பவுத்தநாத் தூபி -நேபாளக் குறிப்புகள்


பவுத்தநாத் தூபி திபெத்திய அரசனால் கட்டுப்பட்டது . உலகத்திலே பெரிய துபா என்கிறார்கள் .வெள்ளை நிறத்தில் பிரமாண்டமானது சுற்றிபார்பதற்கு முன்பாக எங்களுக்கு அதற்கு எதிரே உள்ள உணவகத்தில் இருந்து பார்ப்பதற்கு இடம் கிடைத்தது . நான்கு பக்கத்திலும் தூபியில் வரைந்துள்ள கண்கள் எங்கள் கண்ணைக் கொள்ளையிடும்

தூபிக்குள் சித்தார்த்த புத்தரின் எலும்புகள் இருப்பதாகவும் அதைவிட சாக்கிய முனி பிறப்பதற்குப் பலகாலங்கள் முன்பு வாழ்ந்த காசியப்பா என்ற புத்தரின் எலும்புகள் உள்ளதாகவும் தொனமக்கதையுள்ளது . இங்கு புத்தர் என்பது ஞானம் பெற்றவர் என்று அர்த்தமாகும்.

மக்களுக்கு நீரற்றுப்போனபோது அரச குலத்தவரை பலியிடும்படி சோதிடர் சொன்னார் .அதனால் மன்னன், தனது தந்தையைக் கொன்றதால் ஏற்பட்ட குற்ற உணர்வில் உருவாக்கியது இந்தத் தூபி எனவும் தொன்மக் கதையுள்ளது

2015ல் பூகம்பத்தில் உடைந்து மீண்டும் திருத்தப்பட்டுள்ளது

நாகர்கோட்(Nagarkot)

நாகர்கோட், காட்மாண்டிலிருந்து 36 கிலோமீட்டர் தொலைவில் மலைமேல் பாதை முழுவதும் கிடங்கும் பள்ளமும் குலுங்கியபடி வாகனத்தில் சென்றோம். இடைவெளியில் திரும்பி வருவோமா என நினைத்தபடி இருந்தேன். பாதையோரத்து மரங்கள் புழுதி மூடி மரங்கள் பச்சைத் தன்மையற்று இருந்தன . மலை பகுதியெங்கும் வீடுகள் கட்டப்பட்டிருந்தது. புதிதாகக் கிராமங்கள் உருவாகின்றன.அதற்கேற்ப அரசாங்கத்தால் பாதைகள் அமைக்க முடியவில்லை அங்கு சென்றபோது மிகவும் குளிராக இருந்தது.

நாங்கள் தங்கிய இடம் விடுதிபோல் சிறிய கட்டிடம் . ஏராளமான மாணவர்கள் மாணவிகள் கல்வி சுற்றுலாவுக்கு வந்திருந்தார்கள்.

இரவில் வெளியில் அதிகம் தெரியவில்லை .இம்மலைத்தொடரும் அதனது சிகரங்களான எவரஸ்ட் – அன்னபூரணா- மனசு எல்லாம் பனி மூடியபடியிருந்தது. காட்மாண்டுவில் இருந்து வருபவர்களுக்கு இது கோடை வாசஸ்தலம் போன்றது

காலையில் ஆறரைமணியளவில் எழுந்து சூரியோதயம் பார்த்தபோது இமயமலைத் தொடர்மேல் சிறிதாக சுண்ணாம்பு தடவி கொழுந்து வெற்றிலை போட்ட பெண்ணின் உதடாகச் சிவந்திருந்தது.

பனிபடர்ந்த அந்த சிகரங்களில் அழகை பார்த்துக்கொண்டிரும்போது மெதுவாகச் சிவப்பு சூரியன் எட்டிப் பார்த்து பார்த்தது. ஒரு நிமிடத்தில் காலால் அடித்த பந்தாக சூரியன் மேலெழுப்பியது. இப்படியான ஒரு வேகமாக உதயமாகியதை இதுவரை நான் பார்த்ததில்லை.

மூன்றுமணிநேரம் இடுப்புவலி ஏற்படச் சென்றதற்கு அந்த கணமே பெறுமதியானது என நினைத்தேன் .திரும்பி வரும்போது கொஞ்சம் பரவாயில்லை. ஜீப்பை அனுப்பியிருந்தார்கள் .

Posted in Uncategorized | பின்னூட்டமொன்றை இடுக

கானல் தேசம்-நொயல் நடேசன்


எஸ்.எல்.எம்.ஹனீபா

கானல் தேசம்- நொயல் நடேசன் என்ற மனிதன் தான் சார்ந்த சமூகத்தின் தனக்கு கிடைத்த கரிசனைக்கு வாழ்க்கை என்ற சாளரத்தினூடே இந்த நாவலை உருவாக்கியுள்ளார். செய் நேர்த்தியும் – உழைப்பும் மிக்க படைப்பு.

தனது மற்றைய எழுத்துக்களிலிருந்து, இந்த நாவலை அவர் எழுத கைக்கொண்ட மொழி ஒரு கோட்டோவியம் போன்றது. நாவலில் வரும் கதாமாந்தர்கள் அனைவரும் தங்களுக்கு படைப்பாளியால் வழங்கப்பட்டஎல்லைகளிலிருந்து ஒரு இஞ்சியேனும் பிசகாத நிலையில் கனகச்சிதமாக வந்து போகிறார்கள்.

நாவலில் பல பாத்திரங்கள் மறக்க முடியாத சிலர் அதிசயிக்கும் படியாக தங்கள் தங்கள் எல்லையிலேயே நிற்கிறார்கள் அல்லது நடேசனின் மேற்பார்வையில் நிறுத்தி வைக்கப்பட்டிருக்கிறார்கள், அழகிய ஜெனி மட்டும் எல்லைகளை மீற துடிப்பவளாகவும், அதே நேரம் பின்வாங்குபவளாகவும் ஓ… ஜெனி உன்னை மறக்கமுடியவில்லை ❣️

சில இடங்களில் ஜெனியை கட்டுப்படுத்த முடியாமல் நடேசனின் பேனா தவிப்பதையும் காண்கிறோம். ஜெனி ஒரு காவியத்திற்கான மாதவியோ.! எந்தவொரு உன்னத படைப்பும் ஒரு பெண்ணால் ஒளி விட்டு பிரகாசிக்கும் என்பதை மீண்டும் மீண்டும் நாவலில் தரிசனம் தரும் ஜெனியால் நிரூபிக்கப்படுகிறது.

நடேசனின் எழுத்துக்கள் மீண்டும் மீண்டும் சொல்வதென்ன! 30 ஆண்டு கால போரின் உட்கட்டமைப்பு, அறியாமை, உணர்ச்சிப் பொங்கல், ஏமாற்றம், அழகிய காமம், தனி மனித பலவீனங்கள், இழிவுகளென்று இலகுவாக கடந்து செல்ல முடியவுமில்லை.

நாற்பது ஆண்டு போர்க்கால வாழ்பனுபவங்களை, கடந்த இருபதாண்டு காலங்களில் இருபதுக்கும் மேற்பட்டநமது படைப்பளிகள் நாவல் இலக்கியங்களாக பதிவு செய்திருக்கின்றார்கள். இந்த எழுத்துக்களின் சிருஷ்டித்துவத்தின் வெற்றி தோல்விகளை தீர்மானிக்கும் சக்தி காலமே. இந்த துயர்மிகு வாழ்வின் கொடூரங்களை முன்வைத்தவர்களில் பலரும் வடபுலத்தில் வாழும் தமிழ் மக்களின் அவஸ்த்தைகளுக்கே அதிகபங்களிப்பு செய்தார்கள். தனது சகோதர இனமாக பல்லாண்டு காலம் தம்மோடு ஒட்டி உறவாடி வாழ்ந்த வடபுலத்து முஸ்லிம்களின் துயரங்களையோ, தெற்கில் வாழும் சிங்கள் மத்தியதர குடும்பங்களிலிருந்து பெரும்பாலும் தொழில் நிமித்தம் இணைந்து கொண்ட இராணுவத்தினரின் உணர்வுகளையோ இந்தப்படைப்புகள் மனங்கொள்ளத்தக்கதாக வெளிக்காட்ட தவறின. (சாத்திரியின் ஆயுத எழுத்தில் இந்த விடயம்போகிற போக்கில் தொட்டுக் காட்டப்படுகின்றது.)

நொயல் நடேசன் என்கின்ற கலைஞன் மானுஷிகத்தின் ஒரு சாட்சியாக சிங்கள, முஸ்லிம் உணர்வுகளையும்இங்கு பதிவு செய்திருப்பது மனநிறைவைத் தருகின்றது.

“பழையசாரயத்தைத் தனது கிளாசில் ஊற்றிக்கொண்டு மகிந்த தயாரத்தின ‘நண்பர்களே இந்த பதினைந்துவருடப் போரில் தமிழ் பயங்கரவாதிகளுடன் மட்டுமல்ல சிங்கள ஜேவிபியுடனும் போரிட்டேன். ஏதோஅதிர்ஸ்டத்தால் உயிர் பிழைத்தேன். நான் தப்பினாலும் எத்தனை நண்பர்கள் இறந்தார்கள்? இப்பவும் அந்த நண்பன் லியனகே கண்ணுக்குத் தெரிகிறான். அவன் குடும்பம் பொலன்னறுவையில் காட்டில் மிருகங்கள் மத்தியில் வாழ்கிறது. அந்தப் பெண் சீதா எனக்குத் தங்கை இந்திராணி மாதிரி. அண்ணே அண்ணே குளத்து மீனோடு எனக்குத் தந்த அவளது உணவு எனது இரத்தத்தில் இன்னமும் ஓடுது. அந்தக் குடும்பத்திற்கு அரசாங்கம் என்ன செய்தது? லியனகேபோல நாட்டிற்காக உயிர் கொடுத்தவர்களை இந்த அரசியல்வாதிகள்கொஞ்சமும் மதிப்பதில்லை. அவர்களது உயிர்த்தியாகத்தை மிதித்தபடி ஏணியாக பதவியேறுகிறார்கள். எங்களை அவர்களது ஏவல் நாய்களாக நினைக்கிறார்கள்.’
என நானூறு பக்கங்கள் கொண்ட இந்த நாவலில் சிங்கள, முஸ்லிம் தரப்பு யதார்த்தங்களையும், நியாயங்களையும் பலபக்கங்களில் அவர் சாட்சிப்படுத்துகிறார்.

அத்தோடு நாவலில் இன்னுமொரு சாட்சி “அவர்களால்த் தயாராக வைத்திருந்த லொறிகளில் ஏறுவதற்கு வரிசையாக நின்ற போது மனோகரா தியேட்டர் அருகில் இதுவரை எதிர்பார்க்காத இடி விழுந்தது. ‘ஐநூறுரூபாவும், ஒரு சோடி உடுப்பு மட்டும் எடுத்துச் செல்லலாம்.’ என்றபோது எல்லோரும் அழத்தொடங்கினர். அதைப்பொருட்படுத்தாது தியேட்டருக்கு உள்ளே அனுப்பியவரிடையில் நிற்க வைத்து பொருட்களை பறித்தார்கள். நகைகளை கழட்டி தரும்படி வாங்கினர் மறுத்தவர்களை ஆயுதமுனையில் பயமுறுத்தினர். சிறுமிகள், குழந்தைகளைக்கூட விட்டுவைக்கவில்லை. குழந்தைகளின் காது தோட்டைக்கூட கேட்டு வாங்கினார்கள். அம்மாவிடமிருந்து நகை பையை பறித்தபோது அம்மா கதறிய விதத்தை பார்க்க முடியாது நான் முகத்தை மூடியபடிஇருந்தேன். யாரோ தோளில் தட்டியது போன்றிருந்தது முகத்திலிருந்து கையை எடுத்தேன். எதிரே நின்றவரில்இயக்கம் என்ற முத்திரை முகத்திலும், உடலிலும் தெரிந்தது. இராணுவ உடுப்பு அணியாது இடுப்பில் பிஸ்டல்வைத்திருந்தார்.

“நியாஸ்தானே”<
“ஆ” தலையாட்டினேன்

நிகழ்வுகளுடன் உண்மையின் அசலையும் காட்டி, படிப்பவர்களிடம் தாக்கத்தை, தொந்தரவுகளை ஏற்படுத்துவதாக எழுத்து இருக்க வேண்டும், என்ற முனைப்பை நாவலில் பல பக்கங்களிலும் காண முடிகின்றது. இன்னும் சொல்லப் போனால் நடேசனின் ஊடுருவும் பருந்துப் பார்வையின் வீச்சு கானல் தேசத்தின் உண்மை தன்மையை நாற்புறமும் முன் மொழிந்து வழி நடத்துவது வியப்பளிக்கிறது.

யார் இந்த நாட்டில் போராட வேண்டும்?

யாருக்கு எதிராக ஆயுதம் தூக்க வேண்டும்?

எதிரிகள் யார்?

நண்பர்கள் யார்? என்பது எனது கேள்வியாக இருந்தது.

விடை இலகுவாக கிடைக்கவில்லை.

‘கடையில் வேலை செய்யும்போது பலரை சந்திப்பேன். சமூகத்தின் பலதரப்பட்டவர்கள் வந்து போவார்கள். எனது நண்பர்களாக இருந்த இடதுசாரிகள் ஆரம்பத்தில் சீனா, சோவியத் எனப் பிரிந்தது போன்று இப்பொழுது பல இயக்கங்களுக்குப் பிரிந்தார்கள். எவர்களிடமும் அரசியல் தெளிவு தெரியவில்லை. எம்மிடையே இருந்தவர்களில் சுத்தமானவர்களென நம்பிய இடதுசாரித் தலைவர்களும் தொண்டர்களும் பிரிவினைவாத அரசியலுக்குள் சென்றார்கள். எரியும் நெருப்பில் நெய் வார்ப்பது போல் இராணுவத்தின் ஒடுக்கு முறை கூடியது. அதிலும் யாழ்ப்பாண நூல்நிலைய எரிப்பு எங்களைப் போன்றவர்களை செயலிழந்து வாயடைக்க வைத்ததுடன்பிரிவினை கோரியவர்களை சமூகத்தின் கதாநாயகர்களாக்கியது.’

நானூறு பக்கங்கள் கொண்ட இந்த நாவலைப் பற்றிய பார்வைகளை எழுத்தில் தருவதை விடவும் ஒரு மணிநேரம் என்னால் கலாதியாக கதைக்க முடியும். அந்த தகுதி ஈழப் போராட்டத்தில் பங்கேற்ற அனைத்துஇயக்கங்களினதும் சந்தா செலுத்தாத உறுப்பினராக வாழ்ந்த அனுபவத்தினால் வந்த வினைகளில் ஒன்று ❣️
இனிவரும் நாட்களில் கானல் தேசத்திலிருந்து சில பத்திகளை உங்களோடு பகிர்ந்து கொள்கிறேன். சகல மனத்தடைகளையும் தற்காலிகமாகவேனும் ஒரு பக்கமாக சாய்த்துவிட்டு நாவலை படித்து பாருங்கள். நாம் தோற்றுப் போனதற்கான விடைகள் கிடைக்கலாம், சில வேளை நமது தேடலுக்கேற்ப நாம் எதிர்பார்க்கும் விடைகள் கிடைக்காமலும் போகலாம்.

வாழ்த்துக்கள் நொயல் நடேசன் அவர்களே. 💐

Posted in Uncategorized | பின்னூட்டமொன்றை இடுக

நேபாளத்தில் வினோதமான சடங்குகள்.

நேபாளம் என்ற பெயர் வந்து 250 ஆண்டுகளே. இந்தியாவைப்போல் பல சிறிய அரசுகள் இருந்த பிரதேசம் . கூர்க்கா பிரதேசம் என்ற நேபாளத்தின் வடபிரதேசத்தை ஆண்ட கடைசி மன்னன் பிருதிவி நாராயணன் ஷா தனது ஆட்சியில் முழுப்பிரதேசத்தையும் ஒன்றிணைத்து நேபாளத்தை இந்து நாடாக பிரகடனப்படுத்தினான். – அக்காலத்தில் இஸ்லாமியர்கள் இந்தியாவை ஆண்டார்கள். இதன் பின்பு முழு நேபாளம் கூர்க்கா நாடக சொல்லப்படுகிறது . இந்திய ராஜபுத்திர வம்சத்தில் வந்த பிருதிவி நாராயணனது வம்சமே பிற்காலத்தில் தொடர்ந்து நேபாள மன்னர்களாக இருந்தார்கள் .

நேபாளத்தின் காட்மாண்டு பள்ளத்தாக்கில் மட்டும் மூன்று அரசுகள் இருந்தன. காட்மாண்டில் இருந்து 11 கிலோ மீட்டரில் உள்ளது பக்ரபூர் . இங்கு பல ஆலயங்கள் மற்றும் அரண்மனைகள் உள்ளன. ஆனால் அரண்மனை தற்பொழுது மியுசியமாக உள்ளது.அந்த மியுசியத்தில் பல கடல்வாழ் உயிரினங்களின் எச்சங்கள் இருந்தன.

அரசமாளிகை மாளிகையருகே ஒரு மாளிகையுண்டு. குமாரி கார் அல்லது குமாரியின் மனை என்று ஒன்று உள்ளது . இது ஒரு அழகான சித்திர வேலைப்பாடுகள் கொண்ட வீடு. இங்கு ஒரு சிறிய இளவரசியாக வாழ்கிறாள். மூன்றிலிருந்து ஐந்து வயதில் ஒரு பண்டிகை நாளில் நேவாரிய இனத்தின் சாக்கிய பிரிவிலிருந்து ஒரு சிறுமியைத் தேர்ந்தெடுத்து அவளை இளவரசியாகப் பல வருடங்கள் கொண்டாடுவார்கள் . இன்னமும் அந்த பழக்கம் நேவார மக்களிடம் தொடர்கிறது.
இந்தப்பழக்கம் 200 நூற்றாண்டுகள் முன்பாகவே உருவாகியது. இதற்கும் ஒரு தொன்மக் கதையுள்ளது.

ஜயபிரகாஸ் என்ற மல்லா வம்சத்து மன்னனுடன் ஒவ்வொரு இரவும் அந்த நகரின் காவல் தேவதையுடன் தாயம் விளையாடிவந்தாதார் . அவருக்கு ஒரு நாள் அந்த காவல் தெய்வத்தின்மேல் காமம் வந்துவிட்டது . காவல் தேவதை அதன் பின்பு மன்னனிடம் வருவதில்லை .

தவற்றை உணர்ந்த மன்னன் பாவமன்னிப்பாகச் ஒரு சிறுமியை அவள் வயதுக்குவரும் வரையில் இளவரசியாக வணங்குவது ஒரு வழக்கமாகிவிட்டது. மன்னராட்சியற்ற காலத்திலும் இது நடக்கிறது இப்படி11 சிறுமிகள் நாடெங்கும் இருந்த போதிலும் பக்ரபூரில் உள்ள பெண்ணே இராஜகுமாரியாகக் கருதப்படுவாள் .
இந்த குமாரியின் இல்லம் சென்று 15 நிமிடங்கள் அவளைத் தரிசிக்க நாங்களும் நின்றோம் மாடியில் வசிக்கும் அவளை எமது வழிகாட்டி கூக்குரலிட்டு அழைத்தும் பார்த்தான். அந்த ராஜகுமாரி எங்களுக்கு காட்சியளிக்க வரவில்லை . எனக்குப் போர் அடித்தது வெளியே வந்துவிட்டேன் .
இதைவிட மிகவும் வினோதமான ஒரு பண்பாடு இவர்களிடம் உள்ளது, இந்த நேவாரிகளிடம். பெண் குழந்தைகள் வயதுக்கு வருமுன் விளாம்பழத்தை மணப்பார்கள்

ஏன் விளா பழம்?

தடிப்பான கோதுள்ளது. இதேபோல் பலமான கணவன் வரவேண்டுமென நினைக்கிறார்கள் ‘

இரண்டாவது முறையாக சூரியனை மணப்பார்கள்

பருவமடைந்து பெரிய பெண்ணாகியதுமே இளைஞர்களை மணப்பார்கள் . இதனால் இவர்கள் விதவையாகினாலும் அது குறைபாடாகத் தெரிவதில்லை . மீண்டும் திருமணம் செய்ய முடியும். ஒரு விதத்தில் மிகவும் முன்னேற்றமானதும் தற்காலத்துக்குப் பொருத்தமான சடங்காக எனக்குத் தெரிந்தது.

பல இளம் பெண்கள் கல்யாணம் பெண்களாக அலங்கரித்து தாய்மாருடன் வந்தார்கள். புகைப்படத்துக்களை எடுத்தார்கள் நாங்களும் எடுத்தோம் . புகைப்படத்துக்களை எடுத்த பின்பே எனது வழிகாட்டி மூலம் காரணத்தையறிந்தேன்.
Posted in Uncategorized | பின்னூட்டமொன்றை இடுக

பாக்மதி ஆறும் பசுபதிநாத் ஆலயமும்.

நடேசன்

பாக்மதி ஆறு காட்மாண்டில் இருந்து கங்கைக்கு வந்து சேருகிறது. நேபாள நாகரீகம் இந்த நதிக் கரையிலே தொடங்குகிறதென்கிறார்கள். இதன் ஒரு கரையில் கங்கை ஆற்றில் இடம் பெறுவது போன்று இறந்தவர்களின் உடல்கள் கொண்டு வந்து எரிக்கப்படுகின்றன.
மறுகரையில் எப்பொழுது இறப்பு வரும் என ஜோதிடம் சொல்பவர்கள் நிறைந்துள்ளார்கள். ஆற்றம் கரையிலிருந்து பொசுங்கும் மனித உடலில் இருந்து வரும் மணமும் புகையும் என் மனைவியை அங்கிருந்து விரட்டியது . எனக்கு அருவருப்பை ஏற்படுத்திய போதும், வாழ்வின் நிரந்தரமற்ற தன்மையைக் கண்ணுக்கும் தெரிய வைத்து, சுவாசத்திலும் கலக்க வைத்ததனால் மனிதவாழ்வின் தாற்பரியத்தை புரிந்துகொள்ள முடிகிறது.

வாழ்வு நிரந்தரமற்றது என்பதை மயிர்குட்டிபோல் இலைக்கு இலை தாவும் என்பதை யாக்னவல்லியர் உபநிஷடத்திலும்(SAMSARA) புத்தபெருமான் நிலையற்றது என்று சொல்லியிருந்தார்கள்.

எரி வாயுவில் எரிப்பதற்கு வசதியாக அரசு தகனியை (incinerator) உருவாக்கியிருந்தாலும் ஆற்றங்கரையில் வைத்து மரக்கட்டைகளில் தகனம் செய்வது தொடர்கிறது. இது விடயத்தில் அரசாங்கத்தைத் தவறு சொல்லமுடியாது
இமயமலையின் பனிபாளங்களில் (Melting glaciers) தங்கியிராது மலையில் பெய்யும் மழையில் தங்கியிருப்பதால் . ஆற்றில் அதிக நீரற்று இருப்பதால் ஓடும். நீர் மனித சாம்பல் கலந்து பால் நிறத்தில் தெரிந்தது. நீரற்ற காலமானதால் ஆறு ஓடவில்லை. குட்டையாகத் தேங்கி நிற்கிறது. பிளாஸ்ரிக் கழிவுகளும் மற்றைய சாக்கடைகளும் ஆற்றை மேலும் புனிதமாக்கியது? . நான் பார்த்தபோது மூன்று பிரேதங்கள் எரிந்துகொண்டும் மற்றும் மூன்று கிரிகைகளுக்காகவும் காத்திருந்தன.

“ பிரேதங்களும் கியூவில் காத்திருக்கிறன “ என்ற நகைச்சுவை எனது மனைவிக்குப் பிடிக்கவில்லை.

எரிக்குமிடத்தில் உயர்சாதியினருக்கு ஒரு இடம் மற்றவர்களுக்கு வேறு இடமாகப் பிரிக்கப்பட்டுள்ளது. அங்கும் பிராமணர்களுக்குத் தனியான இடம். இறந்த பின்பும் சாதிப்பிரிவுகள் தொடர்கின்றன. அதைவிடப் புதினமாகத் தெரிந்தது ஒரு சாதிப்பிரிவினர் கட்டாயமாக ஓலமிட்டு அழவேண்டும் என்பது. அதை நான் நேரில் பார்த்தேன். வெள்ளை உடை உடுத்தவரகள் சத்தமாக அழுதார்கள்
இங்கு வந்து இறந்தால் மீண்டும் மனிதர்களாகப் பிறப்பார்கள் என்ற நம்பிக்கையினாலும் , இங்குள்ள ஜோதிடர்கள் எப்பொழுது இறப்பது என்பதைச் சொல்வார்கள் என்பதனாலும் ஏராளமான முதியவர்கள் இங்கு வருகிறாரகள்.

பாக்மதி ஆற்றின் அருகே இந்து மதத்தின் முக்கியமான சிவன்கோவில் – பல கோவில்களின் கலவையான பசுபதிநாத் கோவிலும் உள்ளது. . இந்தக் கோவிலில் லிங்கம் தானாகத் தோன்றியதாகச் சொல்லப்படுகிறது . அதற்காக ஒரு தொன்மமான கதையுமுள்ளது.
இடையனிடம் இருந்த பசு ஒன்று வெளியே மேய்ச்சலுக்குப் போய்வரும். தொடர்ச்சியாக அதனது மடியில் பாலிருக்கவில்லை. ஒரு நாள் மர்மத்தை அறிய இடையன் பசுவைத் தொடர்ந்தபோது அந்தப் பசு இங்கு வந்து பால் சொரிந்த படியிருந்தது. நிலத்தைத் தோண்டியபோது அங்கு ஒரு லிங்கமிருந்தது.

இந்தியாவிலிருந்தும் ஏராளமான பக்தர்கள் வருகிறார்கள் . 518 ஆலயங்கள் உள்ளன. பிரதான ஆலயம் காவலுக்குட்படுத்தப்பட்டுள்ளது. இந்துக்கள் மட்டுமே உள்ளே செல்லமுடியும். நான் இந்துவென உட்சென்றேன். கோவிலின் முன்பாக மிகப் பெரிய நந்தி செப்பால் செய்யப்பட்டிருந்தது.


இங்கு படமெடுக்க அனுமதியில்லை. எனக்குக் காலில் கடித்தபோது தொலைபேசியை எடுத்துவிட்டு, காலை சொறிந்த போது ஒருவர் வந்து இந்தியில் பேசியதுடன், எனது தொலைபேசியை வாங்கி அதில் நான் பட மெடுத்திருக்கிறேனா..? எனப்பார்த்தார். எரிச்சலாக இருந்தாலும் பொறுத்துக்கொண்டேன். நேபாளியிலோ இந்தியிலோ திருப்பி பேசத் தெரியாது.

தமிழர்களுக்கு முக்கியமான விடயம் ஒன்று சொல்லவேண்டும். எமது நேபாளிய வழிகாட்டியிடமிருந்து பெற்ற தகவல் இது. இப்பொழுது தமிழ்ப் படங்களை நேபாளிகள் விரும்பி பார்க்கிறார்கள். இந்திப்படங்களில் உள்ள அக்க்ஷனிலும் பார்க்க வேகமாகவும் விறுவிறுப்பாகவும் தமிழ்ப்படங்கள் இருக்கின்றன என்று அவர்கள் சொன்னபோது எனக்குப் புல்லரித்தது. இமயமலைக்கருகே எமது புகழ் எட்டியிருக்கிறதே..?

Posted in Uncategorized | 1 பின்னூட்டம்

அஜித் போயகொட எழுதிய “” நீண்ட காத்திருப்பு


படித்தோம் சொல்கின்றோம்: முருகபூபதி

“ சிறை – நாங்கள் எல்லோருமே ஏதோ ஒரு சிறையினுள்தான் எப்பொழுதும் வாழ்ந்தபடி உள்ளோம். என்று நாம் சிறிய அளவுகொண்ட இடப்பரப்பினுள் அடைபடுகின்றோமோ அன்றுதான் சிறையை உணர்கிறோம்.
கொமடோர் போயாகொடவின் A Long Watch பிரதியின் வாசிப்பனுபவமும் இவ்வாறானதாகத்தான் அமையப்போகின்றது. “


சமகாலத்தில், கொரோனோ வைரஸ் அச்சுறுத்தலினால், நமக்கு நாமே உத்தரவிட்டு, வீட்டுக்குள் சிறைப்பட்டுள்ள இவ்வேளையில் இந்த நூலையும் வாசித்து அதன் அனுபவத்தை எழுத நேர்ந்துள்ளமையும் எதிர்பாராததுதான்.
இந்த நூலின் பதிப்புரையின் தொடக்க வரிகளை இங்கு அவசியம் கருதி பதிவுசெய்கின்றோம்:
1991 இல் கொல்லப்பட்ட ராஜீவ் காந்தி குறித்தும் விமர்சனத்தை முன்வைக்கிறார்.

“ புலிகள் இயக்கம்தான் இதைச்செய்தது என்பது எங்களுக்குத் தெரியும். அந்நாட்களில் அதுதான் இவ்வாறான குறிக்கோள் பணித்திட்டங்களை நிறைவேற்றும் தகைமை கொண்டிருந்தது. ராஜீவின் மரணத்தில் துக்கப்பட எனக்கு எந்தக்காரணமும் இல்லை. ராஜீவ்காந்தி என்றுமே ஶ்ரீலங்காவிற்கு நண்பனாக இருந்தார் என்று நான் நம்பவுமில்லை. இனங்களுக்கிடையிலான விரிசலில் புகுந்து கொண்டு அதை விரிவுபடுத்துவதில் இந்தியாவிற்கு வழிகாட்டியவர். இன்று தான் விதைத்ததை அறுத்துக்கொண்டார். “ என எழுதுகிறார்.

இலங்கைத் தீவினைச்சுற்றியிருந்த இந்து மகா சமுத்திரத்தில் ஊர்ந்தும் விரைந்தும்கொண்டிருந்த சாகரவர்த்தனா கப்பல் பற்றி அறிந்திருப்பீர்கள். அது மன்னார் கடல் பரப்பில் 1994 ஆம் ஆண்டு ஜனவரி மாதம் 19 ஆம் திகதி கடற்புலிகளின் தற்கொலைத் தாக்குதலில் பாரிய சேதத்திற்குள்ளாக்கப்பட்டது.
விடுதலைப்புலிகளின் வசமும் மன அழுத்தங்களுடன் சில வருடங்கள் வாழ்ந்திருக்கும் இவர், விடுதலையாகி வந்தபின்னரும் இலங்கை அரசின் பாராமுகத்தினாலும் புறக்கணிப்புகளினாலும் மன அழுத்தங்களுக்கு ஆளாகியிருந்தவர்.
அனைத்து அழுத்தங்களிலுமிருந்து விடுதலை பெறவேண்டுமானால், அந்த அழுத்தங்களினால் பெற்ற அனுபவங்களை பதிவுசெய்யவேண்டும். அதனால், நீண்ட மௌனத்தின் பின்னர் அஜித் போயாகொட மனம் திறக்கிறார்.
அவர் சொல்லச்சொல்ல கேட்டு எழுதுகிறார் சுனிலா கலப்பதி.

A Long Watch என்ற பெயரில் எழுதப்பட்ட இந்த நூலின் தமிழாக்கமே நீண்ட காத்திருப்பு. தமிழில் வரவாக்கியவர் தேவா. இந்நூலை வடலி பதிப்பகம் வெளியிட்டுள்ளது. தேவா, சிறந்த மொழிபெயர்ப்பாளர். ஏற்கனேவே இவர் மொழிபெயர்த்த குழந்தைப்போராளி ( சைனா கெய்ரெட்சி எழுதியது ) நூல் பற்றியும் எனது படித்தோம் சொல்கின்றோம் தொடரில் எழுதியிருக்கின்றேன்.

நீண்ட காத்திருப்பு நூலை மொழிபெயர்க்கும் பணியில் தேவாவுடன் இணைந்திருந்தவர்களும் எழுதியிருக்கும் மொழிபெயர்ப்பாளரின் பதிவு, இவ்வாறு தொடங்குகிறது.
அறுபதுகளில் யுத்த எதிர்ப்புப் பாடலொன்றில் சர்வதேச இராணுவ சிப்பாய்கள் குறித்து பூர்விகக்குடி பாடகி பஃபி செயின்ற் மேரி (Buffy Sainte-Marie) இவ்வாறு பாடுவார்: “

தனதுடலை ஆயுதமாய் யுத்தத்துக்கு தருகிறவன் எவனோ, அவனில்லையேல் எவராலும் எங்கும் எந்தப்போரையும் நடத்திட இயலாது. “ போரில் ‘ இது இப்படித்தான் ‘ ‘போராட்டங்களில் இவை சகஜம் ‘ என்றெல்லாம் குற்றங்களுக்கு வக்காலத்து வாங்குபவர்கள் மத்தியில் ( Apologists of War Crimes) தனிநபரது பொறுப்பினைத்தான் ( Individual Responsibility ) அப்பாடலில் அவர் அழுத்தமாகக் குறிப்பிட்டிருப்பார். அரசாங்கங்களின் திட்டங்களைக் கொண்டு செல்வதில் அதன் ஊழியருக்குப் பெரும் பங்குண்டு. அதிகாரங்களுக்குச் சிப்பாய்கள் வெறும் கருவிகளே என்கிறபோதும் எல்லாக் கருவிகளும் கட்டளையை அப்படியே பின்பற்றுபவை அல்ல. சிப்பாய்களதும் அரசாங்கத்தின் கருத்தியலும் அதன் பெரும்பான்மை சமூகங்களின் கருத்தியலுடன் ஒத்துப்போவதாலேயே சிறுபான்மைச் சமூகங்கள் மீதான வன்முறை உலகமெங்கிலும் என்றும் தொடருதல் சாத்தியப்படுகிறது.


அஜித் போயாகொட , மத்திய இலங்கையில் கண்டியில் ஒரு மத்தியதரக் குடும்பத்தில் பிறந்தவர். அதனால் கடற்படையினரை தனது இளம்பராயத்தில் அங்கு அரிதாகவே கண்டிருப்பவர். சிறிய பராயத்தில் ஒரு மகா நாயக்கதேரரின் இறுதி ஊர்வலத்தில்தான் அவர் கடற்படையினரின் சீருடையை முதல் முதலில் பார்த்திருக்கிறார்.

1971 கிளர்ச்சியின்போது, பொலிஸாருக்கும் இராணுவத்தினருக்கும் சமூகத்தில் நல்லபெயர் இருக்கவில்லை என்பது அவரது சிறுபராயத்து பார்வை. அவருக்கு கடற்படையினரின் சீருடை மனதை கவர்ந்திருக்கிறது. க.பொ.த உயர்தர வகுப்பினை முடித்திருந்த வேளையில் கடற்படை இளநிலை அதிகாரி Officer Cadet பதவிக்கான விண்ணப்பங்களை கோரிய ஒரு விளம்பரத்தை பார்த்துவிட்டு, அதற்கு விண்ணப்பிக்கிறார். ஆனால், அதுபற்றி பெற்றோர்களுக்கு முதலில் சொல்லாதவர் பின்னர் மறைக்கவுமில்லை.
இவ்வாறு கடற்படையில் இணைந்திருக்கும் அஜித்தின் மூத்த சகோதரன் லலித் உருவத்தில் இவரைப்போன்ற தோற்றமுள்ளவர். அந்த உருவ ஒற்றுமையினாலும், அஜித் புலிகளின் சிறையிலிருந்த காலப்பகுதியில் இவரது அண்ணன் லலித் தென்னிலங்கையில் சினிமாவில் வரும் இரட்டை வேட நடிப்பின் சிக்கல்களினால் வருவதுபோன்ற போராட்டங்களுக்கும் மனஉளைச்சல்களுக்கும் ஆளாகியிருக்கிறார்.

அஜித் கடற்படையிலும் , லலித் சிலோன் டுபேக்கோவில் பணியாற்றியவர்கள்.
அஜித் 1974 இல் கடற்படையில் இணைந்த காலப்பகுதியிலேயே இலங்கையில் இன நெருக்கடி தோன்றி, 1975 இல் யாழ். மேயர் அல்பிரட் துரையப்பாவின் படுகொலையுடன் உக்கிரமடைகிறது. இந்த உக்கிரம் உச்சம்பெற்றவேளையில்தான் 1994 ஆம் ஆண்டில் மன்னார் கடற்பரப்பில் நங்கூரமிட்டிருந்த சாகரவர்த்தனா கப்பல், கடற் கரும்புலிகளின் தாக்குதலுக்கு இலக்காகிறது.
குறிப்பிட்ட ( 1974 – 1994 ) இருபது ஆண்டு கால போரின் கோரத்தனமான முகத்தையும், பேச்சுவார்த்தைகள் என்றபெயரில் இடம்பெற்ற இரண்டு தரப்பு இராஜதந்திரப் போர்களையும் , அண்டை நாட்டுடனான ஒப்பந்தம் பற்றியும் அதன் பின்விளைவுகள் பற்றியும் இந்த நூல் பேசுகிறது.

அதனால், அஜித் போயாகொட என்ற கடற்படை உயர் அதிகாரியை விடுதலைப்புலிகள் நடுச்சமுத்திரத்தில் கைதுசெய்து கடத்திச்சென்று தடுத்து வைத்திருந்த கதை மட்டுமல்ல, ஈழப்போராட்டத்தில் இரண்டு தரப்பினரும் எவ்வாறு பணய நாடகங்களை தொடர்ந்தார்கள் என்ற வரலாற்றையும் கூறுகின்றது.

அஜித் போயாகொட 1981 இல் திருகோணமலையில் சேவையிலிருந்தபோது யாழ். பொது நூலகம் எரிக்கப்பட்டது. மிகப்பெரிய கலாசாரப்பெறுமதி வாய்ந்த நூலகம் என்று அதனைக் குறிப்பிடும் அவர், தீயணைப்பு வாகனங்களை யாழ்நகருக்கு அவ்வேளையில் அனுப்பிவைத்ததையும் நினைவுகூருகிறார்.
இலங்கை – இந்திய ஒப்பந்தம் நடந்த பின்னர் ஜே.வி.பி.யினர் தொடங்கிய கிளர்ச்சியின் அநர்த்தங்கள் பற்றியும் விரிவாக சொல்கிறார். தேசிய மருந்துக்கூட்டுத்தாபனத்தின் தலைவர் டொக்டர் ஜயவர்த்தன, இந்தியாவிலிருந்து கப்பலில் வந்திறங்கிய மருந்துகள் நிரம்பிய கொள்கலனை வெளியே எடுப்பதற்கு ஜே.வி.பி.யின் தடையையும் மீறி செயல்பட்ட குற்றத்தினால் சுட்டுக் கொல்லப்படுகிறார்.
அந்த கொள்கலனை கடற்படையினரதும் துறைமுகத் தொழிலாளர்களினதும் உதவியுடன் அஜித் போயாகொட வெளியே எடுத்து களஞ்சியத்தில் ஒப்படைத்துவிட்டு தலைவருக்கு செய்தி சொல்கிறார். அவருடைய நன்றிதெரிவிப்பும் வருகிறது. அதனையடுத்து அவர் கொல்லப்பட்டுவிட்டார் என்ற செய்தி வருகிறது.


இந்த வாக்குமூலம் விமர்சனத்திற்கும் விவாதத்திற்குமுரியது!
இந்நூலில் 46 ஆம் பக்கத்தின் இறுதியில் ஒரு முக்கியமான செய்திவருகிறது.
1993 ஆம் ஆண்டு மே மாதம் 1 ஆம் திகதி இலங்கை அதிபர் பிரேமதாச, புலிகளினால் தலைநகரில் கொல்லப்பட்ட காலப்பகுதியில் அஜித், தென்னிலங்கை தங்காலையில் பணியிலிருக்கிறார். அப்போது எதிர்க்கட்சியிலிருந்த மகிந்த ராஜபக்க்ஷ, அன்றை ஐக்கிய தேசியக்கட்சி அரசால் நிகழ்ந்த பலவந்தமாக காணாமலாக்கப்படுவதை எதிர்த்து, கொழும்பிலிருந்து தெற்குநோக்கி நடந்த பாதயாத்திரைக்கு தலைமை தாங்கிச்செல்கிறார். அதனால் பெலியத்தை நகரசபை அவரது வீட்டிற்கான நீர் இணைப்பை துண்டிக்கிறது. திருமதி ராஜபக்‌ஷ, அப்போது அங்கு சிறார் முன்பள்ளி ஒன்றை நடத்திக்கொண்டிருந்தவர். அவர், கடற்படையிலிருக்கும் அஜித்தின் உதவியை நாடுகிறார். அவர்களது வீட்டிற்கு ஒரு பவுசர் தண்ணீர் வழங்குவதற்கு முன்வருகிறார். இது மனிதாபிமான உதவி என்கிறார்.


இவ்வாறு அவர் உதவியதற்கு மற்றும் ஒரு காரணமும் இருந்திருக்கலாம். அஜித்தின் தந்தை ஶ்ரீலங்கா சுதந்திரக்கட்சியின் ஆதரவாளர்.
கடல் என்ற தலைப்பில் அமைந்த பத்தாவது அங்கத்திலிருந்து, அஜித், சாகரவர்த்தனா போர்க் கப்பலில் பணியமர்த்தப்பட்ட கதை 1993 இலிருந்து தொடங்குகிறது. மற்றும் ஒரு போர்க்கப்பலின் பெயர் ஜயசாகர. இரண்டுமே முன்னாள் ஜனாதிபதியின் அரைப்பெயர்களைக்கொண்டவை என்கிறார்.
45 கப்பலோட்டிகள் அவருடன் சாகரவர்த்தனாவில் பணியிலிருந்துள்ளனர். இவர்களின் பிராதான பணி ரோந்து மற்றும் கண்காணிப்பு அல்லது புலிகளின் தகவல்களை ஒற்றுக்கேட்டல்.
இக்காலப்பகுதியில் அஜித் தனது சேவையில் இருபது வருடங்களை பூர்த்தி செய்திருக்கிறார். சேவை அடிப்படையில் ஓய்வுக்காக விண்ணப்பிக்கக்கூடிய முதல் சந்தர்ப்பம் வருகிறது. விண்ணப்பிக்கிறார். ஆனால், நிராகரிக்கப்பட்டு மீண்டும் சேவைக்கு அழைக்கப்படுகிறார். விதி விளையாடத் தொடங்குகிறது.
அஜித் தனது கடமை அதிகாரிக்கு இரவு வந்தனத்தைச்சொல்லிவிட்டு, கபினுக்குச்சென்று, அணிந்திருந்த சீருடையுடனேயே கட்டிலில் படுத்து, நியூஸ் வீக் சஞ்சிகையை எடுத்துப்படிக்கிறார். அப்படியே தூங்கிப்போகிறார். திடீரென கட்டிலிலிருந்து தூக்கிவீசப்படுகிறார். அப்போது நேரம் இரவு 11. 20. ஏதும் கடற்பாறையில் கப்பல் மோதியிருக்கவேண்டும் என்ற எண்ணத்தில் அவர் எழுந்தபோது, “ சேர், அபிட்ட கஹனவா.. “ ( சேர் எங்களுக்கு அடிக்கிறார்கள் ) என்ற குரல் கேட்கிறது.


லெப். கேர்ணல் நளாயினி, மேஜர் மங்கை, கப்டன்கள் வாமன், லக்ஸ்மன் ஆகியோரும் புலிகளின் மொழியில் வீரச்சாவடைகின்றனர்.
அரச தரப்பில் சொல்லப்பட்டது: 18 பேர் மீட்கப்பட்டனர். 20 மிஸ்ஸிங் இன் அக்சன், 2 பேர் சண்டையில் இறந்தார்கள். 2 பேர் சிறைப்பிடிக்கப்பட்டார்கள்.
அஜித், புலிகளினால் கைதுசெய்யப்பட்டபின்னர், கிளாலி பாதையூடாக அழைத்துச்செல்லப்படுகிறார். அதுவரையில் கப்பலில் பயணித்துக்கொண்டிருந்தவரை ஒரு ஜீப்பில் அழைத்துச்செல்கின்றனர்.
யாழ்ப்பாணம், கொக்குவில், மானிப்பாய், நல்லூர், மிருசுவில், வன்னி என்று எட்டண்டு காலம் புலிகளின் தடுப்புமுகாம் வாசியாகிவிடுகிறார்.


மொழிபெயர்ப்பாளர் ஆனந்தா முதல், காவலாளி ஶ்ரீதரன், ரூபன், சூசை, செல்வரட்ணம், மோகன், காந்தன், டினேஸ், கருணா, ஒப்பிலான், ஜோர்ஜ் மாஸ்டர், முதல்வண்ணன், கபிலன், கரிகாலன், சங்கீதன், நியூட்டன், சுதா மாஸ்டர்…. இவ்வாறு பலரையும் பார்க்கவும் பழகவும் நேர்கிறது. அவர்களின் குண இயல்புகளையும் நினைவிலிருத்திச் சொல்கிறார்.
அங்கு அவருக்கு படிக்கக்கிடைத்த புத்தகங்களில் ஒன்று நெல்சன் மண்டேலா எழுதிய A Long Walk to Freedom.
இதிலிருந்து விடுதலைப்புலிகள் வசம் எத்தகைய புத்தகங்கள் இருந்தன என்பதையும் அஜித் சொல்லாமல் சொல்கிறார். சிறைப்பட்டிருந்த வாழ்க்கையின்போது எதிர்காலத்தின் மீதான நம்பிக்கையை அந்த நூல் அவருக்கு வழங்கியிருக்கிறது.

புலிகளினால் தரப்பட்ட மூன்று வருடச்சிறை வாழ்க்கையை கடந்துவிட்டிருக்கும் வேலையில் புலிகள் ஒரு டீலை அவரிடத்தில் பேசுகிறார்கள். அஜித்தை குடும்பத்தினருடன் சேர்த்துவிடுவதற்கு ஆவனசெய்வதாகவும், அதற்கு பிரதியுபகாரமாக, தென்பகுதியில் புலிகள் தங்கியிருந்து புலனாய்வுத் தகவல் சேகரிப்பதற்கு பாதுகாப்பான தங்குமிடம் ஒன்றை கேட்கிறார்கள். அதற்கு ஒப்புதல் கொடுத்தால் என்ன நடக்கும் என்பதும் அவருக்கு தெரிந்திருக்கிறது. அதனால், தனக்கு முறையான விடுதலை வரும் என்று நம்பிக்காத்திருக்கிறார். அந்தக்காத்திருப்பு நீண்டுகொண்டிருக்கிறது!
இந்தப்பின்னணிகள் ஒருபுறம் இருக்க, பலாலி இராணுவ முகாமின் மீது புலிகள் மேற்கொண்ட அதிரடித் தற்கொலைத்தாக்குதலின்போது, படையினரால் கைதுசெய்யப்பட்டு தடுத்துவைக்கப்பட்டிருந்த, லெனினை புலிகள் மீட்கவேண்டும்.

யார் இந்த லெனின்…? 1994 ஆம் ஆண்டு ஓகஸ்டில் பலாலி விமானத்தளத்தினுள் ஊடுருவிய புலிகள் விமானப்படை ஹெலிகாப்டர்களைத் தாக்கி அழித்தனர். இந்தத்தாக்குதலில் சில புலி உறுப்பினர்கள் கொல்லப்பட, அதற்குத்தலைமை தாங்கிய ஜெசுமி என்ற கென்னடி பிடிபட்டு தெற்கில் சிறையிலிருக்கிறார்.
லெனினை புலிகள் மீட்கவேண்டும்.
போரில் புலிப்போராளி கொல்லப்படுவதைக்கூட புலித்தலைமை சகித்துக்கொள்ளும். ஆனால், தனது தரப்பு போராளி கைதாகி தடுத்துவைக்கப்படுவதை ஒருபோதும் விரும்பாது. சித்திரவதைகளின்போது இரகசியங்கள் வெளியாகிவிடலாம். அதனை தவிர்ப்பதற்குத்தான் கழுத்தில் சயனைற்குப்பிகள் தொங்கியிருந்தன.
இங்குதான் புலிகளின் இராஜதந்திரம் வெளிப்படுகிறது. ஒரே கல்லில் இரண்டு மாங்காய்கள் என்பதுபோன்று, சாகரவர்த்தனாவை தற்கொலைக்குண்டுதாரிகளின் மூலம் தாக்கி, அஜித்தை கைதுசெய்தவர்கள், செஞ்சிலுவைச்சங்கத்தின் ஊடாக பேச்சுவார்த்தை நடத்துகின்றனர்.
இங்குதான் Give and Take Deal நடக்கிறது.
அஜித்துடன் மேலும் சில ஆயுதப்படையினர் புலிகளினால் சிறைப்பிடிக்கப்பட்டிருந்தனர். விஜித்த, ஹேமபால, சம்பத், ரட்ணபால, காமினி, அமரசிங்க, ரூபசிங்க, றம்பண்டா. இவர்களும் தப்பி ஓடாமலிருக்க சங்கிலிகளினால் பிணைக்கப்பட்டு வேலை வாங்கப்பட்டனர்.
நேவியில் இணைந்தபோது வணக்கம் என்ற சொல்லைமட்டும் தெரிந்துகொண்ட அஜித், புலிகளுடன் பழகி ஓரளவு தமிழும் பேசக்கற்றுக்கொள்கிறார். விடுதலைக்காக உணவு தவிர்ப்பு போராட்டமும் நடத்துகிறார்கள்.
அதன்பின்னர் பொதுமக்களை, ஊடகத்துறையினரையெல்லாம் சந்திப்பதற்கும் பேசுவதற்கும் அவர்களுக்கு வாய்ப்புக்கிட்டுகிறது.

புலிகள் போர்க்காலத்தில், இராணுத்தினரின் சடலங்களை, கைப்பற்றிய ஆயுதங்களை பொதுமக்களிடத்தில் காட்சிப்படுத்தியதுபோன்று இந்தக்கைதிகளையும் காட்சிப்படுத்தியிருக்கிறார்கள். அத்துடன் இந்தக்கைதிகளுடன் பெட்மின்ரனும் , கிரிக்கட்டும் விளையாடியிருக்கிறார்கள்.
2002 இற்குப்பின்னர்தான் அஜித் தனது மனைவி பிள்ளைகளை பார்க்கிறார்.
கைதிகள் பரிமாற்றம் ஒரு விழாபோன்று நடத்தப்படுகிறது. இலங்கை அரச சிறையிலிருந்த பதின்மூன்று புலிகள் இவர்களில் எழுபேரிற்கீடாக விடுதலை பெறுகிறார்கள்.
1994 இல் சாகரவர்த்தனாவை மூழ்கடிக்க தங்கள் தரப்பில் நான்கு கரும்புலிகளை ஜலசமாதியாக்கியவர்கள், அஜித்தை பணயமாக வைத்து டீல்பேசி, பதின்மூன்றுபேரை மீளப்பெற்றனர்.

அஜித் விடுதலையானதன் பின்னர், அரசதரப்பின் புறக்கணிப்புகளுடன், சந்திரிக்கா காலத்தில் சுனாமி புனர்வாழ்வுப்பணிகளின்போது, மீண்டும் புலிகளை சந்திக்கிறார். அரசினால் கையளிக்கப்பட்ட நிவாரணப்பொருட்களை புலிகளின் அரசியல் தலைமைச்செயலகத்தில் ஒப்படைக்கிறார். புலிகளின் கைதியாக இருந்தவேளையில் முன்னர் சந்தித்த ஜோர்ஜ் மாஸ்டரின் ( இவரை ஜோர்ஜ் அங்கிள் என்றே விளிக்கிறார். ) மனைவியின் மரணச்செய்தி அறிந்து நேரில் சென்று அவரை அணைத்து ஆறுதல் சொல்கிறார்.
எனினும், அரசதரப்பில் இவர் மீது வீண் சந்தேகங்கள்தான் தொடர்ந்திருக்கின்றன. தனது நேர்மையை புரியவைக்கமுடியாமல் அனுபவித்த மனஉளைச்சல்களை இந்த நூலில் இறுதிப்பக்கங்களில் விரிவாகச்சொல்கிறார். அந்தப்பக்கங்கள் மிகவும் நெகிழ்ச்சியானவை.
தனது முடிவுரையில், “ எனக்குத் தெரிந்தவர்களும் ஆயிரக்கணக்கில் எனக்குத் தெரியாதவர்களும் என எவ்வளவோ உயிரிழப்புகள், வாழ்க்கைகள் பாழாய்ப்போயின. எல்லாமே என் மனதில் பதிந்துதான் இருக்கின்றது. போரில் அறுதியான வெற்றி என்று ஒன்றுமில்லை. – அதில் எனக்கு மாற்றுக்கருத்து என்பதே இல்லை. இந்தப்போரைச் சகோதர யுத்தமாகவே சில வேளை நான் பார்ப்பதுண்டு. இந்த இரு சமூகத்தையும் பிரிக்க பல தசாப்தங்கள் தேவைப்பட்டன. அதனை ஒன்றிணைக்கவும் பல தசாப்தங்கள் தேவைப்படும் “ என்று எழுதிள்ளார்.
ஈழப்போர் வரலாற்றில் அஜித் போயகொட எழுதியிருக்கும் நீண்ட காத்திருப்பு மனச்சாட்சியின் குரலாக ஒலித்துக்கொண்டிருக்கும்.
இதனை மொழிபெயர்த்தவர்களுக்கும் வடலி வெளியீட்டினருக்கும் எமது மனமார்ந்த வாழ்த்துக்கள்.
—-0—-
letchumananm@gmail.com
Posted in Uncategorized | 1 பின்னூட்டம்

நேபாளம் – பயணக் குறிப்புகள்.- 2 (Patan Durbar Square)

பார்டன் நகரம்

காட்மாண்டு பள்ளத்தாக்கில் மூன்று அரசுகள் இருந்தன அவற்றில் ஒன்று இருந்த இடம் பார்டன் என்னும் நகரம். இதுவே நேபாளத்தில் பழமையான நகரம்.நாங்கள் இருந்த இடத்திலிருந்து காட்மாண்டு போக்குவரத்து நெருசலுடாக ஒரு மணி நேரப் பிரயாணமாக இருந்தது. அத்துடன் சிற்ப சித்திர மற்றும் கட்டிடக் கலைஞர்கள் இருப்பதால் அந்த இடத்தை லலிதப்பூர் என்கிறார்கள். இங்கு உள்ள கட்டிடங்கள் பெரும்பாலானவை 16ம் நூற்றாண்டில் நிர்மாணிக்கப்பட்டாலும் 6ம் நூற்றாண்டில் இருந்து வணக்கத்தலங்கள் கோவில்கள் எல்லாம் தொடர்ச்சியாக வழிபாட்டுத்தலங்களாக இருக்கின்றன. மல்லா ராஜவம்சமே இங்கு அமைத்தது. அரசமாளிகை, கோயில்கள், பகோடாக்ள், மற்றும் அரண்மனைக் குளிப்பகங்கள் எல்லாம் சேர்ந்து தர்பார் சதுக்கம் எனப்படும் இதுவும் யுனெஸ்கோவால் முக்கிய இடமாகப் பாதுகாக்கப்படுகிறது. கங்கையும் யமுனாவும் நேபாளம், இந்தியாவிலிருந்த இஸ்லாமிய அரசுகளால் இரு முறை படையெடுக்கப்பட்ட போதும் அவர்களின் அரசாட்சிக்கு உட்படவில்லை இந்தியா, இலங்கைபோல் மேற்கத்தியக் காலனித்துவத்துக்குள் போகவில்லை. பிரித்தானியர்கள், படையெடுத்து தோல்வி கண்டார்கள். பிரித்தானியப் படைகளை நேபாளிய மலைகள் தோற்கடித்தன எனலாம். பிரித்தானியர், நேபாளத்தின் சில பகுதிகளை ஒப்பந்தத்தின் மூலம் எடுத்துக் கொண்டார்கள் . தொடர்ச்சியான இந்து மதத்தின் தாக்கங்களை இந்தியாவை விட நேபாளத்தில் பார்க்க முடிந்தது. அதே வேளையின் அருகருகே புத்த சமயத்தின் தாக்கத்தால் இரண்டறக் கலந்த நிலை தெரிந்தது.

இங்கு பெண் தெய்வதத்திற்கான கோயில், தர்பார் சதுக்கத்தில் உள்ளது. புத்தரின் கட்டளையில் உருவாக்கப்பட்டதாக தொன்மக்கதை கதை உள்ளது அது விசேடமாகக் குழந்தைகளுக்கு வரும் நியுமோனியா எனப்படும் சுவாச நோயைத் தடுப்பதற்காக உருவாக்கப்பட்டுள்ளது.



இங்கு மன்னன் அசோகன் தனது மகளான சாருமதியுடன் வந்து பல ஸ்தூபிகளைக் கட்டியதாக கதையுள்ளது. அரசர்களது மாளிகைகளைச் சுற்றிப் பல புத்த, இந்து தேவாலயங்கள் உள்ளது . மகாபாரத பீமனுக்கு இங்கு கோயில் உள்ளது. கங்கைக்கும் யமுனைக்கும் அவர்களது வாகனங்களுடன் சிலைகளை அமைத்துள்ளார்கள்.

2015 ஆண்டு நடந்த பூகம்பத்தில் பல கட்டிடங்கள் இடிந்துவிட்டது . தற்போது கட்டிக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.
Posted in Uncategorized | பின்னூட்டமொன்றை இடுக

ஒரு பிணந்தூக்கியின் வரலாற்றுக் குறிப்புகள்.

நடேசன்

சென்னையில் எழுத்தாளர் மாலனைச் சந்தித்தபோது அவரால் தமிழாக்கம் செய்யப்பட்ட ஒரு பிணந்தூக்கியின் வரலாற்றுக் குறிப்புகள் என்ற சைரஸ் மிஸ்திரியின் நாவலை எனக்குத் தந்தார். அந்த நாவலை வாசித்த பின்பு எனக்கு குஜராத்தின் காந்தி நகரில் நடந்த சம்பவத்தையும் நினைத்துப் பார்த்தேன் .

இரண்டு கிழமைகள் இடைவெளியில் நான் அங்கு சந்தித்த இருவரால் ஒரு விடயம் என் கவனத்தில் வந்தது.

சுற்றுச் சூழல் பாதுகாப்பில் தன்னார்வமாக இயங்கும் பாரதிதாசன் எந்த அறிமுகமும் அற்றவர் . சந்தித்த இடத்தில் பேசியபோது தனது ஆர்வத்தைச் சொல்லி அவர் எழுதிய புத்தகத்தைக் கொடுத்தார்.

அவரது புத்தகத்தில் பாறு கழுகுகள் எனும் பிணந்தின்னும் கழுகுகள் மாடுகளுக்கு ஜுரம் மற்றும் வலியைக் குறைக்கக் கொடுக்கும்( diclofenac) வல்ராரன் எனப்படும் மருந்துகளே கழுகுகள் அழிவதற்குக் காரணமாக இருந்ததாக எழுதியிருந்தார்

இறந்த மாடுகளில் இருந்து அந்த மருந்தினால், மாடுகளைத் தின்ற கழுகுகள் சிறுநீரகம் அழுகி இறக்கின்றன. இந்தியாவில் பல இடங்களில் இது நடந்துவருவதால் பாறுக்கழுகுகள் அருகி வருவதாக எழுதியிருந்த அந்த புத்தகத்தை உடனே படித்துவிட்டு எனது நண்பரான ஒரு மிருகவைத்தியரிடம் சென்னையில் கொடுத்துவிட்டேன்.

சென்னையில் மாலனைச் சந்தித்துப் பேசியபின் தன்னால் மொழி பெயர்க்கப்பட்ட நாவலை எனக்குக் கொடுத்தார். .அதை வாசித்தபோது , இறுதியில் கழுகுகளின் அழிவில் அந்த நாவல் முடிகிறது . பார்சி மதத்தவர்கள் இறந்த பின்பு அவர்களது உடலைக் கழுகுகளுக்கு இரையாக்குவதையும் அத்துடன் அவர்கள் தொடர்ச்சியாக தங்கள் சமூகத்திலேயே திருமணம் செய்வதால் அவர்களது சமூகம் சிறிதாகி வருவதையும் கேள்விப் பட்டிருந்தேன்.

பார்சிகள் எவ்வளவு கட்டுப்பாடாக சமயக் கடமைகளை நிறைவேற்றுபவர்கள் என்பதோடு அவர்களில் ஒரு சிறிய குழுவினரை இந்த பிணம் தூக்கும் வேலைக்கும் வைத்திருக்கிறார்கள். ஒரு விதத்தில் நமது இந்து மதத்திலும் மலம் அள்ள மற்றும் பிணமெரிப்பதற்கு தனியாக மனிதர்களை வைத்திருப்பது போன்ற செயலே இதுவும். நாங்கள் அதற்கு வெட்கப்படாததுபோல் அவர்களும் அதற்கு வெட்கப்படுவதில்லை .
நாவலின் கதை பார்சி மதகுருவாக இருப்பவரது மகன் தனது 17 வயதிலே இப்படி பிணம் தூக்கும் ஒருவனது பெண்ணைக் காதலித்து கல்யாணம் செய்கிறான். அவனது செய்கையால் அவளை அவனது சமூகம் மட்டுமல்ல அவனது தந்தையும் ஒதுக்குவதே நாவலின் ஆதாரசுருதி . அத்துடன் அவன் காதலித்த பெண் அவனுக்கு ஒன்றுவிட்ட தங்கை முறையானவள் . காதலித்ததற்காக அவனது தந்தையால் ஒதுக்கப்பட்டவள் . உறவினர்கள் திருமணம், அதனால் ஏற்படும் கேடுகள் பார்சிகளுக்கு மட்டும் பொதுவானதல்ல.

முற்கம்பி வேலியை வாயால் பிரிக்க முயல்வது போன்ற பல மொழிபெயர்ப்புகள் என்னைத் தோல்வியடை செய்து மீண்டும் ஆங்கிலத்திற்கு போகவைக்கும். ஆனால், இங்கே மொழியாக்கம் மாலனால் செய்யப்பட்டிருப்பதால் நமக்குப் பழக்கமான மொழியாகிறது. கடுமையான தமிழில்லாது ஆங்கிலம் கலந்த தென் சென்னைத் தமிழாக சலசலத்து ஓடுகிறது .
நாவலின் கட்டுமானமாக இருக்காது, ஒரு கதையாகச் சொல்லப்படுகிறது . கதை சொல்லி பிரதான பாத்திரமாக இருப்பதால் கதைசொல்லியின் நினைவுகள் இங்கு முன்னிலைப் படுத்தப்படுகிறது . மற்றைய கதாபாத்திரங்கள் ஒற்றைப்படையாகத் தெரிகின்றன. பர்சிக் குருவாக இருக்கும் தந்தையின் மன நிலை அவரை இறுக்கமானவராக காண்பிக்கிறது. ஆரம்பத்தில் தங்கையை பின்பு மகனை இறுதியில் பேத்தியையும் புறக்கணித்து எண்பது வருடங்களுக்கும் மேல் வாழும் ஒருவரது மனதில் எக்காலத்திலாவது ஒரு ஈரமேற்படாது காட்டுவதை என்னால் ஏற்கமுடியவில்லை.

ஒவ்வொரு சமூகத்திற்கும் இருண்ட பக்கங்கள் உள்ளன. அவற்றைப் பார்க்கப் பலர் மறுக்கும்போது அந்தப் பகுதியை வெளிப்படுத்துவது எழுத்தாளனது கடமை . அந்த வகையில் சைரஸ் மிஸ்திரியின் நாவல் நாம் படிக்க வேண்டியது.
நாவல் முடிவிலும் பாறு கழுகுகள் அருகி வருவதும் பிணத்தை போடுவதற்காக ஒதுக்கப்பட்ட நிலம் கட்டிடம் கட்டப்படுவதற்காக விற்கப்படுவதும் என தற்போதைய நிகழ்காலத்தை பேசி முடிகிக்கிறது.
பர்சிகள் பற்றிய சிறிய குறிப்பு


எட்டாம் நூற்றாண்டு வரையில் பாரசீகத்தில் சோராஸ்ரிரனிசம் அரச மதமாக இருந்தது. இஸ்லாம் வந்ததும் பார்சிகள் கடல் மார்க்கமாக தற்போதைய குஜராத் துறைமுகங்களில் அகதிகளாக வந்திறங்கினர். அப்பொழுதிருந்த இந்து மன்னன் அவர்களை ஏற்க மறுத்து பால் நிரம்பிய கிண்ணத்தை கொடுத்தான். அதாவது ஏற்கனவே விளிம்பு வரை மக்கள் தொகை உள்ளது என்பதை சுட்டிக்காண்பிப்பதற்காக.
அப்பொழுது வந்த பார்சிகள் அதில் சீனியைக் கலந்தனர். பால் இனிமையாகியதுடன் வெளியிலும் சிந்தவில்லை .
அரசன் அமைதியாக வாழவேண்டும். அரசனை ஏற்கவேண்டும். பெண்கள் குஜராத்தியப் பெண்களாக உடையணியவேண்டும் . கல்யாண ஊர்வலங்கள் பகல் நேரத்தில் நடத்தி உள்ளுர் மக்களின் அமைதியைக் குலைக்கக்கூடாது அத்துடன் குஜராத்திய மொழி பேசவேண்டும் என்ற நிபந்தனையுடன் அனுமதித்தான்.
பார்சிகளிடம் மூன்று விதமான பிரிவுகள் உருவாகின. பாரம்பரியமான நமது பிராமணர் போன்று தலைமுறையான புரோகிதர்கள், சாதாரண பார்சிகள் , கீழ்நிலையில் இருக்கும் பிணந்தூக்குபவர்கள்.

தற்பொழுது இந்தியா முழுவதும் 60000 பார்சிகளே வாழ்கிறார்கள் பெரும்பான்மையினர் 60 வயதுக்கு மேற்பட்டவர்கள்.

—–0—-

Posted in Uncategorized | பின்னூட்டமொன்றை இடுக