் அணிந்த அவரது தலையிலிருந்த சில அங்கொன்றும் இங்கொன்றுமாக எட்டிப்பார்த்த தலைமயிரை அழுத்திவிட்டு தனது மூக்குக் கண்ணாடியை வலது கையில் எடுத்துக்கொண்டு சபாலிங்கம் என்னை நோக்கினார். நான் அவரை நோக்கினேன். இருவரும் சில கணங்கள் பார்த்தபின்பு என்னைப் பார்த்து ‘சிட் டவுன்” என்றார். கண்ணாடியை மீண்டும் அணிந்தபடி அவர் தனது கதிரையில் அமர்ந்தார். அவரது கைக்கெட்டும் தூரத்தில் நானும் கதிரையின் முனையில் அமர்ந்தேன்

மெதுவாகப் பத்திரங்களை நிரப்பியதும் மீண்டும் ஒரு முறை பார்த்துவிட்டு தனது கையொப்பத்தை வைத்தார்.

இவன் என்னிடமிருந்து தப்புகிறான். எப்படியும் நன்னடத்தை சேட்டிபிக்கற் வாங்க வருவான். அப்போது பார்த்துக்கொள்ளமுடியும் என நினைத்தது பிழைத்துவிட்டதே?அப்பப்ப விடயத்தைக் கவனித்திருக்கவேண்டும். இவனெல்லாம் பல்கலைக்கழகம் செல்வான் என நினைக்கவில்லையே? எனஅவரது மனத்தில் எண்ணங்கள் ஓடியிருக்கலாம்.

படிவங்களை நிரப்பிக் கையெழுத்திடுவதற்கு ஐந்து நிமிடங்கள் எடுத்திருக்கும். ஆனால் அது எனக்கு ஐந்து யுகங்களாக இருந்தது.

ஒருதரமா அல்லது இரண்டுதரமா அந்த மனுசனிடம் பிரச்சனைப்பட்டது. மூன்று முறைகள் அவரோடு உரஞ்ச வேண்டிவந்தது.அவை எல்லாம் தற்செயலாக நடந்தவை.

பத்தாம் வகுப்பில் படித்த காலத்தில் சபாலிங்கம் எங்களுக்கு அதிபராக நியமிக்கப்பட்டார். அவர் வரும்போது அவர் யாழ் மத்திய கல்லூரியை கலக்கி எடுத்தவர் என்ற மெய்க்கீர்த்தியும் காற்றோடு வண்ணார்பண்ணைக்கு வந்தது.

யாழ்ப்பாணம் இந்துக்கல்லூரியில் எல்லோரும்போல் கணிதப் பிரிவிற்கு ஒரு இஞ்ஜினியராக வரவேண்டும் எனத் தள்ளப்பட்டேன். ஆனால் படித்தபோது கணிதம் எனது மூளையில் ஏறாதபடியால் இரண்டாவது தரமாக பத்தாம் வகுப்பில் மீண்டும் உயிரியல் விஞ்ஞானம் படித்த காலம். பாடசாலைக்கு ஒழுங்காகப் போவதில்லை. ஓட்டுமடம் பகுதியில் ஒரு ரியூசன் வகுப்பை முடித்துக்கொண்டு நல்லூரை நோக்கி அரசடி வீதியால் மெதுவான மாலைக் கருக்கலில் பல நண்பர்களோடு சைக்கிளில் வந்தேன். அதிபர் சபாலிங்கத்தின் கற்பகம் என்ற வீடு வந்ததும் என்னோடு வந்தவர்கள் தங்களை மறந்து ‘அடோய் சபாலிங்கம்” எனக் கத்திவிட்டு சைக்கிளில் வேகமாக ஓடினார்கள். கத்தியவர்கள் உண்மையில் யாழ் மத்திய கல்லூரி மாணவர்கள். எனக்கு வேறு வழியில்லை. நானும் அவர்களுடன் ஓடினேன் நல்லூர் கோவிலை நோக்கி.

அதிபர் சபாலிங்கத்தின் தம்பி கனகலிங்கம். அவரும் அக்கால பரமேஸ்வராக்கல்லூரி அதிபர். அதிபர் சபாலிங்கத்தின் மூன்று மகன்களும் அந்த தெருவில் இரண்டு கார்களில் தொடர்ந்து வந்தார்கள். இதையறியாது நாங்கள் அரசடி ஜனசக்தி சமூகநிலயத்தின் முன்பாக ஓய்வெடுத்து எங்கள் வீரத்தைப் பெருமையுடன் பேசிக் கொண்டிருந்தோம். இரண்டு கார்கள் ஒன்றின் பின் ஒன்றாக வந்து அந்தப் பிரதேசத்தை அதிரவைத்து நடுவீதியில் திடீரென நிறுத்தினார்கள்.

அது ஒரு வெள்ளிக்கிழமை. இரண்டு பக்கத்தாலும் நல்லூர்க்கோயிலுக்கு போய்க்கொண்டிருந்த பக்தர்கள் காரின் பிரேக்கில் அதிர்ந்து பாதையில் இருந்து விலகிப் போய்விட்டார்கள்.முன்னால் வந்த காரிலிருந்து இறங்கியவர்களில் அதிபர் சபாலிங்கம் என்னைப் பாய்ந்து பிடித்து சேட்டில் உலுப்பியபடி தனது காரில் ஏறு எனக் கேட்டபோது எனது சைக்கிளை விட்டு நான் வரமுடியாது என மறுத்தேன்.அக்காலத்தில் எனது பெரிய சொத்து அந்த பிஎஸ்ஏ சைக்கிளே.

அவரது கை எனது சேட்டில் இருந்தபோது நான் பின்பகுதியில் சாய்ந்தபடி வைத்திருந்த எனது சைக்கிள் நிலத்தில் விழுந்தது.நானும் நிலத்தில் விழுந்தேன்.

அரசடி எனப்படும் அந்தப் பகுதியில் வசிப்பவர்களுக்கு
என்னைத் தெரியும். நான் அங்குள்ள ஜனசக்தி வாசிகசாலைக்கு வரும் சஞ்கைகளான குமரனையும் மல்லிகையையும் வாசிப்பதற்குப் பாடசாலை முடிந்து அங்கு நிற்பதால் அவர்களுக்கு என்னை அறிமுகம். ஆனால் அதிபரைத் தெரியாது.

காரின் சத்தத்தால் வீட்டைவிட்டு வெளியே வந்தவர்களில் ஒருவர் ‘ஏன் தம்பியைத் தாக்குகிறீர்கள்?’ என்றபோது அதிபரின் மகன் அவரைத் தாக்கியதும் சுற்றி நின்றவர்கள் அதிபரின் மகனைத் தாக்க அவர் “சித்தப்பா சித்தப்பா” என்றார். அங்கு அப்பொழுது சிறிய வளைகுடாப் போர் நடந்தது.

சுதாரித்துக்கொண்டு எழுந்து அந்த கிளைமாக்ஸ் காட்சியை நான் பார்த்துக்கொண்டிருந்தபோது அதிபர் சபாலிங்கம் ‘உன்னைப் பாடசாலையில் பார்த்துக்கொள்கிறேன்’ எனச் சொல்லி சேட்டில் இருந்து கையை எடுத்து பின்வாங்கிச் சென்று காரில் ஏறினார். சண்டையைப் பார்த்த பக்தர்கள் வந்து மத்தியஸ்தம் செய்து அதிபரையும் குடும்பத்தினரையும் அமைதியாக காரில் போகும்படி செய்தார்கள்.அடுத்தநாள் பாடசாலைக்குச் சென்றபோது எனக்கு மாணவர்கள் மத்தியில் பெரிய வரவேற்பு, ஹாஸ்டலின் முன்பாக நின்ற தேக்கு மரத்திற்குக் கீழ் நடந்தது. அந்த வரவேற்பு எனது பயத்தை மேலும் கூட்டியது. அன்றிலிருந்து நான் நடுங்கியபடி பூனையைக் கண்டால் பொந்தில் பதுங்கும் எலிபோல உயிர் வாழ்ந்தேன்.

இரண்டு வருடங்கள் ஏதோ அதிஸ்டத்தால் நான் எந்தப் பிரச்சனையிலும் மாட்டவில்லை.

12 வகுப்பு பரீட்சை முடிந்தபின்பு நான் தலைமயிரை கழுத்துவரை வளர்த்து வைத்திருந்தேன். பெல்பொட்டம் காற்சட்டை அணிவேன்.காதலியும் இருந்ததால் அக்காலத்து பாஷன்படி இருந்தேன்.

ஒரு நாள் எனது பின்பாக வந்த அதிபர் சபாலிங்கம் கையில் பிடித்து என்னைத் தனது அறைக்கு அழைத்துச் சென்றார். இனி நான் போஸ்மோட்டத்திற்கே வெளியில் வருவேன் என நினைத்தபடி ஒடுங்கிய என்னிடம் முகக்கண்ணாடி ஒன்றைத் தந்து என்னைப் பார்க்கச் சொல்லி ‘உன்னைப் பார் பக்கிங்காம் பலஸ் கூர்க்கா மாதிரி இருக்கிறாய். இது உனக்கு நல்லா இல்லை. உன்னைப் பார்க்க சகிக்கவில்லை. தலைமயிர் வெட்டாவிடில் இனிமேல் பாடசாலை வரவேண்டாம்’ என மிகவும் பொறுமையாக கூறினார்.

மயிரை வெட்டுவது பற்றிய ஆலோசனையைக் கேட்டபோது என்னுடைய நண்பர்கள் அவருக்கு மயிரின் அருமை தெரியாதென நக்கலாகச் சொன்னார்கள். நானும் ஏற்கனவே பரீட்சை எழுதிவிட்டேன். பரீட்சையில் தேர்ச்சியடைவேன் என என்னில் நம்பிக்கையிருந்தது என்பதால் தலைமயிரை வெட்டவில்லை. பாடசாலைக்கு வருவது லைப்பிரியில் புத்தகம் எடுப்பதற்கு மட்டும்தான். அவரிடம் பிடிபடாமல் சிலகாலம் லைபிரரிக்குப் போய் வந்தேன்.

நல்ல காலம் தொடர்ந்து வராது. காற்று மாறும் என எங்களுரில் பாய்மரப் படகு ஓடுபவர்கள் பேசுவார்கள்.

யாழ் இந்துக் கல்லுரியின் அருகே காங்கேசன்துறைவீதியில் மாணவர்கள் மானிப்பாய் பக்கமிருந்து “டிபிள் டெக்கர் பஸ்”சிலிருந்து இறங்கும்போது வாசலில் நிற்கும் மாணவிகள் இறங்கி அவர்களுக்கு வழிவிடுவார்கள். முக்கியமாக கொக்குவில் பக்கத்தில் ஏறிய வேம்படி பெண்கள் அதில் இருப்பார்கள். அவர்களுக்கு விசில் அடிக்க அக்காலத்தில் ஒரு மாணவர்கள் கூட்டம் அந்த தரிப்பில் நிற்கும். இந்த நாளாந்த நடவடிக்கையை அவதானித்த அந்த வழியால் காரில் செல்லும் நீதிபதி இதை அதிபருக்குச் சொல்லிவிட்டார்.

இப்படியான மாணவர் கூட்டம் மீண்டும் பாடசாலைக்கு வரும். அவர்களைக் கோழி அமத்துவதுபோல் அமத்துவதற்காக அதிபர் விளையாயாட்டு மைதானத்தில் உள்ள மதிலின் கீழ் பதுங்கி நின்றார். அந்த மாணவர்கள் அன்று பாடசாலைக்கு வராமலே புதிதாகத் திரையிட்ட படம் பார்க்க சென்றார்கள். அப்பொழுது அவர்களோடு நின்ற நான் மட்டும் லைபிரரியில் எடுத்த புத்தகத்தைக் கொடுக்க மீண்டும் உள்ளே வந்தேன். புலி பிடிக்கப்போன அதிபருக்கு எலியாக என்னைக் கண்டதால் விளையாட்டு மைதானத்தில் ஒளித்து நின்றவர் மதில் அருகே நின்று கைதட்டி கூப்பிட்டபோது நான் எனக்கில்லை என்பதுபோல் உள்ளே சென்றேன்.

அவர் குத்துச்சண்டை பழகியவர் என்ற கதை எமது கல்லூரியில் ஏற்கனவே உலாவியது. அது பொய்யாகவிருக்கலாம். ஆனால் அதைப் பரிசோதிக்க எனக்கு அன்று துணிவில்லை.

நான் காது கேட்காததுபோல் வேகமாக உள்ளே சென்றேன். அவர் ஓட்டமும் நடையுமாக வேட்டியின் கரையை இடது கையில் உயர்த்தப் பிடித்தபடி செருப்பு சரசரக்க தோளை முன்னேக்கி தள்ளியபடி என்னைப் பின்தொடர்ந்தார். நான் அவருக்குப் பிடிபடாமல் பாடசாலையின் உள்ளே வகுப்புகளின் கொரிடோரில் பிரேயர் ஹோலை நோக்கி வேகமாகச் சென்றேன். இருவருக்குமிடையே சிறிது தூரமிருந்தது. என்னைப் பிடிக்கும்படி அக்காலத்து மாணவர் தலைவரான இராஜகுலசிங்கத்திடம்(பாபு) உத்தரவிட்டபோது அவன் என்னைப் பிடிக்க நான் அவனிடமிருந்து விலக முயற்சித்து பிணைந்தபோது அதிபர் வந்து என்னைப் பிடித்துவிட்டார்.
‘உன்னைப்பாடசாலைக்கு வரவேண்டாம் என்று சொன்னேன். வெளியே போ’ என ஆங்கிலத்தில் சொல்லிய பின்புதான் அடிப்பதற்கு நினைத்துக் கையை ஓங்கினார்.அவரது வார்த்தைக்கும் செயலுக்கும் இடையே இருந்த இடைவெளியில் அவரது முதற் கட்டளையை சிரமேற்கொண்டு அந்த கொரிடேரில் இருந்து கீழே பாய்தேன். அவரது விசுக்கிய கையால் விலகிய காற்று எனது முதுகில் பட்டது. கிட்டத்தட்ட அரை மீட்டர் உயரமான கொரிடோரில் அவரால் உடன் இறங்க முடியவில்லை. அப்படியே பாடசாலையைக்கு வெளியே ஓடிவந்துவிட்டேன். அதன் பிறகு 8-9 மாதங்களின் பின்பாக இப்பொழுது பல்கலைக்கழகப் பத்திரங்களை நிரப்புவதற்காக நிற்கிறேன்.

அக்காலத்தில் எங்களுக்கு அவரே இலங்கை இராணுவம். அவரே பொட்டமான்.

இப்படிப் பல சோதனைகளுக்குள்ளால் பல்கலைக்கழகத்திற்கு சென்றாலும் அங்கும் எனது பட்டப்படிப்பை முடிக்காமல் விடுவதற்கான சந்தர்ப்பம் ஏற்பட்டது.

மூன்று தடவைகள் ஒரே பாடத்தில் பெயிலாகினேன்.பல முறை பல்கலைக்கழகத்தை விட நினைத்தேன். காதலி தடுத்ததால் தொடர்ந்தேன்.

அங்கு சபாலிங்கமில்லை, பதிலாக மகாலிங்கம். வைரோலஜிப் விரிவுரையாளர் மகாலிங்கம் எனது வில்லனாக இருந்தார்.

மூன்றாவது வருடத்தில் படித்துக்கொண்டிருந்தபோது ஒரு பெண் விரிவுரையாளர் ‘நீ ஏன் மைக்கிறோபயலஜி நல்லா செய்யவில்லை. நான் நன்றாகப் படிப்பிக்கவில்லையா?’ என்று கேட்டார்.

‘இல்லையே நான நல்லா செய்தானான்”

‘ஆர் சொன்னது?’

‘டொக்டர் மகாலிங்கம்’

‘நான் அவரைக் கேட்கவா?’

‘நான் சொன்னேன் எனக் கேட்கவேண்டாம்’

நேரடியாக அவரது அறைக்குச் சென்றேன். புத்தகத்தில் முகம் புதைத்தபடி இருந்தவர் திரும்பி, மூக்குக் கண்ணாடியை எடுத்தபடி ஏற இறங்க என்னைப் பார்த்தார். நேரடியாக விடயத்திற்கே சென்றுவிட எண்ணி டொக்டர் மகாலிங்கத்திடம்,
‘பரீட்சையில் எந்தப் பகுதியில் நான் குறைவாக செய்தேன்?’ எனக் கேட்டேன்.

‘யார் சொன்னது உனக்கு?’ பரபரப்புடன் ஆசனத்தைவிட்டு எழுந்தார்.

அந்தப் பெண் விரிவுரையாளது பெயரை மறைக்க முடியவில்லை.

‘கெட் அவுட்’ என்றார்.

அவரது முகத்தில் கோபம் பொங்கியது.

இப்படி ஏன் மனிதன் கோபப்படவேண்டும்? நான் சாதாரணமாகக் கேட்டதில் என்ன பிழை? இவருக்கு என்ன பிரச்சினை. நான் பெண் விரிவுரையாளரிடமிருந்து அறிந்ததா? இல்லை, அந்த விரிவுரையாளருக்குப் பரீட்சை விடயங்கள் தெரிந்ததா?

சங்கீதக்கச்சேரியில் இருந்து வீடு திரும்பிய ஊமையின் நிலையில் நான் வெளியே வந்தேன்.

புதிராக அவரது நடத்தை இருந்ததால் இதன் பின்பு நான் விரிவுரைகளுக்குப் போவதில்லை. இடைக்கிடை நான் காதலியோடு போகும்போது அவரும் நோக்குவார். நானும் நோக்குவேன் .

மீண்டும் நான் பெயிலானேன்.

அந்த பெயிலான பாடத்தை ஆமை, ஓட்டைச் சுமப்பதுபோல் சுமந்துகொண்டு கவனமாகப் படித்து இறுதியாண்டில் தேர்வை எழுதினேன். முடிவுகளை எதிர்பார்த்து இருந்த ஒரு நாள் என் முக்கிய இரண்டு விரிவுரையாளர்களான டொக்டர் பெரேராவும், டொக்டர பொங்சோவும் என்னைச் சந்தித்தார்கள். “நீ இறுதியாண்டில் நன்றாக பாஸ் பண்ணி கிளாஸ் எடுத்திருக்கிறாய். ஒரு பாடத்தில் A ஆனால் மூன்றாவது வருடப் பாடமான மைகிறோபயலஜியில் பெயலாகிவிட்டாய். பல்கலைக்கழக முதல்வரிடம் இந்த இறுதிப்பரீட்சை முடிவுகளை இப்பொழுது வெளியிடாது வைக்கச்சொல்லி விண்ணப்பம் செய்’என்றார்கள்.

நான் சென்று பல்கலைக்கழக முதல்வரிடம் கேட்டபோது அவர் சம்மதித்தாலும் பின்பு மற்றவர்களது அழுத்தத்தால் எனது இறுதிப்பரீட்சை முடிவுகள் ரத்துச் செய்யப்பட்டது.

மைகிரோபயலஜியை விரிவுரையாளர் மகாலிங்கம் இருக்கும்வரை பாஸ் பண்ணமுடியாது என்ற முடிவுக்கு வந்தேன். கிட்டத்தட்ட நான்கு கிலோக்கள் குறைந்து சோமாலியராகி விட்டேன். இரசாயனகூடத்தில் இருக்கவேண்டிய அமிலம் எனது வயிற்றில் தேங்கி இரைப்பையை அரித்தது. மனத்துக்குள் பல முறை பேராசிரியர் மகாலிங்கத்தைக் கொலை செய்தேன். அக்காலம் யுத்தம் தொடங்காத அமைதிக்காலம். ஆயுதங்கள் கிடைக்காது. ஒரு முறை கல்லால் இருட்டில் தாக்க எடுத்த முயற்சியை நண்பர்கள் தடுத்துவிட்டார்கள்.

இப்படி இருந்த காலத்தில் மைக்கிரோபயலஜின் பேராசிரியர் விஜவந்தா வெளிநாட்டில் அவரது லீவு முடித்தபின் எனக்குப் பாஞ்சாலிக்கு கண்ணனாகினார்.

வீட்டுக்கு என்னையும் எனது நண்பன் சில்வாவையும் அழைத்து தேநீர் தந்து ‘மகனே உன்னைப் பற்றி அறிந்தேன். பயப்படவேண்டாம் இம்முறை எழுது’ என்றார்

நாற்பது நாட்களில் அந்தப் பரீட்சையில் தேறி அதன்பின்பு இறுதியாண்டுகள் பரீட்சையை மீண்டும் எடுத்துப் பாஸாகினேன். ஆனால் விசேட சித்திகளற்று சாதாரணமாகப் பாஸாகினேன். இப்படியாக பாஸ் பண்ணினாலும் எனது நண்பர்களுக்கும் எனக்கும் நாற்பது நாட்கள் மட்டுமே வித்தியாசம் இருந்தது.

இப்படி மிகவும் கஸ்டப்பட்டு பாஸாகிய எனது மிருகவைத்தியத்தை அவுஸ்திரேலியாவில் தொடர்வதா, இல்லையா என்பதைக் கேட்க டொக்டர் சிறிஸ்கந்தராஜாவிடம் போகவிரும்பினேன். துங்காபேயில் இருந்து ரயில் தனியாக ரிச்மண்ட் செல்லவிருந்த என்னைக் காரில் கொண்டு செல்லம்படி மாலா அக்கா, மோகனிடம் கூறினார்.

டொக்டர் சிறிஸகந்தராஜா இலங்கையில் மிருகவைத்தியராகி பின்பு ஆவுஸ்திரேலியாவில் மேல்படிப்பு படித்து பல்கலைக்கழகத்தில் விரிவுரையாளராக இருப்பவர்.

அவரிடம் கேட்டபோது அவரும் மோகனைப்போல் இங்கு மிருகவைத்தியம் கடினம் என ஆலோசனை கூறி தற்போது முக்கியமான பகுதியான பயோரெக்னோஜி செய்யலாம் என்றார். அவரது ஆலோசனைப்படி நியுசவுத் வேல்ஸ் பல்கழைகழகத்தில் முதுமாணி படிக்க விண்ணப்பம் செய்தேன்.

அந்தவிதத்தில் டாக்டர் சிறிஸகந்தராஜா எனது வழிகாட்டியாக நினைத்தேன். மெல்பேனில் எந்த ஒருகாலத்திலும் விடுதலைப்புலிகளின் மாவீரர் நிகழ்ச்சிக்கு போகாத நான், அவர் பேச வந்த ஒரு வருட நிகழ்வுக்கு மனைவியுடன் சென்றேன். தோட்டாத்தரணியின் கைவண்ணமாக மாவீரர் கல்லறையும் மற்றைய அலங்காரங்களும் திகைக்க வைத்தது.

டொக்டர் சிறிஸகந்தராஜா பேசிமுடிந்ததும் வெளியே சென்ற என்னைப் பார்த்து தெரிந்தவர்கள் கேட்டனர்.

‘ஏன் அரைவாசியில் போகிறீர்கள்?’

“இவர்களில் கொல்லப்பட்டவர்களுக்காக இதுவரை இருந்தேன். இவர்களால் கொல்லப்பட்டவர்களுக்கு அஞ்சலி செய்ய என நானும் மனைவியும் வெளியே வந்தோம்’ என்றேன்.

அவர்களுக்கு அது புரிந்ததா எனத் திரும்பிப்பார்க்காமல் நடந்தேன்.

டொக்டர் சிறிஸ்கந்தராஜாவின் ஆலோசனைப்படி பயோரெக்னோலஜி படித்து அதில் வேலை பார்த்துக்கொண்டு மிருகவைத்தியம் படித்து என்னை மீண்டும் மிருக வைத்தியராக்கிக்கொண்டேன்.

கல்வித்துறையில் ஏணியாக இருந்த பேராசிரியர் விஜவந்தா, டொக்டர் சிறிஸ்கந்தராஜாவை போன்றவர்கள் மட்டுமல்ல தடைக்கற்களான அதிபர் சபாலிங்கம் பேராசிரியர் மகாலிங்கம் போன்றவர்களும் என் நெஞ்சத்தில் இருப்பார்கள்.

00

Posted in Uncategorized | 1 பின்னூட்டம்

சரோ என்றால் லயன்

lion-movie

இதுவரையும் வர்த்தக விளம்பரங்களைப் படமாக்கிக் கொண்டிருந்த அவுஸ்திரேலியன் டைரக்ரரின்(Garth Davis) படம் லையன். முதல் படத்திலே ஓஸகாருக்கு பரிந்துரைக்கப்பட்டது என்பதற்கு அப்பால் அறச்சீற்றத்துடன் புதிதான கருத்தை எடுத்து அன்னியமான கலாச்சாரத்தில் உள்ள கதையை படமெடுப்பதற்கு மிகுந்த துணிவு வேண்டும்.

நாவலில் இருந்து உருவாக்கப்பட்ட திரைப்படம். மிகவும் நேரடியான கதை. அனாதையாகச் சிறுவன் தத்தெடுக்கப்பட்டு அன்னிய கலாச்சாரத்தில் வளர்ந்த பின்பு தனது குடும்பத்தை தேடுதலே இந்தப்படம்.

உள்ளுணர்வுகளின் தேடுதலே தொடர்ச்சியாக படமாக்கப்பட்டுள்ளது சிலம் டக் மிலியனரில் வந்த தேவ் பட்டேலின்(Dev Patel) மிகவும் இயற்கையான நடிப்பு. ஆனால், ஐந்து வயதான சன்னி பவரே(Sunny Pawar) எனது மனத்தைக் கவர்ந்த பாத்திரம்.

தொலைந்த சரோ என்ற பையன் உத்தரப்பிரதேசத்தில் இரயில் ஏறி கல்கந்தா வந்து சேர்வதும், ஓடும் அந்த இரயிலில் வெளியேற முயலுவதும் மிகவும் இயற்கையானவை. கல்கத்தாவில் உணவிற்காகத் திரிவதும் அவனை, மனித வல்லுறுகளாக கொத்தத் திரிபவர்கள் அதிர்வுகளைக் கொடுத்தபோதும், இந்திய நிலம், மக்கள், வறுமை மிகவும் யதார்த்தமாக இருக்கிறது.

அவுஸ்திரேலியத் தம்பதிகளால் சிறுவர்கள் காப்பகத்தில் இருந்து தத்தெடுத்து, தஸ்மேனியாவின் ஹோபாட் நகரத்தில் வளரும் அவனுக்கு, மெல்பேனில் இந்திய நண்பர்களின் மத்தியில் ஒரு விருந்தின்போது பார்த்த ஜிலேயியால் பழைய நினைவுகள் திரும்புகிறது. சிறுவனானாக இந்தியாவில் இருந்தபோது பல முறை ஜிலேபிக்கு ஆசைப்பட்டவன் சரோ.

அவுஸ்திரேலியத் தம்பதிகளால் தத்தெடுக்கப்பட்ட இரண்டு குழந்தைகளில் ஒருவனான சரோவிற்கு பழைய நினைவுகளில் தத்தளிக்கும்போது, மற்றயவன் சிறுவர்கள் காப்பகத்தில் நடந்த வன்முறையில் இருந்து வெளிவரமுடியாமல் போதை வஸ்துக்களில் சிக்குகிறான். தத்தெடுக்கப்பட்ட இரண்டு பிள்ளைகளினது நிலையால் அல்லலுறும் பெற்றோர்கள் கதையாக விரிகிறது.

இந்தியாவில் இலட்சக்கணக்கில் காணாமல் போகும் குழந்தைகள், சிறுவர்கள் புகலிடமாகும் சிறுவர் காப்பகங்கள் சித்திரவதைக் கூடங்களாக இருப்பதைக் கேள்விக்குள்ளாகிறது. குழந்தைகளைப் பிள்ளையில்லா எமது ஆசிய நாட்டவர்கள் ஏன் தத்தெடுப்பதில்லை? ஆனால் மேற்கத்தையர் தத்தெடுக்கும்போது பல தடைகள் கேள்விகளாகின்றன.

உள்உணர்வின் மாற்றங்களை பிரதிபலிக்கும் எடிற்றிங் மற்றும் இந்தியா, தஸ்மேனியா பகுதியில் கமரா திறமையாக நகர்கிறது. இயற்கையாக எல்லோரது நடிப்பு இருந்தாலும் நிக்கோல் கிட்மன்(Nicle Kidman) தோற்றம் அந்தப் பாத்திரத்திற்கு ஒட்டாமல் நகசுத்தி வந்த ஒரு விரல்போல் உணரமுடிந்தது.

காப்பியில் எவ்வளவு பால் ஊற்றினால் காப்பின் ருசி கெடாமல் மேன்மையாகும் என்பதுபோல கலையையும் சமூகநோக்கத்தையும் எப்படிக் கலந்து வைக்க முடியும் என்பதற்கு லயன் திரைப்படம் உதாரணம்.

Posted in Uncategorized | பின்னூட்டமொன்றை இடுக

ஜல்லிக்கட்டும் அதன் பின்னணியும்

நடேசன் மிருகவைத்தியர் அவுஸ்திரேலியா
jall

தாய்லாந்து போனபோது என்னுடன் வந்தவர்கள் யானையில் ஏறி சவாரி செய்தார்கள். நான் ஏறவில்லை. அதற்குக் காரணம் யானைகளை சவாரிக்குப் பழக்கும்போது அவற்றை அடிபணிய வைக்க துன்புறுத்துவார்கள். அதற்கான ஆதாரங்கள் யானைகளில் வெள்ளைத் தழுப்புகளாக அதன் உடலில் பல இடத்தில் இருக்கும். அதேவேளையில் ஆசிய நாடுகளில் யானைகள் பல்கிப் பெருகியுள்ளன. அதற்குக் காரணம் அவை மனிதர்களுக்கு வழிபாட்டிற்க்கும்; தொன்மக் கதையாடல்கள் அரசபடை மற்றும் கூலியற்ற வேலையாள் எனப் பல வகைகளில் பயன்படுகின்றன. ஆனால் ஆபிரிக்க யானைகள் மனிதரோடு சம்பந்தப்படாது காட்டுயானையாக வளர்வதால்; அவற்றின் தந்தத்திற்காக வேட்டையாடுகிறார்கள். யானைளைப் பழக்குதலில் புதிய விஞ்ஞான முறைகளைப் பாவிக்கவேண்டும். இப்படியான நடைமுறைகள் தற்போது நாய்களை குதிரைகளைப் பழக்குவதிலும் பயன்படுத்தபடுகின்றன

மிருகங்களை கொல்வதும் துன்புறுத்தப்படுவதும்; தடுக்கப்படவேண்டும் என்பதை வலியுறுத்தியவர் புத்தர்
புத்தசமயத்தால் கவரப்பட்ட அசோகனே குதிரைகள் இளைப்பாறுவதற்கும் காயங்களுக்கு பச்சிலை கட்டுவதற்கும் முதலாவதாக வைத்திசாலையை கட்டியவன். இதனாலயே மிருகவைத்தியசாலை பணியின் அனுபவத்தை எழுதிய கற்பனையான நாவலுக்கு அசோகனின் வைத்தியசாலை எனப்பெயர் வைத்தேன்.

இதற்கு மாறாக 10-12 ஆம் நூற்றாண்டில் அதாவது ஆதிசங்கரர் இராமானுஜர்கள் காலம் வரை இருந்த சனாதன மதம் அல்லது வேத பிராமணியம் உயிர்களை கொல்லுவது பாவமில்லை என்றது. மாட்டிறச்சியும் உணவாகியது. அதேபோல் மீன்கள் சாகரபுஸ்பமாக இன்னமும் வங்காளப் பிராமணரால் உண்ணப்படுகிறது.; பெரும்பான்மையான ஆதிவாசிகளும் தலித் மக்களும் சிறு தெய்வ மூதாதையினர் வழிபாட்டாளர்கள் அவர்கள் மிருகங்களை உயிர்பலி கொடுத்தும் மாமிசங்களை உண்பவர்கள். இதனால் இவர்களிடத்தில் மிருகங்கங்கள் சம்பந்தமான சிந்தனை உருவாகவில்லை.

ஆபிரகாமிய மதங்கள் மிருகங்களை வெட்டி அவர்கள் கடவுளுக்கு பலி கொடுப்பவர்கள். அதற்கான பல விடயங்கள் வேதாகமம் குரானில் உள்ளன.

13ஆம் நூற்றண்டில் பிராஸ்சிஸ் அசிசி Saint Francis Assisi) என்பவர் ஆண்டவனாலே மற்றைய உயிர்கள் படைக்கப்பட்டன அவை மனிதனுக்காக மட்டும் படைக்கப்படவில்லை என்ற கருத்தை வைத்தவர். தனது காலத்தில் குருசுப்போரை நிறுத்த எகிப்திய சுல்தானை சந்தித்தவர். பிற்காலத்தில் அவர்(saint for ecology) எனப்பிரகடனப்படுத்தப்பட்டார். அவரை மதிக்க தற்போதைய பாப்பாண்டவர் பிரான்சிஸ் என்ற பெயரை எடுத்தார். பிரான்சிஸ் அசிஸ் புரட்டஸ்தாந்து மெதடிஸ்ட் என்ற மற்றைய மதப்பிரிவுகளாலும் கவுரவிக்கப்பட்டவர்.
அன்றில் இருந்து தொடர்ச்சியாக மேற்கு நாடுகளில் மிருகவதை பற்றிய எண்ணங்களில் மிகவும் சீரிய முன்னேற்றம் ஏற்பட்டிருக்கிறது. இவைகள் படிப்படியாக கிழக்கு நாடுகளிலும் செல்கின்றன.

நாய்களை உணவாக்கும் சீனா கொரியா வியட்நாம் போன்ற நாடுகளில் இப்பொழுது அதற்கு எதிரான உணர்வுகள் வளர்ந்து வருகிறது. தற்போது இந்தியாவில் ஏற்பட்டுள்ள மாற்றமும் அப்படியானதே. முக்கியமாக புளுக் குரஸ் (Blue Cross)செய்யும் விடயங்களால் முக்கியமாக நகரங்களில் நல்ல மாற்றங்கள் வந்துள்ளன. இளம்தலைமுறையினரிடம் அதிகமாகியுள்ளது. மேனகா காந்தி இந்த விடயத்தில் முக்கியமானவராக பலகாலமாக இருக்கிறார்.

தற்போது நாம் எதிர்கொள்ளும் மிருகவதைகளுக்கு எதிரான விடயங்கள் எல்லாம் மேற்கு நாடுகளில் 18 – 19 ஆம் நூற்றாண்டுகளில் உருவானவை. அவை பல தனிப்பட்டவர்களாலும் நிறுவனங்களாலும் போராடிப்பெற்றவை.

நான் தென்னமெரிக்கா சென்றபோது அங்கு காட்டுமிருகங்களை வைத்து சேர்க்;கஸ் நடத்;துவது தடைசெய்யப்பட்டதால் பல காட்டுமிருகங்கள் ஆபிரிக்காவில் உள்ள தனியார் காடுகளுக்கு செல்கின்றன. அங்குள்ள மக்களால் இந்தவிடயத்தை ஏற்றுக்கொள்ள முடிகிறது.
அதேபோல் இலங்கையில் தெகிவளை மிருகக் காட்சிச்சாலைக்குப்போனபோது ஒரு குரங்கு தனது கழுத்தை தொடர்ச்சியாக ஆட்டியபடி இருந்ததை பார்த்தேன். அதேபோல் ஒரு யானையின் நடத்தையையும் பார்த்தபோது அவைகள் மிகவும் துன்பப்படுவதையும் அவதானித்தேன். இவைகள் எல்லாம் காட்டுமிருகங்கள். அவற்றை சிறிய இடங்களில் அடைக்கும்போது அவை துன்பப்படும்.

நாய்கள் ஆரம்பத்தில் காட்டுமிருகங்கள்தானே எனக்கேட்கலாம்…?

ஆனால், காலம் காலமாக மனிதர்களோடு அவைகளால் தற்பொழுது காட்டில் வாழமுடியாது.

குதிரை கழுதை போன்ற மிருகங்களும் காலம் காலமாக மனிதரோடு வாழ்பவை. மேலும் அவர்களது உடலும் மனமும் தொடர்ச்சியான வேலைக்கும் பாரங்களைத் தூக்கவும் பரிமாணமடைந்தவை. ஆனால், இதே இனத்தைச் சேர்ந்த வரிக்குதிரையால் பாரமிழுக்க முடியாது. குதிரை மற்றும் கழுதை மீது அதிகம் பாரமேற்றுதல் அடித்தல் என்பன வதையாக கருதப்படுகின்றது.

உணவுக்கு வளர்க்கப்படும் மிருகங்கள் ஆடு, மாடு, பன்றி என்பனவற்றை மனிதர்கள் வளர்க்கும்போது அவைகளின் உணவும் வாழ்விடமும் அத்துடன் அவைகளை வாகனங்களில் கொண்டுசெல்லுவது முதலான விடயங்கள் மிகவும் கருத்திலெடுக்கப்படுகிறது. இப்படியாக உணவுக்கு பாவிக்கப்படும் மிருகங்களை கொடுமையாக நடத்துவதில் மத்திய கிழக்கு நாடுகளும் இந்தியாவும் இன்னமும் அதே நிலையில்தான் இருக்கின்றன.
இதற்குக்கு காரணம், மிருகங்கள் பற்றிய விஞ்ஞான அறிவு பரந்த அளவில் அங்கு இல்லாமையே. உணவுக்காக மிருகம் துன்புறுத்தப்பட்டால் அதனால் அது களைத்துவிட்டால் அதனது இறைச்சி கடினமாகும்.

இனி நான் சொல்ல வருவது தமிழகத்தில் நடைபெறும் ஜல்லிகட்டுக்கு எதிரான போராட்டம் பற்றியது. இதுவும் பல அடுக்குகளைக்கொண்டது. ஸ்பெயினில் நடந்த மாட்டோடு சண்டை என்ற பாரம்பரிய விளையாட்டை பார்க்கவேண்டும் என்று சென்றேன். ஆனால், என்னால் அந்தக்காட்சியை தொடர்ந்து பார்க்கமுடியாமல் இடையில் வெளியே வந்துவிட்டேன். அந்தளவுக்கு கொடுமையானது அல்ல ஜல்லிக்கட்டு என்பதைச் சொல்லிவிடவேண்டும்.
இதைத் தடைசெய்வதற்கு சொல்லப்படும் காரணங்கள்:- ஜல்லிக்கட்டு மாடுகளை இதற்குத் தயாராக்கும்போது அவற்றுக்கு மதுவைக் கொடுக்கிறரகள், வாலை பிடித்து முறுக்குகிறார்கள். மிளகாய்த்தூளை காளையின் ஆசன வாயிலில் திணிக்கிறர்கள். இக்காரணங்கள் உண்மை என்றே நம்புகிறேன்.

அவுஸ்திரேலியாவில் கிரேகவுண்ட் ரேசுக்கு (Greyhound Dog Race) நான் மிருகவைத்தியராக கடமையாற்றப் போயிருக்கிறேன். ஒவ்வொரு நாய்க்கும் ஏதாவது வலி காயம் இருக்கிறதா என அவற்றின் உடலின் அனைத்துப் பாகங்களையும் சோதித்துவிட்டே அனுமதிப்பேன். ஏதும் வலி காயம் இருந்தால் அந்த நாயை பந்தயத்தில் இருந்து விலக்கிவிடுவேன். ஆனால், தற்பொழுது அவுஸ்திரேலிய நியு சவுத்வேல்ஸ் மாநிலத்தில் இந்த ரேஸ் தடைசெய்யப்பட்டுள்ளது.

இதேபோன்றே ஜல்லிக்கட்டிற்கும் இந்திய மத்திய அரசாங்கம் ஒரு கண்காணிப்பு சபையை நியமித்து நடத்தியிருக்கலாம். இவ்வாறு கண்காணிப்பு சபைகளை உருவாக்கும்போது நன்மை தீமைகளை மக்களுக்குப் புரியவைத்து விழிப்புணர்வை தோற்றுவித்திருக்கலாம். சட்டங்களில் உள்ள நன்மை தீமைகளை புரியவைக்காமல் அதை நடைமுறைக்கு கொண்டுவரும்போது மக்கள் தங்களுக்கு எதிரானது எனத்தான் நினைப்பார்கள். அதுவே தற்பொழுது தமிழகத்தில் நடக்கிறது.

இந்த விளையாட்டில் ஈடுபடும்போது மனித உயிர்களும் போவதைபற்றி எவரும் கணக்கெடுக்கவில்லை .

தமிழக அரசியல் அறிந்தவர்கள் இந்தப் போராட்டம் ஜல்லிகட்டு சம்பந்தப்பட்டது மட்டுமா எனவும் பார்க்கவேண்டும்.

தமிழகத்தில் காவேரித் தண்ணியில்லாமல் ஒவ்வொருநாளும் விவசாயிகள் தற்கொலை செய்கிறார்கள். பல நகரங்களில் நிலத்தடி நீர் இல்லை. உலகத்தில் டெல்லி மாசுபடிந்த நகரமாக உள்ளது. சென்னையும் அப்படியான நிலைக்கு வருவதற்கு அதிக காலமில்லை. கடந்த வருடத்தின் வெள்ளம் வந்ததிற்கான காரணிகள் மாறிவிட்டதா…?

இப்படியான பல முக்கியமான விடயங்களை விட்டு விட்டு ஜல்லிக்கட்டுக்காக தமிழகம் கொந்தளிப்பது நியாயமானதா…?

தற்போது தமிழக எதிர்க்கட்சிகள், அரசியலில் ஜெயலலிதா மறைந்தபிறகு ஒரு வெற்றிடம் உள்ளது என நினைக்கின்றன. அதற்காக மக்களைத்திரட்ட ஜல்லிக்கட்டைப் பாவிக்கிறர்கள்.

பணநோட்டுக்களை இல்லாமல் செய்ததில் மக்களிடம் மத்திய அரசின்மேல் வெறுப்பு உள்ளது.; மத்திய அரசாங்கத்திற்கு எதிரான போராட்டமாகவும் சிலர் இதனைப்பார்க்கிறார்கள்.

இவர்களது கோசங்களில் உண்மையுள்ளதா…?

தமிழர்களின் பண்பாடு என்பது பலவீனமானது. தமிழ்நாட்டில் அரைவாசியினர் வேட்டியையும் சேலையையும் அணிவதை விட்டுவிட்டார்கள்.

காப்பி தேநீர் எல்லாம் எமது பாரம்பரியமா…?

சாதிக் கலவரம், உயிர்ப்பலி என்றும் கத்திவெட்டு, கன்னம் வைத்தல் , வழிப்பறி என எல்லாம் தமிழ்நாட்டில் அக்காலத்தில் நடந்தன. இவையெல்லாம் இன்றும் பாதுகாக்கப்படவேண்டுமா…?

ரோமர்கள், அடிமைகளை சிங்கத்தோடு மோதவிடுவதும் அமெரிக்கர்கள் அடிமைகளை வைத்திருந்ததும் வரலாற்றுக்கூறுகள் தானே…? பாதுகாக்க முடியுமா…?

அந்தக்காலத்தில் அதிக விளையாட்டுகள், கேளிக்கைகளாக இருக்கவில்லை.

நீதிமன்றங்களின் தீர்ப்புகளுக்கு எதிராக ஆர்ப்பாட்டம் செய்வதை எந்த நாடுகளிலும் பார்க்க முடியாது. நீதியின் தீர்ப்புகளை விமர்சிக்க முடியாது. காரணம் ஜனநாயகம் சட்டங்களின் மீது உருவாக்கப்பட்டது. அந்தச் சட்டங்களில் நம்பிக்கை வைத்து நாம் வாழும்போது அந்தச் சட்டத்தை மதிக்கவேணடும். அந்தச் சட்டம் தவறாக இருந்தால், சட்டங்களை மாற்றுவதற்கு பாராளுமன்றத்தில் அதைச் செய்யவேண்டும். நீதிபதிகள் அமுலில் இருந்த சட்டத்தை மட்டும் பார்த்து தீர்ப்பளித்திருக்கிறார்கள்.

இந்த ஜல்லிக்கட்டுக்காக 7 கோடி மக்களது வாழ்வுகள் ஸ்தம்பிப்பதும் பல்லாயிரக்கணக்கான கோடி ரூபாய்கள் நட்டப்படுவதும் தமிழ்நாட்டிலே மட்டுமே நடக்கும். இந்தக் கேலிக்கூத்தை இலங்கையிலும் ஆதரிக்கும் நிகழ்வு நடந்தது என்பதை அறியும்போது என்னதான் செய்யமுடியும்…?

Posted in Uncategorized | 2 பின்னூட்டங்கள்

அடிநிலைமக்களின் குரலாகத் தெணியான்

அடிநிலைமக்களின் குரலாக ஒலித்த தெணியான்
இன்று அவருக்கு 75 வயது
%e0%ae%a4%e0%af%86%e0%ae%a3%e0%ae%bf%e0%ae%af%e0%ae%be%e0%ae%a9%e0%af%8d முருகபூபதி

கந்தையா நடேசன் என்ற இயற்பெயர்கொண்டவரும், இலக்கிய ஊடகத்துறைகளில் தெணியான் என அழைக்கப்பட்டவருமான ஈழத்தின் மூத்த இலக்கிய ஆளுமையின் பிறந்த தினம் இன்றாகும்.

வடமராட்சியில் பொலிகண்டியில் கந்தையா – சின்னம்மா தம்பதியருக்கு 06-01-1942 இல் பிறந்த நடேசு, இலக்கிய உலகில் பிரவேசித்ததும் தெணியான் என்ற பெயரில் எழுதத்தொடங்கியவர்.
தான் கல்வி கற்ற கரவெட்டி தேவரையாளி இந்துக்கல்லூரியிலேயே நீண்டகாலம் ஆசிரியராக பணியாற்றி ஓய்வுபெற்றுள்ள தெணியான் மற்றும் ஒரு மூத்த எழுத்தாளர் கே. டானியலின் வாரிசு எனவும் வர்ணிக்கப்பட்டவர்.

நூறுக்கும் மேற்பட்ட சிறுகதைகள் பல நாவல்கள் உட்பட சில விமர்சனக்கட்டுரைத் தொகுதிகளையும் தமிழ் இலக்கியத்திற்கு வரவாக்கியிருக்கும் தெணியானின் பாதுகாப்பு என்ற சிறுகதை யாழ்ப்பாணம் ஜீவநதியில் வெளிவந்தது. இச்சிறுகதை தற்போது இலங்கைப்பாடசாலைகளில் 11 ஆம் ஆண்டு மாணவர்களுக்கான தமிழ் பாட நூலிலும் சேர்த்துக்கொள்ளப்பட்டிருக்கிறது.
யாழ்ப்பாணத்திலிருந்து முன்னர் வெளியான விவேகி இதழில் 1964 இல் தெணியானின் முதல் சிறுகதை பிணைப்பு வெளியாகியது. அதனைத்தொடர்ந்து, மல்லிகை, ஞானம், யாழ். முரசொலி, வீரகேசரி, தினக்குரல் உட்பட பல இதழ்களில் அயராமல் தொடர்ந்து எழுதியிருப்பவர்.

இவருடைய கழுகுகள் (நாவல்) சொத்து (சிறுகதைத்தொகுதி) என்பன தமிழ்நாட்டில் பிரபல பிரசுர நிறுவனங்களான நர்மதா பதிப்பகம், என்.சி.பி.எச் வெளியீடுகளின் ஊடாக தமிழக வாசகர்களையும் சென்றடைந்துள்ளன.

இலங்கை முற்போக்கு எழுத்தாளர் சங்கம் வாழ்ந்த காலத்தில் யாழ்ப்பாணக்கிளையின் செயலாளராகவும் இயங்கியிருக்கும் தெணியான், தமது படைப்புகளுக்காக இலங்கை தேசிய சாகித்திய விருது, வடகிழக்கு மகாண அமைச்சுப்பரிசு, யாழ். இலக்கிய வட்டத்தின் பரிசு, இலங்கை தேசிய கலை இலக்கியப்பேரவை – தமிழ்நாடு சுபமங்களா இதழ் ஆகியன இணைந்து வழங்கிய பரிசு, மற்றும் தமிழ்நாடு கு. சின்னப்பபாரதி அறக்கட்டளை விருது, கொடகே விருது, கலாபூஷணம் விருது ஆகியனவற்றுடன் இலங்கை அரசின் உயர் இலக்கிய கௌரவமான சாகித்திய ரத்னா விருதும் பெற்றிருப்பவர்.

இலங்கை வானொலிக்காக முன்னர் பல நாடகங்களும் எழுதியிருக்கும் தெணியான், பேராசிரியர் கா. சிவத்தம்பி, மல்லிகை ஜீவா ஆகியோர் பற்றியும் விரிவான நூல்களை வரவாக்கியிருப்பவர்.

தான் கல்வி கற்ற, ஆசிரியப்பணியாற்றிய தேவரையாளி இந்துக்கல்லூரியின் இரண்டு வெளியீடுகள் மற்றும், மல்லிகை ஜீவாவின் ஈழத்திலிருந்து ஓர் இலக்கியக்குரல் நூலினதும் தொகுப்பாசிரியருமாவார்.

கனடாவில் வதியும் தெணியானின் தம்பி க. நவம் நடத்திய நான்காவது பரிமாணம் இதழின் சார்பில் வெளியான மரக்கொக்கு நாவல் சிங்களத்திலும் மொழிபெயர்க்கப்பட்டுள்ளது.
1964 முதல் அரைநூற்றாண்டுக்கும் மேலாக அயராமல் இலக்கியப்பிரதிகளை எழுதிவரும் தெணியானுக்கு கடந்த 2003 ஆம் ஆண்டில் நடந்த மணிவிழாக்காலத்தில், பல இலக்கிய ஆளுமைகள் இவர் பற்றி எழுதியிருக்கும் மணிவிழா சிறப்பு நூலும் வெளிவந்திருக்கிறது.
இவரது பல்துறை இலக்கிய ஆற்றல்களை மதிப்பீடு செய்யும் ” தெணியானின் படைப்புகள் மீதான பார்வை” – ” தெணியானின் ஜீவநதிச்சிறுகதைகள் ” ஆகியனவற்றை யாழ். ஜீவநதி கடந்த 2013 இல் இவரது பிறந்த தினத்திலேயே விழா எடுத்து வெளியிட்டமை குறிப்பிடத்தகுந்தது.
இலங்கையில் மல்லிகை, ஞானம், கனடா காலம் முதலான கலை, இலக்கிய இதழ்கள் தெணியானை அட்டைப்பட அதிதியாகவும் பாராட்டி கௌரவித்துள்ளன.

இன்று 75 வயதையடைந்து, பவளவிழாவுக்கு தகுதியாகியிருக்கும் எங்கள் மூத்த இலக்கிய சகோதரன் தெணியான், இதுவரையில் எந்த ஒரு வருடத்திலும் தமது பிறந்த நாளைக் கொண்டாடவில்லை என்பதும் ஒரு முக்கிய செய்தி.
அதனால் நாம் அவரை நினைத்து அவரது 75 வயது பிறந்த தினத்தை கொண்டாடுவோம்.
—0—

Posted in Uncategorized | 1 பின்னூட்டம்

கள்ளவிசா

cocos Islands

கரையில் மோதும் நினைவலைகள்

நடேசன்

62ஆவது பிறந்ததினம் கடந்த மார்கழி 23 ஆம் திகதியன்று மாலை 6.30 மணிவரையும் வேலை செய்தேன். வெளியே சென்று காலையில்; ரெஸ்ரோரண்ட் ஒன்றில் உணவருந்துவோம் என்று மனைவி கேட்டபோது மறுத்துவிட்டேன். கோதில்லாத நண்டு வீட்டில் சமைக்கப்பட்டிருந்தது. வீட்டில் உணவு சிறந்ததாக இருக்கும்போது வெளியில்போகத்தேவையில்லையே? ஆனால், வாய்க்கு இதமாகவும் சமிப்பதற்கு வசதியாகவும் வெள்ளை வைன் போத்தல் ஒன்றை வாங்கிவருவதற்கு நினைத்தேன். நியூசிலாந்து ஓய்ரர் பே சவன் பிலாங் எனக் கேட்டேன். வெள்ளை வைனும் கடல் உணவுக்குப் பொருத்தமானது

எங்கள் வீட்டிற்குப் பக்கத்தில் உள்ள வைன்கடைக்குச் சென்று காரில் இருந்து இறங்கியதும், வெக்கை முகத்தில் அடித்தது. வெய்யில் எரித்தது. காற்றை யாரோ திருடிவிட்டார்களோ என்பதுபோல் மரங்கள் அசையவில்லை. மெல்பனின் கோடையில் 9 மணிக்குப் பின்பாகவே இரவு ஊர்ந்து வரும். வேறு ஒருவரும் இல்லை. மதுக்கடையில் வேலை செய்பவரை பல முறை பார்த்திருக்கிறேன். ஆனால் இதுவரை பேசியதில்லை. அவரது முகத்தில் ஏதோ சோகம் தெரிவதுபோல் எனக்குப் பட்டது. இரவு நேரங்களில் அதிகமாக வேலை செய்பவர். அவர் ஒரு வெள்ளை அவுஸ்திரேலியர். எனது வயதிருக்கும். கண்ணாடி போடாதவர் தீர்க்கமான பார்வையுடன் மிகவும் திடகாத்திரமானவர்.

‘உங்களுக்கு நத்தாருக்கு விடுமுறையில்லையா?”

‘நான் வருடம் முடிந்த பின்பாக பென்டிகோ போகவேண்டும். அதற்கு முதல் போக முடியாது. எனக்கு இங்கு வேலை உள்ளது’ என்றார்.

நத்தார்ப் பண்டிகையை இந்த மனிதர் தனிமையில் கழிக்கவேணடும் என்ற கழிவிரக்க உணர்வு எனக்குள் ஏற்பட்டது. நத்தார் விடுமுறையை எவ்வளவு ஆவலாக அவுஸ்திரேலியர்கள் கொண்டாடுவார்கள். நத்தாரில் இருந்து புதுவருடம்வரை வைத்தியசாலை ஹோட்டல் மற்றும் பொலிஸ் போன்றவற்றைத் தவிர எல்லா அலுவலகங்களும் மூடப்பட்டுவிடும். அவற்றிலும் எண்ணிக்கை குறைந்தவர்களே வேலை செய்யும் காலம். ஜனவரி மாதம் அதிகமாக வேலையிராது. பலர் விடுமுறைக்காக உள்நாட்டிலும் வெளிநாட்டிலும் தங்கள் வசதிக்கேற்ற விடுமுறையைக் கழிக்கப் போய்விடுவார்கள். அப்படி திறந்திருக்கும் அலுவலகங்களிலும் எதுவித வேலையும் நடைபெறாது. பத்திரிகைகள் செய்திகளற்று எயிட்ஸ்நோய் வந்தவர்களாக மெலிந்துவிடும். தொலைக்காட்சிகளில் பழைய காட்சிகளை மீண்டும் காண்பிப்பார்கள்.

அந்த மனிதர் குடும்பத்தோடு இராமல் இந்த வயதில் 300 கிலோ மீட்டர்களுக்கப்பால் தனித்து இருப்பது என் மனதை வாட்டியது.

‘பெண்டிக்கோவில் வேலையில்லையா?’

அந்தக்காலத்தில் பெண்டிக்கோ , பலரட் முதலான பிரதேசங்களில் தங்கச்சுரங்கங்களில் வேலைக்கு வந்தவர்களாலே மெல்பன் என்ற நகரமே உருவாகியது. தங்கம் தற்போது முடிந்துவிட்டது. தற்பொழுது பெண்டிக்கோ ஒரு விவசாய நகரம்.

‘பழத்தோட்டங்கள் இப்பொழுது இல்லை. எல்லாம் வெளிநாட்டில் இருந்து இறக்குமதி செய்கிறார்கள்.’

‘எப்படி மாடு வளர்ப்பு?’

‘அது பரவாயில்லை. பால் உற்பத்தி நடக்கிறது. பழத்தோட்டங்கள் இல்லாததால் தற்பொழுது வேலை கிடைப்பது கடினம்.’

‘அங்கிருந்த ஆரஞ்சுத் தோட்டங்களுக்கு என்ன நடந்தது?’

‘ஆரஞ்சு ஜுஸ் வெளியில் இருந்து வருகின்றது. சீனாவில் இருக்கும் எனது மகன் இந்த கோடைகால விடுமுறைக்கு அங்கு வரும்படி அழைத்தான். அந்த விமான டிக்கட் மிகவும் மலிவாக இருந்தது. ஆனால் அந்தப் பணத்தில் நமது நாட்டில் உள்ள குயினஸ்லாண்து போக முடியாத நிலைமை உள்ளது’ என்றார்

‘உண்மைதான். அவுஸ்திரேலியாவிற்கு நான் வந்து 30 வருடங்களாகிவிட்டது. பார்த்துக் கொண்டிருக்க எல்லாமே விலையேறியது. இங்கு ஒரு இடத்திற்கு செல்வதைவிட அதே பணத்தில் வெளிநாடு செல்ல முடியும். நான்கூட சிலமாதம் முன்பாக குயின்சிலாண்து சென்றேன். அந்த 3 நாட்களுக்கு செலவழித்த பணத்தில், எனது நாடான இலங்கைக்கு செல்ல முடியும். அவுஸ்திரேலியா தற்பொழுது உலகத்திலே எக்ஸ்பென்சிவ் நாடாக மாறியுள்ளது’

‘உண்மைதான்’

‘டோனால்ட் ட்றம்பின் கூற்றில் உண்மையிருக்கிறது’ என்றபோது அவர் சிரித்தார்.

‘நத்தார் வாழ்த்துக்கள்’ கூறி விடைபெற்றேன்

பொருளாதார நிலைமை பொதுவாக மேற்கு நாடுகளில் இன்று இப்படித்தான் உள்ளது. சாதாரண தொழிலாளர்களது வேலைகள் மறைந்து விட்டன. விவசாயப்பொருட்கள், உடை, உணவு மற்றும் எலக்ரோனிக் பொருட்கள் மிகவும் குறைந்த விலையில் வெளிநாடுகளில் இருந்து இறக்குமதி செய்யப்படுகின்றன. இதனால் நுகர்வோர் குறைந்த விலைகளில் பெற்று நன்மைகள் அடைந்தாலும், உள்ளுரில் பலருக்கு வேலை வாய்ப்பு போய்விட்டது. இதனால் மக்களிடம் அதிருப்தி ஏற்பட்டுள்ளது. இதைப் பல உள்ளுர் அரசியல்வாதிகள் தங்களுக்கு ஏற்றவிதமாக பாவிக்கிறார்கள். திறந்த பொருளாதாரம், முதலாளித்துவம் என்பன தேவனின் கட்டளையாக இருந்தவை. அந்தக் கொள்கைகளுக்கு தற்போதைய நிலை எதிராக இருப்பதால் அரசாங்கத்தில் உள்ளவர்கள் இதைச் சமாளிக்கத் திணறுகிறார்கள். நான் அவுஸ்ரேலியாவுக்கு குடிவந்த எண்பதுகளில் விடயம் எதிர்மாறாக இருந்தது. ஒரு சந்ததியில் எதிர்காற்று வீசுகிறது

1987ஆம் ஆண்டு ஜுன் மாதம் எனது மனைவியும், ஐந்து வயதில் மகனும் மூன்று வயதில் மகளுமாக சிட்னி விமான நிலயத்தில் வந்திறங்கியபோது எங்களிடம் ஒரு சூட்கேசில் துணிகளும், எனது பொக்கட்டில் அவுஸ்திரேலிய ஐம்பது டொலர் நோட்டும் இருந்தன. மிகக் குறைந்த பொதிகளோடு வந்து இறங்கியபோது விமான நிலையத்திற்கு வெளியே மழை பெய்தது. ஆனால் விமான நிலையத்தின் உள்ளே சீதோஷ்ணம் சூடாக இருந்ததால் குளிர் தெரியவில்லை. பல இனத்தவர்கள் பல விதமான உடைகளில் அங்கிருந்தார்கள். விமானப்பயணம் ஒரு புது அனுபவம் மனைவி ஏற்கனவே இலங்கையில் இருந்து இந்தியாவுக்கு விமானத்தில் பயணித்திருந்தார். சிங்கப்பூர் வழியாக வந்ததால் மலைப்பில்லாத போதும் புதிய உலகத்தில் சஞ்சரிப்பதாக இருந்தது.

சிட்னியில் இறங்கியதும், வரிசையில் காத்திருந்த எங்களது பாஸ்போட்டைப் பார்த்த அவுஸ்திரேலிய குடிவரவு அதிகாரி தனது கண்ணாடிக் கூட்டினுள் இருந்து கவனமாக எமது இலங்கைப் பாஸ்போட்டுகளை திருப்பித் திருப்பி பார்த்து எமது முகத்தையும் உற்றுப்பார்த்து செய்த பரிசோதனையின் பின்பு ‘அவுஸ்திரேலியா உங்களை வரவேற்கிறது’ என்றார் சிரித்தபடியே. இப்பொழுது பார்த்தால் அது வழமையான அவுஸ்திரேலியரின் நடைமுறை எனத் தெரிந்தாலும், அன்று நீல சேர்ட்டும் முகக்கண்ணாடியும் அணிந்த அவரது சிரிப்பு சொர்க்கத்திற்கு கதவைத் திறக்கும் பரிசுத்த பீட்டரின் வார்த்தையாக இருந்தது.

விமானம் ஏறிய சென்னை விமான நிலயத்தில் எமது அனுபவம் மிகவும் துன்பகரமான நினைவு. இன்னமும் அந்த ஒரு மணிநேர விசாரணையை மறக்கமுடியாது. சித்திரவதை உபகரணங்களைப் பாவிக்காத இன்குசிசன்((Inquisition) எங்களது அவுஸ்திரேலிய விசா கள்ளவிசா என எங்களை இமிக்கிரேசனில் தடுத்து வைத்து பல கேள்விகளைக் கேட்டார்கள்.

‘எவ்வளவு காலம் இந்தியாவில் இருக்கிறீரகள்? ”

‘எந்த இடத்தில் இருந்தீர்கள்?”

‘எப்படி இந்த பாஸ்போட்டில் விசா வந்தது?”

‘உறவினர்கள் அவுஸ்திரேலியாவில் எங்கிருக்கிறார்கள்?”

எங்களுக்குப் பின்பாக வரிசையில் வந்தவர்கள் எல்லோரும் எம்மை கடந்த போனார்கள்.அவ்வாறு கடந்து போனவர்கள், எங்களைப் பின்னால் தள்ளுவதுபோல் உணர்வு. எர் கண்டிசன் இருந்தாலும் வேலை செய்யாதது மாதிரியாக வேர்த்தது. வயிற்றில் சில இரசாயன மாற்றங்கள்.இரைச்சலுடன் புறப்படும் ஒவ்வொரு விமானமும் எங்கள் வமானமாக இருக்குமோ என்றொரு எண்ணம் அதைவிட எம்மை ஏற்றிக்கொண்டு சென்றாலும் பஸ் மாதிரி நின்று கொண்டுபோக வேண்டுமோ என்ற சிந்தனை மனதைக் குடைந்தது. இல்லை எனத் தர்க்கித்தாலும் மனதில் மாறும் நினைவுகளுக்கு தடையில்லையே?

குடும்ப உறவினரான மனைவியின் அண்ணரால் அழைக்கப்பட்ட நிரந்தர குடியுரிமையுடன் வருகிறோம் என்றால் அவர்கள் நம்பவில்லை. அது ஒரு இரவு நேரப் பயணமானதால் புது டில்லியில் உள்ள அவுஸ்திரேலிய தூதரகத்திற்குத் தொடர்பு கொண்டு கேட்க வழியில்லை. இந்தியாவை விட்டுப் போக நினைத்து வீட்டையும் காலிபண்ணி பொருட்களை எனது நண்பர்களிடம் கொடுத்துவிட்டேன். ஏற்கனவே அண்ணன் தம்பி பெற்றோர்கள் அவுஸ்திரேலியாவில் இருப்பதால் வர்ணமான கனவுகளுடன் இருந்த மனைவிக்கு ஆத்திரம். அன்றைக்கு அதை என்னில் காட்டமுடியாது. நான் மட்டுமே இமிகிரேசன் ஆபீசருடன் பேசியபடி இருப்பதால் மகளை இடுப்பில் வைத்தபடி அவள் தலையில் கண்ணீரால் ஈரமாக்கினாள். அதைப் பார்த்த மகனுக்கு எதுவும் புரியவில்லை. தாயை பார்த்தபடி நின்றான். மகளுக்கு எதுவும் புரியாத இரண்டு வயது. நான் மனைவியை சமாதானப்படுத்தியபடி இமிகிரேசன் ஆபிசரிடம் தர்க்கம் செய்தபோது விமானம் புறப்படும் நேரமாகிவிட்டது. ஒரு மூலையில் நிற்கச் சொல்லிவிட்டு இதுவரையும் கேள்வி கேட்ட அதிகாரி நகர்ந்துவிட்டார்.

அந்த இடைவெளியில் எந்த வழியால் அவுஸ்திரேலிய விசா உண்மையானது என்று அவர்களை நம்பச் செய்யமுடியும் என்பதை நான் யோசித்துக் கொண்டிருந்தேன். இவர்கள் எங்களை நிறுத்துவதற்கு முடிவு செய்து விட்டார்கள் என நினைத்திருந்தபோது இறுதியில் ஒருவர் வந்து எங்களைப் போகலாம் என்றார்.

அந்த சித்திரவதையின் பின்பாக அவர்கள் சொன்ன வார்த்தை ஆறுதலாக இருந்தாலும் ஆத்திரத்தையே அளித்தது. எந்த ஒரு தேவையும் இல்லாமல் ஏன் எங்களை இவர்கள் இப்படிச் செய்யவேண்டும் என்ற கேள்வியுடன் சென்னை இமிக்கிரேசன்காரனைத் திட்டியபடி அந்த சிங்கப்பூர் விமானம் எங்களை விட்டுப் போய்விடுமோ என்ற அவசரத்தில் சென்றபோது வாசலில் ஒருவர் மிகுதியான இந்தியப் பணத்தை தன்னிடம் தரும்படி கேட்டார். என்னிடம் சிறிது இந்தியப் பணம் இருந்தது ஆனால் என்னிடம் இல்லை என வெடுக்கெனச் சொன்னேன். உண்மையில் எங்கோ காட்டவேண்டிய ஆத்திரத்தை யாரிடமோ கட்டியதற்கு பிற்காலத்தில் வெட்கப்பட்டேன்.

விமானத்தில் ஏறி அமர்ந்து ஆர அமர யோசித்தபோது இந்திய இமிகிரேசேன் எங்களுக்கு வைத்த அந்த விசாரணையில் எங்களிடம் போலியான அவுஸ்திரேலிய விசா இருந்திருந்தால் அந்த இடத்தை விட்டு விலகியிருப்போம். ஒருமணி நேரமாக எல்லோரும் போனபின்பும் எங்களை வைத்திருந்தபோது நாங்களும் சளைக்காமல் தொடர்ச்சியாக நின்றதால் அது உண்மையான விசாதான் என அவர்களை நினைக்க வைத்தது. அக்காலத்தில் போலி விசாக்களில் இலங்கைத் தமிழர்கள் இந்தியாவில் இருந்து ஐரோப்பாவிற்கும் மற்றைய நாடுகளுக்கும் சென்றார்கள். அக்காலத்தில் எலக்ரோனிக் அல்லது தற்போதைய அவுஸ்திரேலிய பாஸ்போட்டில் உள்ள மைக்கிரோசிப் Microchip) )முறை இருக்கவில்லை. அப்படியாக இருந்திருந்தால் என்ன நிலை என இப்பொழுது திரும்பிப் பார்க்க முடிகிறது.

மறுநாள் காலை சிட்னி விமான நிலையத்தில் எனது மனைவியின் தாய் தந்தை மற்றும் மனைவியின் அண்ணா மோகன், அண்ணி மாலா ஆகியோர் வரவேற்க வந்திருந்தார்கள். மனைவியைப் பொறுத்தவரை அவர்கள் பலர் பல வருடங்களின் பின்பாக குடும்பத்தில் ஒன்றாகும் சந்தர்ப்பம். நான் ஏற்கனவே மனைவியின் தாயாருடன் இந்தியாவில் மனஸ்தாபப்பட்டவன். அவரைப் பொறுத்தவரை இந்தியாவில் தனது மகளை வைத்து கொடுமைப்படுத்தும் அந்த ஏழுநாட்கள் கணவன் என்பதும் பேரப்பிள்ளைகளையும் இளைய மகளையும் தங்களிடம் இருந்து பிரித்தவன் என்ற பலதரப்பட்ட நல்லெண்ணங்களுடன் இருப்பவர்கள். அவுஸ்திரேலியாவுக்கு நாங்கள் வந்தது அவர்களுக்கு மிகவும் சந்தோசமான விடயம். அவர்கள் மகளைத்தேடி மழைக்கால அட்டைமாதிரி வந்து விட்டார்கள் ( அசோகனின் வைத்தியசாலையில் இந்த மழைக்கால அட்டையாக ஒட்டிக்கொண்டார்கள் என்ற படிமத்தை பாவித்துள்ளேன்)
விமான நிலயத்திற்கு வந்தவர்கள் எங்களுக்குத் தேவையான குளிருடுப்புகளைக் கொண்டு வந்திருந்தார்கள். அவற்றைப் போட்டுக்கொண்டு வெளியே வந்தபோது இரும்புக் கம்பிகளாக மழை, வானத்தை புவியுடன் இணைத்தது. குளிர் என் விரல்கள்மீது ஊசியாகியது. விமான நிலையக் கார் பார்க்கில் இதுவரை பார்க்காத அளவு பலதரப்பட்ட கார்கள் மழையில் குளித்தபபடி நின்றன. கண்ணுக்கு மழை மூட்டமான அந்தக்காலை நேரத்தில் அந்தக் கார்களில் ஒன்றில் எல்லோரும் ஏறிக் கொண்டோம்.

பின் சீட்டில் ஒடுங்கியபடி இருந்தேன். எனது பொக்கட்டில் ஜம்பது டொலர் நோட்டுடன், எனது கையில் வைத்திருந்த பெட்டியில் மிருகவைத்தியர் என்ற கடுதாசியும் இருந்தது. இவைகள்தான் எனது சொத்து. இவற்றைக்கொண்டு எனது குடும்பத்தை கொண்டு செல்லமுடியுமா என சிந்தித்தேன். எனது மனைவியும் படித்தவர். அவளின் உதவியும் பயன்படும் என்ற சிந்தனை எனக்கு அன்று வரவில்லை. ஆண் வர்க்கத்திற்கே உரிய பொறுப்பை ஏற்று நடத்தும் தன்மை என்னிடம் இருந்தது. குடும்பத்தில் மூத்தவனாக பிறந்ததால் எனது குடும்பத்தை சுமார் நான்கு வருடங்கள் பார்த்த நான் இப்பொழுது மற்றவர்கள் தயவில் வாழம் நிலை வந்துவிட்டது என்பது திடீரெனத் தாக்கிய நோயாகத் தெரிந்தது. அதிலும் மனைவியின் உறவினர்கள் தயவில் வாழ்வதா?

எனது எதிர்காலத்தை அன்றைய சிட்னியின் குளிர்கால நிலை பிரதிபலித்தது என எனக்குத் தோன்றியது.
எனது சிந்தனையோட்டத்திற்கு ஏற்ற வேகத்துடன் கார் சிட்னியின் மேற்குப் பிரதேசமான துங்காபேயை நோக்கிச் சென்றது.

Posted in Uncategorized | 1 பின்னூட்டம்

The Multi Faceted Tamil Writer

Arjunan Puveendran

அருண்__விஜயராணி

Last (2015) year, the Australian Tamil community lost Arun Vijayarani, who was a well-regarded Tamil writer and community worker. As a humble woman, she preferred to remain out of the limelight. However, the celebration of her life since her passing has served as an ideal to many in the Tamil community of a life well-lived.

Although considered the longest surviving language in the world, Tamil has required concerted efforts from many to sustain the importance of its literary value and prevent it from sliding into extinction. Vijarayani was one such individual driven by an inordinate willpower. She never regarded her own work as making any special contribution to Tamil literature. Yet, she strove to highlight Tamil’s majesty among languages, whether it be through shining a light upon lesser known Tamil writers, encouraging young Tamil children around her to embrace their mother tongue or conducting Tamil writers’ festivals.

Vijayarani was born on 16 March 1954 in Urumpirai, in the Jaffna district of Sri Lanka. Her parents were the celebrated artist, photographer and textiles designer K T Selvadurai and his wife Sivapackium. Her upbringing was primarily in Colombo where her family was based, growing up with much affection from her three brothers and three sisters.

Vijayarani was well-regarded as a bright determined student, shining at her alma maters, Saiva Maingayar Kazhagam (Wellawatte) and later at Colombo Hindu College (Ratmalana). Her interest was mainly in the arts and literature, derived from her father’s professional life, and her own avid reading and music studies. In those times, lesser significance was placed on a young girl’s formal education. Instead, women were expected to play a more domestic role in society. In many ways, Vijarayani actively defied this expectation. As a student, she spent most of her time reading and writing. Her work began to attract the attention of some of her teachers. At a very young age of 16, her first short story was published in a student magazine, after a teacher selected it amidst several other submissions. The selection of her story drew criticism and negative remarks from fellow students. In spite of this, Vijayarani proudly recalled this story as her entry into the writers’ world and the beginning of a long journey of literary pursuits.

After entering the writing world, Vijayarani Selvadurai was established as a household name. Since then, her writings continued to be the hallmark of her life. Vijayarani’s writing was incredibly advanced for its time, better classified as modern fiction. Both her style and themes were not commonly found in other writers of her generation. Over the years, her writings appeared in various Tamil journals, magazines and newspapers including Virakesari, Thinakural, Mallikai, Akkini Kunchu , Thozhi and Marabu published around the world.

In many ways, Vijayarani was a role model to many young Tamil women for much of her life. As a budding writer and radio announcer in Sri Lanka, she stood for the ability of women to accomplish themselves. This was particularly noteworthy in a patriarchal society, in which women were afforded significant respect but also expected to play a specific domestic role. Her writing did not necessarily advocate for any revolution in regards to the place women held in society. Her aims were more literary. She sought to give a voice to women, an opportunity for stories to be told from the feminine perspective and to concentrate on the experiences of womanhood. Her short stories related tales of a young girl’s quest for marriage, another woman’s views on fidelity, and another’s personal struggles during pregnancy.

Throughout her life, she esteemed the late Kannadasan as one of the greatest writers and lyricists of the Tamil language and as a literary role model. In this regard, Vijayarani was inspired by simplicity of language and creativity in content that conveyed a depth of insight, and strove to reflect these qualities in her own writings. In her own words, she did not take up her pen seeking fame or riches but as the great poet Subramaniya Bharathi suggested, the pen enabled her to rise up against injustice and find happiness in that feat.

She also had an extraordinary talent as a radio announcer at a time when radio broadcasts played a pivotal role in shaping social opinions. These kinds of programmes drew Tamil audiences from around the world. At the age of 20, she founded on Radio Ceylon the popular programme “Visalatchi Paati”. The series ran for 25 weeks in which the character of Visalatchi Paati comically gave advice, speaking in the classic Jaffna Tamil. It was an acclaimed satirical comedy with its focus on social reform and the role of women. She also co-wrote a radio play about troubles that begin at home, which was later aired as a television series on Rupavahini titled ‘Thunai’.

Whilst a young woman, the positions she advocated for the equality of her gender attracted plenty of mail sent to the family home in Colombo. Some letters praised her whilst others were scathing in their criticism. Vijayarani noted that she relished receiving the critiques, which enabled her to grow both as a person and a writer. Concerns were raised whether this brash young woman would ever get married, even as she had rejected the idea herself. However, in July 1980, she married Nagalingam Arunagiri, a union which would span 35 years of true love and devotion to each other.

After marriage, she moved to the Middle East to join her husband working in Saudi Arabia. They later had their first son Aathitan in 1981, before the young family moved to the UK. During this time, Vijayarani cultivated her family role as a supportive wife and loving mother. Yet, she continued her writing in a lesser way. These were tumultuous times for her fellow Sri Lankan Tamils. With Tamil journalism coming under increasing threat in Sri Lanka, the ability of writers like Vijayarani, who continued to write from miles away from their home country, can be looked back upon as a significant means of upholding Tamil pride. During her time in London, she also had the opportunity to interview mega filmstar Rajni Kanth.

In 1988, the couple were blessed with a second son Ajanthan. Arun and Vijayarani decided to once again shift their lives to the other side of the world, deciding to migrate to Australia. They arrived in Melbourne in 1989, to join most of Vijayarani’s siblings and their families. Shortly after her arrival, she continued her writing and community work amidst a growing population of Tamils. She became the cultural secretary of the Australian Federation of Tamils and an editor of the Australia Murasu.

Despite having penned hundreds of stories, she was not concerned that her works be published in book form. However, in 1991, with the support of her husband, family and fellow writer L. Murugapoopathy, a collection of her short stories titled Kannikathanangal was published by Chennai Puthakalayam. In those early years, the Tamil community worked very hard to celebrate artistic achievements. Each Bharatha Natyam recital or music festival or book launch was a significant milestone for the entire community. Vijayarani’s book release was a rare event and importantly, much of Melbourne’s Tamil community rallied behind her efforts.

In Melbourne, Vijayarani also instigated a number of community initiatives driven by her love for her Sri Lankan, Tamil and Hindu heritages. In the 1990s, she was the driving force behind weekly bhajans for her extended family and a wider circle of the local Tamil community. For years afterward, she continued to host and participate in bhajans through her membership of the Mill Park Sai Centre including the annual New Year’s Day and Saraswati Pooja bhajans held at the Arunagiri residence.

For the entirety of her time in Melbourne, she hosted numerous radio programmes. Audiences across Australia heard her speak on broadcasters such as Inba Thamizh Vaanoli, Vaanamutham and Australia Tamil Broadcasting Corporation. She spoke on topics such as the the philosophical overtones of Kannadasan’s film songs to Tamil women’s literature to family values.

Whilst her public profile grew under the name of Arun Vijayarani, she remained steadfastly humble and never sought fame. However, she found further avenues to pursue her passions. She wrote short stories, submitted contributions for local Tamil newspapers such as Uthayam, conducted radio interviews, busied herself with the Australian Tamil Literary Society including serving as its president, delivered speeches, organised writers’ festivals, advocated for her culture and argued for the important role women should play in society. On a holiday to London, she was invited to speak on Deepam TV about the clash of cultures for the Tamil diaspora.

Amidst her several traits, morality, authenticity and charity were characteristics she both embodied and admired in others. Vijayarani was characterised by compassion, and placed great import on community service. This included public community work such as her involvement in the Ceylon Students’ Education Fund, an organisation which provides financial assistance to disadvantaged students in Sri Lanka and of which she also served as president. However, she also privately undertook several unsung charitable deeds many of which have only come to light since her passing.

Notwithstanding her efforts in the literary field and her community service, Vijayarani was a woman who placed utmost importance on her family. For much of her Melbourne life, she was nestled in a homestead in Ivanhoe in very close proximity to the family she held so dear. Although her health had not been perfect for some time, she continued in her own way, handling the home for her husband and children whilst being employed for several years, appropriately at a women’s social services organisation.

Vijayarani passed away on 13 December 2015, surrounded by her family. Since her passing, much has been written about her accomplishments primarily by fellow writers who both knew her well, or instead admired her work without knowing her personally. A month after her death, several Tamil writers banded together to release Vijayatharakai, publishing a series of tributes. She leaves behind many legacies for all to remember her, through both her literary work, community work and her family. Vijayarani is survived by her husband, sons, daughter-in-law, grandson and her large extended family.

Posted in Uncategorized | பின்னூட்டமொன்றை இடுக

தனித்துவம் மிக்க சோ

cho-mohammad-bin-thuglakchow

அரசியல் தலைவர்களினால் ஏற்கவும் இழக்கவும் முடியாத தனித்துவம் மிக்க துக்ளக் சோ

நாடகத்தில் – திரைப்படத்தில் – இதழியலில் அங்கதச்சுவையை இயல்பாக இழையவிட்டவரின் சகாப்தம் நிறைவடைந்தது

முருகபூபதி

” நான் ஒரு பத்திரிகை தொடங்கப்போகின்றேன். நீங்களும் ஆதரவு தரவேண்டும்.” என்று 35 வயதுள்ள அவர், நடிகர்திலகம் சிவாஜிகணேசனிடம் கேட்கிறார்.
நகைச்சுவை நாடகங்களிலும் சில திரைப்படங்களிலும் அறிமுகமாகியிருந்த அவர், சட்டமும் படித்திருந்தார். உயர் நீதிமன்றத்தில் வழக்கறிஞராகவும் பணியாற்றினார். சில வர்த்தக நிறுவனங்களின் சட்ட ஆலோசகராகவும் விளங்கினார். எதனையும் தர்க்கரீதியில் விவாதிக்கும் திறமையும் அவருக்கிருந்தது. இவ்வளவு ஆற்றலும் இருந்தும், எதற்காக பத்திரிகையும் நடத்தி வீணாக நட்டப்படவேண்டும் என்ற நல்லெண்ணத்தின் அடிப்படையிலேயே சிவாஜி அவருக்கு புத்திமதி சொன்னார்.
” உனக்கு நடிப்பைத்தவிர வேறும் ஒரு நல்ல தொழில் தெரியும். நீ பத்திரிகை நடத்தினால் அது எப்படி இருக்கும் தெரியுமா…? கள் அருந்திய குரங்கை தேனீக்கள் கொட்டினால் அது என்ன பாடுபடுமோ அப்படித்தான் இருக்கும் உனது பத்திரிகையும்” என்றார் சிவாஜி.
ஆனால், இதனைக்கேட்ட அவர் தனது யோசனையை கைவிடவில்லை. 1970 ஆம் ஆண்டு பிறந்ததும் ஜனவரி மாதம் 14 ஆம் திகதி தைப்பொங்கல் தினத்தில் தனது பத்திரிகையின் முதல் இதழை வெளியிட்டார். நாற்பத்தாறு ஆண்டுகளையும் கடந்து இன்றும் வெளியாகிறது அந்த இதழ்.
அதன் பெயர் துக்ளக்.
நடிகராகவும் வழக்கறிஞராகவும் இயங்கிக் கொண்டே வெற்றிகரமாக பத்திரிகையும் நடத்திய அவர்தான் நேற்று சென்னையில் தமது 82 வயதில் மறைந்த சோ. ராமசாமி.
துக்ளக் என்ற மன்னர் இந்திய வரலாற்றில் மிகவும் முக்கியமானவர். இன்று இந்தியாவில் சர்ச்சைக்குள்ளாகியிருக்கும் புதிய நாணயத்தாள் விவகாரம் பற்றி அறிவோம்.
இந்தியாவில் விலங்குகளுக்கென மருத்துவமனை அமைத்த முன்னோடியாக அசோக மன்னன் விளங்குவது போன்று, மன்னர் கியாஸ்தின் துக்ளக்கின் மறைவிற்குப்பிறகு, கி.பி. 1325 இல் பதவி ஏற்ற முகம்மது பின் துக்ளக்தான் இந்தியாவில் நாணயத்தாளை அறிமுகப்படுத்திய முன்னோடி. . கிறுக்குத்தனமாக முடிவுகளை எடுக்கும் மன்னர் என்றே முகம்மது பின் துக்ளக்கை வரலாற்று ஆசிரியர்கள் பதிவுசெய்துள்ளனர்.
ஆயினும், துக்ளக் – கணித சாஸ்திரம், தத்துவம், வானவியல், இயற்பியல் முதலான துறைகளில் நல்ல நிபுணத்துவம் பெற்றிருந்தவர்.
துக்ளக் சோ அவர்களும் பல்துறை ஆற்றல் மிக்கவர். அவர் ஒரு நடிகராகவும் வழக்கறிஞராகவும் மாத்திரம் இருந்திருப்பாரேயானால் இவ்வளவு தூரம் பிரபல்யம் அடைந்திருக்கமாட்டார்.
சில அரசியல் தலைவர்களுக்கும் ஆலோசகராக விளங்கியர் சோ.
இளமையில் நடித்த ஒரு நாடகத்தில் தாம் ஏற்ற சோ என்ற பாத்திரத்தின் பெயரையே தனது புனைபெயராக்கிக்கொண்டு நாடகம் மற்றும் திரையுலகிலும் அரசியலிலும் பிரபல்யமானவர்தான் இந்த அங்கதச்சுவை எழுத்தாளர். அங்கத எழுத்தே அவரது பலம்.
மறைந்த ஜெயலலிதாவின் கால்களில் விழுந்து பணிந்து ஆசி பெற்ற பல ஆண்களை படங்களில் பார்த்திருப்போம். ஆனால், ஜெயலலிதா, சோ தம்பதியரின் பாதங்களை பணியாமலேயே ஆசிபெற்ற காட்சிகளும் வெளியாகியிருக்கின்றன.
சோவின் பேச்சில், நடிப்பில், எழுத்தில் அங்கதச்சுவை இழையோடிக்கொண்டே இருக்கும். அதனால் நாடகத்தில் திரையில் பத்திரிகை உலகில் தனித்துவமாகத் தென்பட்டவர்.
மற்றவர்களையும் கிண்டல் செய்தவாறு தன்னையும் கேலிசெய்துகொள்வார்.

சமூக நாடகங்கள் திரைப்பட வசனங்கள் எழுதியிருக்கும் சோ, இராமாயணம், மகாபாரதம் குறித்தெல்லாம் தமது துக்ளக்கிலேயே தொடராக எழுதியிருப்பவர்.
தானும் அவ்வாறு தொடர்கள் எழுதியதுடன் மற்றவர்களையும் துக்ளக்கில் அவரவர் துறைகளில் எழுதத்தூண்டியவர். ஜெயலலிதா, ஜெயகாந்தன் உட்பட பலர் துக்ளக்கில் எழுதியிருக்கிறார்கள்.

ஜெயகாந்தனின் ஒரு இலக்கியவாதியின் அரசியல் அனுபவங்கள் தொடர் துக்ளக் இதழில் வெளியானதன் பின்னரே நூலாகியது.
ஜெயாகாந்தனின் உற்ற நண்பரான சோ, 1994 இல் ஜெயகாந்தனுக்கு மணிவிழா நடந்தவேளையில் அந்த விழாக்குழுவில் துணைத்தலைவராகவும் இருந்தவர். ஜி.கே. மூப்பனார் தலைமை வகித்த அந்த மணிவிழாக்குழுவின் ஏற்பாட்டில் நடந்த விழாவிலும் சோ உரையாற்றியிருக்கிறார்.
1960 களில் இவரது சாம்பவாமி யுகே யுகே என்ற அரசியல் நையாண்டி நாடகத்தை அன்றைய காங்கிரஸ் அரசு தடைசெய்யமுயற்சித்தது.

1970 இல் துக்ளக் இதழை வெளியிடுவதற்கு முன்பே முகம்மது பின் துக்ளக் நாடகத்தை பலதடவைகள் மேடையேற்றியிருந்தார். 1971 இல் அதனை திரைப்படமாக வெளியிட்டார். குறித்த நாடகம் பற்றி அறிந்திருந்த அப்போதைய தி.மு.க. அரசு அது திரைப்படமாவதை விரும்பவில்லை.

நாடகத்திலும் திரையிலும் பல அரசியல் தலைவர்களை அங்கதச்சுவையுடன் கேலி செய்திருக்கும் சோ, துக்ளக் இதழ்களிலும் அவர்களை விட்டுவைக்கவில்லை. முதல் இதழிலிருந்து தொடர்ச்சியாக ஒவ்வொரு இதழ்களின் முகப்பிலும் கேலிச்சித்திரங்கள் மூலம் வாசகர்களை சிரிக்கவும் சிந்திக்கவும் வைத்தவர் சோ.

இவரது அரசியல் கருத்துக்களுடன் உடன்படாதவர்களும், தம்மைப்பற்றி சோ என்ன எழுதியிருப்பார், எத்தகைய கேலிச்சித்திரங்களை வெளியிட்டிருப்பார் என்பதை பார்ப்பதில் ஆர்வம் காண்பிப்பார்கள்.

அகில இந்திய காங்கிரஸ், ராஜமானிய மசோதா விவகாரத்தில் இரண்டாக பிளவுபட்டபொழுது, இந்திரா காந்தியின் தலைமையில் இந்திரா காங்கிரஸ_ம் தமிழ்நாட்டில் காமராஜர் தலைமையில் ஸ்தாபன காங்கிரஸ_ம் உருவான வேளையில் தி.மு.க.வும் வலது கம்யூனிஸ்ட்டுகளும் இந்திரா காந்தியை ஆதரித்தனர்.

காமராஜரிடம் பற்றுக்கொண்டிருந்த கண்ணதாசன், ஜெயகாந்தன், சிவாஜி கணேசன் ஆகியோர் ஸ்தாபன காங்கிரஸை ஆதரித்தனர். சோவும் இவர்களுடன் இணைந்துகொண்டார். அதன் பின்னர் இந்திரா காந்தியின் ஆட்சிக்காலத்தில் மிசா சட்டத்தினால் நெருக்கடி நிலை வந்தசமயத்தில் அதனையும் கடுமையாக எதிர்த்து எழுதினார்.
அதன்பின்னர் சோ, இந்திராவையோ அவரது வாரிசுகளையோ ஆதரிக்கவில்லை. வலதுசாரி இந்துத்துவா பிற்போக்கு வாதி என்றெல்லாம் அவர் அரசியல் எதிரிகளினாலும் இடது சாரிகளினாலும் விமர்சனங்களுக்குள்ளாக்கப்பட்டார். என்றைக்கும் விமர்சனங்களைக்கண்டு அஞ்சுபவர் அல்ல இவர்.
மொரார்ஜி தேசாயையும் அவருக்குப் பின்னர் வாஜ்பாயையும் நரேந்திர மோடியையும் வெளிப்படையாகவே ஆதரித்தவர்.
பெண்ணிலை வாதம் தொடர்பாகவும் சோவின் கருத்தியல்கள் குறித்து பெண்ணிய செயற்பாட்டாளர்களின் கடும் விமர்சனங்களுக்கும் ஆளாகியிருந்தார்.

இலங்கை இனப்பிரச்சினை விவகாரத்திலும் இவரது நிலைப்பாடு விமர்சிக்கப்பட்டது. இலங்கையிலும் தமிழ்நாட்டிலும் அமிர்தலிங்கம், பத்மநாபா, ரஜீவ் காந்தி ஆகியோர் விடுதலைப்புலிகளினால் கொல்லப்பட்டவேளைகளிலும் அதன் பின்னரும் துக்ளக்கில் கடும் தொனியில் கண்டித்தவர் சோ.
ஏற்கனவே, அமிர்தலிங்கம், பத்மநாபா , வரதராஜப்பெருமாள் ஆகியோரின் நேர்காணல்களுக்கும் முக்கியத்துவம் கொடுத்திருக்கும் சோவுக்கு புலிகளின் போக்கு பிடித்தமானதாயிருக்கவில்லை.

இலங்கை – இந்திய ஒப்பந்தத்தையும் சோ ஆதரித்தார். ஒரு சமயம் இவரும் ஜெயகாந்தனும் கலந்துகொண்ட ஒரு அரசியல் கூட்டத்திற்குள் அத்துமீறி நுழைந்த சிலர் முட்டைகள் எறிந்தும் ரகளை செய்திருக்கிறார்கள்.
விடுதலைப்புலிகளின் கட்டுப்பாட்டில் யாழ்ப்பாணம் இருந்த காலப்பகுதியில் அங்கு துக்ளக் இதழ்களை காணமுடியாது.
பாபர் மசூதி தகர்க்கப்பட்டபோதும் சென்னையில் பத்மநாபா உள்ளிட்ட சிலர் கொல்லப்பட்டபோதும் அச்சம்பவங்களை கண்டித்து சென்னை மேடைகளில் பேசியவர் சோ.
குஜராத் சம்பவங்களினால் தமிழகத்தில் நரோந்திரமோடி மீது கடும் எதிர்ப்பு பரவியிருந்த நிலையிலும் தமது துக்ளக் ஆண்டுவிழாவுக்கு மோடியை அழைத்து பேசவைத்த துணிச்சலும் இவருக்கிருந்தது.
ஒவ்வொரு ஆண்டும் துக்ளக் விழா வெகு விமரிசையாக கொண்டாடப்படும். நிகழ்ச்சியின் இறுதியில் வாசகர்களின் கேள்விகளுக்கு சோ பதிலளிப்பார். மண்டபமும் நிறைந்து ஆசனம் இல்லாமல் பலர் மண்டபத்திற்கு வெளியே நின்றும் ஒலிபெருக்கி ஊடாக சோவின் பேச்சைக்கேட்பது வழக்கம்.
வாசகர்களின் கருத்தறிவதற்காகவும் அவர்களின் நாடித்துடிப்பைத் தெரிந்துகொள்வதற்காகவும் இவ்வாறு துக்ளக் ஆண்டுவிழாக்களை அவர் ஒழுங்கு செய்துவந்தாலும், துக்ளக்கின் தனித்துவத்தை இழந்துவிடாமல் வழக்கமான கேலியும் கிண்டலும் அவரது விமர்சன எழுத்திலும் கேள்வி – பதில் பகுதியிலும் பதிவாகிக்கொண்டுதானிருக்கும்.
துக்ளக் இதழ்களில் வெளியாகும் அரசியல் விமர்சனக்கட்டுரைகளிலும் கேலிச்சித்திரங்களிலும் பல தலைவர்கள் கிண்டலடிக்கப்பட்டிருந்தாலும், அவர்களின் கருத்துக்கள் – நேர்காணல்களுக்கு துக்ளக்கில் உரிய களம் வழங்குவது சோ அவர்களின் சிறப்பியல்பு. அதனால் எந்தவொரு அரசியல் தலைவரும் இவரை விரோதியாகப் பார்ப்பதில்லை.

கருத்துரிமையின் ஜனநாயகப்பண்புகளை சோ தொடர்ச்சியாக பேணியவர்.
” தி.மு.க. தலைவர் கருணாநிதியை தொடர்ச்சியாக விமர்சிக்கிறீர்களே, அவர் உங்களைப்பற்றி என்ன நினைப்பார்…? ” என்ற ஒரு கேள்விக்கு, ” இவனை என்ன செய்யலாம் என்றுதான் யோசித்துக்கொண்டிருப்பார் ” என்று பதில் தந்திருந்தார்.

கருணாநிதி நோயுற்றிருந்த சமயத்தில் அவரது வீட்டிற்கே சென்று சுகம் விசாரித்து மருத்துவ ஆலோசனைகளும் சொன்னவர். ஜெயலலிதாவுக்கும் இவர் அரசியல் ஆலோசகராக இருந்திருப்பதாகத்தான் சொல்கிறார்கள்.
அதேசமயம் சோ, ஜெயலலிதாவையும் கண்டித்து எழுதியிருக்கிறார்.

சிவாஜி கணேசனின் பேத்திக்கு ஜெயலலிதா தனது வளர்ப்பு மகன் சுதாகரனை திருமணம் செய்துகொடுத்த வேளையில் நடத்திய கோடிக்கணக்கான ரூபா செலவில் நடத்திய ஆர்ப்பாட்டமான விழாவை சபிக்கப்பட்ட திருமணம் என்றுதான் சோ வர்ணித்தார்.

ஜெயலலிதா பதவிக்காலத்தில் கருணாநிதி, இரவு வேளையில் கைது செய்யப்பட்டதைக்கண்டித்தும் எழுதினார்.
ஜெயலலிதா திடுதிப்பென எடுக்கும் அவசர முடிவுகளை விமர்சித்து ” நந்தவனத்திலோர் ஆண்டி, அவன் ஆறாறு மாதமாய் குயவனை வேண்டி கொண்டுவந்தான் ஒரு தோண்டி… அதைக்கூத்தாடி கூத்தாடி போட்டுடைத்தான்டி” என்ற தலைப்பில் கேலிச்சித்திரம் வரச்செய்தார்.

துக்ளக்கில் வெளியாகும் கேள்வி – பதில் பகுதி வாசகர்களினால் விரும்பிப்படிக்கப்படும் பக்கங்களாகும். ஆர்வம் ஊட்டக்கூடியதாகவும் அதேசமயம் தீர்க்கதரிசனமாகவும் அவை அமைந்திருக்கும். அங்கும் சில சந்தர்ப்பங்களில் அவர் தன்னையும் கேலி செய்துகொள்வார்.
ஒரு வாசகர், ” நீங்கள் எழுதியிருக்கும் நூல்களைப் படித்தால் எதுவும் புரியவில்லையே !!! ” எனச்சொல்லியிருந்தார்.
அதற்கு சோ, “எனக்கும்தான் புரியவில்லை. மீண்டும் மீண்டும் படியுங்கள். ஏதும் புரிந்தால் எனக்கும் சொல்லுங்கள். ” என்று பதில் தந்திருந்தார்.

சோவின் துக்ளக் கருத்துக்களினால் அவரை ஏற்கவும் முடியாமல் இழக்கவும் முடியாமல் ரசித்த அரசியல் தலைவர்கள்தான் இந்தியாவில் அதிகம்.
அதனாலும் அவர் தனித்துவம் மிக்க பத்திரிகையாளராகவே மிளிர்ந்தார்.
இலங்கைக்கு அவர் நடிகராகவும் பத்திரிகையாளராகவும் வெவ்வேறு சந்தர்ப்பங்களில் வந்திருக்கிறார்.
துக்ளக் சோ வின் சகாப்தம், அவரால் ஆசிர்வதிக்கப்பட்ட – ஆலோசனைகள் வழங்கப்பட்ட ஜெயலலிதாவின் சகாப்தத்துடன் விடைபெற்றிருக்கிறது.

சோ கடந்த பல மாதங்களாக கடும் ஆஸ்த்மா நோயினால் பாதிக்கப்பட்டிருந்தவர். இந்த உபாதையுடன் அவர் பல வருடங்களை கடந்தவர். துக்ளக் விழாக்களிலும் இதர கூட்டங்களிலும் அவர் இருமிக் கொண்டே உரையாற்றியிருப்பதை அவதானித்திருக்கிறோம்.
ஆயினும் அவர் துக்ளக்கையும் நடத்திக்கொண்டு நாடகம் திரைப்படங்களிலும் நடித்துக்கொண்டு சட்டவாதியாகவும் அரசியல் ஆலோசகராகவும் அயராமல் இயங்கிவந்திருப்பவர்.
சில மாதங்களுக்கு முன்பிருந்தே சோ சுகவீனமுற்றிருந்தார். அவரை மருத்துவமனைக்கு வந்து பார்த்து நலம் விசாரித்தவர் ஜெயலலிதா. ஆனால், ஜெயலலிதா மறைந்ததும் தெரியாமல் 48 மணிநேரத்திற்குள் சோ அவர்களும் ஜெயலலிதாவை பின்தொடர்ந்து சென்றுவிட்டார்.

இந்திய அரசியலில் ஜெயலலிதாவுக்கென தனியிடம் அமைந்தது போன்று பத்திரிகை உலகில் சோவுக்கும் தனித்துவமான ஒரு இடம் பதிவாகிவிட்டது.
—-0—-

Posted in Uncategorized | 1 பின்னூட்டம்