வழிகாட்டியாக டொமினிக் ஜீவா

நடேசன் – அவுஸ்திரேலியா

2016 ஜூலையில் இலங்கை சென்றபோது மல்லிகை ஆசிரியரும் எழுத்தாளருமான டொமினிக்ஜீவாவை சந்திக்கத் தயாரானபோது ஞானம் ஆசிரியர் ஞானசேகரனும் என்னுடன் சேர்ந்து கொண்டார். கொழும்பில் மாலை மூன்று மணியளவில் எமது பயணம் ஓட்டோவில் தொடங்கியது. கோடை வெய்யில் அனலாக முகத்தில் அடித்தது. போக்குவரத்து ஓசை காதைப்பிளந்தது. தெருப்புழுதி, வாகனப்புகையுடன் கலந்து நுரையீரலை நிரப்பியது. ஒரு மணி நேரப்பிரயாணத்தில் உடல்வியர்த்து, உடைகள் தேகத்தில் ஒட்டியது. முகத்துவாரம் பகுதியில் உள்ள அவரது வீட்டை அடைந்தபோது, இந்துசமுத்திரத்திலிருந்து வந்த கடற்கரைக்காற்று இதமாக இருந்தது. பிரயாணக்களைப்பு டொமினிக்ஜீவாவின் முகத்தைப்பார்த்தபோது காற்றோடு கரைந்தது.

டொமினிக்ஜீவா என்ற முதிய பதிப்பாளர், எழுத்தாளர் தற்பொழுது தனது மகன் திலீபனது வீட்டில் இளைப்பாறிக்கொண்டிருக்கிறார். அவரை நாங்கள் சந்திக்கவேண்டும் என்பதே எமது பிரயாணத்தின் நோக்கம். அவரையும் எங்களையும் இணைப்பது எது…? என ஞானசேகரனிடம் நான் கேட்டபோது, “இலக்கியம்” என்றார். “உண்மைதான்” என நான் கூறியபோது, ” வெளிநாடுகளில் பலரை சந்தித்தது அங்கு நான் உபசரிக்கப்பட்டது எல்லாமே இலக்கியத்தால் ஏற்பட்டது ” என்றும் சொன்னார்.

அதற்கப்பாலும் எனக்கொரு காரணமிருந்தது. ஆனால், காதலால் திருமணத்தின்முன் கருக்கொண்டபெண் வாய் திறக்கத் தயங்குவதுபோல் மௌனமாக இருந்தேன்.

நான் யாழ்ப்பாணத்தில் 8 ஆம் தரத்தில் படிக்கும் காலத்தில் கஸ்தூரியார் வீதியால் இந்துக்கல்லுரிக்கு நடந்து செல்லும்போது என்னுடன் வந்த தந்தையார், ” இவர் நமது ஊரைச்சேர்ந்தவர் (நயினாதீவு) என்றார். அதைப்பிற்காலத்தில் ஜீவா, தனது பெற்றோரில் ஒருவர் நயினாதீவென உறுதி செய்தார். மாணவப்பருவத்தில் யாழ்ப்பாண வாசிகசாலைகளில் மல்லிகையை வாசிப்பேன். உள்ளடக்கத்தின் முகப்பிலிருந்த பாரதிபாடல் எனக்குள் ஒவ்வொருமுறையும் ஒரு புன்முறுவலை உருவாக்கும்.பிற்காலத்தில் பல்கலைக்கழகம், தென்னிலங்கை மற்றும் இந்தியா என எனது வாழ்க்கை திசைமாறியதனால், மல்லிகையுடனான தொடர்பற்றுப் போய்விட்டது. அவுஸ்திரேலியாவில் நண்பர் முருகபூபதியின் தொடர்புகளினால் டொமினிஜீவாவின் பிரத்தியேக வாழ்க்கை பற்றியும் அறிய முடிந்தது. நானும் சில ஆக்கங்களை மல்லிகையில் எழுதினேன்

எஸ்.பொ, டொமினி ஜீவாவை சென்னையில் கவுரவித்தபோது அங்கும் சந்தித்தேன். அப்பொழுது, இருவருக்கும் இலங்கையில் ஒருகாலத்தில் ஏற்பட்ட முரண்பாடுகளின் சமாதான ஒப்பந்தமாக அந்த விழா எனக்குத் தெரிந்தது. நண்பர் முருகபூபதி 2011 இல் சர்வதேச தமிழ் எழுத்தாளர் மகாநாட்டைக் கொழும்பில் உருவாக்கியபோது அந்தச் சமாதானம், திருகோணமலையில் கடற்படைக் கப்பலுக்கு கண்ணிவெடிவைத்தபோல் உடைந்தது. அந்த மகாநாடே டொமினிக்ஜீவாவின் வேண்டுகோளின் பேரில்தான் தொடங்கப்பட்டதாக முருகபூபதி கூறியதும் இங்கு நினைவுபடுத்தல் வேண்டும். அந்த மகாநாட்டின் பின்னர் ஜீவாவை பலதடவை சந்தித்திருக்கின்றேன். கனடா இலக்கியத்தோட்டத்தினரின் இயல்விருது அவருக்கு கொழும்பில் வழங்கப்பட்டபோது, யாழ்ப்பாணத்தில் நின்ற நான் அங்கு வந்து கலந்து கொண்டேன்.

2010 இல் முருகபூபதியுடன் இலங்கை சென்றபோது எனது வண்ணாத்திக்குளம் நாவலின் இரண்டாவது பதிப்பை அச்சிட அவரிடம் கொடுத்தேன்.

எனக்கு அவரை நன்கு பிடித்தமைக்கு முக்கிய காரணம்: யாழ்ப்பாணச் சாதியமைப்பிற்கு தொடர்ந்து தலை வணங்காது அதற்கு எதிராகப் பேனையால் போராடியவர். அதேநேரத்தில் பல்வேறு சாதியினரை தனது நண்பர்களாக வைத்திருந்தவர் என்பது முருகபூபதியால் எனக்குத் தெரிந்த கேள்வி ஞானம் மட்டுமே.
ஆனால், பிற்காலத்தில் அங்கு நான் பார்த்த அரசியல் சூழலில் அவரை நினைவில் வைத்திருப்பதற்கு மற்றும் ஒரு காரணமும் இருந்தது. அதையே ஞானசேகரனிடம் சொல்லத்தயங்கினேன்

டொமினிக்ஜீவாவை பலமுறை நான் சந்தித்திருந்தாலும் பசுமரத்தாணியாக மனதில் பதிந்திருக்கும் ஒரு சந்தர்ப்பம் முக்கியமானது. போர் முடிந்தபின்னர் 2009 ஜுலையில் இலங்கை சென்றபோது உடன் வந்திருந்த எழுத்தாளர் ராஜேஸ்வரி பாலசுப்பிமணியத்துடன் மல்லிகை ஜீவாவை அவரது அலுவலகத்தில் சந்தித்தோம்.

” எதற்காக யாழ்ப்பாணத்தை விட்டு கொழும்பு வந்தீர்கள்..?” என்ற கதையைக் கேட்டபோது, ” தனக்கு விடுதலைப்புலிகளின் உளவுத்துறையில் இருந்து அவசரமாக வந்து சந்திக்குமாறு அழைப்பு வந்தது. அதனாலேயே கொழும்பு வந்தேன்.” என்றார்

அப்பொழுதான் டொமினிக் ஜீவாவின் அரசியல் விவேகம் எனக்குப் புரிந்தது. இவ்வளவிற்கும் அவர் அரசியல் விஞ்ஞானத்தில் வெளிநாட்டில் கலாநிதி பட்டம் பெற்றவரில்லை. குறைந்த பட்சமான கல்லுரிப்படிப்பும் அவருக்கில்லை. ஆனால், தமிழ்த் தேசிய அரசியலை அடையாளம் கண்டு, அதனிடமிருந்து விலகி இடதுசாரியாகவே இருந்திருக்கிறார். பின்பு ஆயுத அரசியலை அடையாளம் கண்டு அவர் ஒதுங்கியதும் எனக்கு மிகப்பெரிய ஆச்சரியம்.
இப்படி அவர் நடக்க என்னதான் காரணம்…? அவரது இடதுசாரி அறிவா அல்லது எழுத்தாளராக இருந்ததால் படித்த நூல்களில் பெற்ற அறிவா…?

இவைகள் இரண்டும் இருந்தவர்கள் பலர் அரசவைப் புலவர்களாகவும், தணிக்கை அதிகாரிகளாகவும் கைகட்டி சேவகம் செய்தார்களே…?

டொமினிக் ஜீவாவிடம் இவை எ ல்வாவற்றிற்கும் மேலாகச் சுயநலமற்ற நேர்மை இருந்துள்ளதே காரணம் என நினைக்கிறேன்.

டொமினிக் ஜீவாவை சந்தித்தபோது அவருக்கு நினைவு மறதி வருவதைப் புரிந்துகொண்டேன். ஆனாலும் ஜெயகாந்தன் கால்நூற்றாண்டுகளுக்கும் மேலாக எழுதாதபோதிலும் சமூகத்தில் உதாரணமாக வாழ்ந்தார்.

முக்கியமாக சமூகப்பரிணாமத்தில் நத்தையாக ஊரும் தமிழ்ச்சமூகத்திற்கு , காய்க்காத பூக்காதபோதிலும் வழிகாட்டி மரங்களாக டொமினிஜீவா போன்றவர்கள் பல்லாண்டு வாழவேண்டும். அவரைப்பற்றி அப்பொழுது நாங்கள் எழுதும்போதும், பேசும்போதும் இளையசமூகத்தில் சில அசைவுகளையும் திருப்பங்களையும் உருவாக்கமுடியும் என்பதால் அவர் நீடுழி வாழவேண்டும்.
—0—

Posted in Uncategorized | 2 பின்னூட்டங்கள்

சதைகள் – சிறுகதைகள்

சதைகள் – சிறுகதைகள்

காவியங்கள் எல்லாம் காமம் காதலும் பற்றியவை. இவை மூளையின் ஒரே பகுதியான ரெம்போரல்(Temporal lobe) பகுதியில் இருந்து உதயமாகின்றன. இராமாயணம் சீதை மேல்கொண்ட காமத்தின் விளைவு. மகாபாரத்தில் நேரடியான காமம் போருக்குக் காரணமற்ற போதிலும் தேவைக்கதிமாக அங்குள்ளது. ஐந்து ஆண்களின் மனைவியான சித்தரிப்பு இதையே நமக்குணர்த்துகிறது. இவற்றை நாம் ஏற்றுக்கொள்ளாது அவற்றை மதபீடத்தில் வைத்துவிடுகிறோம்.

ஹோமரின் இலியட் உலகத்திலே அழகி ஹெலன் 12 வயத்துச்சிறுமியாக கடத்தப்படுகிறாள். இரண்டாவதாக மணமான பின்பு ரொய் இளவரசன் பரிசால் கடத்தப்படுகிறாள். ஓடிசியில் பத்து வருட யுத்தம். அதன் பின் கடல் பயணம் என்று வரும்போது இருபது வருடத்தின் பின்பாக குறைந்தது 40 வயதாகிய ஒடிசியஸ் பிச்சைக்காரனாக வேடமிட்டுவரும் ஓடிசியசை அவனது மனைவி பெனிலெப்பிக்குத் தெரியவில்லை. அவனைச் சோதிப்பதற்காக அவர்களது கட்டிலை வேலையாளை நகர்த்தும்படி கேட்கிறாள். அவர்களது கட்டில் நிலத்தில் இருந்து வளர்ந்த ஒற்றை ஒலிவ் மரத்தைக் கொண்டு செய்யப்பட்டது. அந்த மரத்தையே மத்தியில் காலாக கொண்டது. எனது படுக்கையை யார் நகர்த்தமுடியும் என்கிறான் ஒடிசியஸ். வந்தது ஒடிசியஸ் என்பதை பெனிலெப்பை புரிந்து கொள்கிறாள். இருபது வருடங்கள் மறுமணம் முடிக்கத் தயாராக இருந்த மற்றவர்களைப் புறக்கணித்து பெனிலெப்பை காத்திருக்கிறாள். கட்டில் நகர்த்த முடியாதது, பெனிலெப்பையின் அசைக்கமுடியாத காதலையை மட்டுமல்ல அவர்களது காமத்தையும் காட்டுகிறது

காவியங்கள், காதலையும் காமத்தையும் பேசியளவு நவீன தமிழ்நாவல்களில் காணமுடியவில்லை. தமிழில் ஜி நாகராஜனும் ஜானகிராமனும் ஓரளவு பெண்களைப் புரிந்து கொண்டவர்கள். எஸ். பொன்னுத்துரை, சாருநிவேதிதா போன்றவர்கள் காதலையும் காமத்தையும் ஆண்குறி பெண்குறியில் கொண்டு வைத்துவிட்டார்கள். தீயில் எஸ்பொவின் வர்ணனை எனக்கு வயிற்றைக் குமட்டியது. அதேபோல் சாரு, தூசணவார்தைகளைப் பாவித்து ஒரு சிறுகதை எழுதுகிறார். இந்த மொழியைப் பாவித்து யாழ்ப்பாணத்தில் இருந்து வரும் சொல்புதிதிலும் ஒருவர் எழுதியிருந்தார்.காமம், ஆண் பெண்குறிகளில் இல்லை. இருப்பது எமது தலையிலே, சிற்பிக்கு உளி தேவைப்படுவதுபோல.

காமத்தை DS லாரன்ஸ் ஆன்மீகமாக்கியவர். நாற்பது வருடங்களுக்கு மேல் அவரது புத்தகம் சாட்டலிஸ் லவர் தடைசெய்பட்டிருந்தது. சமீபத்தில் படித்த புத்தகங்களில் கபிரியல் மார்கஸின் “லவ் இன் இன் த கொலரா ரைம்“ பிடித்தது. ((Love in the Time of Cholera is a novel by Colombian author Gabriel García Márquez

தமிழ் இலக்கியப்பரப்பில் நுணுக்கமான காம இலக்கியம் வராததுதற்கு என்ன காரணம் என்றால் எமது சமூகத்தில் ஆண் பெண் உறவில் சமத்துவமில்லை. ஒரு நாளுமே அறிந்து பழகாத ஆணைத் திருமணம் செய்யும் பெண்ணின் மனத்தில் எவ்வளவு அச்சம், தயக்கம், ஏன் சந்தேகமே இருக்கும்? அவற்றால் முதலிரவு மட்டுமல்ல பிற்பாடு நடக்கும் உறவுகள் கூட இரண்டு சமமற்றவர்களுக்கு காமம் உச்சத்தில் வெளிப்படாது என்பதற்குப் பல ஆதாரங்கள் மருத்துவத்தில் உள்ளது. மனிதர்கள் பரிணாமத்தில் ஒரு நன்மையைப் பெற்றிருக்கிறார்கள். என்ன தெரியுமா? மிருகங்களில் பெண்மிருகம் உச்சத்தை அடையும்போது மட்டுமே முட்டை வெளிவரும். அதன் பின்பு கருக்கட்டம். ஆனால் அப்படியான உச்சமில்லாமலே மனிதர்களில் அதாவது பெண்களில் மாதமொருமுறை முட்டை வெளியேற்றம் நடக்கும். இதனால் மனித உயிர்கள் தொடர்ந்து பெருகுகிறது.

இலக்கியம் எழுதப்போய் உயிரியல் வந்துவிட்டது. காமத்தை நுட்பமாக எழுதுவதற்கு ஒரு எழுத்தாளர் அதுவும் இலங்கையில் உருவாக முடியும் என்ற நம்பிக்கையைத் தரும் கதையொன்று படித்தேன்.

“சதைகள்“ என்ற சிறுகதைத்தொகுப்பில் “அசங்க“ எனும் சிறுகதை மிகவும் நுண்மையாக காமத்தைப் பேசுவது. இங்கு மனத்தில் எழும் காமம் எப்படி அலைக்களிக்கறது. திருமணமான பெண்ணைக் காதலிக்கும்போது இங்குக் காமத்தில் ஒரு சம உரிமை வந்து விடுகிறது. முக்கியமாகப் பெண், அதிக உரிமையுடன் இந்த உறவை முன்னேக்கி செலுத்தமுடியும். அதே வேளையில் நான்கு சக்கரத்திற்கும் பிரேக்கை போட்டு ஆணை உறவில் இருந்து கழட்டமுடியும். அப்படியான உறவில் அசங்காவின் பெண்குழந்தையும் அவளது பூனைக்குட்டியும் இந்த உறவில் பிறேக்குகளாக வருவதும் மிகவும் கச்சித்தமானது. இந்தக் கதையில் விரசமற்ற காமம் வெளிப்படுகிறது

சதைகள் என்ற அனோஜனினன் சிறுகதைத் தொகுப்பைப் படித்தபோது சில கதைகள் எனக்குப் பிடித்தன. அவற்றில் சிற்றப்பா குடும்பம் என்பது புலம் பெயர்ந்தவர்கள் இலங்கை வரும்போது நடந்து கொள்ளும் முறையைக் கண்ணாடியாக காட்டியிருந்தது. பிரித்தானியர்களிடமிருந்து சுதந்திரம் பெறுவதற்கு போராடிய ஐரிஸ் மக்கள் தங்களைக் கண்ணாடியில் பார்த்துக் கொள்ளவேண்டும். அதாவது உங்களது விடயங்களைத் திருத்திக் கொள்ளவேண்டுமென்றார் அயர்லாந்து நாவலாசிரியர் ஜேம்ஸ் ஜொய்ஸ். அது போல் புலம்பெயர்ந்தவர்கள் எல்லோரும் படிக்கவேண்டிய சிறுகதை இது.

வேறையாக்கள் என்ற கதை, யாழ்ப்பாணத்து சாதிப் பிரிவினையை எதுவித ஆக்ரோசமுமற்றுக் காட்டுவது. இதுவரைக்காலமும் முற்போக்குவாதிகள் எழுதியதிலிருந்து வேறுபட்டது. எழுத்தாளன் சமூகம் என்ற நீர்பரப்பில் ஒரு கல்லைப் போட்டு அலையை ஏற்படுத்துவான். போராளி தண்ணீரை இறைக்க முற்படுவான்.

நமது நாட்டில் உறவுக்குள் நடக்கும் திருமணங்கள் எங்வளவு கேவலமானது என்பதைக் (Incest)காட்டுகிறது. வேறுசாதியில் திருமணம் முடிக்க கூடாது, ஆனால் உறவுக்குள் நடந்த திருமணம் ஊனமான குழந்தையை பரிசாக்குகிறது.

எமது போலித்தனத்திற்கு செருப்பால் அறைந்தது போன்று இல்லையா?

சதைகள் என்ற முகப்பின் கதை பழைய பாணி. ஆனால் எழுதியவிதம் நன்றாக உள்ளது.

அனோஜனின் கதைகளில் உட்கருக்கள், மனித ஆசைகள் அவற்றுடன் போலியற்று அதேவேளையில் சமூகப் பொறுப்பாக வாழ்வதும் ஒன்றுக்கொன்று முரணானவையல்ல என்பதும் எந்த இடத்திலும் இனவாதம் பேசாததும் எனக்குப் பிடித்திருந்தது.

Posted in Uncategorized | 2 பின்னூட்டங்கள்

கமலி பன்னீர்செல்வம் அவர்களின் முகநூல் பக்கத்திலிருந்து…..

பிள்ளை தீட்டு

“பிள்ளைத்தீட்டு” கதையில் ஜமீல் என்பவன் தனக்கு இலங்கை ராணுவத்தில் வேலை கிடைத்த சந்தோஷ செய்தியை மனைவி ஆயிஷாவிடம் பகிர்கிறான். அவள் இங்கு நாம் சுகமாக இருக்க எதுக்கு சண்டை பிடிக்கனும் என்கிறாள். இயக்கத்தவர்கள் ஒரு நாளில் எல்லாவற்றையும் பிடுங்கி வெளியே துரத்தியதை மறந்துவிட்டாயா நான் சேரபோகிறேன் என்கிறான். அப்படின்னா என்ன கொண்டுபோய் நாகலிங்கண்னே வீட்டில் விட்டுட்டு போங்க நானும் பிள்ளையும் நீங்க வரும்வரை அங்கே இருக்கோம் என்கிறாள். நாகலிங்கண்னே பெயர் கேட்டவுடன் ஜமீல் சோர்வுடன் அமர்ந்து பின்னோக்கி பார்க்கிறான்.

ஜமீலும் நாகலிங்கமும் வியாபார நண்பர்கள். இனக்கலவர காலகட்டங்களிலும் இருவரின் நட்பும் தொடர்கிறது. நிறைமாத கர்பிணியான ஆயிஷாவை நாகலிங்கம் பொறுப்பில் விட்டு கொழும்பு செல்கிறான் அவசரவேலையாக.

அவன் சென்றபின் ஆயிஷாவுக்கு பிரசவ வலி எடுக்க நாகலிங்கமும் அவன் மனைவியும் ஆஸ்பத்திரி சேர்த்து ஆண் குழந்தை பெறுகிறாள். நாகலிங்கம் மனைவி செல்வராணி அருகிருந்து எல்லாம் செய்கிறாள். யாழ்ப்பாணத்தில் இருக்கிற முஸ்லீம்கள் அனைவரையும் இயக்கம் வெளியேற்றுகிறது என்ற தகவலை நாகலிங்கம் சொல்ல அதிர்ச்சியடையும் செல்வராணி அதுகள் எங்கே போகும் பிறப்புறுப்பில் கத்தி வச்ச பிள்ளை அசைய கூட முடியாது என்று பதறுகிறாள்.

நான் கார் கொண்டு பின்பக்கமாக வருகிறேன். நம் வீட்டுக்கு கூட்டி போவோம் இங்கிருக்க வேண்டா வர்றியாமா என்று ஆயிஷாவை கேட்க நீங்களும் அண்ணணும் எங்க கூப்பிட்டாலும் வருகிறேன் என்கிறாள்.

கார் கொண்டுவர காரில் கூட ஏற சிரமப்படும் ஆயிஷாவை தூக்கி காரில் படுக்கவைக்க நாகலிங்கம் கை பிசுபிசுப்பாகிறது. பிள்ளைத்தீட்டு என்று கைகளை கழுவிக்கொண்டு காரை ஒருவாறு மறைத்து சுற்றி வீட்டையடைகிறார். என்னால் உங்களுக்கு எவ்வளவு கஷ்டம் எனறு ஆயிஷா மருகுகிறாள்.

பத்திய சமையல் கொடுத்து செல்வராணி கவனித்துகொள்ள இயக்கத்துக்கு அக்கம்பக்கம் மூலம் செய்தி கசிகிறது.

இயக்கத்தில் இருந்து வந்த ஆட்கள் நாகலிங்கத்திடம் அவரை வெளியேற்ற வேண்டும் என சொல்ல இந்த பிள்ளைக்கு பிறப்பு வாசலில் கத்தி வச்சிருக்கு எழுந்து நிற்க கூட முடியாது என்று சொல்லும் போதும் முடியாது வெளியேற்றியே ஆகவேண்டும் இயக்கத்தின் கட்டளை என்கிறார்கள்.

ஆர்மிகாரனை விட கொடுமையா இருக்கு என்று செல்வராணி முணுமுணுக்க ஆயிஷாவை சோதனையிட வேண்டும் ஐநூறு ரூபாய் பணமும் மாற்று துணி மட்டும் தான் எடுத்து செல்ல வேண்டும் நகை எதுவும் கொண்டு போக கூடாது என்று ஆயிஷாவை சோதனையிட இயக்கத்தின் பெண் உறுப்பினர்கள் நெருங்க பிள்ளை பெற்று வந்திருக்கா தீட்டு தான் வழியுது சோதனை செய்யுங்கோ என செல்வராணி எரிச்சலுடன் சொல்ல சரி கிளம்புங்கோ என்கிறார் ஆயிஷாவிடம்.

என்னை நம்பி விட்டிருக்கான் நானே பத்திரமா சேர்த்துடுறேன் என வியாபாரத்துக்கு எடுத்து செல்லும் லாரியில் சாக்கு விரித்து அதன்மேல் துணி விரித்து ஒரளவு பாதுகாப்பாக ஆயிஷாவையும் குழந்தையையும் படுக்க வைக்கிறார்கள் நாகலிங்கமும் செல்வராணியும்.

ஆயிஷாவின் தந்தை வீடு மதவாச்சியில் தெரியுமாதலால் அங்கு செல்கிறார் நாகலிங்கம். லாரியை கண்டதும் ஓடிவரும் ஜமீல் அண்ணே என்று கதறுகிறான்.உன்ற ஆயிஷாவும் பிள்ளையும் பத்திரமா வந்திருக்காக என்று சொல்ல ஆயிஷா என்று கத்திகொண்டே ஜமீல் லாரி பின்பக்கம் ஏறுகிறான்.

நாகலிங்கம் நான் போகவேண்டும் இந்தா லாரி சாவி பிடி இனி லாரி உன்னுது தான் என சொல்ல அண்ணே இது இல்லாம எப்படி நீங்க வியாபாரம் செய்ய என கேட்க எனக்கு ஊரில் வீடு இருக்கு உனக்கு வீடு வாசல் இல்லை உன் பிள்ளைக்கு என்ற பரிசா இருக்கட்டும் என விடைபெறுகிறார்.

ஆயிஷா என்னங்க யோசனை ஆர்மி போவ தான் போறீகளா என கேட்க இல்லை என்கிறான்.

கலவையான உணர்வை கொடுத்து கலங்கவும் யோசிக்கவும் வைத்த கதை.

இலங்கை தமிழ் நடையில் “மலேசியன் ஏர்லைன் 370” – சிறுகதை தொகுப்பு – ஆசிரியர் நடேசன்.

Posted in Uncategorized | பின்னூட்டமொன்றை இடுக

பாரதி பள்ளியின் நாடகவிழா .


பங்குபற்றிய மாணவர்கள்

பாரதி பள்ளியின் நாடகவிழாவிற்குச் சென்றபோது, மீண்டும் என்னை ஒரு சிறுவனாக நினைத்து சிறுவர் நாடகங்களை அனுபவித்து நினைவோடையில் நீந்த முடிந்தது. ஒருவிதத்தில் நாங்கள் சிறுவயதில் அனுபவிக்காத விடயங்கள் என்பதில் பொறாமை மதியத்து நிழலாக மனத்தில் படிந்தது. பிற்காலத்தில் அவுஸ்திரேலியா வந்தபின்பு ஆங்கிலத்தில் பார்த்து, படித்து சிறுவர் இலக்கியங்கள், நாடகம் மற்றும் சினிமாவை புரிந்து கொண்டபோது ,எமது நாடுகளில் முக்கியமாக தமிழ்மொழியில் வறுமைக்கோட்டின்கீழ் கவனிப்பாரற்ற ஒரு துறையாக உணர்ந்தேன். அதனால் பல முறை மனத்தில் ஏக்கம் ஏற்பட்டது.

மொழி என்பது ஒரு இனத்தின் சகல பிரிவில் உள்ளவர்களிடமும் உரையாட ஏற்பட்ட ஊடகம். அதன் வாயிலாக எமது குழந்தைகள், சிறுவர்கள் என்பவரிடம் அறிவுரீதியாக உரையாடத் தயாராக இல்லாத சமூகமாக நாம் இருப்பது ஒரு குறையாக எமது மொழி விற்பனர்களுக்குத் தெரியவில்லையா? கோடிக் கணக்கில் பணம் புரளும் திரைப்படம், பத்திரிகை ,தொலைக்காட்சி என்ற ஊடகச்சந்தைக்கு உரிமையானவர்கள் எமது மக்கள். இந்த ஊடகவெளியில் சிறுவர் இலக்கியம், சிறுவர் நாடகம், மற்றும் சினிமாவிற்கு வெளியற்றுப்போய்விட்டதே? குறைந்த பட்சம் சிறுவர்கள், குழந்தைகளை அள்ள அள்ளக் குறையாத பொருளாதார சந்தையாக நினைக்கமுடியவில்லையா? ஆங்கிலத்தில் ஹரிபொட்டர் போன்றவற்றைத் தயாரித்து எவ்வளவு பொருள் குவிக்கிறார்கள்?

மெல்பேனில் மாவை நித்தியானந்தனின் உழைப்பில் உருவாகிய நாடகவிழாவிற்குச் சென்றபோது அது ஒரு தீப்பொறியாகத் தெரிந்தது. ஆனாலும் இது பாரதி பள்ளியின் மெல்பேனுக்கு மட்டுமே சொந்தமானது.

நான் பார்த்த பல நாடகங்களை லயித்து என்னால் அனுபவிக்கமுடிந்தது. சிறுவர்களின் நாடகத்தைப் பார்க்கும்போது, நாங்களும் சிறுவர்களாகும் நனவோடை உணர்வு ஏற்படுகிறது. அதேநேரத்தில் அங்கு ஒரு உயர்வான மனித விழுமியம் முன் வைக்கப்படுகிறது. நித்தியானந்தன் பேசும் போது சிறுவர் நாடகங்களில் சிலரைத் தேர்ந்தெடுத்து நடிக்கவைக்கும் வழக்கமான முறைக்கு மாறாக, சகலரையும் அதாவது 500 மாணவர்களையும் நாடகத்தில் ஈடுபடுத்தியதாகக் குறிப்பிட்டது எனக்கு அசுர சாதனையாகத் தெரிந்தது.

சிறுவர் நாடகம் என்பது இலகுவானது அல்ல. அவர்களை நெறிப்படுத்துவது மட்டுமல்ல; தமிழை இரண்டாம் மொழியாகக் கற்கும் அவுஸ்திரேலியாவில் அந்த மொழியை மேடையில் பேச வைப்பது என்பது பிரமிப்பான விடயம். நாடகங்களை நெறிப்படுத்தியவர்கள் பாராட்டுக்கு உரியவர்கள்.

பணம் பற்றிய அறிவைச் சிறு வயதில் வளர்ப்பதற்கு அவுஸ்திரேலிய வங்கிகளில் டொலர் மேற் (Dollar Mate) எனக் குழந்தைகளுக்கு ஒரு சேமிப்பு திட்டமிருக்கிறது. அதேபோல் குழந்தைகளுக்கும், சிறுவர்களுக்கும் இந்த நாடகப்பங்கேற்பு ஒரு விதமான சிறுவயதின் சேமிப்பு. மனிதர்களுக்கு வாய் மொழி எவ்வளவு அவசியமோ அதற்கு மேல் உடல் மொழி அவசியமானது. மொழி தெரியாத நாடுகளிற்குச் செல்லும்போதும், மற்றும் மிருகங்களுக்கு வைத்தியம் செய்யும் என்னைப் போன்றவர்களுக்கும் இந்த உடல் மொழியின் முக்கியத்துவம் தெரியும். மேடை நாடகத்தில் சிறுயதில் தங்களை வெளிப்படுத்தும் குழந்தைகள் பிற்காலத்தில் எந்த இடத்திலும் தங்களது திறமைகளை வெளிப்படுத்த முடியும். திறமைகளை எந்தக் கூச்சமுமின்றி வெளிப்படுத்துபவர்களைக் கொண்ட சமூகமே, சமூகப்பரிமாணத்தின் உச்சத்தை அடையும்.

ஆரம்பக் காலத்தில் மெல்பேன் பொது நிகழ்வுகளில் சிறுவர்களை, பெரியவர்களது பிரச்சனைகளைப் பேசவைத்து நாடகம் போட்டதைப் பார்த்து எனக்குள் வருத்தமடைந்தேன். அதைச் சிறுவர் நாடகமென நினைத்து குதூகலமடைந்து கைதட்டியவர்களையும் பார்த்தேன்.

மேற்கு நாடுகளில்கூட சிறுவர் இலக்கியம் தாமதமாக 18 ம் நூற்றாண்டில் வந்தது. ஆரம்பத்தில் பெரியவர்களது வாய்வழி கிராமியக் கதைகளே அவர்களுக்குச் சொல்லப்பட்டது. அக்காலத்தில் குழந்தைகளுக்கு பெரியவர்களாக பயிற்சியளிக்கும் நோக்கம் இருந்தது. ஆனால் தற்போது குழந்தைகளை மற்றும் சிறியவர்களை அவர்களது நிலையிலே வைத்துக் கதை சொல்லவேண்டுமென்பது முக்கியமாகிறது

ஆரம்பக்காலத்தில் கிறிம் பிறதேர்ஸ் (Grimm Brothers) என்ற சகோதரர்கள் ஜெர்மன் மற்றும் ஸ்கண்டிநேவியா போன்ற இடங்களுக்குச் சென்று அங்கு வாழ்ந்த கிராமிய மக்களின் வாய்மொழிக் கதைகளை சேகரித்தார்கள். அவர்களது அயராத உழைப்பே சிண்டரில்லா (Cinderella), சிலிப்பிங் பியூட்டி((Sleeping Beauty, சினோ வைட் அன்ட் செவின் டுவாவ்ஸ் (Snow White and the Seven Dwarfs)) என்ற உலகப் புகழ்பெற்றவை. பிற்காலத்தில் தொடர்ச்சியாக பலர் வாயிலாக சிறுவர் இலக்கியம் வெளிவந்தது. வால்ட் டிஸ்னியின் தயாரிப்புகள் உலகின் மூலை முடுக்கெல்லாம் செல்கின்றன.

ஆரம்பக்காலத்தில் இந்தியாவில் கிராமிய கதைகளாக இருந்தவை ஜாதகக் கதைகள். இவை பௌத்த இலக்கியத்திற்குள் அடக்கப்பட்டபோதும் மிருகங்களை முன்வைத்து மனித விழுமியங்களை நிலை நிறுத்த உலகில் முதலாவதாக உருவாகியவை. புத்தருக்கு முன்பானவை. இவற்றின் அடியொற்றியே ஈசாப் நீதிக்கதைகள், அதன் தொடர்ச்சியாக டிஸ்னி வேள்ட் மிக்கி மவுஸ் போன்றன உருவாகின.

இலக்கியம், நாடகம் மற்றும் சினிமாவை நாம் உணர்வுரீதியாக மட்டும் அணுகுவது ஏற்றதல்ல. நமது நண்பர், ஊர், மொழியென்ற வரைவுகளுக்கு அப்பால் பார்க்கவேண்டும் சிறுவர் இலக்கியம், நாடகம் தற்போது இப்படித்தான் இருக்கவேண்டும் என வரையறுக்கப்படுகிறது அதன்பிரகாரமே பாரதிபள்ளியின் நாடகங்களைப் பார்த்தேன்

1) சிறுவர்கள் அல்லது மிருகங்கள் மட்டுமே பாத்திரமாக இருக்கவேண்டும்

2) கதை அமைப்பு மிகவும் எளிதாகவும் ஒரு நோக்கத்தை மட்டும் அணுகுவதாகவும் நிச்சயமாக மகிழ்ச்சியான முடிவுகளைக் கொண்டதாகவும் இருக்க வேண்டும்

3) கதையின் உள்ளமைப்பு ஒரு இலகுவான கற்பித்தலை நோக்கிய நிரந்தரமான முடிவுகளைக் கொண்டதாக இருக்கவேண்டும்

3) இலகுவாகச் சொல்லக்கூடிய சரளமான மொழியில் இருக்க வேண்டும்

4) காட்சி வடிவமாக, ஓவியமாக வெளிப்படுத்தக்கூடியதாக இருக்கவேண்டும்

5) குழந்தைகள் இலக்கியத்தில் ஒரு மாயத்தோற்றம்( Fantasy) இருக்கும். மற்றைய மொழிகளில் இத்தகைய பல படைப்புகள் உள்ளன.

இப்படியான விதிகளுக்கு உட்பட்டே குழந்தை நாடகம், சினிமா, இலக்கியம் இருக்கவேண்டும்.

Posted in Uncategorized | 1 பின்னூட்டம்

மலேசியன் ஏர்லைன் 370 – ஆசிரியர் நடேசன்

புத்தகம் பற்றி ஒரு பார்வை by kamaliswaminathan.blogspot.com

“மலேசியன் ஏர்லைன் 370” சிறுகதைகளின் தொகுப்பு. நடேசன் எழுதியது. மலைகள் வெளியீடு. இலங்கையில் இருந்து புலம்பெயர்ந்து ஆ(வு)ஸ்திரேலியாவில் கால்நடை வைத்தியராக பணியாற்றிய எழுத்தாளர் அவரது பார்வையில் இலங்கையையும் அவர் பணிபுரிந்த அவர் சென்று பார்த்த இடங்களையும் பற்றிய அனுபங்களையும் அழகாக தொகுத்திருக்கிறார்.

இலங்கை தமிழர்கள் என்ன தான் சொந்த மண்ணை விட்டு வெளியேறி மற்ற நாடுகளில் குடியுரிமை பெற்று வசதியாக வாழ்கின்ற போதும் தங்கள் மண்ணை மக்களை பிரிந்த வேதனையை சுமக்கவே செய்கிறார்கள். சிங்களவர்கள் எல்லாரையும் எதிரியாகவும் இயக்க்கத்தவர் எல்லாரையும் கடவுள் போலவும் பார்க்கும் மனிதர்களை நோக்கி தமது அனுபவங்களை சொல்லிவிட்டு எந்த நியாயமும் கேட்காமல் வாசிப்பவரின் பார்வைக்கே சில கதைகளில் விட்டு விடுகிறார் ஆசிரியர்.

ஆஸ்திரேலியா சென்று செட்டிலாகிவிட்ட ஒருவர் இலங்கையில் போர் முடிவுக்கு வந்த பின் சொந்த மண்ணை பார்க்க நண்பருடன் வருகிறார். அப்போது இயக்கத்தை சேர்ந்தவருக்கும் அவருக்கும் நடக்கும் உரையாடலின் ஒரு பகுதி

“போருக்கு பிறகு நிலைமை எப்படி? என்றேன்

என்னத்தை சொல்ல மக்கள் உயிர் வாழ்கிறார்கள். உணவுக்காக மட்டும் தான் வாயை திறக்கிறார்கள். மலஜலம் கழிக்கும் இடத்தில் கூட ராணுவம் நிற்கிறது எனச்சொல்லிய போது முகத்தில் சோகம் தெரிந்தது.

இந்த மாதிரி தான் வன்னியில் விடுதலைப்புலிகள் காலத்திலும் மக்கள் வாழ்ந்தார்கள். இது புதிய விடயம் இல்லையே என்றேன்.

சிறிது நேரம் மௌனமாக இருந்தவர் பிறகு அவரை மவுனத்தை கலைத்தார்.

“ விடுதலைப்புலிகள் காலத்தில் மக்கள் கஷ்டங்களை அனுபவித்தார்கள்தான். அதை ஏற்றுகொள்கிறேன். அப்போது விடிவு வரும் என்ற எதிர்பார்ப்பு இருந்தது, கஷ்டம் தெரியவில்லை ஆனால் இப்போது எதிர்காலத்தை நினைக்காமல் கஷ்டத்தை அனுபவிக்கிறோம்.

இதெல்லாம் மனம் சம்பந்தப்பட்ட விடயம்.. விடுதலைப்புலிகள் ஆட்சியில் தமிழ்ப்பிரேதசங்களில் பதினைந்து வருடங்கள் மக்கள் வாழ்ந்திருக்கிறார்கள். கட்டாய வரிகள், கட்டாய ஆட்சேர்ப்பு, தண்டனைகள் எனக் கொடூரமாக இருந்தது. உடலுறுவுக்கு மட்டும் வரிவிதிக்காமல் மற்ற எல்லாவற்றுக்கும் வரி விதித்தார்கள் என்று வன்னியில் இருப்பவர்கள் சொன்னார்கள்.

அப்படி செய்ய காரணம் தமிழ் ஈழத்திற்கு அதிகமானவர்கள் தேவை என்பதாலாகும் எனச் சொல்லிவிட்டு நீங்கள் விடுதலைப்புலிகள் எதிர்ப்பவரா?

நான் விடுதலைப்புலிகள் போராட்ட வழி முறைகளை மட்டுமல்ல இலங்கையில் பிரிவினையும் எதிர்ப்பவன்.

நீங்கள் சிங்களவர்களை நம்புகிறீர்களா?

நம்புவது நம்பாதது இங்கே விடயமல்ல. இந்த நாடு பிரிந்து வாழ சர்வதேசம் அனுமதிக்காது. இந்த பிரிவினை போராட்டம் ஒடுக்கப்படும் போது மக்கள் அநியாயமாக அழிவார்கள்.. என்று நீளும் உரையாடலின் பின் இருக்கும் உண்மை யோசிக்க வைக்கிறது.

இது போல இயக்கத்தால் தற்கொலைப்படைக்கு தயாராகும் ஒரு சிறுவனை பற்றிய கதை படித்த போது துக்கம் மனதை பிசைய அசுவாசம் அடையும் வரை புத்தகத்தை மூடி வைத்துவிட்டேன். புலிகளால் ஒரே இரவில் வெளிய்ற்றப்பட முஸ்லீம்கள் அனுபவத்தில் மிளிரும் கதை தொட்டிருக்கும் ஆழமும் அனாயசமானது.

சிங்கள ராணுவத்தில் பணிபுரியும் ஒருவன் ஒரு பெண் மீது கொண்ட மோகத்தால் செய்யும் செயல்கள் அதனால் அவள் இறுதியில் புலிகளால் துப்பாக்கி சூட்டுக்கு இரையாகி கயிற்றில் நாற்சந்தியில் துரோகிக்கு தண்டனை என்ற வாசகத்துடன் மரத்தில் கட்டி வைக்கப்பட்டிருக்கும் கதை இரண்டு திமிர் எடுத்த போராட்ட குழுக்களுக்கிடையே அப்பாவியாக உயிரை விட்ட பெண்ணின் கதையை பேசுகிறது.

இயக்கம் போராட்டம் தாண்டி அவர் வாழ்வில் நடந்த சிறு சிறு அனுபவங்களை கோர்த்திருக்கிறார். மனநோயாளி ஒருவன் அவர் மருத்துவமனையில் புகுந்து தொலைபேசியை கையில் வைத்து கொண்டு செய்யும் செயல்கள் அவனை போலீசில் ஒப்படைக்க முயல அப்போது நடக்கும் நிகழ்வுகள், எமி என்கிற டீன் ஏஜ் பெண் சிறைச்சாலைகளில் இருக்கும் மனிதர்களுக்கு அன்பாக அனுப்பும் கடிதங்கள் என்று மனிதனின் மெல்லுணர்வுகளை சொல்லும் கதைகளையும், இலங்கை வட்டார மொழியில் ஆசிரியர் விவரித்திருக்கும் முறை இக்கதை தொகுப்பில் இருக்கும் பன்முகத்தன்மை எல்லாமாக தொகுப்பு நம்மை வெகுவாக ஈர்க்கிறது.

சிவப்பு விளக்கு எரியும் தெரு என்ற கதை கூட அழகாக ஆரம்பித்து அழகாக பயணித்து கடைசியில் முடித்திருக்கும் விதம் கொஞ்சம் கதையின் சுவராஸ்யத்தை குறைத்துவிட்டது. அனேகமாக கதையை ஹாஸ்யமாக முடிக்க ஆசிரியர் அந்த முடிவை எடுத்தாரா என்று தெரியவில்லை ஆனால் பட்டி மன்ற துணுக்கு தோரணம் ஒன்றை கேட்டது போல சட்டென இயல்பான ஒரு அழகிய கதையை ஏன் இப்படி என்று கேள்வி எட்டி பார்க்கிறது.

இயக்கம் பற்றிய மாற்று பார்வையை கொஞ்சம் ஆழமாக சிந்திக்க செய்கிறது இத்தொகுப்பில் இருக்கும் சில கதைகள். போர் சூழல் தாண்டிய கதைகள் காமம், காதல், அன்பு, நகைச்சுவை, அழுகை, சந்தோசம், துக்கம் என்று மனித வாழ்வியலின் அனைத்து பக்கங்களையும் கண் முன் நிறுத்துகிறது.

Posted in Uncategorized | 1 பின்னூட்டம்

வண்ணாத்திக்குளம்

தெய்வீகன்

எண்பதுகளின் ஆரம்பத்தில் சிங்கள குடியேற்றங்களினால் விழுங்கப்பட்டு “பதவியா” என்று உருமாற்றப்பட்ட தமிழ் கிராமத்தினை கதைக்கருவாகக்கொண்டு உருவாக்கப்பட்ட “வண்ணாத்திக்குளம்” என்ற நாவல் ஈழத்து இலக்கிய பரப்பிலும் குறிப்பாக ஆஸ்திரேலியாவிலிருந்து வெளியான நூல்களிலும் முதன்மையானது. நூலாசிரியர் நடேசன் அவர்கள் படைப்பாளி என்ற அணிகலனை சூடிக்கொள்வதற்கு முன்பு தாயகத்திலேயே மிருக வைத்தியராகவும் பின்னர் ஒரு செயற்பாட்டாளராகவும் – போராட்ட அமைப்புக்களுடன் நெருக்கமாக இணைந்து இயங்கியவராகவும் தன்னை பல வடிவங்களுக்குள் பொருத்தி வாழ்ந்தவர். ஆகவே அவரது அனுபவங்கள் இந்த நாவலை பிரசவிப்பதற்கு தாராளமான சிந்தனைகளை அள்ளி வழங்கியிருக்கிறது.

இந்த நாவல் மிகவும் மென்மையான கதைக்கருவைக்கொண்டது. கால காலமாக எல்லோரும் எழுதிவரும் காதல் கதைதான். ஆனால், அந்த காதல் கதையை தமிழ் – சிங்கள உறவுகளை பிரதிதித்துவப்படுத்தும் பாத்திரங்களாக முன்னிறுத்தி அந்த பாத்திரங்களை சுற்றி அரசியல் பேசுபவர்ளை உலவ விட்டு, அவர்கள் பயணிக்கும் கதைக்களங்களைக்கூட ஒருவித அரசியல் பதற்றங்கள் நிறைந்ததாக தெரிவு செய்து, தொடங்கியதிலிருந்து முடியும்வரை எந்த ஈடாட்டமும் இல்லாத ஒரு பயணமாக கொண்டு சேர்த்திருப்பதில் நடேசன் தனது முதலாவது நாவலிலேயே வெற்றிகண்டிருக்கிறார் என்றுதான் கூறவேண்டும்.
இந்த நாவலை ஆஸ்திரேலியாவுக்கு புலம்பெயர்ந்த பின்னர் எழுதியிருக்கும் நடேசன் அவர்கள், இந்த கதையில் எத்தனையோ நனைவிடைதோய்தல் பாணியிலான சம்பவங்களை இடைச்செருகி பழையவற்றை கிழறுவதற்கும் அரசியல் களங்களை ஊடறுத்து கதை சொல்லும் புள்ளிகள் எங்கிலும் பிரச்சாரம் தொனிக்கும் பல விடயங்களை நீட்டி முழக்குவதற்கும் போதுமான தளங்கள் நிறைந்து கிடக்கின்றபோதும் அவற்றையெல்லாம் வலிந்து திணித்து நாவலை சிதைத்துவிடக்கூடாது என்பதில் அவர் காண்பித்திருக்கும் பெருங்கவனம் இந்த நாவல் சிறந்திருப்பதற்கு இன்னொரு காரணம் எனலாம்.

இரண்டு மூன்று மணி நேரத்தில் வாசித்துவிடக்கூடிய இந்த நாவலின் இன்னொரு பலம் எளிய உரை நடை. கதை நடைபெறுகின்ற காலத்துடன் பொருத்தி பார்க்க முடியாத மன இயல்புகளை திணிக்கவில்லை. தீவிர புனைவுகள் – மொழிச்செறிவு கொண்ட இறுக்கமான திருப்பங்கள் – இரகசிய பாதைகளின் வழியாக வாசகனை அழைத்து செல்லுகின்ற மர்ம முடிச்சுக்கள் என்று கதையின் எந்த புள்ளியிலும் வண்ணாத்திக்குளம் அச்சப்படும்படியாக அமைக்கப்படாதமை நாவலாசிரியர் கூறவருகின்ற கதைப்பின்னணியை இலகுவாக முன்னிறுத்திவிடுகிறது. அத்துடன், தான் பணிபுரிந்த இடங்களையும் தனது பணியையும் நேரடியாக குறிப்பிட்டு கதைவழியாக உல்லாவமாக வாசகனை அழைத்து செல்வதால் கதைநடை கிட்டத்தட்ட ஒரு வித்தியாசமான சுயசரிதை போலவும் சுவாரஸ்யமாக நகர்ந்து செல்கிறது.
இந்த நாவல் குறித்து இன்னும் தெளிவாக சொல்வதானால் கதையின் நாயகர்களான சூரியன் – சித்ரா காதல் போல மிகவும் தெளிவாக உள்ளது.
இந்த மென்மையான கதையோட்டத்திற்குள் அரசியலை பின்னணியில் மந்திரம் ஓதுவது போல சொல்லி வருகின்ற நடேசன், அவ்வப்போது எல்லோரையும் மெல்லிதாக நக்கல் செய்கிறார். தமிழர்களின் அரசியல், சாதி, பொருளாதாரம், பழக்கவழக்கங்கள் என்பவை குறித்து எள்ளலோடு தனது விமர்சனங்களை முன்வைக்கிறார்.
கதையில் ஓரிடத்தில் – “யாழ்ப்பாணத்தின் பிரதான ஏற்றுமதிப்பொருட்கள் மனிதர்கள்தான் என்று சொல்லவேண்டும். காலம் காலமாக இலங்கையின் மற்றைய பகுதிகளுக்கு ஏற்றுமதி செய்வோம். கலவரம் ஆரம்பித்தபின்னர் வேறு நாடுகளுக்கு ஏற்றுமதி செய்வோம்” – என்று கூறியிருப்பார். இப்படியாக பல.
வண்ணாத்திக்குளம் நாவல் ஆங்கிலத்திலும் வெளியானது மட்டுமல்லாமல், “உதிரிப்பூக்கள்” மகேந்திரன் இந்த நாவலை திரைப்படமாக்கும் முயற்சியில் இறங்கி, அரசியல் காரணங்களால் ஈற்றில் அது கைகூடாமல் போனது என்று முருகபூபதி கூறியிருந்தார்.

ஒரு குறிப்பிட்ட காலப்பகுதியின் அரசியலை – அதன் அதிர்வுகளை – சாதாரண மக்கள் அதனை எதிர்கொண்ட அப்பாவித்தனமான தரிசனத்தை இயல்பாக அதன் போக்கில் இயன்றளவு புனைவு நீக்கி தந்திருக்கும் மிகத்தரமான நாவல் வண்ணாத்திக்குளம்

Posted in Uncategorized | பின்னூட்டமொன்றை இடுக

முத்தமா முத்தம்மா?

அப்பழுக்கற்றவர்கள் எல்லோரும் முத்தத்துக்காக சிறைசென்ற ஒருவரை பொது வெளியில் துவைத்து காயவிட்டுள்ளார்கள்.

நல்லது, தீமைகளை கண்டிக்கும் ஒரு சமூகம் என்பது எனக்கு மயிர்கூச்செறிகிறது. ஆண்கள் தவறுவிடும்போது நீங்கள் பொங்கி எழுவது வரவேற்கத்தக்கது .
அதுவும் முகநூல் நட்புக்கு இதைவிட சிறப்பு என்ன தேவை? நண்பனாக இருந்தாலும் குற்றம் குற்றமே என்பது எமது நக்கீரன் பாரம்பரியமல்லவா?

ஏற்கனவே ஒருவன் தண்டிக்கப்பட்டாலும் இரண்டாவது முறை, ஏன் பல முறை நாங்கள் தர்ம அடியை கொடுத்து, நாங்கள் எவ்வளவு நேர்மையானவர்கள் என்பதை நிருபிக்க தவறவேண்டாமா ? எங்களுக்காகவே உருவாக்கிய பழமொழிதானே பனையில் விழுந்தவனை மாடேறி உழக்குவது என்பது தானே .

சிறுகுற்றமோ பெருங்குற்றமோ அதற்கு கொலை என்பதுதானே எமது சமீபத்திய வரலாறு. அதை விட்டு விலகலாமா? அவுஸ்திரேலியாவில் இருந்தாலென்ற கனடாவில் இருந்தாலென்ன எமது மண்ணின் புழுதியில் இருக்கு நேர்மையை புவியெங்கும் கொண்டுவந்துள்ளோமே!
குற்றவாளியை மட்டுமல்ல அவனது குடும்பத்தையும் நாங்கள் அவமானப்படுத்தியே தீரவேண்டும் என்ற எங்கள் வன்மத்தை விட்டால் நாங்கள் எப்படி எமது ஊர்ப்பனைமரம் போல் தலை நிமிர்ந்து நிற்பது?

குற்றமற்றவர்கள் மட்டுமே கல்வீசச் சொன்ன அந்த யேசுநாதரை விட நான் உயர்நதவன் என காட்டவேண்டாமோ? கட்டிய மனைவியைத் தவிர எவரையும் ஏறெடுத்துப்பார்காதவர். ஏன் கனவிலும் நினைக்க மாட்டோம். நாங்கள் அப்படி ஒரு பெண்பார்த்தாலும் அவளது முலையை ராமனாக மாறி துண்டிப்போம்.

அவுஸ்திரேலியாவில் கொலைகளை பாலியல் வன்முறையை செய்துவிட்டு, சில வருடங்கள் தண்டிக்கப்பட்டும் வெளிவரும் குற்றவாளிகளைக் காணலாம். காரணம் சட்டம் இவர்களை மென்மையாக நடத்தவில்லை. இவர்கள் மீண்டும் சமூகத்தில் வந்து ஒன்றாகி நல்ல மனிதர்களாக வாழ்வதற்கே.
நாங்கள் தமிழர்கள். இதிலெல்லாம் நம்பிக்கையில்லை. சுடுதண்ணி ஊத்தப்பட்டவன் மீது கொதியெண்ணை ஊற்றாமல் விடமாட்டோம்.

சந்தர்ப்ப சாட்சியங்கள் என ஒரு விடயம் இருக்கிறதே?

இந்தக் வழக்கில் ஏதாவது பின்னணி உள்ளதா?

இவையெல்லாம் எமக்குத்தேவையில்லை.

உள்ளறையில் முத்தமிட்டதை யார் கண்டது?

இந்த வழக்கின் பயனாக அவுஸ்திரேலிய தடுப்புக்காவல்கள் பெண்களுக்கு பாதுகாப்பில்லை என்பதை நிருபித்திருக்கிறார்களே?

இது பிற்காலத்தில் அகதிகேட்கும் பெண்களுக்கு சாதகமாக இதுக்குமே?

இந்த வழக்கால் இனிவருங்காலத்தில் தனியார்கள் நடத்தும் தடுப்புகாவல் நிலையங்கள் தவறுகள் நடக்கும் இடமாக இந்த தீர்ப்பால் மாற்றப்பட்டுளளதே?

வழக்கை ஆதரித்து நடத்திய அகதிகள் சார்பான பெண்களும், பெண் நீதிபதியும் இதில் தீவிரம் காட்டியது முத்தமிட்டதற்காக மட்டுமல்ல?

முதல் முறையாக ஒருவன் செய்த சிறிய குற்றமென சந்தர்ப்ப சாட்சியஙகளை வைத்து நடத்திய வழக்கில் இப்படியான தீர்பெழுத ஏதாவது பின்னணி உள்ளதா?

இந்த வழக்கை ஏன் ஒருவன் மேன்முறையீடு செய்யவில்லை?

அவனது செயலில் ஏதாவது காரணம் இருக்குமா?

எம்மைப்பொறுத்தவரை இவையெல்லாம் பார்க்க முடியாது. நாங்கள் நேர்மையானவர்கள்.
கோடு, அரசாங்கம் போன்றவற்றின் தீர்ப்பை உடனடியாக ஏற்றுக்கொள்வோம்.

அப்படியால் உங்களில் யாராவது பொய் சொல்லாமல் அகதி அந்தஸ்து எடுத்தீர்களா ? –

இல்லையே

உங்களை ஆரம்பத்தில் நிராகரித்தபோது நீங்கள் மேன்முறையீடு செய்யவில்லையா?

இல்லையே?

இலங்கைப்பெண்கள் பலர் இலங்கை இராணுவத்தால் வன்முறைக்கு உட்பட்டதாக எழுதியதாக அகதி விண்ணப்பங்களில் உள்ளதே? –

அது நாங்கள் அகதி விண்ணப்பத்திற்காக பொய் எழுதுவது.

உங்களுக்கு பகிடியும் வெற்றியும் விளங்காதோ? எனது கணவனுக்கே தெரியும் நான் இப்படி இராணுவம் பாலியல் கொடுமை செய்தது எனச் சொல்லித்தான் எடுத்ததென்று அவர் கேட்கவில்லை. உங்களுக்கு மட்டும ஏன் இப்ப இந்தக்கதை? .

இல்லை இந்த ஈரானியப் பெண்ணும் அகதி அந்தஸ்துக்காக காத்திருக்கலாம். இலங்கைக்கு திரும்பிப்போவதிலும் ஈரானுக்கு திரும்பிப்போது கடினம் அல்லவா?

இப்படி எல்லாம் இருக்கா? எங்களுக்கு தெரியாது. நாங்கள் தலைவர் வழி வந்தவர்கள் . கறுப்பு வெள்ளை என்பதுதான் தெரியும்

எட நீங்கள் எல்லாம் படித்தவர்கள் இல்லையா?

நாங்கள் அடிப்படையில் தமிழர். படிப்பெல்லாம் வேலைக்குத்தானே

சரி நான் பேயன் உங்களோடு இவ்வளவு நேரமும் வேலமினக்கட்டேன்.

Posted in Uncategorized | 1 பின்னூட்டம்