ராஜம் கிருஷ்ணன்  ( 1925-2014 )

ஒக்டோபர்  20  – நினைவு தினம்

பாதிக்கப்பட்ட மக்களின் பக்கம் நின்ற ஆளுமை !

                                                                      முருகபூபதி

இலங்கையில் பாரதி நூற்றாண்டு விழாக்கள் நடைபெற்ற 1983 ஆம் ஆண்டு காலப்பகுதியில்  வருகை தந்து கொழும்பு –  யாழ்ப்பாணம்  உட்பட  பல பாகங்களிலும் உரையாற்றியவர் எழுத்தாளர் ராஜம் கிருஷ்ணன்.

அவர் மறைந்து இன்றுடன் ( ஒக்டோபர் 20 )  ஏழு வருடங்களாகிவிட்டன.

2012 ஆம்  வருடம்  தமிழகம்  சென்று  ராஜம்கிருஷ்ணனை   அவர்  அனுமதிக்கப்பட்டிருந்த   சென்னை  – பொரூர்  இராமச்சந்திரா மருத்துவமனையில்  இறுதியாகப் பார்த்தேன்.   மருத்துவமனையில்  அவர்  அனுமதிக்கப்பட்டிருக்கும்  தகவலை அமுதசுரபி   ஆசிரியர்  திருப்பூர்  கிருஷ்ணன்  மூலம் அறிந்திருந்தேன். ஒரு  பிராமணக் குடும்பத்தில்  பிறந்தவர்.  ஆசாரம்  பார்க்கும்  மரபார்ந்த   சமூகத்தில்   பிறந்த  இவர்  மீன்கவிச்சி  வாசம்  நிறைந்த மக்கள் வாழும்  கடலோரக்கிராமங்களுக்குச்சென்று  அம்மக்களுடன் வாழ்ந்து  அலைவாய்க்கரையில்  நாவல்  படைத்தார். உப்பளத்தொழிலாளர்  வாழ்வைப்பிரதிபலிக்கும்   கரிப்புமணிகள் படைத்தார்.   இந்நாவல்  தொலைக்காட்சி  நாடகமாகியது. விவசாயமக்களைப்பற்றி   அவர்  எழுதிய புதினம்  சேற்றில் மனிதர்கள்.

இலங்கையில்  1983   இனவாத  வன்செயல்களையடுத்து  அகதிகளாக  இராமேஸ்வரம் மண்டபம்   முகாமில்  தஞ்சமடைந்த  ஈழத்தமிழ்  மக்களை நேரடியாகச்சந்தித்து   அவர்களின்  அவலத்தை   மாணிக்க  கங்கை  நாவலில்  பதிவு செய்தவர்  ராஜம் கிருஷ்ணன். பாஞ்சாலி  சபதம்  பாடிய  பாரதி   பற்றியும்  நூல்   எழுதியவர்.

 அந்த  நூலில்  பாரதியின்  மறைவுக்குப் பின்னர்  பாரதியின்  உறவினர்கள்  குல முறைப்படி  பாரதியின்  மனைவி செல்லம்மாவுக்கு மொட்டையடித்து  மூலையில்  நிறுத்திய கொடுமை   பற்றி  சித்திரித்தார்.  இவ்வாறு   பாதிக்கப்பட்டவர்கள் தரப்பில்   தமது  தார்மீகக்கோபங்களை   வெளியிட்ட  துணிச்சலும் ஆளுமையும்   மிக்க  பெண்   ராஜம் கிருஷ்ணன். இலங்கையில்  கிழக்கு  பல்கலைக்கழக  தமிழ்த்துறை விரிவுரையாளர்   அம்மன்கிளி  முருகதாஸ், ராஜம் கிருஷ்ணனின்  படைப்புகளையே    தனது  பட்ட  மேற்படிப்பு  ஆய்வுக்கு   எடுத்துக்கொண்டார்.

பேராசிரியர் கா. சிவத்தம்பி  அவர்களின்   ஒரு  புதல்வி   தமிழ்நாட்டில்   மேற்கல்வியை   தொடர்ந்த  காலத்தில்  அவருடை பாதுகாவலராகவும்  இருந்த ராஜம்கிருஷ்ணனின்   கணவர்  ஒரு   பொறியிலாளர்.  குழந்தைகள் இல்லை.   கணவருடன்    தாம்பரத்தில் வசித்தபோது  1984  இல் நான்காவது  பரிமாணம்  நவம் ( தெணியான் தம்பி – தற்போது கனடாவில்)  எனது  மனைவியின் தம்பி கவிஞர்  காவ்யன்                        (  தற்போது   இலங்கையில் )  ஆகியோருடன்   சென்றிருக்கின்றேன். 1990   இல்  மீண்டும்  எனது  குழந்தைகளுடன்   அவரைப்பார்க்கச்சென்றேன்.

அவரது   கணவர்  மறைந்தபின்பு  தனிமரமானார்.  பூர்வீக  சொத்து மற்றும்  வீட்டை   இழந்தார்.  எஞ்சிய  பணத்தை   ஒருவரை   நம்பி     வங்கியில் வைப்புச்செய்துவிட்டு     நீலாங்கரைப் பக்கமாக ஒதுங்கிவாழ்ந்தார்.   நோயுற்றார்.   உதவிக்கு  ஒரு ஒற்றைக்கண்பார்வையுள்ள  முதியபெண்ணை   வைத்துக்கொண்டார்.    2009     தொடக்கத்தில்    ராஜம்கிருஷ்ணனை  அந்த நீலாங்கரை வீட்டிலேயே   சந்தித்தேன்.  அப்பொழுது     அவர்   சொன்ன   சுவாரஸ்யமான  சம்பவம்  நினைவில் தங்கியிருக்கிறது.   அவரது  ஒரு  கதையை    தொலைக்காட்சி நாடகமாக்க நடிகை   ரேவதி  விரும்பினார்.  அது  தொடர்பான ஒப்பந்தம்   கைச்சாத்திடுவதற்காக  தொலைபேசியில் தொடர்புகொண்டார்.   அப்பொழுது  ராஜம்கிருஷ்ணன்  ஆழ்ந்த உறக்கம். தொலைபேசியை   எடுத்தவர்  அங்கிருந்த  முதியபெண். மறுமுனையில்  ரேவதி,  “ அம்மாவுடன்  பேச  வேண்டும்.  ரேவதி என்று   சொல்லுங்கள்”   எனச்சொன்னதும்,       “ ரேவதியாவது கீவதியாவது…  அம்மா  இப்போ   நித்திரை.  எழுப்பமுடியாது.  போனை வை…”

ரேவதி   அதிரவில்லை.  உடனே    புறப்பட்டு  நீலாங்கரைக்கு  வந்து ராஜம்கிருஷ்ணனின்   சுகநலம்  விசாரித்துவிட்டு,  அந்த முதியபெண்ணிடம்   தன்னை   அறிமுகப்படுத்திக்கொண்டார்.  நான் போயிருந்தபோது   இந்தச்சம்பவத்தை   சொல்லி பெருங்குரலெடுத்துச் சிரித்தார்  ராஜம்  கிருஷ்ணன்.   அவருடன் பேசிக்கொண்டிருந்தால்   நேரம்   போவதும்  தெரியாது. கலகலப்பானவர்.   சிரித்தால் முத்து உதிரும் என்பார்களே…! அத்தகைய சிரிப்பு அவரது !

திடீரென்று  நோய்வாய்ப்பட்டார்  வங்கியில்   வைப்பிலிருந்த பணத்தை    அந்த  நபர்  கையாடியதையடுத்து  நிராதரவானார். படுக்கையில்  நிரந்தரமானபோது   அவரிடமிருந்தது – முதுமை – தனிமை  –  இயலாமை.

    குறிப்பிட்ட  நபரை   சட்டத்தின்   பிடியில்  சிக்கவைக்க  சில படைப்பாளிகள்   முனைந்தபோது  “ வேண்டாம்… அவனை மன்னித்துவிடுங்கள்”   என்று  பெருந்தன்மை   பேசியவர்.  இறுதியாக கலைஞர்  ஆட்சியிலிருந்தவேளையில்  அவருக்கு  உதவிப்பணம் கிடைக்க   சில  படைப்பாளிகள்  ஏற்பாடு  செய்தனர்.  சென்னை  பொரூர்   ராமச்சந்திரா   மருத்துவமனையில் மருத்துவக்கண்காணிப்பாளர்   டொக்டர்  மல்லிகேசனின் நேரடிக்கவனிப்பில்  மருத்துவமனைக்கட்டிலில்  முடங்கியிருந்தார்.

வேலூரிலிருந்து   சென்னைக்கு  வரும் வழியில்   குறிப்பிட்ட மருத்துவமனைக்கு   மனைவியுடன்  சென்றேன்.  மருத்துவர் மல்லிகேசனை   முதலில்  சந்தித்தேன்.  அவருக்கு  அங்கு  உயர்ந்த மரியாதை.   பாதுகாவல்  கடமையிலிருந்தவர்கள்  அவரது அலுவலகத்துக்கு  அழைத்துச்சென்றார்கள்.

என்னை  அறிமுகப்படுத்தியதும்  அவர்  ஏற  இறங்கப்பார்த்தார். அவுஸ்திரேலியாவிலிருந்து   வந்திருக்கின்றேன்    எனச்சொன்னதும் இந்தியரா  – இலங்கையரா…?  எனக்கேட்டார்.  “ இலங்கைத்தமிழன்”   என்றேன்.  அவரது  முகத்தில்  புன்முறுவல்.  அவர்   எதுவும்  சொல்லவில்லை.  தொலைபேசி  எடுத்து  யாருடனோ பேசினார்.   சில    நிமிடங்களில்  ஒரு  தாதி  வந்து  எம்மை அழைத்துச்சென்றார்.

“ பாட்டியை   பார்க்க  வந்தீங்களா….   தற்போது  பார்வையாளர்  நேரம் இல்லை.   சுப்ரீண்டன்    சொல்வதனால்   அழைத்துப்போகின்றேன்.” என்றார்  அந்தத்தாதி;.

எங்களுக்கெல்லாம்   ஒரு   படைப்பாளியாகத்தெரிந்த  –  வாழ்ந்த ராஜம்கிருஷ்ணன்   அந்த  மருத்துவமனையில்  தாதிகளுக்கும் மருத்துவர்களுக்கும்   ஒரு  பாட்டியாக  இருந்திருக்கிறார். அந்த  வோர்டில்   படுத்திருந்த  பெண்கள்    மற்றும்   பணியிலிருந்த தாதிமார்  எம்மை   விநோதமாக  பார்த்துக்கொண்டிருக்கின்றனர். மிகவும் கூச்சமாகவும்  இருந்தது.

“ அதோ… நீங்கள்  தேடிவந்த  பாட்டி…”  என்று   சொல்லி கைகாட்டிவிட்டு   அந்த தாதி   மறைந்தார். ஒரு   மூலையில்  கட்டிலில்  மறுபுறம்  திரும்பி  ஒருக்களித்து படுத்திருந்த  ராஜம்கிருஷ்ணன்   அருகில்  சென்றோம்.

“ அம்மா…” என்றேன்.

“ யாரு…” முகத்தை   திருப்பினார்கள்.  நாம்  முன்பு  பார்த்த செந்தளிப்பான   அந்த  முகம்  எங்கே…?   மீண்டும்  “யாரு…?”

“முருகபூபதி   அம்மா…”

அவரது   முகம்  ஆச்சரியத்தினால்   பிரகாசமானது.  படுக்கையிலிருந்து எழ  முயற்சித்தார். “ முடியலை… எல்லாம்   மாறிவிட்டது….  எல்லாம் மாறிவிட்டது…” என்று   அரற்றினார்.  பிள்ளைகளை   விசாரித்தார்.  திடீரென்று  விம்மி வெடித்து அழுதார்.  கரம்பற்றி  தேறுதல்  சொன்னேன். எனதும்   மனைவியினதும்  முகங்களை   ஊடுருவிப்பார்த்தார்.    “ ஞாபகம்   இருக்கு…இருக்கு.   பார்க்க  வந்தது  சந்தோஷம். செத்துப்போயிடலாம்.   ஏன்  இருக்கோணும்… எல்லாம்   மாறிட்டுது… ஆட்கள்   மாறிட்டாங்க…”

எனது   மனைவி   கைகளை  பிசைந்துகொண்டு  நின்றாள்.  நான் ராஜம்கிருஷ்ணனின்   கரம்பற்றி  தேறுதல்  வார்த்தைகளையே சொல்லிக்கொண்டிருந்தேன்.   அவரது  துயரத்தில்  தேறுதல் வார்த்தைகளின்   ஊடாக  மாத்திரமே   பங்குகொள்ளமுடியும்.

“ அம்மா   உங்களுக்கு  என்ன  வேண்டும்…?”

“ எதுவும்  வேண்டாம்…. இங்கே… எல்லாரும்  நல்லா… பார்க்கிறா… “

“ யாரும்  சமீபத்தில்  பார்க்க  வந்தாங்களா?”

அவரிடமிருந்து   விம்மல்.. ..கண்ணீர்தான்  பதில். மீண்டும்   மீண்டும்  தேறுதல்  வார்த்தைகள்தான்   என்னிடமிருந்து வெளிப்பட்டன.   அதற்கும்  புதிய  சொற்களை  தேடவேண்டிய  இயலாமை என்னைச்சூழ்ந்தபோது  அவரது  தலையை   தடவிவிட்டு விடைபெற்றேன். அவரைப்பார்க்கச் செல்லும்போதிருந்த  ஆர்வம் மறைந்து,   நெஞ்சில் பெரிய  பாரம்  ஏறியதுபோன்ற  உணர்வுடன் அந்த  மருத்துவமனையை   விட்டு  வெளியே   வந்தேன். எதிர்காலத்தில்  நானும்  பலரும்  சந்திக்கப்போகின்ற   முதுமை முன்னே வந்து பயமுறுத்துகிறது.

இறுதிக்காலத்தில்   தன்னை  ஆதரித்து  பராமரித்த  குறிப்பிட்ட இராமச்சந்திரா   மருத்துவமனை   ஆய்வு  கூடத்திற்கே  தனது  உடலை அவர்  தானமாக  வழங்கிவிட்டுச் சென்றுள்ளார். அவர்   தமது  பிரகாசமான கண்களை  நிரந்தரமாக  மூடும்பொழுது  அவருக்கு  90 வயது.

எனது  மேசையில்  சகோதரி  ராஜம்  கிருஷ்ணன்  எழுதிய  கடிதம் என்னைப்பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறது. அவர்   இராமச்சந்திரா  மருத்துவமனையில்  அனுமதிக்கப்படுவதற்கு முன்னர் நீலாங்கரையிலிருந்து  2009   ஆம்   ஆண்டு  எழுதிய  கடிதம். 

தனக்குத்துணையாக  ஒரு  கண்  மாத்திரம் பார்வையுள்ள   மூதாட்டியை   வைத்துக்கொண்டார்.  அந்த மூதாட்டியும்   ஒரு  குடிகாரக்கணவனால்  கைவிடப்பட்ட  எழைப்பெண்.  எப்பொழுதும்  ராஜம்  கிருஷ்ணன்   பாதிக்கப்பட்டவர்கள்  பக்கமே நிற்பவர்.   அவர்களுக்காக   தனது  எழுத்தின்  மூலமும் செயற்பாடுகளிலும் குரல்கொடுத்து  வந்திருப்பவர். இறுதியில்  –  வாழ்வில்  வஞ்சிக்கப்பட்ட – பாதிக்கப்பட்ட  பெண்ணாகவே   முதியோர்  இல்லத்திலும்  பின்னர் மருத்துவமனையிலும் தஞ்சமடைந்தவர்.

அவர்  எனக்கு  எழுதிய  கடிதத்திலிருந்து  சில   பகுதிகள்: அன்புள்ள   நண்பர்  முருகபூபதிக்கு  வாழ்த்துக்கள்.   தங்கள் தொலைபேசி குரல்  கேட்டுப்பெரு  மகிழ்ச்சிகொண்டேன்.  கடிதமும் கிடைத்தது.   மிக்க நன்றி.  தங்கள்  நூல்கள்  அனைத்தும்  படித்தேன். கங்கை மகள்  –  கல்லும்  சொல்லாதோ  கதை  இரண்டுமே   மிக அற்புதமாக எழுதப்பட்டிருக்கின்றன.

புலம்பெயர்ந்து   வாழும்  மக்களின்  வலிகள் – இலக்கியமாக்கப்பட்டிருக்கிறது.   தமிழ்  எங்கள்  தாய்  நாட்டில்  வணிக   இலக்கியமாக  மனிதநேய  உயிர்த்துவத்தை   வெறும் எழுத்துக்களாக   சத்தற்றுப்போய்விட்ட    காலத்தில் –  வெளியிலிருந்து தங்களைப்போன்றவர்கள்   படைக்கும்  இலக்கியமே   உலக முழுவதுமான   மனிதத்துவத்துக்கு  ஏற்பட்ட  சோதனைகளைப்பதிவு செய்கிறது.

இதை   வெறும்  ஆவணமென்று  சொல்லிவிட்டதாகக் கருதவேண்டாம்.   எம்மவரும்  எங்கெங்கோ  புலம்பெயர்ந்து வாழ்கிறார்கள்.   தாய்த்தமிழை   இங்கேயே  வளரும்  தலைமுறைகள் மறந்து   ஆங்கிலத்தில்  எழுதுகிறார்கள். அந்நியச்சூழலில்   வேரறுபட்ட  நிலையில்  படைப்புத்திறனை   ஆங்கில   மொழியில்  வெளியிடுவது  கட்டாயமாகியிருக்கிறது.  அந்த நோக்கில் தங்கள்  மொழிப்பற்றையும்  கலாசாரங்களையும் காப்பாற்றுவதில்   உள்ள  சிரமங்கள்  புரிகிறது.  நான் வியந்து மலைக்கின்றேன். புலம்பெயர்ந்த  நாட்டில்  பழக்கமில்லாத  தொழில் –   மனவலிகள் – அப்படியும்   புரிந்துகொள்ளாத  இளைய   தலைமுறைகள் – இந்தப்பிடிப்பிலும்   பெண்ணுக்கு  வரன்  தேடும்போது ‘சாதி”யைக்குறிப்பாக்கும்   இறுக்கம்.   கதைகளில்  எல்லா   விவரங்களும்   நுட்பமாக  மனதைத்தொடுகின்றன. அந்த  நாட்டின்  மக்கள்  நலத்திட்டங்களில்  ஆசுவாசங்கள்  கூட மன அழுத்தங்களாகும்  தருணங்களை   உணரமுடிகிறது.  அந்த இளம்பிள்ளை அந்தப்போக்குவரத்து   நெரிசலில்  தனது  நண்பனான நாய்க்கு   உணவு  கொடுக்க  ஓடிவருவதை  –   இந்த  மாண்பை எப்படிச்சொல்ல…? இந்த  நூல்களைப்பற்றி  அமுதசுரபி  ஆசிரியர்  திருப்பூர் கிருஷ்ணனிடம்  தெரிவித்தேன்.

மாத  இதழ் – புலம்பெயர்ந்த  மக்கள் –  இலக்கியம்   என்று பொதுவாக   ஓர்  அறிமுகத்துடன்  கட்டுரை   ஒன்று   எழுதி  இன்று அனுப்பியுள்ளேன்.    வணிக  எழுத்துக்களே    மிகுதியான    இக்காலத்தில்   என்  போன்றோருக்கே  எழுத  இடமுமில்லை.   சினிமா –  ரி.வி. ரசனை மிகுதியாகிவிட்டதாலும்   இலக்கிய  இதழ்கள் ஆயிரம்   பிரதிகள்  கூடப்போவதில்லை   என்றறிகின்றேன்.  கடிதங்களில்  பழைய  நண்பர்களை   நினைவுகூர்ந்தேன்.  நடமாட்டம் முடங்கிப்போன   நிலையில்  தங்கள்  அன்பையும்  ஆதரவான நினைவில் அசைபோட்டுக்கொண்டு  ஆறுதல்  பெறுகின்றேன். தாங்கள்   வந்து சென்று  ஒரு வாரத்துக்குள்   மு.நித்தியானந்தனும் அவர்   துணைவியும்  வந்து  ஒரு மணிநேரம்  பேசினார்கள்;. கோத்தகிரி   மாநாட்டில்  நான்   வந்து  பேசியதை  நினைவு  கூர்ந்தார். இர. சிவலிங்கம்  –   திருச்செந்தூரன்  ஆகியோர் காலமாகிவிட்டதாகத் தெரிவித்தார். முன்னர்  தாம்பரத்தில்  எங்கள்  இல்லத்துக்கு  ஈழத்தமிழர்கள்  வந்து உறவாடிய   காலம்  மறக்க  முடியாதது.

மிக்க அன்புடன் ராஜம் கிருஷ்ணன்.

இலங்கைக்கும்   தமிழகத்திற்கும்  இடையே   இலக்கியப்பாலம் அமைத்தவர்    ராஜம்  கிருஷ்ணன்.  அந்தப்பாலத்தில்   பயணித்தவாறே    அவர்தம் நினைவுகளை  சுமந்து வாழ்கின்றோம்.

ராஜம்  கிருஷ்ணன்  பெற்ற விருதுகள் சில:

1950—நியூயார்க் ஹெரால்ட்  ட்ரிபியூன் சர்வதேச விருது

1953—கலைமகள் விருது

1973— சாகித்திய அகாதமி விருது

1975—சோவியத் லாண்ட் நேரு விருது

1991—திரு.வி.க. விருது

இவரின் படைப்புககள்:-

கூட்டுக்  குஞ்சுகள் – வனதேவியின் மைந்தர்கள்  – உத்தரகாண்டம்

மாறி மாறி பின்னும்  – மலர்கள்  –  பாதையில்  பதித்த அடிகள்

உயிர் விளையும் நிலங்கள்  –   புதியதோர் உலகம் செய்வோம்

பெண்  விடுதலை  –  இந்திய சமுதாய வரலாற்றில் பெண்மை –

காலந்தோறும்  பெண்மை

கரிப்பு   மணிகள்  –  வளைக்கரம்   –  ஊசியும் உணர்வும்

வேருக்கு நீர்   –   பாஞ்சாலி சபதம் பாடிய பாரதி   –   இடிபாடுகள்

அலை வாய்க்கரையில்  –   சத்திய தரிசனம்

கூடுகள்   –  அவள்   –  முள்ளும் மலர்ந்தது

குறிஞ்சித் தேன்   –  சுழலில் மிதக்கும் தீபங்கள்

Posted in Uncategorized | பின்னூட்டமொன்றை இடுக

Giving up cigarettes for a dog

Pamela would always come to the hospital dressed in the same cigarette-smelling clothes. Her entry always amused the members of staff of the veterinary hospital, from receptionists at the front desk to nurses and veterinarians who are supposed to treat people with empathy and courtesy.

I noticed nurses and other veterinarians covering their noses and scurrying away from her. It is unfair. Yet, of course, you can hardly do anything about people’s attitudes.

I saw Pamela at the veterinary hospital where I was employed. She was on the wrong side of her fifties, with large hips swinging both ways, and sagging breasts literally resting on her belly.

When she walks into the hospital, I could expect, as usual, someone from the members of staff to say ‘Hi, your girlfriend is in the corridor.’ They are all happy to let Pamela see me with her dogs.

As for myself, after I came to know her story, I couldn’t help but feel sympathy for her whenever she came to the hospital with her dogs. She always wanted to see me until I stopped working in that hospital.

After the Second World War, as a child, she was sent to Australia as an orphan along with many other children on board a ship by the British authorities. Many orphans were brought up in Christian orphanages and some enjoyed a happy life while others grew up to be burdened to the Australian society. It was part of the colonial legacy of Great Britain.

Pamela didn’t marry and was living in a State-owned apartment in the inner suburb of Melbourne, dependent on the financial hand-outs of the Government. Two dogs, Lassie and Jacky, provided emotional support to her and were the only lifelines in her life. I thought Pamela and her dogs were mutually dependent on each other’s well-being.

Whenever she came to the hospital with her dogs, other nurses and doctors who avoided her would tease me. I used to laugh it off and attend to her as usual. Another reason I felt sympathy for her was that a dog that she treated as her own child had died. Jacky had suffered from cancer in the liver and been put to never-ending sleep by me. Pamela was devastated by that incident.

One day she came with her other dog Lassie. She was concerned, since as in the case of Jacky, Lassie had also developed a cough; she wondered whether Lassie had ‘contacted’ cancer of the liver from Jacky. When I examined Lassie, I found her to be in good health but showing signs of asthma. An X-ray showed that Lassie’s heart had a normal silhouette. Unlike humans, dogs tend not to develop asthma so I was puzzled. I sent her home with antibiotics to treat the cough.

Despite the medicine that was given for two weeks, the cough remained. A specialist referral was not an option as Pamela won’t be able to afford the cost of the treatment. I agreed to have another look. I washed Lassie’s trachea in saline and found that the trachea was affected by some sort of allergen. The ambulance driver who had assisted Pamela to bring Lassie to the hospital volunteered the information that her apartment was filled with cigarette smoke. ‘The smell filling her house made my stomach churn,’ said the driver.

Now I could diagnose the reason for the dog’s persistent coughing. I rang Pamela to discuss my findings. I inquired whether she was a smoker, which she readily affirmed. I explained to her that the reason for Lassie’s cough was from the cigarettes that she was smoking and I advised her not to smoke indoors thereafter.

“Doctor, how can I go outside and smoke when it is bitterly cold? I must give up smoking, that is my only option, for the sake of Lassie’s health,” she responded.

I agreed with Pamela that it would not be easy at all to stand outside and smoke in the winter in Melbourne. I was, however, skeptical about her word of ‘promise’ on giving up smoking.

Pamela kept her word and gave up smoking. Lassie was much better after that and the coughing declined in a few weeks.

The sight of women who smoke while pushing their babies in prams and sending down puffs of smoke would make me think of Pamela and Lassie!

Posted in Uncategorized | பின்னூட்டமொன்றை இடுக

20 கரையில் மோதும் நினைவலைகள்:மெல்பனில் உதயம்

நடேசன்

மெல்பனில் உதயம் பத்திரிகையை நடத்தும்போது, அதற்கான விளம்பரம் மற்றும்  விநியோக வேலைகளை கவனிப்பதற்காக   மதிய நேரங்களில் எனது கிளினிக்கில் இருந்து மதிய உணவுக்குச் செல்வதாகச் சொல்லி  மறைந்துவிடுவேன்.

 சிலர்  அவசர சிகிச்சைக்காக    நோயுற்ற தமது    வளர்ப்பு பிராணிகளைக் கொண்டு வருவார்கள்.  நான் அப்போது அங்கில்லாதமையால் என்னை மனதுக்குள் திட்டியபடியே எனது நேர்ஸ்கள்  அவர்களை  வேறு கிளினிக்குகளுக்கு அனுப்புவார்கள். நான் கடமையில்  இல்லை என்று  அச்சமயம்   அவர்களிடம் சொல்வது எனது நேர்ஸ்களுக்கு  பிடிக்காது.  ஆனால்,  அதனை நேரடியாக எனக்குச் சொல்வார்கள்

அந்த மதியநேரத்தில்  மெல்பனில் தமிழர்கள் நடத்தும் பலசரக்கு கடைகளில் விளம்பரம் கேட்டபடி திரிவேன். தங்கள் விளம்பரத்துக்கப்பால் எனது முகத்திற்காகத் தந்தவர்கள் பலர்.

மெல்பனில் நகைக்கடை வைத்திருந்த ஆதி  ஜுவலறியினர் உதயம் தொடங்கப்பட்ட காலம் முதல்  விளம்பரம் தந்தவர்கள். பாம்கோட்  உணவு விடுதி வைத்திருந்த மகேந்திரன் எனது   நண்பர்.  அவரும் தொடர்ச்சியாகத்  தந்தார். அவர்களுக்கு நன்றியைக் கூறவேண்டும்.   

விளம்பரம் தந்துவிட்டு  இப்பொழுது பணமில்லை என்பவர்களும்,  சில மாதங்களுக்குப் பின்னர் வரும்  திகதி  எழுதி ( Back dated cheque)  காசோலை தந்தார்கள். அதேநேரத்தில்,    “ காசோலைப் புத்தகத்தின்  கடைசி இதழை  இப்பொழுதுதான் ஒருவருக்குக் கொடுத்துவிட்டேன். அண்ணே,  நீங்கள் ஒரு பத்து நிமிடங்கள் முன்பாக வந்திருக்கலாமே!  முடிந்து விட்டது  “ என்று மிகவும் கவலையுடன் கூறியவர்களும் இருந்தார்கள்.

இறுதிவரையில்  பணம் தராதவர்கள் மிக அரிது. அவர்களுக்கு அடுத்த நாளும்  நான்  வருவேன் என்பது தெரியும்.  சில வேளைகளில் 50  டொலர்  வசூலிக்க நான் இரு மணிநேரம் செலவழித்தேன்.  அக்காலத்தில் எனது கிளினிக்கில்  நான் ஒரு மணித்தியாலம்  சேர்ஜரி செய்தால் செய்தால் 200  டொலர்களை  செல்லப்பிராணிகளின் உரிமையாளர்கள் செலுத்துவார்கள்.

உதயத்தின் வடிவமைப்பிற்கும்,  அச்சிடுதலுக்குமே  செலவிருந்தது.  தொலைபேசி,  கூரியர்,  தபால் செலவுகள் உட்பட  மற்றைய அலுவலகச் செலவுகளை எனது  மல்கிறேவ் மிருக வைத்தியசாலையே  பொறுப்பேற்கும்.  ஒரு விதத்தில் உதயம் நடத்துவது  இலங்கை அரசின் ஏர்லங்கா விமானச்சேவை போன்றது.

புதிதாக ஒரு விளம்பரதாரரை எமது பத்திரிகையில் அறிமுகப்படுத்தியதும்,  பத்திரிகை வெளிவந்த  மறுநாள் விடுதலைப்புலி ஆதரவாளர்கள் அவரிடம் சென்று  விளம்பரத்தை நிறுத்தும்படி வற்புறுத்துவார்கள். 

அவர்களை  எவரும் எதிர்க்க முடியாது. குறிப்பாக  அகதிகளில் தங்கியிருந்த லோயர்மார்  மற்றும் பலசரக்கு கடைகளின் உரிமையாளர்கள் ,  சாதாரண தமிழர்களை தங்கள்  தொழிலுக்கு நம்பி இருப்பார்கள்.  எதிர்த்தால் இங்கு அவர்களது  தொழில் துறைக்கு உலை வைப்பார்கள்.  அந்த  உரிமையாளர்களுக்கு  ஊரில் உறவுகள் இருக்கும் , அல்லது இவர்கள் ஊருக்குப் போகவேண்டியிருக்கும். உதயத்திற்காக அவற்றை இழக்க முடியுமா?  “வன்னிப்பக்கம் வருவீர்களா?  ” என்பது அவர்களது காயத்திரி  மந்திரமாக இருந்தது.   பலர் ஊரோடு ஒத்தோடுங்கள் என அன்பாக எனக்கு  அறிவுரை சொல்வார்கள். பலர் கலியாண வீடுகளுக்கும் மற்றைய நிகழ்வுகளுக்கும் என்னை அழைக்காது விட்டார்கள்.  வட இந்தியர்கள் மற்றும் சிங்கள விளம்பரதாரர்களைத் தவிர்த்து   மற்றைய இடங்கள் எங்கும் அவர்களது வாள்முனை நீண்டு  உதயம் நடத்தியவர்களை  வெட்டமுடியும்

ஒரு பறங்கியர்,  தமிழர்களிடையே மரணமடைந்தவர்களுக்கான                     ( Funeral service)   சேவையைச் செய்து வந்தவர்.  பலகாலமாக  உதயத்திற்கு  விளம்பரம் தந்தார் .   திடீரென விளம்பரத்தை நிறுத்தினார். அவருக்குத்  தமிழ் தெரியாது.   உதயத்தில்  வரும் விடயங்கள் புரிய வாய்ப்பில்லை. ஆரம்பத்தில் தமிழ் சமூகத்திடம்  மரணங்கள் குறைந்துவிட்டதோ…?  அல்லது அவர் இந்த வேலையை நிறுத்திவிட்டாரோ   என நினைத்தேன்.

பின்னர் ஒருநாள் ஒரு  மரண வீடொன்றில்   அவரை சந்தித்தபோது கேட்டேன்.   “  எதற்காக நிறுத்தினீர்கள்? என்ன உங்கள் பிரச்சனை?   “ என்றபோது,  அவர் எனக்குச் சொன்ன பதில் எனக்குத் தூக்கி வாரிப்போட்டது.

  “ தமிழ் சமூகத்தில்   பிளவு ஏற்படக்கூடாது என்பதால் நிறுத்துகிறேன்  “  என்றார்.  எனக்கு அவரது  பதில் புரியவில்லை.  ஆனாலும் அதற்குமேல்  அவரிடம் எதுவும் கேட்கவில்லை.அதன் பின்னர்,  அவரது மனைவி ஒரு தமிழ்ப்பெண் எனவும் அவர் மூலமாக  கணவனிடம் சென்று  விளம்பரத்தை நிறுத்தியிருக்கிறார்கள்   இந்தத் தமிழ்த்  தேசியத்தின் காவலர்கள்.

இதற்கு அப்பாலும்  அவர்கள்  செய்த  மற்றும் ஒரு வேலை உள்ளது. என்னை அவுஸ்திரேலியாவுக்கு வரவழைத்தவர் எனது மனைவியின் மூத்த அண்ணரான  டொக்டர் இரத்தினமோகன். சிட்னியில் இருக்கும்  அவரிடம் மெல்பனில் இருந்து இருவர் சென்று,   “ உங்கள்   மச்சானை நல்வழிப்படுத்தும்படி  “  கேட்டுக்கொண்டார்கள். உதயம் பத்திரிகை நிற்கும் வரையும் அவர் இதைப்பற்றி எனக்குச் சொல்லவில்லை. பிற்காலத்தில்  இருவரும் ஒன்றாக விஸ்கி அருந்தும்போது  மட்டுமே அந்தத்  தகவலை எனக்குச்  சொன்னார்.

இலங்கைத் தமிழர்களில் பெரும்பாலானவர்கள்  நாய்கள்,  பூனைகள் வளர்க்காததால் எனது மிருக வைத்திய நிலையம் நேரடியாகப் பாதிக்கப்படவில்லை. ஆனால் ,  மனைவி சியாமளாவின் கிளினிக்கிற்கு செல்லவேண்டாமென  சில தமிழ் மருத்துவர்களே சொல்லி  நோயாளிகளைத்  தடுத்திருக்கிறார்கள்.

இவற்றை விட மிகச் சுவையான  மற்றும் ஒரு விடயமும் உண்டு.  எனது மாமா –  மாமி ( சியாமளாவின் பெற்றோர் )  தனியாக சில காலம் ஒரு  வீட்டில்   வசித்தார்கள்.  மாமா  சத்திய சாயிபாபா பக்தர். வெள்ளிக்கிழமைகளில் ஒழுங்காகப் பஜனைக்குப் போவார். அப்போது அவரிடம்  சிலர் சொல்லியிருந்தார்கள்   “ நடேசன் இப்பொழுது செய்யும்  பாவங்கள் எல்லாம் உங்கள்  பேரப்பிள்ளைகளைத் தாக்குமல்லவா…?  இது தேவையா?   “ என்றபோது எனது மாமா தடுமாறிவிட்டார்.

அவர் இலங்கையில் அரச வைத்தியராக இருந்து இளைப்பாறியவர். தனது நேர்மையான வைத்திய  சேவைகளால் பிள்ளைகளுக்கு நன்மை , கல்வி,  செல்வம் ஏற்படும் என்ற   பாவ புண்ணியங்களில் நம்பிக்கையுள்ளவர்.    ஒரு நாள் கலங்கியபடி  அந்த  சாயி பக்தர்கள் அவரிடம் சொன்னதை என்னிடம் சொன்னார்.

அவருக்கு   நான் என்ன சொல்ல முடியும்?

எனது மாமா நல்ல மனிதர்.  அவரது உணர்வுகளைக் காயப்படுத்தாது,  எழுந்து வீட்டுக்கு வெளியே சென்று  சிரித்தேன்.

என்னைப் பொறுத்தவரை இறுதிவரையும்  உதயம் பத்திரிகைக்குத் துணையாக  இருந்தவர் நண்பர் முருகபூபதிதான்.  மற்றது எனது மனைவியும் நிதி அமைச்சருமான சியாமளாவே.

 பிற்காலத்தில்  சுனாமி நிவாரணத்துக்காக சேகரித்த  பணத்தைக் கையாடியதாக விடுதலைப்புலி ஆதரவாளர்கள் மூவரை அவுஸ்திரேலிய அரசு   கைது செய்தது.    உதயம் பத்திரிகை  நிதி விடயத்தில்  லாபம் தராது விட்டாலும்,  இறுதி மூன்று  வருடங்கள் கைப்பணத்தைப் போடாது நட்டமின்றி   வெளிவந்தது.

உதயத்தின் கதை இன்னமும் முடியவில்லை.  தொடரும்.    

சென்னை : தமிழர் புனர்வாழ்வுக்கழகம் .

சென்னையில் தமிழர் மருத்துவ நிறுவனம் தொடங்கியபோது வெலிக்கடை சிறையில் இருந்து உயிர் தப்பி வந்த டாக்டர் ஜெயகுலராஜா தலைவராக இருந்தார். நான் செயலாளராக இருந்தேன். போராளி இயக்கங்கள் ஐந்து எம்மோடு இணைந்து இருந்தது. ஒரு வருடத்திற்கு இந்தக்கூட்டு முயற்சி எதுவிதத் தடையற்று இருந்தது. இக்காலத்திலே புளட்டைத் தவிர்ந்த மற்றைய இயக்கங்கள் இணைந்திருந்தன. இயக்கத்தினருக்கும், அகதிகளுக்கும் எமது மருத்துவசேவை கிடைத்தது. அத்துடன் இந்திய வைத்தியர்கள் மற்றும் அரசியல் பிரமுகர்களிடையே வேலை செய்ய இந்தக்கூட்டு முயற்சி இலகுவாக இருந்தது.

எமது நிறுவனம் வெளிநாட்டில் தமிழர்கள், மற்றும் தொண்டு நிறுவனங்களிடமிருந்து இருந்து பெற்றபணத்தால் வளர்ந்து வந்தது. ஒரு வருடத்தின் பின்பு 86 ஆண்டு ஆரம்பக்காலத்தில் எமது முதலாவது வருடாந்தப்பொதுக்கூட்டம் நடக்கவிருந்தது.

144 சூளைமேட்டுத்தெருவில் மேல்மாடியில் காலை பத்து மணியளவில் கூட்டம் ஒழுங்குபடுத்தப்பட்டிருந்தது. செயலாளராக நான் எல்லாவிடயங்களையும் தயார் செய்துவிட்டு கூட்டத்திற்கு, அரைமணிக்கு முன்பாக மாம்பலத்தில் வசிக்கும் தலைவரை ஓட்டோவில் சென்று அழைத்துவரும்படி எங்களுக்கு உதவியாக இருந்து கருணாநிதியை அனுப்பினேன்.

தலைவருக்கு வாகனத்தை அனுப்புவது அதுவே முதல் தடவை. வழமையாக நான் அப்படிச் செய்யமாட்டேன்.ஆனால் அன்று மனத்தில் ஏதோ ஒரு பட்சி தலைவர் வருமாட்டார் எனச் சொன்னது. பத்துமணிக்கு மேலாகிவிட்டது. கூட்டம் தொடங்குவதற்கான நேரம் கடந்து விட்டது. உபதலைவராக இருந்த டாக்டர் சாந்தி இராஜசுந்தரம் வந்து விட்டார். விடுதலைப்புலிகளைத் தவிர மற்றைய இயக்கத்தின் பிரதிநிதிகளும் கூட்டத்திற்கு வந்திருந்தார்கள். தலைவருக்காகக் காத்திருந்தோம்.

சூழைமேடு தெருவில் மேல்மாடியில் உள்ளது எங்கள் நிறுவனம் தெருவில் கார்களையும் மற்றைய வாகனங்களினதும் இரைச்சலை மீறி படிகளில் ஏறிவந்த கருணாநிதியின் செருப்பின் காலடி சத்தம் தெளிவாக கேட்டது. அடுத்த செருப்புச் சத்தத்திற்காக எனது காது கூர்மையாகியது. கருணாநிதியைத்தொடர்ந்து தலைவர் வருவார் என விழித்திருந்தபோது கருணாநிதி மட்டும் வந்து எங்களுக்கு ஏமாற்றமாக இருந்தது.

கருணாநிதி தலையை நிமிர்த்தி எம்மைப் பார்த்தபடி ” டாக்டர் செங்கல்பட்டிலுள்ள செய்யாறு அகதிகள் முகாமிற்குப்போகவேண்டுமாம். தனக்கு வரநேரமில்லை ” என்றார். ”

எல்லோருக்கும் ஏற்பட்ட ஆச்சரியத்தை முகங்கள் காட்டிக்கொடுத்தது. ஆனால் வாய் திறக்கவில்லை. ஒரு நிறுவனத்தின் தலைவராக இருந்தவர் வருடாந்த பொதுக்கூட்டத்திற்கு வரவில்லை. அதைவிட வேறு ஒன்றிற்குப் போகவேண்டும் என்பது மிகவும் அசாதாரணமான விடயம். மற்றவர்களுக்கு ஆச்சரியம் ஏற்பட்டபோதும் எனக்கும் நிதிப்பொறுப்பாளரான டாக்டர் சிவநாதனுக்கும் அதிகம் வியப்பளிக்கவில்லை. ஆனால் அலட்சியமான தலைவரின் பதில் அவரின்மேல் வருத்தத்தை உருவாக்கியது.

அக்காலத்தில் அடையாறுக்கு அருகில் உள்ள செங்கல்பட்டு மாவட்ட புயல் பாதுகாப்பு மண்டபங்களில் இருந்த இரண்டு அகதிகள் முகாங்களுக்கு திருமதி அடல் பாலசிங்கம் போய் மருந்துகள் வினியோகிப்பதும் , அவரோடு டாக்டர் ஜெயகுலராஜா செல்லுவதும் , எனக்கும் டாக்டர் சிவநாதனுக்கும் தெரிந்த விடயம். அவர் அதைத் தனிப்பட்ட ரீதியாகச் செய்கிறார் என நினைத்திருந்தோம். ஆனால் தான் தலைவராக இருந்த நிறுவனத்தை இப்படி அந்தரத்தில் கைகழுவுவார் என நாம் கனவிலும் நினைக்கவில்லை. ஆனால் இந்த உண்மையை அன்று வந்திருந்த கூட்டத்தவரிடம் நாங்கள் பகிரவில்லை. உபதலைவரை வைத்து வருடாந்தக்கூட்டத்தை நடத்தினோம். அதன்பின் எமது நிறுவனத்தில் இருந்து விலகுவதாக டாக்டர் ஜெயகுலராஜா செய்தி அனுப்பிய பின்பு டாக்டர் சாந்தி இராஜசுந்தரம் எமது தலைவராக இயங்கினார்.

டாக்டர் ஜெயகுலராஜா, மிகவும் நேர்மையும் கனிவான உள்ளமும் கொண்டவர் . எந்த நேரத்திலும் குரலை உயர்த்திக் கூட பேசமாட்டார். அவரோடு நான் பழகிய காலத்தை இன்னமும் சந்தோசமான காலமாக நினைக்கிறேன் அப்படிப்பட்டவரது செய்கைக்கு எமக்கு விளக்கம் தெரியவில்லை. பிற்காலத்தில் அவரே தமிழ் புனர் வாழ்வுக்கழகத்தின் தலைவராகினார். ஒருநாள் அவரை சந்தித்தபோது ‘ஏன் இப்படிச் செய்தீர்கள்? எங்களுக்கு சொல்லி விட்டு இராஜினாமா செய்திருக்கலாமே?’ என்றபோது ” “தம்பிக்கு நான் கடமைப்பட்டவன் ” என்றார் சுருக்கமாக. அவரது நிலை எமக்குத் தெரியாதபோது இதைத் தவறாக நாங்கள் கருதவில்லை.

இந்தத் தமிழர் மருத்துவ நிறுவனத்தை ஆரம்பிப்பதற்கு 12000 இந்திய ரூபாயை அமரிக்காவில் வதியும் எனது மைத்துனர் டாக்டர் ஜெயகுலராஜாவிடம் கொடுத்தார் என்பதையும் இங்கு நினைவு கொள்ளவேண்டும். அவர் அந்தப் பணத்தை எம்மிடம் தந்து கோடம்பாக்கம் வங்கிக் கிளையில் கணக்கை ஆரம்பிக்கச்சொன்னார்.எனவே இந்த நிறுவனத்தின் முக்கிய பங்காளி அவரே.

இந்த நிகழ்வின் பின்பாக உருவாகியதே தமிழர் புனர்வாழ்வுக்கழகம். அதனது தலைவராக டாக்டர் ஜெயகுலராஜா செயல்ப்பட்டார் அவர்களிடம் வெள்ளை வான் ஒன்றிருந்தது. அந்த வானில் சென்றே விடுதலைப்புலிகள் தமிழர் நிவாரண நிதிக்காக தமிழக முதல்வர் தமிழ்நாட்டு மக்களிடம் சேகரித்த நான்குகோடியில், மூன்று கோடி ரூபாயைப் பெற்றுக்கொண்டதாக தினமணி நாளிதழில் படத்துடன் செய்தி வந்தது. இந்த நிறுவனமே பிற்காலத்தில் வெளிநாடுகளில் பெரும்பணத்தை ஆயுதத்திற்குச் சேகரிக்க உதவியது. நான் மெல்பேன் வந்தபின்பு டாக்டர் ஜோய்ஸ் மகேஸ்வரன் இந்த நிறுவனத்தின் சர்வதேசத்தலைவராகவும் பின்பு இலங்கை அரசாங்கத்துடன் நடந்த பேச்சுவார்த்தைக்குழுவில் ஒருவராகவும் இருந்தார் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது. ஆரம்பத்தில் விடுதலைப்புலிகள் உட்பட ஐந்து இயக்கங்களை உள்ளடக்கியிருந்ததமிழர் மருத்துவ நிறுவனத்தை வெட்டி ஓடியதுடன், அதன் தலைவராக இருந்தவரை வைத்தே தமிழ் புனர்வாழ்வுக்கழகத்தை விடுதலைப்புலிகள் உருவாக்கினார்கள். இந்த நிகழ்வின் பின்பே மற்ற இயக்கங்களுடன் மோதல் உருவாகியது. மற்றைய இயக்கங்கள் உட்கட்சிப்போராட்டத்தில் ஈடுபட்டிருந்தபோது அக்கினிக்குஞ்சு ஒன்று எமது நிறுவனத்தில் எப்படி உருவாகியது என்பதைப் பார்க்கத்தவறினர் என்பதற்காக இதை விவரித்தேன். அரசியல், சமுத்திரத்தில் பாய்மரக்கப்பல் ஓடுவது போன்றது. சிறிய அசைவுகளை கவனிக்கத் தயங்கியவர்கள் உயிர் பிழைப்பதில்லை.

அந்த வருடாந்த கூட்டத்தின் பின்பு இருந்து விடுதலைப்புலிகளின் பிரிதிநிதிகள் எமது மாதாந்தக்கூட்டங்களுக்கு வாராதபோதிலும் எமது நிறுவனம் பல அகதி முகாங்களுக்கு தொடந்ந்து சேவை செய்தது. ஆனால் தமிழர் புனர்வாழ்வுக்கழகம் எங்களைப் போட்டியாளர்களாகப் பார்த்தார்கள்

ஆரம்பக்காலத்தில் இந்திய கரையில் அகதிகளாக வந்தவர்கள் பெரும்பாலானவர்கள் மன்னார்கரையோரப்பகுதியை சேர்ந்தவர்களும் சிறிதளவு தொகையில் இந்திய தொடர்புடன் மன்னார் பகுதியின் விவசாயப்பிராந்தியங்களில் வசித்தவர்கள். இந்த இரு பகுதியினரும், இயக்கங்களது தொடர்புகள்கொண்டவர்கள் என்பதாக இராணுவம் , கடற்படையின் நெருக்கடிக்கு உட்படுத்தியதால் வெளியேறினவர்கள். 85ன் கடைசிக்காலத்தில் இலங்கை இராணுவத்தாக்குதலால்

திருகோணமலைப்பிரதேசத்தினர் பலர் வந்து சேர்ந்தார்கள். அவர்களில் பலர் வல்வெட்டித்துறையில் கொண்டு, கொடுத்தவர்கள். இவர்கள் வந்து இறங்கியபோது நாகபட்டினம் பகுதி புயல் பாதுகாப்புமண்டபங்களில் தங்கினார்கள்.

தமிழர் மருத்துவ நிறுவனம் அவர்களில் பலருக்கு முதலுதவிகளைப் பயிற்சியை அளித்து இரு திருகோணமலையை சேர்ந்த இளைஞர்களை அங்கு நிரந்தரமாக பொறுப்பாக நியமித்தோம்

அவர்களில் ஒருவரான ரவி ஒரு நாள் அதிகாலையில் வந்து என்னிடம் “எங்களைப் புலிகள் இனி இந்தப்பக்கமே வரவேண்டாம். தமிழர் புனர்வாழ்வுக்கழகம் இங்கு சேவை செய்யும் எனத் துரத்திவிட்டார்கள். ஆனால் மக்கள் எங்களைத்தான் விரும்புகிறார்கள். அதிலும் யாரோ பிரபாகரனது மாமா முறையானவர் எங்கள் சார்பாகப் பேசிய பெண்களுக்கு தூசணத்தால் பேசி நாங்கள் தான் இந்த முகங்களுக்கு இனிப்பொறுப்பு எனச் சொல்லி விட்டார். நாங்கள் பயத்தில் ஓடிவந்து விட்டோம். ” என்றார்

இது என்னடா மருத்துவசேவை செய்ய வந்து புலியோடு பிரச்சனைப்படவேண்டியுள்ளது என் உள்ளுர பயம் ஏற்பட்டது. வெளிக்காட்டமுடியாது. நான் நிறுவனத்தின் செயலாளர். ஏதாவது செய்யவேண்டும். எனது மனப்பிராந்தியைக் காட்டாமல் ரவியிடம்

“யார் இப்பொழுது நாகபட்டினத்தில் இருப்பது?

” டாகடர் ஜெயகுலராஜா வந்து நாகபட்டணத்தில் தங்கியிருக்கிறார் ”

‘சரி, அவரோடு பேசுவோம்.’ என அவர்கள் மூலமாக வெள்ளிக்கிழமை வந்து பேசிப்பிரச்சனையை தீர்க்க விரும்புவதாகத் தகவல் அனுப்பினேன்

சென்னையில் இருந்து நானும் சிவநாதனும் ரவியுமாக வியாழக்கிழமை காலை நான்கு மணிக்கு நாகபட்டினம் சென்று ஐந்து மணிக்கு டாக்டர் ஜெயகுலராஜா தங்கியிருந்த ஹோட்டல் கதவைத்தட்டினோம்.

ஒரு நாள் முந்திச் சென்றதன் காரணம் வெள்ளிக்கிழமை நாங்கள் போவதைத் தெரிந்து எங்களைக் கடலுக்குள் படகில் கொண்டு சென்று கல்லைகட்டி கடலில் தள்ளிவிட்டால் யாருக்கும் தெரியாது. ஏற்கனவே ரெலோ, புளட், புலிகள் எல்லாம் தங்களவர்களை வள்ளத்தில் நடுக்கடலில் கொண்டு போய்த்தள்ளிருக்கிறார்கள். அக்காலத்தில் இந்தியர்களுக்கு (தமிழ்நாட்டுப் புலன் ஆய்வுப்பிரிவு) கரையில் நடந்த குற்றங்களை புள்ளிவிவரத்திற்காக மட்டும் கணக்கு வைப்பார்கள். ஆனால் கடலில் நடந்த குற்றங்களுக்கு அவர்கள் கணக்கு வைப்பதில்லை. இவையெல்லாம் டாக்டர் சிவநாதனும் நானும் அறிந்து வைத்திருந்தோம்

பயந்து பயந்துதான் நானும் சிவநாதனும் திருகோணமலை ரவியும் பஸ்சில் பிரயாணம் செய்தோம். அன்று இரவு பஸ்சில் போட்ட திரைப்படத்தின் பெயர் தெரியாது என்றால் அதற்கு மேல் எமது மனநிலையை விளக்கவேண்டியது இல்லை.இப்படியான விடயங்களை வீட்டில் சொல்லவுமில்லை.

நாகபட்டினம் பஸ்நிலயத்தில் இறங்கியபோது விடியவில்லை. ஓர் இரு கடைகள் மட்டுமே திறந்திருந்தது. அங்கு ரீ குடித்துவிட்டு ஓட்டோவில் சென்று தட்டியபோது டாகடர் ஜெயகுலராஜா கதவைத் திறந்ததும் எங்களைப் பார்த்து திடுக்கிட்டார்.

“என்னடாப்பா இந்த வேளையில்? ”

உங்கட தம்பியின்ர ஆட்களுக்கு பயந்துதான் ஒரு நாள் முதல் வந்தோம் என அவரிடம் சொல்லமுடியாது.

“வேறு வேலையுமிருந்தது. அதையும் சேர்த்து ஒன்றாக முடிப்பதற்கு வந்தோம். அதிகாலையில் வந்தால்தான் நீங்கள் இருப்பீர்கள் என்பதால் இப்போது வந்தோம்’

“உள்ளே வாங்கோ”

“டாக்டர் உங்களுக்குத்தெரியும்தானே இந்த முகாங்களில் நாங்கள் உங்கள் காலத்தில் இருந்தே நாங்கள் வேலை செய்வது—”

“இவர்களுக்கு பேசத்தெரியது”

” பரவாயில்லை இங்கு பத்து அகதிமுகாங்களில் ஐந்தை நாங்கள் பார்க்கிறோம்’ நீங்கள் ஐந்தைப் பாருங்கள். சமூகசேவை செய்ய வந்து ஏன் பிரச்சனை? இல்லை எல்லாவற்றையும் நீங்கள் செய்வதன்றால் நாங்கள் அடுத்த மாவட்டதிற்கு போகிறோம் ” என்றேன்

” பரவாயில்லை நீங்கள் ஐந்தைச் செய்யுங்கள். நான் இவர்களுடன் பேசுகிறேன் ” என்றார்

டாகடர் ஜெயகுலராஜாஅறையை விட்டு வெளியே வரும்போது ரவி “இதுதான் எங்களை துரத்தியவர் பிரபாகரனது மாமாவாம் ”

நான் திரும்பியபோது அவர் முகத்தை திருப்பிக்கொண்டார். தொந்திக்குமேல் வெள்ளை சேட்டும்ம முழங்காலுக்கு மேல் உயர்த்திக் கட்டிய நீலக் கோட்டுச் சரமும் கறுத்த மயிர்கள் கொண்ட அவரது கால்களும் இன்னும் நினைவுள்ளது.

இதன் பின்பு அக்காலத்தில் தமிழர் புனர்வாழ்வுக்கழகத்தில் செயலாளராக இருந்த நாதன் என்பவர் என்னிடம் “யாழ்ப்பாணத்திற்கு வா பார்த்துக்கொள்வோம் ” என்றார்

சிரித்தபடியே அவரை விலத்திச் சென்றேன்.

அதன் பின்பு இரண்டு வருடங்கள் சென்னை வீதிகளில் வெள்ளைவான் எதிரில் வந்தால் பக்கத்தில் ஏதாவது சந்து உள்ளதா எனப் பார்ப்பேன். போரை மட்டும் விடுதலைப்புலிகள் ஏகபோக குத்தகைக்கு எடுக்கவில்லை. தமிழ் மக்களுக்குச் செய்த மருத்துவச்சேவைகளுக்கும் அவர்களே ஏகபோக கொந்தராத்தை எடுக்க நினைத்தார்கள். இது தமிழ்நாட்டில் மட்டுமல்ல பிற்காலங்களில் தமிழர்கள் இருந்த எல்லா இடங்களுக்கும் விஸ்தரித்தார்கள்.

வருடங்களாகிய போதிலும், கொந்தராத்து எடுத்தவர்கள் மறைந்தாலும், கொந்தராத்து எடுத்த முறைகளின் நினைவுகள் மறையவில்லை. இவையெல்லாம் கடந்தகாலம்; மறந்துவிடவேண்டும் என்றாலும் மறைந்துவிடுமா? 

Posted in Uncategorized | பின்னூட்டமொன்றை இடுக

ஏன் மொழிபெயர்ப்புகள் வேண்டும்?

மொழிபெயர்ப்பு ஏன் என்பது பல மொழி பேசும்  இந்தியா இலங்கை போன்ற நாடுகளிலிருந்து வந்தவர்களாகிய  எமக்கு அதிகம் சொல்லத் தேவையில்லை.  இங்கு நான் குறிப்பிடுவது  இலக்கிய மொழி பெயர்ப்பாகும்.

மற்றைய மொழிகளிலிருந்து ஏன் இலக்கியத்தை மொழி பெயர்க்கவேண்டும்? 

அதேபோல் நமது இலக்கியங்கள்தான் ஏன்  மற்றைய மொழிகளில் வரவேண்டுமென்பதற்கான சில  காரணங்களைப் பார்ப்போம் .

1)மொழி என்பது கலாச்சாரம்,  பண்பாடுகளை  வைத்துப் பாதுகாக்கும்  ஒரு களஞ்சியம் . மொழியை அறிந்தால் மட்டுமே  கலாச்சாரத்தை அறியமுடியும். புரட்சிக்கு முன்பான ரஸ்சிய,  பிரான்சிய கலாச்சாரங்கள் புரிய மொழி தெரியவேண்டும் அதேபோல் கிரிக்க கலாச்சாரத்தை நாம் தெரிந்து கொள்வது எப்படி?

பண்டைய எகிப்தியர்களது கலாச்சாரத்தை அறிவதற்கு எகிப்தியல் அறிஞர்களுக்கு முதலில் (Hieroglyph) என்ற பண்டைய எகிப்திய மொழி தெரிய வேண்டும் .

2)  மொழி மனிதர்களின்   அடிப்படையான குணாம்சங்கள் புரிந்து கொள்ள உதவுகிறது.  டால்ரோயின்- ரஸ்சிய அனா கரீனினாவும்,  கஸ்ரவ் புளொபேட்னது மாடம் போவரியும்,  நமது கிளிநொச்சியைச்  சேர்ந்த  கோகிலாம்பாளும்  தங்களுக்குப் பிடித்த துணையைத் தொடர்ச்சியாகத்  தேடும்போது அங்கு தற்கொலைகள்,   கொலை நடக்கிறது –

மானிட உணர்வுகள் அடிப்படையில் ஒன்றானவை- இது உயிரியலால் விதிக்கப்பட்ட செயற்பாடு.

3)மொழியை அறிவதன் மூலம் புதிய வகையான இலக்கியங்களை அறியமுடிகிறது. புராணம், இதிகாசம், காப்பியம் என்று மட்டுமிருந்த எமது இலக்கிய மொழி மேற்கு நாட்டு இலக்கியங்களால் வளமடைந்ததது.  நவீனத் தமிழை நமக்கு அறிமுகப்படுத்திய பாரதி,  புதுமைப்பித்தன் ஆங்கிலம் புலமை பெற்றவர்கள்.

4)மொழிபெயர்ப்பு எமது மொழியை வளர்க்கிறது புதிய சொற்கள் வந்து சேருகின்றன . எங்களது மொழிக்கு வந்த பல குறியீடுகள் ஆங்கிலத்திலிருந்து ( லத்தீன்) வந்தவை.முற்றுப்புள்ளி மட்டுமே நம்மிடம் இருந்தது. கற்பாறைகளில் மட்டும் குத்துவோம்,  ஆனால் ஓலைகளில் ஓட்டை விழுந்துவிடுமென  விட்டு விடுவோம்.

5)  இலக்கியத்தில் , மாயா யதார்த்தம் பின்நவீனத்துவம் எல்லாம் நாம் வெளியிருந்து பெற்றவை.  மாயா யதாரத்தம்,  தென் அமரிக்கவிலிருந்து பெற்று   சல்மான் ருஷ்டி , ரோனி மொறிசன் போன்றவர்கள் எழுதினார்கள் . நானே  இதைப் பாவித்தேன்.

6) மொழிபெயர்ப்பு நமக்குச் சிறந்த புத்தகத்தைத் தரும் . எமது வாழ்வு அதிக காலமானது அல்ல. இக்காலத்தில் சிறந்ததை மட்டும் வாசிப்பது என்றால் நாம் மொழி பெயர்ப்புகளைத் தேடவேண்டும்.

7) இளம் எழுத்தாளர்கள் மொழி பெயர்ப்புகளைப் படிப்பதன்மூலம் தைரியத்தையும் அறிவையும் பெறமுடியும்

8)புதிய வாசகர்களைப் பெறமுடியுமாம்-    இசபல் அலண்டேயின் புத்தகங்கள் அவரது மொழியான ஸ்பானிசை விட ஆங்கிலத்தில் அதிகம் விற்பனையாகும்  தமிழ்நாட்டில் பெருமாள் முருகனது மாதொரு பாகன் பல நாடுகளில் விற்பனையாகிறது

9) எழுத்தாளர் பொருளாதாரம் மற்றும் நாட்டின் பொருளாதாரத்திற்கு உதவுகிறது.

இவை மட்டுமே நாம் மொழி பெயர்ப்பை நேசிக்க போதுமானவை அல்லவா?

பல மொழி பெயர்ப்புகள் தமிழில் தரமாக இருப்பதில்லை- வாசிக்க முடியாது. காரணம் தனிநபர்கள் செயல்பாடுகள் 

தற்போதைய பைபிள்,  லத்தினிலிருந்து ஆங்கிலமயப்படுத்த  பிரித்தானிய அரசர்( King James ) குழுவை நியமித்து, அவர்கள் செய்பட்டார்கள்.பைபிளே உலக இலக்கியத்தில் சாமானியர்களைப்பற்றி பேசியது முதல் படைப்பு .

நமக்கு அப்படியான நிறுவனமான அமைப்பு  இல்லை- எதிர்காலம் எப்படியோ?  

Posted in Uncategorized | பின்னூட்டமொன்றை இடுக

19.  கரையில் மோதும் நினைவலைகள்: துரையப்பா மேயரின் கொலை.

நடேசன்

கொக்குவிலில் ரயில்வே நிலையத்தில்  இறங்கி,  வீடு சென்றபோது இருளாகிவிட்டது. நான் விடுமுறையில் வருவேன் என,  வீட்டு விறாந்தையில் அம்மா உட்கார்ந்திருந்த காட்சி   இன்னமும் விழித்திரையில் பதிவாக  உள்ளது.

இருளில் வந்த  என்னை  முகத்தில்  முத்தமிட்டபடி  வரவேற்ற  அம்மா,  கேட்ட முதற்கேள்வி “அங்கு உனக்குச் சாப்பாடு ஒழுங்காகக் கிடைப்பதில்லையா?  “

 எந்தவொரு தாய்மாரும் தமது பிள்ளைகளிடம்  ஒழுங்காகப்  படிக்கிறாயா ?  என்று கேட்பதற்குப் பதிலாக  உடல் ஆரோக்கியத்தைப்  பற்றியே  கேள்வி கேட்டு  கவலைப்படுவார்கள். பெற்ற மனதின் இயல்பு அது. ஆனால் எனது கவலை வேறுவிதமாக இருந்தது.   மறுநாள்  காலை எவ்வளவு நேரத்தோடு எழுந்து  சியாமளா வீட்டிற்குச் செல்வது என்பதே அக்கவலை.

அக்காலத்தில் அலையற்ற குளமாக  யாழ்ப்பாணம் அமைதியாக இருந்தது. அடுத்தநாள் காலையில் , சைக்கிளில் நான் சுண்டிக்குளியில் உள்ள சியாமளாவின் வீட்டை  நோக்கிச் சென்றேன்.   சென்.  ஜோன்ஸ் கல்லூரிக்கு முன்பாக, அக்காலத்தில் மாநகரத் தந்தை துரையப்பாவின் வலதுகையாக இருந்த ஒருவரை எதிர்கொண்டேன்.

கறுப்பு சேர்ட்டும் பெரிய  மீசையும் கொண்ட அவர்,  உயரத்திலும் உடலமைப்பிலும்  எம் ஜி ஆர் உடன் சண்டையிடும் ஜஸ்ரின் என்ற பயில்வான் போன்றவர்.  நோஞ்சானாக  இருந்த எனக்கு அவரது உடலில்  ஒரு கவனிப்பு இருந்தது.

விடுமுறை கழிந்து   பல்கலைக்கழகத்திற்கு மீண்டும்  வந்த காலத்திலே 1975 ஜூலையில்,  யாழ்ப்பாணத்தின் முக்கிய அரசியல் கொலையாக கருதப்பட்ட  துரையப்பா மேயரின் கொலை நடந்தது. அந்தச் செய்தி எனக்குத் தெரிந்தபோது, அதன் தாற்பரியமோ,  முக்கியத்துவமோ புரியவில்லை. அது திட்டமிடப்பட்ட கொலை,  பிற்காலத்தில் அதுவே  இனத்தின் தூக்குக் கயிறாக விழும் என்பது கொலையை நடத்த உதவியவர்களுக்கே தெரியாது.

பிற்காலத்தில் அறிந்த விடயங்களின்படி,  1960 ஆண்டுகளில் நடந்த பாராளுமன்ற தேர்தல்களில்  அல்பிரட் துரையப்பா, பாராளுமன்றத்திற்குச் சுயேச்சை அங்கத்தவராக யாழ்ப்பாண மக்களால்  தெரிவு செய்யப்பட்டார்.அவருக்கு  ஆதரவு யாழ்ப்பாணத்தின் உயர் சாதியினரிடமிருந்து கிடைக்கவில்லை. பாஷையூர், கரையூரில் வசித்த மீனவர்களும்,  கொட்டடி  கொழும்புத்துறை போன்ற இடங்களில் வாழ்ந்த தமிழ் மக்களும் ,  சோனகத் தெருவில் வாழ்ந்த இஸ்லாமிய மக்களும்,  அக்காலத்தில் யாழ்ப்பாணத்தில் வசித்த  கிட்டத்தட்ட  2000 சிங்கள மக்களுமே   துரையப்பாவுக்கு வாக்களித்தவர்கள்.

1970 ஆண்டு நடந்த தேர்தலில் யாழ்ப்பாணத் தொகுதிக்கு சி .எக்ஸ் மார்ட்டினை,  கொழும்பிலிருந்து தமிழரசுக்கட்சியினர் கொண்டுவந்தபோதும் துரையப்பாவின் ஆதரவு அசையவில்லை. இறுதிப்பாணமாக சாதிய அரசியல் பேசினார்கள் .    கடைசித் தேர்தல் பிரசாரக் கூட்டத்தில்  சி.  எக்ஸ் மார்ட்டின்,   “ நானும் உங்களைப்போல் கரையான்தான் “ எனப் பாஷையூரில் சொன்னதால் பாஷையூர் மக்கள் இரண்டாகப் பிரிந்தார்கள்.

அப்பொழுதும் நூறுக்குக் குறைந்த வாக்குகளால்  துரையப்பா தோற்றார் என்று அவரது உறவினர் எனக்குக் கூறினார்  . ஜி. ஜி. பொன்னம்பலத்தை விட கூடுதலான வாக்குகளும் பெற்றார். ஆனாலும் மீண்டும் துரையப்பா யாழ்ப்பாண மேயராகிறார். இந்த விடயங்களையெல்லாம் பற்றி, பின்னாளில் அவரைச் சுட்ட பிரபாகரன்  யோசித்திருக்க முடியாது.   அப்போது  அவர்  ஒரு  ஏவல் கருவியாகவே  நடந்துள்ளார் என்பதையே அனுமானிக்க முடியும்.

 ஒரு விதத்தில் விடுதலைப்புலிகளுக்கு டக்ளஸ் தேவானந்தா  எதிர்வினையாக  இருந்ததுபோல்,   துரையப்பா அன்று  தமிழரசுக்கட்சிக்கு  சிம்ம சொப்பனமாக  இருந்தார்.   துரையப்பா 1975 இல் கொலை செய்யப்படுகிறார். அதன்பின்பு 1977 இல்  வெற்றிவேல்  யோகேஸ்வரனால் யாழ்ப்பாணம் பிரதிநிதியாக முடிகிறது.

இவரையும் விட்டுவைக்கவில்லை.  1989 இல் இவரும் கொழும்பில் அமிர்தலிங்கத்துடன் சேர்த்து கொல்லப்படுகிறார்.

அத்துடன் ஆட்டம் முடியவில்லை. பின்னர் விதவைக்கோலத்துடன்  யாழ். மேயராக வந்த திருமதி சரோஜினி யோகேஸ்வரனையும் சுட்டுக்கொன்றது, அதன் பின்னர், 1998 இல் யாழ்ப்பாணம் மேயர் சட்டத்தரணி பொன். சிவபாலனையும் கூரையில் கிளைமோர் குண்டுவைத்து கொன்றது யார்? .

மொத்தத்தில் யாழ்ப்பாணத்திலிருந்த குறைந்தஅளவானவான  ஜனநாயகத்தை கருவில் சிதைத்தவர்கள் யார்?

இனி எப்படி நல்வவர்கள் அரசியலுக்கு வருவார்கள்?

ஏசுவை கொன்று சிலுவையில் அறைந்துவிட்டு மீண்டும் அவர் வருவார் என எதிரபார்கிறவர்கள்போல் நாம் ஜனநாயகத்தை குண்டுகளால் தகர்த்துவிட்டோம் ; ஜனநாயகத்தை, நாம் கொலை செய்தவர்கள்.

எப்படி சிங்களவர்களிடம் எதிர்பார்ப்போம்

எனது கதையில் கொஞ்சம் அரசியல் கலந்துவிட்டது . ஆனால் தவிர்க்க முடியாது.

——-

விடுமுறை முடிந்து மீண்டும் பல்கலைக்கழகத்திற்கு  வந்ததும் எங்கள் பிரிவில்  படித்த சீதா என்ற பெண்ணின் தந்தை  மாத்தறையில்  இறந்துவிட்டார்.  அந்த  மரணவீட்டிற்கு சகல மாணவர்களும்  சென்றோம்.  முதல் முறையாக  அப்போதுதான் தென்னிலங்கையின் பக்கம் சென்றேன்.   மரண வீடுகளுக்குத் தவறாது செல்வது என்பது நமது பழக்கமென நினைத்தேன்.  ஆனால்,  அது மிகவும் முக்கிய கடமையாக  சிங்கள மக்கள் மத்தியிலிருந்ததைக் காணமுடிகிறது .

சில வருடங்களுக்கு முன்பாக   நான் இலங்கை சென்ற வேளையில்,   முன்னாள் அமைச்சர் ரோகித போகல்லகம காலை  பத்து   மணிக்கு வரும்படி சொல்லியிருந்தார்.

நான் போய் அவருக்காகக் காத்திருந்தபோது மதியமாகிவிட்டது. எனது பசிக்கு அவரது வீட்டிலிருந்தவர் சிற்றுண்டி தந்தார். இறுதியில் மாலை மூன்று மணியளவில் ரோகித போகல்லகம வந்து,  நான்கு மரண வீடுகளுக்குப் போக வேண்டியதாக இருந்ததால் தாமதமாகிவிட்டது என்று மன்னிப்புக்கேட்டார்.

தேர்தலை நோக்கிய  அரசியல்வாதிகளுக்கு,  மரண வீடுகள்  முக்கியமாக அமைந்து விடுகிறது.

மரணவீடு என்பதால்  மாத்தறை செல்லும்போது,  கவலை தோய்ந்த முகத்தோடு சென்றாலும் மாத்தறையிலிருந்து கொழும்புக்கு திரும்புகையில்  பாடியபடி  மகிழ்ச்சியோடு  வந்தோம். ஆனால்,  அந்த மகிழ்ச்சி நீடிக்கவில்லை. அரச போக்குவரத்து பஸ்கள் அனைத்தும் ஸ்தம்பிதமாகிவிட்டது.  வேலை நிறுத்தம். கொழும்பிலிருந்து செல்லும்  சகல போக்குவரத்துகளும் நின்று விட்டன.

 அக்காலத்தில் சிறிமாவோ பண்டாரநாயக்காவின் அரசு பதவியிலிருந்தது. அதிக அளவு தனியார் போக்குவரத்து சேவைகள் இல்லை. தொழிற்சங்கங்கள்,  அக்கால அரசைத் துப்பாக்கி முனையில் வைத்திருந்த காலமது.  அதேபோன்று வேலைநிறுத்தங்கள்  பிற்காலத்தில் நடைபெற்றதாக வரலாறு இல்லை. பல விடயங்களுக்காக நான் ஜே.  ஆர் ஜெயவர்த்தனாவை வெறுப்பவன்.  ஆனால்,  போக்குவரத்தில் தனியார் துறையை அனுமதித்தது இலங்கை மக்களைப் பொறுத்தவரையில் நன்மையான விடயம்.

பெண் மாணவிகளில்  பெரும்பாலானவர்கள் கொழும்பைச் சேர்ந்தவர்கள் என்பதால்,  அவர்கள் கொழும்பைச் சேராதவர்களை தங்கள் வீடுகளுக்கு அழைத்துச் சென்றார்கள். ஆண்களைப் பொறுத்தவரை ஜெயவர்த்தன என்ற சகமாணவன்,    கொழும்பில் இரத்மலானையில் வசிப்பவன்.  அதுவும் ஆண்களோடு.  அன்று நாங்கள் பத்துபேர்,  அவனது வீட்டில் தங்கினோம். தமிழர்களில் ஒரு மாணவன்  மகேந்திரா மட்டுமே மாத்தளையைச் சேர்ந்தவனாதலால்  அவனுக்குச் சிங்களம் பேசமுடியும்.  என்னுடன் சேர்த்து மற்றைய நான்கு தமிழ் மாணவர்களுக்கும் சிங்களம் சுட்டுப்போட்டாலும் வராது.

அந்த பஸ் –  ரயில் வேலை நிறுத்தம் எப்பொழுது  முடிவுக்கு வரும்  என்பதும்  தெரியாது.  மாற்றி அணிவதற்கு வேறு உடைகளும் இல்லை. ஒழுங்கான உணவில்லை.   படுக்கும்போது ஒரு சிலர் யன்னல் திரைச் சீலைகளை அணிந்தபடியிருந்தார்கள். எந்த விடயத்தையும் சிந்திக்க முடியாத நிலையிலிருந்தபோது,  ஐந்து சிங்கள நண்பர்களும் மகேந்திராவும் சிங்களத்தில் பேசியபடியிருந்தார்கள்.

 அப்பொழுது  மகேந்திராவிடம் ,    “ என்ன பேசுகிறீர்கள் ?   “ எனக்கேட்டேன்.  அதற்கு மகேந்திரா,    “ உனக்குச் சிங்களம் மொழி பெயர்ப்பது எனது வேலையில்லை   “ என்றான்.

உடனே  நான் துர்வாசராக மாறினேன்.  ஆனாலும்  அடக்கியபடி  அவனிடமிருந்து விலகினேன். ஒருவன்  மொழி ஒன்று தெரியாதபோது,   கல்வி பண்பாடு எதுவுமற்று அவன் மொழியற்ற கற்காலத்திற்குத் தள்ளப்படுகிறான். அவனுக்கு  உணர்வுகளை வெளிப்படுத்த முடியாது போகிறது.

இலங்கையில் சுதந்திர காலத்தில்  ஆறு  வீதமான இலங்கையருக்கே ஆட்சிமொழியாக இருந்த ஆங்கிலம் தெரியும். அந்த நேரத்தில்  தமிழ் தெரியாத சிங்களவர்களும்,  சிங்களம் தெரியாத தமிழர்களும்  எப்படி இருந்திருப்பார்கள் என்பதை உணரமுடிந்தது .

அந்த வீட்டில் அந்த நேரத்தில் வந்த  சினத்தை நான் கட்டுப்படுத்தினேன்.  ஆனால்,  இலங்கை அரசியல்வாதிகள் அந்தச்  சினத்தை தங்கள் அரசியல் முதலாக்கி வரவு வைத்து அரசியலில் முன்னேறினார்கள் . 

மாற்றாக  இரண்டு மொழிகளையும் கட்டாயமாக கற்கவேண்டியதாக பாடத்திட்டம் பாடசாலையிலிருந்திருந்தால் இலங்கையில் எந்தப்  பிரச்சினையும் வந்திராது என நான் கருதுகிறேன்.

 சென்னை

எழுதிய பேனையை மேசையில் வைத்துவிட்டு சுற்றியிருந்தவர்களைப் பார்த்தேன். அந்த அறையில் இருந்தவர்கள் ஈழ விடுதலைக்காக போரிட்ட இயக்கத்தின் பிரதிநிதிகள். ஏனக்குப் பக்கத்தில் இருந்தவர்கள் டாக்டர் சிவநாதன், டாகடர் ஜெயகுலராஜா, டாக்டர் சாந்தி இராஜசுந்தரம்.

எனக்கு வயிற்றைக் கலக்கியது. அமைப்பின் காரியதரிசியாக இருந்து தமிழர் மருத்துவ நிலயத்தில் நடந்த கூட்டமொன்றில் விபரங்களை குறிப்பெடுத்த என்னை நிறுத்த வைத்தது.

வெளியே சென்னை வெயில் தெருச்சண்டியன் போல் ஆர்ப்பரித்தது. அவனது வார்த்தை போல் உள்ளே வந்த காற்று சூடாக இருந்து. சூளைமேடு நெடுஞ்சாலையில் போகும் வாகனங்களின் இரைச்சலும் புகையும் மேலே எழுந்து 144 இலக்க முதல் மாடியில் இருந்த எமது காது, மூக்குத் துவாரங்களை மோதி அடைந்தன.

1985 ஜூலை சென்னை மரினா கடற்கரையில் தொடர் உண்ணாவிரம் நடத்த ஈழத்து இயக்கங்கள் தீர்மானித்தன. அதற்கு ஓருங்கிணைப்பாளராக தமிழ் மக்கள் விடுதலைக் கழக வாசுதேவா, என்னை முன்மொழிய விடுதலைப்புலிகளின் யோகியால் கைவிரல் மட்டும் உயர்த்தப்பட்டு அங்கீகரிக்கப்பட்டது

ஏற்கனவே ஈபி ஆர் எல் எவ் தலைவர் பத்மநாபா இப்படி தொடர் உண்ணாவிரம் நடத்த வேண்டும் என என்னிடம் பிரஸ்தாபித்திருந்தார். அக்காலத்தில் விடுதலைப்புலிகளுடன் மற்றய இயக்கங்கள் சேர்ந்து இருந்த காலம். தங்களது ஒற்றுமையை வெளிக்காட்ட அவர்கள் செய்யும் அரசியல் முயற்சி என நினைத்து மறந்திருந்தேன்

இதில் நான் முன் தள்ளுப்படுவேன் என எதிர்பார்க்கவில்லை. ஏற்கனவே விடுதலைப்புலிகள் ஆதரவாளர் டாக்டர் ஜெயகுலராஜா இருந்தார். அவர் எமது நிறுவனத்தின தலைவர் மடடுமல்ல வயதாலும் பெரியவர். அத்துடன் வெலிக்கடை பின்பு மட்டக்கிளப்பு சிறைகளில் இருந்தவர்.

அவரை விட்டு என்னை பிரேரித்ததை மற்றய இயக்கங்களும் அப்படியே ஏற்றுக் கொண்டனர்.

அக்காலத்தில் இயக்கங்கள் சேர்ந்திருந்தாலும் தங்களுக்குள் செல்லமாக ஒருவரை ஒருவர் சுட்டபடி இருந்தவர்கள். எல்லோரும் ஏகமனதாக ஒருவனை அங்கீகரிக்கும்போது என்னுள் பெருமைக்குப் பதிலாக பயம் ஏற்பட்டது. ஒருவிதத்தில் கிடாய் ஆட்டிற்கு மாலை போடுகிறார்களா என்ற எண்ணம் ஏற்பட்டது.

மனத்தைத் திறந்து நினைத்ததை வெளியே சொல்ல முடியாது. இயக்க ஒற்றுமைகள் பற்றி பலரிடம் நான் வலியுறுத்தியவன். வெலிகடையில் இறந்தவர்கள் பற்றிய விழிப்புணர்வை உண்ணாவிரதம் இருந்து ஏற்படுத்துவது நல்ல காரியம் என்பதாலும் ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டியிருந்தது.

இதுவரையும் மருத்துவ விடயங்களில் ஈடுபடும்போது மனத்தில் எதுவித தயக்கமில்லை . இந்த விடயம் உண்ணாவிரதம் என்று சொன்னாலும் ஒரு அரசியல் பிரச்சாரம். அதுவும் தமிழக மக்களிடையே ஈழத்தின் தேவையை எடுத்து செல்லும் வழி என்பது புரிந்தால் தயக்கம் ஏற்பட்டது.

வேறு வழியில்லை. ஏற்றுக் கொண்டேன்

அதற்கான வழிமுறைகள் பேசப்பட்டன. இந்தியக் கட்சிகளின் அரசியல் தலைவர்களைக் உண்ணாவிரதத்தில் கலந்து கொள்ளப் பண்ணுவது அதேபோல் தமிழ் இயக்கத் தலைவர்கள் பிரமுகர்களை அழைப்பது என முடிவு செய்யப்பட்டது. வேலைகள் பிரித்தளிக்கப்பட்டது என்னைப் பொறுத்தவரை அதிக வேலை இருக்கவில்லை. வருபவர்களை வரவேற்பது அவர்களுடன் பேசுவதும் கொடுக்கப்பட்டது.

எந்த இயக்கமும் நேரடியாக உண்ணாவிரதத்திற்கு சம்பந்தப்படவில்லை.

சிலகாலம் முன்பாக யாழ்பாணத்தில் உண்ணாவிரதத்தை குழப்பிய விடுதலைப்புலிகள், உண்ணாவிரமிருந்தவர்களை இந்தியாவுக்கு தூக்கி வந்திருந்தார்கள். மற்றவர்களுக்கும் உண்ணாவிரதம் தங்களது வழியல்ல எனக்காட்ட வேண்டும். இலை குழை எங்கள் உணவு அல்ல. இது சாதாரண ஈழ மக்களின் உண்ணாவிரதம். எல்லாருக்கும் பொதுவானது. இயக்க அரசியல் இல்லாதது எனக் காட்டவேண்டியிருந்தது.

மரினா கடற்கரையில் தெருவிற்கும் மணற்பிரதேசத்திற்கும் இடையில் புல் முளைத்த பிரதேசத்தில் பந்தல் போட்டு பானர் கட்டி மூன்று நாட்கள் நடந்த இந்த உண்ணாவிரத நிகழ்சிக்கு நான் நேரடியாக பல தலைவர்களை சென்று அழைத்தேன். என் நினைவில் இருப்பவர்கள் அக்கால எதிர்க்கட்சித் தலைவர் அமிர்தலிங்கம் மற்றும் வக்கீலாக இருந்த வானமாமலை போன்ற கம்யுனிஸ்ட் கட்சித் தலைவர்.

அமிர்தலிங்கம் தம்பதியினரை மிகவும் நினைவில் இருப்பதன் காரணம் வீடு சென்ற அழைத்தபோது அவர்கள் வருவோம் என்று சொன்ன நேரத்திற்கு பத்து நிமிடங்கள் முன்பாக வந்துவிட்டார்கள் மற்றயவர்கள் எல்லோரும் சொல்லிய நேரத்திற்கு பிந்தியே வந்தார்கள்.

கத்தரி வெயில் எரிக்கும் பகல் முழுவதும் உண்ணாவிரதம் நடக்கும். குறைந்த பட்சம் நூறு பேர்களாவது பந்தலில் எப்போதும் இருப்பார்கள். இயக்கத்தினர்கள் தமிழநாட்டு பிரமுகர்கள் பலர் வந்து அமர்ந்து பேசி செல்லுவார்கள்.

வாழ்கையில் விரதமே இருக்காத நான் உண்ணாவிரமிருந்த நாட்கள். பெரும்பாலானவர்கள் வந்து சிலமணி நேரமிருந்து போவதால் ஒரு அடையாள உண்ணாவிரதம் எனத்தான் சொல்லவேண்டும். நாங்கள் எதிர்பார்த்தபடி தமிழ்நாட்டு பத்திரிகைள் எல்லாம் படத்துடன் பிரசுரித்தன.

இந்த நிகழ்சியை இலங்கை ஊடகங்கள் பதிவு செய்தார்களா எனத் தெரியாத போதும் ஈழவிடுதலை இயக்கங்கள் ராஜீவ்காந்தி, ரொமேஸ் பண்டாரி போன்றவர்கள் முன்பாக கட்டாயமாக ஓன்றாக கூட்டங்களில் கலந்து கொண்டார்கள். இவர்கள் மூன்று நாட்கள் தன்னார்வமாக இருந்தததனால் உண்ணாவிரதம் இருந்த நாட்கள் முக்கியமானது.

30 வருடங்கள் பின்பாக இந்த மூன்று நாட்களில் எனது மனத்தில் நிற்கும் இரண்டு விடயங்கள் முக்கியமானதாக கருதுகிறேன்.

உண்ணாவிரதத்தின் முதல்நாள் என்னை நோக்கி மஞ்சள் அரைக்கை சட்டையும் அழகான மீசையும் கொண்ட சிவந்த நிறமான ஒருவர் வந்து கை கொடுத்தார். நானும் கை கொடுத்தவிட்டு பக்கத்தில் நின்ற வாசுதேவாவைப் பார்தேன்

‘இவர்தான் உமா மகேஸ்வரன்’ என்றார்.

நான் அது வரையிலும் உமாவை நேரில் பார்த்ததில்லை இலங்கையில் இருந்தபோது படங்களில் பார்த்திருக்கிறேன்.

அவருடன் கை குலுக்கியது எனக்குள் சந்தோசத்தை ஏற்படுத்தவில்லை.

அக்காலத்தில் தமிழர் மக்கள் விடுதலைக் கழகத்தில் நடந்த கொலைகளை கேள்விப்பட்டிருநதேன் அதைவிட எனது மனைவியின் உறவினர் மகன் உமாவின மெய்காப்பாளர்களில் ஒருவராக இருந்தார். அவரது பெற்றோர்கள் இயக்கத்தின் உட்கொலைகளினால் எப்போது மகனை யார் மூலம் இயக்கத்தில் இருந்து கழட்டி கனடா அனுப்பலாம் என்று பேசிக்கொண்டிருந்ததும் அதற்கு அவர்கள் பணம் தருவதற்கு தயாராக இருந்ததும் எனக்குத் தெரியும். இப்படியான விடயங்களால், காணாமலே உமாவின் மீது ஒரு வெறுப்பு ஏற்பட்டது.

உமா பார்பதற்கு அழகான மனிதர் மடடுமல்ல அவரது தோற்றம் தன்னம்பிக்கையை காட்டும் தன்மையுள்ளது. தலைமைக்குத் தேவையான கவர்ச்சி உள்ள மனிதர். இலங்கைத் தமிழ் அரசியல்வாதிகளில் அமிர்தலிஙகம் அவர்களுக்கு இருந்த அதே கவர்ச்சி உமாவிடம் இருந்தது. தோற்றத்தில் அப்படியானவர்கள் இன்னமும் ஈழத்தமிழ் அரசியல்வாதிகளில் நான் காணவில்லை ஆனால் அவர்கள் இருவரும் அதை சரியாக பயன்படுத்தவில்லை என்பது உண்மை.

உமா மகேஸ்வரன் மீது ஏராளமானவர்கள் நம்பிக்கை வைத்திருந்தார்கள். ஒரு காலத்தில் 15000 இளைஞர்கள் அவரை நம்பினார்கள். அதில் 6000 மேல் ஆயுதப் பயிற்ச்சி பெற்றவர்கள். அவரிடம் சிறந்த தளபதிகளாகவும் இரண்டாம் கட்டத்தலைவர்களாக இருந்தவர்கள் பலரை தனிப்பட்டரீதியில் அறிந்தவன். தமிழ்நாட்டில் முதல்வர் எம் ஜி ஆர் கூட நம்பிக்கை வைத்திருந்தார். தன்னிடம் இருந்த சிறந்த விதை நெல்லை சோறாக்கிய மனிதர் என்பது எனது கருத்து. சமீபத்தில் அவரது இயக்கத்தில் முக்கியமான பொறுப்பில் இருந்த ஒருவரை சந்தித்தபோது அவர் சொல்லிய விடயம் ஆச்சரியம் அளிக்கவில்லை.

அவர் சொன்னார் “ தமிழ்மக்கள் விடுதலைக்கழகத்தின் மத்திய கூட்டம நடக்கும்போது எவரும் குறிப்பு எடுப்பதில்லை காரணம் குறிப்பு லீக்காகிவிடும் என்பதால். ஆனால் உமா எழுதும்போது ஒரு பக்கத்தில் மற்றவர்கள் கருத்தை செவி மடுத்து எழுதுவார்.

ஒரு நாள் மற்றய அங்கத்தவர் சொன்னார் இன்றைக்குப் பார் இந்த குறிப்புக் கடுதாசிக்கு என்ன நடக்கிறது என்று.

நான் தொடர்ந்து உமாவைப் பார்த்தபோது அந்த கடுதாசி ஆரம்பத்தில் மடிக்கப்பட்டது பின்பு வெளியே செல்லும்போது மிகவும் கசக்கப்பட்டு, மெதுவாக நடைபாதையில் எறியப்பட்டது’

இந்த விடயத்தை மனக்கண்ணில் கொண்டுவர வேண்டுமா?

கற்பனை தேவையில்லை

சமிபத்தில் இராஜவரோதயம் சம்பந்தன் பத்திரிகையை பார்த்தபடி சிறையில் வாடும் கைதிகளை பற்றி பேசியது முகநூலில் உள்ளது

நாம் நம்பிய தமிழ்த் தலைவர்கள் பெயர் மாறினாலும் ஒரேமாதிரியான நிழல்கள் போல் தொடர்வதை காட்டவே இந்த சம்பவத்தைக்குறிப்பிட்டேன்.

மனிதர்களின் நிழல்களில் உருவ வித்தியாசம் தெரிவதில்லைத்தானே?

உண்ணாவிரதத்தின் போது முதல் இரண்டு நாளிலும் விடுதலைப்புலி இயக்கத்தினரில் முக்கியமானவர்கள் வரவில்லை என்பது ஒரு குறையாகத் தெரிந்தது. அவர்களும் ஏற்றுக்கொண்டே இந்த உண்ணவிரதம் அரங்கேறியது

தமிழகத்தில் இருந்த காலத்தில் எப்பொழுதும் சிலர் என்னுடன் இருப்பார்கள் அவர்கள் இயக்கத்தவர்களாகவோ இல்லை மருத்துவ நிலயத்தில் என்னுடன வேலை செய்பவர்களாகவே இருக்கும்.

மூன்றாம் நாள் மாலை ஏதோ வேலை செய்து கொணடிருந்த

என்னிடம் சில மட்டக்கிளப்பு நண்பர்கள் ‘அண்ணே காசியண்ணை வந்திருக்கிறார்’

‘சரி அவரை கூட்டிக்கொண்டு வந்து பந்தலில் இருந்துங்கோ. நான் வந்து பேசுகிறேன்’ என்று சொல்லி விட்டு, மீண்டும் அவர்களிடம் சொன்னேன் விடுதலைப்புலிகளும் சேர்ந்து கூட்டாக இருக்கிறபோது அந்த வவுனியாவில் ஏன் ஈபி ஆர் எல் எவ் தோழர் ஒருவரை சுட்டார்கள் எனக்கேள். அவர்களும் போராடத்தானே வந்தார்கள்?’

அக்காலத்தில் வவுனியாவில் பலஸ்தீன விடுதலை இயக்கத்தில் இராணுவப் பயிற்சி பெற்ற றீகன் என்ற தோழர் ஒருவர் எதுவித காரணமும் இன்றி விடுதலைப்புலிகளால் சுடப்படடிருந்தார்.

மாலை நேரமானதால் வங்காளகுடாவின் அலை மோதுவதற்கு போட்டியாக கடற்கரையில் மக்கள் வந்து கொண்டிருந்தார்கள். எங்களையும் ஆவலுடன் பார்த்தார்கள். அவர்கள் தலைவர்கள் செய்து கொண்டிருந்த விடயங்களை ஈழத்தவர்கள் ஏன் செய்கிறார்கள் என்ற கேள்வி அவர்கள் மனத்தில் எழுந்திருக்கும்.

எனது பொறுமையும் கடைசி நாளானதால் குறைந்து விட்டது.

வேலைகள் பல முடிக்கவேண்டும் என்பதால் பரபரப்படைந்தேன்.

வந்தவர்களுக்கு நன்றி கூறவேண்டும். உண்ணாவிரதத்தை முடிக்கும் நேரம் வந்து விட்டது பந்தலை கலைக்கவேண்டுமென்பதாலும் என பல விடயங்கள் மனத்தில் இருந்ததால் நம்நாட்டு புரட்சிக் கவிஞரை மறந்துவிட்டேன்.

எல்லா விடயங்கள் முடித்தபின்பு அந்த மட்டக்கிளப்பு நண்பர்களிடம் கேட்டேன் ‘என்ன நடந்தது கவிஞர் காசியானந்தன் வரவில்லையா?’

‘அண்ணே நீங்க என்னை வவுனியாவில் ஈபி ஆர் எல் எவ் தோழரை சுட்டது என் எனக் கேட்க சொன்னதால் நாங்கள் கேட்டோம் அதற்கு அவர் தம்பியிடம் கேட்டு சொல்கிறேன்’ என வந்த ஓட்டோவில் அடையாறு திரும்பிவிட்டார்’ என சிரித்தார்கள்.

பந்தலுக்கு வராமல் சென்ற காசியானந்தனை 2002ல் எஸ் போ நடத்திய சென்னை இலக்கிய மகாநாட்டில் எனது பக்கத்து சீட்டில் இருந்தபோது இன்னும் தம்பியிடம் வவுனியாவில் ஈபி ஆர் எல் எவ் தோழரை ஏன் சுட்டது என்று கேட்கவில்லையா எனக் கேட்க நினைத்தேன்.

இரண்டு விடயங்கள் என்னைத் தடுத்தன.

பக்கத்தில் இருந்த மனைவி மற்றது, அந்த கூட்டத்தில் இருந்து தம்பிடம் கேட்க என எழுந்துபோனால் எனது வண்ணாத்திக்குளத்தை பதிப்பித்த எஸ்போவிற்கு மனம் குழம்பி விடும் என்பதால் அவர் பக்கமே திருப்பாமல் மூன்று மணித்தியாலம இருந்தேன்.

நான் நினைக்கிறேன் மீண்டும் அந்த கேள்வியைக் கேட்டால் ஆனால் ‘அதற்குள் தம்பி 2009 மே18 ல் போய்விட்டது’ எனப் பதில் வரலாம்.

Posted in Uncategorized | 1 பின்னூட்டம்

அவுஸ்திரேலியா -மொழிபெயர்ப்புகள் 

‘எஸ்.பொ’  : ஆபிரிக்க  இலக்கியங்களை  தமிழுக்குத்தந்த முன்னோடி

மூன்று  நூல்களை  மொழிபெயர்த்த                                            ‘ நல்லைக்குமரன்  ‘  குமாரசாமி    

                                                               முருகபூபதி

ஆங்கிலம்  சர்வதேச  மொழி.  அதனால்   ஏராளமான  பிறமொழி இலக்கியங்கள்  ஆங்கிலத்தில்  மொழிபெயர்க்கப்படுகின்றன.  ருஷ்ய இலக்கிய   மேதைகள்  லியோ  டோல்ஸ்ரோய்,  மாக்ஸிம்  கோர்க்கி ஆகியோரினதும்  படைப்புகளின்  ஆங்கில  மொழிபெயர்ப்பின்  ஊடாகவே  சிலர்  அவற்றை  தமிழுக்குத்தந்தனர்.  பல  மேனாட்டு  மொழிகளை தெரியாத   தமிழர்கள்  அவற்றின்  தமிழ்  மொழிபெயர்ப்பின்  ஊடாகவே   அந்தநாட்டு  இலக்கியங்களை  படித்தனர்.

தமிழர்   புலம்பெயரத் தொடங்கியபின்னர்,  அவர்தம்  மத்தியிலிருந்த படைப்பாளிகள்   தமது  படைப்புகளை  ஆங்கிலத்திலும்  மொழிபெயர்த்து வெளியிட  ஆர்வம்  காட்டிவருகின்றனர்.   எனினும்  எதிர்பார்க்குமளவுக்கு  மொழிபெயர்ப்பு  முயற்சிகள்   நடப்பதில்லை.

ஆங்கிலப்புலமையுள்ள   தமிழ்ப்படைப்பாளிகளில்  ஒரு  சிலரைத்தவிர ஏனையோர்  தமது  தமிழ்ப்படைப்புகளை  மொழிபெயர்ப்பு  ஆற்றல் மிக்கவர்களின்  ஊடாகவே   ஆங்கிலத்தில்  வெளியிட்டுவருகின்றனர்.

பெரும்பாலான    மொழிபெயர்ப்பாளர்கள்  குறித்து    இலக்கிய உலகில் கவனிப்பு  குறைவு.

ஈழத்தமிழர்கள்  புலம்பெயர்ந்து  வாழும்  நாடுகளில்  அடுத்த தலைமுறையினர்   தமிழை  மறந்துவிடுவார்கள்  என்ற  அச்சம்  நீடிக்கிறது.   அதனாலும்  எம்மவர்கள்  தமது  தமிழ்ப்படைப்புகளை ஆங்கிலத்தில்   மொழிபெயர்த்து  வெளியிடுவதற்கு  ஆர்வம் காண்பிக்கின்றனர்.   மொழிபெயர்ப்பு  முயற்சிகள்  தொடர்பாக  கடுமையான விமர்சனங்களும்    முன்வைக்கப்படுகின்றன.   சொல்லுக்கு  சொல் மொழிபெயர்த்தால்   நடையில்  வரட்சியிருக்கும்,  படிக்க  முடியாது  என்ற கருத்தும்  இருக்கிறது.

கனடாவில்   வதியும்  இலக்கியவாதி  அ.முத்துலிங்கம்  2008   ஜூன் குமுதம்  தீராநதியில்,    ‘எண்ணாமல்   துணிக’ என்ற  தலைப்பில் மொழிபெயர்ப்புப்பணிகள்   தொடர்பாக  அருமையான  கட்டுரையொன்று எழுதியிருக்கிறார்.

அதில்   அவர்  இரண்டுபேரின்  கருத்துக்களை  பதிவுசெய்கிறார்.  ஒருவர் – ஆங்கிலத்தில்   நவீன  தமிழ்  இலக்கியங்களை   மொழிபெயர்த்து  அனுபவம் பெற்றவர்.   அவரிடம்  மொழிபெயர்ப்புகள்  வெற்றிபெற  என்ன செய்யவேண்டும் ?  என்று  கேட்கிறார்.

பதில்:- “ தமிழ்  வார்த்தை  அடுக்கு  ஆங்கில  வார்த்தை   அடுக்குக்கு எதிரானது.   வார்த்தைக்கு  வார்த்தை  மொழிபெயர்ப்பதைத் தவிர்த்து அர்த்தத்துக்கு  முக்கியத்துவம்  தரவேண்டும்.  ஆங்கில  மரபுத்தொடரில் நல்ல   பரிச்சயம்  தேவை.   எங்கள்  மொழிபெயர்ப்புகள்  அங்கேதான்  சறுக்குகின்றன.”

ஒரு பேராசிரியர்   முத்துலிங்கத்திற்கு  அளித்த  பதில்  இவ்வாறு அமைந்திருக்கிறது:-  “ ஒரு  நல்ல  மொழிபெயர்ப்பு   என்பது பரிச்சயமானதாகவும் அதேசமயம்  அந்நியமானதாகவும்  இருக்கவேண்டும். உண்மையான   மொழிபெயர்ப்பு  என்பது  கருத்தை   மட்டும்  கடத்துவது அல்ல.    ஒரு  மொழியின்  அழகையும்  கடத்துவதுதான்.   மொழிபெயர்ப்பில், இலக்கு  மொழி  உயிர்த்துடிப்புடன்  வரவேண்டும்  என்றால்  மொழிபெயர்ப்பாளரிடம்  ஆழ்ந்த  ஆங்கிலப்புலமையும்,  கற்பனையும்  இருந்தாலே  சாத்தியமாகும்”

 அவுஸ்திரேலியா   பல்லின  கலாசார நாடு.  பல  மொழி  பேசும்,  பல இனத்தவர்கள் , பல  தேசத்தவர்கள்  வாழும்  ஒரு  குடியேற்ற  நாடு. ஒப்பீட்டளவில்  இலங்கையின்  சனத்தொகைதான்  இந்தப்பெரிய கண்டத்திலும்   என்பது  குடிசனமதிப்பீடு  தெரிவிக்கும்  உண்மை. வெள்ளை   இனத்தவர்களிடம்  ஆட்சி  அதிகாரம்  இருந்தபோதிலும் இத்தேசத்தின்  பூர்வீக  உரிமைக்குரியவர்கள்  அபோர்ஜனிஸ்  மக்கள். அவர்களின்  பண்பாட்டுக்கோலங்களில்  அவர்கள்  வரையும் புள்ளிக்கோல  ஓவியங்களும்  டிரிடிடிஜூ   என்ற  வாத்தியக்கருவியும்   முக்கியமானவை.

அபோர்ஜனிஸ்  இனத்தைச்சேர்ந்த  ஹென்றி  லோசன்  என்பவர் புகழ்பெற்ற  இலக்கியப்படைப்பாளி.  இவரது  கல்லறையை அவுஸ்திரேலியா  தஸ்மானியாவில்  போர்ட் ஆதர்  என்னுமிடத்தில் பார்த்திருக்கிறேன்.   அவருடைய  சில  சிறுகதைகளை   ஆங்கில மூலத்திலிருந்து  தமிழுக்கு  மொழிபெயர்த்தவர்  சிட்னியில் மறைந்த மூத்த எழுத்தாளர்  காவலூர்  ராஜதுரையின்  மகன்   நவீனன் ராஜதுரை.    இவர்  தனது  தந்தையின்  சில  கதைகளையும் ஆங்கிலத்தில்  மொழிபெயர்த்து  நூலுருவாக்கியுள்ளார்.

அவுஸ்திரேலியா  கன்பராவில்  வதியும்  ஆழியாள்  மதுபாஷினி உரத்துப்பேச,   துவிதம்,  கருநாவு, நெடு மரங்களாய் வாழ்தல்  ஆகிய  கவிதைத்தொகுப்புகளை வெளியிட்டிருப்பவர்.   இவரும்  ஆங்கில  மொழிவாயிலாக  சில ஆதிவாசிகளின்  கதைகள்,  கவிதைகளை   தமிழுக்கு மொழிபெயர்துள்ளார்.    ஆர்ச்சி வெல்லர்,  சாலிமோர்கன்,  மெர்லிண்டா போபிஸ்,   ஜாக் டேவிஸ்,  எலிசபெத்  ஹொஜ்சன்,  பான்சி  ரோஸ் நபல்ஜாரி  ஆகியோரின்  படைப்புகள்  சிலவற்றை  (சிறுகதை, கவிதை) தமிழுக்குத்தந்துள்ளார்.    தொடர்ந்தும்  மொழிபெயர்ப்பு  பணிகளில் ஆழியாள்   மதுபாஷினி  ஈடுபட்டுவருகிறார்.

அவுஸ்திரேலியாவில்  90   களில்   வெளிவந்த  மரபு (ஆசிரியர்: விமல்  அரவிந்தன்)   இலக்கியச்சிற்றேட்டில்  முன்னாள்  பேராதனை பல்கலைக்கழக  விரிவுரையாளர்  கலாநிதி  காசிநாதன்,   விஜய்தான் தேத்தா   எழுதிய   ஹிந்திக்கதையை   (மனுஷி என்ற இதழில் பிரசுரமானது)  ஆங்கில   மூலத்திலிருந்து ‘ துவிதம்’ என்ற பெயரில் மொழிபெயர்த்து   எழுதியிருந்தார்.   குறிப்பிட்ட  கதை  ‘பஹலி’ என்ற பெயரில்  ஹிந்தியில்   ஷாருகான்  நடித்து  வெளியானது.

 சிட்னியில்  வதியும்  மாத்தளை  சோமு,  அவுஸ்திரேலிய ஆதிவாசிகளின்  கதைகள்  சிலவற்றை   ஆங்கில  மூலத்திலிருந்து தமிழுக்குத்தந்துள்ளார்.   அவை  கணையாழி  அவுஸ்திரேலிய சிறப்பிதழில்  (2000)   வெளியாகியுள்ளன.

அவுஸ்திரேலியாவிலும்  தமிழகத்திலும்  வாழ்ந்து  2014  இல்  மறைந்த   எஸ்.பொன்னுத்துரை (எஸ்.பொ) சில  ஆபிரிக்க இலக்கியங்களை  தமிழுக்கு  தந்துள்ளார்.  சீநு  ஆச்சுபேயின்  மக்களின் மனிதன்,   செம்பென்  ஒஸ்மானின்  ஹால,   நகீப் மஹ்பூஸின்   மிராமார்,  ஜொன்னி விராவின் வண்ணத்துப்பூச்சி எரிகிறது,   மையகென்ரோவின்  நித்திரையில் நடக்கும் நாடு  ஆகிய ஆபிரிக்க   இலக்கியங்களை  அவர்  தமிழில்  மொழிபெயர்த்துள்ளார்.

எஸ்.பொ.   தமிழகத்திலிருந்தே  இவற்றை  மொழிபெயர்த்து  தமது மித்ர பதிப்பகம்  ஊடாக  வெளியிட்டிருந்தார்.  அவரிடமிருந்த ஆங்கிலப்புலமை,  ஆப்பிரிக்க  இலக்கியங்களை  தமிழ்  வாசகர்களுக்கு   வழங்கவேண்டும்  என்ற  வேணாவாவை பூர்த்திசெய்துள்ளது.

அவுஸ்திரேலியா  மெல்பனில்  வதியும்  நல்லைக்குமரன்  குமாரசாமி  தொடர்ச்சியாக  மூன்று  நூல்களை  மொழிபெயர்த்தவர். தொழில்   ரீதியாக    மொழிபெயர்ப்பாளராக  இங்கு  பணியாற்றும் இவர் , ஆங்கிலத்திலும்  கவிதைகள்  எழுதுபவர்.  நல்லைக்குமரனின் ஆங்கிலக்கவிதைகள்  அமெரிக்காவில்  வெளியான சர்வதேசக் கவிஞர்களின்   தொகுப்பிலும்  இடம்பெற்றுள்ளது.

 இங்கு  உதயம் ( தமிழ்-ஆங்கிலம்  இருமொழி  மாத  இதழ்) வெளியிட்ட நடேசனின்   வேண்டுகோளை   ஏற்ற  நல்லைக்குமரன்  குமாரசாமி, பிரசித்தி   பெற்ற  ஜோர்ஜ்  ஓர்வெல்  எழுதிய Animal Farm  என்ற நாவலை   விலங்குப்பண்ணை  என்ற பெயரில்  மொழிபெயர்த்தார். இந்நாவல்   உதயம்  இதழில்  தொடராக  வெளிவந்து  பின்னர் நூலுருப்பெற்றது.   இதுவரையில்  இரண்டு  பதிப்புகளை  இந்நூல் கண்டுள்ளமை   குறிப்பிடத்தகுந்தது.

Animal Farm    சிலநாடுகளில்  மேல்வகுப்பு  மாணவர்களின் பாடநூலகத்திகழுகிறது.   அத்துடன்  திரைப்படமாகவும் வெளியாகியுள்ளது.

அவுஸ்திரேலியாவில்  வதியும்  எம்மவர்கள்  ஆங்கில மூலத்திலிருந்து   தமிழுக்குப்  பெயர்த்த  படைப்புகள்  பற்றிய  தகவல் குறிப்புகளை   பதிவுசெய்யும்  அதேவேளை  இந்த மொழிபெயர்ப்பாளர்களின்  ஆங்கில  மொழிபெயர்ப்பு முயற்சிகளையும்   சொல்ல  விரும்புகின்றேன்.

இலங்கையிலிருந்து  புலம்பெயர்ந்து  முன்னர்  பாப்புவாநியுகினியிலும்  பின்னர்  அவுஸ்திரேலியா   சிட்னியிலும் வாழ்ந்துகொண்டிருக்கும்   கவிஞர் அம்பி,  பல   நூல்களின்  ஆசிரியர். தாம்  முன்பு  எழுதிய  கிறீனின்  அடிச்சுவட்டில்  என்ற  நூலை  தாமே ஆங்கிலத்தில்   மொழிபெயர்த்து, Scientific Tamil Pioneer  என்ற  நூலை வெளியிட்டார்.   அம்பி, Lingering Memories, String of Pearls ஆகிய ஆங்கில   சிறுவர் (இலக்கிய) கவிதை  நூல்களையும்   எழுதியுள்ளார்.

 விலங்குப்பண்ணை   மொழிபெயர்ப்பையடுத்து   நல்லைக்குமரன் குமாரசாமி,  இலங்கையிலும்  தமிழ் இலக்கிய  உலகிலும்  அறியப்பட்ட மல்லிகை   ஆசிரியர்  டொமினிக் ஜீவாவின் வரையப்படாத   சித்திரத்துக்கு  எழுதப்படாத  கவிதை (சுயசரிதை) நூலை Undrawn Portrait For Unwritten Poetry என்ற  பெயரில் மொழிபெயர்த்தார்.

 இங்கு  வதியும்  விலங்கு  மருத்துவர்  நடேசனின்   வண்ணாத்திக்குளம் நாவலையும்  நல்லைக்குமரன் Butterfly Lake  என்ற  பெயரில் மொழிபெயர்த்தார்.   இலங்கையில்  பிரசித்திபெற்ற  பதிப்பகம்  விஜித்த   யாப்பா  பப்ளிகேஷன்  இந்நூலை  வெளியிட்டமை குறிப்பிடத்தகுந்தது.

 வண்ணாத்திக்குளம்   நாவலின்  முதற்பதிப்பு  சென்னை  மித்ர பதிப்பகத்திலிருந்து   வெளியானதையடுத்து,  அதனைப்படித்த திரைப்பட  இயக்குநர்   மகேந்திரன்  அதனை  திரைப்படமாக்குவதற்கு முயற்சித்து   திரைக் கதை வசனமும்  எழுதினார்  என்பது பழையசெய்தி.   ஏற்கனவே  சில  நாவல்களை  அவர் திரைப்படமாக்கியவர்   என்பது  கலை,  இலக்கிய  உலகம்  அறிந்த செய்தி.   தமிழில்  எழுதப்பட்ட  வண்ணாத்திக்குளம்  நாவல்  இரண்டு பதிப்புகளைக்கண்டுள்ளது.   அதனை  மடுள்கிரியே  விஜேரட்ன    இலங்கையில்  சிங்கள  மொழியில்  பெயர்த்தார்.

 சிட்னியில்   வதியும்  பேராசிரியர்  ஆ.சி. கந்தராஜாவின்  தேர்ந்தெடுத்த பத்துக்கதைகளின்   தொகுப்பு  ஆங்கிலத்தில்  மொழிபெயர்க்கப்பட்டு வெளியாகியுள்ளது.    தமிழ்நாட்டைச்சேர்ந்த  ஆங்கிலத்துறை பேராசிரியர்   பார்வதி வாசுதேவ்  என்பவர்  மொழிபெயர்த்தார்.  நூலின் பெயர்:- Horizon.

அத்துடன்,  பார்வதிவாசுதேவ்,  நடேசனின்  உனையே மயல்கொண்டு என்ற  நாவலை Lost In You  என்ற   பெயரில்   மொழிபெயர்தார்.

 தமிழ்நாடு  இராணி  மேரி  கல்லூரியில்  ஆங்கில  இலக்கிய விரிவுரையாளராகப்பணியாற்றிய  கவிஞி  சுமதி தமிழச்சி தங்கபாண்டியன்  சில  வருடங்களுக்கு  முன்னர் அவுஸ்திரேலியாவில்  ஆய்வுப்பணிக்காக  வந்தவர்.  

இங்கு வருவதற்கு  முன்னர்  தமது  கல்லூரியில்  புகலிடத்  தமிழர்களின்  ஆங்கில  இலக்கிய  முயற்சிகள்  பற்றி உரையாற்றும்போது,   அவுஸ்திரேலியா   மெல்பனில் வாழ்ந்த அருண்.விஜயராணியின் ( இவர் கடந்த 2015 டிசம்பரில் மெல்பனில் மறைந்துவிட்டார் )  தொத்து வியாதிகள்  (கணையாழி அவுஸ்திரேலிய சிறப்பிதழில் வெளியானது)   என்ற சிறுகதையை  ஆங்கிலத்தில் மொழிபெயர்த்து    (Contagious Diseases ) சமர்ப்பித்தார்.

” புத்தாண்டின்  முன்னிரவுப்பொழுது.  வறண்ட  கோடையின் மத்தியில்   வெக்கையானதொரு  இரவு.  திசையெங்கும் திணறடிக்கும்  கும்மிருட்டு..!  காய்ந்த  ஓடைப்பாதையின் புதர்மூடிய  வரப்புகளும்  கண்ணுக்குத்தென்படாத  காரிருள். வானைக்  கருமேகமெதுவும்  சூழ்ந்திருக்கவில்லை.  வறண்ட நிலத்தின்  புழுதிப்படலமும்  தொலைதூரத்தில்  எங்கோ                   எரியும் காட்டுத்தீயின்  புகையுமே  அந்த  இரவின் இருளைக்கனக்கச் செய்திருந்தன.”

இவ்வாறு ஆரம்பிக்கிறது ஹென்றி லோசனின் ஒற்றைச்சக்கர வண்டி  என்ற சிறுகதை.

அவுஸ்திரேலியாவின் மகத்தான சிறுகதையாசிரியர் எனக்கொண்டாடப்படும் பிரபல கவிஞரும் எழுத்தாளருமான ஹென்றி ஹெட்ஸ்பார்க் லோசன் 1867 ஆம் ஆண்டில் நியூ சவுத்வேல்ஸ்  மாநிலத்தில்  க்ரென்ஃபெல் பிரதேசத்தில் ஒரு தங்கச்சுரங்க வயற்பகுதியில் பிறந்தவர்.

இந்தத்தேசத்திற்கு நாம் சூட்டியபெயர்கள்: கங்காரு தேசம், கடல் சூழ்ந்த கண்டம், புல்வெளிதேசம். கைதிகள் கண்ட கண்டம்.

இங்கு தங்க வயல்களும் இருந்திருக்கின்றன. மனிதன் மண்ணை அகழ்ந்தான், மரங்களை வெட்டினான். இயற்கையை அழித்தான். ஜீவராசிகளையும் கொன்றான். மண்ணிலிருந்த தங்கத்தையும், வைரத்தையும் உலோகங்களையும் சுரண்டி எடுத்தான்.

இயற்கைக்கும் கோபம் வருமா..? என்பதை அதன் எதிர்பாராத சீற்றத்தினால் ஏற்படும் பேரழிவுகளிலிருந்தே பார்க்கின்றோம்.

” கோடையில் ஒருநாள் மழைவரலாம்”  என்று கவிஞர்கள் பாடலாம்.

ஆனால், கவிஞராகவும் வாழ்ந்திருக்கும் ஹென்றி லோசன்                      ( 1867 – 1922 ) , ஒரு கோடைகாலத்தை கண்ணையும் கருத்தையும் கவரும் விதமாகவே வர்ணித்திருப்பதையே  இங்கு  சொன்னேன்.

154 ஆண்டுகளுக்கு  முன்னர்இந்த மண்ணில் பிறந்து, 99 வருடங்களுக்கு முன்னர் மறைந்துவிட்ட ஒரு இலக்கியமேதை எழுதியிருக்கும் சிறுகதைகளை எமக்குத்  தமிழில் தந்திருப்பவர், ஹென்றிலோசன் பிறந்த அதே நியூ சவுத்வேல்ஸ் மாநிலத்தில் லிவர்ஃபூல் நகரத்திலிருக்கும் கீதா மதிவாணன். இவர் சிறந்த ஒளிப்படக்கலைஞருமாவார்.

இலங்கையில் சித்திரலேகா  மௌனகுரு  பல வருடங்களுக்கு  முன்னர்  தொகுத்து வெளியிட்ட  இலக்கிய  உலகில் கவனிப்புக்குள்ளான  ‘சொல்லாத  சேதிகள்’ கவிதை  நூலில் இடம்பெற்றுள்ள  ரேணுகா  தனஸ்கந்தாவும்  அவுஸ்திரேலியா மெல்பனில்   வசிக்கிறார்.  இவர்  இலங்கையில்  ஆங்கில ஆசிரியராகப் பணியாற்றியவர்.

 முருகபூபதியின்  புதர்க்காடுகள்  என்னும்  சிறுகதையை  ரேணுகா Bush Walk  என்ற  பெயரில் மொழிபெயர்த்தார்.   இச்சிறுகதை  இலங்கையில்  The Island  பத்திரிகையில் வெளியானது.

 கனடாவில்  வதியும்  சியாமளா  நவரத்தினம்  அங்கு  தொழில் ரீதியாக  மொழிபெயர்ப்பாளராக  பணியாற்றுபவர்.  மும்மொழிகளிலும்  பரிச்சயம்  மிக்க  இவர் (தமிழ், ஆங்கிலம், சிங்களம்)  சில வருடங்களுக்கு  முன்னர்   அவுஸ்திரேலியாவுக்கு வருகைதந்தார்.

 சியாமளா,  அருண்.விஜயராணியின்  ‘கன்னிகாதானங்கள் ‘ கதைத்தொகுப்பிலிருந்த  அனைத்துக்கதைகளையும்,  ஆங்கிலத்தில் மொழிபெயர்த்துள்ளார்.   எனினும்  இந்த  மொழிபெயர்ப்பு  இன்னமும் நூலுருவில்   அச்சாகவில்லை.

 சியாமளா   அவுஸ்திரேலியா  வாழ்  படைப்பாளிகள்  சிலரதும்  இங்கு சிறிதுகாலம்  வசித்தவர்களினதும்  சிறுகதைகளை  ஆங்கிலத்தில் மொழிபெயர்த்தார்.

இவர்  மொழிபெயர்த்த,   எஸ்.கிருஷ்ணமூர்த்தி,  ரவி, கல்லோடைக்கரன்,   நித்தியகீர்த்தி,  அ.சந்திரகாசன்,  புவனா ராஜரட்னம், நடேசன்,  ஆவூரான்,  ரதி,  ஆசி. கந்தராஜா,  அருண்.விஜயராணி, முருகபூபதி,   தி.ஞானசேகரன்,  த.கலாமணி  ஆகியோரின் கதைகளுடன்  நவீனன்  ராஜதுரை  மொழிபெயர்த்த  ஆழியாள் மதுபாஷினியின்  ஒரு  கதையுடன்  மொத்தம்  15  கதைகளின் தொகுப்பு  Being Alive  கடந்த  2011 ஆம்  ஆண்டு  தொடக்கத்தில் கொழும்பில்  நடந்த  சர்வதேச  தமிழ்  எழுத்தாளர்  மாநாட்டில் பேராசிரியர்  எம்.ஏ. நுஃமான்  தலைமையில்   இடம்பெற்ற  மொழிபெயர்ப்பு   அரங்கில்  வெளியிடப்பட்டது.  இதனை அறிமுகப்படுத்தி  உரையாற்றிய  திறனாய்வாளர்  கே.எஸ். சிவகுமாரன்,  பின்னர்  அவுஸ்திரேலியா  வந்தபொழுதும்  அதனை அறிமுகப்படுத்தி  உரையாற்றியதுடன்  Observer  பத்திரிகையிலும் எழுதியிருந்தார்.

 இந்த  ஆக்கம்  தகவல்  குறிப்பேயன்றி  விரிவான  திறனாய்வு  அல்ல.   அவுஸ்திரேலியாவில்  மேற்கொள்ளப்பட்ட  மொழிபெயர்ப்பு முயற்சிகள்  பற்றிய  அறிமுகம்  மாத்திரமே.

இது  இவ்விதமிருக்க  அவுஸ்திரேலியாவில்  வதியும்  சகுந்தலா கணநாதன் என்னும்  இலக்கிய  ஆர்வலர்  ஆங்கிலத்தில்   எழுதிய White Flowers of Yesterday   என்ற  வரலாற்றுப்புதினம்  எழுதியுள்ளார். பிரான்ஸ் நாட்டின்  1711 – 1724  காலகட்டத்தை  சித்திரிக்கும்  புதினம் அது.

முருகபூபதியின் சில சிறுகதைகள் சிங்கள மொழியில் வெளியாகியுள்ளது. குறிப்பிட்;ட மொழிபெயர்ப்பு நூலின் பெயர் மதக்கசெவனெலி. இதன் ஆங்கிலப்பதம் Shadows Of Memories இதனை இலங்கையில் மொழிபெயர்த்தவர் ஏ.சி. எம். கராமத்.

  அவுஸ்திரேலியாவில் ஆங்கில மொழியை  பிரதானமாகப் பயிலும் எம்மவரின்  பிள்ளைகள்,  எதிர்காலத்தில்  தமிழ்  இலக்கியங்களை தமிழில்  படிக்காதுபோனாலும்  ஆங்கிலத்தின்  ஊடாக  படிப்பதற்கான வாய்ப்பிருக்கிறது.

 இதுவரையில்  அவுஸ்திரேலியாவிலும்  தமிழர்  புலம்பெயர்ந்துவாழும்   ஏனைய  நாடுகளிலும்  ஆங்கிலம்  மூலம் கல்வி  பயிலும்  இளம்தலைமுறையினர்  மத்தியில்  வாசிக்கும் ஆர்வமுள்ளவர்களிடம்  இந்த  மொழிபெயர்ப்புகள் சென்றடையவேண்டும்.

அவர்களிடம்   இம்மொழிபெயர்ப்பு  குறித்த  சிந்தனை  எவ்வாறு பதியப்படுகிறது  என்பதை  படைப்பாளிகள்  தெரிந்துகொள்ள வேண்டும்.   சுத்தியும்  சுத்தியும்  சுப்பரின்  கொல்லைக்குள் நின்றுகொண்டு  மூத்ததலைமுறையினர்  மாத்திரம்  பரஸ்பரம் இலக்கியம்   பேசாமல்,  இளம் தலைமுறையினரையும்  தாம்  நடத்தும் இலக்கிய  விழாக்கள்,  சந்திப்பு  அமர்வுகளுக்கு  அழைத்து  அவர்களிடம்  இந்த  ஆங்கில  மொழிபெயர்ப்புகள்  எத்தகைய தாக்கத்தை   ஏற்படுத்தியுள்ளன  என்பதை  அறியவேண்டும்.

 இலக்கிய  உலகில்  மொழிபெயர்ப்பாளர்களுக்குரிய  இடம் இப்பொழுதும்   முறையாக  கவனிக்கப்படுவதில்லை.  இந்நிலை மாறவேண்டும்.

 மொழிபெயர்ப்பு  படைப்புகள்  ஏராளமாக  வெளியாகும்  தற்காலத்தில் அவைகுறித்த  விமர்சனங்களும்  வளர்ந்துகொண்டிருக்கின்றன. இலங்கையிலும்  தமிழகத்திலும்  வெளியாகும்  சிற்றிதழ்கள் மொழிபெயர்ப்புகளுக்கு   சிறந்த  களம்  வழங்கிவருகின்றன.

 இந்த   ஆக்கத்தின்  ஆரம்பத்தில் பதிவுசெய்யப்பட்ட                         அ. முத்துலிங்கம் அவர்களின் இரண்டு  கருத்துக்களை  மீண்டும் நினைவுபடுத்துவதுடன்,   ஜெயமோகன்  தெரிவித்துள்ள  கருத்தையும்   பதிவுசெய்து   நிறைவு   செய்கின்றேன்.

   ஜெயமோகன்  சொல்கிறார்:-  “நல்ல  மொழிபெயர்ப்பானது  அழகான மொழிபெயர்ப்பு  அல்லது  பயனுள்ள  மொழிபெயர்ப்பு  என இருவகைப்படும்.   ஒரு  படைப்பிலக்கியம்  மொழியாக்கம் செய்யப்பட்டால்,  அதன்  படைப்பூக்கத்தின்  பெரும்பகுதியை  நம்மில் கொண்டுவந்து  சேர்க்கவேண்டும்   என்ற   நோக்கத்துடன் அம்மொழியாக்குநர்    செயல்பட்டிருக்கவேண்டும்” (நூல்: எதிர் முகம் –  இணைய  விவாதங்கள்)

Posted in Uncategorized | பின்னூட்டமொன்றை இடுக

இன உறவுக்கு; மடுள்கிரியே விஜேரத்ன

தமிழ் – சிங்கள இலக்கிய

 மொழிப் பரிவர்த்தனைக்கு பாலம் அமைத்த

 மடுள்கிரியே விஜேரத்ன

                                                                                  முருகபூபதி

“ இன நல்லிணக்கத்திற்காக  இலங்கையிலும் வெளிநாடுகளில்    புலம் பெயர்ந்தும்  வாழும்  தமிழ் – சிங்கள எழுத்தாளர்கள் கடுமையாக உழைக்கவேண்டும்”

இவ்வாறு கடந்த 2017 ஆம் ஆண்டு அவுஸ்திரேலியாவுக்கு வருகை தந்திருந்தபோது, மெல்பனில் நடந்த 17 ஆவது தமிழ் எழுத்தாளர் விழாவில் உரையாற்றியவர்  மடுள்கிரியே விஜேரத்ன.

இவர் மீண்டும்,  மெல்பன் – கன்பரா இலக்கியவாதிகள் இணைந்து  மொழிபெயர்ப்பு இலக்கியத்தில் தமிழ் என்னும் தொனிப்பொருளில் எதிர்வரும் ஒக்டோபர் மாதம் 02 ஆம் திகதி நடத்தவிருக்கும் மெய்நிகரூடான கருத்தரங்கில் உரையாற்றவுள்ளார்.

 ” தமிழ் – சிங்கள  இனங்களினதும் தாய்மொழிகளுக்கு இடையில் கருத்து ரீதியாக  அதிகம்  ஒற்றுமை இருக்கிறது. மொழிகளுக்கிடையில் இருக்கும் தொன்மையான உறவு இனங்களிடத்திலும் நீடித்திருக்கவேண்டும்” என்றும்  அன்றைய தமிழ் எழுத்தாளர் விழாவில் அவர் மேலும் பேசுகையில் குறிப்பிட்டிருந்தார்.  

தமிழில் சரளமாக உரையாடும் ஆற்றல் மிக்கவரான அவர்,   இலங்கையில் சில  தமிழ் எழுத்தாளர்கள் மற்றும் புலம்பெயர்ந்து வாழும் தமிழ் எழுத்தாளர்களின் படைப்பு  இலக்கிய நூல்களை தமது தாய்மொழியான சிங்களத்திற்கு மொழிபெயர்த்திருப்பதுடன்,  பல சிங்கள இலக்கியங்களையும் தமிழுக்கு மொழிபெயர்த்துள்ளார்.

  குறிப்பிட்ட  தமிழ் எழுத்தாளர் விழாவில் மடுள்கிரியே விஜேரத்ன தொடர்ந்து பேசுகையில் கூறியவற்றிலிருந்து சில வரிகளை மீண்டும் அவர் அவுஸ்திரேலியா நடத்தவிருக்கும் அரங்கு ஒன்றில் உரையாற்றுவதற்கு அவர் இணையும் வேளையில் நினைவூட்டலாம்.

  ”   ஆறுமுகநாவலர் இலங்கையில் தோன்றியிராவிட்டால், இலங்கையில் தமிழ் மொழி தழைத்து ஓங்கியிருக்காது. அவர் தமிழுக்கும் சைவத்திற்கும் ஆற்றியுள்ள தொண்டு மகத்தானது. நான் எனது பட்டப்படிப்பு  ஆய்விற்கு அவரது வாழ்வையும் பணிகளையுமே தெரிவுசெய்தேன்.

சின்னஞ்சிறுவயதிலேயே சகோதர தமிழ் மொழியையும் நேசித்து படித்தமையால்,  பின்னாளில்  சங்க இலக்கியம் முதல் நவீன தமிழ் இலக்கியம் வரையில் மட்டுமல்ல இலங்கையிலிருந்து புலம்பெயர்ந்து சென்ற எம்மவர்களின் படைப்பு இலக்கியங்களையும் படித்து அவற்றையும் சிங்கள மொழிக்கு பெயர்த்து எமது சிங்கள வாசகர்களுக்கு  அறிமுகப்படுத்திவருகின்றேன்.

இவ்வாறு  இரண்டு தரப்பிலும் மொழிபெயர்ப்பு முயற்சிகள்   தொடர்ந்து நடைபெறல் வேண்டும். இரண்டு இனங்களும் பரஸ்பரம் மொழிகளை எழுதவும், பேசவும் முயன்றால், இனங்களின் உணர்வுகளையும் பண்பாட்டுக்கோலங்களையும் புரிந்துகொள்ள முடியும். நாம் இனநல்லிணக்கத்திற்காக கடந்து செல்லவேண்டிய தூரமும் அதிகம். சமகால ஈழத்து எழுத்தாளர்கள் மட்டுமல்ல புலம் பெயர்ந்து வாழும் எழுத்தாளர்களினாலும் அந்தத்தூரத்தை விரைந்து கடக்க முடியும் “

இவ்வாறு உறுதியான நம்பிக்கை தெரிவிக்கும் அவர், இலங்கை  மலையக நாட்டார் பாடல்கள் சிலவற்றையும் கவிஞர் வைரமுத்துவின் சில கவிதைகளையும்  சிங்களத்தில்  மொழிபெயர்த்தவர்.  அத்துடன் அந்த பாடல்களை தமிழிலும் அதே ராகத்துடன் சிங்கள  மொழிக்கு பெயர்த்து  பாடியும் காண்பிக்கும் ஆற்றல் மிக்கவர்.

சுவாமி விபுலானந்த அடிகளார் பற்றியும் சிங்களத்தில் நூலொன்றை எழுதியிருப்பவர் மடுள்கிரியே விஜேரத்ன.

இந்தப்பதிவை படிக்கும் வாசகர்களுக்கு அவரை  மேலும் அறிமுகப்படுத்துவதற்கு விரும்புகின்றேன். 

வவுனியாவின் எல்லையில்   மடுக்கந்தை என்ற  அந்த  அழகிய  கிராமத்தில்  வசித்த  மக்கள்  துயில்              எழுந்திருக்காத   புலராத பொழுதிலே,  அந்தச்சிறுவன் அதிகாலை நான்கு  மணிக்கு முன்பே எழுந்து, கால்நடையாக  சுமார்  ஆறுமைல் தூரம்   ஒற்றையடிப்பாதையிலும்  வயல் வரப்புகளிலும்  நடந்து  சமணங்குளம்  தமிழ்ப்பண்டிதரிடம்            வருவான்.  அவ்வேளையில் அவன் வவுனியா இரட்டைப்பெரிய குளத்தில்  தனது  ஆரம்பக்கல்வியைத் தொடர்ந்துகொண்டிருந்தான். தாய் மொழியும் வீட்டு மொழியும் சிங்களம். ஆங்கிலம் படிக்க சரியான வசதி  வாய்ப்புகள்  இல்லை.  அயல் கிராமங்களில் வாழ்ந்தவர்கள்  தமிழர்கள். அதனால், அவர்களுடன் பழகி உறவாடும் சந்தர்ப்பங்களும்  அச்சிறுவயதில்  அவனுக்கு  கிடைக்கிறது.

தமிழைப்பேசவும்  புரிந்துகொள்ளவும் பழகிவிடுகின்றான். ஆங்கிலம் அந்நிய தேசத்திலிருந்து வந்த மொழி. அருகிலேயே தொன்மையான தமிழ் மொழி வாழ்கிறது. இதனைவிட்டு விட்டு எதற்காக அந்நியமொழிக்காக ஏங்கவேண்டும்  என்ற  சிந்தனை அந்த இளம் உள்ளத்தில்  பிறக்கிறது. அயலில் சமணங்குளத்தில் பண்டிதர் கந்தையா என்றொருவர் ஆசிரியராகவும்  அதேசமயத்தில்  விவசாயியாகவும்                          வசிப்பதாக அறிந்துகொள்கின்றான்.

அவரைத்தேடிச்  சென்று, தனக்கு தமிழ் சொல்லித்தரும்படி கேட்கின்றான். அவர்  ஒரு  நிபந்தனை  வைக்கிறார். ” என்னிடம் தமிழ் படிக்கவருவதாயிருந்தால்,  அதிகாலை 4 மணிக்கு முன்பே வந்துவிடவேண்டும்.  நான் காலை 6 மணிக்கெல்லாம் வயலுக்குப்போய்விடுவேன். அதன் பின்னர் பாடசாலைக்குச்செல்வேன். மாலையில்  வீடு திரும்பினாலும் உனக்கு தமிழ்ப்பாடம் சொல்லித்தருவதற்கு எனக்கு நேரம் இல்லை. மீண்டும் வயல், தோட்டம்  என்று  போய்விடுவேன். அதனால் உனக்கு தமிழ் சொல்லித்தருவதற்கு  அதிகாலை  வேளைதான்  உகந்தது. அதற்கு சம்மதமாயிருந்தால்  நாளை முதல் வந்துவிடு.” 

அதிகாலைக்குளிரில்  வீட்டில்  போர்த்திப்படுத்திருக்க    வேண்டிய அச்சிறுவன்  தமிழ் மீது  கொண்டிருந்த காதலினால், ” காலை எழுந்தவுடன்  படிப்பு”  என்று  பாடிக்கொண்டே  காடு, மேடு,  குளம், குட்டை  கடந்து  ஒற்றையடிப்பாதையால்  வந்து  பண்டிதர்              கந்தையாவிடம்  தமிழ்  எழுதவும்  பேசவும் கற்றுக்கொள்கின்றான். பாரதியிலிருந்து  தமிழை  எளிமையாகச்சொல்லிக்கொடுத்த அந்தப்பண்டிதரும்,  செய்யுள்கள்,  இலக்கணம்,  நன்னூல், பத்துப்பாட்டு, திருக்குறள்,  சிலப்பதிகாரம்,  கம்பராமாயணம்  எல்லாம்                சொல்லிக்கொடுக்கிறார்.

இளைமையில்  கல்வி  சிலையில்  எழுத்து  என்பார்களே… அவ்வாறே தனது  பால்ய காலத்திலேயே  தமிழை ஆழ்ந்து நேசித்துக் கற்று தமிழ்ப்பண்டிதர்  பரீட்சையிலும்  தேறி  பின்னாளில்                        எழுத்தாளராகவும்  சிறந்த  மொழிபெயர்ப்பாளராகவும், நூலாசிரியராகவும்   மிளிர்ந்திருப்பவர்தான்  மடுளுகிரியே விஜேரத்தின.

தனக்கு  தமிழ் கற்பித்துத்  தந்த பண்டிதர் கந்தையா  தன்னை தமது மகன்போன்று  அன்புசெலுத்தியதை  நினைவுபடுத்துகிறார். அந்த அதிகாலைவேளையில் அவரிடம் சென்றால்,  பசியோடு வரும்  எனக்கு  அவர் தோசை, இடியப்பம், புட்டு முதலான  காலை உணவும் தந்து  உபசரித்தார்  எனவும்  நன்றியோடு  கூறுகிறார்  மடுளுகிரியே விஜேரத்தின.

அதென்ன  மடுளுகிரியே என்று உங்கள் பெயரின் முன்னால் ஒரு சொல்வருகிறதே  எனக்கேட்டேன். உடனே  அவர், ” மாவை நித்தியானந்தன், மாவை  சேனாதிராஜா, திக்குவல்லை  கமால்,  சில்லையூர்  செல்வராசன்,  முல்லை மணி, வாகரை வாணன்,  காவலூர்  இராசதுரை  என்றெல்லாம்  தங்களது                  இயற்பெயர்களுக்கு  முன்னால்  தாங்கள் பிறந்த ஊரின்  பெயரையும் வைத்துக்கொள்வதில்லையா…?  அதுபோலத்தான்  எனது பிறந்த ஊர் மடுக்கந்தை.  அதன்  அர்த்தம்  மடுளுகிரிய. ” எனச்சொன்னவரிடம் முழுப்பெயரும்  கேட்டபொழுது,  அவர் மீதான வியப்பு மேலும் பன்மடங்காகியது. அவரே சொன்னார்: சுபசிங்ஹ முதியான்சலாகே கம்மஞ்சிராலகே நங்ஹமிகே விஜேரத்ன.

வவுனியாவின்  எல்லைக்கிராமமான மடுக்கந்தையில்   ஆரம்பப்பாடசாலையில்  படித்துக்கொண்டிருந்த 15 வயது  மாணவர்தான்  விஜேரத்ன. வவுனியா இரட்டைபெரிய குளத்தில் 1956 ஆம் ஆண்டு பிறந்த இவருடைய வாழ்விடம் தமிழ் சூழ்ந்த பிரதேசமாக  இருந்தமையால், பால்ய காலத்திலிருந்தே தமிழில் பேசும்  இயல்பும்  வந்திருக்கிறது.

தனது  ஆரம்பக்கல்வியை  இரட்டைப்பெரிய குளம், மற்றும் உளுக்குளம்  அரசினர் பாடசாலைகளிலும்  உயர் வகுப்பை வவுனியா காமினி வித்தியாலயத்திலும்  பயின்ற விஜேரத்ன, வவுனியாவில் தமிழ்சங்கத்தின்  தமிழ்ப்பண்டிதர் பரீட்சைக்கும் தோற்றியிருக்கிறார். களனி பல்கலைக்கழகத்தின் கலைப்பீடத்தில் பயின்று கலைப்பட்டதாரியுமானார்.  

 பேராதனை, கொழும்பு பல்கலைக்கழகங்களில்  தொலைத்தொடர்பு மூலம்  பட்டங்களை (Post Graduate ) பெற்றுக்கொண்டிருக்கும் இவர், முதுகலைமானிப்பட்டத்தை  ஶ்ரீ ஜெயவர்தன புர பல்கலைக்கழகத்திலும்,  தத்துவம் தொடர்பான  கற்கை நெறியில் கலாநிதிப்பட்டத்தை  களனி பல்கலைக்கழகத்திலும் பெற்றிருப்பவர். 

தமது வாழ்நாளில் பெரும்பகுதியை கற்றலிலும் மொழிபெயர்ப்பிலும் செலவிட்டிருக்கும் மடுளுகிரியே விஜேரத்ன, சந்தைப்படுத்தல் (Higher Diploma in Marketing)  மற்றும் வங்கித்துறையிலும் (Higher Diploma in Banking ) பயின்று தேர்ச்சி பெற்றிருக்கின்றார்.  தேடல் மனப்பான்மையுடன் அயராமல் இயங்கியிருக்கும் இவர்,   பழந்தமிழ் இலக்கியங்களையும்  நவீன தமிழ் படைப்பிலக்கியங்களையும்  தொடர்ந்து படித்துவந்தவர்.

தான் படித்து  மொழிபெயர்க்க விரும்பிய தமிழ் நூல்களையும் சிங்கள மொழிக்கு  வழங்கியிருக்கிறார். 


  1. இலங்கை   தமிழ்ச்சிறுகதைகள் சிலவற்றை  தெரிவுசெய்து  உருமைய ( உரிமை) என்ற பெயரிலும் தந்திருக்கும்  இவர்  மொழிபெயர்த்த  இதர  தமிழ்  நூல்கள் பின்வருமாறு:

    மமதா ஒபமவெமி ( நான் என்னும் நீ – எம். எச். எம் அக்ரோஸ் எழுதியது) சுவாமி விபுலானந்தர் வாழ்க்கைச்சரிதம்,                   பத் பிட                                                           ( இலங்கைத்தமிழ்ச்சிறுகதைகள்) நிராய                                          ( துன்பக்கேணியில் – செ. யேகாநாதன் எழுதிய நாவல்) ஒகய ( கானல் – நாவல் – கே. டானியல் எழுதியது) சமணலவெவ ( வண்ணாத்திக்குளம் – நாவல் – நடேசன் எழுதியது) ஹிம வெஸி ராத்திரிய ( பனிபெய்யும் இரவுகள் – ராஜேஸ்வரி பாலசுப்பிரமணியம் எழுதியது) மலேசியன் ஏர்லைன் ( சிறுகதைகள் – நடேசன் எழுதியது)  ரத்தரங் ஹிரகெதர வெசன மினிஸ்ஸு – (பொற்சிறையில் வாடும் புனிதர்கள் நாவல் – தெணியான்)  அபார யாத்ரா – நீண்ட பயணம் ( நாவல் – செ. கணேசலிங்கன்) ரது அஹச                                             ( செவ்வானம்  நாவல் –                                                                            செ. கணேசலிங்கன்)  யாப்பணே ராத்திரி (யாழ்ப்பாணத்து ராத்திரிகள் – கதைகள் – செங்கைஆழியான்)

இவை தவிர பல சிங்கள எழுத்தாளர்களின் படைப்புகளை தமிழுக்கும் மொழிபெயர்த்துள்ளார். சிறந்த சிங்களச்சிறுகதைகளை தெரிவுசெய்து தமிழுக்கு வழங்கியிருக்கும் மடுளுகிரியே விஜரத்ன, அதற்கான சுதந்திர இலக்கிய விருதினையும்  1990  இல் பெற்றவர்.

  பேராசிரியர் சோமரத்ன பாலசூரிய, சேபாலி மயாதுன்ன, குணசேகர குணசோம, குணசேன விதான, சிபில் வெத்தசிங்க, வண. கங்கொடவில சோம தேரர், தெனகம ஶ்ரீவர்தன, கமால் பெரேரா, வண. போதி பாலதேரர் ஆகியோரின் நூல்களையும் தமிழில் மொழிபெயர்த்தவர்.

அத்துடன் தமிழ் கிராமியக்கதைகளை இரண்டு பாகங்களில் சிங்களத்திற்கு வரவாக்கியிருக்கிறார். சிங்கள மொழி பேசுவோர், இலகுவாக தமிழைக்கற்கும் வகையில் பயிற்சி நூல்களும் எழுதியவர். இவ்வாறு மொழிபெயர்ப்பு பணிகளுக்கிடையே படைப்பிலக்கியத்துறையில் ஈடுபட்டு,  தமது தாய்மொழியில் ஆறு சிறுகதைத்தொகுதிகளையும், இளையோருக்கான இரண்டு நாவல்களையும் சிறுவர் இலக்கியம் சார்ந்த நூலும் எழுதியிருக்கிறார்.

தமிழ் – இந்து கலாசார நூல்களின் வரிசையில் மகா சிவராத்திரி, தைப்பொங்கல், தீபாவளி, நவராத்திரி, சிங்கள – தமிழ் புதுவருடப்பிறப்பு ஆகியன பற்றியெல்லாம் எழுதியிருப்பவர் மடுளுகிரியே விஜேரத்ன.

 மகாகவி பாரதி, அழ. வள்ளியப்பா  கவிதைகள் சிலவற்றையும்  சிங்கள வாசகர்களுக்கு  வரவாக்கியிருக்கும் இவரை பன்னூல் ஆசிரியர் என்றே சுருக்கமாக குறிப்பிடலாம்.

இலங்கையிலும் இந்தியாவிலும் இவரது பணிகளுக்காக விருதுகளும் கிடைத்துள்ளன. இரண்டு மொழிகளிலும் தேர்ச்சியிருந்தமையால், இன நல்லிணக்கம் தொடர்பாக வடக்கு – கிழக்கு உட்பட தென்னிலங்கையில்  நடைபெற்ற பல நிகழ்ச்சிகளிலும் உரையாற்றியவர்.  சிறந்த  சிங்களப்படங்களுக்கான                         தேர்விலும் நடுவராக  பணியாற்றியவர்.

தமது வாழ்நாளில் பெரும்பகுதியை மொழிபெயர்ப்பிற்கும், படைப்பிலக்கியத்திற்கும் இன நல்லிணக்கத்திற்கும் அர்ப்பணித்திருக்கும் மடுளுகிரியே விஜேரத்ன, இலங்கை வங்கியில் உயர் அதிகாரியாகவும் பணியாற்றி ஓய்வுபெற்றவர்.

வவுனியாவின்  எல்லைக்  கிராமத்திலிருந்து வந்த ஒரு சிங்கள மைந்தனை தமிழ்  இலக்கிய உலகம்  திரும்பிப்பார்க்கின்றது.   தமிழ் – சிங்கள  தேசிய ஒருமைப்பாடு என்பது  இருவழிப்பாதை என்பதை  முழு இலங்கைக்கும்  உணர்த்தியிருக்கும்   இவரின் உள்ளார்ந்த  நல்லெண்ணங்களும்,  அர்ப்பணிப்பு மிக்க  உழைப்பும் தமிழ் – சிங்கள  மொழித்தொண்டுகளும்  மற்றவர்களுக்கு முன்மாதிரியானவை.

மடுள்கிரியே விஜேரத்ன,  எதிர்வரும் 02 ஆம் திகதி                               ( 02-10-2021) சனிக்கிழமை அவுஸ்திரேலியா நேரம் இரவு 9-00 மணிக்கு,  இலங்கையில் தமிழ் – சிங்களம் மொழிப்பரிவர்த்தனை என்ற தலைப்பில் உரையாற்றுவார்.

படைப்பு இலக்கியம் – மொழிபெயர்ப்புத்துறையில் ஈடுபாடுகாண்பிக்கும் எழுத்தாளர்களை இந்நிகழ்வில் இணைந்துகொள்ளுமாறு அழைக்கின்றோம்.

Meeting ID: 882 2535 8534
Passcode: 068150

Join Zoom Meeting:

https://us02web.zoom.us/j/88225358534?pwd=KzFqaisvMWFtakM5RWxERUhyU0tYUT09

—-0—-

Posted in Uncategorized | பின்னூட்டமொன்றை இடுக

  “ மாலன்  “  என்னும் பன்முக ஆளுமை !

 எழுத மறந்த குறிப்புகள்:

குமுதம், தினமணிக்கதிர், இந்தியா டுடே, புதிய தலைமுறை இதழ்களின் முன்னாள் ஆசிரியர்  ! !

இந்திய முன்னாள் பிரதமர்களின் செய்தி ஊடகப்பிரிவில் இணைந்திருந்த மூத்த இதழாளர் ! ! !

                                                          முருகபூபதி

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

 “ என் ஜன்னலுக்கு வெளியே நெடிதுயர்ந்து நிற்கும் வேம்பு, கடந்து போகும் காற்றின் சிலிர்ப்பில் பூக்களை உதிர்க்கிறது. வானின்று இறங்கும் நட்சத்திரங்களைப் போல அந்த வெண்பனிப்பூக்கள் காற்றில் சுழன்று சுழன்று தரையிறங்குகின்றன. வாசல் கோலத்தில் சில  வந்தமர்கின்றன. இன்னும் சில, கோலமிடும் முன் தெளிக்கக் கொணர்ந்து, மீந்து , விசிறியயடிக்கப்பட்டு சிறு திட்டாகத் தேங்கியிருக்கும் நீரில் விழுந்து நீந்துகின்றன. ஒரு குழந்தையின் குதூகலத்தோடு ஓடித்தண்ணீரில் விழுந்த அந்தப்பூக்களைக் கூர்ந்து நோக்கக் குனிகின்றேன். என்னைப்போன்ற ஆர்வத்தோடே அந்த வானத்து முகிலும் முகம் பார்க்கக் குனிந்திருக்கவேண்டும். பூக்களுடே அதுவும் ஒரு பூவாய் அதன்  நிழலும் மிதக்கிறது நீரில் “

இந்த வரிகள் ஒரு சிறுதையிலோ, அல்லது நாவலிலோ இடம்பெறவில்லை.  புனைவு சாரா பத்தி எழுத்திலும் அழகியலும் அர்த்தமும் கொண்ட  இந்த வரிகள் வரவில்லை.

ஆனால், வந்திருப்பது புலம் பெயர்ந்தவர்களின் சில கவிதைகளை தேர்வுசெய்து தொகுத்து அதற்கு புவியெங்கும் தமிழ்க்கவிதை எனத்தலைப்பிட்டுள்ள ஒருவரிடமிருந்து.

      அவர்தான்  தமிழ்  கலை, இலக்கிய, இதழியல்  சூழலில் நன்கு அறியப்பட்ட , கவனத்திற்குள்ளான எழுத்தாளர், பத்திரிகையாளர், இலக்கிய மொழிபெயர்ப்பாளர் என பன்முக ஆளுமைகொண்ட மாலன்.

கொமன் வெல்த் நாடுகளில் வதியும் இலக்கியவாதிகளை ஒன்றிணைத்து தமிழுக்கும் இலக்கியத்திற்கும் ஏதாவது ஆக்கபூர்வமான பணிகளை முன்னெடுக்கவேண்டும் என்று நெடுநாட்களாக சிந்தித்து வருபவர்.

2019 ஆம் ஆண்டு இந்திய சாகித்திய அகாதெமிக்காக மாலன் தொகுத்து வழங்கியிருக்கும் புவி எங்கும் தமிழ்க்கவிதை என்ற அரிய தொகுப்பு நூலில் கவிதைகளுக்கு முன்னால் சில சொற்கள் என்ற தலைப்பில் மாலன்  எட்டுப்பக்கங்களில் எழுதியிருக்கும் நீண்ட முன்னுரையின் தொடக்கத்தில்தான் இங்கு இந்தப்பதிவின் தொடக்கத்தில் நான் குறிப்பிட்டிருக்கும் வரிகள்.

மாலனின் எழுத்துக்கள்,  அவரது ஜனகண மன நாவலின் ஊடாகவே எனக்கு 1990 களில் முதலில் அறிமுகமானது.  தமிழகம் சென்றிருந்த அக்காலப்பகுதியில் அதனை சென்னையில் வாங்கி வந்து ,  விமானப்பயணத்திலேயே   ஒரு மணிநேரத்தில் படித்து முடித்துவிட்டேன். அவ்வளவு சிறிய நாவல். ஆனால், அதன் உள்ளடக்கம் கனதியானது.   மகாத்மா காந்தியையும், அவரைச்சுட்டுக்கொன்ற நாதுராம் கோட்சேயையும் மறுவிசாரணைக்கும் மீள் வாசிப்புக்கும் உட்படுத்துகிறது.

மெல்பன் வந்து சேர்ந்ததும், படித்தோம் சொல்கிறோம் என்ற பத்தியின் தலைப்பினை  முதலில் தீர்மானித்து,  நான் எனது வாசிப்பு அனுபவத்தை எழுதிய முதல் நூல் மாலனின் குறிப்பிட்ட ஜன கண மன நாவல்தான்.

அந்தப் பத்தி,  பாரிஸ் ஈழநாடு இதழில் வெளியானது. ஆனால், காலம் கடந்துதான் மாலன் அந்தத் தகவலையும் அறிந்தார். அதன் பத்திரிகை நறுக்கையும் கண்டுகொண்டார்.

தமிழக   எழுத்தாளர்கள் ஜெயகாந்தன், கி. வா. ஜகந்நாதன், அகிலன், தொ. மு.சி. ரகுநாதன், சுந்தர ராமசாமி,  கோவை ஞானி,  தி. க. சிவசங்கரன், இந்திரா பார்த்தசாரதி, கி. ராஜநாராயணன், சுஜாதா,  அசோகமித்திரன்,  ராஜம் கிருஷ்ணன்,  தமிழச்சி சுமதி தங்கபாண்டியன், சிட்டி சுந்தரராஜன், கு. சின்னப்ப பாரதி,  பாலகுமாரன், ஜெயமோகன், எஸ். ராமகிருஷ்ணன், சித்தன்,  மற்றும்  கலைஞர்கள் குணசேகரன், பரீக்‌ஷா ஞாநி, பாலு மகேந்திரா முதலானோர் பற்றி ஏற்கனவே எழுதியிருந்தாலும், இந்தப்பட்டியலில் மாலன் எப்படியே தவறவிடப்பட்டிருந்தாலும்,  அவரது நாவல் ஜன கண மன பற்றி இங்கு சொல்லப்பட்டவர்கள்   தொடர்பாகவெல்லாம்  எழுதுவதற்கு முன்பே பதிவுசெய்துவிட்டிருக்கும் திருப்தியுடன் தற்போது,  நான்  முன்னர் எழுதத்தவறிய குறிப்புகளுக்குள் வருகின்றேன்.

பின்னாளில் திரைப்பட இயக்குநராகவும் மிளிர்ந்த வசந்த், மற்றும்  ஜனரஞ்சக எழுத்தாளரும் நாயகன், குணா, ஜென்டில் மென் உட்பட பல திரைப்படங்களுக்கு வசனம் எழுதியவருமான பாலகுமாரன் ஆகியோருடன் சாவி நடத்திய  வார இதழில் பணியாற்றியிருக்கும் மாலன்  மாத்திரம் தொடர்ந்தும் இதழியல் துறையில்  சாதனைகளை நிகழ்த்தியவர்.

ஏனைய இருவரில்   பாலகுமாரன்,  இயக்குநர் பாலச்சந்தர்,  பாக்கியராஜ் ஆகியோருடன் பணியாற்றிவிட்டு, சினிமா பக்கத்தை விட்டு ஒதுங்கி வந்து உடையார் என்ற பெரிய நாவலை எழுதினார்.

வசந்த் இதழியலிலிருந்து ஒதுங்கி,  முழுநேர திரைப்பட இயக்குநரானார்.

எனினும், மாலன் சினிமாத்துறைக்குள் செல்லாமல், தொடர்ந்தும் இதழியலில் ஈடுபட்டார். அதற்கு   அவரிடமிருந்த  உள்ளார்ந்த  படைப்பிலக்கிய ஈடுபாடும்  ஊடகத்துறை மீதிருந்த ஆர்வமும்தான் அடிப்படைக்காரணம் எனலாம்.

1965 களில் சி. சு. செல்லப்பா வெளியிட்ட எழுத்து இதழில் தனது  பாடசாலைப் பருவத்திலேயே கதைகள், கவிதைகள் எழுதி வளர்ந்திருக்கும் மாலனுக்கு இந்த ஆண்டு ( 2021) செப்டெம்பர் மாதம் 16 ஆம் திகதி 71 வயது பிறந்த தினம்.

அவரை வாழ்த்தியவாறு இந்தப்பதிவை தொடருகின்றேன்.  தனது முழுக்கவனத்தையும் மாலன் இதழியல் துறையில் செலுத்தியமையால், இந்தத்துறையில் படித்து பட்டமும் பெற்றார்.

இந்தியா டுடே ( தமிழ் ) தினமணிக்கதிர், குமுதம், குங்குமம், புதிய தலைமுறை முதலான இதழ்களின் ஆசிரியராகப் பணியாற்றினார். அத்துடன் புதிய தலைமுறை, சன் முதலான தொலைக்காட்சிகளிலும் செய்தி ஆசிரியராக பங்களித்திருப்பவர். கணையாழி இலக்கிய சிற்றேட்டின் ஆசிரியர் குழுவிலும் இணைந்திருந்தவர்.

திசைகள் என்ற இணையவழி இதழையும் நடத்தியவர். இதில்தான் ஜெர்மனியில் வதியும் எழுத்தாளர் கருணாகரமூர்த்தியின் பெர்லின் இரவுகள் தொடரும் வெளியானது.

ஈழ அரசியல், ஈழ இலக்கியம், உட்பட புலம்பெயர்ந்தோர் இலக்கியம் தொடர்பாக கூடுதல் கவனத்தையும் கொண்டிருக்கும் மாலன்,  இந்திய சாகித்திய அகடமியிலும் அங்கம் வகிக்கின்றார்.

அமெரிக்காவில் புளோரிடா பல்கலைக்கழகத்தில் இதழியல் பயின்றிருக்கும் மாலன்,  அக்காலப்பகுதியில்  கனடாவுக்கும் சென்று அங்கு வாழும் எமது ஈழத்து எழுத்தாளர்களையும் சந்தித்துவிட்டு, அவுஸ்திரேலியாவுக்கும் வந்து சென்றார்.

சிட்னியில் எஸ். பொன்னுத்துரை, மாத்தளை சோமு ஆகியோர் கலந்துகொண்ட இலக்கிய நிகழ்விலும் பங்குபற்றி உரையாற்றியவர்.

அந்தப்பயணத்தில் மாலன் மெல்பன் வந்தசமயம், இங்கு மருத்துவர் பொன். சத்தியநாதன் நடத்திய தமிழ் உலகம் – Tamil World ஆசிரியர் குழுவிலிருந்த எழுத்தாளர் பாடும் மீன் சு. ஶ்ரீகந்தராசா, மாலனைச்சந்தித்து  தமிழக அரசியல் நிலைவரங்களை நேர்காணலாக எழுதினார்.

அத்துடன் நானும் நண்பர் அக்கினிக்குஞ்சு ஆசிரியர் யாழ். பாஸ்கரும், இலக்கிய சகோதரி அருண். விஜயராணியும் மாலனைச்சந்தித்து உரையாடினோம்.

அருண். விஜயராணி கடந்த 2015 இல் திடீரென மறைந்த செய்தி அறிந்த மாலன், தனது ஆழ்ந்த அனுதாபங்களை தெரிவித்திருந்தார்.

புலம்பெயர்ந்தவர்களின் படைப்புகளை தொகுக்கும் பணியை இந்திய சாகித்திய அகடமியின் ஊடாக முன்னெடுத்திருக்கும் மாலன், முதலில் ஒரு கதைத் தொகுப்பினையும் பின்னர் கவிதைத் தொகுப்பினையும் தீவிர தேடலுக்கு மத்தியில் வெளியிட்டார்.

ஊடகத்துறை சார்ந்த எழுத்தாளுமைப் பண்பினால் இந்தியப் பிரதமர்கள் நரசிம்மராவ், வாஜ்பாய், மற்றும் ஜனாதிபதி கே. ஆர். நாராயணன் ஆகியோர் வெளிநாடுகளுக்கு சென்றவேளைகளில் அவர்களுக்கான செய்தியாளர் குழுவிலும் இடம்பெற்றிருந்தவர்.

மொழிபெயர்ப்பு ஆற்றலும் மிக்க  மாலன் பற்றி தமிழ் விக்கிபீடியாவிலிருக்கும் மேலதிக தகவல்களையும் இங்கே பதிவேற்றுகின்றேன்.

இவரது சிறுகதைகள்  மதுரை காமராசர் பல்கலைக்கழகத்தில்,  சமகால இலக்கியத்திற்கான நூலாக ஐந்தாண்டுகளுக்கும் மேலாக முதுநிலை மாணவர்களுக்குப் பரிந்துரைக்கப்பட்டிருந்தது.

இவரது படைப்புக்கள் குறித்து தமிழ்நாட்டில் உள்ள சில பல்கலைக்கழகங்களில் நான்கு மாணவர்கள் முனைவர் பட்ட ஆய்வு மேற்கொண்டிருக்கிறார்கள்.

சிங்கப்பூர் அரசு நிறுவனமான சிங்கப்பூர் தேசியக் கலைமன்றத்தின்  ஆதரவில் நடைபெறும் எழுத்தாளர் வார நிகழ்ச்சிக்கும், தேசிய நூலக வாரியத்தால் ஏற்பாடு செய்யப்பட்ட வாசிப்போம் சிங்கப்பூர் நிகழ்ச்சிக்கும் அழைக்கப்பட்டவர்.

சாகித்ய அகாதெமி , லலித் கலா அகாதெமி ஆகியவற்றின் பொதுக் குழு உறுப்பினர். ராஜாராம் மோகன்ராய் நூலக அறக்கட்டளையின் உறுப்பினர்.  சாகித்திய அகாதெமியின் தமிழ் ஆலோசனைக் குழு உறுப்பினராக 2018 ஆம் ஆண்டு முதல் 2022 ஆம் ஆண்டு வரை நியமிக்கப்பட்டுள்ளார்.

இந்தியாவில்  இந்திரா காந்தியின் அவசரகால  நிலைக்கு எதிராக இவர் எழுதிய கவிதை ஆங்கிலத்தில் மொழிபெயர்க்கப்பட்டு, டஃப்ட் பல்கலைக் கழக அமெரிக்கப் பேராசிரியர் ஆலிவர் பெரி தொகுத்த  நூலில் (Voices of Emergency) இடம் பெற்றுள்ளது.

இவரது சிறுகதைகள் சீனம், மலாய் , பிரெஞ்சு  மொழிகளில் மொழிபெயர்க்கப்பட்டுள்ளன. இவரது கதைகள் ஆங்கிலம் மற்றும் இந்திய மொழிகளிலும் மொழிபெயர்க்கப்பட்டு இலஸ்ட்ரேடட் வீக்லி ஆஃப் இந்தியா, டெக்கான் ஹெரால்ட், இந்தியா டுடே ( மலையாளம்), மாத்ருபூமி (மலையாளம்), விபுலா (இந்தி) ஆகிய இதழ்களில் வெளியாகியுள்ளன. 

கல்கத்தா எழுத்தாளர்கள் பயிலரங்கு (Writers Workshop) தனது ஆங்கிலத் தொகுப்பில் இவரது கதைகளை வெளியிட்டிருக்கிறது.

தமிழக அரசின் விருதுகள் உட்பட பல விருதுகளை பெற்றிருக்கும்  மாலன் பற்றிய இந்தப்பதிவினை படிக்கும் வாசகர்களுக்கு மற்றும் இரண்டு தகவல்களை இங்கே தருகின்றேன். 

நீங்கள் கமல்ஹாசனின் விருமாண்டி திரைப்படம் பார்த்திருக்கிறீர்களா..? அதில் இறுதிக்காட்சியில்  மரணதண்டனை வழங்குவது தொடர்பாக கமலிடம் உரையாடுபவராக மாலன் தோன்றுகிறார்.

வசந்த் இயக்கிய அர்ஜுன் – மீனா – ஜோதிகா நடித்த  ரிதம் படத்தில்,  மும்பாயில்   மீனா பணியாற்றும் வங்கியில் மாலன் எழுதிய இறகுகளும் பாறைகளும் கதைத் தொகுப்பு காணப்படும்.

தமிழக எழுத்தாளர்கள் அகிலனின் பாவை விளக்கு, ஜெயகாந்தனின் சில நேரங்களில் சில மனிதர்கள், சுந்தர ராமசாமியின் ஜே.ஜே. சில குறிப்புகள் முதலான நூல்களும் தமிழ்த்திரைப்படங்களில்  முக்கிய காட்சிகளில் தோன்றியிருக்கின்றன.

மாலன் பற்றிய இந்தப்பதிவில், இந்தத் தகவல்களை கொசுறுச் செய்திகளாக பாருங்கள்.

 இலக்கியம், ஊடகம்,   இதழியல்,  இலக்கிய மொழிபெயர்ப்பு,  பதிப்பு,   அரசியல் விமர்சனம்   முதலான பல் துறை ஆளுமையாகத்திகழும் மாலன்,  எதிர்வரும்  ஒக்டோபர் 02 ஆம் திகதி சனிக்கிழமை நண்பர் நடேசனும் நானும் கன்பரா தாமோ பிரம்மேந்திரனுடன்  இணைந்து நடத்தும்                                       “ மொழிபெயர்ப்பு   இலக்கியத்தில்  தமிழ்  “  என்னும் மெய்நிகரூடான சந்திப்பு கலந்துரையாடலில் இந்திய மொழிகளில் தமிழ் இலக்கியம் என்னும் தலைப்பில் உரையாற்றவுள்ளார்.

இவருடன் இலங்கையைச்சேர்ந்த எழுத்தாளரும் மொழிபெயர்ப்பாளருமான மடுள்கிரியே விஜேரட்ண, இலங்கையில் தமிழ் – சிங்களம் மொழிப்பரிவர்த்தனை என்ற தலைப்பில் உரையாற்றுவார்.

படைப்பு இலக்கியம் – மொழிபெயர்ப்புத்துறையில் ஈடுபாடுகாண்பிக்கும் எழுத்தாளர்களை இந்நிகழ்வில் இணைந்துகொள்ளுமாறு அழைக்கின்றோம்.

Meeting ID: 882 2535 8534
Passcode: 068150

Join Zoom Meeting:

https://us02web.zoom.us/j/88225358534?pwd=KzFqaisvMWFtakM5RWxERUhyU0tYUT09

—-0—-

Posted in Uncategorized | பின்னூட்டமொன்றை இடுக

18 கரையில் மோதும் நினைவலைகள்: உதயம்  பத்திரிகை விடுதலைக்கெதிரானது.

நடேசன்

பேராதனைப் பல்கலைக்கழகத்தில், 1975 ஏப்ரலில்  நடந்த றாக்கிங்கில் ,  ரூபா ரத்தினசீலி ,  ராமநாதன் விடுதியின் மேல் மாடியிலிருந்து குதித்து இடுப்புக்கு கீழ் இயங்காது போனபின்னரும் அங்கு நடந்த  றாக்கிங் முடிவுக்கு வரவில்லை.  ஆனால் கிட்டத்தட்ட அரைவாசியாக குறைந்ததை அடுத்த வருடத்தில் என்னால் அவதானிக்க முடிந்தது. பிற்காலத்தில் றாக்கிங்கால் இறப்புகள் நடந்த போதும் எமது காலத்தில் நடந்த சம்பவமும்,  அதற்கு ரூபா ரத்தினசீலி என்ற ஏழை மாணவி கொடுத்த விலையும் மிகப் பெரியது. எனக்கு நடந்த சம்பவங்களில் முக்கியமானதாக நான் நினைவு வைத்திருப்பவை சில உண்டு.

ஒரு இரவு சிரேஸ்ட தமிழ் கலைப் பட்டதாரிகள் வந்து,என்னை ஒரு அறைக்கு அழைத்துச் சென்றார்கள்.  சென்ட் கில்டா மண்டபத்தில் ஒரு அறையில்  ஒன்றிரண்டு  பிரிவுகள்  இருக்கும். அதில் ஒன்று சிறிதாகவும் மற்றையது பெரிதாகவும் இருக்கும்.    சிறிய பிரிவுக்குள்  என்னை அழைத்து உடைகளை அகற்றி  நிர்வாணமாக நிற்கச் செய்தார்கள்.

பாதி வெட்டிய பலாப்பழத்தைக் கொண்டுவந்து அதை பெண்ணாக நினைத்து அதற்குள்  புணரும்படி  ஒருவன் சொன்னபோது அதைச் செய்தேன்.   எனது உறுப்புகளில் பலா பிசின் பட்டது. அதைப் பொறுத்தேன்.  ஆனால் எனது பின்பகுதியை ஒருவன் தும்புக்கட்டையால் தடவினான். ஆத்திரத்துடன்  திரும்பி அவனிடம்  ‘வேறு இடத்தில் இப்படிச் செய்திருந்தால் உன்னைக் கொலை செய்திருப்பேன் ‘ என்று உறுமியபோது  அவன் பின்வாங்கினான்.

நான் அவனை முறைத்தபடி எழுந்து நின்றேன்.    அந்த நேரத்தில் என்னைத் தெரிந்த வேறு சீனியர்கள் வந்து என்னைத் தங்கள் அறைக்கு  இழுத்துச் சென்றார்கள். அன்றைய சம்பவம் பெரிதாகாமல் தடுக்கப்பட்டது.   அதைவிட நினைவில் இருப்பது நாணயத்தை ஒருவனது வாய்க்குள் வைத்து எனது  நாக்கால் எடுக்கச் செய்ததும்,   பின்பு சில்லறை நாணயங்களை அறையெங்கும் வாரி இறைத்துவிட்டு அதை என்னை பொறுக்கசொல்லியதுமே. 

சிலவற்றை சகிக்க முடிந்தது.  பல எரிச்சலையூட்டியது. 

எங்கள் காலத்தில் றாக்கிங்கில்  இனத் துவேசமாக எவரும் நடக்கவில்லை. என்னைப் பொறுத்தவரை என்மீது வக்கிரமான றாக்கிங் செய்தவர்கள் தமிழர்களே.   சிங்கள மாணவர்களின் ராக்கிங்குகள் பொதுவானதாக இருந்தது.

எங்கள் மிருக வைத்திய பிரிவில் 28 மாணவர்கள்.  அதில் எட்டுப்பேர் மட்டுமே தமிழர்கள்.  பத்து ஆண்கள் . எந்த ஒரு வித்தியாசமுமில்லாதபடி பழகக்கூடிய காலமாக இருந்தது.

அந்தக்  காலத்தில் 1971 இல் நடந்த ஜே வி பி கிளர்ச்சியில்  சிறை சென்ற பலர் பிற்காலத்தில் அவர்களது சிறைக்காலம் முடிந்து பரீட்சையில் சித்தியடைந்து பல்கலைக் கழகம் வந்திருந்தார்கள். அவர்களில் பெரும்பாலானவர்கள் கிராமப்புறத்து மாணவர்கள் மட்டுமல்ல,  மிகவும் சகோதர வாஞ்சையோடும் பழகினார்கள்.

எனது பிரிவில் படித்த சிங்கள மாணவர்கள் எல்லோருமே நகரத்தவர்கள்.  இது மிருக வைத்தியத்தில் மட்டுமல்ல பொதுவானது. மருத்துவ,  விஞ்ஞான பொறியியல் பகுதிகளில் வந்தவர்கள் நகர்ப்புறங்களை சேர்ந்தவர்கள். அதேபோல் கலைப்பட்டதாரிகள் அக்காலத்தில் கிராமப்புறத்தவர்கள். இந்த விதமான பாகுபாட்டை அங்கு அவதானிக்க முடிந்தது.

இரண்டு கிழமைகளில் றாக்கிங் முடிந்தது. எனக்கு முக்கிய பிரச்சினையாக இருந்த விடயம் உணவே. இலங்கை ஒரே நாடாக இருந்தபோதும் வடபகுதிக்கும் தென்னிலங்கை உணவிற்கும் பெரிய வித்தியாசம் உள்ளது .  இடியப்பம் –  பிட்டு என உண்டு வளர்ந்த எனக்குப் பாண் கஸ்டமாக இருந்தது.  மரக்கறிகளில் பூசனிக்காய் ஈரப்பிலாக்காய்  என்பன அதிகம் சாப்பிடாத மரக்கறி வகை.  அதைப்போல் மீன்வகையில் யாழ்ப்பாணத்து பரவைக்கடல் மீன்களுக்கும் தென்னிலங்கை  ஆழ்கடல் மீன்களுக்கும் சுவையில் வித்தியாசமுண்டு. வீட்டிலிருந்து போனதால்  அங்கு சாப்பாட்டுக்கு இசைவாக்கமடைய சிலகாலம் எடுத்தது . முதல் விடுமுறையில் வீடு சென்றபோது கிட்டதட்ட ஐந்து கிலோக்கள் குறைந்திருந்தேன்.

சென்னை

இராசா ஒருவர் தமது ஊரில் தான் பார்த்திராத பழத்தை கொண்டு வந்து காண்பித்தால் இளவரசியை திருமணம் செய்து வைக்கவிருப்பதாகவும், ஆனால் அந்தப்பழம் பற்றி நான் அறிந்திருந்தால் அதையே கொண்டு வந்தவனின் வாயில் திணித்து அனுப்புவதாகவும் அறிவித்தார். பலர் திராட்சை, வாழை என பலதரப்பட்ட பழங்களைக் கொண்டுவந்து காண்பித்தபோது, அவைகளை தான் அறிந்திருந்திருப்பதாக சொன்ன இராசா அவர்களது வாய்களில் அவற்றைத் திணித்து அனுப்பினார் .அவர்கள் சிரித்தபடியே சென்றார்கள். ஒருவன் அன்னாசிப்பழத்தை கொண்டுவந்தான் அப்பொழுதும் இராசா இதை நான் பார்த்திருக்கிறேன் எனச்சொல்லி அவனது வாயில் திணித்தார். அவன் வாய்கிழிந்த போதும் அவன் அழவில்லை அப்பொழுது இராசா கேட்டாராம்

‘வலிக்கவில்லையா ? ஏன் அழுகிறாய்? ’

‘இல்லை எனக்குப் பின்பாக ஒருவன் பலாப்பழத்துடன் நிற்பதை நினைத்து சிரிப்பு வந்தது.” என்றானாம்.

அதுபோல் ஏமாந்துகொண்டிருக்கும் இலங்கைத் தமிழரைவிட விட மிகுந்த அனுதாபத்திற்குரியவர்கள் பல சிங்கள இடதுசாரிகள்.தமிழ் இயக்கங்களின் ஈழவிடுதலைப்போராட்டம் ஒரு நியாயமான போராட்டம் இதன் மூலம் தமிழர்களுக்கு உரிமை கிடைப்பது மட்டுமல்ல சிங்களப் பாட்டாளி மக்களுக்கும் விமோசனம் கிடைக்கும் என நம்பிய பல சிங்கள இடதுசாரிகள் இருந்தார்கள் . அவர்களில் சிலர் புளட் இயக்கத்துடன் தொடர்பு வைத்திருந்தார்கள் என அறிந்தேன். ஆனால் அவர்களை எனக்கு நேரடியாகத் தெரியாது. ஆனால், ஈ.பி . ஆர். எல். எஃப் இயக்கத்துடன் தோளோடு நின்ற விகல்பகண்டாயம் என்ற தயான் ஜயத்திலக குழுவினரை இந்தியாவில் சந்தித்தேன். அதில் நான்கு பேர் என்னிடம் மிகவும் வாரப்பாடாக பழகுவார்கள். இவர்கள் ஜோ செனவிரத்ன , சிதன் டீசில்வா(கமல்) , பியால் மற்றும் சிறிலால் இவர்களால் இலங்கையில் இருக்கமுடியாது என்பதால் சென்னைக்கு அகதிகளாக வந்தவர்கள்.

ஈழத்தமிழ் விடுதலை இயக்கங்களை நம்பிய இலங்கை தமிழ் மக்கள் மிகவும் பாவப்பட்டவர்கள் என்பது எனது கருத்து. அவர்களின் பின்னால் சென்று உயிரையும் உடல் உறுப்புகளையும் இழந்தவர்கள் எப்பொழுதும் எனது நெஞ்சில் இருப்பவர்கள். சில காரணங்களால் அப்படி அவர்களைப்போன்று ஒருவனாக நான் வராமல் இருந்தது எனது அதிஷ்டம். அரசாங்கத்தில் அவமானப்பட்டு அநீதி இழைக்கப்படும்பொழுது ஆத்திரம் கொள்வது மனித இயல்பு. அந்த நிலையில் சில வருடகாலம் நானும் இருந்திருக்கிறேன். எனது மனதில் ஆத்திரம் கொழுந்துவிட்ட காலம் கல்லூரிப்பருவமாகும். பல்கலைக்கழகத்தில் நீறுபூத்து பின்னர் 1983 கலவரத்தில் தணலாக மீண்டது. ஆனால் தமிழினப் போராட்டத்தின் ஒரு தருணத்தைப் பார்த்தபோது அணைந்தது.

நான் கற்ற யாழ். இந்துக்கல்லூரியில் இருந்து வருடாந்தம் குறைந்தது ஐம்பது மாணவர்கள் பல்கலைக்கழகத்திற்கு செல்வார்கள். இந்த எண்ணிக்கை தரப்படுத்தலின் விளைவாக குறைந்து கொண்டு வந்து, நான் பல்கலைக்கழக புகுமுக பரீட்சை எடுத்த 74 இல் மாவட்டரீதியான தேர்வும் சேர்ந்து வந்து கழுதை தேய்ந்து கட்டெறும்பென ஐந்து பேராகியது. நான் மட்டும்தான் உயிரியல் பகுதியில். இரண்டு மாணவர்கள் பொறியியல்துறைக்கும் இருவர் கலைப்பீடத்திற்கும் தெரிவானார்கள். கல்லூரிக்கு வரவேண்டாம் என அடித்துத் துரத்திய அதிபர் சபாலிங்கம் எனக்கு எதிரே கதிரைபோட்டு என்னிடம் பேசினார். இந்தக்காலத்தில் நான் பரீட்சையில் எடுத்த புள்ளிகள் குறைக்கப்பட்;டது தெரிந்தது. அதாவது மருத்துவபீடத்துக்கு தமிழ் மாணவர்கள் 250 புள்ளிகள் நான்கு பாடங்களில் எடுக்கவேண்டிய நேரத்தில 229 புள்ளிகள் மாத்திரம் சிங்கள மாணவருக்கு போதும் என்ற நிலை. இதேபோன்று, பொறியியலுக்கு 250 தமிழ் மாணவருக்கும் 227 சிங்கள மாணவருக்கும் என்றாகியது.

இந்த அதிரடி மாற்றம் தமிழ் மாணவர்கள் பெற்றோர்கள் மத்தியில் ஆத்திரத்தை வரவழைத்தது. அப்பொழுது தமிழ் அரசியல்கட்சிகள் இலங்கையில் தமிழர் போராட்டத்திற்காக முன்வைத்த காரணங்கள் பல இருந்தன. இப்பொழுது பார்த்தால் அவை பெரிதாகத் தெரியவில்லை. குறைந்த பட்சம் உயிரைக் கொடுத்து போராட வேண்டியவைகளா என்ற கேள்வியும் எழும்.

1) ஆரம்பப் பிரச்சினையாகிய மலையக மக்களின் வாக்குரிமை பறிப்பு –உண்மையில் நல்லதல்ல.

ஆனால், இந்திய அரசே அவர்களை இந்தியர்களாக ஏற்றுக் கொள்ளும்போது நாம் என்ன செய்வது…? தொடர்ந்து வந்த இலங்கை – இந்திய ஒப்பந்தமும் அதைத்தானே உறுதி செய்கிறது…?

2)கிழக்கு மாகாணத்தின் அரச காணிகளில் சிங்களக் குடியேற்றத்திலும் கூட கிழக்கு மாகாணத்தவர்களுக்கு முன்னுரிமை கொடுத்துவிட்டு, ஆறுமாதத்தின் பின்பாகத்தான் மற்றைய மாவட்டத்தவர்களுக்கு வழங்கப்பட்டது. இலங்கையில் கிழக்கு மாகாணத்தில் காணியற்றவர்கள் மிகவும் குறைவு. மூன்றாவதாக எமது தமிழ்த்தலைவர்கள் தூக்கிப்பிடித்தது சிங்கள ஸ்ரீ விவகாரம். ஆங்கில இலக்கத்திற்குப் பதிலாக சிங்களம். கொஞ்சம் கடுப்பாக இருந்தாலும் அதற்காக உயிரை விடத்தேவையில்லை. அரசாங்க பஸ்களில் ஸ்ரீ விவகாரத்தைப் பற்றி டி.பி.ஸ் ஜெயராஜ் சொன்ன தகவலின்படி, அன்று புதிதாக இறக்குமதி செய்யப்பட்ட பஸ்களில் சிங்கள ஸ்ரீயும்; பழைய பஸ்களில் ஆங்கில எழுத்தும் இருந்தது. பழைய பஸ்களை யாழ்ப்பாணம் அனுப்பினால் அரசாங்கம் பழைய பஸ்களைத் தருகிறது என்ற கூக்குரல் வரும் என்பதாலேயே புதியபஸ்களை அனுப்பியதாக போக்குவரத்துத் துறை அதிகாரி சொன்னாராம். மேலும் சிங்கள ஸ்ரீக்கு தார்பூசுவதற்கு ஆரம்பத்தில் சில தமிழ் இளைஞர்கள் தார்வாளியுடன் சென்றபோது சில தமிழ் எம்.பி. க்கள் அந்தவேலையை தாங்கள் செய்வதாக முன்வந்தார்கள். இந்த இளைஞர்கள் சிலர் தற்பொழுது அமெரிக்காவில் இருப்பதால் அந்தத்தகவலை உறுதிப்படுத்த முடிந்தது என்கிறார் டி.பி.ஸ் ஜெயராஜ். இலங்கைத் தமிழர்கள் தொடர்ந்தும் தங்கள் தலைகளை தமிழ்த்தலைவர்கள் இன்னமும் மிளகாய் அரைப்பதற்கு கொடுத்தபடியே இருக்கிறார்கள்.

3) சிங்கள மொழியை அரசகரும மொழியாக்கிய பண்டாரநாயக்காவின் சட்டம்தமிழர்களைப் பாதிக்கும். ஆனால் மீண்டும் இரண்டு மொழிகளது பாவனைத் திருத்தம் தமிழ் இயக்கங்கள் ஆயுதம் ஏந்த முதல் சட்டமூலமாக வந்து விட்டது.

ஆனால் அதனை அமுல் படுத்துவதில் பல சிக்கல்கள் இருந்தன என்பதை நான் ஏற்றுக்கொள்கிறேன். இவற்றையெல்லாம் பேசித்தீர்த்து உயிர்க்கொலைகளைத் தவிர்த்திருக்கமுடியும்.

இந்த மொழிவாரியான தரப்படுத்தல் மட்டுமே தமிழ் இளைஞர்களை பாதித்தது. பல்கலைகழகம் செல்ல எண்ணியவர்களை மட்டுமல்ல படிக்க விருப்பமில்லாதவர்களும்கூட ‘ என்ன படித்தாலும் சிங்களவன் பல்கலைக்கழகத்திற்கு போக விடமாட்டான்’ என்றவாதத்தை முன்வைத்தனர்.

பிரபாகரன்கூட இப்படி நினைத்திருக்கக்கூடும். யார் கண்டது?

தமிழ் வாத்தியாரின் மகன் மிருக வைத்தியம் படித்ததுபோல் காணி அதிகாரி

வேலுப்பிள்ளையின் மகன் வைத்தியராகவோ பொறியியலாளராகவோ வந்திருக்க முடியும்.

தரப்படுத்தல் இல்லாவிடில் இந்தப் போரே நடந்திராது.

நான் பரீட்சையில் தோற்றிவிட்டு இருந்த காலத்தில்; 1974 ஜுன் மாதம் எமது கல்லூரி மாணவனாகிய சிவகுமாரனின் மரணம் சம்பவித்தது. நானும் நண்பர்கள்

பலருடன் மரண வீட்டுக்குச் சென்றோம்.

நல்ல வேளையாக அக்காலத்தில் நான் வீட்டின் தலைப் பிள்ளையாக வீட்டுப்பொறுப்புகளுடன் இருந்ததுடன் காதலிக்கவும் தொடங்கியதால் வேறு வழியில்லாமல் கிடைத்த மிருகவைத்தியத்துறைக்கு சென்றுவிட்டேன். எனினும் இந்த தரப்படுத்தல் விடயத்தில் அன்றைய இலங்கை அரசாங்கத்தின் மீதான எனது கடுப்பு குறையவில்லை.

நாட்கள் செல்லச்செல்ல பல்கலைகழகத்தின் சூழல் என்னை மாற்றியது. முக்கியமாக சிங்கள நண்பர்கள் கிடைத்தார்கள். அதற்கும் அப்பால் மக்கள் விடுதலை முன்னணியிலிருந்து சிறை சென்ற பலர் மீண்டும் பல்கலைக்கழகத்திற்கு படிக்க வந்தவர்கள். அவர்கள் பலரோடு நட்புடன் இருந்தேன். இப்படியான நண்பர்கள் மற்றும் ஆசிரியர்கள் என்னை யாழ்ப்பாணத்தின் நிலைப்பாட்டிலிருந்து பிரித்து வைத்தபோதும் 1977 ஏப்ரலில் தமிழர் விடுதலைக் கூட்டணித் தலைவர் செல்வநாயகம் இறந்தபோது பேராதனைத் தமிழ்மாணவர்கள் சார்பாக பெரியமலர்வளையத்தை கண்டியில் இருந்து வாங்கிக்கொண்டு, ரயிலில் பொல்காவலை வழியாக வந்து அவருடைய மரண ஊர்வலத்தில் கலந்து கொண்டேன்.

1983 கலவரம் மீண்டும் ஆத்திரத்தை கொழுந்து விட்டெரியச் செய்தது.

இந்திய அரசாங்கம் போராளி இயக்க இளைஞர்களுக்கு ஆயுதப் பயிற்சி கொடுக்கிறது என்ற தகவல் வந்தபோது குறைந்த பட்சமான ஒரு இறைமை எமக்குக் கிடைப்பது உறுதி என்ற உணர்வு வந்தது. தொடர்ச்சியான இனக்கலவரங்கள் ஏற்படாது தன்மானமாக வாழ்வதற்கு இந்த

ஆயுதப்போராட்டம் வழிசமைக்கும் என்பதை சில வருடங்களாவது நான் நம்பவில்லை என பொய் சொல்ல எனது மனச்சாட்சி இடம் கொடுக்காது. ஆனால் – அந்த நினைப்பை மிக விரைவில் காற்றுடன் போக வைத்த சம்பவத்தையே இங்கு எழுதவிரும்புகிறேன்.

சென்னையில் இருந்த இலங்கைத் தமிழருக்கு வழக்கமாக வரும் இரு நோய்கள் தைபோயிட் – ஹெப்பரைரிஸ். இந்த இரண்டும் சுத்தப்படுத்தாத தண்ணீரால் பரவுவது. உணவுக்கடைகளில் ஒரே வாளியில் உள்ள தண்ணீரில் பாத்திரத்தைக் கழுவுவதும் உடல் உபாதைகளை நீங்கிவிட்டு கைகளை கழுவாததும் இதன் காரணங்கள்.

அங்கு நான் சந்தித்த விகல்ப கண்டாயத்தைச் சேர்ந்த ஜோ செனவிரத்னவுக்கு அவர் சென்னையில்

இருந்தபோது தைபோயிட் நோய் வந்து விட்டது. சிங்களவரான அவரை சென்னை வைத்தியசாலையில் வைத்து குணப்படுத்த விரும்பாமல் ஒரு தனி மாடி வீட்டில்

வைத்திருந்தார்கள் ஈ.பி. ஆர். எல். எஃப் இயக்கத்தைச் சேர்ந்தவர்கள். அதன்பின்பு அவரை பார்த்துக் கொள்ளும்படி . பத்மநாபா என்னிடம் சொன்னார். அவரது வேண்டுகோளின் பிரகாரம் இரண்டு தரம் எனது மனைவியையும் அழைத்துக்கொண்டு ஜோ செனவிரத்ன இருந்த மாடிவிட்டுக்குச்சென்று உரையாடினேன். கம்யூனிசம் மற்றும் உலகவிவகாரம் என பல விடயங்களைப் பேசுவோம்.

ஒரு நாள் எனது டிவி எஸ் ஐ மோட்டார்சைக்கிளை நிறுத்திவிட்டு ஒருநாள் அவரிடம் செல்லும் வழியில் எனக்குஅறிமுகமான ரெலோ இயக்கத்தைச் சேர்ந்த ஒரு இளைஞர் ‘அண்ணே அநுராதபுரத்தில் பெருமளவு சிங்களவர்கள் கொலை செய்யப்பட்டிருக்கிறார்களாம்’ என்றார்.

‘யார் செய்தது?’

‘ வேறு யாரு புலிகள்தான் ” என்றுசொல்லிவிட்டு அவன்அகன்றார்.

அவன் அந்த விடயத்தை பெரிதாக எடுக்கவில்லை என்பது அவனது வார்த்தையில் தெரிந்தது.

இந்த விடயத்தை ஒரு சிங்களத் தோழரிடம் எப்படிச் சொல்வது என எனக்கு மனம் கனத்தது.

இரண்டு நிமிடங்களில் தாவிக்கடக்கும் அந்த மாடிப்படிகள் ஏதோ மலை ஏறுவது போல் இருந்தது.

உள்ளே சென்றதும் ‘என்ன கொம்ரேட்?’ என்றார் ஆங்கிலத்தில்.

நான் விடயத்தை கூறியதும் அந்த சிங்கள நண்பன் தலையில் கைவைத்து ‘ஒக்கம இவறாய்” (எல்லாம் முடிந்துவிட்டது) எனக்கூறினார்.

‘நான் உடனடியாக இருநூறு சிங்களவர்கள் கொல்லப்பட்டுவிட்டதற்காக கூறுகிறீரா …? என வினவினேன்.

இல்லை இதன்பின் இறக்கப்போகும் தமிழர்களை எண்ணித்தான் கவலைப்படுகிறேன்’ என பதிலளித்தார்.

‘ தயவுசெய்து எனக்கு விளக்கமளிக்கும்படி ” கேட்டேன்.

‘தற்போதைய சூழ்நிலையில் தமிழ்ப்போராளிகள், விடுதலைப்போராளிகள் அல்ல.

இவர்கள் பயங்கரவாதிகள் என சிங்களமக்களுக்கும், உலக நாடுகளுக்கும்

ஜே.ஆர்.ஜயவர்தனா கூறுவார். இதன்மூலம் முழுசிங்கள மக்களினதும் உலக

நாடுகளினதும் ஆதரவை அவர் பெறவிரும்புவார்.தமிழ் மக்களுக்கு அரசாங்கம் தீங்கு இழைப்பதாகச்சொல்லி ஆயுதம் ஏந்திக்கொண்டு போராடும்போது சிங்களப் பொதுமக்களை கொல்வதன் மூலம் இலங்கை இராணுவத்துக்கு சமமான நிலைக்கு தாழ்ந்துவிடுகிறார்கள். இது விடுதலைப்போராளிகள் செய்யும் மனிதாபிமான செயல் அல்ல. பழிவாங்கும் செயலாகும். இதனால் விடுதலைப் போராட்டத்திற்கு இழுக்கு வந்துவிடுகிறது.

இரண்டாவது அரசாங்கப்படைகளுடன் போரிட்டாலும் பல சிங்களமக்கள் தம்மை போரில் ஈடுபடுத்துவதில்லை. அதைவிட எம்மைப் போன்ற சிறிய அளவு சிங்களவர்கள் உங்கள் போராட்டத்தில் உள்ள நியாயத்தைப் பார்த்து உதவிசெய்கிறார்கள். சாதாரண சிங்களமக்கள் கொலை

செய்யப்படும்போது இந்த நிலைமாறி இரு இனங்களுக்கு இடையிலான இனப்போராட்டமாக மாறுகிறது. இப்படியான இனப்போராட்டத்தில் நீங்கள் வெல்ல வாய்ப்புகளே இல்லை.

முழுத் தமிழர்களும் சேர்ந்து ஆயுதம் ஏந்தினாலும் உங்களால் சிங்களவர்களை வெல்லமுடியாது.

மூன்றாவதாக சர்வதேச மட்டத்தில் பயங்கரவாதம் எப்பொழுதும் அங்கீகாரம்பெறப்போவதில்லை. நீங்கள் குறுகிய காலத்தில் விளம்பரமும் புகழும் பெற்றாலும் காலப்போக்கில் இதனால் ஒரு பயனும் ஏற்படாது. ( So this is morally, strategically and tactically wrong) என கூறிமுடித்தார்.

அந்த சிங்களத்தோழர்களுடன் பழகிய காலங்கள் இனிமையானது.

சித்தன டீ சில்வா பார்ப்பதற்கு விஜயகுமாரதுங்கா மாதிரி இருப்பார். சிறுவயதிலிருந்து காக்காய் வலிப்பினால் பாதிக்கப்பட்டவர். பியால் தான் பாக்கிஸ்தானில் இருந்த காலத்தை நினைவு கூருவார்.

சிறில் குடும்பஸ்தர். ஏழ்மையான குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவர். அவரது

அரசியல் தேர்வால் ஊரே அவரை வெறுத்தது. நான் அவுஸ்திரேலியாவிற்கு வந்த பின்பு தனது குடும்ப நிலையை எழுதி உதவி கேட்டபோது நான் அக்காலத்தில் படித்துக்கொண்டிருந்ததால் எனது நண்பன் திவ்வியநாதனிடம் அக்கடிதத்தைக் காட்டி அவரிடம் பணம் பெற்று சிறிலுக்கு அனுப்பினேன்.

அநுராதபுரத்தில் கொலை செய்யப்பட்ட சிங்கள மக்கள் எனக்கு விடுதலைப்புலிகளின் சுயத்தை அன்றே வெளிப்படுத்தினார்கள். இவர்கள் பயங்கரவாத செயல்களில் தொடர்ந்து ஈடுபட்டதைப் பார்த்ததும் ஆயுதப்போராட்டத்தில் இருந்த எனது ஆர்வம் முற்றாக மறைந்தது.அதன்பின்னர் தொடர்ச்சியாக நடந்த சம்பவங்கள் நமது போராட்டம் கரைசேராது என்பதையும் தெளிவாக்கியது.

அவுஸ்திரேலியாவுக்கு 1987 ஜுலை வந்தவுடன் சுமார் 50 பேர் கொண்ட கூட்டத்தில் இதைச்சொல்லிவிட்டு, எனது பொக்கட்டில் இருந்த கைக்குட்டையை எடுத்துக்காட்டி ‘ துன்புறும் மக்களுக்கு நீங்கள் கண்ணீரைத் துடைக்க இது மாதிரி பயன்படுவது   நல்லது ’ என்ற போது — அந்தக் கூட்டத்தில் இருந்த விடுதலைப்புலி ஆதரவாளர்கள் பலர் உறுமினார்கள்.  இன்னமும் பலர் ஆங்காங்கு உறுமிக்கொண்டு இருக்கிறார்கள்.

மெல்பன்

நாங்கள் அவுஸ்திரேலியாவில் வெளியிட்ட  உதயம் மாதப் பத்திரிகை  அவுஸ்திரேலியாவின் பல பகுதிகளிலும் பரவலாகச் சென்றதால்,  பலரது கைகளுக்கும்  வந்தது.  அதில் பல  விடயங்கள் ஆங்கிலத்தில் வந்தபோது தமிழர்களுக்கும் மற்றைய இனத்தினருக்கும் ஒரு  பாலமாக அமைந்தது.    உதயம்   இரு மொழியில்  வந்தமையால் விடுதலைப்புலிகளின் பிரசாரத்தின் உண்மை நிலையைப்பற்றி மக்கள் கேள்வி கேட்கும் நிலையும்  ஏற்பட்டது.

கேள்விகள்,  விடுதலைப்புலி ஆதரவாளர்களுக்கு எப்போதுமே  பிடிப்பதில்லை.

இந்தியப்படைகள் இலங்கையை விட்டுப்  போனதன் பின்பு நடந்த முக்கிய விடயங்களாக விடுதலைப்புலிகள் கருதியவை முல்லைத்தீவு,  ஆனையிறவுத் தளங்கள்  மீதான  அவர்களது தாக்குதல்களே.

அந்த வெற்றிகரமான தாக்குதல்கள்,  ஒளி வீச்சாகவும்,  செய்திகளாகவும் வந்து அவுஸ்திரேலிய  தமிழர்களைக்  களிகொள்ள வைத்தன. இந்தத் தாக்குதல் செய்திகளை வைத்து விடுதலைப்புலி ஆதரவாளர்கள்  பொது மக்களிடம் இலகுவாகப் பணம் சேர்ப்பார்கள். ஆயுதங்கள் வாங்கவென அவர்கள் கேட்பதில்லை.

ஊரில் பிரபலமான வைத்தியர்கள்,  அகதி அமைப்பு மற்றும் மருத்துவ அமைப்பின் தலைவர்களாக இருந்தார்கள்.  அந்த அமைப்புகள் இங்கு அவுஸ்திரேலிய அரசால் அங்கீகரிக்கப்பட்ட அமைப்புகளானதால்,  விடுதலைப்போராளிகள் காயமடைந்துவிட்டார்கள்,  அவர்களுக்கு மருத்துவம் மற்றும் மாவீரர் குடும்பங்கள் வாழ்வதற்கு உதவி என்பதே அவர்களது பேசுபொருளாக மக்களிடையே  இருக்கும்.

ஆனால்,  அவுஸ்திரேலியத் தமிழர்கள்,  ஐரோப்பியர்கள்போல் அதிகப்பணம் விடுதலைப் புலிகளுக்குக் கொடுக்கவில்லை காரணம் இங்கு வந்து சில வருடத்திலே,  எல்லோரும் குறைந்த வட்டியில் வீடு வாங்கிவிடுவார்கள். அந்தக் கடன் சுமை, ஆபிரிக்க அடிமைகள் கழுத்தில் போட்ட இரும்புச் சங்கிலியாகக் கால் நூற்றாண்டுகள் கிளிங் கிளிங்  என  ஒலித்தபடியிருக்கும்.

 அதனால் இங்குள்ளவர்கள் தங்கள் உபரியான பணத்தைக் கடனைச் செலுத்தவே  காத்திருப்பார்கள். ஆனால்,  ஐரோப்பாவில் வீடுகள் சொந்தமாக வைத்திருப்பவர்கள் குறைவானதால் அவர்களிடம் பணம் உபரியாக இருக்கும்.

இதுவரையில் ஒரு சதமேனும் விடுதலைப் புலிகளது ஆயுதத்திற்குக் கொடுக்காத நான், ஒரு முறை அவர்களது கண்ணி வெடியில் சிக்கவிருந்தேன். விடுதலைப்புலிகளது இரண்டாவது ஆனையிறவு தாக்குதல் நடந்துகொண்டிருந்தது, நல்லூர்த் தேர்த் திருவிழாவின் நேர்முக வர்ணனைபோல் அது   இன்பத்தமிழ் வானொலியில் ஒலிபரப்பாகியது. பல தமிழர்கள் உணர்வின் உச்சத்தில்  தாங்களாக முன்வந்து பணம் தருவதாகச் சொல்லி   தங்கள் பெயர்களை வானொலியில்  அறிவித்துக் கொண்டிருந்தார்கள்.  நானும் அந்த வானொலியை சிறிது நேரம் கேட்டு விட்டுத் தூங்கிவிட்டேன்.

ஏதோ ஒழுங்கற்ற கனவிலிருந்த என்னை ஒரு  தொலைபேசி அழைப்பு பரபரப்புடன் விழிக்கப்பண்ணியது. கடிகாரத்தில் நேரம் நடு இரவைக் கடந்திருந்தது. யார் இது..?  இந்த நேரத்தில் என்றபடி,  தொலைபேசியை எடுத்தபோது அடுத்த முனையில்  இங்குள்ள விடுதலைப்புலிகளின் முக்கிய ஆதரவாளரான திலகராஜன்,                           “ டொக்டர்,  நீங்கள் ஆயுதத்திற்குப் பணம் கொடுக்கமாட்டீர்கள் எனத்தெரியும்.  ஆனால்,  ஏராளமான இளைஞர்கள்  காயமடைந்துள்ளார்கள்.  அவர்களின்  வைத்தியத்திற்குக் கொடுக்க முடியுமா “ எனக்கேட்டபோது,  நானும் மனிதாபிமானத்துடன் உடனே சம்மதித்துவிட்டேன்.   “ ஆனால்,  எனது பெயரை வானொலியில் அறிவிக்கக்கூடாது”  என்றேன். ஓம் என உறுதி மொழி கிடைத்ததும்  மீண்டும் வானொலியைக் கேட்டபடி படுத்திருந்தேன்.

ஆனையிறவு ராணுவத்தளம் எனக்கு எப்பொழுதும் எரிச்சல் தருவதே.  80-83   காலப்பகுதியில்  மதவாச்சியில் வேலை செய்யும்போது யாழ்ப்பாணம் போய் வருவேன். எத்தனை ராணுவ முகாம்கள்   ஒரு சிறிய பிரதேசத்தில் என யோசிப்பேன். எக்காலத்திலும் இலங்கையில் என்னைச்  சோதனையிடவோ   தடுத்து வைக்கப்படவோ இல்லை.  

போர் கொண்டாடப்பட வேண்டியதில்லை என்ற நினைவுடன் வானொலியைக் கேட்டபடியிருந்த எனக்கு தூக்கி வாரிப்போட்டதுபோல்,  பணம் தர ஒப்புக்கொண்டதாக  எனது பெயர் அறிவிக்கப்பட்டது . ஆத்திரத்திலிருந்தேன்.  ஆனால்,  அவர்கள் என்னிடம் ஒப்புக்கொண்ட பணத்திற்கு வரவில்லை. பின்பு   ஒரு முக்கிய  நபரோடு பேசியபோது,  அந்த தாக்குதலின் பின்பு  வானொலி நிகழ்வில் கிட்டத்தட்ட 250000 டாலர்கள் கிடைத்தது அதில் 10%   அதனை  சேகரித்துத் தந்த  வானொலிக்கு  கொமிஷனாகப் போய்விட்டது எனக் குறைபட்டார்.

ஆனையிறவுத் தாக்குதலைப் பற்றிய  உதயம்  கட்டுரையில் சிட்னியில் வதியும் மட்டக்களப்பு  வாவியின் கிழக்குப் பகுதியை  ஊராகக்கொண்டிருந்த   சட்டத்தரணி  நாகராஜா எழுவான்கரையான் என்ற பெயரில் , ஆனையிறவுத் தளம் வீழ்வதற்கு  அங்கு குடிதண்ணீர் அற்றுப் போய்விட்டதே காரணம்  எனக் குறிப்பிட்டிருந்தார்.

அதனைப்படித்த  விடுதலைப்புலி ஆதரவாளர்கள்,   எமது பத்திரிகை  அவர்களின் வீரத்தைக் குறைத்து மதிப்பிடுவதாகவும் , அத்துடன் எழுவான்கரையான் என்ற சாதிப்பெயரில் நாங்கள் எழுதியதாகவும் இன்பத்தமிழ் ஒலியில் கதறினார்கள். அந்தக் கட்டுரையின் பின்னர்  எமது பத்திரிகைமீது  பல விதமான தாக்குதல்கள்  தொடுத்தார்கள்.

நாங்கள் இக்காலகட்டத்தில் எமது பத்திரிகையில்  விடுதலைப்புலிகளால் கொல்லப்பட்டவர்களது செய்திகளையும் யாழ்ப்பாணம்  பல்கலைக்கழகத்தினரால் வெளியிடப்பட்ட மனித உரிமை மீறல்கள் பற்றிய அறிக்கையையும்  பிரசுரித்தோம்.

இப்படியான செய்திகளால்  அவர்களுக்குக் கிடைத்த பணம்  குறையவில்லை.  கிட்டத்தட்ட 90 %   அவர்களுக்கு ஏதோ ஒரு விதத்தில் பணம்  கிடைத்தபோதும்    மக்கள் புலிகளின் தரப்பிலிருந்து   தம்மிடம் பணம் கேட்டு வந்தவர்களிடம்,  எமது   பத்திரிகை  செய்திகளை சுட்டிக்காண்பித்து  விளக்கம் கேட்டார்கள் .

இக்காலத்தில் பிரான்சில் வெளிவந்த ஈழமுரசு என்ற பத்திரிகையை இங்கு எடுத்துப் பதிப்பித்தார்கள் . ஆனால்,  அது ஒருவிதத்தில் தோல்வியாக முடிந்தது.  காரணம் அவர்களால் இங்குள்ள விடயங்களைக் கொண்டுவர முடியவில்லை . ஈழமுரசில் எவரும் ஆசிரியர் என்ற பொறுப்பை எடுக்கத்தயாராயிருக்கவில்லை. புலிகளால் பிரான்சில் கொலை செய்யப்பட்டவரது பெயரே ஆசிரியரது இடத்தில்  இருந்தது.

இக்காலத்தில் இன்பத்தமிழ் வானொலியை நடத்தும்  பாலசிங்கம் பிரபாகரனே  தமிழ்த்தேசியத்தின் முதன்மையான ஊதுகுழலாக மாறியதுமல்லாமல்,  அவரது வெள்ளிக்கிழமை ஆனந்த இரவு நிகழ்வானது  எங்களுக்கு எதிராக அவதூறு சொல்லும் நிகழ்வாக மாறியது.  அத்துடன் அந்த வானொலியில்  சில நேயர்கள் அதனை  நடத்துபவரோடு தூசண வார்த்தைகளும்  பேசினார்.

அந்த வானொலியிலே ஒரு நேயர்  “  இந்த வானொலி பொதுக்கழிப்பிடமாக மாறிவிட்டது  “  என்று சொன்னதை நாங்கள் கேலிச்சித்திரமாகவும்  பிரசுரித்தோம்.

இப்படியான சம்பவங்களால் உதயத்திற்கு எதிராக  அவதூறு பேசும் வானொலியாக அது மாறியதும்,  எங்களது பத்திரிகையின் வாசகர் பரப்பு கூடியது.   இலங்கையைச்சேர்ந்த  சிங்கள மக்களும்   இந்திய மக்களும்  உதயம்  பத்திரிகையை எடுத்துப் படித்தனர்.  அவர்களது கடைகளிலும் உதயம்  வைக்கப்பட்டது.

இதனால் உதயம்  பத்திரிகை விடுதலைக்கெதிரானது என்ற  பிரகடனத்துடன்   அதன் பிரதிகள் மாதிரிக்காக  வன்னிக்கு அனுப்பப்பட்டதாகவும் தெரிந்து

Posted in Uncategorized | பின்னூட்டமொன்றை இடுக

 எழுத்தாளர் நந்தினிசேவியர் விடைபெற்றார் !

அஞ்சலிக்குறிப்பு:

  இறுதிவரையில் முகநூலில் வலம் வந்தவர்

                                                                            முருகபூபதி

 “ Sino pharm 2nd dose . தடுப்பூசி  கடுப்பேத்தி படுக்கையில் வீழ்த்திவிட்டது. எதுபற்றியும் சிந்திக்கவோ எழுதவோ முடியவில்லை. மீண்டு எழுவேன். வருவேன். எழுதுவேன். இனிப்போதும். எனக்கே சலிக்குது. எழுத இன்னும் பலது உண்டு.  “  

மேற்குறிப்பிட்ட வரிகள்,   எமது எழுத்தாளர் நண்பர் நந்தினி சேவியர், ( செப்டெம்பர்  16 ஆம் திகதி )   மறைவதற்கு முன்னர் எழுதி முகநூலில்  பதிவேற்றியவை !

என்னிடம் இந்த முகநூல் கணக்கு இல்லை.  இந்த வரிகளை சிட்னியிலிருந்து எழுத்தாளர் கானா. பிரபா எனக்கு அனுப்பும்போது, நானும் மதிய உறக்கத்திலிருந்தேன்.

அண்மைக்கால தொடர் மெய்நிகர் சந்திப்புகளினால், நடுச்சாமம் கடந்து உறங்கச்செல்லும் வகையில் எனது வாழ்க்கை முறையையும் இந்த கொரோனோ காலம் மாற்றிவிட்டது.

மாலைவேளையில் ஆழ்ந்த உறக்கத்திலிருந்தபோது, எனது துயிலை மெல்பன் இலக்கிய நண்பர் நடேசன் தொலைபேசி ஊடாக களைத்துவிட்டு,  நண்பர் நந்தினி சேவியர் மறைந்த செய்தியைச்  சொன்னார்.

அதன்பின்னர்  உறங்கத்தான் முடியுமா..?  “ மீளாத்துயரத்தை தந்துவிட்டு மீளாத்துயில் கொண்டுவிட்டார்  “  என்று மரண அறிவித்தல்தான் எழுதமுடியுமா..?

இது கொரோனோ காலம் மட்டுமல்ல, அஞ்சலிக்குறிப்பு காலமும் ஆகும் என்று கானா. பிரபாவுக்கு பதில் எழுதிவிட்டு, பிரான்ஸ் நேரத்தை பார்க்கின்றேன்.

நந்தினி சேவியரின் நீண்டகாலத்  தோழர், பிரான்ஸில் வதியும் எழுத்தாளர்  வி. ரி. இளங்கோவனை  துயில் எழுப்பி, துயரத்தை பகிர்ந்தபோது, அவருக்கும் நந்தினி சேவியர் மறைந்த செய்தி அதுவரையில் தெரியாது.

இறுதிவரையில் முகநூலில் குறிப்புகள் எழுதிக்கொண்டிருந்த நந்தினிசேவியர்,  “ இனிப்போதும், எனக்கே சலிக்குது  “ என்று அவர் எழுதும்போதே தான் விடைபெறும் நேரத்தை கணித்துவிட்டார்போலும்.  “ என்றார் இளங்கோவனும் !

வடபுலத்தில் தென்மராட்சிப் பிரதேசத்தில் மட்டுவிலில் 1949 ஆம் ஆண்டு பிறந்திருக்கும் நந்தினிசேவியர் ,  மட்டுவில் கல்வயல் சைவப்பிரகாச வித்தியாசாலை, மட்டுவில் அரசினர் தமிழ்க்கலவன் பாடசாலை, சுழிபுரம் விக்டோரியாக் கல்லூரி, வதிரி திருஇருதயக் கல்லூரி ஆகியவற்றில் கற்றவர். பின்னர் யாழ் . தொழில்நுட்பக் கல்லூரியிலும் பயின்றார்.

இந்தத்தகவல்களை  தமிழ் விக்கிபீடியா தெரிவிக்கின்றது. எனக்கு முன்பே இலக்கியப்பிரதிகள் எழுதத்தொடங்கிய நந்தினிசேவியரை நான் அவுஸ்திரேலியாவுக்கு புலம்பெயர்வதற்கு முன்னர் ஒரு சில சந்தர்ப்பங்களில்தான் யாழ்ப்பாணத்தில் சந்தித்திருகின்றேன்.

இலங்கையில் முற்போக்கு எழுத்தாளர்கள்  மாஸ்கோ சார்பு – சீன சார்பு என்று பிளவுபட்டு  அணிவகுத்து நின்ற காலப்பகுதியில்தான் நந்தினி சேவியர் எனக்கு 1975 இற்குப்பின்னர் அறிமுகமானார்.

நான் மல்லிகையில், அதன் ஆசிரியர் டொமினிக்ஜீவாவினால்  அறிமுகமாகியிருந்தமையாலும் , நானும் மாஸ்கோ சார்புதான் என்று வெளியே  அறியப்பட்டமையாலும் , நந்தினிசேவியர் என்னுடன் சற்று ஓதுங்கித்தான் உறவாடினார்.

எனினும், எமக்கிடையே என்றைக்கும் வாதப்பிரதிவாதங்கள் நிகழவில்லை.  இவரும் வி.ரி.இளங்கோவன், நல்லை அமிழ்தன், தேவி பரமலிங்கம், டானியல் அன்ரனி, பொன்ராசா ஆகிய எழுத்தாளர்களும் ஈழத்தின் மூத்த எழுத்தாளர்கள் கே. டானியல், என்.கே. ரகுநாதன், பீக்கிங் சின்னத்தம்பி, ஆகியோருடன் நெருக்கமான உறவைப்பேணியவர்கள். இவர்கள் அனைவரும் சீன சார்பு அணியில் தோழர் சண்முகதாசனுடன் நின்றவர்கள்.

நான் வெளிப்பிரதேச எழுத்தாளன் என்றவகையில் என்னுடன் நல்லுறவை  தொடர்ந்தும் பேணியவர்கள். 

நந்தினி சிறந்த படைப்பாளி.  அவரது  சிறுகதைகள், நாவல்கள், குறுநாவல்கள், கட்டுரைகளில் அவரது எழுத்தாளுமைப்பண்புகள் வெளிப்பட்டிருக்கும்.

ஈழநாடு பத்திரிகையின் 10 ஆவது ஆண்டு நிறைவையொட்டி அகில இலங்கை ரீதியில் நடத்தப்பட்ட நாவல் போட்டியில் ‘மேகங்கள்’ என்ற அவரது  நாவல் இரண்டாம் பரிசு பெற்றது.

பேராதனைப் பல்கலைக்கழகத் தமிழ்ச்சங்கம் 50  ஆவது ஆண்டு நிறைவையொட்டி நடத்திய நாவல் போட்டியில் ஒரு வயதுபோன மனிதரின் வாரிசுகள் என்ற குறுநாவல் தங்கப் பதக்கத்தை முதற்பரிசாகப் பெற்றது.

1993 இல் வெளிவந்த சிறந்த சிறுகதைத்தொகுப்புக்கான முதற்பரிசை விபவி சுதந்திர இலக்கிய அமைப்பு அவரது  அயல் கிராமத்தைச் சேர்ந்தவர்கள்  என்ற நூலுக்கு வழங்கியது.

உள்ளுராட்சித் திணைக்களம் நடத்திய ‘தமிழின்பக் கண்காட்சி’ யில் ‘அயல்கிராமத்தைச் சேர்ந்தவர்கள்’ நூலுக்கு முதற்பரிசு வழங்கியது.

அவரது இலக்கியப் பங்களிப்புக்காக 2011 இல் கிழக்கு மாகாண முதலமைச்சர் விருதும்  கிடைத்தது.

கொழும்பில் 2015 இல்  கொடகே வாழ்நாள் சாதனையாளர் விருதும் பெற்றார்.  

2012 இல் வடமாகாண சிறந்த நூல் பரிசுத்திட்டத்தில் , அவரது நெல்லிமரப்பள்ளிக்கூடம் (சிறுகதைத் தொகுதி) தெரிவாகியது.

தேசிய சாகித்திய விருதையும் அதே ஆண்டு  நெல்லிமரப் பள்ளிக்கூடம்  பெற்றது.

கிழக்குமாகாண சிறந்த நூல் பரிசு (பல்துறை) – நந்தினி சேவியர் படைப்புகள்

கலாபூஷணம் விருது – 2013

பேராதனைப் பல்கலைக்கழக தமிழ்ச் சங்கம் 2014-2015 ஆம் ஆண்டுக்கான “சங்கச் சான்றோர் விருது” வழங்கிக் கெளரவித்தது.

இந்தத் தகவல்களை நாம் தமிழ் விக்கிபீடியாவில் தெரிந்துகொள்ள முடியும். 

நந்தினி சேவியர், தன்னை மாத்திரம் முன்னிலைப்படுத்தாமல்,  சக எழுத்தாளர்களின் சிறுகதைகளையும் தொடர்ந்து படித்து, அவற்றிலிருந்து நூறுக்கும் மேற்பட்ட சிறந்த சிறுகதைகளை தனது தேர்ந்த வாசிப்பு அனுபவத்தின் ஊடாக அடையாளம் காண்பித்தவர். இந்தப்பணி அவரது கடும் உழைப்புக்கு சிறந்த சான்று.

அவரது தெரிவில் மாறுபட்ட அபிப்பிராயம் எவருக்கும் நேர்ந்தாலும் கூட, சிறந்த சிறுகதைகளை அடையாளம் காண்பித்த அவரது  பண்பு முன்மாதிரியானது.

இந்தப்பணியை தமிழ்நாட்டு எழுத்தாளர் எஸ்.ராமகிருஷ்ணனும் மேற்கொண்டுள்ளார். சமகாலத்திலும் எதிர்காலத்திலும் சிறந்த சிறுகதைகளை தொகுத்து படிக்கவிரும்பும் வாசகர்கள், பல்கலைக்கழகங்களில் சிறுகதை இலக்கியம் தொடர்பாக விரிவுரையாற்றும் பேராசிரியர்கள், மற்றும் MPhil ஆய்வுகளில் ஈடுபடும் மாணவர்களுக்கும் உசாத்துணையாக  நந்தினி சேவியரின் இந்த கடும் உழைப்பு திகழும்.

எனவே,  நந்தினிசேவியர் ஈழத்து இலக்கிய வளர்ச்சியில் தனது தீவிர வாசிப்பு அனுபவத்தின் ஊடாக நற்பணியை செய்துவிட்டே விடைபெற்றிருக்கிறார் என்ற செய்தியையும் இச்சந்தர்ப்பத்தில் தெரிவிக்கவேண்டியுள்ளது.

இந்தப்பணி அஞ்சலோட்டத்திற்கு ஒப்பானது. அவருக்குப்பின்னர் இதனை யாராவது ஒருவரோ, அல்லது சிலரோ தொடரவேண்டும்.

நந்தினிசேவியரின் வாழ்க்கை சவால்களை எதிர்நோக்கியிருந்தது.  இறுதியாக அவரை 2010 ஆம் ஆண்டு  இறுதியில் திருகோணமலையில் நான் சந்தித்தபோது,  மிகுந்த  மனவலியுடன் காணப்பட்டார்.  ஒரு சம்பவத்தில் அவரது மகன் காவலர்களினால் சுட்டுப்படுகொலை செய்யப்பட்ட துயரத்தில் மூழ்கியிருந்தார்.

என்னைக்கண்டதும்  அணைத்து கதறி அழுத காட்சி இன்னமும் எனது  மனக்கண்ணை விட்டு அகலவில்லை. அவரைத்தேற்றுவதற்கு வார்த்தைகளை தேடிய அந்தக்கணங்கள் மிகவும் கொடியது.

எனினும்,  அவர் காவலர்கள் மீதிருந்த கடும்கோபத்தில் தனது மனைவியை  காவல் துறை சார்ந்த பணியிலிருந்து விலகச்செய்ததையிட்டு கண்டித்தேன்.

தனக்கு ஒரு வேலை தேடித்தருமாறு கேட்டார்.  அவரிடம் செல்வதற்கு எனக்கு வழிகாட்டியாக வந்திருந்த நலிவுற்ற சமூக அபிவிருத்திக்கான தன்னார்வ அமைப்பின்                                ( Voluntary Organisation for Vulnerable Community Development ) தலைவர் திரு. கணேஷிடம்,  “ இவருக்கு உங்கள் அமைப்பில் ஒரு வேலை தரமுடியுமா..?  “ எனக்கேட்டேன்.

 “ வவுனியா கிளைக்கு இவர் வந்தால், தரமுடியும்  “ என்றார் கணேஷ். அதன்பிரகாரம் சிறிது காலம் வவுனியா சென்று அங்கே குறிப்பிட்ட தன்னார்வத்  தொண்டு நிறுவனத்தில் நந்தினி சேவியர் பணியாற்றினார்.

எனினும்,  அங்கும் அவர் நீடித்திருக்கவில்லை என்பதை பின்னர் அறிந்தேன்.

கடந்த சில மாதங்களுக்கு முன்னர் மறைந்த எழுத்தாளர்கள் மல்லிகை ஜீவா, மா. பாலசிங்கம் ஆகியோரின் நினைவேந்தல் நிகழ்ச்சிகள் மெய்நிகர் ஊடாக நடந்தபோது நந்தினிசேவியரும் இணைந்து கருத்துக்களை தெரிவித்தார்.

 “ இனி… என்னைப்பற்றியும் மெய்நிகரில் பேசுங்கள்  “ என்று சொல்லாமல் சொல்லிவிட்டு விடைபெற்றுவிட்டார்.

அவரது மறைவால் ஆழ்ந்த துயரத்திலிருக்கும் அவரது மனைவி, மற்றும் மகள் உட்பட நந்தினிசேவியரை நேசித்த இலக்கியவாதிகளின் சோகத்தில் பங்கேற்று இந்த அஞ்சலிக்குறிப்புகளை எழுதுகின்றேன்.

—0—

letchumananm@gmail.com

Posted in Uncategorized | பின்னூட்டமொன்றை இடுக