தமிழச்சி தங்கபாண்டியனுடன் இலக்கியச் சந்திப்பு

மெல்பனில் தமிழக படைப்பாளி

அவுஸ்திரேலியத் தமிழ் இலக்கிய கலைச்சங்கத்தின் ஏற்பாட்டில் தமிழக எழுத்தாளரும் இலக்கிய ஆய்வாளருமான தமிழச்சி தங்கபாண்டியன் கலந்துகொள்ளும் இலக்கியச்சந்திப்பு மெல்பனில், வேர்மண் தெற்கு சமூக மண்டபத்தில், எதிர்வரும் 25 ஆம் திகதி ( 25-11-2018) ஞாயிற்றுக்கிழமை மாலை 5.00 மணிக்கு எமது சங்கத்தின் தலைவர் திரு. சங்கர சுப்பிரமணியன் அவர்களின் தலைமையில் நடைபெறும்.

மஞ்சனத்தி, வனப்பேச்சி, எஞ்சோட்டுப்பெண், சொல் தொடும் தூரம், நிழல் வெளி, பேச்சரவம் கேட்டிலையோ, பாம்படம், மயிலிறகு மனசு, மண்வாசம் முதலான நூல்களை எழுதியிருக்கும் தமிழச்சி தங்கபாண்டியன், அவுஸ்திரேலியாவில் புகலிடத்தமிழர்களின் கலை, இலக்கிய வெளிப்பாடுகளை ஆராய்ந்து முனைவர் பட்டம் பெற்றவர். அரங்கச்செயற்பாடுகளிலும் ஈடுபாடுள்ளவர்.

நடைபெறவுள்ள இலக்கியச்சந்திப்பில் தமிழச்சி தங்கபாண்டியனின் நிழல் வெளி நூலும் அறிமுகப்படுத்தப்படும்.

இந்நிகழ்வில் கலந்து சிறப்பிக்குமாறு சங்கத்தின் உறுப்பினர்களையும் கலை, இலக்கிய ஆர்வலர்களையும் அன்புடன் அழைக்கின்றோம்.

அன்புடன்

ஶ்ரீ கௌரிசங்கர்

( செயலாளர் – அவுஸ்திரேலியத்தமிழ் இலக்கிய கலைச்சங்கம்)

atlas25012016@gmail.comhttp://www.atlasonline.org

Advertisements
Posted in Uncategorized | பின்னூட்டமொன்றை இடுக

அஞ்சலிக்குறிப்பு: யுகமாயினி சித்தன்

கலை, இலக்கியத்தில் பல்துறை ஆற்றல் மிக்க படைப்பாளி யுகமாயினி சித்தன்
தமிழக – இலங்கை – புகலிட எழுத்தாளர்களின் உறவுப்பாலமாக திகழ்ந்தவரும் விடைபெற்றார்
முருகபூபதி

“பல மொழிகளிலும் ஒருவரது படைப்பு மொழிபெயர்க்கப்பட்டு நூலுருவில் வெளியாவதும் ஒரு வகையில் படைப்பாளிக்கு கிட்டும் அங்கீகாரம்.” எனச்சொன்னார் நாமக்கல் கு. சின்னப்பபாரதி. என்னருகில் அமர்ந்திருந்த யுகமாயினி சித்தன் உடனே அதனை மறுத்துரைத்தார்.

“மொழிபெயர்ப்பில் ஒரு நாவல் வெளியானால் அதனை இலக்கிய அங்கீகாரம் என எப்படி ஏற்றுக்கொள்ள முடியும்? ஒரு நாவல் சர்வதேச தரத்தில் எழுதப்பட்டால் மாத்திரமே அதற்கு அங்கீகாரம் தரமுடியும். ஒரு நாவல் இந்திய மொழிகளிலும் அய்ரோப்பிய மொழிகளிலும் வெளியாகிவிட்டால் , அந்தப்படைப்பு உன்னதமானது, தரமானது, உலக அங்கீகாரம் பெற்றது என்ற முடிவுக்கு வந்துவிடலாமா?” எனக்கேட்டார் சித்தன்.

சின்னப்ப பாரதி நிமிர்ந்து அமர்ந்தார்.

“ஒரு நாவல், அந்தநாவலின் படைப்பாளியின் தாய்மொழியில் எழுதப்பட்டு அதனை பிறமொழி வாசகருக்கு அறிமுகப்படுத்துவதற்காக ஒரு மொழிபெயர்ப்பாளர் பிறமொழியில் தரமுனைவதுகூட அங்கீகாரம்தான். மொழிபெயர்ப்பாளர் அந்தப்படைப்பை மொழிபெயர்க்கவிரும்பியதனால்தானே பிறமொழி வாசகனுக்கு அந்தப்படைப்பு கிடைக்கிறது. அத்துடன் மொழிபெயர்ப்புக்கு தகுதியான படைப்பு என்ற சிந்தனை மொழிபெயர்ப்பாளரிடம் இருப்பதனால் அவர் குறிப்பிட்ட படைப்பை மொழிபெயர்க்கின்றார். ஒருவகையில் இது ஒரு அங்கீகாரம்தான்.” என்றார் சின்னப்பபாரதி.

“ அய்யா, எத்தனை படைப்புகளும் மொழிபெயர்க்கப்படலாம், ஆனால், அவை சர்வதேச தரத்திற்கு உயர்ந்திருக்கிறதா? என்பதுதான் எனது கேள்வி.” எனக்கேட்ட சித்தன், சற்று அட்டகாசமாகவும் சிரித்தார்.

அந்தச்சிரிப்பை இனி நாம் கேட்கமுடியாமல் நிரந்தரமாக மௌனித்துவிட்டார் எங்கள் சித்தன்.

மேற்குறிப்பிட்ட உரையாடல் சில வருடங்களுக்கு முன்னர் தமிழகம் நாமக்கல்லில் இலக்கிய நண்பர் எழுத்தாளர் கு. சின்னப்ப பாரதி அவர்களின் இல்லத்தில் ஒரு மதியவேளையில் நடந்தது.
சித்தனை அன்றுதான் முதல் முதலில் சந்தித்தேன். எனது நாமக்கல் வருகை அறிந்து, கோயம்புத்தூரிலிருந்து தேடிக்கொண்டு வந்துவிட்டார்.

சித்தன் ஆங்கில இலக்கிய பரிச்சயம் மிக்கவர். பலர் தமிழில் மொழிபெயர்த்த பல மேலைத்தேய மற்றும் ஆபிரிக்க இலக்கியங்களை ஏற்கனவே ஆங்கில மூலம் படித்திருப்பவர். மொழிபெயர்ப்புகளிலும் ஈடுபடுபட்டவர். (சித்தனின் மொழிபெயர்ப்புக்கூட புகலிட நாட்டில் வதியும் ஒருவரது பெயரில் வெளியாகியிருப்பது எனது காதில் விழுந்த வியப்பான தகவல்) அவர் சில நல்லமொழிபெயர்ப்புகளை குறிப்பிட்டார். எனினும் தமிழில் குறிப்பிட்டுச்சொல்லும்படியான சர்வதேச தரத்தில் அமைந்த நாவல்கள் எதுவும் இன்னமும் வரவில்லை என அன்று தொடர்ந்து சொல்லிக்கொண்டிருந்தார்.

ஒரு கட்டத்தில் சின்னப்பபாரதிக்கு சித்தனின் கருத்துக்கள் எரிச்சல் ஊட்டியதையும் அவதானித்தேன். அவர் திடீரென எழுந்து, “ மதியமாகிவிட்டது. சாப்பிட்டுவிட்டு பேசுவோமா?” என்றார். மதிய உணவருந்தும்போதும் சித்தன் விட்ட இடத்திலிருந்து தனது வாதத்தை வலியுறுத்தினார்.

“ முதலில் சாப்பிடுங்கய்யா. அதன் பிறகு பேசுவோம்” என்று சின்னப்ப பாரதி சொன்னபிறகே சித்தன் அமைதியடைந்தார்.
மதிய உணவின்பின்னரும் விவாதம் தொடர்ந்தது. தமிழ்நாவல் இலக்கியம் நூற்றாண்டை கடந்திருந்தபோதிலும் இதுவரையில் தமிழில் குறிப்பிடும்படியான சர்வதேச தரம்வாய்ந்த நாவல்கள் வெளியாகவே இல்லை என்பதையே சித்தன் தொடர்ந்து வலியுறுத்தி வாதிட்டுக்கொண்டிருந்தார்.

“ஒருவரது படைப்புகள் எத்தனை மொழியிலும் வரலாம். அந்தப்பட்டியல் மாத்திரம் அவற்றின் மூல ஆசிரியரின் தரத்தை தீர்மானிக்காது” என்றார்.

2012 இல் தமிழ்நாட்டில் வெளியாகியிருக்கும் பூமணியின் ‘அஞ்ஞாடி’ என்ற பெரிய நாவல் தன்னைப்பொறுத்தவரையில் சர்வதேச தரத்தில்வைத்து ஓரளவு— ஓரளவுதான் பேசக்கூடிய நாவல். அதனை படியுங்கள் என்றும் சித்தன் சொன்னார்.

அன்று மாலை சித்தனுடன் நாமக்கல்லிலிருந்து புறப்பட்டு, ஈரோடு வழியாக கோயம்புத்தூர் சென்று, இரவு அவரது இல்லத்தில் தங்கியிருந்து மறுநாள் காலை கோவை ஞானியிடம் வந்து, அதன் பின்னர் சென்னை திரும்பி, அடையாறில் தமிழச்சி சுமதி தங்கபாண்டியனையும் சந்தித்தோம். அந்தப்பயணத்தில் கவிஞர் அக்கினிபுத்திரனையும் சந்திக்க ஏற்பாடுசெய்தார்.
இரண்டு மூன்று நாட்கள் என்னுடன் பயணித்தவர், நீண்டபொழுதுகள் உரையாடியவர். அவ்வப்போது தொலைபேசியிலும் மின்னஞ்சலிலும் தொடர்புகொண்டவர் சித்தன்.

இன்று அவரும் இல்லையென்றாகிவிட்டதும் மனதில் வெறுமை தோன்றுகிறது. கடந்துகொண்டிருக்கும் 2018 ஆம் ஆண்டின் தொடக்கத்திலிருந்து அண்மிக்கும் இவ்வாண்டிற்கான இறுதிப்பகுதிவரையில் இலங்கையிலும் இந்தியாவிலும் தமிழர் புகலிடம் பெற்ற நாடுகளிலும் பல கலை, இலக்கியவாதிகளை அடுத்தடுத்து இழந்துவருகின்றோம்.
எஞ்சியிருக்கப்போவது அவர்கள் பற்றிய நினைவுகள் மாத்திரமே!
சித்தனை கலை, இலக்கியத்துறையில் ஒரு சகல கலா வல்லவன் என்றுதான் சொல்லவேண்டும். அவரால் இலக்கியம் படைக்கமுடியும். ஓவியம் தீட்டுவார். கேலிச்சித்திரம் வரைவார். இதழ்கள், நூல்களுக்கு அட்டைப்படங்கள் வடிவமைப்பார். அழகாக மொழிபெயர்ப்பார். செம்மைப்படுத்துவார். ஒளிப்படக்கலைஞர். நாடகம் எழுதுவார். நடிப்பார். இத்தனைக்கும் மத்தியில் தொடர்பாடலை நன்கு பேணுவார். இவ்வாறு பல தளங்களில் இயங்கியிருக்கும் அவரிடம் வாதத்திறமையும் குடியிருந்தது.

சில திரைப்படங்களில் துணை ஒளிப்பதிவாளராகவும் பணியாற்றியிருப்பவர். சுறுசுறுப்பாக இயங்குபவர்.
சிட்னியிலிருந்த மூத்த படைப்பாளி எஸ்.பொ. அவர்கள் சென்னை சென்று, மித்ர பதிப்பகம் தொடங்கி நூல்களை வெளியிட்டுக்கொண்டிருந்த காலப்பகுதியில் சித்தன் அவருக்கு அறிமுகமாகியதைத்தொடர்ந்து, 2007 ஆம் ஆண்டு முதல் சித்தன் யுகமாயினி என்னும் மாத இதழைத்தொடங்கினார்.

அதற்கு அந்தப்பெயரைச்சூட்டியதும் எஸ்.பொ. அவர்கள்தான். எஸ்.பொ.வும் மாயினி என்னும் பெயரில் ஒரு நாவல் எழுதியுள்ளார்.
சித்தன், யுகமாயினி இதழை தமிழகத்திற்குள் மாத்திரம் வரையறுத்துக்கொள்ளாமல் இலங்கை, சிங்கப்பூர், மலேசியா, மற்றும் அய்ரோப்பிய நாடுகளிலிருந்து எழுதிக்கொண்டிருப்பவவர்களுக்கும் களம் வழங்கும் நோக்கத்துடன் வெளியிட்டார். எஸ். பொ. நிறுவக ஆசிரியராகவும், அதன் ஆலோசனைக்குழுவில் இந்திரா பார்த்தசாரதி, சிற்பி, இன்குலாப், வி.கே.டி பாலன் (தமிழகம்) செங்கை ஆழியான் ( இலங்கை) தர்மகுலசிங்கம் (டென்மார்க்) ஆகியோரையும் இணைத்துக்கொண்டார்.
யுகமாயினி இதழுக்குரிய பதாகையை எழுதியர் எஸ்.பொ. இவ்வாறு அது அமைந்திருந்தது: முரண்பாடுகள் மத்தியில் ஒருத்துவம் கலகத்தில் மலரும் சுதந்திரம்.

அவுஸ்திரேலியாவிலிருந்து நானும் நடேசன், கிருஷ்ணமூர்த்தி உட்பட சிலரும் யுகமாயினியில் எழுதியிருக்கின்றோம். எனது சொல்ல மறந்த கதைகள் தொடர் யுகமாயினியில்தான் முதலில் வெளியானது.

சிட்னியில் வதியும் இலக்கிய சகோதரி யசோதா பத்மநாதன் யுகமாயினி இதழ்களை தருவித்து எமக்கும் விநியோகித்தார். தரமான இதழ். சிற்றிதழ்களுக்கு நேரும் துன்பியல் யுகமாயினிக்கும் நேர்ந்து சில வருடங்களில் மறைந்துவிட்டது.

திராவிட இயக்கத்தின் பேச்சாளர் பேராசிரியர் சுப. வீரபாண்டியன் தமிழக தொலைக்காட்சி ஒன்றில் வாராந்தம் தான் படித்த இதழ்கள், நூல்கள், படைப்புகள் குறித்து பேசி வந்த சமயத்தில் ஒரு தடவை யுகமாயினி இதழில் வெளியான எனது சொல்லமறந்த கதைகள் தொடரில் இடம்பெற்ற கண்ணுக்குள் சகோதரி என்ற அங்கம் பற்றி விதந்து தனது நயப்புரையை வழங்கியதைக்கண்ணுற்ற சித்தன், தாமதமின்றி என்னை தொலைபேசியில் தொடர்புகொண்டு அச்செய்தியை பகிர்ந்து மகிழ்ச்சியடைந்தார்.
அதனையடுத்து அந்த அங்கத்தின் தொடர்ச்சியாக மேலும் ஒரு பதிவை நான் எழுதியனுப்பியதும் அதனை தமிழகத்தில் வெளியான தளம் என்னும் இலக்கியச்சிற்றேட்டில் வெளிடுவதற்கு ஆவன செய்தார்.

தளம் இதழை நடத்தியவர் பா. ரவி. இவர் மூத்த எழுத்தாளர் அகிலனின் மருமகனாவார். அதன்பின்னர் பா. ரவி அவர்களுடன் இன்றளவும் எனக்குத் தொடர்பு நீடிக்கிறது. சென்னைப்பயணத்தில் திருவல்லிக்கேணியில் பா. ரவி அவர்களுடனும் மற்றும் சில இலக்கியவாதிகளுடனும் ஒருநாள் இலக்கியச்சந்திப்புக்கும் சித்தன் ஏற்பாடு செய்திருந்தார்.
கோயம்புத்தூரில் கோவை ஞானியுடன் மாலை வேளை உலாத்தலுக்கும் உடன் வந்தார்.

2011 ஆம் ஆண்டில் நாம் கொழும்பில் நடத்திய சர்வதேச தமிழ் எழுத்தாளர் மாநாடு தொடர்பாக அதற்கு முன்னர் 2010 இல் அதுபற்றி ஆலோசித்தபோது ஆக்கபூர்வமான யோசனைகளை முன்வைத்தவர் சித்தன். எமது ஏற்பாடுகளை முதலில் வரவேற்றவர்தான் எஸ்.பொ. இடையில் மனம்மாறிய எஸ். பொ., சென்னையில் சில ஊடகங்களுடன் தொடர்புகொண்டு அதற்கு முதல்கொள்ளி வைக்க முனைப்புக்கொண்டதை அறிந்து அவருடன் வாதித்தவர் சித்தன்.
இதனால் அவர்கள் இடையே கருத்துமோதல்களும் வெடித்தன. எஸ்.பொ. , சென்னை ஊடகத்துறைசார்ந்தவர்களையும் மற்றும் சினிமா – அரசியல் பிரபலங்களையும் அழைத்து கண்டனக்கூட்டம் நடத்துவதற்கு எத்தனித்தபோது எனக்கு தகவல் தந்தவரும் சித்தன்தான்.
இதுதொடர்பாக எஸ்.பொ.வுடன் பேசுவதற்கு பல முறை முயன்றும் எஸ்.பொ. இணைப்புக்கு வரவேயில்லை. இந்த விவகாரத்தினால், கோவை ஞானி, பொன்னீலன், தி. க. சிவசங்கரன் ஆகியோர் உட்பட பல ஊடகங்களுடனும் நான் உரையாடுவதற்கு ஏற்பாடுகளை செய்தவர் சித்தன்.

மாநாட்டில் வெளியிடப்பட்ட மலரிலும் கட்டுரைக்கோவையிலும் சில தமிழக எழுத்தாளர்களின் ஆக்கங்கள் வெளிவருவதற்கும் தூண்டுகோளாக இருந்த சித்தன், அந்த மலரிலும் ஒரு கட்டுரை எழுதினார்.

இவ்வாறு நெஞ்சத்திற்கு நெருக்கமாக இருந்தவரின் தனிப்பட்ட வாழ்வு குறித்து எனக்கு சற்று ஏமாற்றமும் கவலையும் இருந்தது. தன்னைப்பற்றிய – தனது எதிர்காலம் பற்றிய எந்தச்சிந்தனையுமற்று கலை – இலக்கியமே மூச்சென வாழ்ந்தவர். அவரைச்சுற்றி இலக்கிய நூல்களும் இதழ்களும் இருக்கும். அவர் இருக்கும் இடத்தில் யாராவது ஒரு கலைஞனோ அல்லது இலக்கியவாதியோ இருப்பார்.
அவரது பேக்கில் எப்பொழுதும் ஏதும் ஒரு புத்தகமும் ஒரு சிகரட் பக்கட்டும் இருக்கும்.
இறுதியாக சில வருடங்களுக்கு முன்னர் நான், சித்தனைச் சந்தித்தபோது ஒரு திரைப்படத்தை எடுக்கவிருப்பதாகவும், அதற்கான திரைக்கதை வசனமும் எழுதி, படப்பிடிப்பிற்கான இடங்களும் தேர்வாகி, தயாரிப்பாளர்களை தேடிக்கொண்டிருப்பதாகச் சொன்னார். அடையாறில் ஒரு ஹோட்டலில் இந்திய தேசியக்கட்சி ஒன்றின் அரசியல் பிரமுகருக்கு என்னை அறிமுகப்படுத்தியவாறு தனது திரைப்பட முயற்சி பற்றிப் பேசினார்.

ஒரு குறிப்பிட்ட துறையில் மாத்திரமே அவரது கவனம் சிதறாமல் குவிந்திருக்குமாயின், அவர் பெரிய உச்சங்களை தொட்டிருப்பார் என்பது எனது நம்பிக்கை! இறுதிக்காலத்தில் ஒரு ஆங்கில ஊடகத்தையும் தொடங்கியிருந்தார். இலக்கிய நண்பர் நடேசனின் 400 பக்கங்கள் கொண்ட அசோகனின் வைத்தியசாலை நாவலை ஆங்கிலத்தில் மொழிபெயர்த்துவிட்டுத்தான் சித்தன் விடைபெற்றுள்ளார்.
நடேசன் தனது நாவலை எனக்குச் சமர்ப்பித்துள்ளார். அதன் ஆங்கில மொழிபெயர்ப்பை எழுதிய சித்தனுக்கு அதனை சமர்ப்பிக்கவிருக்கிறார்.

இதுவும் விதிப்பயன்தானா !!??

சித்தத்தில் கலந்திருக்கும் சித்தனுக்கு ஆழ்ந்த இறுதி அஞ்சலி.
————–0———–

Posted in Uncategorized | பின்னூட்டமொன்றை இடுக

மெல்பனில் நடந்த 18 ஆவது தமிழ் எழுத்தாளர் விழா

இரண்டு அரங்கங்களில் நடந்தேறிய நிகழ்வுகள்


அவுஸ்திரேலியா விக்ரோரியா மாநிலத்தில் மெல்பனில் கடந்த 4 ஆம் திகதி ஞாயிற்றுக்கிழமை தமிழ் இலக்கிய கலைச்சங்கத்தின் வருடாந்த நிகழ்வான தமிழ் எழுத்தாளர் விழா நடைபெற்றது.
சங்கத்தின் தலைவர் திரு. சங்கர சுப்பிரமணியன் தலைமையில் மெல்பனில், Keysborough Secondary College மண்டபத்தில் நடந்த

இவ்விழா மண்டபத்தின் வெளியரங்கில் இடம்பெற்ற கண்காட்சிகளுடன் தொடங்கியது.
பிரதம விருந்தினராக வருகை தந்திருந்த தென்கிழக்காசிய நாடுகளின் அமைப்புகளின் கூட்டமைப்பின் முன்னாள் தலைவர் மருத்துவர் சாபாஷ் சவுத்ரி கண்காட்சிகளை திறந்துவைத்தார். விக்ரோரியா பல்தேசிய கலாசார ஆணையத்தின் முன்னாள் தலைவர் திரு. சிதம்பரம் ஶ்ரீநிவாசன் விழா நிகழ்ச்சிகளை மங்கல விளக்கேற்றி தொடக்கிவைத்தார்.

நூறுக்கும் மேற்பட்ட ஒளிப்படங்கள் இடம்பெற்ற இக்கண்காட்சியில் மறைந்தவர்கள் பற்றிய குறிப்புகளும் படங்களின் கீழே பதிவுசெய்யப்பட்டிருந்தன.

மண்பத்தின் உள்ளரங்கத்தில் தொடங்கிய நிகழ்ச்சிகள், சங்கத்தின் துணைத்தலைவர் மருத்துவர் – திருமதி வஜ்னா ரஃபீக் அவர்களின் வரவேற்புரையுடனும் சங்கத்தின் தலைவர் திரு. சங்கர சுப்பிரமணியனின் தொடக்கவுரையுடனும் ஆரம்பமாகியது.
அண்மையில் தமிழகத்தில் மறைந்த கலைஞரும் எழுத்தாளருமான “கூத்துப்பட்டறை” ந. முத்துசாமி – இதழாளரும் மொழிபெயர்ப்பாளரும் ஒளிப்படக்கலைஞருமான “யுகமாயினி” சித்தன், இலங்கையில் மறைந்த எழுத்தாளர்கள் கெக்கிராவ ஸஹானா மற்றும் இணுவையூர் சிதம்பர திருச்செந்திநாதன் ஆகியோரும் நினைவுகூரப்பட்டனர். இவர்கள் தொடர்பான இரங்கலுரைகளை மருத்துவர் நடேசன், சட்டத்தரணி ( திருமதி) மரியம் நளிமுடீன் மற்றும் முருகபூபதி ஆகியோர் நிகழ்த்தினர்.
கவிஞர் சட்டத்தரணி பாடும்மீன் சு. ஶ்ரீகந்தராசா தலைமையில் நடைபெறும் கவிஞர்கள் அரங்கில் கல்லோடைக்கரன் , முஜிபுர் ரஹ்மான், பொன்னரசு சிங்காரம் , அறவேந்தன், ஶ்ரீ கௌரிசங்கர், நளிமுடீன் ஆகியோர் பங்குபற்றினர்..
மருத்துவர் நடேசன் தலைமையில் நடைபெற்ற நாவல் இலக்கியக்கருத்தரங்கில், சாந்தி சிவக்குமார் , கலாதேவி பால சண்முகன், தெய்வீகன் ஆகியோர் ஈழத்து – தமிழக நாவல்கள் குறித்தும் புகலிட நாவல்கள் பற்றியும் உரையாற்றினர்.
இந்நிகழ்ச்சிகளையடுத்து கண்ணன் விக்னேஸ்வரனின் மெல்பன் ஆலாபணா இசைக்குழுவினரின் மெல்லிசை நிகழ்ச்சி நடைபெற்றது.
அரங்கங்களில் விழா நிகழ்ச்சிகளை திருமதி பானு ஶ்ரீகௌரி சங்கர், சங்கர் தொகுத்து அறிவித்தார்.

Posted in Uncategorized | பின்னூட்டமொன்றை இடுக

நவீன இந்திய நாவல்கள்- என் பார்வை

நடேசன்
(அவுஸ்திரேலியத் தமிழ் இலக்கியக்கலைச்சங்கத்தின் தமிழ் எழுத்தாளர் விழா 2018 இல், இடம்பெற்ற நாவல் இலக்கிய அரங்கில் சமர்ப்பித்த கட்டுரை)

நீலகண்டப்பறவையைத்தேடி – வங்காளம்

ஹோமரின் இலியட் மற்றும் ஓடிசியையும் சேர்த்து பார்த்ததை விட பத்து மடங்கு பெரியது மகாபாரதம். காவியங்கள் தோன்றி காலங்கள் சரியாக கணக்கிட முடியாத போதிலும் புராதன இலக்கிய பாரம்பரியத்தின் உரிமையாளர்களைக் கொண்டது அக்காலப் பாரதம், இக்காலத் தென்னாசியா.

மிருகங்களை பாத்திரமாக்கிய ஐதீகக் கதைகள் இங்கேயே தோன்றின. அதன் தொடர்ச்சியாகவே உலகெங்கிலும் மிருகங்களைக் கொண்ட ஈசாப் நீதிக்கதைகளில் தொடங்கி மிக்கி மவுஸ் எனும் வால்ட் டிஸ்னியின் கதைகள் உருவாகின. மகாபாரதத்தில் தருமருடன் இறுதிவரையும் நாயொன்று சொர்க்கத்திற்கு செல்கிறது. பாரதத்திலே இயற்கை கதைக்களமாக மாறியது. ஆறுகள், வனங்கள் மற்றும் கடல்கள் இந்திய இலக்கியமெங்கும் செறிந்தள்ளன. மகாபாரதத்தில் பாண்டவர் வனவாசம் சென்றதுபோல் இராமாயணத்திலும் பதினான்கு வருடங்கள் இராமன், சீதை, இலக்குவன் சென்ற காடு வருகிறது. காளிதாசனின் மேகதூதம் போன்று இயற்கையையும் கொண்டாடும் கதைகள் உருவாகிய இடம் பாரதம்.

வங்காள நாவலான அதின் பந்த்யோபாத்யாயவின் நீலகண்டப்பறவையைத்தேடி நாவலை வாசித்தபோது, புதிய முரண்பாடுகளைத் தன்னிடம் கொண்ட பழங்கால இந்திய இலக்கியத்தின் உண்மையான நேரடி வாரிசாக வங்காள இலக்கியம் இருந்ததைப் புரிந்து கொள்ள முடிந்தது.

வங்காளிகளான ரவீந்திரநாத் தாகூர், சத்யஜித்ரேய் போன்றவர்கள் சர்வதேசப் புகழையடைந்தது தற்செயலான சம்பவமல்ல. மற்றைய இந்திய மொழிகளில் நாவல்கள் வெளியாவதற்க பல வருடங்கள் முன்பாக வங்காளத்தில் நாவலிலக்கியம் (1865 துர்கேசநந்தினி) தொடங்கிவிட்டது. முகமதிய படையெடுப்பு முக்கிய கருவாக அமைந்தது.

வங்காள நாவல்கள் இருபதாம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்தில் சம்பவங்களின் கோர்வையாக வருவதை விட்டு விலகி மனஓட்டங்களுக்கு முன்னுரிமை கொடுத்தன. பாதர் பதஞ்சலி (1929 )அபராஜிதா(1933) கவிபூதிபூஷண் (Bibhutibhushan Bandyopadhya) போன்றவை இருபதாம் நூற்றாண்டின் ஆரம்ப காலத்தில் உருவாகிய நாவல்களே.

இவர்களை அடியொற்றித் தோன்றிய நாவலான அதின் பந்த்யோபாத்யாயவின் நீலகண்டப்பறவையைத் தேடி நாவல், தற்போதைய வங்காளதேசம் எனப்படும் அக்கால கிழக்கு வங்காளத்தில் பிரித்தானியர்கள் ஆட்சிக்காலத்தில் நடந்த கதையைச் சொல்கிறது .

இந்த நாவல் ஒரு விதத்தில் குறியீட்டு நாவல் என்ற போதிலும் யதார்த்தம் அரசியல் மற்றும் தென்னமரிக்காவில் பிற்காலத்தில் உருவாகிய மாயாஜாலத்தின் கூறுகளையும் கொண்டுள்ளது.

நாவலின் முக்கிய பாத்திரமான மணீந்திரநாத் பாபு, பிரித்தானிய பெண்ணான போலினை காதலித்தபோது மதத்தின் காரணமாக அவரது தந்தையால் அவர்கள் பிரிக்கப்படுகிறார்கள். காதல் மறுக்கப்பட்ட மணீந்திரநாத் பாபு சித்தப்பிரமை பிடித்து போலினைத் தேடி அலைகிறார். அவரது அலைதலே படிமமாக நீலகண்டப்பறவையைத்தேடி என்பதாக படைப்பாக்கம் பெருகிறது.

இந்திய சுதந்திரத்தின் முன்பாக வங்காளத்தில் இந்து- முஸ்லீம் பிரிவினைக் காலத்தில் தனிமனிதர்களது உணர்வுகள் எப்படி மதத்திற்கும் கலாசாரத்திற்கு இடையில் நசுங்குகிறது என்பதோடு அவர்கள் மன உளைச்சலையும் வெளிப்படுத்துகிறது. அதேபோல் மத உணர்வுகள் கடந்து மனிதநேயம் வெளிப்படுவதையும் இந்த நாவல் காட்டுகிறது .

இந்த நாவலில் மனிதர்கள் மட்டும் கதை சொல்லவில்லை. ஆறு மீன் யானை மரங்கள் வயல்கள் என்பனவும் கதை சொல்கின்றன . இயற்கையே கதையின் முக்கிய பொருளாக வருகிறது. வாசித்த எவரும் கங்கை மற்றும் பிரமபுத்திரா நதிகள் பல கிளைகளாக பிரிந்தோடும் வங்க நாட்டில் விசா, கடவுச்சீட்டில்லாமல் பிரயாணம் செய்வது தவிர்க்க முடியாது. அழகாகக் காட்சி மயமாக்கப்பட்ட நாவலிது.

நாவலில் இரண்டு பெண் பாத்திரங்கள் என்னைக் கவர்ந்தன . அதில் மாலதி என்ற இந்துப்பெண்ணின் கணவர் திருமணமடைந்த சில நாட்களில் மதக்கலவரத்தில் கொலை செய்யப்படுகிறார். அதன்பின் அந்தப் பெண்ணின் இளமைக்காதல் நினைவுகள் மன நினைவுகளாக வருகிறது. அவள் விதவையானதால் உணவு, உடை ஆகியவற்றுடன் அவள் எங்கு வசிக்கலாம் முதலான கட்டுப்பாடுகள் அவள் மீது திணிக்கப்படுகிறது. ஆனால், அவளது உள்ளத்து உணர்வுகள் உடலின் இளமையின் வேகம் கட்டுப்பாடற்றவை. இங்கு கவிதையின் வார்த்தையில் பெண்ணுடலின் உணர்வுகள் செதுக்கப்படுகின்றன.

ஒரு நாடோடிப்பாடகன் அவளுடைய உடலில் நாடோடிப் பாட்டை இசைக்கிறான்.
“ரசமாகிய விரல்களைக் கொண்டு வாத்தியமாக என்னை வாசி.”

அதற்கு எதிர்மாறாக பதின்மூன்று குழந்தைகளைப் பெற்ற ஜோட்டனின் பாத்திரம். ஏற்கனவே மூன்று திருமணங்கள் செய்து பதினாறு பிள்ளைகளைப் பெற்றவள். “அல்லாஹ்வே உன்னோடு உலகத்தில் எனக்காக ஒருவருமில்லையா “ எனவிக்கி அழுகிறாள் . தனது உடலுக்கு வரி கொடுக்க பக்கிரி சாயபு என்ற மனிதரை நினைத்து ஏங்குகிறாள். அதே வேளையில் தனது இளவயது நண்பரான மன்சூருடன் படகில் கலவி கொள்கிறாள். இறுதியில் பக்கிரி சாயபுவுடன் இடுகாட்டின் அருகே வசிக்கும் போது அவளது ஒரு பிள்ளை கொலராவில் இறந்து அதே இடுகாட்டில் அடக்கம் செய்யப்படுகிறது. பக்கிசாயபுவும் ஜோட்டனும் இறுதியில் பாலியல் வன்முறைக்கு உட்படுத்தப்பட்ட மாலதியைக் காப்பாற்றுகிறார்கள். பக்கிசாயபுவும் ஜோட்டனும் மனிதாபிமானமிக்க பாத்திரங்களாக வருகிறார்கள்.

ஜலாலி என்ற பெண் பாத்திரம் உணவிற்காக அல்லிக்கிழங்கைத்தேடி குளத்தில் இறங்கி இறக்கும் பாத்திரம். அங்கு தோன்றும் மீனின் பாத்திரம் கபிரியல் மாக்குவசின் மாயாயதார்த்தத்தை நினைவுக்குக் கொண்டு வருகிறது.

உணவிற்காக மாலதியின் வாத்தை திருடித் தின்னும் ஜலாலியும், உணவிற்காக ஏங்கும் ஜோட்டனின் பாத்திரமும் வறுமையைக் காட்சிப்படுத்தும் யதார்த்தமாக சித்தரிக்கப்படுகிறது.

மாலதியின் இளம்பிராயத்து தோழர்கள் முஸ்லீம் லீக் மற்றும் இந்துத்துவ அமைப்பில் இணைகிறார்கள் . தலைமறைவு வாழ்க்கையில் தேசசேவை என வன்முறையில் ஈடுபடும் இரஞ்சித் மற்றும் கிராமம் முழுவதும் இந்துக்களுக்கு எதிராகவும் “இஸ்லாத்திற்கு ஆபத்து, இந்த ஆபத்துக் காலத்தில் நாம் நம் மதத்தைக் காப்பாற்றவேண்டும்” என போஸ்டர் ஒட்டும் சாமு ஆகிய இருவரும் இதை மிகவும் தெளிவான அரசியல் நாவலாக்குகிறார்கள்.

இந்த நாவலின் ஒரு முக்கிய பாத்திரமான சோனா என்ற சிறுவனது பிறப்புடன் நாவல் தொடங்குகிறது . ஆனால், அச் சிறுவன் இரண்டு இளம் பெண் சிறுமியர்களைச் சந்தித்து உரையாடும்போது அந்தப்பாத்திரம் நாவலுக்கு எந்த நோக்கமுமற்று நீண்டு விடுகிறது . அதுவே எனக்கு போரடித்த பகுதி . நான் நினைக்கிறேன் நாவலாசிரியரது சிறுவயது நினைவுகளாகத்தான் தேவையற்ற சித்திரிப்பாக இந்தப்பகுதி தொடங்குகிறது .

இந்த நாவல் வாசகனை எளிதாக நெருங்குவதற்கு முக்கியமான காரணம்: சு . கிருஷ்ணமூர்த்தியின் சிறப்பான மொழிபெயர்ப்பு. மீண்டும் இரண்டாவது தடவை படித்த போது பல விடயங்கள் புதிதாக விரிகின்றன. ஆனால், இதில் ஒரு கனியை இறுதிவரையும் தர்மூஜ் வயல் என்றே எழுதி வருகிறார். இறுதியில், எனக்குத் தெரிந்த ஒரு வங்காள தேசத்து பெண்ணிடம் அந்தக்கனி பற்றிக் கேட்டபோது அது வத்தகப் பழம் (தார்ப்பூசணி) என்ற வோட்டர்மெலன் என்று விளக்கினாள்.

செம்மீன்

தகழி சிவசங்கரன் பிள்ளையின் செம்மீனை நாவலாகப் படித்தவர்களை விட அதைப் படமாக பார்த்தவர்கள் பல மடங்கு அதிகம். அதிலும் மலையாளி அல்லாதவர்களைத் அத் திரைப்படம் அதிகமாக சேர்ந்தடைந்தது. செம்மீன் பாடல்கள் பட்டி தொட்டியெல்லாம் ஒலித்தன. எங்கள் வயதானவர்கள் காதுகளில் நுழைந்து குளியலறை, சமையலறை, மற்றும் பொது நிகழ்ச்சிகளின்போது வாய்களில் வந்த பாடல்களைக் கொண்டது செம்மீன் திரைப்படம்.

தமிழில் இந்த நாவலை வாசித்தவர்களுக்கு சு . ரா ( சுந்தரராமசாமி) மிக அழகாக அதனை மொழி பெயர்த்திருப்பது புரியும்.

செம்மீன், கேரளத்தின் கடற்கரையில் நடக்கும் காதல் கதை. மீன் பிடிக்கும் முக்குவர் குலத்துப் பெண்ணான கருத்தம்மா, நாலாம் மதமென்ற இஸ்லாமிய இளைஞனான பாரீக்குட்டியை காதலிப்பதும் பின்பு பழனி என்ற மீன் பிடிக்கும் இளைஞனை மணந்து மூவரும் இறக்கும் சோகக் கதையே. மிகவும் நேர்கோடான கதை.

சோகங்கள் எப்பொழுதும் எமது இதயத்தை ஆழமாகத் தாக்கி பாத்திரங்களுடன் எம்மை உறவாடவைக்கும் என்பதால் செம்மீனை எப்பொழுதும் வாசிக்க முடியும் .

மூன்று காரணங்களால் நாவலின் சிக்கல்கள் உருவாகின்றன.

கடற்கரை மீனவர்களில் உள்ள ஐந்து ஜாதிகளில் அரயன், வலைஞன், மரக்கான், முக்குவன், மற்றும் ஐந்தாவது ஒரு பஞ்சமர் என்ற சாதிகளில் வலைஞன் மட்டுமே மீன் பிடிக்கத் தோணி மற்றும் வலை வாங்கலாம். மற்றவர் தோணியில் வேலை செய்யவேண்டும். ஆனால் செம்பன்குஞ்சு என்ற முக்குவன் வலையையும் தோணியையும் பரீக்குட்டி என்ற முஸ்லீம் ஒருவனிடம் கடன் வாங்கிய பணத்தில் வாங்குகிறான்.கடனைத் திருப்பிக் கொடுக்கும் நோக்கம் செம்பன்குஞ்சுவிடமில்லை.

இரண்டாவதாக கருத்தம்மா, அவளுடன் சிறுவயதில் ஒன்றாக விளையாடியவனும் தற்போது அவளது தகப்பனுக்குக் கடன் கொடுத்தவனுமான முகம்மதியனான பரீக் குட்டியைக் காதலிக்கிறாள்.

மூன்றாவது அரத்தியர் என்படும் இந்த மீனவ சமூகத்துப் பெண்கள் ஒழுக்கமற்றுப் போனால் கடல் கொந்தளிக்கும். கடலில் சென்றவர்கள் மீண்டும் உயிருடன் வருவது பெண்களின் கற்பொழுக்கத்திலே தங்கியுள்ளது.

இந்த மூன்று முரண்பாடுகளே கதையை முன்னோக்கி நகர்த்துகிறது.

இதுவரையும் மேற்கு கடல் விரிந்தும் பரந்தும் இருக்கிறதே! தோணிகளில் சென்று மீன்களுடன் வருகிறார்களே! அப்படியானால், இதுவரையும் மீனவப் பெண்களை மாசுபடுத்திப் பேசிய கதைகள் பொய்தானா எனக் கருத்தம்மா ஏங்குகிறாள்.

சில நாட்கள் கடல் சிவந்துவிடும். அதைப் “போளை” எனக் குறிப்பிட்டு கடல்த்தாய் ருதுவாகிவிட்டாள் என்பதால் கடலுக்கு மீனவர்கள் போகமாட்டார்கள் என்பதால், கடலை பெண்ணாக கருதிப் பேசுவது அந்தக் கடற்கரை சமூகத்தின் வழக்கம் .

எனக்கு நாவலில் மிகவும் பிடித்த ஒரு இடம்: கருத்தம்மாவின் தாய் இறக்கும் தருணத்தில் பரீக்குட்டியை தனது மகனாக வரித்துக் கொள்கிறாள்.

“பரீக்குட்டி இன்று மட்டுமல்ல என்றைக்கும் கருத்தம்மாவுக்கு அண்ணனாக இருக்கவேண்டும். ஆமாம், அண்ணனாக மட்டுமே இருக்கவேண்டும் “எனச் சொல்லி மன்றாடுகிறாள்.

நாவலின் இந்தத் தருணம் ஹோமரினது இலியட்டில், ஆக்கிலிசால் கொலை செய்யப்பட்ட மகனது உடலுக்கு இறுதி மரியாதை செய்வதற்காக உடலை மன்றாடிக் கேட்ட ஹெக்டரின் தந்தை பிரியத்தை நினைவுக்குக் கொண்டு வருகிறது.இலியட் திரைப்படத்தில் நான் சொன்ன காட்சி மிக அழகாக வந்துள்ளது.

அங்கு தந்தையின் பாசம் மகன் இறந்த பின்பு வெளிப்படுகிறது. இங்கு இறக்கும் தருணத்திலும் மகளது வாழ்விற்குப் பங்கம் வராமல் பாதுகாக்க விரும்பும் தாயின் மனநிலை மிகவும் அழகாக வெளிப்படுகிறது. செமமீன் படத்தில் தவறிவிட்டது.

சம்ஸ்கார

சமஸ்கிருதத்தில், சம்ஸ்கார எனப் பெயரிடப்பட்ட நாவலும் ஒருவித குறியீட்டு நாவலே. தமிழில் இறுதிச்சடங்கு என அர்த்தம் கொள்ளலாம்.

யு .ஆர் . ஆனந்தமூர்த்தியின் நாவலான சம்ஸ்கார, பிராமண சமூகத்தின் சடங்குகள் மற்றும் கலாச்சார நடைமுறைகளில் உள்ளேயுள்ள வெற்றிடத்தை வெளிப்படுத்துவதுடன் அவர்களது சடங்குகளையும் நம்பிக்கைகளையும் நகைச்சுவையாக்குகிறது.

நாவலில் சொல்லப்பட்ட விடயங்கள், அல்ஜீரியாவைக் களமாக வைத்து நாசிகளை குறியீடாக்கி அல்பர்ட் காமு எழுதிய பிளேக் என்ற நாவலை நினைவுபடுத்துகிறது .

பிளேக் என சொல்லாதபோதிலும், அப்படியான ஒரு நோயால் அக்கிரகாரத்தில் இறந்த நாராயணப்பாவை எரியூட்டுவதற்கு அவனது உறவினர்கள் தயங்குகிறார்கள். அவன் மாமிசம் உண்டு கீழ்ஜாதிப்பெண்ணுடன் வாழ்ந்தான் என்பதே மாதவஸ் என்ற உட்பிரிவான பிராமண சமூகத்தினால் அவனுக்கு இறுதிச்சடங்கு செய்யத் தடையாக இருக்கிறது.

இதேவேளை பிராமணனது உடலை மற்றவர்கள் தகனம் செய்ய அவர்களின் விதி இடம்கொடாது. உடலை அடக்கம் செய்யாமல் அக்கிரகாரத்தவர்கள் எவரும் உணவுண்ணமுடியாது. இந்தச் சிக்கலே கதையின் முரண்பாடு.

அவனுடன் வாழ்ந்த பெண் சாண்றி, தனது நகைகளை, நாரயணப்பாவை தகனம் செய்பவர்களுக்குத் தருவதாக அவர்கள் முன் வைக்கிறாள். அதைப் பார்த்த அக்கிகாரத்துப் பெண்கள் அந்த நகைக்காக தனது கணவர்மார் இறுதி தகனத்தை செய்யவேண்டுமென விரும்புகிறார்கள். ஆனால், அந்த ஆண்களோ, தங்களை அது மாசுபடுத்தும் என மறுக்கிறார்கள்.

காசியில் வேதங்களை கரைத்துக் குடித்த பிரனேச்சாரிய, இதற்கு விடை சொல்வதற்காக தொடர்ச்சியாக பழைய ஏடுகளைப் பிரித்து படிக்கிறார் . இந்த வேளையில் தொற்றுநோய் பரவி பலர் இறக்கின்றனர். ஏடுகளில் விடை கிடைக்காது, இறுதியில் நேரடியாக இறைவனிடம் விடைகாண்பதற்காக கோவில் சென்று திரும்பி வரும் வழியில் சண்டியோடு பிரனேச்சாரிய உடல் உறவு கொள்கிறார்.

அழுகும் நாராயணப்பாவின் உடல் சண்றியால் இரகசியமாகத் தகனம் செய்யப்படுகிறது .

பிரனேச்சாரிய தனது முறையற்ற நடவடிக்கையால் மற்றவர்களுக்கு வேதத்தை எடுத்துச் சொல்லவோ வழிகாட்டவோ தகுதியில்லை எனக்கருதி ஊரைவிட்டு வெளியேறுகிறார்.

இந்த நாவலில் வரும் பிரனேச்சாரிய நோயுற்ற தனது மனைவிக்கு உணவூட்டுவது, உடல் கழுவுவது எனச் செய்து வருகிறார் . நாற்பது வருட மணவாழ்க்கையில் உடலின்பத்தை காணாத அந்த மனிதர், சண்றியோடு உடலுறவு கொண்டபோது அவருக்கு உடலுறவின் இன்பம் புரிகிறது . பெண்ணுடலின் அழகு புரிகிறது . மீண்டும் வந்து தனது மனைவியின் அழகற்ற உடலைப் பார்க்கும்போது இதுவரையில் தெரிந்து கொள்ளாத விடயங்களை அறிந்து கொள்கிறார்.

தன் மனைவி நோயுள்ளவள். உடலுறவு கொள்ள முடியாதவள் எனத் தெரிந்தே மணந்து கொள்கிறார் . உடலுறவை மறுத்து அவளைப் பராமரிப்பது தவம். அதுவே இறைவனை அடையும் வழி என துறவான வாழ்வை மற்றவர்களுக்கு எடுத்துச் சொல்லியும் தானும் வாழ்ந்தபடி இருந்தவருக்கு இறுதிச் சடங்காக சண்றியுடன் உடலுறவு வருகிறது.

அதன் பின் ஊரைவிட்டு விலகி நடக்கும்போது, புட்டா என்ற வழிப்போக்கனைச் சந்தித்து அவனுடன் களியாட்டவிழாவுக்குச் சென்று அங்கு சேவல் சண்டையை பார்க்கிறார் . அவன் அவரை விபசாரியிடம் அழைத்துச் செல்கிறான். இப்படியான காட்சிகள் மூலம் உலகத்தின் சிற்றின்பத்தை காணுகிறார்.

இறந்த நாரயணப்பாவின் இறுதிச்சடங்குடன் பிரனேச்சாரியவின் பிரமச்சாரிய துறவிற்கு இறுதிச்சடங்கு என்ற இரட்டைக் குறியீடாக நாவல் சித்திரிக்கப்படுகிறது.

அம்மா வந்தாள்

தி. ஜானகிராமனின் அம்மா வந்தாள், நான் மூன்று முறை படித்த ஒரே ஒரு தமிழ் நாவல். ஒவ்வொரு முறையும் படிக்கும்போதும் மேலும் புதியதாக ஒன்றைப் புரிந்து கொள்ளமுடியும். அதிலும் ஏற்கனவே நான் நான்கு நாவல்களை எழுதி விட்டு மீண்டும் அம்மா வந்தாளை படித்தபோது, எவ்வளவு அழகாக இது எழுதப்பட்டிருக்கிறது என நினைக்க வைக்கும் நாவலிது.

நாவலில் முக்கியமாக முதல் பாகம் முழுவதும் அப்புவின் மன ஓட்டங்களில் கதை சொல்லப்படுகிறது. இது மிகவும் சிறந்த கதைசெல்லும் வடிவம். அப்புவின் மன ஓட்டம் நதியாக புரண்டோடுகிறது. நாவலில் இந்தப் பகுதியின் ஆரம்பத்தில் கதையின் முக்கிய கரு எரிகுண்டாக இந்துவால் சில வார்த்தைகளில் வீசப்படுகிறது.

இந்து அப்புவைக் கட்டிப்பிடித்தபோது,

“சீ என்ன அசுரத்தனம், அம்மாவைக் கட்டிக்கிறப்போல் எனக்கு என்னமோ பண்ணிறது “ என வேகமாகத் தள்ளுகிறான்.
அப்பொழுது “அம்மாவாம் அம்மா. உங்கம்மாவை ரொம்ப ஒழுங்குன்னு நினைக்கதே. நானாவது உன்னை நினைச்சுண்டு சாகிறேன். உங்கம்மா யாரையோ நினைச்சுண்டு சாகாமல் இருக்கா பாரு. நான் உங்கம்மா இல்லை நான் உன்னைத் தவிர யாரையும் நினைக்கல்லடா. பாவி . அம்மா அம்மா….. என்னு என்னை அவளோடு சேர்க்காதே. எனக்கு ஏமாற்றத் தெரியாது. “

மேற்கூறிய பந்தி மூலம் நாவலின் கருவிற்கு கண்ணியாக வைத்து விடுகிறார். இது மிகவும் நுட்பமான பொறிமுறை . வாசிப்பவர்களை கதையின் ஆழத்துள், நதியில் ஏற்படும் சுழிபோல் இழுத்துக் கொண்டுவிடும். வாசகன் அதிலிருந்து மீளமுடியாது.

இரண்டாம் பாகம் சாதாரணமாக எழுத்தாளரால் கதையாக சொல்லப்படுகிறது. எனக்கு நாவலின் உச்சத்தை விட்டு இறங்குவதுபோல் தெரிந்தாலும் இங்கே குடும்பத்தின் உறவுச்சிக்கல் விளக்கப்படுகிறது .

“ஊஞ்சலில் உட்காந்திருந்த சிவசுவை பார்த்ததும் மீசையை எப்படா எடுத்தே ? ” என்று நான் உளறினேன் .
நான் உளறினேன் ? ஒரு விநாடி அப்படியே கோபு என்று சமைந்துவிட்டேனே “ என அப்பு சிவசுவைத் தனது தம்பி கோபுவாக நினைத்து குழப்பமடைவது மூலம் நாவலின் அடுத்த முடிச்சு அவிழ்க்கப்படுகிறது.

“நீ தனி தாண்டா அப்பு . உன்னைத் தனியாக கவனித்து தானடா நான் பிராயசித்தம் பண்ணிக்கணும்?
நீதானே கடைசிப்பிள்ளை எனக்கு “ அம்மா பிளாட்பாரத்தில் வைத்துச் சொல்லும் போது மூன்றாவது முடிச்சைஅவிழ்க்கிறாள் அம்மா.

நாவலின் கடைசிப்பாகத்தில் கதையின் இறுதி முடிச்சை சேலத்தில் இருக்கும் அக்கா அவிழ்க்கிறாள்.

“அம்மாவை நினைச்சா அங்கலாய்ப்பு இருக்கடா. அப்பு …. அப்பாவோடு இருக்கிறது கஸ்டமோ என்னமோ, எனக்குத் தெரியலே… ஆனா கடைசி மூணும்தான் அவ மனசோடு பெத்த குழந்தைகள் என்னு தோணுகிறது . அவ சுயபுத்தியோடுதான் இருக்கா. சிவசுவைப் பார்க்காது இருக்கமுடியாது. நீயும் நானும் மாமியாரும் ஆமடையானும் ஊரும் உலகமும் கோவிச்சுக் கொண்டு என்ன பண்றது. “
வார்த்தைகளால் கதை சொல்லப்படாது சிறந்த நுட்பமான பொறிமுறைகளால் கதை இங்கு விரிகிறது.

இந்த நாவலின் பாத்திரங்கள் ஒவ்வொன்றும் ஆழமானவை . முழுமையானவை

கணவனாக வரும் தண்டாயுதபாணி மூன்று பிள்ளைகளின் பின்பாக மனைவியின் நடத்தை மாறினாலும் மனைவியை நிராகரிக்கவில்லை. குடும்பத்துடன் வாழ்கிறார். அவரது இயல்புகள் அவரது உரையாடல்கள் மூலம் வெளிவருகிறது. வேதத்திலும் வேதந்தத்திலும் ஈடுபடுகிறார். சோதிடத்தை நம்பாதபோதிலும் தொடர்ச்சியாக வீட்டுச் செலவுகளுக்கு உதவுவதால் மற்றவர்களுக்கு பார்த்துச் சொல்லுகிறார்.

“ஒண்ணையும் புரிஞ்சுக்க சிரமப்படாது பேசாமல் பார்த்துக் கொண்டிருக்கணும் அதுக்காகத்தான் ஸ்வாமி நம்மை படைச்சிருக்கார்.“ என தன்னைச் சமாதானப் படுத்திக் கொள்கிறார்.

இளம் வயதில் இந்துவின் பாத்திரம் மிகவும் சாதுரியமாக பேசுவதுடன் அப்புவை தொடர்ச்சியாக சீண்டுகிறது. அதேபோல் பாவனியம்மாள் மிகவும் தெளிவாக அப்புவை இந்துவுடன் தனித்து விடுவதும் இறுதியில் இருவரினது பெயரில் சொத்து எழுதுவதால் இருவரினது எதிர்காலத்தை பிணைத்து விடுகிறாள்.

அலங்காரத்தம்மாள் பாத்திரம் மூன்று பிள்ளைகளை கணவருக்கும் மற்ற மூன்று பிள்ளைகளை சிவசுக்கும் பெற்றாலும் அப்புவை வேதம் படிக்க வைப்பது ஒரு வித பாவ சங்கீர்த்தனமாக செய்கிறாள். அவன் வேதம் படித்தால் அவனுடன் சேர்ந்து தனது பாவங்களும் போய்விடுமென்று நினைத்தபோது இறுதியில் அப்பு மறுத்து, இந்துவுடன் இருப்பதாக சொல்லியபோது, நீயும் அம்மா பிள்ளையாக இருக்கிறாய் என்பதால் காசிக்குச் சென்று இறக்கப் போவதாக கதை முடிகிறது.

நீயும் அம்மா பிள்ளையாக இருக்கிறாய் என்ற வசனத்தின் மூலம் வரையறைகளை நீயும் என்னைப்போல் மீறுகிறாய் என்று சொல்லி விடுகிறாள். நாவலின் கதை பிராமண சமூகத்தில் நடக்கும் மீறல்களை வெளிப்படுத்தி விட்டு, இறுதியில் அழகாக முடிகிறது.

காவேரிக்கரையில் தொடங்கிய கதை, அங்கேயே இறுதியில் முடிகிறது.
———–

கிட்டத்தட்ட ஐம்பது வருடத்திற்கு முன்பாக எழுதப்பட்ட இந்த நான்கு நாவல்களும் அந்தந்த மொழிகளில் சிறந்தவை என்பதுடன் அழகான மொழிபெயர்ப்பைக் கொண்டவை. இவைகளை வாசிப்பது மிகவும் சுகமான அனுபவம்.

இந்த நான்கு கதைகளும் எடுத்துக்கொண்ட கருக்கள் இந்தியாவின் கலாச்சாரத்திற்குள் இருப்பவர்கள் மட்டுமே புரிந்துகொள்ள முடியும். இந்திய பாரம்பரியத்தை புரியாத ஒருவரால் நீலகண்டப்பறவையைத்தேடியில் வரும் மாலதியின் அவலத்தைப் புரிந்துகொள்ள முடியாது.
செம்மீனில் கற்புடன் பெண்கள் இருந்தால்தான் மீன்பிடிக்கச் சென்ற மீனவக் கணவன்கள் உயிருடன் திரும்புவார்கள் என்பது அர்த்தமில்லாத விடயமாகத் தெரியும்.

யு . ஆர். ஆனந்தமூர்த்தியே அக்கிகாரத்தவர்களது மூடநம்பிக்கைகளை நகைச்சுவையாக்கும்போது, மற்ற அன்னியர்களால் எப்படி இது வலுவான சிக்கல் என புரிந்து கொள்ளமுடியும்?

அன்னியன் ஒருவனுடன் உறவுகொண்டு குழந்தைகளைப் பெற்று வாழ்ந்த பாவத்தை தனது மகனில் – அவன் வேதம் படிப்பதால் தீர்க்கமுடியும் என்ற அசட்டுத்தனமான முடிச்சை இந்திய நாவலில் மட்டுமே பார்க்கமுடியும்.

இதை நாம் கூட ஏற்போமா?

நவீன இந்திய இலக்கியங்களில் இருக்கும் பலமின்மை பண்டைய இந்திய இலக்கியங்களில் இருக்கவில்லையே?

சகுந்தலையினதோ, பாஞ்சாலியினதோ அல்லது சீதையின் பாத்திரத்தையோ புரிந்துகொள்ள இந்திய கலச்சாரம் தெரியத் தேவையில்லை .

அதேபோல் இராவணனது தன்மை, அருச்சுனனது வீரம் , மற்றும் திருதராட்டினனது புத்திர பாசம் மனித குலத்திற்குப் பொதுவானவை.
மனித சமூகத்தின் மாறாத அடிப்படை விழுமியங்களான பொறாமை , ஆசை காமம், அதிகாரம் , நட்பு என்பவை எக்காலத்திற்கும் பொதுவானவை. மாறாதவை. அவைகளே காலத்தை கடந்து நிற்கும். ஆனால், பிற்காலத்தில் வந்த நம்பிக்கைகள், சாதி, சம்பிரதாயங்கள், மற்றும் மதச் சடங்குகளுடன் கலந்து முரண்பாடுகளை நாவலில் கட்டமைக்கும்போது முழு நாவலே பலமற்றுப் போகிறது.

இப்படியான போக்கு தொடர்ந்தும் வருகிறது. காரணம்?

அக்காலத்தின் வீரியத்தை இழந்து, இக்காலத்தில் சோடையாகி நிற்கிறோமா?
————–0———————

Posted in Uncategorized | பின்னூட்டமொன்றை இடுக

அந்த ஆறு மாதங்கள்

அறுபத்து மூன்று வயதில் இளைப்பாறினேன்.இனிமேல் செய்வதற்கு பெரிதாக எதுவுமில்லையே! கடந்தகால விடயங்ளை மட்டும் இரை மீட்க முடியும். அதற்கு மேல் என்ன செய்ய முடியும் ? பத்திரிகை, தொலைக்காட்சி மற்றும் முகநூல் பொழுதுபோக்கு என்ற விடயங்கள் மட்டுமே முடிந்தவை.

மெல்பனின் குளிர் நாளொன்றில் ஓய்வுபெற்றேன். வெளியே உள்ள குளிரும் போர்வைக்குள் சூடும் உடலைத் தழுவியதால் சோம்பலாக படுக்கையில் இருந்து எழும்ப முடியவில்லை. விலகிய யன்னல் திரையூடாக வந்த பொன்னிற சூரியஒளி விடிந்து அதிக நேரமாகிவிட்டதை செய்தியாகச் சொல்லியது. வீட்டின் எதிரில் இருந்த மரத்தில் பறவைகள் வந்திருந்து ஒன்றோடு ஓன்று மூக்கைத் தேய்த்தபடி பாட்டிசைத்தன.

இதுவரையும் பார்க்காத கேட்காத விடயங்களல்ல. ஆனால் அவை இன்று மனத்திற்கு இதமான சங்கீதமாக இருந்தது. அப்பொழுது பார்த்து மனைவி கொண்டுவரும் காலைக் கோப்பி கொண்ட கப் கண்ணுக்குத் தெரிய முன்பு வாசனை காற்றில் கலந்து சுவாசத்தூடாக இரத்தத்தில் கலந்து நாக்கை ஈரமாக்கியது

எந்தவித அவசரமுமில்லை என எனக்குள்ளே முணுமுணுத்தபடி கோப்பியை குடிப்பதற்கு தயாராக மெதுவாக முதுகை உயர்த்தி கட்டிலில் அமர்ந்தேன் .
கால் நூற்றாண்டுக்கு மேற்பட்ட காலத்தில் இதுதான் முதல் சனிக்கிழமை காலை அரக்கப் பரக்க ஓடாமல் மனைவியின் பெட் காப்பியை குடிப்பது.
மனைவியைப் பின் தொடர்ந்தபடி அவுஸ்திரேலிய பினான்சியல் ரிவியூ பத்திரிகையை எனது லாபிரடோர் சிண்டி கவ்வியபடி மேலே வந்தது. இலகுவில் தனது வாயிலிருந்து எடுக்க விடாது. ஏதோ தனது வெகுமதியென அடம் பிடித்து கட்டிலை சுற்றி வரும். பின்புதான் நிலத்தில் போடும்.

அதனது வாயில் இருந்து எடுத்து விரித்தபோது முதல் பக்க செய்தியாக நூற்றுக்கணக்கான கத்தோலிக்க மதகுருக்களின் பாலியல் குற்றங்களையிட்டு பாப்பாண்டவர் மனம் வருந்திய செய்தி நெஞ்சில் ஆழமாக உறைத்தது. அதற்குமேல் படிக்க முடியவில்லை. பத்திரிகையை மடித்து வைத்துவிட்டேன்.
துக்கமான செய்திகள் எங்கு நடந்தாலும் காலையில் தெரியும்போது நெஞ்சில் கீறல் விழுந்துவிடுகிறது . மீண்டு ஆறுதலடைய சில மணி நேரம் ஏன் நாட்கள் செல்லுகிறது. இலங்கையில் யுத்தம் நடந்த காலத்தில் திட்டமிட்டு காலையில் செய்திகளைப் படிப்பதை தவிர்ப்பேன். ஆனாலும் இருபத்தி நாலு மணிநேர செய்தி யுகத்தில் எவரும் தப்பியோடமுடியாது.

மீண்டும் பாப்பாண்டவரின் செய்தியை, மனம் நாய் எலும்பைக் கவ்வியதுபோல் கவ்வியது

பிரம்மச்சாரியாக இருப்பது மதத்திற்கு அவசியமா என்ற கேள்வியும் என்னுள் எழுந்தது.கத்தோலிக்க மதத்தில் மட்டுமல்ல புத்த மதத்திலும் இறைவன் சேவைக்கு பிரமச்சாரியம் தேவையென வைத்திருப்பதால் இந்த முறைகேடு நடக்கிறதா ? அப்படியானால் மணமானவர்கள் முறைகேடாக நடக்கவில்லையா? மற்ற மதங்களில், திருமணத்தின் பின் இறைசேவை செய்பவர்கள் நேர்மையாக நடக்கிறார்களா? தெளிவான,ஆனால் விடையற்ற வினாக்கள் ஆனாலும் பிரமச்சாரியம் இயற்கைக்கு எதிரானது என்பதை எனது வாழ்வில் உணர்ந்துள்ளேன்

பிரமச்சாரியம் என்றால் என்ன?

மகாபாரதத்தில் வாழ்நாள் முழுவதும் பிரமச்சாரியாக பீஷ்மர் வாழ்ந்தார் எனச் சொல்லப்பட்டிருக்கிறது. திருமணத்திற்கு வற்புறுத்திய அம்பையை அவர் ஏற்றுக்கொள்ள மறுத்தார். குருஷேத்திரப்போரில் மரணமடையும்வரை பிரமச்சாரிய விரதமிருந்தார் என்கிறது மகாபாரதம். அந்தப் பிரமச்சாரியம் இறுதியில் அவரது மரணத்திற்குக் காரணமானது .

ஆனால் எப்படி அவரால் முடிந்தது என்பது எனது கேள்வி.

என் போன்ற சாதாரணமானவனுக்கு ஆறு மாதத்தில் வந்த சோதனைகளை நான் நினைத்துப் பார்க்கும்போது பாவம் வாழ்க்கை முழுவதும் எங்வளவு துன்பங்களைத் தாங்கியிருப்பார்! அவரது பிரமச்சாரியமே இறுதியில் அம்பு முனைகளாகத் தாக்கியதா?

என்னை அறியாமல் முப்பது வருடங்களுக்கு முன்பாக அவுஸ்திரேலியாவுக்கு வந்த போது நடந்த விடயங்களைப் படுக்கையில் இருந்தபடியே அசை போட்டேன்.
அவுஸ்திரேலியாவிற்கு முப்பது வயதில் குடி வந்தேன் . ஆரம்ப வருடங்கள் வாழ்க்கையின் கொதிமணலில் பாதங்கள் புதைத்து நடந்த காலங்கள். அதில் ஆறு மாதங்கள் மனைவியைப் பிரிந்து மேல்படிப்பு படிப்பதற்காக இருந்த நாட்கள். பிரமச்சாரியம் பேணப்படவேண்டும் என நினைத்து கிரகஸ்தன் வனவாசம் சென்று பல சோதனைகளைத் தாண்டியது போன்ற நாட்கள்.

பீஷ்மர் மாதிரி விரதமோ வாக்குறுதியோ இல்லை. சாமானியனான எனக்கு கையில் தொழிலோ,பணமோ இல்லை. மனைவி குழந்தைகளோடு ஒரு இடத்தில் வீட்டு வாடகையெடுத்து ஒன்றாக இருப்பதற்குத் துப்பரவாக பணமில்லையென்றும் சொல்லமுடியாது. மட்டுமட்டாக சீவிப்பதற்கு அவுஸ்திரேலியா வந்தபோது டோல் எனப்படும் அரசாங்க பணம் கிடைத்தது. ஆனால் பெற்றோரோடும் சகோதரனோடும் இருந்தால் கையில் பணம் மிஞ்சும் என்ற பொருளாதார அறிவுரை வீட்டின் நிதியமைச்சரால் சமர்ப்பிக்கபட்டது.

வேலையில்லாதவர்களுக்கு எவரும் அறிவுரை அருளுவார்கள். ஐந்து வயது, மூன்று வயதென இரண்டு பிள்ளைகளினது பள்ளித்தேவைகளுக்கு பணம் தேவையென பிள்ளைகளின் பெயரால் சொல்லும்போது விமான ஓட்டியின் தலையில் துப்பாக்கியை வைத்துப் பேசுவது போன்ற விடயமாக இருந்தது. எனக்கும் அக்காலத்தில் அறிவுரைகளை மீறமுடியாது. வேறு பதில் என்ன சொல்வது? வெளிநாட்டிற்கு வந்தால் வழமையாக உடன் இருந்த, படிப்பு, தைரியம் எல்லாம் குறைந்து விட்டது போன்ற காலங்கள்.

தங்கியிருந்த இடம் சிட்னியின் புறநகர். சிட்னியின் மேற்குப்பக்கத்தில் முப்பது கிலோ மீட்டர் தூரத்தில் மனைவியின் சகோதரன் வீட்டில் குடும்பமாக தங்கியிருந்தோம். இரண்டு அறைகள் கொண்ட மாடி பிளட்டில் ஒரு அறை எங்களுக்கு ஒதுக்கப்பட்டது. இரண்டு குழந்தைகளுடன் சில மாதங்கள் தங்கியிருந்தபோது எனக்குப் பல்கலைக்கழக அனுமதி கிடைத்தது.
அந்த இடத்தில் இருந்து நான் படிக்கும் பல்கலைக்கழகத்திற்கு, இரயிலிலும் பின்பு பஸ் என ஒரு மணி நேரத்துக்கு மேல் பிரயாணம் செய்யவேண்டும்.மாலையில் ஆராச்சிக்கூடத்தில் வேலை இருப்பதால் இரவே மீண்டும் வீடு வரமுடியும்.

நாங்கள் தங்கியிருந்த அந்தப் பிளட்டில் ஏற்கனவே ஏழு பேர் கூட்டமாக இரயிலுக்குக் காத்திருப்பது போன்ற உணர்வு. ஒருவருக்கு ஒருவர் நெருங்கி அதிக காலமிருந்தால் ஏதாவது சண்டைகள் வந்துவிடுமோ என்ற பயம். நாமெல்லாம் இலங்கையர்கள் அல்லவா? எமது கலாச்சாரம் சின்ன கதைகளை பெரிதாக்கி சண்டையாக்கும் உபாயங்களைக் கற்றுத்தந்திருக்கிறதே! அப்படியான சூழ்நிலையில் இருந்து வந்தவர்கள் என்பதால் அன்னியனான நான் மட்டுமாவது விலகி இருப்போம் என நினைத்து வெளியேறினேன். என் மனைவியும் அதை ஆட்சேபிக்கவில்லை. பெற்றோர்கள், சகோதரன் என்ற உறவுகள் அருகில் இருப்பது சந்தோசத்தைக் கொடுக்கலாமல்லவா?

தெரிந்தவர்கள் மூலமாகப் பல்கலைக்கழகத்திற்கு அருகாமையில் நடந்து போகும் தூரத்தில் உள்ள இரட்டை மாடி வீட்டில் மேல் மாடியில் ஒரு அறை கிடைத்தது. அங்கு என்னைப்போல் நான்கு இலங்கையைச் சேர்ந்த மாணவர்கள் இருந்தார்கள். எல்லோரும் முதுமாணிப்படிப்பு படிப்பவர்கள் ஆனாலும் என்னிலும் ஐந்து வயது குறைந்தவர்கள்; அத்துடன் திருமணமாகாதவர்கள்.அந்தக் கட்டிடத்தின் மாடியில் நாங்கள் அதன் கீழ்ப்பகுதியில் ஆண்களும்,பெண்களும் என அவுஸ்திரேலிய மாணவர்கள் இருந்தார்கள்.

இரவில் மட்டும் வீட்டில் உண்போம். அறை வாடகையைத்தவிர ஒரு சிறு தொகையை போட்டுவிட்டு தினம் ஒருவர் மாறி முறைவைத்து சமைப்போம். பல்கலைக்கழகத்தில் இருந்து வந்தால் தொலைக்காட்சியைப் பார்த்துவிட்டு சாப்பாட்டை முடித்துவிட்டு அவர்கள் பிளேபோய் மகசினைப் பார்த்துத் திருப்தியடையும் நல்லவர்கள்.அவர்களுக்குப் பெண்களது உறவு இருந்ததில்லை . படிப்பை முடித்து வாழ்க்கையைத் தொடங்குவோம் என்ற மனநிலையில் திருப்தியாக இருந்தார்கள்.

எனது நிலை வித்தியாசம். காதலித்து மணந்த மனைவி, குழந்தைகள் என வாழ்ந்து வந்தேன். ஆனால் இப்பொழுது, உணவைத் தந்துவிட்டு பாதியில் தட்டிப்பறித்ததுபோல், திருமணமாகி ஆறு வருடங்கள் பின்பு வாழும் அந்த பிரமச்சாரி வாழ்வு என்ற சாம்பலின் கீழ் ஆசை, காமம் கனலாக இருந்தது. ஒழுக்கம் விழுப்பந்தரும் என்பதை விட அவஸ்திரேலியாவிற்கு வந்து ஆறு மாதமுமில்லாத நிலையில் கையில் பணமில்லை. மனைவி குடும்பத்தை நேசித்தவன். புதிய நாட்டில் கால் புதைத்து வேர்விட ஆசை கொண்டவன். சந்தர்ப்ப சூழ்நிலைகள் சதி செய்ததால் பிரமச்சாரியம் காக்கும் நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டேன்.
சில மாதங்கள் எனது நண்பர்கள்போல் என் வாழ்வும்- தொலைக்காட்சி, பிளேபோய் மகசீன் எனச் சமவெளியில் செல்லும் ஆறாக ஓடியது. அந்த அமைதி யாருக்குப் பிடிக்கவில்லையோ!
சுனாமி, சூறாவளி,பெருமழை எல்லாம் அமைதியான சமுத்திரத்தில்தானே உருவாகிறது?

அப்படித்தான் வந்தாள் சூன் – என்னுடன் படித்த சூன் என்ற சீன மலேசியப் பெண் எனது ஆராச்சி பயிற்சி வகுப்புகளில் பாட்னர். இருவருக்கும் மைக்கிரஸ்கோப், கணணி என்பன பொதுவானது. மைக்கிரஸ்கோப்பை பார்க்க என் முதுகில் ஏறியபடி பார்ப்பதும் தோளில் தொங்குவதுமாக இருப்பாள். சின்ன உடல். பாரம் அதிகமில்லை. இலங்கையில் கணணிக் காணாத எனக்கு அவளே எனக்கு கணணி ஆசிரியை ஆகினாள். சரஸ்வதிபோல் கல்வியில் மட்டுமல்ல, பொருளாதாரத்தில் லட்சுமியாக மாறினாள் . தான் வேலை செய்யும் சைனீஸ் கடையில் என்னைப் பாத்திரம் கழுவுவனாகினாள்.வாரநாட்களில் படித்தும் விடுமுறை நாட்களிலும் இணைந்து வேலை செய்தோம். அவளது செயல்கள் என்னைக் குறுகுறுக்கவைத்தாலும் எதையும் மறுக்க முடியவில்லை. அவளது நட்பை உதறவே முடியாது இருந்தேன்.

ஒரு நாள் மாலை நான் மட்டும் தனிமையாக இருந்து மைக்கிரஸ்கோப்புக்கு உள்ளே பக்டீரியாவை கைகளில் வைத்துள்ள கவுண்டரிங் கருவியால் எண்ணியபடி இருந்தபோது என் கழுத்தில் ஏதே சூடாக ஒத்தடமிடுவது போன்ற போன்ற உணர்வு ஏற்பட்டது . மைக்கிஸ்கோதிரப்பிலிருந்து கண்ணை எடுத்தாலோ இல்லை, கழுத்தைத் திருப்பினாலோ எண்ணிக்கை பிழைத்துவிடுமென கையால் எனது பின் கழுத்துப்பகுதியை தடவினேன். ஏதோ மென்மையாக எனது கையில் பட்டது.

‘ஏய் என்னைத் திருமணம் செய்தால் மட்டுமே அதில் தொடலாம் ‘ என்ற குரல் வந்தது.

திடுக்கிட்டுத் திரும்பியபோது சூன்னின் மார்பில் தொட்டது தெரிந்தது. எழுந்து மன்னிப்புக் கேட்டபின் அவளுக்குச் சொன்னேன் ‘ஆறு வருடங்கள் தாமதமாகி விட்டாய். எனக்குத் திருமணமாகி விட்டது’ அன்றிலிருந்து அவள் என்னைக் கண்டதும் அவளது மஞ்சள் கன்னக்கதுப்புகள் கோபத்தில் செம்பருத்தியாகும் . அவளது ஆமண்ட் விழிகள் மக்கடேமியாவாகும். சில காலம் சென்றது இருவரும் சமாதானமாக. அது சமாதானமில்லை- இலங்கையில் மாதிரி போரற்றகாலம்.
——
நான் படித்த நாட்களில் பிஜியில் இராணுவப்புரட்சி நடந்ததால் இந்தியர்கள் பலர் அவுஸ்திரேலியாவுக்கு ஓடிவந்துவிட்டார்கள் அப்படி ஓடிவந்த அழகான பெண் ஒருத்தி பல்கலைக்கழகக் கன்ரீனில் வேலை செய்தாள் .அவளுக்கு இடது பக்கத்தில் மேல் பல் வரிசையில் ஒரு தெத்திப்பல். அவுஸ்திரேலியாவில் தெத்திப்பல்லைக் காணமுடியாது.பல் வைத்தியர்களுக்கு இப்படிப் பற்கள் தங்கச்சுரங்கம்போல் -விடமாட்டார்கள். இந்த தெத்திப்பல் எனக்கும் அதிசயமாக இருந்தது. அடிக்கடி என்னைப் பார்த்து சிரிப்பாள். அந்த சிரிப்புகள் எனக்கு தந்தையிடம் வாங்கிய அடிக்கு தாயார் எண்ணை தடவியது போலிருக்கும். இரு தடவைகள் நான் உண்ட உணவிற்குக் குறைவாக பணமெடுத்ததுபோல் இருந்தது.ஒரே நிறத்தோலால் ஏற்படும் கரிசனை என நினைத்தேன்

ஒரு நாள் மதியம் சிட்னியில் இருளாகியது. பசிபிக் சமுத்திரம் தன்னிடமிருந்த கடல் நீரையெல்லாம் மழை நீராக்கி பல்கலைக்கழக வளாகத்தில் கொட்டியதுபோல் இரண்டு மணி நேரம் இடையறாது பெய்தது. வழக்கத்தை விட அதிக நேரம் கன்ரீனில் கழித்ததேன். ஒரு மணிநேரப் பாடத்தையும் தவறவிட்டு விட்டேன். அந்த நேரத்தில் பல தடவைகள் என்னைப் பார்த்து அந்த தெத்திப்பல் ஒளிர்ந்தது.

எனது மேசையை சுத்தம் பண்ணியபடி தனிமையாக இருந்த என்னிடம் குனிந்து குரலில் தேனைத் தடவி ‘ஒரு பிசினஸ் புரப்போசல் உள்ளது. அதனால் உனக்கு ஐந்தாயிரம் டாலர் கிடைக்கும். என்றபோது நானும் நிமிர்ந்து உட்கார்ந்து ஆவலுடன் கேட்டேன். ‘சட்டபூர்வமாக என்னைத் திருமணம் செய்து எனது பிளட்டில் இருக்கவேண்டும். இரண்டு வருடங்கள் பின்பு நீ விலகலாம்’ என்றாள்.
வாகனமொன்று மோதி தூக்கி எறிந்ததுபோல அதிர்ச்சியில் பதில் பேசாது பார்த்தேன்.

எனது பார்வையில் அவள் மனம் கரைந்திருக்கவேண்டும்.

அவள் மீண்டும் குனிந்து குழைந்த குரலில் ‘யாரையும் காதலித்தால் கவலைப்படாதே. எனக்கு ஒரு காதலன் இருக்கிறான்.இது ஒரு அறேன்ஜ்மென்ட் மாத்திரமே ‘ என்றாள் .

குருடன் இருப்பதற்கு கையால் இடத்தை தடவுவதுபோல் வார்த்தைகளை தடவிச் சேர்த்து‘நன்றி எனக்குச் சம்மதமில்லை. எனது நண்பர்கள் யாராவது தயாரென்றால் சொல்கிறேன்’ என மழையில் நனைந்தபடி வெளியேறினேன்.
சில வாரங்கள் பின் இந்த இரண்டு விடயங்களையும் எனது நண்பர்களுக்குச் சொல்லி சிரித்தபோது தங்களுக்கு இப்படி ஒரு சந்தர்ப்பமும் வரவில்லையென்று கவலைப்பட்டார்கள்.

எனது முகத்தில் ஏதோ பெண்ணுக்காக அலைபவன் என எழுதியிருக்கிறதோ- அந்தப் பாஷை இந்தப் பெண்களுக்கு புரிந்துவிடுகிறதோ!

குறைந்தபட்சம் மேற்கூறிய இரு சம்பவங்கள் சொல்லி மற்றவர்களோடு பகிர்ந்து கொள்ளமுடியும். ஆனால் இனி வரும் சம்பவம்?

எனது வீட்டில் கீழ்ப்பகுதியில் இருக்கும் மாணவர்களில் ஒரு அவுஸ்திரேலியன் அடிக்கடி நண்பா என்பான் நானும் அவனுக்குத் தவறாது வணக்கம் சொல்லி கைகொடுப்பேன்.இருவரும் பெயர்களை அறிமுகப்படுத்தியபோது அவனது பெயர் அன்ரனி அதைச் சுருக்கி ரோனியாக சொல்வேன்.

அயலவர்களிடம் நட்பாக இருப்பது நல்லதுதானே ?

ஒரு வெள்ளிக்கிழமை மாலையில் வீடு திரும்பியபோது மென்மையான சிவப்பு நிறத்தில் ஒரு கடிதம் நான்கு பக்கங்களும் மடிக்கப்பட்டு இருந்தது அதில் என் பெயர் இருந்தது. உள்ளே ஒரு கடுதாசியில் “ இன்று ரன்வீக் மதுச்சாலைக்கு வரமுடியுமா” என்றிருந்தது

இதை நண்பர்களுக்கு காட்டியபோது எனது நண்பர்கள் பார்த்து விட்டு சிரித்தார்கள்.

‘உங்களை கே( GAY)என நினைத்து அழைத்திருக்கிறான்’ என்றபோது எனது வெட்கம் தாளமுடியவில்லை.பின்பு அவன் மீது கோபமாக வந்தது.இயல்பு நிலை வரமுடியாதபோது என்னையெல்லாம் ராமாயண ஜானகியைப்போல் புவி பிளந்து உள்ளே விழுங்காது குறைந்தபட்சம் எங்காவது ஒளிந்து கொண்டால் நல்லது என நினைத்தேன்.

மறு நாள் சனிக்கிழமை விடுமுறை. வீட்டிற்குச் சென்று மனைவியை அழைத்து நேரடியாக கூஜி கடற்கரைக்குஅழைத்துச் சென்று சில மணிநேரம் அங்கிருந்து விட்டு மாலையில் வீட்டுக்கு வந்தேன்.வீட்டில் நண்பர்கள் எவருமில்லை.ஆனால் கீழே இருந்த அவுஸ்திரேலிய மாணவர்கள் நெருப்பில் வாட்டிய இறைச்சியுடன் மது அருந்திக்கொண்டிருந்தார்கள் . அவர்களில் ரோனியைக் காணவில்லை ஆனாலும் மற்றவர்களிடம் சென்று எனது மனைவி என அறிமுகப்படுத்தினேன்.குறைந்த பட்சம் திருமணமானவன் என்ற செய்தி ரோனிக்கு போகவேண்டும் என்பதே எனது நோக்கம்.

மேல் மாடிக்கு மனைவியுடன் சென்றேன். நான் ஏற்கனவே மனைவியுடன் சனிக்கிழமை மாலை வருவேன் எனச் சொல்லியிருந்தேன் . நண்பர்கள் இல்லாத போதும் வீட்டை ஓரளவு சுத்தமாக்கி விட்டுத்தான் சென்றிருப்பார்கள் என்ற நம்பிக்கை.

வீட்டில் வந்திருந்த மனைவி எங்கே உங்கள் நண்பர்கள் என்று கேட்டபோது நாங்கள் வருவதால் அவர்கள் எங்காவது போயிருக்கலாம் என்றபோது ஓரக்கண்ணால் என்னைப் பார்த்தாள். நான் அதைக் கவனிகாததுபோல் தொலைக்காட்சியைப் போட்டுவிட்டு அதன் முன் அமர்ந்தேன்.சில விடயங்களில் என்னில் நம்பிக்கை குறைவு. ஏற்கனவே என்னை நம்பாமல் இரண்டு குழந்தைகள் போதுமென கருத்தடை செய்தவள்.

“எப்படி உங்கள் அறையைப் பார்ப்போம். எப்படி சுத்தமாக வைத்திருக்கிறீர்களா அல்லது வீட்டில்போலா “ என்றபடி எனது அறையைக் காட்டும்படி எனக் கேட்டாள் .

அந்த வீட்டின் நடு அறை எனதானது. அதை நான் ஓரளவு சுத்தமாக வைத்திருந்தேன். ஆனாலும் இன்று படுக்கை அழகாக விரிக்கப்பட்டிருந்தது
அந்தப் படுக்கையில் ‘நான் நினைத்ததைவிட நன்றாக இருக்கிறதே’ என்று என்ற படி எனது மனைவி அமர்ந்தாள். தலையணையருகே ஒரு மஞ்சள் கடிதம் இருந்தது. எடுத்தபோது குட் லக் என்றும் அதன் உள்ளே ஒரு ஆணுறை உடைக்கப்படாது இருந்தது

ஆணுறையைப் பார்த்துவிட்டு முகம் மாறிய மனைவி ‘ இது எங்வளவு காலமாக நடக்கிறது ?உங்கள் நண்பர்கள் உங்களுக்கு ஆணுறை வைத்திருக்கிறார்களே. வழக்கமாக யாரை எல்லாம் இங்கு கூட்டிவருவீர்களா ‘ எனக் கேள்விகளை சரமாக தொடுத்தாள்.

எதிர்பாராமல் பின்னால் யாரோ தலையில் அடித்த நிலையில் சில கணங்கள் வார்த்தைகள் தேடி அலைந்துவிட்டு ‘இன்றுதான் இங்கு ஒரு பெண் வருவது அறிந்து அதை வைத்திருக்கிறார்கள். அவர்களுக்குக் காதலியோ பெண்கள் பற்றிய அனுபவமோ கிடையாது. எனக்கு ஏதோ உதவி செய்வதாக நினைத்து படுக்கையை விரித்து இப்படிச் செய்து விட்டு போய்விட்டார்கள். இது நூற்றுக்கு நூறு உண்மை, எனச் சொன்னபோது நம்பாதது முகத்தில் தெரிந்தது. ஆனாலும் பழைய நிலைமை மாறி முகத்தில் புன்னகை ஒளிர்ந்தது.

“ஆனாலும் நான் பிள்ளைகளைத் தனியே விட்டு விட்டு வந்ததற்கு இப்படி வேணும் “என சொல்லியபடி நின்றாள்.
அப்படிப் பேசினாலும் ஆறு வருடத் தாம்பத்தியத்தில் நம்பிக்கையிருக்கும் என்று நினைத்தேன். ஆனாலும் அறையின் உள்ளே வரும்போது முகத்தில் இருந்த சிரிப்பும் மாறி விட்டது.

அறுந்தவங்கள் குட் லக் என மட்டும் வைத்திருக்கலாம் ஏன் ஆணுறை வைக்கவேண்டும் இதுவரையிலும் இருவரும் பாவிக்காதது மட்டுமல்ல ஏற்கனவே கருத்தடை செய்த மனைவிக்கு அது எப்படியிருக்குமென்று எனக்குப் புரிந்தது

ஆனால் இந்த மாதிரியான நுட்பங்கள் புரியாதது அவர்களது தவறல்ல .
அன்று இரவே வீட்டுக்கு சென்றது மட்டுமல்லாது இனிமேல் பிரிந்திருப்பது முடியாத காரியம் என நினைத்து சிட்னியில் ரியல் எஸ்டேட் ஏஜன்டிடம் சென்று வீடு பார்ப்பதற்கு முடிவு செய்தேன்.

ஆறுமாத பிரமச்சாரியத்தில் எனக்கு வந்தசோதனைகளை எண்ணிப் பார்த்தபோது வாழ்நாள் முழுவதும் பிரமச்சாரியாக இருப்பவர்கள் மீது அனுதாபமா இல்லை அவர்களால் பாதிக்கப்பட்டவர்கள் மீது அனுதாபம் கொள்வதா ?

சரி பாப்பண்டவர் என்ன சொல்கிறார் என்று வாசித்தபோது அருவருக்கத்தக்க விடயத்தை செய்திருக்கிறார்கள் எனச் சொல்லிவிட்டு மற்றவர்களைப் பாதிக்கப்பட்டவர்கள் சார்பாக பிரார்த்திக்கும்படி சொல்கிறார்.

பாப்பாண்டவராலும் ஒரு முடிவுக்கு வரமுடியவில்லை போலும். யேசுவின் சீடன் பீட்டரால் உருவான மதம் அழிய அவரது வாரிசுவான இவர் எப்படிக் காரணமாவார்? பாவங்களை மன்னித்துக் கொள்ளுங்கள் என்று மட்டுமே கேட்க முடியும் என்றபடி எழுந்தபோது நண்பகலாகியிருந்தது.

Posted in Uncategorized | 1 பின்னூட்டம்

தென்னிந்திய நினைவுகள்: 9 உண்மைகள் இரண்டு

The day we see the truth and cease to speak is the day we begin to die -Martin Luther King Jr

நானும் விசாகனும் பாண்டிபஜாரில் இருந்த காலத்தில் நடந்த ஒரு விடயம் மனதை பலகாலமாக நெருடிக்கொண்டிருந்தது.
ஏன் இன்னமும் அந்த விடயம் என்னைப் பாதிக்கிறது?

அது ஒரு சகோதரனை பறிகொடுத்த தொடரும் சோகத்தின் நிழல்.

ஈழ மக்கள் புரட்சிகர முன்னணியின் தலைவரான பத்மநாபவை பொறுத்தவரை, நாம் அவரை இரஞ்சன் என அழைப்பதுதான் வழக்கம். 84 ஆம் ஆண்டில் ஒரு காலைநேரம் என்னையும் விசாகனையும் எமது அறையில் சந்தித்து ஒரு இருபது அல்லது இருபத்திரண்டு வயதான இளைஞனை எமக்கு அறிமுகம் செய்து அவரை ஊருக்கு (இலங்கை) அனுப்பும் வரையில் எமது அறையில் சில வாரங்கள் வைத்திருக்கும்படி கேட்டார்.

அவனது பெயர் புனைபெயர் என்பதால் அதை இங்கு எழுதவில்லை. அவனது தோற்றம் மிகவும் திடகாத்திரமானதுடன் வட இந்தியர் போன்ற நிறங்கொண்டவன். பார்த்தவுடன் பொலிவூட் சினிமா நடிகனின் தோற்றம் மனதில் வந்து போகும். ஆனால் அவனது தமிழ் உச்சரிப்பில் இருந்து அவன் கிழக்கு மாகாணம் அதிலும் தென்கிழக்கு எனப்புரிந்து கொள்ள முடிந்தது. நாங்கள் அவனது ஊரையோ, உறவையே அறிய முற்படவில்லை. அவனும் எங்களிடம் சொன்னதும் இல்லை.

எங்களோடு வெளியே சாப்பிடுவதும் சினிமாப் படம் பார்ப்பதும் என இருந்தாலும் அவனது முகத்தில் ஒரு சோகத்தின் நிழல் படர்ந்திருந்தது. எங்களை ஒரு மூத்த சகோதரர்களாக நினைத்து பழகிவந்தான். அவன் கராத்தே கற்றவன் என்பது நாம் அறிந்து கொண்ட விடயம். உலோக சில்லுகளை எறிவது, கத்தியை வீசுவது போன்ற பாதுகாப்பு கலைகளில் பயிற்சி பெற்றவனாகவும் இருந்தான்.
அவனோடு இருந்த காலத்தில் சென்னையின் பல இடங்களில் நடு இரவு சினிமா பார்த்துவிட்டு இரவுவேளையில் நடந்து வருவோம்
அவன் எங்களை விட்டுச் சென்ற பின்பு மீண்டும், பத்மநாபா எம்மை சந்தித்து அவனை வைத்திருந்ததற்கு நன்றி சொல்லிவிட்டு ‘அவர் இந்தியாவில் பயிற்சி பெற்ற இஸ்லாமியத்தோழர். எங்களோடு சேர்ந்து பல காலமாக இயங்கியவர். தற்பொழுது கிழக்கு மாகாணத்தில் நடந்த தமிழ் -முஸ்லிம் நெருக்கடியால் கொஞ்சம் மனம் கலங்கிவிட்டார். மேலும் ஊருக்கு போவதற்கும் விரும்புகிறார். அதுவரையும் அவரை மற்றத் தோழர்களோடு கலந்து இருக்கும்போது அவருக்கு மனக்கஷ்டமாக இருக்கலாம். அதுதான் உங்களுடன் சேர்த்துவிட்டேன்’ என்றார்.

பிற்காலத்தில் அந்த இஸ்லாமியத் தோழர், இஸ்லாமிய ஊர்காவல் படையோடு சேர்ந்து இயங்கியபோது ஈரோஸ் இயக்கத்தினரால் கொலை செய்யப்பட்டதாக அறிந்து மிகவும் மனவருத்தப்பட்டேன். பல தடவைகள் ஒரே உணவுப்பொதியில் ஒன்றாக சாப்பிட்டு கிட்டத்தட்ட மூன்று மாதம் வாழ்ந்திருந்தோம்.

இலங்கையில் கிழக்கு மாகாணத்தில் ஒன்றாக வாழ்ந்த சிறுபான்மை சமூகங்களை இரண்டாக பிளந்ததும், அதற்கான ஆப்பை வைத்ததும் இலங்கை அரசாங்கமோ அல்லது விடுதலைப்புலிகளே அல்ல. இந்த இருதரப்பிலும், இலகுவாக நாம் சேறை வீசினால் அங்கு அழுத்தமாக ஒட்டிக்கொள்ளும். ஏனென்றால் அவர்கள் சென்னை மாநகரத்தில் இரயில்வே தண்டவாளத்தருகே தொடர்ச்சியாக அமைந்திருக்கும் குட்டி சுவர்கள் போன்றவர்கள். அந்தச் சுவரின் அருகே குடிசையில் வாழும் பெண்கள் மாட்டுச்சாணியை வட்டியாகத் தட்டி உலர்த்துவதற்கு பயன்படுத்துவார்கள். ஏற்கனவே அசிங்கமான வசனங்களும் சுவரொட்டிகளில் எழுதப்பட்டிருப்பதால் அதில் எறியப்பட்ட சாணி மேலும் அசிங்கப்படுத்த முடியாது.

84 ஆம் ஆண்டு சித்திரையில், கிழக்குமாகாணத்தில் ,அம்பாறையில் அமைந்த காரைதீவு என்ற கிராமத்தில் முதன்முதலாகக் கலவரம் வெடித்தது. இதில் முஸ்லிம்களின் பங்கு எதுவும் இல்லை என என்னால் கூறமுடியாவிட்டாலும் – அக்காலத்தில் ஆயுதம் தரித்திருந்த ஈழ மக்கள் புரட்சிகர முன்னணி மற்றும் தமிழ்ஈழ விடுதலை இயக்கத்தைச் சேர்ந்த காரைதீவு இளைஞர்கள் பங்குபற்றியதால் சாதாரண மக்களிடம் உருவாகிய பிரச்சினை இரு இனங்களிடையே உருவான நெருக்கடியானது. இதற்கு முன்பாக பல இஸ்லாமிய இளைஞர்கள் முக்கியமாக புளட் மற்றும் ஈ பி ஆர் எல்; எஃவ் என்ற இரு இயக்கங்களில் கிழக்கு மாகாணத்தில் இணைந்திருந்தது மட்டுமல்ல, இந்தியப் படைகளிடமும் பயிற்சியும் பெற்றார்கள்.

அவ்வாறு பயிற்சி பெற்ற இளைஞர்கள் அந்தச் சம்பவத்தின் பின்பு மனக்கசப்படைந்து இருந்தபோது அக்காலத்தில் சென்னையில் இலங்கை பிரதி தூதுவர் ஒருவரால் இளைஞர்கள் இயக்கங்களுக்கு எதிராக இயங்குவதற்கு கிழக்கு மாகாணத்தில் முக்கியமாக அம்பாறை மாவட்டத்தில் ஒருங்கிணைக்கப்பட்டார்கள். இந்த கைங்கரியத்தில் சில கிழக்கு மாகாண அரசியல்வாதிகளும் பங்கு பற்றினார்கள். ஏற்கனவே கிழக்குமாகாணத்தில் இயக்கங்களில் சேர்ந்து, பின்னால் விலகியவர்கள் பலர் ஊர்காவல்படைகளில் சேர்ப்பதும், அவற்றை ஒருங்கிணைத்து பயிற்சியளிப்பதிலும் விசேட அதிரடிப்படையினர் ஈடுபட்டனர். அப்படியான அமைப்புகள் மத்தியகிழக்கில் உள்ள பற்றா (Fatah) மற்றும் ஜிகாத் (Jihad) என்ற பெயரில் செயல்பட்டார்கள். இவைகளில் சாதாரணமான இஸ்லாமிய மக்கள், பங்கேற்ற மக்கள் அமைப்பாக இல்லாதபோதும் – இவைகள் இரு இனங்களைப் பிரிப்பதற்கு பாவிக்கப்பட்டது.

இப்படியாக இந்த அமைப்புகள், எதிர்ப்புரட்சி அமைப்பாக வளர்க்கப்பட்டது. இந்தப் போர்முறையை கொண்டு வந்தவர் அக்காலத்து தேசிய பாதுகாப்பு அமைச்சர் லலித் அத்துலத் முதலி. பிற்காலத்தில் இது மிகவும் பிரயோசனமான புலிப்பொறியாக மாறியது. அவரது முயற்சி உண்மையில் மிகவும் சாணக்கியமானது. இதற்கான பாராட்டுதலை அவர் பிற்காலத்தில்கூட பெறவில்லை. அமைச்சர் லலித் அத்துலத் முதலி மிகவும் சாணாக்கியமானவர். இந்தியாவின் தலையீடு இல்லாமல் இருந்தால் விடுதலைப்புலிகள் 2009 வரை நீடித்திருக்க முடிந்திராது. மேலும் இவ்வளவு தமிழர்கள் சிங்களவர் இறந்திருக்க நேர்ந்திராது.

பற்றா (Fatah) மற்றும் ஜிகாத் (Jihad) அமைப்புகள் செய்த செயல்களுக்கும் பல படிமேலே சென்று, புலிகள் பலமடங்கு பாதகமான செயல்களான காத்தான்குடி பள்ளிவாசல் கொலைகள், வடபகுதியில் இருந்து முஸ்லிம்களை வெளியேற்றுதல் என்பவற்றில் ஈடுபட்டு உள்நாட்டிலும் வெளிநாட்டிலும் பயங்கரவாதிகள், இன அழிப்பாளர் என்று தங்களுக்கு தாங்களே சூனியம் வைத்துக் கொண்டார்கள்.
——

தமிழ்நாட்டில் நான் வாழ்ந்த காலத்தில் பலர் பல்வேறு வயதில், பின்புலத்தில் எனது நண்பர்கள் ஆகினார்கள். அவர்களது நினைவுகள் என் இதயத்தில் ஆழமானவை. அவர்களில் முக்கியமானவர் தோழர் பாண்டியன்- ஈ பி ஆர் எல் எஃவ் இயக்கத்தை சேர்ந்தவர். இவரது குடும்பம் திருகோணமலையில் இருந்து இடம்பெயர்ந்து சென்னையில் குடியிருந்தவர்கள். பாண்டியன் அக்காலத்தில் என்னிலும் பதினைந்து வயது மூத்தவராக இருந்த போதிலும், எமது நட்பு நெருக்கமானது. வல்வெட்டித்துறை பாரம்பரியத்தைக் கொண்ட இவர் – திருகோணமலையில் உதவி மேயராக இருந்தவர். இவரது மனைவி வல்வெட்டித்துறை. இவர்களுக்கு எட்டு ஆண்குழந்கைள் இருந்திருக்க வேண்டும். ஊரில் வசதியாக வாழ்ந்தவர்கள். இவர்களின் ஒரு மகன் அக்காலத்தில் ரெலோ இயக்கத்தில் சேர்ந்திருந்தான். மற்றைய ஒரு மகன் கப்பலில் வேலை செய்தான்.
சென்னையில் ஒரு நாள் இவரது வீட்டிற்குச் சென்று மாலை உணவருந்தியபோது அவரது மனைவி சொன்னார் ‘நம்முடைய இயக்கப் பொடியள் மதியம் வந்து சாப்பிட்டு விட்டுச் சென்றார்கள்’

எனக்கு ஒரு சந்தேகம் எழுந்தது. தோழர் பாண்டியன் ஈபிஆர் எல் எவ்ஃ. ஆனால் மகன் ரெலோ இந்த வகையில் அவரது மனைவி
“நம்மடை இயக்கமென்பது” யாரை குறிக்கிறது…?

தாங்க முடியாத மனக் குழப்பத்தை தவிர்க்க அவரை தனியே அழைத்துக் கேட்டேன்.

‘உங்கள் மனைவி நம்மட இயக்கமெனச்சொல்வது யார் தோழர.;…?

‘அவ சொல்வது விடுதலைப்புலிகள் இயக்கத்தை’

எனக்கு அதிர்ச்சி தாங்க முடியவில்லை.

அவர் மேலும் சொல்லிய விடயங்கள் ஆச்சரியமளித்தன.

ஏற்கனவே தனது மகன் உட்பட வல்வெட்டித்துறை இளைஞர்கள் எண்ணூறுக்கு மேற்பட்டவர்கள் கப்பலில் வேலை செய்கிறார்கள் எனவும், இவர்கள் மாதம் தலா பத்து பவுண்ட்கள் விடுதலைப்புலிகளுக்கு வழங்குவதாகவும் கூறினார்.

‘உங்களது வல்வெட்டித்துறையினர் எல்லோரும் விடுதலைப்புலிகளின் பின்னால் நிற்கும்போது நீங்கள் மட்டும் ஏன் ஈ பி ஆர் எல் எஃவ் வோடு இருக்கிறீர்கள்…?;”

‘என்ன செய்வது…? இந்த நாபாவோடு பேசித்தொடர்பு வைத்தபடியால் அந்த மனுசனை விட்டுப் போகமுடியவில்லை.’

ஐம்பது வயது இருக்கும்… ஆறு அடிக்கும் மேல் உயரமான பாண்டியன் முப்பத்தைந்து வயதான பத்மநாபவைப் பற்றி பேசிய விதம் எனக்கு மேலும் ஆச்சரியம் அளித்தது.

இந்தச் சம்பவம் மேலும் ஒரு உண்மையை புரியவைத்தது. விடுதலைப்புலிகள் இயக்கத்தின் அசுர வளர்ச்சிக்கு கோழித்தீனியில் கலந்த குறோத் ஓமோன் போன்ற புறக்காரணிகள் தவிர்ந்த சில அகக்காரணிகள் இருந்தன. அதில் முக்கியமானது வல்வெட்டித்துறையை சேர்ந்தவர்களது ஒருமித்த பொருளாதார ஆதரவுடன் அவர்கள் காலம் காலமாக சேர்த்து வைத்திருந்த சட்டத்தை மீறிய விடயங்களை செய்த தொழில்நுட்பம் அவர்களால் விடுதலைப்புலிகளிடமும் அப்படியே மாற்றம் (Skill transfer) செய்யக் கூடியதாக இருந்தது.

பிரித்தானிய காலனி ஆட்சியில் மட்டுமல்ல ஏன் அதற்கு முன்பே… வல்வெட்டித்துறையினர் இந்தியா – இலங்கைக்கு இடையில் கடல் வாணிபம் செய்தவர்கள். நியாயமாக அவர்கள் செய்த வாணிபம் பிரித்தானியர் இலங்கைக்கும் இந்தியாவுக்கும் சுதந்திரம் கொடுத்தபின்பு சட்டவிரோதமாகியது. அவர்கள் இலங்கை – இந்திய சுதந்திரத்தின் பின்பாக உருவாகிய சட்டத்தை மதிக்கவில்லை. மேலும் நிலத்தின் சட்டம், நீரில் வாழும் அவர்களைப் பாதிக்காது என்று கூட அவர்கள் நினைத்து இருக்கலாம். இலங்கையின் நிலப்பகுதியில் வாழ்ந்தாலும் மனதளவில் மட்டுமல்ல, பொருள் நுகர்வதிலும் தமிழ்நாட்டவர்களைப்போல் தென்பட்டார்கள்.

77ஆம் ஆண்டில் பேராதனைப் பல்கலைக்கழகத்தில் படித்துக்கொண்டு இருந்தபோது நான் உட்பட பத்து மாணவர்கள் உடுப்பிட்டியில் தமிழர் கூட்டணியினரால் நிறுத்தப்பட்டு தேர்தலில் நின்ற சிறுபான்மைத் தமிழர் இராஜலிங்கத்திற்கு (அக்காலத்தில் தமிழ்கட்சிகள் பாவித்த சொற்பதம் எனக்கு விரல் கூசினாலும் பாவிக்கின்றேன்) சார்பாக பத்து நாட்கள் பிரசாரம் செய்தோம். அப்பொழுது வல்வெட்டித்துறையின் ஒரு பகுதியான பொலிகண்டி ஊரில் இருந்த ஒவ்வொரு வீடாக சென்றோம். ஒவ்வொரு வீட்டிலும் நான் கண்ட பொருட்கள் பல இந்தியாவைச் சேர்ந்தவை. சுவர்களில் இருந்த உருவப்படங்களில் இருந்தவர்கள் இந்தியத் தலைவர்கள். இப்படி இருந்தது ஆச்சரியமில்லை. அக்காலத்தில் யாழ்ப்பாணத்தில் பலருக்கு தமிழ்நாட்டு மோகமிருந்தது.

இவற்றுக்கும் மேலாக எனக்கு அதிர்ச்சியளித்த விடயம் என்னவென்றால் எங்களுடன் வந்து பத்து நாளும் வழிகாட்டியாக நடந்த பதினைந்து வயது சிறுவன் கடைசிநாள் என்னிடம் சொன்னதுதான்.

‘நீங்கள் கண்டியில் சிங்களவர்களுடன்தானே இருக்கிறீர்கள.;..? பயமில்லையா…?

‘பிரச்சினையில்லை. ஏன் கேட்கிறாய்?.’ என்றபோது சங்கு மார்க் வெள்ளை சாரம் கட்டியிருந்த அவன் தனது மடியில் இருந்து கறுப்பான சிறிய ரிவோல்வரை எடுத்தபடி ‘என்னிடம் ஒரு ரிவோல்வர் இருக்கு. தேவைப்பட்டால் எடுத்துக்கொண்டு செல்லுங்கள். யாராவது சிங்களவன் உங்களோடு சேட்டைவிட்டால் உதவும்’ என்று எனக்கு நீட்டினான.

‘நான் தேவை வராது என நினைக்கிறேன் ‘ எனச்சொன்னவாறு எனக்கு வந்த அதிர்வை சமாளித்தபடி பின்வாங்கினேன்.
அவனது முகத்தில் தெரிந்த ஏமாற்றம் இன்னமும் நினைவில் தங்கியுள்ளது.

அவனைப் பொறுத்தவரை கண்டி எதிரிகளின் பிரதேசம். எதிரிகள் மத்தியில் நாங்கள் வசிப்பதாக அவனது எண்ணம் இருந்திருக்கவேண்டும்.

ஏராளமான வல்வெட்டித்துறை வீடுகள் கடத்தல் பொருட்களை வைப்பதற்காக பங்கர்களுடன் கட்டப்படவை என வல்வெட்டித்துறை நண்பனே சொல்லியிருந்தான்.

இலங்கை சுதந்திரம் அடைந்தபின்பு வட இலங்கையில் முதல் இராணுவ முகாம்களாக பலாலியிலும் பின்பு ஆனையிறவிலும் உருவாகியது. அவைகள் யாழ்ப்பாணத்தமிழரை அடக்குவதற்காக ஆரம்பத்தில் உருவாக்கப்பட்டதல்ல. வல்வெட்டித்துறை கடத்தலைத் தடுக்கவும் இந்தியாவில் இருந்து தோணியில் இலங்கை வருவதைத் தடுப்பதற்குமே இராணுவ முகாம்கள் அமைக்கப்பட்டன.
தமிழ்நாட்டவர் இலங்கை வருவதை தடுக்கவும் வல்வெட்டித்துறை கடத்தல்காரரை பிடிப்பததற்கும் உருவாகியவை என்பது கசப்பான இரு உண்மைகள்.

சரித்திரகாலமாக நிலத்தில் உள்ள சட்டங்களை புறக்கணித்த இடமான வல்வெட்டித்துறையில் இருந்து எங்களது விடுதலைப் போராட்ட தலைவர்கள் உருவாகியது ஒரு முரண்நகையா…? இல்லை நியதியா…?

வெளிநாடுகளில் உருவாகிய விடுதலை இயக்கங்கள் குறைந்த பட்சம் தங்களுக்குள் சில விதி செய்வார்கள். ஆனால் விடுதலைப்புலிகள் போட்ட விதிகளையே இவர்கள் மீறியது எப்படி…?

இயக்கத்தவர்கள் திருமண விதிகளில் இருந்து- பாதுகாப்புப் படையிடம் சரணடையாமல் தற்கொலை செய்வது போன்ற விதிகள் எல்லாம் மீறப்படுவதற்காகத்தானா?

Posted in Uncategorized | 1 பின்னூட்டம்

மெல்பனில் ஓவியர் நஸீரின் ஓவியக்கண்காட்சி


ரஸஞானி
மெல்பனில் வதியும் ஓவியர் மொஹம்மட் நஸீர் அவர்கள் நீண்டகாலமாக ஓவியத்துறையில் ஈடுபட்டுவரும் கலைஞர். இவர் யாழ்ப்பாணத்தில் 1955 ஆம் ஆண்டு காலத்தில் நகரபிதாவாக ( மேயர்) பதவியிலிருந்த (அமரர்) எம்.எம். சுல்தான் அவர்களின் புதல்வராவார்.

இவருடைய தாய் மாமனார்தான் இலங்கையின் மூத்த தமிழ் அறிஞரும் கொழும்பு ஸாஹிரா கல்லூரியின் முன்னாள் அதிபரும் செனட்சபை உறுப்பினருமான ( அமரர்) ஏ. அஸீஸ் அவர்கள்.
இவ்வாறு புகழ்பூத்த குடும்பத்திலிருந்து வந்திருக்கும் ஓவியர் நஸீர் யாழ்ப்பாணத்தில் மத்திய கல்லூரியில் பயின்ற காலத்தில் சிறந்த துடுப்பாட்ட வீரராகவும் திகழ்ந்தவர்.
மத்திய கல்லூரியின் கிரிக்கட் அணியின் தலைவராகவும் பல கிரிக்கட் போட்டிகளில் கல்லூரிக்கு பெருமை தேடித்தந்தவர். அன்று கிரிக்கட் மட்டையும் பந்தும் இருந்த இவரது கரத்தில் தற்பொழுது இருப்பது ஓவியம் வரையும் தூரிகைதான்.
இளமையில் படிக்கின்ற பருவத்திலிருந்தே ஓவியம் வரைவதில் ஆர்வம் காண்பித்து வந்திருப்பவர். துடுப்பாட்டத்திலும் விளையாட்டிலும், ஓவியக்கலையிலும் ஈடுபாடு காண்பித்தவரை, இவரது பெற்றோர்கள் மேற்கல்விக்காக இங்கிலாந்துக்கு அனுப்பிவைத்தனர். அங்கு பொறியியல் பட்டதாரியான நஸீர், தான் தவமாக கருதிய ஓவியக்கலையை கைவிடாமல் அதன் நுட்பங்களை வெளிப்படுத்திவந்திருப்பவர்.

மத்திய கிழக்கில் தொழில் நிமித்தம் பணிக்காக சென்றவர், அங்கும் பல வர்த்தக நிறுவனங்களுக்கு ஓவியங்கள் வரைந்து வழங்கியிருப்பவர். உள்ளார்ந்த கலையாற்றல் மிக்கவர்கள் எங்கு வாழநேரிட்டாலும் தாம் நேசித்த கலைத்துறையை கைவிடமாட்டார்கள் என்பதற்கு எம்மத்தியில் மெல்பனில் வதியும் ஓவியர் நஸீர் அவர்களும் ஒரு முன்னுதாரணம்.
1996 ஆம் ஆண்டு இவர் அவுஸ்திரேலியாவுக்கு புலம்பெயர்ந்துவந்த பின்னரும் இங்கு கிரிக்கட் அணிகளில் அங்கம் வகித்து பல கிரிக்கட் ஆட்டங்களில் பங்கேற்றிருப்பவர். அத்துடன் தொடர்ந்தும் தான் விரும்பும் ஓவியத்துறையிலும் ஈடுபட்டவர்.
மெல்பனில் வேவர்லி கலைக்கல்லூரியிலும் இணைந்து ஓவியத்துறையில் மேலும் தேர்ச்சி பெற்றார். அங்கு இடம்பெற்ற கண்காட்சிகளிலும் இவருடைய ஓவியங்கள் இடம்பெற்றன. கடந்த மார்ச் மாதம் மவுண்ட் வேவர்லி கலாபவனத்தில் இவரது ஓவியக்கண்காட்சி நடைபெற்ற சமயம் அதனைக்கண்டு களித்த பலரதும் பாராட்டைப்பெற்றவர்.
குறிப்பாக அக்கண்காட்சியில் இடம்பெற்ற இவரது கைவண்ணத்தில் உருவான மெல்பன் பிரதான ரயில் நிலையமான Flinders street station ஐ சித்திரிக்கும் ஓவியம் கலா ரஸிகர்களிடம் மிகுந்த வரவேற்பைப்பெற்றது.

விக்ரோரியா மாநிலத்தில் தோன்பறி என்னுமிடத்தில் அமைந்த மியூசியத்திலும் ( Islamic Museum ) ஓவியர் நஸீரின் ஓவியங்கள் இடம்பெற்றுள்ளன.

இவரது மற்றும் ஒரு ஓவியக்கண்காட்சி, அவுஸ்திரேலியத் தமிழ் இலக்கிய கலைச்சங்கத்தின் வருடாந்த நிகழ்வான தமிழ் எழுத்தாளர் விழா 2018 இல் எதிர்வரும் நவம்பர் மாதம் 04 ஆம் திகதி (04-11-2018) ஞாயிற்றுக்கிழமை மாலை 3.00 மணிக்கு இடம்பெறவுள்ளது.
விழாவும் ஓவியக்கண்காட்சியும் நடைபெறும் முகவரி: Keysborough Secondary College மண்டபம் (28 Isaac Road, Keysborough, Vic 3173)

அனுமதி இலவசம். அன்பர்கள் அழைக்கப்படுகின்றனர். ஓவியர் நஸீரின் சில ஓவியங்களை இந்தப்பதிவில் பார்க்கலாம்.

—0—

Posted in Uncategorized | 1 பின்னூட்டம்