நடேசனின் “எக்ஸைல்

படித்தோம் சொல்கின்றோம் :

நடேசனின் “எக்ஸைல்” குறித்து ஒரு பார்வை

சார்பு நிலையெடுக்காத மனிதநேயவாதியின் குரல்

— முருகபூபதி—–

” ஈழப்போராட்டத்தில் ஏதோ ஒரு வகையில் பங்குகொண்டவர்கள் எல்லோரும் தோல்வியைத்தான் தழுவினார்கள். ஒருவருமே வெல்லாத அந்தப்போராட்டத்தில் பலர் காலம் கடந்து தங்களை சுதாரித்துக்கொண்டார்கள். வேறும் பலர் கிடைத்த நன்மைகளோடு வாரிச்சுருட்டினார்கள்”

இந்த வரிகளை நடேசனில் எக்ஸைல் நூலில் படித்தபோது, கடந்த 2009 ஆம் ஆண்டு மே மாதத்திற்குப்பின்னர் பலராலும் எழுதப்பட்ட நூல்கள், கட்டுரைகள், சிறுகதைகள், கவிதைகள், நாவல்கள்தான் நினைவுக்கு வந்தன.

நடேசன்
அவற்றில் பெரும்பாலானவை சுயவிமர்சனப்பாங்கில் எழுதப்பட்டிருந்தவை. இலங்கை – இந்திய பாதுகாப்புத் தரப்பைச்சேர்ந்தவர்களும் ஐக்கியநாடுகள் சபைக்காக இலங்கையில் பணிபுரிந்த மேற்குலக வாசிகளும், ஆண்கள் – பெண்கள் உட்பட முன்னாள் போராளிகளும் , படைப்பாளிகளும் எழுதும் நூல்கள், ஆவணங்கள், ஆய்வுகள் வந்தவண்ணமிருக்கின்றன. நீடித்த உள்நாட்டுப்போரின் பெறுபேறாகவும் இவற்றை ஏற்கலாம்!

அவ்வாறு எழுதியவர்களிலிருந்து முற்றிலும் வேறுபட்டவர் நடேசன். இவரது தொழில் விலங்கு மருத்துவம். அது சார்ந்த உண்மையும் புனைவும் கலந்த கதைகளையே தொடக்கத்தில் எழுதியவர். அத்தகைய எழுத்துக்களின் ஊடாகவே சிறுகதை, நாவல், பத்தி எழுத்துக்கள், பயண இலக்கியங்கள் என தனது பார்வையை விரிவுபடுத்திக்கொண்டவர்.

இவரது அத்தகைய படைப்புகள் ஆங்கிலத்திலும் சிங்களத்திலும் வெளிவந்துள்ளன. வடக்கில் சப்த தீவுகளில் ஒன்றென அழைக்கப்பட்ட எழுவை தீவில் பிறந்து, அங்கு ஆரம்பக்கல்வியைக்கற்று, யாழ்ப்பாணத்தின் பிரபல கல்லூரியான இந்துக்கல்லூரியில் உயர்தர வகுப்பை தொடர்ந்த காலத்தில் இலங்கை அரசியலின் அரிச்சுவடியும் தெரியாமல், அங்கு 1974 ஆம் ஆண்டில் நடந்த நான்காவது உலகத்தமிழாரய்ச்சி மாநாட்டு நிகழ்ச்சிகளை வேடிக்கை பார்க்கச்சென்றவர்.

அவர் தனது வாழ்நாளில் முதல் தடவையாக துர்மரணங்களை பார்த்து திகைத்துப்போனதும் அவ்வேளையில்தான். தமிழராய்ச்சி கண்காட்சி ஊர்தியால் மின்சார வயர் அறுந்துவிழுந்து அதன் தாக்கத்தினால் துடிதுடித்து இறந்தவர்களைப்பார்த்த திகைத்துப்போன ஒரு நேரடி சாட்சிதான் நடேசன்.

இவரது அந்த மாணவப்பருவம், அன்றைய அரசின் கல்வி மீதான தரப்படுத்தலையும் எதிர்கொண்டது. அக்காலப்பகுதியில் வடபகுதி மாணவர்களை அரசியல் எவ்வாறு ஆட்கொண்டது என்பதை இந்த நூலில் இவ்வாறு பதிவுசெய்கிறார்.

” எனது வயதையொத்த இளைஞர்கள் அரசியல் சாயம் படாமல் தப்பமுடியாது. ஹோலி பண்டிகை காலத்தில் ஹோலி பண்டிகை கொண்டாடாதவனும் வர்ணத்தை பூசிக்கொள்வதுபோல் அரசியல் வாடை என்னைத் தழுவியது.”

பாடசாலைக்கு கல்லெறியத்தொடங்கிய மாணவர்கள் எவ்வாறு இ.போ. ச. பஸ்ஸிற்கு கல்லெறிந்து பிரச்சினையை மேலும் கூர்மையாக்கினார்கள் என்பதிலிருந்து தமிழ்த்தலைவர்கள் தொடங்கிய சிங்கள ஶ்ரீ கார் இலக்கத்தகடுகளுக்கு தார் பூசும் இயக்கம், மற்றும் கவனயீர்ப்பு போராட்டங்களையும் நினைவுபடுத்தியவாறு, தமிழகத்திற்கு தப்பிச்செல்லும் இரண்டு குழந்தைகளின் தந்தையான ஒரு இளம் குடும்பஸ்தன், எதிர்நோக்கும் சம்பவங்கள், அவலங்கள், சந்திக்கும் நபர்கள், அவர்களின் குணவியல்புகள் முதலான பல்வேறு தகவல்களை இந்த எக்ஸைல் பதிவுசெய்துள்ளது.

நடேசன், ஆயுதம் ஏந்திய எந்தவொரு தமிழ் இயக்கத்திலும் இணைந்திராதுவிட்டாலும், அவற்றின் தலைவர்கள், தளபதிகள், மற்றும் போராளிகளுடன் உறவைப்பேணியிருப்பதும் தெரிகிறது.

இந்த நூலில் ஒவ்வொரு அங்கத்தையும் இலங்கை தமிழர் அரசியலில் ஈடுபட்டவர்களை சுயவிமர்சனம் செய்யத்தூண்டும் விதமாகவே எழுதியிருப்பதுடன் எமது சமூகத்தையும் கேள்விக்குட்படுத்துகிறார்.

இலங்கைக்கும் இந்தியாவுக்கும் இடையில் பாக்கு நீரிணை பிரித்தாலும் சினிமாவும், கடத்தல் சாமான்களும் எவ்வாறு நிரந்தரமாக இணைத்துவைத்தன என்பதை மிகவும் சுவாரஸ்யமாக ஒரு கதை சொல்லியாக பகிர்ந்துள்ளார்.

இராமேஸ்வரத்தில் இந்தியக்கரையில் இறங்கும்போது,கையில் பணம் இருந்தாலும் அதனை செலவிடாமல், எடுத்துச்சென்ற சிங்கப்பூர் குடை, லக்ஸ் சோப் முதலானவற்றைக்கொடுத்து சமாளிக்கும் காட்சியை அக்காலப்பகுதியில் இராமானுஜம் கப்பலில் பயணித்தவர்களுக்கு நினைவூட்டுகின்றார்.

பல இடங்களில் நடேசன், படிம உத்தியோடும், உவமான உவமேயங்களுடனும், அங்கதமாகவும் காட்சிகளை சித்திரிப்பதனால், இந்த நூலை வாசகர்கள் புன்னகையுடன் நகர்ந்து செல்ல முடியும்.

இராமேஸ்வரத்தில் இறங்கியதும் ரயில் ஏறி சென்னை செல்லாமல் அந்த ஊரைச்சுற்றிப்பார்க்கும் காட்சி ஒரு உதாரணம். காவி உடுத்த சந்நியாசி கோலத்தில் ஒருவர், இவர் சிலோன்காரன் என்பதை தெரிந்துகொண்டு அட்டையாக ஒட்டிக்கொள்கிறார். ஒரு கமண்டலத்தில் கிணற்று நீரை வைத்துக்கொண்டு கங்கா தீர்த்தம் என்று சொல்லிச்சொல்லியே இவரை வலம் வருகிறார். இவரும் அந்த நபரின் ஆக்கினை பொறுக்கமுடியாமல் அந்த ” தீர்த்தத்தை” பருகுகிறார். இவரிடமிருந்து அதற்கு பணம் கறப்பதுதான் அந்த நபரின் நோக்கம். அந்தக்காட்சியை இவ்வாறு சித்திரிக்கின்றார்: “பருத்தித்துணியில் பட்ட மசாலா குழம்பின் மஞ்சள் கறையாக தீர்த்தம் தந்தவர் ஒட்டிக்கொண்டார்”

நடேசனுடைய ஏழுவயது பருவத்தில் இவரது வீட்டுக்கு வாக்குக்கேட்டுவருகிறார் தமிழரசுக்கட்சி தலைவர் தந்தை செல்வநாயகம். அவரிடம், ” ஏனைய்யா இவ்வளவு தூரம் படகேறி வந்தீர்கள். ஒரு கங்குமட்டையை தமிழரசுக்கட்சி என்று நிறுத்தினாலும் ஊர்ச்சனம் அதற்கு புள்ளிடி போடும்” என்கிறார் நடேசனின் தாய் மாமனார் நமசிவாயம்.

இதிலிருக்கும் அங்கதம் இற்றைவரையில் தொடருகிறது. அந்த பெடறல் கட்சியை எதிர்த்து நிற்கும் தமிழ்க்காங்கிரஸ் வேட்பாளருக்கான கூட்டம், அக்காலத்தில் அந்தக்கிராமத்தில் மின்சாரம் இல்லாதமையினால் ஒரு பெட்ரோ மக்ஸ் வெளிச்சத்தில் நடக்கிறது. வந்தவர்களின் எண்ணிக்கை பத்துக்கும் குறைவு. அந்த பெட்ரோ மக்ஸ்ஸிற்கு கல்லெறிந்து குழப்புகிறது ஒரு இளம் தலைமுறை.

அன்று நிகழ்ந்த கல்லெறிதல்தான், காலப்போக்கில் துப்பாக்கி வேட்டுக்கள் என்று சொல்லவரும் நடேசன், “புடையன் பாம்பு அக்காலத்தில் குட்டியாக இருந்தது” எனச்சொல்லிவிட்டு அந்த அங்கத்தை கடந்து செல்கிறார்.

இவ்வாறு ஒவ்வொரு அங்கத்திலும் பல துல்லியமான காட்சிகள் வருகின்றன.

மதவாச்சியா, அநுராதபுரம் பிரதேசங்களில் மிருக வைத்திய பணிநிமித்தம் வாழ்ந்த காலத்தில் அமைச்சர் தொண்டமான் உட்பட பிரதேச நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்களுடனும் பழகியிருப்பவர் நடேசன். அவர்களுடன் உறவாடிய பாணியிலேயே சென்னையில் கல்வி அமைச்சர் அரங்கநாயகத்துடனும் உரையாடும்போது, தமிழக திராவிட கலாசாரத்தின் பிரகாரம் வணக்கம் சொல்லாதமையினால், அமைச்சரின் அடியாளிடம் வாங்கிக்கட்டிக்கொள்கிறார்.

இரண்டு நாடுகளின் அரசியல்வாதிகளிடத்திலும் அடியாள்களிடத்திலும் நிலவும் வேறுபாடு இங்கு அம்பலமாகின்றது.

அத்துடன் கல்லூரியில் பல்கலைக்கழகத்தில் ஆசான்களை சேர் என விளித்துப்பழகியிருக்கும் இவரை சென்னையில் ஒரு ஓட்டோ சாரதி, ” சார், சார் ” என்று அழைத்தது திகைப்பையூட்டுகிறது.

இந்தக்காட்சிகளை வாசிப்பில் தரிசிக்கும் வாசகர்களும் குறிப்பாக இலங்கையர்கள் தங்கள் கடந்த கால நினைவுகளுக்குள் மூழ்கிவிடுவார்கள்.

இலங்கையில் இனமுறுகள் தோன்றிய காலத்தில் , தமிழர் தரப்பு நியாயங்களை ஏற்கும் நடேசனுக்கு, , மதவாச்சியில் முன்னர் பணியாற்றும்போது தன்மீதே ஒரு சந்தேகம் வருகிறது. ” எதிர்கால சரித்திரத்தில் பிழையான இடத்தில் நின்றுவிடுவேனோ” என்ற பயம் இவருக்கு வருகிறது.

இந்த இரண்டக வாழ்விலிருந்து விடைபெற்று தமிழகம் சென்று, மூன்று வருடங்களும் இரண்டு மாதங்களும் செலவிட்டவர், அக்காலப்பகுதியில் இணைந்திருந்த தமிழர் மருத்துவ நிலையம் என்ற தன்னார்வ தொண்டு நிறுவனத்தில் மேற்கொண்ட பணிகளையும் ஆயுதம் ஏந்திய இயக்கங்களின் மத்தியில் குறைந்த பட்ச கருத்தொற்றுமையையாவது ஏற்படுத்த எடுத்துக்கொண்ட முயற்சிகளையும் ஆவணமாகவே பதிவுசெய்கிறார்.

இலங்கை – தமிழக, தமிழ் அரசியல் தலைவர்கள் ஆயுத இயக்கங்களின் தலைவர்கள், மக்கள் தொண்டில் ஆர்வம் காண்பித்த மருத்துவர்கள், ஆயுதத் தரகர்கள், இந்திய மத்திய உளவுப்பிரிவைச்சேர்ந்தவர்கள், காணமலாக்கப்பட்டவர்கள் என பலரும் இந்த எக்ஸைலில் வருகிறார்கள்.

ழுத்தாளர் காவலூர் ஜெகநாதன், வாழ்நாள் பூராவும் துறவியாகவே வாழ்ந்து ஈழத்தமிழர்களின் உரிமைக்கும் நலன்களுக்காகவும் தன்னை அர்ப்பணித்த டேவிட் அய்யா பற்றியும், வெலிக்கடை சம்பவத்தில் கொல்லப்பட்டவர்கள், மட்டக்களப்பு சிறை உடைப்பில் தப்பியவர்கள், இயக்கங்களுக்குள் நிகழ்ந்த துரோகங்கள், காட்டிக்கொடுப்புகள் பற்றியெல்லாம் விவரிக்கிறது இந்த நூல்.

ஈழப்போராட்டத்திற்கு ஆயுதங்களை இறக்குமதி செய்வதில் ஈடுபட்டவர் சிங்கப்பூரில் கைதாகி மரணதண்டனைக்குற்றவாளியாகி, இறுதிநேரத்தில் அங்கு நேர்ந்த அரசியல் மாற்றத்தினால் தப்பிவந்து சென்னையில் அடைக்கலமாகின்றார்.

அவருடைய அடுத்த எதிர்காலத்திட்டம் என்ன தெரியுமா…? சென்னையில் ஒரு தோசைக்கடை வைத்து பிழைப்பது! இந்தக்காட்சி ஈழப்போராட்டத்தின் மொத்த வடிவத்தையே கேள்விக்குட்படுத்துகிறது. நல்லவேளை புலம்பெயர்ந்து சென்று, கடன் அட்டை மோசடியில் அவர் ஈடுபடவிரும்பவில்லை.

தமிழகத்தின் சாராயத்தையும் இலங்கை தென்பகுதி வடிசாரயத்தையும் ஒப்பிடும் காட்சிகளும் இந்த நூலில் வருகின்றன.

ஈழப்போராட்டத்தில் ஆயுதக்கலாசாரத்திற்கு பலியாகாமல், ஆயுதங்களை நேசித்தவர்களுடனெல்லாம் நெருங்கிப்பழகியிருக்கும் நடேசன், தனது இந்துக்கல்லூரி, பேராதனை பல்கலைக்கழக வாழ்க்கை, வட மத்திய மாகாணத்தில் விலங்கு மருத்துவ பணி, தென்னிந்தியாவில் மருத்துவ நிலையத்தில் மேற்கொண்ட தன்னார்வத்தொண்டு, போரில் கால் ஊனமுற்றவர்களுக்காக ஜெய்ப்பூர் வரையும் சென்ற அனுபவங்கள் என்பனவற்றை விரிவாக நினைவுக்குறிப்புகளாக பதிவுசெய்துள்ளார்.

இந்த அனுபவங்களின் திரட்சியாக இவர் மெல்பன் வந்து இறங்கியதும் நடக்கும் சந்திப்பில், தனது கைக்குட்டையை எடுத்துக்காண்பித்து, “போரில் துன்புற்ற மக்களின் கண்ணீரைத்துடைப்பதற்கு இனியாவது பயன்படுங்கள்” என்ற வேண்டுகோளை விடுக்கின்றார்.

இந்த வார்த்தைக்குள்தான் சுயவிமர்சனம் மறைபொருளாகியிருக்கிறது.

போர் முடிவடைந்த பின்னர் வெளிவந்த பல நூல்கள், அதனை நியாயப்படுத்தியும் கேள்விக்குட்படுத்தியும் பூகோள அரசியலை முதன்மைப்படுத்தியும், தவறவிட்ட இராஜதந்திரங்களை சித்திரித்தும் வெளியாகியிருக்கும் பின்னணியில், எந்தப்பக்கமும் சாராத ஒரு மனிதநேய வாதியின் தார்மீகக்குரலாக நடேசனின் எக்ஸைல் ஒலிக்கிறது.

நனவிடை தோய்தல் உத்தியில் எழுதப்பட்டுள்ள இந்த நூல் எமது வாசகர்களுக்கு புதிய வரவு. அவர்கள் இதுவரையில் பார்க்கத்தவறிய பக்கங்களை இந்த நூலில் தரிசிக்கலாம். எக்ஸைல் – இலங்கையில் மகிழ் பதிப்பகத்தின் புதிய வெளியீடு. நடேசனுக்கு எமது வாழ்த்துக்கள்.

Advertisements
Posted in Uncategorized | பின்னூட்டமொன்றை இடுக

மனித குல அழிப்பு அருங்காட்சியகம் – கம்போடியா


இரண்டு தடவைகள் கம்போடியா சென்றபோதும் படிக்காமல் பரீட்சைக்குச் சென்ற மாணவனின் மனதில் எழுவதுபோல் ஒரே கேள்வி விடைதேடி என் மனதில் அங்கலாய்க்கும்.

உலகத்தில் பல இன அழிப்புகள் நடந்திருக்கின்றன அங்கெல்லாம் வேறு இனம், மதம் என வெறுப்பேற்றப்பட்டு கொலைகள் நடந்தன .

( துருக்கி- முஸ்லீம்கள் – ஆர்மேனியர்கள்- கிறிஸ்தவர்கள், ஜெர்மனி- யூதர்கள், ஹொரு – (hutu)- ருட்சி (tutsi _- என ருவாண்டாவில் இரு இனக் குழுக்கள்)

இந்த இன அழிப்புகளின் கருத்தியலை ஏற்காத போதிலும் புரிந்து கொள்ள முடியும். ஆனால், கம்போடியாவில் ஒரே இனத்தவரை, மூன்று வருடங்கள் என்ற குறுகிய காலத்தில் கிட்டத்தட்ட பத்து இலட்சம் மனிதர்களை அழித்தது எப்படிச் சாத்தியமானது?

கம்போடியர்கள் புத்த சமயத்தை தீவிரமாகக் கடைப்பிடிப்பவர்கள். கம்போடியாவில் பெரும்பாலானவர்கள் மழைக்காலத்தில் விவசாயம் செய்யமுடியாது என்பதால் பெரும்பாலும் பவுத்த மடங்களுக்குச் சென்று பிக்குகளாவார்கள்

இவர்களால் எப்படி ஒரு இன அழிப்பில் ஈடுபட முடிந்தது ?

எந்த மதங்களும் மனிதரைத் திருத்தவில்லை என்பது எனக்குத் தெரியும். ஆனாலும் புத்தமத போதனைகள் எந்த மதத்திலும் பார்க்கச் சாத்வீகத்தை அதிகம் வலியுறுத்துவது.

எப்படி இந்த முரண்பாடு ஏற்படுகிறது?

பெனாம்பொன் அருகே ஐந்து வருடங்கள் முன்பு பல புதைகுழிகள் இருந்த இடத்தைப் பார்த்தேன்- மண்டையோடுகள் அடுக்கி வைத்திருந்த இடம், ஆழமற்ற புதைகுழிகள் மற்றும் மனித எச்சங்களான- எலும்புகள், பல்லுகளை கண்டேன் . இம்முறை அவை ஒழுங்காகச் சுத்தப்படுத்தப்பட்டிருந்தது.

இம்முறை சென்றபோது, மனித குல அழிப்பு மியுசியம் மனதில் மிகவும் தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியது. அதற்கு இரண்டு காரணங்கள்: மியுசியத்தில் வைக்கப்பட்ட படங்கள் மற்றும் பொருட்கள் தத்துரூபமாக மனக்கண்ணில் காட்சியாகின என்பதுடன் எமக்கு வழிகாட்டியாக வந்தவர், அந்தக் காலத்தில் அன்று சிறைச்சாலையாக இருந்த இன்றைய அருங்காட்சியகத்தில் கைதியாக இருந்தவர்களுக்கு சிறுவனாக இருந்த காலத்தில் எடுபிடியாக வேலை செய்தவன்- அந்தக்காலத்தில் தனக்கு பத்து வயதாக இருந்ததாகவும் சொன்ன அவர், அங்கு நடந்த விடயங்களை நேரடியாக விமர்சித்தார் .

அதில் முக்கியமானதொன்று:

கட்டிலில் கட்டப்பட்டவர்களுக்கு உணவு கொடுப்பதும், அவர்களது மலத்தை எடுப்பதும் அவனது பிரதான தொழில். ஒரு நாள் மலமிருந்த பாத்திரத்தை கொண்டு சென்றபோது அது தரையில் சிந்திவிட்டது . அவன் அதைச் சுத்தப்படுத்த முயற்சித்தபோது அங்கிருந்த காவலாளி, கைதியின் விலங்கை அவிழ்த்துவிட்டு மலத்தை நாவால் சுத்தப்படுத்த கட்டளை இட்டதாகச் சொன்னான்.

கிட்டத்தட்ட மூன்று வருடங்களிருந்த ஆட்சியில் கொலை செய்யப்பட்டவர்கள் பத்து இலட்சமென்கிறார்கள். கொலைகள், பட்டினி, மற்றும் வைத்திய வசதிகளற்று ஏற்பட்ட மரணங்களின் கூட்டாக இருக்கவேண்டும். இரண்டாவது வருடத்தில் கமியூனிஸ்ட் கட்சியில் ஏற்பட்ட பிளவால் வியடநாமிற்கு ஆதரவான பிரிவினர் எனக் கட்சியில் பல்லாயிரக்கணக்கானவர்கள் கொலை செய்யப்பட்டார்கள். பின்பு வியட்நாமிய வம்சாவளி பொதுமக்கள் அழிக்கப்பட்டார்கள். இறுதியில் வியட்நாமிய மனமும் கம்போடியஉடலும் கொண்டவர்கள் என்ற சந்தேகத்தில் பல்லாயிரக்கணக்கானோரை கொலை செய்தார்கள். சிஐஏ, கே ஜி பி மற்றும் வியட்நாமிய ஆதரவு இல்லையேல் பூர்ஸ்வா என்ற குற்றச்சாட்டின் பேரால் கிட்டத்தட்ட நான்கு பேருக்கு ஒருவர் என்ற வீதத்தில் கம்போடியாவில் மேலும் பலர் கொல்லப்பட்டதாக தெரிகிறது.

பெனாம்பென் நகரத்திலிருந்த டாக்சி சாரதிகள் மற்றும் சில தொழிலாளர்கள் தவிர்ந்த இரண்டு இலட்சத்துக்கு மேற்பட்டவர்கள் வெளியேற்றப்பட்டார்கள். அவர்கள் கிராமங்களுக்குஅனுப்பப்பட்டு, நெல் விளைச்சலில் ஈடுபடுவதற்கு நிர்ப்பந்திக்கப்பட்டபோது பஞ்சமும் மரணமும் ஏற்பட்டது .

பணநோட்டுகள், புத்தகோயில்கள், புத்த மடங்கள், வைத்தியசாலைகள் , பாடசாலைகள், பல்கலைக்கழகங்கள் எனச் சகல நிறுவனங்களும் அழிக்கப்பட்டன .

பொல்பொட் தலைமை தாங்கியிருந்த கிராமம் மீகொங் நதிக் கரையில் இருந்தது . அங்கு எதுவும் அழிக்கப்படவில்லை.

பொல் பொட் என்ற தனி மனிதன்மீது ஸ்ராலின், ஹிட்லர் மீதுள்ள பழியைப்போன்று விமர்சனங்கள் வைக்கப்பட்டாலும், உண்மையில் இந்தக் கொலை விடயத்தில் கம்போடிய கிராமமக்களின் ஆதரவு கம்மியுனிஸ்ட் கட்சிக்கு இருந்தது. தலைமை தவிர்ந்த மற்றையவர்கள் கிராமிய பின்னணி கொண்டவர்கள். அதற்குக் காரணம் அவர்கள் கமர் எனப்படும் இனத்தின் 2600 வருடகால வரலாற்றின் மகிமையைப் பேசினார்கள் .

தென் வியட்நாமின் மீகொங் கழிமுகப்பகுதிகள் கம்போடியாவைச் சேர்ந்தது. பிற்காலத்தில் ஏராளமான வியட்நாமியர்கள் அங்கு குடியேறியதாலும், வியட்நாம் பலமாக இருந்ததாலும் 19ஆம்நூற்றாண்டுகளில் வியட்நாமுடன் இணைக்கப்பட்டது.

வரலாறு போதையை மட்டுமல்ல வெறியைம் உருவாக்குவது.

எட்டாம் நூற்றாண்டுகள் வரையுமான கமர் சரித்திரம் சீனர்களது பதிவூடாகவே பார்க்கப்படுகிறது.

கம்போடியாவின் வரலாறு மீகொங் கரையில் தொடங்குகிறது. சீனர்களது வரலாற்றில் தென்சீனக் கடலில் பியூனன் (Funan)எனப்படும் இராச்சியமிருந்தது . அங்கு யானையில் சவாரி செய்யும் கறுத்த அரசர்கள் இருந்தார்கள். அங்கு மக்கள் உடையற்றும், காலில் செருப்பற்றும் வாழ்ந்ததுடன், நிலத்தில் நெல்லைப் பயிரிட்டார்கள் என்று சீனர்களின் குறிப்புச் சொல்கிறது.

ஒரு விதத்தில் கம்போடியா இந்தியாவின் மறுபதிப்பு . இன்னமும் கைகளால் உணவுண்பது தலைப்பாகை கட்டுவது மற்றும் கறுப்பான தோற்றமும் கொண்டவர்களாக இருக்கிறார்கள்.

ஆரம்பக் காலத்திலே அங்கு லிங்க வழிபாடு இருந்தது. பிராமண மயமான சடங்குகள் நடந்தன. பிராமண இளவரசன் றாகனது(Dragon) மகளைத் திருமணம் செய்ததால்தோன்றிய வழித்தோன்றல்கள் கம்போடியர்கள் என்ற தொன்மையான கதையுள்ளது. பிற்காலத்தில் இராமாயணம் கம்போடிய மயப்படுத்தப்பட்டது. அது தெருக்கூத்து, நடனம், பாவைக்கூத்து, மற்றும் நாடகமாக இன்னமும் நடக்கிறது . இந்தியா, சீனா இரண்டினதும் முக்கிய வர்த்தகமையமாக பியூனன் இருந்தது. எட்டாம் நூற்றாண்டு வரையும் குறுநில அரசர்கள் பலர் ஆண்ட நிலம் .

எட்டாம் நூற்றாண்டில் இருந்து பதினான்காவது நூற்றாண்டுவரையுள்ள 600 வருடங்களை சரித்திர ஆசிரியர்கள் ஆங்கோர் காலம் என்பார்கள்( ஆங்கோர் என்பது நகரம் என்ற சமஸ்கிருதத்தை ஒட்டியது) இதன் உருவாக்கம் ஜெயவரமன் 11 இருந்து தொடங்குகிது. இந்த ஜெயவர்மன் யாவாவிலிருந்து வந்த இளவரசனாக நம்பப்படுகிறான். 600 வருடங்கள் மலேசியா, பர்மா, தாய்லாந்து முதலான பகுதிகளைக் கொண்ட சாம்ராச்சியமாக இருந்தது.

ஆரம்பத்தில் சிவ வழிபாடு இருந்த சமூகத்தில் விஷ்ணு கோவில்(ஆங்கோர் வாட்) கட்டப்படுகிறது . பிற்காலத்தில் மன்னன் மகாயான பவுத்தனாகிறதும் இறுதியில் சயாம் பர்மா போன்ற இடங்களில் இருந்து கம்போடியா எங்கும் தேரவாத பவுத்தமாகியது.

ஆங்கோர் காலம்- அதாவது 600 வருடங்களின் பின்பு தற்போதைய மத்திய வியட்நாமில் இருந்த சம்பா அரசு இரண்டு முறை படையெடுக்கிறது. இறுதியில் சியாமியர்கள் படையெடுத்ததால் புதிய தலைநகர் பெனாம்பென் மீகொங் நதிக்கரையில் உருவாகிறது.அதன் பின்பு அவுடொங்(Ouong) என்ற தலைகர் முக்கியத்துவம் பெறுகிறது. புத்தர் சிலைகளைக் கொண்ட பூங்கா இருந்தது.

19 ஆம் நூற்றாண்டுகளில் மீகொங் கழிமுகம் பகுதி வியட்நாமிடம் போனதால், கடல் வழிபகுதி அடைபடுவதால் கம்போடியா தனது கடல் வாணிபத்தை இழப்பதுடன் பொருட்கள் வருவதற்கு வியட்நாமில் தங்கியிருக்கிறது. இந்த வரலாற்று நிகழ்வு வியட்நாமியர் மீது கசப்பை உருவாகியது. பொல்பொட் அமைப்பின் தலைமையில் இருந்தவர்கள் இந்த தென்பகுதியைச் சேர்ந்தவர்கள். அவர்களது கசப்பும் விரோதமும் அக்காலத்தில் கொலைகளாக வெளிப்பட்டன.

நான் பேசிய டாக்சி சாரதி ” வியட்நாமியர் நாய் தின்பவர்கள். சத்தமாகப் பேசுபவர்கள் ” எனச்சொன்னதிலிருந்து அந்த வெறுப்பு இன்றும் தொடர்கிறது என்பது தெரிந்தது. வெறுப்புணர்வை இலகுவாக சாதாரண மனிதர்களிடத்தில் வளர்க்கமுடியும் என்பதை இலங்கையில் பிறந்த என்னால் அங்கும் காணமுடிந்தது.

Posted in Uncategorized | 4 பின்னூட்டங்கள்

மெல்பன் இலக்கிய வாசகி விஜயலக்‌ஷ்மி இராமச்சந்திரனின் வாசிப்பு அனுபவங்கள்

வாசகர் முற்றம் – அங்கம் – 02

cof


“தாய்மொழி கன்னடம், தமிழ்மொழியில் தீராத காதல்”

முருகபூபதி
கன்னட இலக்கியம் அறிமுகம்

பழங்காலம் (600 – 1200)
கன்னட இலக்கியத்தின் முதல் பெரும் படைப்பாக 9 ஆம் நூற்றாண்டில் எழுந்த கவிராச மார்க்கம் கருதப்படுகிறது. இந்த நூல் கவிதையியல் பற்றியது. 10 ஆம் நூற்றாண்டில் வட்டாராதனே என்னும் சிறுகதைத் தொகுப்பு நூல் எழுந்தது. இந்த நூல் சமண சமயக் கருத்துக்களை எடுத்துரைத்தது. இக் காலத்தில் பம்பா, இரன்னா போன்ற கன்னட மகாகவிகள் எழுதினார்கள். இதனால் கன்னட இலக்கியத்தின் பொற்காலம் என்றும் இது குறிப்பிடப்படுவதுண்டு. இக்காலத்தில் சமண சமயம் சிறப்புற்று இருந்தது.
இடைக்காலம் (1200 – 1700)
போசளப் பேரரசு எழுச்சியுடன் சமணம் வீழ்ச்சி அடைந்து, வீர சைவம் உயர் நிலை பெற்றது. இக் காலத்தில் எழுந்த இலக்கியங்களை வீரசைவ சாகித்தியா என்று குறிப்பிடுவர். 1300 களில் இருந்து 1500 வரை விசய நகரக் கர்நாடகம், விசய நகரப் பேரரசின் ஆட்சிக்கு உட்பட்டது. இவர்களின் ஆதரவில் வைணவ சமயமும், கன்னட வைணவ இலக்கியமும் வளர்ச்சி பெற்றன. விசய நகர வீழ்ச்சிக்குப் பின்பு மைசூர் அரசு மற்றும் Keladi Nayaka ஆகியவை கர்நாடகத்தை ஆட்சி செய்தன. இவர்களின் ஆட்சியின் கீழும் பல கன்னட இலக்கியங்கள் படைக்கப்பெற்றன.
தற்காலம் (1700 – இன்று)
18 ஆம் நூற்றாண்டு தொடக்கம் ஐரோப்பியர் ஆட்சி இந்தியாவிலும், கர்நாடகத்திலும் நிகழ்ந்தது. ஐரோப்பியரின் தாக்கத்தில் புதினம், கலைக்களஞ்சியம், அகராதி, பத்திரிகை, இதழ் போன்ற வடிவங்கள் கன்னடத்தில் வளர்ச்சி பெற்றன. 20 ஆம் நூற்றாண்டில் பல இலக்கிய இயக்கங்கள் கன்னடத்தில் பிறந்தன. 20 ஆம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்தில் எழுந்த நவ உதயம் (புதிய எழுச்சி) இலக்கிய இயக்கம் அன்றாட வாழ்வின் விடயங்கள் பற்றி, மனிதபிமான விடயங்கள் பற்றி கருக்களில் இலக்கியம் படைத்தது. 1940 களில் கன்னட முற்போக்காளர் இலக்கிய இயக்கம் எழுந்தது. இவர்கள் இடதுசாரிக் கருத்துக்களை முன்வைத்து தமது இலக்கியங்களை படைத்தனர். 1950 களில் நவ்யா இலக்கிய இயக்கம் வளர்ச்சி பெற்றது. (ஆதாரம்: தமிழ் விக்கிபீடியா)
வாசகர் முற்றம் தொடரில் தமிழ் வாசகர்களை அறிமுகப்படுத்தும்போது, ஏன் கன்னட இலக்கியம் பற்றி வருகிறது என யோசிக்கின்றீர்களா?
கன்னட இலக்கிய மேதைகள் சித்தலிங்கையா, புரந்தர தாசர், சிவராம் கரந்த், யு.ஆர் . அனந்தமூர்த்தி, கிரிஷ் கர்னாட் முதலான பல இலக்கிய ஆளுமைகளைப்பற்றி அறிந்திருக்கின்றேன்.

சிவராம் கரந்த், அனந்தமூர்த்தியின் கதைகள் திரைப்படங்களாகி கவனத்தையும் பெற்றுள்ளன. கிரிஷ் கர்னாட் நாடக திரைப்படக்கலைஞர். இவர் பல தமிழ்த்திரைப்படங்களிலும் நடித்திருப்பவர்.
பேராசிரியர் அனந்தமூர்த்தி இலங்கைக்கும் 2003 இல் தேசிய சாகித்திய விழாவில் பிரதம விருந்தினராக கலந்துகொண்டவர்.

இந்ததகவல்களின் பின்னணியில் தாய்மொழியை கன்னடமாகக்கொண்டிருக்கும் மெல்பன் வாசகி ஒருவர், எவ்வாறு தீவிர தமிழ் வாசகரானார் என்பது பற்றிய பதிவுதான் இது!

தமிழ்நாட்டில், வடஆற்காடு மாவட்டம் திருப்பத்தூரில் பிறந்திருக்கும் விஜயலக்‌ஷ்மி அவர்கள், அவுஸ்திரேலியா மெல்பனுக்கு 1995 ஆம் ஆண்டு புலம்பெயர்ந்தவர். தேர்ந்த தமிழ் இலக்கிய வாசகரான இவரை விஜி என்றுதான் அழைக்கின்றோம்.

தனது பள்ளிப் பருவத்திலேயே தனக்கு தமிழில் ஆர்வம் வந்துவிட்டது எனச்சொன்னார். ஆனால், இவரது தாய் மொழி கன்னடம். ஆயினும் பல தலை முறைகளுக்கு முன்னரே தமிழ்நாட்டில் வாழ்ந்து கொண்டிருந்த குடும்பத்தின் புதல்வி.

தந்தையார் அரசு பணி நிமித்தமாக பல மாநிலங்களில் பணிபுரிந்தமையால் தாய் மொழி கன்னடத்துடன் ஹிந்தி, தெலுங்கு, ஆங்கிலம் என இதர மொழிகளும் நன்கு பேசத் தெரிந்த இவருக்கு, தமிழின் மீது தீராக் காதல் ஏற்பட்டதற்கு நல்ல மாதாந்திர நூல்களை வாசித்து தன்னையும் வாசிப்பில் ஊக்குவித்த தனது தாயாரும் 7 ஆம் வகுப்பில் தனக்கு தமிழாசிரியராக இருந்த திரு.பத்திநாதன் அய்யாவும் தான் காரணம் எனச்சொல்கிறார்.

“இலக்கியத்தை அவர் எங்களுக்கு கற்பித்த விதம் தமிழின் பால் என்னை ஈர்த்தது. அதன் காரணமாக திருப்பத்தூர் கம்பன் விழாவிற்கு வருடந்தோறும் சென்று தமிழ் அறிஞர்களின் பேச்சைக் கேட்டு ரசித்திருக்கிறேன். அது போன்றே பள்ளியில் நடைபெறும் எல்லா இலக்கிய போட்டிகளிலும் பங்கு கொண்டு பரிசுகள் பல வாங்கியும் இருக்கிறேன்.” என்றார் விஜி. அவர் மேலும் தனது வாசிப்பு அனுபவம் எவ்வாறு தொடர்ந்தது என்றும் இவ்வாறு விபரித்தார்.

சாவி எழுதிய வாஷிங்டனில் திருமணம் தான் முதன்முதலாக நான் வாசித்த தொடர். மற்றும் மணியனின் அலாஸ்கா பயணத் தொடர் மற்றும் கல்கியின் பொன்னியின் செல்வன் என்பனவற்றையும் அம்மாவின் அறிவுரையில் வாசித்தது. பள்ளிப் பருவத்திலேயே இவை மட்டுமே வாசிக்க அனுமதி இருந்தது. பின்னர் படிப்படியாக நானே தெரிவு செய்து படிக்கத் துவங்கிய பின் என் ஆதர்ஸ எழுத்தாளர் பாலகுமாரனின் “அகல்யா” என்னைத் தீவிர தமிழ் வாசகராக்கியது. கிணற்றுத்தவளையென இருந்த நான் வாசிப்பின் மூலம் சமூகத்தின் பல்வேறு கோணங்களையும் அறிந்து கொண்டேன். இன்னும் வாசிக்க வேண்டும் என்று ஆர்வம் ஓங்கியது.

.”அது ஒரு கனாக்காலம். கம்பராமாயணம் எனக்கு கனவிலும் நனவிலும் ரீங்கரித்த வண்ணமே இருந்தது. பாரதியின் கவிதைகள் பரவசத்தை தந்தன. ஜெயகாந்தன், இந்துமதி, தி.ஜானகிராமன், ராஜம் கிருஷ்ணன், கி.ராஜநாராயணன் என்று பலரதும் சிறுகதை தொகுப்புகளைப் படிக்கும் வாய்ப்பு அமைந்தது. மணியனின் பயணக்கட்டுரைகளை எனது தாயார் விரும்பிப் படிப்பார். என்னையும் படிக்கச் செய்வார். அந்த எழுத்துகளின் வழி பரந்து விரிந்த இந்த பிரபஞ்சத்தை காண முயன்றேன்.

எல்லா பதின்மவயது பிள்ளைகளைப் போலவே பாலகுமாரன் என் ஆதர்ஸ எழுத்தாளரானார். பள்ளி இறுதி ஆண்டில் கண்ணதாசன் கட்டுரைகள் வாசிக்கும் பாக்கியம் கிடைத்தது. “கான மயிலாட கண்டிருந்த வான்கோழி” போல கவிதைகளும் எழுத முயற்சித்திருக்கிறேன். பின்னர் கல்லூரிப் படிப்பு, திருமணம் என்று வேறு எங்கெங்கோ வாழ்க்கைத் தடம் ஓடியது.

திருமணம் முடிந்து 23 வருடங்கள். அன்று படித்து வியந்த ஆஸ்திரேலியா கண்டத்தில் வாழ்வேன் என்று கற்பனையும் செய்யவில்லை. ஆரம்ப நாட்கள் வெறுமையில் கழிந்தது. ஆங்கிலம் கேட்டு கேட்டு கசந்து போனது. தமிழ் மீது தாகம் வந்தது.

ஆஸ்திரேலியாவில் மெல்பன் வந்த பின்னர், கடந்த 15 வருடங்களாக திரு. நகை சுகுமாறன் அவர்களது, வள்ளுவர் கலைக் கூடத்தின் ஒரு அங்கமாக இருந்து இளம் பிள்ளைகளுக்கு தமிழை பயிற்றுவிக்கும் பணியில் அவ்வப்போது ஈடுபட்டேன். அப்படியாக என் இரண்டு குழந்தைகளும் தமிழை பிழையற பேசவும், எழுதவும் பயின்றனர். அவர்களின் தமிழ் உச்சரிப்பு எனக்கு பெருமை தருகிறது. தமிழிசையை பொருள் புரிந்து மேடையில் அவர்கள் பாடும் போது பாரதிதாசன் சொன்ன தமிழ் அமுது காதில் பாயும்.

குழந்தைகள் வளர்ந்து ஆளாகிய பிறகு மீண்டும் புது வாழ்க்கை என்றே கூறலாம். என் வாழ்வில் வாசிப்பில் மற்றுமொரு அத்தியாயம் இவ்வாறு அமைந்தது. என்னை எப்போதும் ஊக்குவிக்கும் காதல் கணவர் இராமச்சந்திரன், மெல்பன் வாசகர் வட்டத்திற்குள் என்னை இணைத்த என் தோழி சாந்தி சிவகுமாருக்கும் நான் நன்றி கூற கடமைப்பட்டிருக்கிறேன்.

இதன் மூலம் எழுத்தாளர்கள் திரு. முத்துகிருஷ்ணன், திரு. முருகபூபதி மற்றும் ஜே.கே. ஆகியோரின் நட்பும் கிடைத்தது. “நுண்ணுணர்வினாரோடு கூடி நுகர்வுடைமை விண்ணுலகே யொக்கும் ” எனும் நாலடியார் செய்யுள் வரிகளைப் போல வாசகர் வட்டம் ஒரு நல்ல அனுபவத்தை எனக்கு ஒவ்வொரு முறையும் தருகிறது.

இப்போது நான் வாசிக்கும் புத்தகம் பாமா எழுதிய “கருக்கு”.

தமிழ் இனிது. தமிழ் இலக்கியம் ஆழ்ந்த பெருமை உடையது. எழுத்து ஒரு வரம். எழுத்தாளன் தன் எழுத்தின் மூலம் இந்த சமூகத்தை அற வழியில் ஆற்றுப்படுத்தியபடியே இருக்கிறான். இந்தச் சமூகம் நிறைய நல்ல புத்தகங்களை தெரிவு செய்து வாசித்து உய்வடையவேண்டும். இங்கு வளரும் நம் குழந்தைகளுக்கு தமிழை கற்றுத் தரவேண்டும். மொழியின் வாசனையை அவர்கள் முகரட்டும். இலக்கியம் அவர்களை தமிழின்பால் ஈர்க்கும். இது தான் இந்த சமூகத்திற்கு எனது அன்பான வேண்டுகோள்.”
இவ்வாறு சொல்லும் விஜி இராமச்சந்திரன், எமது அவுஸ்திரேலித் தமிழ் இலக்கிய கலைச்சங்கம் 2017 இல் நடத்திய வாசிப்பு அனுபவப்பகிர்வு நிகழ்ச்சியில், அம்பை எழுதிய காட்டில் ஒரு மான் (சிறுகதைகள்) நூலை அறிமுகப்படுத்தி, தமது வாசிப்பு அனுபவத்தை பகிர்ந்துகொண்டார்.

அம்பை தமிழில் குறிப்பிடத்தகுந்த படைப்பாளி. அவரையும் விட்டுவைக்காமல், விஜி இராமச்சந்திரன் வாசித்திருக்கிறார்.

“யார் இந்த அம்பை ? ” எனக்கேட்கும் பல தமிழ் எழுத்தாளர்களும் எம்மத்தியில் வாழ்கிறார்கள்! அதனால் விஜி இராமச்சந்திரன், நான் சந்தித்த வித்தியாசமான ஒரு வாசகர். அவருக்கு எமது வாழ்த்துக்கள்.

—0—

.

Posted in Uncategorized | பின்னூட்டமொன்றை இடுக

டான்” தொலைக்காட்சி குகநாதன்

நீரில் வாழும் மீன்போல் 40 வருடங்கள் ஊடகத்துறையில் தனது சுவாசக்காற்றை எடுத்து வாழும் “டான்” தொலைக்காட்சி குகநாதனை 2009 மார்ச் மாதத்தில் சந்தித்த பின்பு ஒரு சகோதரனாக எனக்கு நெருக்கமானவர்.

இலங்கை சென்றால் அவருடன் தங்குவது, ஐரோப்பா சென்றால் அவரது குடும்பத்தினருடன் தங்கியது மற்றும் நல்லது கெட்டது எனப் பல விடயங்களில் பங்கு பற்றியபோது எனக்குத் தோன்றிய எண்ணத்தை இங்கே சொல்லவேண்டும்.

ஊடகம், எழுத்துத்துறை என்பது கொக்கெயின் போன்று போதை தரும் விடயம். அதில் உண்மையாக ஈடுபாடு கொண்டவர்கள் அதனிலிருந்து வெளியே வரமுடியாது. இவர்கள் உலகத்தில் தங்கள் மட்டுமே தனித்துவமான ஒரு படைப்புத் தொழிலில் ஈடுபடுவதாக நினைக்கிறார்கள். அந்த நினைப்பில் காலம் முழுவதும் வாழ்வார்கள்

உலகத்திற்குச் செய்திகளை மட்டுமல்ல, உண்மைகளைக் கூறி சாதாரண மக்களை இரட்சிக்க வந்தவர்கள் என்ற போதை தரும் நினைப்பால், இவர்கள் ஒரு கனவுலகத்தில் அலைவார்கள் . இந்தக்கனவுகளால் பலரது உயிர்கள் அதிகாரத்தில் உள்ளவர்களால் அழிக்கப்பட்டது எமக்குத் தெரியும்.

அதற்காகச் சிறைவாசம், அடி, உதை மற்றும் சமூகப் புறக்கணிப்பு என்பவற்றைப் பலர் அனுபவித்திருக்கிறார்கள். தொட்டால் விடாத இந்தப்போதை தரும் தொழிலில் பணம் பொருள் கிடைப்பது சொற்பம்தான். ஆனால், அதனால் உருவாகிய கனவுலகம் சஞ்சாரத்திற்கு மகிழ்வானது . அந்தக் கனவுலகின் மத்தியில் குடும்பம் , பிள்ளைகள் , ஏன் பொருளாதார நலன்கள்கூட மையப் புள்ளியில் இராது. இதனோடு ஒப்பிடக்கூடியது எனச்சொல்வதனால் அது அதிகாரப்போதை மட்டுமே.

நண்பர் குகநாதனது கூர்மையான அறிவும், வியாபார அணுகுமுறை, மற்றவர்களுடன் தொடர்பாடலை வைத்திருப்பது போன்ற விடயங்களைப் பார்த்தால், இந்த ஊடகத்துறையை விட்டு விலகி ஏதாவது வேறு தொழில் ஒன்றில் அவர் ஈடுபட்டிருந்தால் தற்பொழுது மில்லியனாராக மட்டுமல்ல பில்லியனராகவே இருந்திருக்கலாம் என்றும் எனக்குத் தோன்றியது .

குகநாதனது சாதனை எளிதானது அல்ல.

பிரான்ஸ் போன்ற ஐரோப்பிய நாட்டிற்குப் புலம்பெயர்ந்த சென்ற மற்றவர்கள்போல் குகநாதனும், பாரீசில் வானொலியோ, அல்லது தொலைக்காட்சியோ இல்லையென்றால் மற்றைய இலாபகரமான தொழில்கள் பலவற்றைச் செய்திருக்கலாம். ஆனால், தனது பிறந்த நாட்டிற்கு வந்து டான் தொலைக்காட்சி சேவையால் மற்றவர்களுக்கு முன் மாதிரியாகவும், இளம் தலை முறைக்கு புதிய தகவல் தொழில் துறையை அவர் அறிமுகப்படுத்தியிருப்பது தமிழர்களாகிய நாம் வரவேற்க வேண்டிய விடயம்.

பிரான்சில் ஈழநாடு பத்திரிகை. அதன்பின்பு அங்கு தொலைக்காட்சி நிறுவனத்தை உருவாக்கியபோது அங்கு நேர்ந்த நெருக்கடிகள் பற்றி கேள்விப்பட்டிறிந்தேன் பின் இலங்கையில் டான் தொலைக்காட்சியை உருவாக்கியபோது ஏற்பட்ட துன்பங்களையும் நான் நேரில் அறிந்தவன் .

குடும்பத்தில் இருந்து பிரிந்து, இலங்கையில் அதுவும் போருக்கு பிந்தியகாலத்தில் உள்ள அரசியல் சமூக நெருக்கடிகளின் மத்தியில் முகம் கொடுத்து சொந்த பணத்தை முதலீடு செய்வது ஒரு குதிரையில் பணங்கட்டுவது போன்ற விடயம் என நான் யோசித்தாலும், அதை அவரிடம் சொல்வதில்லை . ஆனால், என் மனதில் தொடர்ச்சியான ஒரு பயம் நிழல்போல் தொடர்ந்து கொண்டிருந்தது .

அதற்கப்பால் குடும்பத்திற்கான பணத்தைக் கொண்டு வந்து இலங்கையைப்போல் ஓட்டைவாளியான நாட்டில் போடுவதற்கு திருமதி ரஜனி குகநாதன் எப்படி அனுமதித்தார் என்ற சிந்தனையும் கூடவருவது தவிர்க்க முடியாதது. அப்படி இருந்த எனது மனப்பயம், பிற்காலத்தில் டான் தொலைக்காட்சிக்கு யாழ்ப்பாணத்தில் சொந்தக்கட்டிடம் ஒன்று உருவாகிய பின்பே மறைந்தது.

யாழ்ப்பாணம் என்பது ஒரு பாலை நிலம் . இங்கு உள்ள உவர் அரசியல், சமூக நிலைமைகள் பல நல்ல விடயங்கள் உருவாகுவதற்குத் தடையானவை. அங்குள்ள சமூக மனநிலை, புதிய வியாபாரம் மற்றும் தொழில் நிறுவனங்கள் உருவாகுவதற்கு எதிரானது. அப்படியான சமூக பின்புலத்தில் போர்க்காலத்தின் பின்பு கொழும்பில் இருந்து யாழ்ப்பாணத்திற்கு டான் தொலைக்காட்சி நிறுவனத்தை இடம் மாற்றியதை சாதனையாகப் பார்க்கிறேன் . பாலைவனச்சோலையாக யாழ்ப்பாணத்தில் டான் தொலைக்காட்சி வளர்ந்து மக்களுக்குப் பயன்தரவேண்டும்.

எந்தவொரு சாதனையாளருக்கும் பின்பாக ஒரு பெண் இருப்பாள் என்பது கிளேிசே(cliché)-அதாவது பொதுவான சொல்லாடல் . அந்த வார்த்தையின் அர்த்தமே குகனது மனைவி ரஜனிதான் எனச் சொல்லமுடியும் .

சுருக்கமாகச் சொல்வதென்றால் ஊடகத்துறை இராஜபாட்டையல்ல. யாழ்ப்பாணத்தில் ஈழநாடு என்ற பத்திரிகையில் ஆரம்பித்துத் தொடர்ந்து பல நிறுவனங்களை உருவாக்கியபடி நாற்பது வருடங்கள் கல்லும் முள்ளும் உள்ள பாதையால் நடந்து வந்த குகநாதன் தொடந்தும் பல வருடங்கள் ஊடகத்துறையில் நம்பிக்கை நட்சத்திரமாகத் திகழவேண்டுமென உடன் பிறவாத சகோதரனாக வாழ்த்துகிறேன்.

Posted in Uncategorized | 1 பின்னூட்டம்

தமிழ் ஊடகத்துறை நாற்பது ஆண்டுகளை நிறைவுசெய்துள்ள “ஈழநாடு” குகநாதன்

” நெஞ்சில் நிலைத்த நெஞ்சங்கள் ” தொடருக்கு களம் தந்தவர்


முருகபூபதி
” யாழ்ப்பாணத்தில் ஈழநாடு பத்திரிகையில் தனது தம்பி குகநாதன் பணியாற்றுகிறார் ” என்று கொழும்பில் என்னைச்சந்தித்த நண்பரும் எழுத்தாளருமான காவலூர் ஜெகநாதன் ஒரு நாள் சொன்னார். அப்பொழுது 1978 ஆம் ஆண்டு. தமது 19 வயதில் யாழ்.ஈழநாடுவில் இணைந்த குகநாதனை 1984 இல்தான் முதல் முதலில் அந்த அலுவலகத்தில் சந்தித்தேன். அப்பொழுது எனக்கு அவரை அறிமுகப்படுத்தியவர் தற்பொழுது லண்டனில் வதியும் மற்றும் ஒரு பத்திரிகையாளர் ஈ.கே. ராஜகோபால்.
1983 வன்செயலையடுத்து அரியாலையில் சிறிதுகாலம் இடம்பெயர்ந்திருந்தபோது இடைக்கிடை அவரை சந்தித்து உரையாடுவேன். அவர் செய்தியாளராக இருந்தமையால் அவருடனான உரையாடல் இலக்கியத்தின் பக்கம் திரும்பாது.
அச்சமயம் திருநெல்வேலியில் வசித்த காவலூர் ஜெகநாதன் என்னை தமது ஊர்காவற்றுறைக்கெல்லாம் அழைத்துச்சென்று இலக்கியக்கூட்டங்களில் பேசவைத்திருக்கிறார்.

தமிழகத்திற்கு அவர் குடும்பத்துடன் புலம்பெயர்ந்தபின்னர், வீரகேசரி வாரவெளியீட்டில் நான் தொடர்ந்து எழுதிவந்த இலக்கியப்பலகணி பத்தி எழுத்துக்கு தமிழகத்திலிருந்து தகவல்கள் தந்துகொண்டிருந்தார்.

1985 ஆம் ஆண்டு ஜெகநாதன் தமது இனிவரும் நாட்கள் குறுநாவலை சென்னையிலிருந்து தபாலில் அனுப்பியிருந்தார். எனது முகவரியில் அவருடைய கையெழுத்துத்தான். ஆனால், அதற்கு சரியாக ஒரு மாதம் முன்னர் ஐரோப்பிய நாடொன்றிலிருந்து வந்த தொலைபேசி அழைப்பு அவர் சென்னையில் கடத்தப்பட்டு காணாமல் போய்விட்டதாகச் சொல்லியிருந்தது.
அந்தத் தகவல் கிடைத்ததும் யாழ்ப்பாணம் ஈழநாடுவுக்கு தொடர்புகொண்டபொழுது , தன்னாலும் அதனை இன்னமும் ஊர்ஜிதம் செய்ய முடியவில்லை எனச்சொன்னார் குகநாதன்.காலத்தின் விதி எம்மையெல்லாம் ஓட ஓட விரட்டியது. தொடர்புகள் குறைந்தன. தொடர்ச்சியாக வடக்கிலிருந்து அதிர்ச்சிதரும் செய்திகள்தான் வந்தவண்ணமிருந்தன.அதில் ஒன்று பத்திரிகையாளர் எஸ். திருச்செல்வத்தின் ஏக புதல்வன் அகிலன் கொல்லப்பட்ட செய்தி. அடுத்தடுத்து எனக்கு நன்கு தெரிந்த பலரை துப்பாக்கிகள் இரையாக்கிக்கொண்டிருந்தன.மனிதவேட்டையில் இந்திய இராணுவமும் இந்தியாவுக்கு அடைக்கலம் தேடிச்சென்ற ஈழ இயக்கங்களும் தீவிரமாக இறங்கியிருந்தன.

மின்னஞ்சல் இல்லாத அக்காலப்பகுதியில் 1991 ஆம் ஆண்டு எனது வீடு தேடி ஓடி வந்தது பாரிஸ் ஈழநாடு இதழ். அதற்குள் ஒரு கடிதமும் எழுதிவைத்திருந்தார் அதன் ஆசிரியர் நண்பர் குகநாதன். இவருக்கும் உள்ளார்ந்த ஊடகத்துறை ஆற்றல் இருந்தமையால்தான் அது சாத்தியமாகியிருக்கிறது. என்னையும் தமது பாரிஸ் ஈழநாடுவுக்கு எழுதச் சொன்னார். அக்காலப்பகுதியில் நாம் இங்கு தொடங்கியிருந்த இலங்கை மாணவர் கல்வி நிதியம் பற்றிய விரிவான கட்டுரையை அனுப்பினேன். ஈழநாடு இதழில் அதனைப்பார்த்த பல ஐரோப்பிய வாசகர்களும் எம்முடன் தொடர்புகொண்டு, இலங்கையில் நீடித்த போரில் பாதிக்கப்பட்ட ஏழைத் தமிழ் மாணவர்களுக்கு உதவ முன்வந்தனர்.இவ்வாறு புலம்பெயர் வாழ்வில் நண்பர் குகநாதனுடன் எனக்கு நட்புறவு மீண்டும் துளிர்த்தது. இன்று வரையில் ஆழப்பதிந்துள்ளது.

நான் பிரான்ஸ் சென்றதில்லை. ஆனால், எனது இலக்கிய ஆக்கங்களில் பெரும்பாலானவை தொன்னூறுகளில் அவர் வெளியிட்ட பாரிஸ் ஈழநாடுவிலும், இதர நண்பர்கள் காசிலிங்கம் வெளியிட்ட தமிழன் இதழ் மற்றும் லண்டனில் ஈ.கே. ராஜகோபால் வெளியிட்ட ஈழகேசரி ஆகியவற்றிலும் வெளியாகியிருக்கின்றன.பிரான்ஸிலிருந்து நண்பர் மனோகரன் வெளியிட்ட ஓசை, அம்மா முதலான இதழ்களிலும் வந்திருக்கின்றன.ஆனால் — இன்று காலம் வேகமாக மாறிவிட்டது. இணைய இதழ்கள் பக்கம் நாம் சென்றுவிட்டோம். உடனுக்குடன் எமது படைப்புகளைப்பார்த்து கருத்துச் சொல்லும் யுகம் மின்னல்வேகத்தில் வந்துவிட்டது.
முன்னர் அச்சுப்பிரதியாக பாரிஸ் ஈழநாடுவை வெளியிட்ட குகநாதன் பின்னர் புதிய ஈழநாடு என்ற இணையப்பதிப்பை வெளியிட்டார்.

கண்ணதாசன் யாரை நினைத்து ” மனைவி அமைவதெல்லாம் இறைவன் கொடுத்த வரம் ” என்று பாடினாரோ தெரியவில்லை. ஆனால், அந்த வரிகள் ஆழமான கருத்துச்செறிவான வைரவரிகள்தான். நல்ல நட்பு கிடைப்பது எப்படி ஒரு பாக்கியமோ அது போன்று மனைவி அமைவதும் பெரும் பேறுதான். அதிலும் ஊடகவியளாலனுக்கு கிடைப்பது பாக்கியம்தான். நண்பர் குகநாதனுக்கு வாய்த்த மனைவி றஜனி அவர்கள்தான் குகநாதனுக்கு ஊடகத்துறையில் என்றென்றும் பக்கத்துணையாக இருக்கிறார்.
அவரையும் முதல் முதலில் அவர் அவுஸ்திரேலியாவுக்கு வந்திருந்த சமயத்தில்தான் சந்தித்தேன். யாழ்ப்பாணத்தில் குகநாதன், றஜனி பிரசுரமாக சில நாவல்களையும் அக்காலத்தில் வெளியிட்டார். பல எழுத்தாளர்களின் வெளிவராத நாவல்களின் பிரதிகளை றஜனி பிரசுரம் வாசகர்களுக்கு நூலாக வரவாக்கியது. பாரிஸ் ஈழநாடுவில் எம்மவர்களின் கையெழுத்துக்களையெல்லாம் கணினியில் பதிந்து உயிரூட்டி, அதில் பதிவுசெய்தவர் திருமதி றஜனி குகநாதன்.

இலங்கை – இந்தியச் செய்திகள், நமது நோக்கு என்ற தலைப்பில் ஆசிரியத்தலையங்கம், சிறுகதை, அரசியல் களம், ஐரோப்பாவில் தமிழர், தமிழகம் ஒரு பார்வை, கொழும்புக்கோலங்கள், கொழும்பு ரிப்போர்ட், தொடர் நவீனம், கவிதைச்சோலை, சினிமா, ராசி பலன், டில்லி ரிப்போர்ட், மழலைகள் பூங்கா முதலான தொடர் பத்திகள் பாரிஸ் ஈழநாடுவில் தவறாமல் இடம்பெறும்.
புகலிடத்தில் வாழும் தமிழ் வாசகர்களுக்கு இந்தப்பத்திகளைத்தவிர வேறு என்னதான் வேண்டும். முடிந்தவரையில் வாசகர்களின் நாடித்துடிப்பை இனம் கண்டு பாரிஸ் ஈழநாடு அக்காலப்பகுதியில் வெளிவந்து பாராட்டுப்பெற்றது.

ஐரோப்பிய நாடுகளையும் கடந்து, அவுஸ்திரேலியா, அமெரிக்கா, கனடா எங்கும் பாரிஸ் ஈழநாடு சென்றது. ஈழத்தின் எழுத்தாளர் செ. யோகநாதனின் தொடர்கதைகளுக்கும் காசி. ஆனந்தனின் ஹைக்கூ கவிதைகளுக்கும், இதர கவிஞர்களின் படைப்புகளுக்கும் களம் தந்த இவ்விதழ், சினிமா ரசிகர்களையும் சோதிடத்தில் நம்பிக்கை கொண்டிருந்தவர்களையும் திருப்திப்படுத்தியது.
இலங்கை வீரகேசரி, தமிழ்நாடு தினமணி முதலான பத்திரிகைகளில் பணியாற்றிய சிரேஷ்ட பத்திரிகையாளர் எஸ். எம். கார்மேகம், மற்றும் எஸ். எம். கோபலரத்தினம் ஆகியோர் எழுதிய விறுவிறுப்பான அரசியல் தொடர்களும் பாரிஸ் ஈழநாடுவில் வெளிவந்தன.
எனக்கு அடிக்கடி நித்திரையில் கனவுகள் வரும். ஒருநாள் மறைந்த இரசிகமணி கனகசெந்திநாதன் வந்தார். என்னை பெரிதும் கவர்ந்த ஈழத்தின் மூத்த எழுத்தாளர். கால், கைவிரல்களை நீரிழிவு உபாதையினால் இழந்துவிட்ட பின்னரும், இனிமையாகப்பேசி எம்மையெல்லாம் உற்சாகப்படுத்தியவர்.

மறுநாள் அவர் பற்றிய நினைவுப்பதிவை எழுதி குகநாதனுக்கு அனுப்பினேன். அதற்கு நான் இட்ட தலைப்பு நெஞ்சில் நிலைத்த நெஞ்சங்கள். அதனைத் தாமதியாமல் பாரிஸ் ஈழநாடுவில் பிரசுரித்து பிரதியை அனுப்பும்பொழுது, அதுபோன்று மறைந்த இதர படைப்பாளிகளையும் எழுதித்தாருங்கள் என்று குகநாதன் ஒரு கடிதமும் இணைத்திருந்தார்.
அவர் தந்த ஊக்கமும் உற்சாகமும்தான் அடுத்தடுத்து சிலரைப்பற்றி எழுதவைத்தது. கனகசெந்திநாதனைத் தொடர்ந்து, கே.டானியல், மு. தளையசிங்கம், என்.எஸ்.எம். இராமையா, பேராசிரியர் கைலாசபதி, கே.ஜி. அமரதாச, எச்.எம்.எம்.பி. மொஹிதீன், க. நவசோதி, கவிஞர் ஈழவாணன், நெல்லை க. பேரன், காவலூர் ஜெகநாதன், சோவியத் எழுத்தாளர் கலாநிதி விதாலி ஃபூர்னீக்கா முதலானோர் பற்றிய நினைவுப்பதிவுகளை எழுதினேன். இக்கட்டுரைகள் வெளியாகும் வேளைகளில் அதனைப்படித்த வாசகர்கள் எழுதிய கடிதங்களையும் குகநாதன் பாரிஸ் ஈழநாடுவில் வெளியிட்டார். இத்தகைய தொடர் பின்னாளில் யாழ்ப்பாணம் காலைக்கதிரில் ” காலமும் கணங்களும்” என்ற தலைப்பிலும் வேறு இணைய இதழ்களிலும் வெளியானது.

சிட்னியில் வதியும் எழுத்தாளர் மாத்தளை சோமு நெஞ்சில் நிலைத்த நெஞ்சங்கள் தொடரை தமது தமிழ்க்குரல் பதிப்பகத்தின் சார்பில் தமிழ் நாட்டில் வெளியிட விரும்பி பதிப்புரையும் எழுதினார். அத்துடன் உடனுக்குடன் வந்த விமர்சனக்குறிப்புகளையும் அதில் பதிவுசெய்யவிரும்பினார். பலருடைய கருத்துக்களுடன் நண்பர் குகநாதனின் கருத்தும் அதில் கிட்டத்தட்ட அணிந்துரையாகவே வெளியானது.

” நமது தமிழ் மக்களிடையே எப்போதும் ஒருவரது திறமையை மற்றவர் மதிக்கின்ற தன்மை அதிகளவில் இருந்ததில்லை. ஒரு எழுத்தாளனின் திறமையை இன்னுமொரு எழுத்தாளன் ஒப்புக்கொண்டதையும் ஈழத்தில் காண்பதரிது. தான் சந்தித்த பழகிய இலக்கிய நண்பர்களை இன்றைய சந்ததிக்கு இனம் காட்டும் வகையில் பாரிஸ் ஈழநாடு பத்திரிகையில் தொடராக அவர் எழுதிய கட்டுரைத்தொடர் அவரது திறந்த இலக்கிய நோக்குக்கு ஒரு சான்று. ஈழத்து இலக்கிய வரலாறுகளை எழுதியவர்களும் இலக்கியத் தொகுப்புகளை வெளியிட்டவர்களும் தமது விருப்பு வெறுப்புகளை வெளிப்படுத்தியதையே ஈழத்து இலக்கிய உலகில் இதுவரையில் காணமுடிந்தது. அத்தகைய இலக்கியவாதிகளில் முருகபூபதி முழுமையாக வித்தியாசமானவர் ” என்று என்னை வாழ்த்தியிருந்தார்.

அதற்குப்பதில் தரும்விதமாக எனது முன்னுரையில் இவ்வாறு குறிப்பிட்டேன்:-
” கருத்து முரண்பாடுகள் ஒரு மனிதனின் மேன்மையை இனம் காண்பதில் தவறிழைத்துவிடல் தகாது. இந்த அடிப்படையிலேயே இந்தத் தொடரை எழுதினேன். ”
இந்தத்தொடரைத் தொடர்ந்து அவதானித்துவந்த மற்றும் ஒரு மூத்த பத்திரிகையாளர் காசிலிங்கம் தமது தமிழன் இதழுக்கும் ஒரு தொடர் கேட்டிருந்தார். அதனால் எழுதப்பட்டதுதான் பாட்டி சொன்ன கதைகள்.
நீண்ட இடைவெளிக்குப்பின்னர் குகநாதனை கொழும்பில் பண்டாரநாயக்கா ஞாபகார்த்த சர்வதேச மாநாட்டு மண்டபத்தில் ஒரு அறையில் இயங்கிக்கொண்டிருந்த டான் தொலைக்காட்சி நிலையத்தில் சந்தித்தபொழுது, இலங்கையில் எமது கல்வி நிதியத்தின் உதவிபெறும் மாணவர்கள் பற்றிய பதிவுகள் ஒளிப்படங்கள் செய்தி நறுக்குகள் அடங்கிய பெரிய அல்பத்தை அவருக்கும் காண்பித்தேன்.

அந்த அல்பத்தில் முதலாவதாக இடம்பெற்றுள்ள முழுப்பக்க கட்டுரை அவருடைய பாரிஸ் ஈழநாடுவில் இருந்து எடுக்கப்பட்ட கல்வி நிதியம் சார்ந்த செய்தியின் நறுக்குத்தான். அதனைப்பார்த்து கண்கள் விரிய ஆச்சரியப்பட்டார்.
கொழும்பில் எமது மாநாடு 2011 இல் நடந்தபொழுது வீரகேசரி, தினக்குரல் முதலான ஊடகங்களின் அதிபர்களும் நிதியுதவி வழங்கினார்கள். குகநாதன் தமது டான் தொலைக்காட்சியின் சார்பிலும் கணிசமான நன்கொடை வழங்கியதுடன், மாநாடு தொடர்பான நேர்காணல்கள், நிகழ்ச்சிகளையும் ஒளிபரப்பினார்.

2009 ஆம் ஆண்டு மேமாதம் முள்ளிவாய்க்காலிலும் நந்திக்கடலருகிலும் சங்காரம் முடிவுற்றதும், சரணடைந்த முன்னாள் போராளிகளின் வாழ்க்கை அகதி முகாம்களிலும் புனர்வாழ்வு முகாம்களிலும் முடங்கியதை அறிவோம். வெளிநாடுகளில் பல கவிஞர்களின் கவிதை அரங்குகளில் எல்லாம் அந்த நிலமும் நீர்நிலையும் தவறாமல் இடம்பெறும். இன்றுவரையில் அந்தப் பெயர்கள் அவர்களின் கவிதைகளில் வாழ்கிறது. ஆனால் குகநாதனும் அவரைப்போன்ற பல மனிதநேயவாதிகளும் என்ன செய்தார்கள்…? என்பது பற்றி கவிதை பாடுவதற்குத்தான் நாதியில்லாமல் போனது.குகநாதன் தமது தொடர்புகளையெல்லாம் அந்த பாதிக்கப்பட்டவர்கள் பக்கத்திற்கு நன்மை விளைவிப்பதற்கே உரியமுறையில் பயன் படுத்தினார். ஆனால், அதனையும் வாய்ச்சவடால் வீரர்கள் கொச்சைப்படுத்திக்கொண்டிருந்தனர்.

குகநாதன் பிரான்ஸில் மேற்கொண்ட பத்திரிகை, வானொலி, தொலைக்காட்சி முயற்சிகளுக்கெல்லாம் பலதரப்பட்ட அழுத்தங்களும் ஆக்கினைகளும் தொடர்ச்சியாக கொடுத்தவர்கள் மூஞ்சிப்புத்தகம் வந்ததும் அதிலும் உமிழ்நீர் உதிர்த்தார்கள். இவர்களுக்கெல்லாம் காலம் பதில்சொல்லிக்கொண்டுதானிருக்கிறது.
அவதூறுகளின் ஊற்றுக்கண் பொறமைதான்.

தம்மால் முடியாததை மற்றும் ஒருவர் செய்யும்பொழுது அந்த ஊற்றுக்கண் திறந்துகொள்கிறது.
முன்னாள் போராளிப் பெண்களுக்கு அடிப்படைத் தேவையான உடைகள் மற்றும் பொருட்களை எடுத்துச்சென்று கொடுத்தவர்கள் எனது இனிய நண்பர்கள் அவுஸ்திரேலியாவில் வதியும் டொக்டர் நடேசன், இரஜரட்ணம் சிவநாதன், லண்டனில் வதியும் ராஜேஸ்வரி பாலசுப்பிரமணியம் ஆகியோர். அவர்களுக்கு பல்வேறு வழிகளில் அங்கு நின்ற நண்பர் குகநாதன் உதவி செய்தார்.

அப்பெண்கள் தங்கவைக்கப்பட்டிருந்த புனர்வாழ்வு முகாம்களுக்கு அவர்களை அழைத்துச் சென்றார். அத்துடன் நண்பர் நடேசன் தனதும் மற்றும் தனது நண்பர்களினதும் உதவியுடன் தமது சொந்த ஊர் எழுவைதீவில் அமைத்த மருத்துவ நிலையத்தின் திறப்பு விழாவுக்கும் சென்றுவந்து, லண்டன் நாழிகை இதழில் எழுதியிருக்கிறார். அந்தப்பதிவையும் பார்த்திருக்கின்றேன்.
அத்துடன் சுமார் 350 முன்னாள் போராளி மாணவர்களை மீட்டெடுத்து அவர்களை G C E சாதாரண தரம் G C E உயர்தரம், பரீட்சைகளுக்கு தோற்றவைப்பதற்கு எமது இலங்கை மாணவர் கல்வி நிதியம் ஊடக நாம் உதவுவதற்கு நடேசனுக்கு தக்க ஆலோசனைகளையும் வழிகாட்டலையும் வழங்கியவர்தான் நண்பர் குகநாதன். இப்படி எத்தனையோ பக்கங்களை இங்கு பதிவு செய்யமுடியும்.அவருக்கு தெரிந்ததைத்தான் அவர் செய்தார். முள்ளிவாய்க்கால், நந்திக்கடல் பற்றி காற்றிலே பேசத்தெரிந்தவர்களும் தமக்குத்தெரிந்ததைதான் செய்வார்கள்.

எனது நீண்டகால இனிய நண்பர் குகநாதன் – தமது ஊடகத்துறைவாழ்வில் சந்தித்த அனுபவங்களை, சவால்களை, நெருக்கடிகளை, சாதனைகளையெல்லாம் எழுதவேண்டும். அதுசுயசரிதையல்ல. ஈழத்தினதும் புலம்பெயர் ஈழத்தமிழர்களின் ஊடகத்துறை பற்றிய ஆவணமாகவும் திகழவேண்டும். ஓடும் நதி தான் செல்லும் பாதையில் எத்தனை இடையூறுகளைச் சந்திக்கும்? நண்பர் குகநாதனும் நதியைப்போன்று, ஓடிக்கொண்டே இருப்பவர்.

நதிநடந்தே சென்றிட வழித்துணைதான் தேவையா…?

letchumananm@gmail.com

Posted in Uncategorized | பின்னூட்டமொன்றை இடுக

மீகொங் நதிக்கரையில் மார்கரிட்டா டுராஸ் – த லவர்ஸ்(The Lovers)

மீகொங் நதிவழியே மிதக்கும் சந்தையை பார்த்து விட்டு , நாம் பயணித்த எமது படகு தொடர்ந்து போனபோது , நாங்கள் இறங்கிய சிறியநகரம் ( Cai be). அங்கு அவல் செய்வது , அரிசியில் சாராயம் வடிப்பது போன்ற பல சிறு கைத்தொழில்களைச் செய்யும் மக்களைப்பார்க்க முடிந்தது. நதிக்கரையில் இவற்றைத் தயாரிப்பதனால், இவர்களால் பொருட்களை எளிதாகச் சந்தைப்படுத்த முடிகிறது . இந்த இடங்கள் தற்பொழுது உல்லாசப்பிரயாணிகள் தரிசிக்கும் பகுதிகளாகிவிட்டது .

பாம்பு அடைத்த வடிசாரயங்கள் கொண்ட போத்தல்கள் பல வரிசையாக இருந்தன. அரிசியில் வடிக்கும் அப்படியான வைன்கள் தற்கால வயகராவிற்கு சமனானது என்றார்கள். என்னுடன் வந்த பலர் அந்த வைனை சிறிதளவு வாயில் வைத்தார்கள்.
பாம்பு, இலக்கியங்களில் ஆண்குறியின் படிமமாக மட்டுமல்ல, அதைத் தட்டி எழுப்பவும் சீனர்கள் வியட்நாமியர் பயன்படுத்துகிறார்கள்.

அந்த இடத்தில் இருந்து விலகிச் சென்றபோது பிரான்ஸ் காலனிய காலத்துக் கத்தோலிக்க தேவாலயம் இருந்தது.

நாங்கள் சென்ற படகிற்கும் பெயர் மார்கரிட்டா. வியட்நாமில் வடிவமைக்கப்பட்டது. இந்த உல்லாசப் படகின் பெறுமதி ஐந்து மில்லியன் டொலர்கள் என்பதை எமது பயணத்திற்கு பொறுப்பானவரிடம் கேட்டு அறிந்திருந்தேன். ஆனால், அது அவுஸ்திரேலிய பயண நிறுவனம். எதற்காக பிரான்சிய பெயரில் படகு இருக்க வேண்டும் என எனக்குள் நினைத்தபோது விடை மதியத்தின் பின்பு கிடைத்தது .

நதிக்கரையில் இறங்கிப் பார்த்த மற்றைய இடம் சா டெக் (Sa Dec) அங்கு ஒரு பழைய மாளிகை . அது ஒரு காலத்தில் வியட்நாமில் வாழ்ந்து , நதி வாணிபத்தில் ஈடுபட்ட சீன வியாபாரிக்குச் சொந்தமானது.

பிரான்சிய எழுத்தாளராகிய மார்கரிட்டா டுராஸ் (Margguuerite Duras) எழுதிய த லவ்வர் என்ற நாவல் புகழ் பெற்று சினிமாவாகியது. அந்த நாவலின் கதாநாயகன் வசித்த இந்த மாளிகை தற்பொழுது உல்லாசப்பிரயாணிகளால் பார்க்கப்படும் முக்கிய இடமாகி விட்டது இலக்கியத்திற்குக் கொடுக்கப்படும் மரியாதையாக எனக்கு தெரிந்தது.

இந்த நாவல் ஒரு வித சுயசரிதை பாங்கிலானது . பிரான்சில் உள்ள வயதான ஒரு மூதாட்டி தனது நிறைவேறாத காதலை நினைத்துப் பார்க்கும் வகையில் எழுதப்பட்டது. நிறைவேறாத காதலை நினைத்துப்பார்ப்பது மட்டுமல்ல., ஒரு பெண் எப்படி தனது விலை உயர்ந்த நகை அல்லது திருமண புகைப்பட அல்பத்தை மீண்டும் மீண்டும் பார்ப்பது போன்று கதை வருகிறது.

பிரான்சின் காலனி ஆதிக்கத்தின் கீழ் வியட்நாம் இருந்தபோது வறுமையில் வாடும் பிரான்சிய ஆசிரியைக்கு மூன்று பிள்ளைகள். அதில் பதினைந்து வயதான இளம் பெண் படிப்பதற்காக சைகோனுக்கு போகும்போது காரில் வரும் பணக்கார சீன இளைஞனைச் சந்திப்பதில் கதை தொடர்கிறது . இருவரும் தொடர்ந்து வீட்டுக்குத் தெரியாமல் சந்திப்பதும் உடலுறவு கொள்வதுமாக கதை செல்கிறது .

சீன வியாபாரிக்குத் தனது மகன் இந்த பிரான்சிய பெண்ணை மணமுடிக்க விருப்பமில்லை . அதேபோல் பெண்ணின் சகோதரனுக்குத் தனது தங்கை சீன இளைஞனைக் காதலிப்பது வெறுப்பை அளிக்கிறது. இறுதியில் காதலர்கள் பிரிவதாகக் கதை முடிகிறது.

இந்த நாவல் 20 ஆம் நூற்றாண்டில் மிகவும் புகழ்பெற்றது. அதைவிடப் சினிமாப்படம் பல காரணங்களால் பேசப்பட்டது.

இந்த நாவலில் பெண்ணின் பார்வையில் ஒளிவு மறைவின்றி காதல், காமம் பேசப்படுகிறது . அதிலும் முக்கியமாகப் பெண்- பெண் உறவு பற்றி வருகிறது .

இருவர் உடலுறவு கொள்ளும்போது அவர்களின் மனங்களில் மேலும் பலர் இருப்பதால் அந்த உடலுறவில் ஒன்றுக்கு மேற்பட்டவர்கள் சம்பந்தப்பட்டிருக்கிறார்கள் என்பதாக புரிந்து கொள்ளளலாம். சீன இளைஞனுடன் உடலுறவில் ஒன்றாகும்போது இந்த பிரான்சியப் பெண் தனது சினேகிதி எலேனை நினைப்பதாக வருகிறது. இந்தக் கதையில் சிறுமி வயதாகி பெண்ணாகும்போது தனது உடல் உள, மாற்றங்களை எண்ணுவதும், அந்தக்காலத்தில் ஏற்படும் உடலுறவை ஆராதிக்கும் வகையில் கதை சொல்லப்படுகிறது.

கிழக்கு மற்றும் ஐரோப்பியர் என்ற இரண்டு இனங்கள் ஒன்றை ஒன்று வெறுக்கும் தன்மை நாவலில் வெளிப்படுகிறது. சீன இளைஞனது பணத்தில் விருந்துண்ணும் அந்த பிரான்சிய குடும்பம் அந்தச் சீன இளைஞனுக்கு நன்றி சொல்ல மறுக்கிறது. காதலிக்கும் பெண்கூட இனவேறுபாடுகளைக் கடந்தவளாகக் காட்டப்படவில்லை.

தந்தையற்ற பிரான்சியக் குடும்பம் உறவுகள் நலிவடைந்த நிலையில் தாயால் மகளைக் கட்டுப்படுத்த முடியாதபோது சகோதரன் அந்தப் பெண்ணிடம் மிருகத்தனமாக நடப்பதும் மற்றைய சகோதரன் ஆதரவாக நடப்பதுமான நிலை குடும்பத்தில் தெரிகிறது.

அக்கால சைகோன் மீகோங் நதியைப்பின்புலமாகப் பின்னப்பட்ட கதை. சினிமாப்படத்தை பார்த்தபோது உறுதியனது.

கடோய்மதம்

வியட்நாமில் ஒரு கோயிலைப்பார்த்தேன்- அது கடோய் மதத்திற்க்குரியது( Cao Dai temple)

இதுவரையிலும் நான் அறிந்திராத புதிய மதம் -கன்புசியஸ், தாவோசியம் மற்றும் சீன புத்தசமயம் சேர்ந்து உருவாகிய ஒரு கலவை – கடோய்யிசம் ( Caodaism) என்ற பெயரில் இருக்கிறது . அதற்கான ஒரு கோயில் உள்ளது. அங்கு கண்விழி அதாவது சைவர்களுக்கு லிங்கம்போல் ஆண்டவன் எங்கும் பார்க்கிறார் என்ற ரீதியில் அமைந்திருந்தது. இந்த மதம் வியட்நாமிற்கே உரியது. வியட்நாமியர்கள் வாழும் இடங்களான அமெரிக்கா, அவுஸ்திரேலியா மற்றும் பிரான்ஸ் போன்ற நாடுகளில் இந்த மத வழிபாடுகள் நடப்பதாக அறிந்தேன்.

Posted in Uncategorized | பின்னூட்டமொன்றை இடுக

பொறுப்புள்ள மனிதரின் தூக்கத்தினால் பல பொன்னான வேலைகளும் தூங்குதப்பா!

அன்றும் இன்றும் – அங்கம் 01

டீ.பி.-தென்னக்கோன் கலாநிதி-விஜயானந்த-தகநாயக்கா ரஸஞானி
உலகம் தோன்றிய காலத்திலிருந்து பார்ப்போமேயானால், வனாந்தரமயமாதல், பாலைவனமயமாதல், வறட்சிமயமாதல், வெப்பமயமாதல், கிராமமயமாதல், நகரமயமாதல் முதலான பரிணாம வளர்ச்சியும், இவை தொடர்பான சிந்தனையும் மேலோங்கியிருந்தன. கடந்துவிட்ட சில நூற்றாண்டுகளிலிருந்து பார்த்தால் உலகமயமாதலும் பேசுபொருளாகிவிட்டது. இதற்கு தேசங்கள் பலியாகியிருப்பதை காணமுடிகிறது.
சமூகத்தில், மதங்களில், நோய் உபாதைகளில், வெகுஜன அமைப்புகளில், உள்நாட்டு மற்றும் உலக அரசியலில் மாற்றங்கள் தோன்றிக்கொண்டே இருக்கின்றன. அன்று நாம் வாழ்ந்த வாழ்க்கை இன்றில்லை. இன்று நாம் அனுபவிக்கும் வாழ்க்கை அன்றிருக்கவில்லை.

“கல்தோன்றி மண்தோன்றாக்காலத்திற்கு முந்திய இனம் தமிழினம்” என்று தொடர்ச்சியாக ஒரு வாய்ப்பாடாகவே சொல்லிவருகிறார்கள். எம்மத்தியில் முன்னர் வாழ்ந்த ஈழத்தின் மூத்த எழுத்தாளர் – “எஸ்.பொ. ” என நன்கு அறியப்பட்ட எஸ்.பொன்னுத்துரை, ஒரு சந்தர்ப்பத்தில், ” இந்த மூத்த தமிழ்க்குடிமக்கள், கல்தோன்றி மண்தோன்றாக்காலத்திற்கு முன்னர் பிறந்திருந்தால், மலம் கழிப்பதற்கு எங்கு சென்றார்கள்…? ” என்று அங்கதமாகக்கேட்டார்.
ஒவ்வொரு இனக்குழுமத்தின் தோற்றத்திற்கும் வாழ்விடங்களுக்கும் இடப்பெயர்வுகள், புலப்பெயர்வுகளுக்கும் வரலாறு இருக்கிறது.
அண்மைக்காலத்தில் இலங்கையிலும் அண்டைநாடான இந்தியாவிலும் மற்றும் உலக நாடுகளிலும் நிகழ்ந்துகொண்டிருக்கும் மாற்றங்களை பார்க்கும்போது, கடந்துவிட்ட இருபதாம் நூற்றாண்டு காலத்தில் நடந்த சம்பவங்களும் மனதில் துளிர்க்கின்றன.
மக்களின் நினைவு மறதி யாருக்கு இலாபம்? என்று யோசித்தேன். உடனடியாக நினைவுக்கு வந்தவர்கள் அரசியல்வாதிகள்தான்!
கடந்த ஒக்டோபர் மாதம் இறுதியில் இலங்கையில் திடீரென்று ஏற்பட்ட அரசியல் மாற்றத்தினால் ஊடகங்களுக்கும் முகநூல்கார்களுக்கும் பெரிய கொண்டாட்டமாகிவிட்டது.
ஹெலிகொப்டரில் வந்து நாடாளுமன்ற அமர்வுகளில் கலந்துகொள்ளும் ஒரு பிரதமருக்கும், அலரிமாளிகையை விட்டுச் செல்லமாட்டேன் என தனது உரிமையை விட்டுக்கொடாமல் அடம் பிடிக்கும் ஒரு பிரதமருக்கும் மத்தியில் ஜனாதிபதி தனது நிலைப்பாட்டுக்கான காரணங்களை வலியுறுத்திவருகிறார்.
மக்களின் வாழ்க்கைத்தரம் பற்றி பேசவேண்டியவர்கள் நாட்டின் அதிபரது உளநலம் குறித்த மருத்துவசோதனை பற்றி பேசுகிறார்கள்!
தேசத்தில் மக்களின் வாழ்க்கைச்செலவீனங்கள் உயர்ந்துகொண்டிருக்கிறது. நாணயப்பெறுமதி தாழ்கின்றது. பணவீக்கம் அதிகரிக்கிறது.

“நாடாளுமன்றில் மிளகாய்த்தூளுக்கும் கத்திக்கும் என்ன வேலை? அங்கு சமையலா நடக்கிறது?” என்றும் நாடாளுமன்ற வாசலில் இருந்து ஒரு வியாபாரி அவற்றை வைத்துக்கொண்டு ” லாபாய், லாபாய்” ( மலிவு – மலிவு) என்று கூவி அழைத்து விற்பனை செய்வதாக கேலிச்சித்திரங்களும் முகநூல்களிலும் ஊடகங்களிலும் பதிவாகின்ற காலத்தில் வாழும் மக்கள், முன்னர் இருந்த அரசியல் தலைவர்கள் எவ்வாறு வாழ்ந்தார்கள் என்பதை நினைத்துப்பார்த்து நனவிடை தோய்கின்றனர்.
ஒரு பிரதமர் ஹெலிகொப்டரில் வந்திறங்குவதற்கு எவ்வளவு செலவாகியிருக்கிறது என்ற கேள்விக்கும் பதில் கிடைக்கிறது! அலரிமாளிகையில் திரளாக குழுமியிருக்கும் ஐக்கிய தேசியக்கட்சி தொண்டர்களின் சாப்பாடு குளிர்பானச்செலவுக்கு யார் பணம் கொடுக்கிறார்கள்? என்ற கேள்விக்கும் பதில் கிடைக்கிறது!
காலிமுகத்திடலுக்கு முன்பாக அமைந்திருந்த முன்னைய நாடாளுமன்றத்திற்கு தகநாயக்கா என்ற முன்னாள் அமைச்சர் ( இவர் பிரதமராகவும் இருந்தவர்) இலங்கை போக்குவரத்துச்சபையின் பஸ் வண்டியில் வந்து போயிருக்கிறார்.
அவருக்கு முன்னாலும் பின்னாலும் மெய்ப்பாதுகாவலர்கள் செல்லவில்லை.
காலி தொகுதியில் அவருடைய வாசஸ்தலத்திலிருந்த தொலைபேசியை அவர் பயன்படுத்தியதைவிட ஊர் பொதுமக்கள்தான் அதிகம் பாவித்தனர். இது பற்றியும் நாடாளுமன்ற பட்ஜட் விவாதத்தில் அன்று பேசப்பட்டது.
“என்னை தெரிவுசெய்த மக்களுக்கு, அரசு தரும் தொலைபேசி வரப்பிரசாதத்தையும் கொடுத்துள்ளேன்” என்பதுதான் அவரது தரப்பு வாதமாக அன்று இருந்தது.
இவ்வாறு ஒரு சாதாரண குடிமகன் ஒரு நாடாளுமன்ற உறுப்பினரது வாசஸ்தலத்தின் தொலைபேசியை பயன்படுத்துவதற்கு இன்றைய காலத்தில் முடியுமா?

இன்று முகநூலிலும் ட்விட்டரிலும் நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்கள், அமைச்சர்கள், பிரதமர், ஜனாதிபதி தங்கள் கருத்துக்களை உடனுக்குடன் பதிவிடுவதற்கு முடிகிறது.
இந்த வாய்ப்பும் வசதிகளும் இதே பதவிகளில் முன்னர் அமர்ந்திருந்தவர்களுக்கு கிடைத்ததா?
தமிழ்நாட்டில் காமராஜர் என்ற பெயரில் ஒரு முதலமைச்சர் இருந்தார். அவர் அந்தப்பதவியை ஏற்றதும், அவர் பயணித்த வாகனத்திற்கு முன்பாக காவலர்கள் மற்றும் ஒரு வாகனத்தில் சைரன் ஒலியை எழுப்பியவாறு சென்றார்கள்.
அந்தச்சத்தம் என்ன? என்று கேட்ட முதல்வர் காமராஜர், தான் பயணித்த வாகனத்திலிருந்து இறங்கி, அந்தக்காவலர்களை அழைத்து ” உங்களுக்கு வேறு வேலை கிடையாதா? எனக்கு மக்களை சந்திப்பதற்கு எப்படிச்செல்லவேண்டும் என்பது தெரியும். நீங்கள் சென்று உங்கள் பொலிஸ் நிலையங்களில் மக்களுக்கு செய்யவேண்டிய பணிகளை கவனியுங்கள்” எனச்சொல்லி விரட்டிவிட்டார்.
அவரது தாயார் சிவகாமி அம்மையார் விருதுநகரிலிருந்து சென்னைக்கு அரசு பேரூந்தில்தான் வந்தார். முதல்வரான மகனது சுகநலன் விசாரிக்க வந்த அந்த மூதாட்டியை பார்த்துப்பேசியதன் பின்னர் அரசு பேரூந்திலேயே திருப்பி அனுப்பியவர் கர்மவீரர் பெருந்தலைவர் காமராஜர்.

இதுபோன்ற சம்பவங்கள் கற்காலத்தில் நடக்கவில்லை! நாம் கடந்துள்ள இருபதாம் நூற்றாண்டில்தான் நடந்திருக்கின்றன.
இலங்கையில் தம்புள்ள தொகுதியின் நாடாளுமன்ற உறுப்பினராகவும் சமூக சேவைகள் மற்றும் கலாசார அமைச்சராகவும் பதவி வகித்த டீ. பி. தென்னக்கோன் கவிஞராகவும் அறியப்பட்டவர். எளிமையாக வாழ்ந்த இவர், தேர்தலில் தோற்றபின்னர், தனது ஊரில் பஸ் நிலையங்கள் – பொதுச்சந்தைகளின் முன்பாக தான் எழுதிய கவிதைகளைப் பாடி அந்த கவிதைகளின் பிரசுரங்களை பொதுமக்களுக்கு சதங்களுக்கு விற்று வாழ்க்கையை கடந்தவர்.
அவரை கவிகொலகாரயா என்றும் மக்கள் அன்று செல்லமாக அழைத்தனர். ஏழை மாணவர்களுக்கு மதிய உணவாக பணிஸ் வழங்கிய கல்வி அமைச்சர் தகநாயக்காவை அன்று பணிஸ்மாமா என்று அழைத்தனர்.
இன்று, நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்களை செத்தல் மிளகாய் வியாபாரி என்று அழைப்பதா? பட்டாக்கத்தி பைரவன் என்று அழைப்பதா?
இலங்கை நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்கள் அமைச்சர்கள், பிரதமர், ஜனாதிபதி ஆகியோர் மக்களின் வரிப்பணத்தில் அடிக்கடி வெளிநாடுகளுக்கு சுற்றுலா செல்கின்றனர். அவர்கள் செல்லும் நாடுகளில் எவ்வாறு அரசு இயங்குகிறது? மக்களின் வாழ்க்கைத்தரம் எப்படி இருக்கிறது? என்று பார்க்கமாட்டார்களா?

இலங்கையில் நாடாளுமன்றம் மற்றும் மாகாண சபைகள் இயங்கும்போது நாளொன்றின் செலவுகள் எவ்வளவு என்பதற்கு பதில் இருக்கிறது. பன்முக வரவு செலவுத்திட்டம் அறிவிக்கப்படும்பொழுது, ஒவ்வொரு நாடாளு மன்ற உறுப்பினருக்கும் ஒதுக்கப்படும் நிதி எவ்வளவு என்ற கேள்விக்கும் பதில் இருக்கிறது.
ஆனால், அந்த நிதி எவ்வாறு உரியமுறையில் மக்களின் தேவைகளுக்கு பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளது? என்ற கேள்விக்கு பதில் இருக்கிறதா?
இவ்வாறு அன்றும் இன்றும் தொடரும் கேள்விகளுக்கும் பதில்களுக்கும் மத்தியில் பொதுமக்களின் நினைவாற்றல் குறித்து அதே மக்களால் தேர்வுசெய்யப்படும் நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்களுக்கு எள்ளலவும் கவலை இல்லை.
அன்று பட்டுக்கோட்டை கல்யாணசுந்தரம் எழுதிய ” பொறுப்புள்ள மனிதரின் தூக்கத்தினால் பல பொன்னான வேலைகளும் தூங்குதப்பா” என்ற பாடல் வரிகளும் இன்று நினைவுக்கு வருகின்றது.

( தொடரும்)
( நன்றி: ” அரங்கம்” இலங்கை இதழ்)

Posted in Uncategorized | பின்னூட்டமொன்றை இடுக