சங்கிலியன் தரை -நாவல்

சங்கிலியன் தரை -நாவல்

ஆங்கில நாவல் வரலாற்றில் போர் நாவலாகச் சொல்லப்படுவது த ரெட் பாட்ஜ் ஒஃப் கரேஜ் (The Red Badge of Courage is a war novel by American author Stephen Crane ). இதை எழுதியவர் அமரிக்காவின் உள்நாட்டுப் போர் நடந்து ஆறு வருடத்திற்கு பின்னர் பிறந்தவர். இது மிகவும் சிறிய நாவல். உள்நாட்டுப் போரில் பங்கு பற்றிய ஒரு சாதாரண வீரனின் கதையைச் சொல்கிறது. ஆரம்பத்தில் போர்முனையில் பயந்தவன் பின்பு எப்படி வீரனாகிறான் என்பதே கதையாகும்.

இரண்டு வருடத்தின் முன்பாக எழுத்தாளர் தெளிவத்தை ஜோசப் எனக்குத் தந்த சில புத்தகங்களில் ஒன்று மு.பொன்னம்பலம் எழுதிய சங்கிலியன் தரை. அவரைக் கவிஞராக அறிந்திருந்தமையால் அந்த நூல் ஏதோ ஒரு கவிதைப்புத்தகம் என நினைத்து, எனது புத்தக அலுமாரியில் வைத்துவிட்டேன். சில நாட்களுக்கு முன்பாக அதை எடுத்துப் பார்த்தபோது 205 பக்கங்கள் கொண்ட நாவல்தான் அந்த நூல் எனக் காலம் தாழ்த்தி புரிந்து கொண்டேன்.

2015இல் குமரன் பதிப்பகத்தால் வெளிவந்த பிரபலமான மூத்த எழுத்தாளரது நாவலை இருட்டடிப்பு செய்வதில் இலங்கை தமிழ் ஊடகங்களும் சஞ்சிகையாளர்களும் வெற்றி கொண்டுவிட்டார்கள் என நினைத்துக்கொண்டேன். கூகிளில் நாவலின்பெயரைப் போட்டுப் பார்த்தபோது எவரும் நாவலைப் பற்றி எழுதியதாகத் தெரியவில்லை.

இந்த நாவல் போரில் இறந்த அனைத்து இயக்கப்போராளிகளுக்கும் அர்ப்பணமாக்கப்பட்டிருப்பது பிடிக்கவில்லையோ? எழுத்தாளரைப் பிடிக்கவில்லையா? அல்லது பதிப்பகம் புத்தகத்தை பதிப்பித்துவிட்டு தங்கள் கடமை முடிந்துவிட்டது என்று ஒதுங்கிவிட்டதா ? முதலான கேள்விகள் எழுந்தன.

இத்தகைய மூத்த எழுத்தாளர் தமிழகத்தில் இதனை எழுதியிருந்தால், அங்கு நிச்சயமாக பலரால் அறிமுகப்படுத்தப்பட்டிருக்கும். தமிழ்நாட்டில் இருந்து கற்கவேண்டியவை பல. ஆனால், நாங்கள் பன்னாடையாக நல்லதை தவிர்த்துவிடுகிறோம்.

நாவலைக் கையில் எடுத்தவுடன் என்னை புத்தகத்துள் இழுத்து என் கையுடன் ஒட்டிக்கொண்டது. நாவல் ஆரம்பத்தில் சொல்லப்பட்ட விதம் இறந்தகால அகஉணர்வின் சிந்தனைகளில் உருவாகியிருக்கிறது. இந்த இறந்தகாலத்தில் இருந்து கதை சொல்வது மிகவும் நுணுக்கமானது. வோதறிங் கையிட்( Wuthering Heights )என்ற நாவலில் இதையே எமிலி புரண்டே (Emily Brontë’)பாவிக்கிறார். கதை நடந்து முடிந்த பின்பு சொல்லும் உத்தியை நான் அசோகனின் வைத்தியசாலையில் பாவித்தேன்.

விடுதலைப்புலிகள் இயக்கத்தை விமர்சித்ததால் கொலைத்தண்டனை விதிக்கப்பட்டு, பிரான்சுக்குத் தப்பியோடி, சிறிது காலத்தின் பின் ஊருக்கு வந்த வந்த தவம் என்ற இளைஞன், தனது வீடு, குடும்பம், சகோதரி ,தாய், தந்தை ஆகியோருடன் தான் விட்டுச்சென்ற ஊரைத் திரும்ப எண்ணிப் பார்ப்பதாக கதை தொடங்குகிறது. பாழடைந்த வீடு, சிதைந்த அவனது குடும்பத்தையும் சமூகத்தையும் உருவகப்படுத்துகிறது.

“எப்படி அக்கா யாருக்கும் சொல்லாமல் ஒருவனோடு ஓடிப்போய் அப்பாவைச் சாகடித்தாளோ, எப்படி அண்ணன் அம்மாவின் கடையை சுவீகரித்துக் கொண்டு அவளுக்கு எதுவும் கொடுக்காமல் அவளையும் அவனையும் வஞ்சித்தானோ, அப்படியே கடைசியில் இவனும் தனது நாடு ஆபத்தில் சிக்கி இவனது தியாகத்தை எதிர்பார்த்துக் கொண்டிருந்த காலகட்டத்தில் நாட்டைவிட்டோடி தனது நாட்டுக்குப் பெரும் துரோகத்தைச் செய்துவிட்டான் ”

முழு நாவலின் மொத்த கருவும் மேலே உள்ள இந்த வசனத்தில் உள்ளது.

தனது முன்னுரையில் மு . பொன்னம்பலம் இந்த நாவல் தமிழ் பேசும் மக்களின் உரிமைப்போராட்ட வரலாற்றின் ஒரு வெட்டுமுகமென்கிறார். அது உண்மை- மணம் மட்டுமே உள்ள கூழான பலாப்பழத்தின் வெட்டுமுகத்தை காட்டுகிறார்.

“புதிய ஓட்டு வீட்டின் ஒரு பக்க யன்னல் சிறகொடிந்த பறவைபோல் தொங்கிக் கொண்டிருக்கிறது- ஊரில் வீடுகள் இருந்தாலும் வாழ்வதற்கு எவருமற்ற ஊராக அந்தப் பிரதேசம் போய்விட்டதற்கான வர்ணிப்பு. மனத்திரையில் அந்த ஊரையும் மக்களையும் வாசகர் மனதில் சித்திரமாகக்(Evocation) கொண்டு வர பல காட்சியாக்கும் சித்தரிப்புகள் உள்ளன.

ஒரு பூனை கூட நுழையமுடியாத அளவுக்கு இறுக்கமாக அடைக்கப்பட்டிருந்த பின்னல் வேலி எனயாழ்ப்பாணத்து வேலிகளை நனவிடைதோயும் காட்சிகள் இங்கு வர்ணிக்கப்படுகின்றன.

அழகான புனைவு மொழியில் மனதில் வாசிப்பவன் தனது கற்பனையில் பின்புலத்தை உருவாக்குவதற்காக எழுதப்பட்டிருப்பதோடு தனது வாழ்விடம், விழுமியம் மற்றும் கலாசாரத்தை இழந்த சமூகத்திற்கு மீண்டும் நாவலாசிரியர் தனது வார்த்தைகளால் கட்டி நம் முன்னே கொண்டு வந்து வைத்திருப்பது எனக்குப் பிடித்திருந்தது.

நாவல் அரசியலையும் போர் வன்முறைகளையும் பேசுகிறது. எல்லா இயக்கங்களையும் சாடும் அதேவேளையில் விடுதலைப்புலிகளது நடவடிக்கைகள் பிரதான கருவாகிறது. அவர்கள் தங்கள் செயல்களை எவ்வளவு இரகசியமாகவும் வைத்திருப்பதுடன் இறுதியில் எதுவரை கொண்டு போகிறார்கள் என்பதையும் மெதுவாக அவிழ்க்கிறது.

கடைசிவரையும் கதையின் முக்கிய முடிச்சு அவிழ்க்கப்படாது வைக்கப்பட்டிருப்பதே இந்த நாவலின் சிறப்பம்சம். வழமையான போரையும் அதில் பங்குபற்றியவர்களையும் எடுத்துச் சொல்லி வரலாற்றை மீண்டும் அரைக்கும் மற்றைய நாவல்களில் இருந்து தன்னை தனித்து வெளிப்படுத்துகிறது மு .பொ.வின் சங்கிலியன் தரை.

குடும்பத்தில் இருந்து விடுதலைப் போராட்ட வேட்கையில் காதலனோடு வீட்டை விட்டு ஓடிய தமிழினி, எண்பதுகளில் வட- கிழக்கில் விடுதலைக்காகச் சென்ற பெண்களை பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் வேளையில் அவள் எப்படி ஆணாதிக்கத்திற்கு உட்பட்டுத் துன்பப்படுகிறாள் என்பதை முன்வைப்பதால் இது பெண்ணியத்தை முன்னிலைப்படுத்தும் நாவலாக வருகிறது.

வழக்கமான தமிழ் நாவல்களில் இருந்து வேறுபட்டு பெண்ணின் மன உணர்வுகளை பொதுவெளியில் வைப்பதிலும் நாவல் தவறவில்வை. தமிழனி படித்த யாழ்ப்பாண மத்திய வர்க்கத்தின் பிரதிநிதியாக வருகிறாள். அவளது செயல்கள் ஆரம்பத்தில் உணர்வுகளின் மேலீட்டால் ஏற்பட்டபோதிலும், பின்பகுதிகளில் தான் ஏமாற்றபட்டதை உணர்ந்தபோது அறிவு சார்ந்து செயல்படுகிறாள்.

இந்த நாவலில் சிறப்பாகத் தெரியும் விடயங்கள் பல:-

நாவல் ஆரம்பத்திலே வாழ்ந்த வீட்டின் இறந்த காலமும் தற்போதைய நிகழ்காலமும் விபரிக்கப்படும்போது ஒரு தேர்ந்த வாசகனுக்கு இரண்டு காலத்தையும் சுற்றியே கதை விரிகிறது என்பது புரிகிறது. அதாவது அகமுரண்பாடு ( internal conflict)அந்த உருவகத்தின் மூலம் காட்டப்பட்டு கதையின் உள்ளே எம்மைக் கைபிடித்து அழைத்துச் செல்கிறது.

ஆரம்பத்தில் தவத்தின் மன ஓட்டத்தினுடாகக் கதை வளர்ந்த போதிலும் பின்பு முக்கிய பாத்திரமாக தமிழினியின் வார்த்தைகள் மற்றும் எண்ணங்களுடாக நாவல் நகருகிறது.

பல இடங்களில் கனவுகள் மற்றைய மனதில் சிந்தனைகள் மூலம் புறவயமான யதார்த்தத்தில் இருந்து விலகி மாயஜால யதார்த்த நிலைக்குக் கொண்டு செல்லப்படுகிறது.

எதிர்பாராத திருப்பங்கள் அற்று சம்பவங்கள் திட்டமிட்டு நடத்தப்படுகிறது.

கதையின் முடிவும் எதிர்பாராத முடிவாக அமைந்திருப்பது இந்த நாவலின் குறிப்பிடத்தக்க சிறப்பம்சங்கள்

நாவலின் குறைபாடுகள் பல இடங்களில் எழுத்துப்பிழைகள். நாவல் மீண்டும் மற்றும் ஒருவரால் பார்க்கப்படவில்லை என்பது தெரிகிறது. புத்தகத்தை பிரசுரித்த குமரன் பதிப்பகம் ஏனோ தானோ எனச் செய்துள்ளது.

தமிழினி என்ற பெயர் சில இடங்களில் யாழினி என வந்துள்ளது. இதைவிட பெரிய தவறு 34 ஆம் பக்கத்தில் “அவன் பன்னிரண்டுவயதுச் சிறுவனாக இருந்தபோது அவள் சங்கிலியன் தோப்பை விட்டு நாகராசனோடு ஓடிப்போவதற்கு இரண்டொரு கிழமைக்கு முந்தி சொன்ன கனவு அவள் நினைவில் அருட்டியது” எனவருகிறது. ஆனால் 15ஆம் பக்கத்தில் தமிழினி தம்பியாரை இயக்கம் கொலை செய்ய முயற்சித்தபோது தப்பிச் செல்ல உதவினாள் எனக் கூறப்படுகிறது. பல்கலைக்கழகத்திற்கு பிரவேசிக்கும் புகுமுகப்பரீட்சையில் தேர்ச்சி பெற்றகாலத்திலே தவத்திற்கு விடுதலை இயக்கத்தால் பிரச்சினை வந்தது. முதல் பக்கங்களில் எழுதியதை படிக்காத அலட்சியம் தெரிகிறது.

அதேபோல் 58 கலவரம் வெடித்தபோது நான் சின்னப் பையன் என்ற மோகன், பிற்காலத்தில் இயக்கங்களை விடுதலைப்புலிகள் தடைசெய்தகாலத்தில்(1986) – அப்படி ஒரு இயக்கத்தில் இருந்து வெளியேறியவன், வட்டக்கச்சியில் தமிழினியை சந்திக்கும்போது குறைந்தபட்சம் 30 வயதுக்கு மேற்பட்டவனாக இருந்திருப்பான். 80 களில் யாழ்ப்பாணப் பல்கலைக்கழகத்தில் படித்த தமிழினிக்கு தம்பியாக இருக்கமாட்டான். ‘தமிழினி ஏனடா தம்பி படிப்பை குழப்பினாய்? என்பது காலம் பொருத்தமற்று இருக்கிறது.

இலங்கையின் அரசியல் வரலாற்றை காட்சிப்படுத்தியிருந்தால் இன்னமும் நன்றாக இருக்கும். பத்திரிகையில் வருவதுபோல் சொல்லியது போரடிக்கிறது. நாவலின் முடிவு, இதுவரையும் தீர்க்கமான சிந்தனையுள்ளவளாக காட்டிய தமிழினிக்கு ஏற்பாக இல்லை.
இங்கே நான் காட்டும் தவறுகள் நாவலின் முக்கியத்துவத்தை சிதைக்கவில்லை. செம்மைப்படுத்துவதற்காக இரண்டாமவருடன் நாவலாசிரியர் பேசாததால் ஏற்பட்ட தவறுகள். முக்கியமாக ஒருவரால் செம்மைப்படுத்தியோ அல்லது பதிப்பகத்தினர் கவனித்திருந்தாலோ குறித்த தவறுகள் அகற்றப்பட்டிருக்கலாம். மேற்கூறியவற்றை களைந்து இரண்டாம் பதிப்பாக வந்தால் இது ஒரு சிறந்த ஈழ வரலாற்று நாவலின் இடத்தைப் பெறும்.

Advertisements
Posted in Uncategorized | பின்னூட்டமொன்றை இடுக

இகசு அருவி

gauchosimg_7335-copy
மழை வீழ்ச்சி அதிகமில்லை என்பதால் அமரிக்காவில் கலிபோணியா, நெவாடா போன்ற பசிபிக் சமுத்திரத்தை ஒட்டிய மேற்கு பகுதிகளில் பால்மாடுகள் வளர்க்க முடியாது.பல இடங்கள் பாலை நிலங்கள். ஆங்காங்கு தொலைதூரங்களில் புல் இருந்ததால் மாடுகளை சாய்த்துச் சென்றே மேய்க்கவேண்டும். நடந்து திரியும் மாடுகள் பால் அதிகம் சுரக்காது. இப்படியான இடத்தில் இறைச்சி மாடுகளே வளர்க்க முடியும். இறைச்சி மாடுகள் வளர்க்கும் விவசாயிகளுக்கு உதவியாக இளைஞர்கள் குதிரைகளில் சென்று மேய்த்துவிட்டு மாலையில் மாடுகளைப் பத்திரமாக பண்ணைக்குக் கொண்டு வருவார்கள்- இவர்கள் அமரிக்காவில் கவ் போய்கள் எனப்படுவோர்.

அமரிக்காவின் மேற்குப் பகுதியில் எந்த வேலையும் கிடைக்காமல் ஊர் சுற்றும் இளைஞர்களுக்கு இறைச்சிக்காக மாடு வளர்க்கும் பண்ணைகளில் கிடைப்பது இந்த வேலை. இப்படியான பண்ணைகளை ரான்ஞ் என்பார்கள். பிற்காலத்தில் இதுவே அமரிக்க கலாச்சாரத்தின் ஒரு கூறாகத் தொடங்கி பல நாவல்கள்(வேர்ஜினியன்) மற்றும் திரைப்படங்களாக வந்தது. இவற்றை வெஸ்ரேன் அல்லது கவ் போய் படங்கள் என்றார்கள். இதில் நடித்து பலர் பிரபலமாகினார்கள். இவர்களில் முக்கியமானவர் கிளின்ட் ஈஸ்ட் வூட். இவரது குதிரை சாகசங்களை இந்துக்கல்லுரியில் இருந்த காலத்தில் யாழ்ப்பாணத்துத் திரைகளில் பார்த்துவிட்டுப் பல மணிநேரம் பேசுவோம்.

மணல்த்தரையில் காய்ந்த கள்ளிச் செடி காற்றில் உருண்டு செல்வதும், குதிரையில் கடைவீதியுடாக சென்று ஒருவன் ஒரு வைன் பாரின் முன்பாக குதிரையைக் கட்டுவதும், பாலையான நிலத்தில் இருக்கும் ஒற்றை மரத்தின் கிளையில் ஒருவன் கழுத்தில் கயிறுடன் தொங்குவதும் எனது மனத்தில் சிறுவயதில் படிமமான காட்சிகள். அமரிக்காவில் தற்பொழுது கவ் போய் படங்கள் காணாமல்ப் போய்விட்டது.

இதற்குச் சமமாக அவுஸ்திரேலியாவில் அவுட்பாக் என்பார்கள் முக்கியமாக, வடக்கு அவுஸ்திரேலியாவில் இப்படியான பண்ணைகளில் குதிரைகளில் மாடு மேய்பவர்களும் அவர்களது நாய்களும் இருந்தன. பிற்காலத்தில் மோட்டார் சைக்கிள் வந்ததும் இப்படியான கவ் போய்கள் இல்லாமல் போனதுடன் அவுஸ்திரேலியாவில் இருந்த குதிரைகள் தற்பொழுது காட்டுக் குதிரைகளாக, பிரம்பி என்ற பெயருடன் திரிகின்றன. ஓட்டப்பந்தயத்தில் பாவிக்கப்படும் தரோபிறட் குதிரைகளைத் தவிர மற்றவை, உலகில் மதிப்பற்றுப் போய்விட்டது.

இந்த இரு நாடுகளைப்போல் உள்ள ஒரு நாடு ஆஜின்ரீனா. கிட்டத்தட்ட இந்தியாவின் நிலமும் 4 கோடி மக்கள் மட்டும் வாழும் தேசம். விசாலமான நிலப்பரப்பு. ஏராளம் புல் நிலமுண்டு. இறைச்சி மாடுகளின் பண்ணைகள் பல உள்ளது. மாட்டிறைச்சி ஏற்றுமதியில் முன்னிலை வகிக்கும் நாடு. ஐரோப்பியர்கள் வந்தபோது பல பண்ணைகளை உருவாக்கினார்கள். மாடுகளை அவர்களது குதிரையில் சாய்த்து செல்பவர்கள், குதிரையில் செய்யும் சாகசங்கள் என்று அவர்களைச் சுற்றி ஒரு கலாச்சாரம் உருவாகியது. தற்பொழுது பொருளாதார நிலையில் அவுஸ்திரேலியா, அமரிக்கா போல் கவ்போய்களும் குதிரைகள் அவர்களது ரான்ஞ்சுகள் முக்கியமிழந்தபோது, உல்லாசப்பிரயாணிகளைக் கவரும் அம்சமாக வைத்திருக்கிறார்கள். அப்படியான ஒன்றிற்கு எங்களுக்கு ஒரு நாள் ஒதுக்கப்பட்டது.

புவனஸ் அயர்ஸ் நகரத்தின் வெளியே இரண்டு மணிநேரம் புல்வெளிகள், சிறிதும் பெரிதுமான கட்டிடங்கள் என்பவற்றிற்கூடாக சென்ற பஸ்சில், எங்களைத் தவிர மற்றவர்கள், மற்றைய தென்னமரிக்கநாடுகளில் இருந்து வந்தவர்கள். பெரும்பாலும் ஸ்பானிய மொழி பேசினார்கள். மொழியைத் தெரியாது என்ற கவலை இப்படியான இடத்தில் மனதில் ஏற்படும். எனது உடல் மொழியையும் அவர்களுக்குத் தெரிந்த சிறிது ஆங்கிலத்தையும் கலந்தபோது எனக்குப் எதிரில் உருகுவெயில் இருந்து குழந்தைகளுடன் வந்த குடும்பத்துடன் கொஞ்சம் பேசமுடிந்ததும் அந்தப் பெண் நாங்கள் அவுஸ்திரேலியாவில் இருந்து தென்னமரிகாவிற்கு வந்தவர்கள் என்பதால், உருகுவே நாட்டிற்கு வரும்படி தட்டுத் தடுமாறிய ஆங்கிலத்தில் வேண்டுகோள் விடுத்தாள்.அவளது வேண்டுகோள் நமது ஊரில், தம்பி வீட்டுக்கு வந்போ என சிறுவயதில் மாமிமார் அழைப்பதுபோல் இயல்பாக இருந்தது.விசா, பாஸ்போட் பணமில்லாமல் இருந்தால் பக்கத்து நாடுதான் எனப் போய் வந்திருக்கலாம்.
img_7340img_7351

ரான்ஞ்சுக்குச் சென்றதும் எங்களைப்போல் பலர் இருந்தார்கள். ஆர்ன்ரீனா வைனையும், எம்பனாடோவையும் தந்து உபசரித்தார்கள். அந்த ரான்ஞ் தற்பொழுது முற்றாக உல்லாசப் பிரயாணிகளுக்காக இயங்குகிறது. பரந்த புல்வெளியின் மத்தியில் வீடு. அதன் பெரிய உணவுக்கூடம் மேடையுடன் இருந்தது. அங்குள்ள ஒரு வீட்டைச் சுற்றிப்பார்த்தபோது 17ம் நூற்றாண்டுகளில் உயர் வம்சக் குடும்பங்கள் வாழ்ந்தது எப்படி எனத் தெரிந்தது. அவர்களது பாத்திரங்கள், படுக்கை என்பன மியுசியமாக இருந்தது. ஐரோப்பியர்கள் அதிலும் மேல்மட்டத்தினரது வாழ்க்கையை பிரதிபலித்தது.

ஐரோப்பியர்கள் சமையலறை, குளியலறை மற்றும் கழிவறைகள் என்பன வீடுகளோடு சேர்ந்திருப்பது அவர்களின் குளிர்கால நிலைமைக்காக. ஆனால் வெப்பமான எமது நாடுகளிலும் தற்பொழுது அதைப் பின்பற்றுகிறோம். யாழ்ப்பணத்தில் டச்சுக்காரரால் உருவாக்கப்பட்ட 17ம் நூற்றாண்டு கட்டிடக்கலையான இன்னமும் தவறாமல் பின்பற்றுகிறோம்!

இன்னமும் ஏதாவது நாற்சாரவீடு தப்பியிருக்கிறதா?

அந்த வீட்டில் இரண்டு விடயங்கள் மனத்தில் பதிந்தது. நமது வீடுகளில் பூசை அறை இருப்பதுபோல் ஒரு தேவாலயத்தை சிறிய மடமாக வீட்டின் அருகில் வைத்திருந்தார்கள். அங்கு மாதா சொருபமும் சிலுவையில் அறையப்பட்ட யேசுநாதரின் படமும் இருந்தது.அங்கு பல இருக்கைகள் இருந்தன. நிட்சயமாக அந்த வீட்டினரைத் தவிர மற்றவர்களும் பாவித்திருக்கலாம் என எண்ணியபோது எங்களது வழிகாட்டி
‘அக்காலத்தில் பெரிய நகரங்களிலே மட்டும் தேவாலங்கள் இருந்தது. இப்படித் தொலைவில் வசிப்பவர்களுக்காகப் பாதிரி ஒருவர் வந்து குறிப்பிட்ட நாளில் ஆராதனை நடத்துவார்கள். அதில் அருகில் உள்ளவர்கள் கலந்து கொள்வார்கள்’ என்றாள்;.

‘நடமாடும் தேவசேவை’ என்று சொல்ல நினைத்தாலும் வார்த்தையை, மற்றவர் என்ன நினைப்பார்களோ என்பதால் விழுங்கிவிட்டேன்.

மிருக வைத்தியரான எனக்கு குதிரைக்கு நலமடித்தல், குழம்புக்கு இரும்படித்தல் போன்ற விடயங்களை விவசாயிகளே செய்வததற்கான உபகரணங்கள் அங்கிருந்தது தெரிந்தது.

ரான்ஞ்சுக்கு வந்தவர்கள் குதிரைச் சவாரி செய்வதற்கு தயாரானார்கள். இதில் நான் கலந்து கொள்ளவில்லை. குதிரைச் சவாரி, யானைச்சவாரி என்பனவற்றை முடிந்தவரை தவிர்கிறேன். குதிரையில் ஏறாதவர்களுக்குக் குதிரை வண்டி சவாரி ஒழுங்கு செய்திருந்தார்கள். நானும் மனைவியுடனும் நண்பர்களுடன் அதில் சவாரி செய்தேன். 1885ம் ஆண்டு காள்ஸ் பென்ஸ் காரை உருவாக்குவதற்கு முன்பான விடயங்களைப் பார்க்க சிறுவர்கள் மட்டுமல்ல, பெரியவர்களும் விரும்புகிறார்கள் என்பது தெரிந்து.

இந்தச் சவாரிகள் முடிந்த பின்பு நடந்ததுதான் எனக்குப் பிடித்த விடயம். பல கவ் போய்கள் பேனாவையும் பென்சிலை உயர்த்தியபடி குதிரையில் 60 கிலோ மீட்டர் வேகமாக வந்து உயரமான கயிற்றில் தொங்கவிடப்பட்ட மோதிரத்திற்குள் மிக இலாவகமாக அக்காலப் போர்வீரர்கள் ஈட்டியைப் எதிரியின் உடல்மேல் செலுத்துவதுபோல் பென்சிலை செலுத்துவார்கள். பென்சிலைத் தூக்குவது தெரியும். பின்பு அவர்கள் கையில் உள்ள பேனாவில் வெள்ளி மோதிரம் இருக்கும். பலர் பல முறை செய்தபோது என்னால் அவர்கள் பேனாவைச் செலுத்தும் தருணத்தில் பார்க்க முடியவில்லை. எனது கனன் கமராவை தன்னியக்கமாக விட்டும் பதிவு செய்ய முடியவில்லை. குதிரையின் விட்டை புழுதியாக எழுந்து அதன் வாசனையை மூக்கிற்கு வந்தது. வேகமாக வந்த ஐந்து குதிரைகளின் குளம்பொலிகளும் தெளிவாகக் கேட்டன. கவ் போய்கள் கையை உயர்த்தியபோது ஆவலுடன் பார்ப்பேன். வேகப்பந்து வீசும் கிரிக்கட் வீரரது பந்து துடுப்பைபை அணுகும்போது மறைந்துவிடுபதுபோல் இங்கும் நடந்தது. அவர்களது கையில் மோதிரமிருக்கும். அவர்களைக் கைதட்டியபடி கூக்குரல் எழுப்புவார்களில் அழகான பெண்களுக்கு அந்த மோதிரத்தைப் பரிசாக கொடுப்பார்கள். ஒரு யப்பானிய ஆண் ஒருவர் அப்படி ஒரு மோதிரத்தைப் பெறுவதற்கு ஒவ்வொரு கவ்போய்களிடமும் ஓடியபோதும் அவருக்குக் கிடைக்கவில்லை.

மதிய உணவும் அங்கே ஒழுங்கு செய்யப்பட்டிருந்தது. அதில் முக்கியமானது மாட்டிறைச்சி. ஆர்ஜர்ரீனாவில் மாட்டிறைச்சியை நெருப்பில் வாட்டுவார்கள். வெளிப்பகுதி நெருப்பில் வாட்டப்பட்டாலும் உள்ளே இறைச்சியின் இரத்தம் கசியும் ஆரம்பத்தில் கொஞ்சம் கஸ்டமாக இருந்தது. ஆதிமனிதர்கள் நிட்சயமாக இப்படி உண்டுதானே பரிணாபம் அடைந்தார்கள் என்ற எண்ணம் வந்ததும் சிவப்பு வைனை குடித்துவிட்டு அந்த இறைச்சியைக் கடித்தபோது ஆரம்பத் தயக்கத்தை அந்த வைன் கரைத்துவிட்டதுபோலத் தெரிந்தது. பாம்பு தின்னும் ஊருக்குச் சென்றால் நடுமுறி நமக்கு என ஊரில் சொல்லும் பழமொழி மனத்தில் நினைவாகியது. வயிறு நிரம்பியபோது இசை, தங்கே நடனம் என்று காதுக்கும், கண்ணுக்கம் விருந்து படைத்தார்கள்.

——-
புவியில் உள்ள ஏழு இயற்கையின் அதிசயங்களில் ஒன்றாகக் கொண்டாடப்படுவதும், அவற்றில் முதலாவதாக சாதாரண மக்களால் வாக்களிக்கப்பட்டது ஆர்ஜன்ரீனாவுக்கும் பிரேசிலுக்கும் எல்லையாக இருக்கும் இகசு அருவி; இதன் 2.7 கிலோமீட்டர் நீளத்தையும் 275 மொத்தமான நீர்வீழ்ச்சிகளையும் பார்த்து அதிசயித்த அமரிக்க ஜனாதிபதியின் மனைவி திருமதி ரூஸ்வெலட் பார்துவிட்டு ‘பாவம் நயகரா’ என்றார். நான் நயகராவையும் விக்ரோயா அருவியையும் பார்த்திருக்கிறேன். விக்ரோறியா அருவி உயரமானது .இகாசு அருவி அதிகமான நீரை இறைப்பதுடன், அமைந்திருக்கும் பிரதேசம் செழிப்பான காடுகள் நிறைந்த பிரதேசம். பிரேசில் பகுதியில் இருந்துவரும் பரண ஆறு இரும்பு மற்றும் பல கனிமப் பொருட்களை சுமந்து கொண்டு வருவதால் விழும் தண்ணீர் பொன்னிறக் கம்பளமாக விரியும்.

புவனஸ்அயர்சில் இருந்து விமானம் ஆரஜன்ரீனாவின் இகாசு நகரத்திற்குப் போவதற்கு காலநிலையால் இரண்டு மணி தாமதமானது. மாலை ஆறு மணியுடன் அந்த இடத்திற்குப் போக முடியாது என்பதால் ஹோட்டலுக்குப் போகாமல் நேரடியாக விமான நிலையத்தில் இருந்து வந்த வாகனத்தில் நேரடியாக அருவிக்கு சென்றுறோம். நாம் அங்கு சென்றபோது கிட்டத்தட்ட இரண்டு மணியாகிவிட்டது வாகனத்தில் இருந்து இறங்கி அரை மணி நேரம் சில கிலோமீட்டர்கள் ஆற்றின் மீது போட்ட பாலங்களில் நடந்து சென்றோம்.

அந்த ஆற்றில் முதலைகள் உள்ளது என்றாள் எமது வழிகாட்டி. ஆற்றைத் திரும்பிப் பார்த்தபோது எதிரே வந்தவர்கள் என்மீது மோதினார்கள். சகலரும் தொப்பலாக நனைந்திருந்தார்கள். பலர் மழையுடுப்பு போட்டிருந்தார்கள். நாங்கள் நேரடியாக அணிந்த உடையுடன் வந்ததால் அருவியில் குளித்தாக நினைத்துக் கொள்ளவேண்டியதுதான் என்று நினைத்தேன்.

‘இங்குதான் 80 வீதமான நீர் வீழ்கிறது. 200 மேற்பட்ட துண்டுகளாக பிரிந்து டெவில் கழுத்து என்ற அரைவட்டமான பகுதிகள் அவை மறைந்து விடும் இப்படி விழும் தண்ணீரைப் பார்க்க பிரேசிலுக்குகு போகவேண்டும்’

நீர் வீழ்ச்சி அருகே செல்லுமுன்பே, அங்குள்ள பாலங்களில் நடந்துபோகும்போது நனைந்துவிட்டோம். எங்கும் தண்ணீர் தங்கமாக மாலை வெயிலில் ஒளிர்ந்தபடி பெரிய திரைக்கம்பளமாக விழுந்து கிடந்ததது. அடிக்கும் நீர் துவாலைகளால் வரும் தேகத்தில் ஏற்படும் சிலிர்ப்பு உணர்வு மயிர் கூச்செறிய வைத்தது. இடி முழக்கத்தை உருவாக்கிய அருவியைப் பார்க்கும்போது அசையாத பொருளாக இருந்தது. முழுத் தண்ணீரும் அப்படியே அரைவட்டமான டெவில் கழுத்து என்றபகுதியில் மறைந்துகொண்டிருந்த காட்சியை வாயைத் திறந்தபடி பார்த்துக் கொண்டேயிருக்கலாம் எனத்தோன்றியது

‘செப்டம்பரில் தண்ணீர் குறைவு ஜனவரி மாதங்களில் இங்கு நிற்க முடியாது’ என்றாள் வழிகாட்டி.
பிரேசில், ஆர்ஜின்ரைனா எல்லை

நான்குமணிக்கு அருவியில் படகோட்டம், ஏற்கனவே ஒழுங்கு செய்யப்பட்டிருந்ததால் விரைவாக அங்கு சென்றோம். நாங்கள் நின்ற இடத்தில் இருந்து தண்ணீர் விழுந்து ஆறாக ஓடுமிடத்தில் படகில் ஏற்றி, கொட்டும் தண்ணீருக்கு கொண்டு செல்லப்பட்டோம். விழும் தண்ணீரால் ஆற்றில் உருவாகும் அலை சமுத்திரத்தில் புயல் அடித்தபோது ஏற்படுவதுபோல் இருந்தது. எமது இயந்திரப் படகை இரப்பர் பந்துபோல் தூக்கிப்போடும். இந்த வள்ளம், அருவி அருகே செல்லுவது நீர்வீழ்ச்சியோடு மோதுவது போன்று அனுபவத்தைக் கொடுக்கும் இதனால் உள்ள இருப்பவர்கள் கத்தியபடியே இருப்பதால் கண்ணுக்கு மட்டுமல்ல இந்த வீழ்ச்சியின் இயக்கத்தில் பங்குகொள்ளும் அனுபவம் ஏற்படும். இந்த நிகழ்வில் மழைக்கோட்டு அணிந்திருந்தாலும் தொப்பலாக நனைந்து விட்டோம்.

img_7361img_7377

அருவி இருக்கும் பிரேசில், ஆர்ஜின்ரைனா எல்லைப் பிரதேசத்தில் காடுகளை இரு நாடுகளும் தேசியவனங்களாக பிரகடனப்படுத்திப் பாதுகாக்கிறார்கள். பல மிருகங்கள், பறவைகள் மற்றும் பலவகையான வண்ணத்துப் பூச்கள் இந்தப் பிதேசத்திற்க பிரத்தியேகமானவை. எங்களுக்கு அவசரத்தால் ஒரு சில வண்ணத்து பூச்சிகள் மட்டுமே பார்க்க முடிந்தது.

அடுத்த நாள் பிரேசில் பகுதிக்கு வாகனத்தில் சென்றோம். இரண்டு நாடுகளையும் ஒரு மதகே பிரிக்கிறது.

பிரேசின் பகுதியில் டெவில் கழுத்தில் நீர் பொன்னிறமாக விழுவதைப் பார்க்கமுடியும். அருகில் நின்று போட்டோ எடுப்பதற்கு நீர் உள்ளே போகாத கமராவை வைத்திருந்தால் இலகுவாக இருந்தது.

img_7412img_7423
கடைசித் தடவையாக இகசு அருவியை ஹெலிகப்டரில் ஏறி முழுவதையும் பார்க்கவேண்டும் என்ற பொச்சத்தைத் தீர்க்க பார்த்தபோது சிறிது ஏமாற்றமாக இருந்தது. விக்டோரிய நீர்வீழ்ச்சியால் ஹெலிகப்டரில் பார்த்தபோது, நடந்து நேராக பார்ப்பதிலும் அழகாக இருந்தது. இகசு நேரடியாக நின்று பார்ப்பதே அழகு என முடிவுக்கு வந்தேன். வாழ்வில் இறுதிவரையும் மனத்தில் இருக்கும் இயற்கையின் பதிவு இகசு அருவி என்பதில் சந்தேகமில்லை

Posted in Uncategorized | 1 பின்னூட்டம்

கலைஞரும் தமிழ் சினிமாவும்

முதல் குழந்தை முரசொலியின் பிரதியுடன் இறுதிப்பயணம் சென்றவர்!
சினிமாவிலும் அரசியலிலும் சாதித்திருக்கும் முழுநேர எழுத்தாளரின் வாழ்க்கைப்பயணம்
முருகபூபதி
” கருத்து முரண்பாடு வந்தபின்னரும் நண்பர் எம்.ஜீ.ஆர். என்னை கலைஞர் என்றுதான் விளித்தார். ஆனால், நான் எழுதிக்கொடுத்த வசனங்களுக்கு திரைப்படத்தில் பேசி நடித்த ஜெயலலிதா தன்னைப்பற்றி மேடைகளில் விமர்சிக்கும்போது, “ஏய் கருணாநிதி” என்றுதான் திட்டுகிறார்” இவ்வாறு தனது ஆதங்கத்தை பலவருடங்களுக்கு முன்னரே தெரிவித்திருப்பவர் அண்மையில் மறைந்த தி.மு.க. தலைவர் கலைஞர் கருணாநிதி.
அவருடைய இந்த ஆதங்கத்தை ஒரு வார இதழ் “சொன்னார்கள்” என்ற தலைப்பில் வெளியிட்ட கருத்துக்களில் படிக்கநேர்ந்தது.
கருணாநிதிக்கு, கலைஞர் என்ற பட்டத்தை அவர் எழுதிய தூக்குமேடை நாடகத்தின் அரங்காற்றுகையின்போது நடிகவேள் எம்.ஆர். ராதா வழங்கினார் என்பது தகவல்.
நடிகவேள் ராதா மாத்திரமின்றி பின்னாளில் அவரது வாரிசுகளான எம்.ஆர்.ஆர். வாசு, ராதா ரவி, ராதிகா, வாசுவிக்ரம் ஆகியோருக்கும் மாத்திரமின்றி, சிவாஜி, எம்.ஜீ.ஆர், சகஸ்ரநாமம், கே.ஆர். ராமசாமி, கே. ஏ. தங்கவேலு, ரி.எஸ். பாலையா, பி. எஸ்.வீரப்பா, எஸ்.வி. சுப்பையா, ரங்கராவ், நாகையா, ஆர். எஸ். மனோகர், என். எம். நம்பியார், எஸ்.ஏ. அசோகன், எஸ்.எஸ். ராஜேந்திரன், ஜெய்சங்கர், சிவகுமார், பிரசாந்த், நெப்போலியன், விஜயகுமார், சத்திய ராஜ், மற்றும் கண்ணாம்பா, ராஜம்மா, டி.ஆர். ராஜகுமாரி, பானுமதி, பத்மினி, மனோரமா, விஜயகுமாரி, ராஜம், ஜெயலலிதா, சரோஜாதேவி, லட்சுமி, ஶ்ரீபிரியா, அம்பிகா உட்பட எண்ணிறந்த நடிகர்கள், கலைஞர் எழுதிய வசனங்களைப்பேசி நடித்தவர்களே!

இவர்கள் அனைவரும் கருணாநிதியை கலைஞர் என்றே அழைத்திருக்கும்போது, ஒருகாலத்தில் அவரது வசனத்தில் பேசி நடித்திருக்கும் ஜெயலலிதா மாத்திரம் அரசியலுக்கு வந்து, தனது எதிரியாக மாறி ” ஏய், கருணாநிதி” என்று ஏகவசனத்தில் விளித்தமை அவருக்கு மாத்திரமல்ல ஏனையவர்களுக்கும் ஆதங்கமான விடயம்தான்.

கலைஞர் அரசியலுக்குள் பிரவேசிக்காது விட்டிருப்பின் அவரும் மற்றும் பல படைப்பாளிகளைப்போன்று முழுநேர எழுத்தாளராக அல்லது முரசொலி பத்திரிகையின் முழுநேர ஆசிரியராகவே வலம் வந்திருப்பார். தான் எழுதும் நூல்களுக்கு ரோயல்டி பெற்றிருப்பார். தனது இளம்மாணவப்பருவத்திலேயே சக மாணவர்களை இணைத்துக்கொண்டு கையெழுத்து பத்திரிகை நடத்தியவர். தான் பிறந்த திருவாரூரில் மாணவ நேசன் என்ற கையெழுத்து இதழை நடத்தியபின்னர் அங்கிருந்து மாணவர் இயக்கத்தையும் ஆரம்பித்தவர். அதனையடுத்து முரசொலி என்ற பெயரில் மற்றும் ஒரு கையெழுத்து பத்திரிகையை தொடக்கி அதனையே அவர் இணைந்த திராவிட முன்னேற்றக்கழகத்தின் உத்தியோகபூர்வ அச்சு ஊடகமாக மாற்றி தமிழகம் எங்கும் அதன் புகழை பரப்பியவர். இன்று தரணியெங்கும் அதன் இணையப்பதிப்பும் பரவிவிட்டது.
அவர் எழுதிய முதல் மேடை நாடகம் பழனியப்பன், அவரது 20 வயதில் அரங்கேறுகிறது. அவர் வசனம் எழுதிய முதல் திரைப்படம் ராஜகுமாரி அவரது 23 வயதில் திரைக்கு வருகிறது. அவரது முதல் மூன்று படங்கள் எம்.ஜீ.ஆர். நடித்த படங்கள்தான். அதன்பிறகு கலைஞர் கதை வசனம் எழுதி வெளிவந்த சிவாஜிகணேசனின் முதல் படம் பராசக்தி 1952 ஆம் ஆண்டு கலைஞரின் 28 வயதில் வெளியாகிறது.

நாடகம், சினிமாவுக்கு வசனம் எழுதிக்கொண்டும், அரசியல் பத்திகள் வரைந்துகொண்டும் தனது கழகக்கண்மணிகளுக்காக உடன்பிறப்புகளே என விளித்து தினமும் முரசொலியில் மடல் எழுதியவர்.படுக்கையில் விழும் வரையில் ஓயாமல் எழுதி எழுதி குவித்தவர். அவரது தொழில் எழுத்துத்தான். அரசியல் அவரை முதல்வராக்கியது. முதலவரானதன்பின்னரும் எழுதியவர். சந்தித்த சவால்களுக்கும் எதிர்ப்புகளுக்கும் அவதூறுகளுக்கும் நெருக்கடிகளுக்கும் மத்தியில் எழுதிக்கொண்டே இருந்தவர்.
பல ஆண்டுகளுக்குப்பின்னர் புதிய பராசக்தி என்ற படத்திற்கும் வசனம் எழுதினார். கலைஞர் இறுதியாக வசனம் எழுதிய தொலைக்காட்சித்தொடர் ஶ்ரீராமானுஜர். மதச்சிந்தனைகளில் ஶ்ரீராமானுஜர் ஏற்படுத்திய புரட்சியை சித்திரித்த தொடர். அதனை கலைஞர் எழுதும்போது வயது 92.

அவர் இணைந்த கட்சி தி.மு.க.வின் தேர்தல் சின்னம் உதயசூரியன் பெயரிலும் நாடகம் எழுதி பட்டிதொட்டி எங்கும் மேடையேற்றி கட்சிக்கு வலிமை சேர்த்தவர்.கவிதை, நாடகம், நாவல், சிறுகதை, கட்டுரை, பயண இலக்கியம், விமர்சனம், திரைப்படம், தொலைக்காட்சித்தொடர் முதலான அனைத்துத் துறைகளிலும் ஈடுபட்டு, தொல்காப்பியப்பூங்கா, திருக்குறள் உரை, குறளோவியம்,சங்க இலக்கியம் முதலானவற்றையும் எழுதிக்கொண்டு, தனது சுயசரிதையை நெஞ்சுக்கு நீதி என்ற தலைப்பில் தினமணிக்கதிரில் தொடங்கி குங்குமம் இதழ்வரையில் நான்குபாகங்களாக எழுதியவர். சக எழுத்தாளர்கள் நூல் வெளியிட்டு பேச அழைத்தால் தட்டிக்கழிக்காமல் சென்று சுவாரஸ்யமாகப்பேசியவர்.
1947 இல் ராஜகுமாரியில் தொடங்கி அடுத்தடுத்து அவரது கதை வசனத்தில் படங்கள் வந்துகொண்டே இருந்தன. 2011 இல் வெளியான பொன்னர் சங்கர் வரையிலும் அதன்பின்பும் அவர் திரைப்படங்களுடனும் திரையுலக கலைஞர்களுடனும் நெருக்கமாகவே இருந்தார். அவரது வசனத்தில் வெளியான திரைப்படங்கள்:

ராஜகுமாரி (1947) அபிமன்யு (1948) மந்திரி குமாரி (1950) , மருதநாட்டு இளவரசி (1950), பராசக்தி (1952), பணம் (1952), மணமகள் (1952), திரும்பிப்பார் (1953) , மனோகரா (1954) அம்மையப்பன் , (1954) ராஜா ராணி (1956),ரங்கோன் ராதா (1956),புதுமைப்பித்தன் (1957) , புதையல் (1947), தாயில்லா பிள்ளை (1961), காஞ்சித்தலைவன் (1963), இருவர் உள்ளம் (1963) , பூம்புகார் (1964), பூமாலை (1965), அவன் பித்தனா? (1966), கண்ணம்மா (1972), பிள்ளையோ பிள்ளை (1972), காலம் பதில் சொல்லும் (1980), நீதிக்கு தண்டனை , பாலைவன ரோஜாக்கள் (1986), பாசப் பறவைகள் (1988), பாடாத தேனீக்கள் (1988), நியாயத் தாராசு (1989) காவலுக்கு கெட்டிக்காரன் (1990) ,மதுரை மீனாட்சி (1993) , புதிய பராசக்தி (1996), மண்ணின் மைந்தன் (2005), உளியின் ஓசை( 2008) பெண் சிங்கம் (2011), இளைஞன் (2011), பாசக் கிளிகள் (2016), பொன்னர் சங்கர் (2011).

இவற்றில் ஒரு சிலபடங்களுக்கு கதையை மாத்திரம் எழுதியவர். அறிஞர் அண்ணா எழுதிய கதைகளுக்கும் , எழுத்தாளர் லக்‌ஷ்மியின் (இருவர் உள்ளம்) கதைக்கும் திரைக்கதை வசனம் எழுதியவர்.
87 வயதில் அவர் தமிழக முதல்வராக பதவியிலிருந்தபோது, அவரது வசனத்தில் வெளியானது பெண்சிங்கம் என்ற திரைப்படம். இதுகுறித்து அவ்வேளையில் வெளியான விமர்சனத்தில் இவ்வாறு குறிப்பிடப்பட்டிருந்தது:

” வயது ஏற ஏற பொதுவாக மனிதர்கள் முடங்கிப் போவார்கள் என்பது நடைமுறையில் நாம் பார்ப்பது. ஆனால், தமிழக முதல்வர் கருணாநிதி விஷயத்தில் இயற்கையின் நியதி எதிர்மறையாக உள்ளது. வயது கூடக் கூட அவர் மனதுக்கு வாலிபம் திரும்பிவிட்டது போலிருக்கிறது. பெண் சிங்கத்தின் வசனங்கள் அதற்கு சாட்சி !. இந்த 87வது வயதில், இன்றைய ட்ரெண்டுக்கு ஏற்றபடி ஒரு படத்தை உருவாக்குவது சாதாரண விஷயமல்ல.”
மாணவப்பராயத்திலிருந்தே சமூகச் சீர்திருத்தக்கருத்துகளில் தீவிரம் காண்பித்து வந்திருக்கும் கருணாநிதிக்கு நடிகவேள் எம்.ஆர். ராதா வழங்கிய கலைஞர் என்ற பட்டம் இறுதிவரையில் அவரது நிரந்தர அடையாளமாகியது.

வி.சி.கணேசனாக மேடை நாடகங்களிலும் , திரைப்படங்களிலும் தோன்றிய நடிகரை – அறிஞர் அண்ணாவின் சிவாஜி கண்ட இந்து சாம்ராஜ்யம் நாடகத்தில் வீரசிவாஜியாக தோன்றி அசத்தியவரை -பெரியார் ஈ.வே.ரா. சிவாஜி என்ற பட்டம் வழங்கி, அதுவே நடிகர்திலகத்திற்கு நிரந்தர அடையாளமானதுபோன்று கருணாநிதிக்கு கலைஞர் பட்டம் நிரந்தர அடையாளமானது.
அவ்வாறிருக்கையில் எழுத்துலகிற்கும் கலையுலகத்திற்கும் கருணாநிதி பிரவேசித்த காலத்திலும் பிறந்திருக்காத ஜெயலலிதா, பின்னாளில் விதிவசத்தால் அவரது வசனத்தை மனனஞ்செய்து திரையில் பேசியவர் – ( ஒரு முன்னாள் நடிகை) தன்னை ” ஏய் கருணாநிதி” என விளித்தது குறித்து கலைஞரின் ஆதங்கம் நியாயமானதுதான்.

எம். ஜீ.ஆரும், ஜெயலலிதாவும் ஆட்சிக்கட்டில் ஏறியதும் சினிமாவை விட்டு ஒதுங்கியவர்கள். ஆனால், சினிமாவுக்கு வசனம் எழுதுவதற்காகவே மாதச் சம்பளம் பெற்று சேலத்திலிருந்த மொடர்ன் தியேட்டர்ஸ் ஸ்ரூடியோவுக்குச்சென்று அறையில் தங்கியிருந்து வேலை செய்த கருணாநிதி இறுதிவரை சினிமாவுடன் நெருக்கமாகவே இருந்தவர்.

சினிமாத்துறையினருடன் மட்டுமல்ல, கலை, இலக்கிய, ஊடகத்துறையினருடனும் அவர் மிகவும் நெருக்கமான உறவுகொண்டிருந்தார்.கவிஞர்கள் பாரதிதாசன், பட்டுக்கோட்டை கல்யாண சுந்தரம், சுரதா, கண்ணதாசன், வாலி, கா.மு. ஷரீப், மருதகாசி, வைரமுத்து, அப்துல் ரஹ்மான், மு. மேத்தா, பா. விஜய் உட்பட பலருடனும் எழுத்தாளர்கள் ஜெயகாந்தன், சுஜாதா, தமிழச்சி சுமதி தங்கபாண்டியன், சல்மா, மானுஷ்ய புத்திரன், சுபவீரபாண்டியன் முதலான பலருடனும் அவருக்கு நல்லுறவு நீடித்திருந்தது.

கவியரசு கண்ணதாசன் தனது வனவாசம், மனவாசம் ஆகிய சுயசரிதை நூல்களில் கலைஞர் குறித்து கடும் விமர்சனங்களை எழுதியிருந்தபோதிலும், கண்ணதாசனை அவர் வெறுக்கவே இல்லை. கவியரசு மறைந்தவேளையில், ” நீ யார் அழைத்தாலும் ஓடிச்செல்லும் செல்லப்பிள்ளை” என்று நயமாகவும் இங்கிதமாகவும் கவியரசரின் பேச்சையும் எழுத்தையும் வாழ்வையும் வர்ணித்தவர்.
ஜெயலலிதா தவிர அனைவரும் அவரை கலைஞர் என்றும் தலைவர் என்றும் விளித்தாலும் அவரை இறுதிவரையில் அவ்வாறு அழைக்காமல், பெயர் சொல்லியே அழைத்தவர்தான் ஜெயகாந்தன்.
அவ்வாறு ஜே.கே. அழைத்தமைக்கு அவர்களிடமிருந்த அந்நியோன்யமான உறவுதான் காரணம். ஒருதடவை தொலைபேசியில், ” கலைஞர் பேசுகின்றேன்” எனச்சொன்னதும், குசும்புத்தனம் மிக்க ஜே.கே, ” என்ன கலைஞர்!? சும்மா கருணாநிதி என்றே சொல்லுங்க” என்றாராம்.

எப்பொழுதும் செல்லமாக “கருணா” என்று அழைத்துவந்திருக்கும் ஜே.கே.யின் விழாக்களில் தோன்றியிருக்கும் கலைஞர், ஜே.கே.யின் நூல்களின் முன்னுரைகளை வாசித்து அதில் அவருக்குப்பிடித்தமான குசும்புத்தனம் பொதிந்த வரிகளை உரத்து வாசித்து சிரிப்பார்.
கலைஞரின் வாழ்வு எழுத்தாளர்களுக்கு சிறந்த முன்னுதாரணம். எழுத்து அவரை ஆட்சியிலும் அமர்த்தியது. அரசாட்சியில் அமர்ந்தாலும் அவர் எழுத்தை கைவிடவில்லை! வாசிப்பதை நிறுத்தவில்லை.! தனக்கு எழுதுவதற்கும் வாசிப்பதற்கும் நேரம் இல்லை என்று என்றைக்குமே சொன்னதில்லை!
தான் எழுதியதை மாத்திரம் படிக்காமல், மற்றவர்களின் எழுத்துக்களையும் படித்து கருத்துச்சொன்னவர்.
வளர்ச்சிப்படியில் நின்ற ஒரு சாதாரண படைப்பாளி எழுதிய கவிதையில், கணவனை இழந்த பெண்ணின் பெயருக்குரிய விதவை என்ற எழுத்துக்களிலும் திலகம் இல்லை என்று ஆதங்கப்பட்டு பதிவுசெய்ததும், அதனைப்படித்துவிட்டு, ” விதவை வடசொல், அழகான தமிழ்ப்பதம் கைம்பெண்! தமிழ் அன்னை அவளுக்கு இரண்டு திலகம் வழங்கியிருக்கிறாள். ” என்று தமிழின் சிறப்பைச் சொன்னவர்தான் கலைஞர்.

அவருடைய வாழ்வை எழுதினால் இதுபோன்று ஆயிரக்கணக்கான தகவல் குறிப்புகளை காண்பிக்கலாம். சினிமாவில் தோன்றிவிட்டு “நாளைய முதல்வர்” கனவில் இன்றும் கேரளம் தவிர்ந்த தென்னகத்திரையுலக நடிகர்கள் சிலர் கனவு காண்கின்றனர்! ஆனால், எழுத்துலகில் மிகவும் சிறிய வயதில் பிரவேசித்து எழுத்தினாலும் பேச்சினாலும் அயராத உழைப்பினாலும் கழகத்தில் இணைந்து தேர்தல்களில் போட்டியிட்டு தோல்வியே சந்திக்காமல் தொடர்ந்து சட்டமன்ற உறுப்பினராகவும் முதல்வராகவும், எதிர்க்கட்சித்தலைவராகவும் வாழ்ந்திருக்கும் கலைஞர், எழுத்தை மாத்திரம் கைவிடவேயில்லை. அதுதான் இறுதிவரையில் அவரது பலமாக இருந்தது.

தமிழ் சினிமா, கூத்தும் மேடை நாடகமும் ஈன்ற குழந்தை. அந்தக்குழந்தை இன்று நவீன டிஜிட்டலுக்கு மாறியிருக்கிறது. முதலில் பாடல்களுக்காகவும் பின்னர் வசனங்களுக்காகவுமே அந்தக்காலத் தமிழ்த்திரைப்படங்கள் ஓடியிருக்கின்றன. அதனால் கலைஞரின் அடுக்குத் தொடரான கனல் கக்கும் வசனங்களுக்கு ரசிகர்கள் மத்தியில் வரவேற்பு நீடித்தது.

அவர் தான் பிறந்து தவழ்ந்த நாடக உலகத்தை மறக்காதிருப்பதற்காக தனது வசனத்தில் வெளியான சில படங்களில் நாடகங்களையும் புகுத்தினார். அத்தகைய நாடகங்கள்: அனார்க்கலி, சேரன் செங்குட்டுவன், சோக்ரட்டீஸ்.
தனது வசனம் எழுதப்பட்ட படங்கள் தொடங்கும் முன்னர் அவரும் திரையில் தோன்றி சில நிமிடங்கள் உரையாற்றுவார்.
தனது வசனங்களை யார் பேசி நடிக்கப்போகிறார்கள் என்பதை இயக்குநர் – தயாரிப்பாளரிடம் முற்கூட்டியே தெரிந்துகொண்டு அவரவருக்கு ஏற்றவாறும் வசனங்களை எழுதிக்கொடுத்தவர்தான் கலைஞர். சினிமா இன்று வேறு ஒரு உச்சத்திற்கு சென்றுள்ளது.
கலைஞர் சினிமாவுக்குள் பிரவேசித்த காலத்தில் திரைப்படக்கல்லூரிகள் இல்லை. திரையுலகம் தொடர்பான பிரக்ஞை ஊட்டக்கூடிய இதழ்கள், நூல்களும் வெளியாகியிருக்கவில்லை. மாற்றுச்சிந்தனைக்குப்பதிலாக மறுமலர்ச்சி சிந்தனையே அன்று ஓங்கியிருந்தது. அன்று ஒரு புதிய தமிழ்த்திரைப்படம் வெளியானதும் அதன் வசனங்கள் , பாடல்கள் இடம்பெற்ற சிறிய பிரசுரங்கள்தான் வெளியாகியிருக்கும். மேற்குலகில் இந்நிலை இருக்கவில்லை.

அவ்வாறு அக்காலத்தில் தமிழகத்தில் வெளியான ரத்தக்கண்ணீர், வீரபாண்டிய கட்டபொம்மன் திரைப்பட வசனப்பிரசுரங்களை வைத்துக்கொண்டு மனனம் செய்து, இலங்கையிலும் தமிழகத்திலும் பலர் மேடைகளில் நடிகர்களாக தோன்றினர். கலைஞர் எழுதிய நாடகங்களை படித்து நடித்தனர். அவர்களுக்கு நடிப்புத்துறையில் அதுவே ஆரம்ப வகுப்பு. இன்றைய திரைப்படங்களின் வசனப்பிரசுரங்கள் அன்றுபோல் வருவதுமில்லை. மேடைக்குத்தக்கதாக அந்தக்கதைகளும் இல்லை.
எனவே, கலைஞரின் ஆரம்பகால திரையுலக வாழ்க்கையை குறிப்பிட்ட கால கட்டத்தின் பின்புலத்திலிருந்தே அவதானிக்கவேண்டும்.

தியாகராஜ பாகவதர், பி.யூ. சின்னப்பா முதலானோர் நடித்த படங்களில் பேசப்பட்ட வசனங்களுக்கும் பின்னாளில் கலைஞர் படங்களின் வசனங்களுக்குமிடையே இருந்த பாரிய வேறுபாட்டை நாம் காணமுடியும். அவர் தமிழ் சினிமாவில் தமிழுக்கு அரியாசனம் எழுப்புவதற்கு தனது கருத்துச்செறிவான வசனங்களினால் அத்திவாரம் அமைத்தவர். காலத்திற்கு ஏற்ப வசனங்களை மாற்றிக்கொண்டவர்.

அவருடை பல படங்களில் நீதிமன்றக்காட்சி வரும். பராசக்தி முதல் பாசப்பறவைகள் வரையில் பல படங்களில் அக்காட்சியை காணமுடியும். பராசக்தியில் அவர் எழுதிய வசனம் ” ஏய் பூசாரி, எப்போதடா அம்பாள் பேசியிருக்கிறாள்?” என்ற கேள்வியை இன்றும் நாம் கேட்கமுடியும்!

முரசொலி பத்திரிகையை முதலில் கையெழுத்து இதழாகவும் பின்னர் அச்சடித்தும் அதன் பிரதிகளை சுமந்துகொண்டு தெருத்தெருவாக விநியோகித்தவர், காலப்போக்கில் அதனை புகழ்பெற்ற நாளேடாக மலரச்செய்து அதற்கென தனியான கட்டிடமும் அமைத்து வெளிவரச்செய்தவர்.
முரசொலி கையெழுத்து இதழாக தொடங்கிய நாள் முதல் அவர் உடல் நலிவுற்ற கடந்த சிலவருடங்கள் வரையில் தொடர்ந்து அதில் எழுதிவந்திருப்பவர். தனது முதல் குழந்தை முரசொலிதான் என்ற பெருமிதத்தில் வாழ்ந்தவர்.

“வீடுவரை உறவு, வீதி வரை மனைவி, காடுவரை பிள்ளை, கடைசிவரை யாரோ? ” என்று அவருடைய நண்பர் கவியரசு கண்ணதாசன் எழுதியிருந்தாலும், அந்த விதியையும் எழுத்தாளர் கலைஞர் மாற்றிவிட்டார்! கலைஞர் வாழ்வில் கடைசிவரை சென்று அவருடன் அடக்கமாகியிருக்கிறது அவரது முதல் குழந்தை முரசொலியின் பிரதி! அவரது இறுதிப்பயணத்தில் முரசொலியின் ஒரு பிரதியும் அவருடனேயே அருகில் அமர்ந்திருந்தது.
கலைஞர் தமிழ் எழுத்துலகிலும் நாடகம் , சினிமாவிலும் பலருக்கும் ஆதர்சம். அவரது அரசியல் பற்றி அக்கப்போர் நடத்தும் கற்றுக்குட்டிகள் அவரிடம் கற்கவேண்டிய பாடங்கள் அநேகம்!
எழுத்துலகின் சார்பில், அயராத அந்த எழுத்தூழியக்கலைஞனுக்கு எமது அஞ்சலி.
letchumananm@gmail.com

Posted in Uncategorized | பின்னூட்டமொன்றை இடுக

ஆர்ஜன்ரீனா ரிகலெக்ரா மயானம்

ஆர்ஜனரீனாவில் எனக்குப் பிடித்த இடம் மனிதர்களைப் புதைக்கும் மயானமென்றால் நம்ப முடியுமா?

ரிகலெக்ரா மயானம் -மிகவும் வித்தியாசமானது.
recoleta-cemeteryeva
ஆர்ஜனரீனாவின் தலைநகரம். புவனஸ் ஏயர்ஸ் பரண ஆற்றோரத்தில் அமைந்தது. பரண ஆறு அமேசனுக்கு அடுத்த தென்அமரிக்காவின் மிகப்பெரிய ஆறு. அதனது பல கிலோ மீட்டர் அகலமான ஒரு பகுதியில் புவனஸ் ஏயர்ஸ் நகரம் இருக்கிறது. கப்பல்கள் கடலின் வழியே ஆற்றுக்குள் வந்தே புவனஸ் ஏயர்ஸ் துறைமுகத்தை அடையும். இதனால்பிரித்தானியா மற்றும் பிரான்சியக் கடற்படைகள் இந்தப் பகுதியை ஸ்பானியரிடமிருந்து கைப்பற்றப் போர் தொடுத்தன.

நாங்கள் பார்த்த மற்றய தென் அமரிக்க நகரங்கள் போலல்லாது புவனஸ் ஏயர்ஸ் ஐரோப்பிய நகரம்போல் இருந்தது. அகலமான வீதிகள் மிகப் பெரிதான அழகான கட்டிடங்கள் எல்லாம் ஸ்பானியத் தலைநகரம் மாட்ரிட்டை நினைவுக்குக்கொண்டு வந்தது. நாங்கள் சென்ற ஹோட்டலும் ஐரோப்பிய ஹோட்டல்கள்போல் அதிக கவனிப்பற்றது. காலை உணவும் உப்புச்சப்பற்ற பேக்கன் சொசேஜ் வகையறாவாக இருந்தது. இதுவரையும் தென்அமரிக்க நாடுகளில் உள்ளதொலைக்காட்சிகளில் குறைந்த பட்சம் ஆங்கிலத்தில் சி என் என் இருந்தபடியால் அமரிக்கத் தேர்தலை பற்றிய விபரங்கள், விவாதங்களை மற்றும் உலக அரசியல் விபரங்களை அறிய முடிந்தது. ஆர்ஜின்ரீனாவின் ஹோட்டலில் ஒரு ஆங்கிலசனலும் இல்லை. நல்லவேளையாகப் புத்தகங்கள் கைவசம் இருந்தது. இசபல் அலன்டேயின் சிறுகதைகள் கொண்ட புத்தகத்தை அவுஸ்திரேலியாவில் இருந்து கொண்டு வந்ததால் வாசிக்க முடிந்தது.

என் மனைவிக்கு அங்கு மிகவும் தாராளமாக பரிமாறும் எம்பனாடோ(Empanadas) எனப்படும் சமோசா மிகப் பிடித்துவிட்டதால் மற்றைய குறைகள் மனதில் நிற்கவில்லை. எம்பனாடோ இறைச்சி சீஸ் வகையறாக்களை உள்ளே வைத்து அவனில் பேக்பண்ணித் தயாரிக்கப்படும்.

எனக்கு நகரத்தை சுற்றிக் காட்டவந்த பெண் இதுவரை உணவாலும் தொலைக்காட்சி இல்லாததால் ஏற்பட்ட கோபத்தைதணித்தாள். அழகாக மட்டுமல்ல எங்களைக் கவனித்த விதம் எதிர்மறையானவற்றை மறக்கச் செய்தது. பயணங்களில் காத்துநிற்றல், விமானம் பிந்துதல், மொழி புரியாமல் தவித்து உதவியற்று உடல் மொழி பேசுதல் என்பன பொறுமையை சோதிப்பதோடு எங்களிடம் இருக்கும் நாங்கள் அறியாத விடயங்களை வெளிக்கொணரும்.

பல பல்கலைக்கழகங்களைக் காட்டி இங்கு தென் அமரிக்க மாணவர்கள் பலர் வந்து ஆர்ஜின்ரீனாவில் கல்வி பெறுவதாகசொன்னாள். ஸ்பானிய மொழிபேசும் நாடுகளில் பெரியதும் மக்கள் தொகை அதிகம் கொண்டது ஆர்ஜனரீனா.

எமது ஹோட்டேலுக்கு பின்பாக இருந்தது நகரத்தின் முக்கிய மயானம். ரிகலெக்ரா மயானம்(Recoleta cemetery) மிகவும் அழகானது 14 ஏக்கர் நிலத்தில் உள்ள இந்த மயானம் உலகத்தில் சிறந்ததொன்றாக பிபிசியாலும் பத்து சிறந்த மயானங்களில் ஒன்றாக சி என் என்னாலும் தெரிவு செய்யப்பட்டது.

மெல்மேனில் உள்ள ஸ்பிரிங்வேல் மயானம் பூங்காவனம்போல் இருக்கும். ஒரு விதத்தில் இங்கு புதைக்கப்பட்டவர்கள் அதிஸ்டசாலிகள் என ஒவ்வொரு மரணநிகழ்வுக்கும் செல்லும்போது நினைத்துக்கொண்ட என்னை இது தூக்கி வாரிப்போட்டது. மயானம் என்ற சொல்லை மாற்றி சிற்பங்களின் கூடம் எனலாம். அங்கு நிலத்திற்கு மேலாக உடல்களை வைத்து கட்டிடங்கள் கட்டப்பட்டு அதன்மேல் இறந்தவர்களைச் சிற்பங்களை வடித்திருக்கிறார்கள்.

நமது நாடுகளில்கூட இதைக் கடைப்பிடிக்கலாம். ஆங்காங்கு தெருமுனையில் வைத்து பறவைகளால் மற்றும் வாகனங்களின் புகையால் அழுக்காவதை விட ஒரு இடத்தில் எல்லோரையும் வைத்து அதைப் பராமரிக்கமுடியும். ஆர்ஜன்ரீனாவின் ஜனாதிபதிகள், மந்திரிகள், கவிஞர்கள், நோபல்பரிசு பெற்ற விஞ்ஞானிகள் எல்லா தங்களது இறுதி மூச்சை விட்டபின்பு இங்குதான் நிம்மதியாக உறங்குகிறார்கள். உல்லாசப்பிரயாணிகள் எங்களைப்போல் கூட்டமாக வந்தார்கள். வழிகாட்டிகள் சகிதம் அவர்கள் நிரை நிரையாக அமைந்திருந்தஅந்தச் சமாதிகள் ஊடாக சென்றபோது அங்கு பூனைகள் மிகவும் நிம்மதியாக எவரையும் பொருட்படுத்தாமல் உறக்கத்தில்இருந்தன . சில எழுந்து சோம்பல் முறித்தவையும் முகபாவத்தில் ஏதோ தங்களுக்குச் சொந்தமான இடத்தை யார் இவர்கள் பார்க்க என்பதைப்போல் இருந்ததைப் பார்த்து நான் ‘இறந்தவர்களுக்குத் துணையாக பூனைகள் மட்டுமே’ என்று சொல்லிவாய் மூடுவதன் முன்பு ஒரு இடத்தில் பலர் குடும்பங்களாகக் கூடி மலர்வளையங்களை வைத்தபடி இருந்தார்கள்.

‘இதுதான் ஈவா பிரானது சமாதி இன்னமும் மக்கள் மறக்க முடியாதா பெண் என்றாள்

eva

ஈவா கிராமப்பகுதியில் தந்தையின் பெயர் தெரியாத குழந்தையாகப் பிறந்து ஏழ்மையில் வளர்ந்து நாடக நடிகையாக விரும்பி நகரத்திற்கு வந்தார். ஆர்ஜன்ரீனாவில் ஏற்பட்ட புவி நடுக்கத்தால் பல்லாயிரக்கணக்கில் இறந்தவர்களுக்கு உதவிசெய்வதற்காக ஒழுங்கு செய்யப்பட்ட நிவாரண நிகழ்ச்சியில் ஈவா பெரோனை சந்தித்து பின்பு இருவரும் தொடர்பில் இருந்தனர். பிற்காலத்தில் பெரோன் தொழில் மந்திரியாகப் பதவியேற்று அவரது அரசியல் எதிரிகளின் தூண்டுதலால் கைதுசெய்ப்பட்டபோது பெரோனுக்காக மக்கள் போராட்டம் வெடித்தது. பிரபலமான பாடகி, ரேடியோ அறிவிப்பாளர், சினிமா நடிகை என்ற வகையில் ஆர்ப்பாட்டங்கள் கலாச்சார நிகழ்வுகளில் ஈவாவின் பங்கு பெரிதாக இருந்தது. மக்கள் மத்தியில் பிரபலமான ஈவாவை சிறையில் இருந்து வெளிவந்த பெரோன் மணந்தார்.

1946ல நடந்த தேர்தலில் ஈவா, பெரோனுக்காக தேர்தல் பிரச்சாரம் செய்தார் ஏற்கனவே வானொலி சினிமா எனப் பிரபலமாகஇருந்த ஈவா கணவர் பெரோனின் வெற்றிக்கு மிகவும் முக்கியமாக இருந்தார்.

பெரோனின் அரசாங்கம் இருந்த காலத்தில் ஈவா பெண்கள் சமஉரிமைக்கு பாடுபட்டதுடன் பெண்களுக்காகக் கட்சியை உருவாக்குகிறார். அவரால் உருவாக்கப்பட்ட பவண்டேசேன் மூலம் வைத்தியசாலைகளை உருவாக்கி ஏழைகளுக்கு உதவினார். கர்ப்பப்பையின் கழுத்தில் ஏற்பட்ட புற்றுநோயால் ஈவா 1952 ம் ஆண்டு தனது 33 வயதில் மரணமடைந்தபோது முழு ஆர்ஜன்ரீனாவும் கதறியது. எந்தப் பதவியிலும் இருக்காத போதிலும் நாட்டின் ஆத்மரீதியான தலைமையை இழந்ததாகக் கலங்கியது.

ஈவா இறந்த பின்பு இராணுவம் புரட்சி செய்து ஆட்சியைக் கைப்பற்றியதுடன் ஈவாவினது உடலை இத்தாலிக்குக் கடத்தி அங்கு புகைத்தது. புரட்சிக்கு முன்பாக ஐரோப்பாவிற்கு தப்பியோடிய பெரோன் புதைத்த உடலை 16 வருடங்கள் பின்பாக மீட்டெடுத்த ஸ்பெயினில் தனது வீட்டில் வைத்திருந்தார். 1973 மீண்டும் ஆர்ஜன்ரீனாவில் பெரோன் தலைவராகியது ஈவாவின் உடல் மீண்டும் கொண்டு வந்து இந்த மயானத்தில் புதைக்கப்பட்டது.

ஆர்ஜன்ரீனாவில் ஈவா எந்தக் காலத்திலும் மறக்கப்படாத பெண்மணி எனச் சொல்லப்படுவதை என்னால் அந்த மயானத்தில் பார்க்க முடிந்தது. பல குடும்பங்கள்அமைதியாக மலர்வளையங்களை அங்கு வைத்து விட்டுச் சென்றார்கள் . மற்றைய நாட்டில் தலைவர்கள் இறந்ததும் அவர்களுக்கு மற்றைய தலைவர்கள் வந்து அஞ்சலி செலுத்துவது போன்ற நிகழ்வல்ல இங்கு நடந்தது. மலர் வளையத்தை வைத்தவர் சாதாரண மனிதர்கள்; தங்கள் மரியாதையை எந்த வற்புறுத்தலும் இன்றி செலுத்துகிறார்கள்.

எகிப்தில் நான் பார்த்த பென்சில் போன்ற நீளமான அமைப்புகள் ஒப்லிக்(obelisk) கருங்கல்லில் செதுக்கி எடுத்தவை. எகிப்தில் இருந்ததை ரோமர் பின்பு பிரித்தானியர் மற்றும் அமரிக்கர்கள் எடுத்துச்சென்று தங்கள் ஊர்களில் வைத்துள்ளார்கள். புவனஸ் அயர்சின் மத்தியில் உள்ளது கொங்கிறீட்டாலும் வெண்கற்களாலும் 67.5 மீட்டர் உயரமாக உள்ளது.

புவனஸ் அயர்சின் மெட்டபோலிட்ன் கத்தோலிக்க தேவாலயம் இது பல காரணத்தால் முக்கியமானது. வெளியாலே நின்று பார்த்தால் உயரமான துண்களுடன் இருந்த முன்பகுதி கிரேக்க கட்டிடகலையில் அமைந்துள்ள அமரிக்க நீதிமன்றங்களினது போலிருந்தது. உள்ளே சென்றபோது ஆரஜன்ரீனா பெரு மற்றும் சிலி என்ற மூன்று நாடுகளையும்ஸ்பானிய காலனி ஆதிகத்தில் இருந்து சுதந்திரம் பெறவைத்த சான் மாட்டின் என்ற தேசிய வீரரின் சமாதியும் சிலையும்இடது பக்கத்தில் இருந்தது. அந்தப் பகுதியை இரண்டு இராணுவ வீரர்கள் 24 மணிநேரமும் காவலிருப்பார்கள். அங்கு காவலர்கள் மாறும் நேரத்தில் நாங்கள் போனதால் அந்த சடங்கைப் பார்க்க்கூடியதாக இருந்தது. இராணுவ வீரனது சமாதி ஆலயத்துள் இடம்பெறுவதா என பலர் பிரச்சனை உருவாக்கியதால் சிலையிருக்கும் பகுதி பிரிக்கப்பட்டுள்ளது. ஆனாலும்ஆலயத்தின் வாசலாலே செல்லவேண்டும்

இந்த சேச்சில்தான் பாப்பாண்டவர் பிரான்சிஸ் காடினலாகும்வரை சேவையாற்றினர். இவரது இளமையான தோற்றங்கள் புகைப்படமாக இங்குள்ளன.
பாப்பாண்டவர் பிரான்சிஸ்சைப் பற்றி ஒரு திரைப்படம் பார்த்தேன். அதில் இவர்களது குடும்பம் இத்தாலியில் இருந்து ஆரஜின்ரினாவில் குடியேறியவர்கள் என்பதும் அவரது தாய் மகனை மருத்துவராகக் கற்பிக்க விரும்பிய போது மகனும் சம்மதித்தான். பின்பு குருமடத்துக்கு செல்லும் முடிவைச் சொன்னதும் தாய் ‘ஏன் பொய் சொன்னாய்’ எனக்கேட்டுக் கோபித்தபோது ‘அம்மா நான் மனங்களுக்கு மருத்துவராகப் போகிறேன்’ என்று சமாதானப்படுத்த முயன்றார்.

பாப்பாண்டவர் ஜோன் போல், 33 வருடங்களின் பின் இறந்தபோது வத்திக்கானில் உள்ள இருபிரிவினரில் வலதுசாரிகளால் ஜெர்மன் பெனடிக்ரலஸ் (Ratzinger) ஆதரித்தார்கள். அப்பொழுது சிறுபான்மையான வந்தபோது இடதுசாரிகள் காடினல் பிரான்சிசை முன் தள்ளினார்கள்;. அப்பொழுது நிராகரிக்கப்பட்ட காடினல் பிரான்சிஸ் பிற்காலத்தில் முற்போக்குவாதிகளின் கையோங்கியதால் பாப்பாண்டவரானார்.

ஒவ்வொரு சேச்சுக்கு சென்றால் அங்கு வணங்குவது எனது மனைவியின் வழக்கம். நான் பெரும்பாலான சேச்சுகளின் கட்டிட வேலைப்பாடுகளைப் பார்ப்பதோடு நிறுத்திக்கொண்டு வெளியே வந்துவிடுவேன்.

‘ஏன் இந்த சேக்சில் இவ்வளவு நேரம்? என்ற கேள்விக்கு நான் பதில் சொல்லவில்லை காரணம் அது பெரிய பதிலாக இருக்கும்.ஐரோப்பிய கட்டிடக்கலை ஓவியம் போன்றவற்றின் வரலாறுகளை சேச்சுகளில் மட்டுமே பார்க்க முடியும். அந்தரீதியால் அவைகள் ஒரு அருங்காட்சியகத்திற்கோ படிப்பகத்திற்கோ சமமானவை. தென்னமரிக்காவில் சேச்சுகள் 16 நூற்றாண்டின் பின்பாக கட்டப்பட்டவை என்பதால் கிட்டத்தட்ட மறுமலர்ச்சி காலத்தின் பின்பான ஒரே மாதிரியான கட்டிடக்கலையைக் கொண்டவை. மெற்றப்போலிட்டன் சேர்ச் வித்தியாசமானது.
img_7319மெற்றப்போலிட்டன் சேர்ச்

கத்தோலிக் மதத்திற்கு 7 நூற்றாண்டில் இஸ்லாம் முக்கிய எதிரியாகியது. சிரியா, துருக்கி மற்றும் எகிப்து கிறிஸ்துவ மதத்தின் ஆரம்பவிளை நிலங்கள். இன்னமும் கிறிஸ்துவமதத்தின் பல எழுத்துகளைக் கொண்ட பப்பரஸ் பகுதிகள் எகிப்தில் அகழ்ந்து எடுக்கப்படுகிறது. கிறிஸ்துவம் பின்பு புரட்டஸ்த்தாந்து மதமாகப் பிரிந்தபோது ஐரோப்பாவில் பல நாடுகளில் கத்தோலிக்க மதம் சிறுபான்மையாகியது. இப்பொழுது தென் அமரிக்காவில் பென்ரிக்கோஸ்ட் மற்றும் இயோகாவின்சாட்சிகள் அதிகமான மக்களை மட்டுமல்ல முக்கியமான அரசியல்வாதிகள், பத்திரிகைகள், தொலைக்காட்சிகளை கைப்பற்றி இருப்பதால் கத்தோலிக்க மதம் தன்னை வைத்திருக்கப் போராட வேண்டியுள்ளது.

கம்மியூனிஸ்டுகளின் வீழ்ச்சி தொடங்கிய காலத்தில் போலந்தைச் சேர்ந்த ஜோன் போல் எப்படியாக போலந்து மக்களுக்கும் மற்றைய கமியூனிஸ்ட் அல்லாதவர்களுக்கும் குரலாக இருந்ததுடன் தொடர்ச்சியாக மிகவும் பழமை வாய்ந்த கத்தோலிக்க சமயத்தின் கொள்கைகளின் பிரதிநிதியாக இருந்தாரோ அதற்கு நேர்மாறாக தொழிற்பட்டு கத்தோலிக்க மதத்தின் முற்போக்கு வாதப் பிரதிநிதியாக தொழிற்படவேண்டிய கட்டாயமான பொறுப்பு,பாப்பாண்டவர் பிரான்சிஸ் மேல் சுமத்தப்பட்டுள்ளது.

கற்பத்தடை ,ஆண் பெண் சமத்துவம் மற்றும் திருமணங்களில் சமத்துவம் என்பனவற்றை அங்கீகரித்து மதங்களின் சமத்துவத்தையும் பொருளாதார ஏற்றத்தாழ்வுக்கு எதிராக மதபீடத்தை கொண்டு நடத்துவதன் மூலமே கத்தோலிக்க மதம் சாதாரணமக்களின் வாழ்வில் முக்கியப் பொருளாக இருக்கமுடியும் என உணர்ந்த மகானை வைத்திருந்த கருப்பையானது அந்த மெட்டபோலிட்டன் சேர்ச் என்பதால் அதிக நேரம் அங்கு செலவிட்டேன் என்பது பெரிய பெரிய பதிலாக இருக்கும். எனது மனைவிக்கும் அதைக் கேட்கும் பொறுமை இராது என்பதால் சிரிப்போடு அங்கிருந்து விலகினேன்.

Posted in Uncategorized | 2 பின்னூட்டங்கள்

பொலிவியாவில் சேகுவாரா

gustavo-right-stands-over-ches-corpse

தென்னமரிக்காவில் விடுவிக்க முடியாத விடுகதையாக இரண்டு விடயங்கள் உண்டு.1000 இலாமாக்களில் ஏற்றப்பட்ட தங்கம் கப்பமாக ஸ்பானியரிடம் கொடுக்கப்படவிருந்தது. அக்காலத்தில் வார்த்தையை மீறி இன்கா அரசரைக் கொலை செய்ததால் அந்தத் தங்கம் காட்டுக்குள் மறைக்கபட்டுளளது. அந்த தங்கத்தையே பலர் தென்னமரிக்கா முழுவதும் தேடினார்கள். அதுபோல் பொலிவியாவில் கொலைசெய்யப்பட்ட சேகுவராசின் உடல் புதைக்கப்பட்டிருந்தது என்பது 30 வருடங்களாகவும் புதிராக இருந்தது. அந்த இடத்தைப் பார்க்க விரும்பினாலும் நேரமும் காலமும் இல்லாததால் உலகத்தின் முதலாவது சரித்திர ஆசிரியரான ஹெரிடிற்றசைப்( Herodotus) ) பின்பற்றிய மற்றவர்களிடம் துருவி விடயத்தைப் பெறுவது எனமுடிவு செய்தேன்.

‘ஏற்கனவே வாக்களித்தபடி எனக்கு இப்பொழுது சேகுவாரவின் விடயத்தைத் சொல்லிவிட முடியுமா?’ என ஆய்மாரா பெண் வழிகாட்டியிடம் காலையில் லா பஸ் விமான நிலயத்திற்கு போகும்போது கேட்டேன்.

‘1997ல் வலாகிராண்டே(VALLEGRANDE) விமான நிலய ஓடுபாதையின் அருகே கண்டுபிடித்த பெரிய புதைகுழியில் ஏழு பிரேதங்களில் ஒன்று கைகள் இல்லாமல் இருந்தது. அது எமது மக்களை இராணுவ ஆட்சியில் இருந்து மீட்க வந்த சே என்று சொல்லி விட்டு கண்ணீரைத் துடைத்தாள்.

மக்கள் இப்படியான அனுதாப உணர்வும், மரியாதையையும் அரை நூற்றாண்டுகளின் பின்பு ஒருவர் மேல் வைத்திருப்பது அரிது. தொடர்ச்சியான பரப்புரையால் இரஸ்சியாவில் லெனின் மீதும், சீனாவில் மாவோ மீதும் உருவாக்கலாம். ஆனால் எந்தப் பரப்புரையுமற்று தென்னமரிக்காவில் சேகுவாராவின் மீதான பற்று 60 வருடங்கள் கடந்து இருக்கிறது. சேகுவாராவின் படங்கள், உடைகள் மற்றும் பலவிதமான சுவனியர்கள் விற்கப்படுகின்றன.

கியுபா சென்றபோது ஹவானாவின் மத்தியில் உள்ள சேகுவாராவின் உருவத்தின் முன்பாக தன்னை வைத்து புகைப்படம் எடுக்கும்படி 20 வயது ஆரஜனரீனாப் பெண் கேட்டாள். தென்னமரிக்கா எங்கும் சேகுவாரா புனிதமாக்கப்பட்ட கிறிஸ்தவ குருவாக்க்கப்பட்ட(Saint) நிலைதான் தற்போது உள்ளது.

சேகுவாரா பொலிவியாவில் கொல்லப்பட்ட (La Higuera) என்ற சிறிய கிராமம், தற்பொழுது உலகத்தின் பல திசைகளிலுமிருந்து பலர் யாத்திரை செல்லுமிடமாக மாறியுள்ளது ஒரு நாள் மட்டுமே பொலிவியாவில் நிற்பதால் அங்கு செல்லமுடியாமல் குறைந்தபட்சமாக சேகுவாராவின் நினைவுகள் காவிச் செல்ல நினைத்தேன்.

உலகத்தில் உள்ள இளைஞர்களைக் கவர்ந்த சேகுவாரா என்னையும் கவர்ந்தார். இலங்கையில் அவரது பெயரில் புரட்சியைத் 71ல் ஜேவிபியினர் தொடக்கினார்கள். அக்காலத்தில் அதன் அர்த்தம் புரியவில்லை. தாடி வளர்த்தவர்களை சேகுவாராக்காரர்போல் இருப்பதாக தாய்,தந்தையினர் யாழ்ப்பாணத்தில் பேசியதைக் கேட்டுள்ளேன். 75 ஏப்பிரலில் நான் பேராதெனியா பல்கலைக்கழகம் சென்றபோதே அதன் அர்த்தம் புரிந்தது. 71 ம் ஆண்டு மக்கள் விடுதலை முன்னணியின் புரட்சி முயற்சியில் கைதாகியவர்கள், சிறைகளிலும் பின்பு புனர்வாழ்வு முகாங்களிலுமிருந்து இருந்து வெளியேறிப் படித்து பல்கலைக்கழகம் வந்திருந்தார்கள். அவர்கள் மற்றவர்களால் சேகுவாரக்காரர் என அழைக்கப்பட்டார்கள். பலர் தாடியுடனும் இருந்தனர். என்னுடன் மிருகவைத்தியம் படித்த நெருங்கிய நண்பன் ஜோதிரத்னா அவர்களோடு நெருங்கியிருந்தவன். 87ல் மீண்டும் தொடங்கிய ஆயுத கிளர்ச்சியின்போது இராணுவத்தால் கொலை செய்யப்பட்டான்.

84-87 காலத்தில் இந்தியாவில் நானும் மார்க்சிய புத்தகங்களை அதிகமாகப் படித்ததால் சேகுவாரா மீது ஈர்ப்புக் கூடியது. அதன் முக்கிய காரணம் காஸ்ரோ போன்றவர்கள் தன்நாட்டை விடுவிக்கப் போராடினார்கள் ஆனால் சேகுவாரா உலகம் எங்கும் அடிமைத்தளை நீங்கப் போராடினார்.

2008 ல் இப்படியான உந்தலால் கனடா சென்றபோது அங்கிருந்து கியுபாவுக்கு சென்றேன். ஹவானாவில் இருந்து காரில் சென்று சாந்தா குருஸ் நகரில் உள்ள சேகுவாராவின் அருங்காட்சியகத்தை எனது நண்பர் முருகபூபதியுடன் பார்த்தேன்.

தென்னமரிக்காவில் வறிய நாடு பொலிவியா. அங்கு அரைவாசிக்கு மேற்பட்ட மக்கள் அந்தீய சுதேசி மக்கள். அப்படியான ஒரு நாட்டை நோக்கி தனது புரட்சியை விதைக்கச் சென்றது சரியா, இல்லையா என்பதுடன், மேலும் ஒரு இடத்தில் கொரில்லாத் தாக்குதலை நடத்தும்போது அங்கு ஆதரவு ஏற்படும் என்ற வாதங்களுக்கு அப்பால் தொடர்ச்சியாக என்னைக் கவர்ந்த மனிதராக இருந்தார். இம்முறை பொலிவியாவில் சேகுவாரா இறந்த இடத்திற்குப் போகவிரும்பினாலும் என்னோடு வந்தவர்களையும் ஏற்கனவே நீண்ட பிரயாணமாக படிந்தால் தவிர்த்தேன்.

சேகுவாராவைப்பற்றிய சில விடயங்கள் பலகாலமாக மர்மமாக இருந்தது.
800px-che_guevara_statue லா ஹிக்குரா வில் சே குவாரா

Oct. 8, 1967 ல் லா ஹிக்குரா கிராமத்தில் சே குவாராவை மற்றைய ஆறு பேருடன் பிடித்து கொலை செய்தார்கள். பல சன்னங்களால் துளைக்கப்பட்டபோதும் மரணமடையாத சேகுவாராவை இறுதியில் மிக அருகில் வைத்து சுட்டுக்கொலை செய்து வலாகிராண்டே வைத்தியசாலையில் 24 மணி நேரம் வைத்திருந்தார்கள். கைகளை மட்டும் வெட்டியை விட்டு லா கிராண்டே விமான ஓடுபாதை அருகில் இரவோடு இரவாக புல்டோசரால் புதைகுழியைத் தோண்டி புதைத்துவிட்டு அதன்மேல் ஒரு ரைக்டரை ஓடவிட்டு நிலத்தை சமப்படுத்தினார்கள்.

இந்தப் பகுதியில் கொலையைச் செய்து புதைத்ததை 30 வருடங்கள் பின்பாக ஒத்துக்கொண்டவர் அதில் பங்கு பற்றிய இராணுவ அதிகாரி(Vargas Salinas ). பதவியில் இருந்து இளைப்பாறிய பின்பு உடல்கள் உறவினர்களிடம் சேரவேண்டும் என்பது இவரது நோக்கம். ஆனாலும் இவரால் சரியாகப் புதைத்த இடத்தைக் காட்ட முடியாததால் இவர் தலைமறைவாக வேண்டியிருந்தது.

1967 ஆரஜன்ரீனா, கியுபா மற்றும் பொலிவிய அரசாங்கத்தின் கூட்டு முயற்சியால் அந்த இடம் மிகவும் பிரயத்தனத்தில் கண்டுபிடிக்கப்பட்டது. சேகுவாரா கொலை செயலில் முக்கியமான ஒருவராக அமரிக்கா சி ஐ ஏ ஏஜெண்ட பங்கு பற்றினார். அவர் கியுபாவைச் சேர்ந்தவர் அவரைப் பொறுத்தவரை சேகுவாரவைக் கொல்வதை மட்டுமல்ல, கியுபா அரசாங்கத்தை அழிப்பதைத் தனது இலட்சியமாகக் கொண்டவர். முதலாவதில் வெற்றியடைய செகுவாராவைத் தொடர்ந்து கொங்கோ சென்றார். அப்பொழுது தன்சானியாவுக்கு சேகுவாரா தப்பியதாக சொல்கிறார் இதன் பின்பு பொலிவியாவற்கு சேகுவாராவைத் தொடர்ந்தார். அக்கால இராணுச அரசாங்கம் அவருக்கு ஒத்துழைப்பை வழங்கியது. பல மாதங்கள் பொலிவியாவில் தனது பெயரை மாற்றி தென் பொலிவிய காடுகளில் சஞ்சரித்துள்ளார்.

அவரது பேட்டியை அமரிக்கப் பத்திரிகையில் படித்தேன். பழி வாங்குவது எங்வளவு உந்தலைக் கொண்டது என்பதற்கு உதாரணமாக இருந்தது.

கஸ்ரோவ் விலோடோ (Gustavo Villoldo) சேகுவாரா புதைத்தவன் என்ற தலைப்பை அமரிக்கப் பத்திரிகைத் தலையங்கமாகக் கொண்டு கட்டுரை வெளியிட்டிருந்தது.

சேகுவார கொல்லப்பட்டதும் கியுபாவிற்கு சடலம் வருமென பிடல்காஸ்ரோ காத்திருந்தார். சேகுவாரவைக் கொன்றது பொலிவியா வலதுசாரி இராணுவ அரசாங்கத்திற்கும், அமரிக்காவிற்கும் சாதனையான விடயம். அதைப் பறைசாற்ற உடலை ஹவானாவிற்கு அனுப்புவார்கள் என்பதே காஸ்ரோவின் எதிர்பார்ப்பு.ஆனால் சேகுவாராவிற்கு மரியாதைக்குரிய மரண நிகழ்வு நடக்கக்கூடாது. அத்துடன் இடதுசாரிகளுக்கு சேகுவாராவின் உடலோ,சமாதியோ யாத்திரைத்தலமாக மாறக்கூடாது என்பதை வலோடோவே தீர்மானித்து இரவோடு இரவாகப் புதைத்தார்கள்.

இதை ஏன் கஸ்ரோவ் விலோடோ செய்தான்?

கஸ்ரோவ் விலோடோ தந்தையார் கியுபாவில் அவர்கள் பிடல் காஸ்ரோபோல் ஸ்பானிய பரம்பரையினர். வசதியான நிலச்சுவாந்தார். அமரிக்க கார் கம்பனிக்கிளையை ஹவானாவிலும் நகரத்திலும், வெளியே பெரிய பண்ணையை வைத்திருந்தார். கஸ்ரோவ் விலோடோ சிறுவயதில் மியாமியிலும் பின்பு ஜோர்ஜியாவில் இராணுவப் பாடசாலையில் படித்துவிட்டு ஹவானாவில் தந்தையின் கார் கம்பனியில் 23 வயதில் வேலை செய்கிறார். பணக்கார இளைஞனுக்குரிய பெண்களோடு திரிதல், ஸ்போட்ஸ் கார் ஓட்டம், நீந்துதல் எனச் சகல விடயங்களிலும் ஈடுபடுகிறான்

56ம் ஆண்டு படகில் காஸ்ரோ குழுவினர் வந்து புரட்சிக்கான தயாரிப்புகளைச் செய்து கொண்டிருந்தார். அதன் பகுதியாக 1958 ல் கஸ்ரோவ் விலோடோவின் கார் கம்பனியில் இருந்து 20 கார்களை எடுத்துச் சென்றனர். அத்துடன் பல தடவை தந்தையினதும் பட்டிஸ்டா தலைமை அரசாங்கத்தினதும் உறவையும் மற்றும் அமரிக்காவுடனான தொடர்புகளையும் விசாரண செய்த்தார்கள். புரட்சியாளர்கள் கஸ்ரோவ் விலோடோ தந்தையிடம் அவரது சொத்துகளை தங்களுக்குத் தரும்படி பணித்திருந்தார்கள். இதன் தொடர்பாக கஸ்ரோவ் விலோடோவையும் சகோதரனையும் சிலநாட்கள் சிறை வைத்திருந்னர். இக்காலத்தில் சேகுவாரா இவர்களது வீட்டிற்கு இருமுறை சென்று விலோடோ தந்தையிடம் தற்கொலை, அல்லது எமது துப்பாக்கியால் மரணமா எனத் தேர்ந்தெடுக்கும்படி கூறியிருக்கிறார். இறுதியில் கஸ்ரோவ் விலோடோவின் தந்தை தூக்கமாத்திரையை எடுத்து தற்கொலை செய்திருக்கிறார் .

கஸ்ரோவ் விலோடோ மியாமிக்கு தப்பியோடிய பின்பு, அங்குள்ள காஸ்ரோவுக்கு எதிரானவர்களோடு இணைந்து கியுபாவில் தாக்குதல் நடத்த முயன்றபோது கஸ்ரோவ் விலோடோவைப் மியாமி நகரப்பொலிசால் கைது செய்யப்பட்டிருக்கிறார். அக்காலத்தில் சிஐஏ கஸ்ரோவ் விலோடோவைத் தொடர்பு கொண்டார்கள்.

பே ஒவ் பிக் ( 18 April 1961- Bay of pig ) என்ற கியுபா எதிர்ப் புரட்சியாளர்களது தாக்குதல் மத்திய அமரிக்கநாடுகளான நிகரகுவா, குவாத்தமாலா போன்ற இடங்களில் இருந்து ஒழுங்கமைக்கப்பட்டது அமரிக்காவின் ஆதரவில் முக்கிய விமானியாகச் சென்று கஸ்ரோவ் விலோடோ தப்பிய போதிலும் 1000 மேற்பட்டவர்கள் பிடல் காஸ்ரோவால் கியுபாவில் சிறைப் பிடிக்கப்பட்டார்கள்.

பே ஒவ் பிக் முயற்சி தோற்றபோது இரஸ்சிய – அமரிக்க பிணக்கு உச்சமடைந்து, கியுபாவில் இரஸ்சிய அணுவாயுதங்கள் நகர்த்தப்பட்டு, உலகம் அணுவாயுதப் போரின் விளிம்பில் சென்று வந்ததும் நாம் மறக்கமுடியாது.

இந்த தோல்வியால் மனமுடைந்திருந்த கஸ்ரோவ் விலோடோவை சி ஐ ஏ மீண்டும் தனது முழுநேர அதிகாரியாக உத்தியோகபூர்வமாக சேர்த்துக் கொண்டது.

இதன் பின்பு கியுபாவிற்கும், பிடல் காஸ்ரோக்கு எதிரான பல நடவடிக்கைகளுக்கு கியுபா போய் வந்ததாகவும் மற்றைய லத்தீன் அமரிக்க இடதுசாரி கொரில்லாக்களுக்கு எதிராக இயங்கியதாகவும் சொல்லும் கஸ்ரோவ் விலோடோ, சேகுவாராவுக்கு எதிராக தொடர்ந்து இயங்குகிறார். மூன்று மாதங்கள் ஆப்பிரிக்க கொங்கோவில் சேகுவாராவைக் கொல்ல முனைந்தாலும் அதிஸ்டத்தில் தப்பிவிட்டதாக சொல்கிறார்.

பொலிவியாவுக்கு சென்று அங்கு பலமாதங்கள் சேகுவாரவைத் தேடி அலைவதுடன் அக்கால பொலிவியா ஜனாதிபதியிடம் எப்படியும் பொலிவியாவில் இருந்து சேகுவாரா உயிரோடு தப்பக்கூடாது என உறுதி வாங்குகிறார்

இறுதியில் சேகுவாரா கொலையுடன் பின்பு கியுபாவுக்கெதிரான (October 12, 1971)மற்றொரு ஒரு தாக்குதலுக்கு (the Boca de Sama invasion) தலைமை தங்குகிறார். அதுவும் தோல்வியில் முடிந்தது

1988 ல் கஸ்ரோவ் விலோடோ சீ ஐ ஏயில் இருந்து விலகி மா மரப்பண்ணை வைத்திருந்தார். இவரது விலாசம், தொலைப்பேசி இலக்கம் ஒருவருக்கும் தெரியாது. இன்னமும் மறைந்தே வாழுகிறார்

ஆயுதத்தால் கியுபா அரசை வீழ்த்த முனைந்து தோல்வி கண்ட கஸ்ரோவ் விலோடோ மீண்டும் சளைக்காது பிடல் காஸ்ரோவுக்கு எதிராக சிவில் வழக்கைத் தொடுத்து அதில் வெற்றி பெற்றிருக்கிறார். அவரது சொத்துக்கள் மற்றும் இழப்புக்கள் என்பதற்கு ஈடாக அமரிக்காவிலே வரலாற்றில் அதிக அளவில் நட்டஈட்டுத்தொகையை (1.178 பில்லியன்) பணத்தை கியுபா கொடுக்கவேண்டுமென அமரிக்க நீதிமன்றம் தீர்ப்பு வழங்கியுள்ளது.

கஸ்ரோவ் விலோடோ இருமுறை திருமணம் முடித்து விவாகரத்தில் முடிந்தது. தனது தந்தைக்கு நியாயம் கிடைப்பதற்காக முயற்சித்ததால் தனது குடும்ப வாழ்க்கையில் சீராக நடத்த முடியவில்லை என்கிறார்.

தற்பொழுது பிடல் காஸ்ரோ, சேகுவாரா இல்லை. அமரிக்கா கியுபாவை அங்கீகரித்துள்ளது.
dscn4890
நானும் நண்பர் முருகபூபதியும் ஹவனா கடற்கரையில் குளித்துக் கொண்டிருந்தபோது பொலிசார் அங்கிருந்த உல்லாசப் பிரயாணிகளை எதுவும் கேட்கவில்லை ஆனால் உள்ளுர் மக்களைத் தொடர்ந்து விசாரித்தார்கள். அப்பொழுது பார்க்க எனக்கு விந்தையாக இருந்தது. மியாமியில் இருந்த கியுபா எதிர்புரட்சியாளரது இரண்டு பெரிய இராணுவ நடவடிக்கைகள் இப்படியான விழிப்புணர்வாலே முறியடிக்கப்பட்டது.

கியுபாவில் மக்களது ஆதரவு இன்னமும் அரசாங்கத்திற்கு இருந்தாலும் புரட்சியின்போது உயிர் உடைமைகளை இழந்தவர்கள் மனம் மாறுவதற்கு எவ்வளவு காலம் எடுக்கும்?

Posted in Uncategorized | பின்னூட்டமொன்றை இடுக

தமிழர்களின் எதிரிகள் யார்? ஜூலை 13 வெள்ளிக்கிழமை:

ஜூலை 13 வெள்ளிக்கிழமை:
நினைக்கப்படவேண்டியவர்களின் நினைவு தினம்!
அருமைத்தம்பிமாரும் “My Boys” களும் செலுத்திய நன்றிக்கடன்!?
தமிழர்களின் எதிரிகள் யார்….? உறைபொருளும் மறைபொருளும்!
முருகபூபதி
யேசுநாதர் ஒரு வெள்ளிக்கிழமையன்று 12 பேருடன் (அவருடன் சேர்த்து மொத்தம் 13 பேர்) விருந்துக்குச்சென்றபோதுதான் யூதாஸ் என்பவனால் காட்டிக்கொடுக்கப்பட்டு சிலுவையில் அறையப்பட்டதனால் கிறீஸ்தவர்களில் பலர் 13 ஆம் திகதி வரும் வெள்ளிக்கிழமை தினத்தை கவலையோடுதான் எதிர்நோக்குவார்கள்.
ஐரோப்பிய நாடுகளில் 13 ஆம் திகதி வெள்ளியன்று வந்தால் வேலைக்குச்செல்வதற்கும் சற்று தயங்குவார்களாம்!

அவ்வாறு ஒரு 13 ஆம் திகதியன்று இலங்கையில் அவலச்சம்பவம் ஒன்று நடந்தது. ஆனால், அது ஒரு வியாழக்கிழமை வந்தது.
ஒவ்வொரு வருடமும் ஜூலை மாதம் வரும்போது, எனக்கு மனதில் இனம்புரியாத கலக்கம் வரும். இம்மாதத்தை தமிழில் ஆடி மாதம் என அழைப்பர். அப்பாப்பிள்ளை அமிர்தலிங்கம் அவர்களின் வாழ்வு ஆடி, அடங்கியதும் இம்மாதம் இன்றைய திகதியில்தான். அவருடன் இருந்த பாவத்திற்காக வெற்றிவேல் யோகேஸ்வரன் அவர்களும் அன்று (1989 ஜூலை 13 ஆம் திகதி) உயிரிழந்தார்.மு. சிவசிதம்பரம் சூட்டுக்காயத்துடன் உயிர்தப்பினார்!

1983 இல் ஜூலை மாதம் 22 ஆம் திகதி திருநெல்வேலியில் நடந்த தாக்குதல் சம்பவத்தில் 13 இராணுவத்தினர் கொல்லப்பட்டதன் எதிரொலியாக கொழும்பில் கலவரம் தொடங்கியது.

1999 ஆம் ஆண்டு ஜூலை மாதம் 09 ஆம் திகதியன்றுதான் யாழ்ப்பாணம் நவாலி புனித பேதுருவானர் தேவாலயத்தின் மீதும் தாக்குதல் நடத்தப்பட்டு நூறுக்கும் மேற்பட்டோர் கொல்லப்பட்டனர்.

இவ்வாறு கறுப்பு ஜூலை சம்பவங்கள் பல இலங்கையில் நடந்துள்ளன. இந்தப்பின்னணிகளுடன்தான் எங்கள் தமிழ்த்தலைவர்கள் கொல்லப்பட்ட தினங்களையும் நினைவுகூரவேண்டியிருக்கிறது.

02 செப்டெம்பர் 1985 ஆம் திகதி தமிழர் விடுதலைக்கூட்டணியைச் சேர்ந்த மானிப்பாய் நாடாளுமன்ற உறுப்பினர் வி. தருமலிங்கம், அதே கட்சியைச்சேர்ந்த ஆலாலசுந்தரம் ஆகியோர் சுட்டுக்கொல்லப்பட்டனர்.
05 ஜூலை 1997 ஆம் திகதி தமிழர் விடுதலைக்கூட்டணியைச்சேர்ந்த மூதூர் நாடாளுமன்ற உறுப்பினர் அ. தங்கத்துரை மூதூரில் சுட்டுக்கொல்லப்பட்டார்.

யோகேஸ்வரனின் துணைவியார் சரோஜினி யோகேஸ்வரன் 17 ஆம் திகதி மே மாதம் 1998 ஆம் ஆண்டு யாழ்ப்பாணம் மேயராக பதவியிலிருந்த காலத்திலேயே அவரது இல்லத்தில் சுட்டுக்கொல்லப்பட்டார்.

29 ஜூலை 1999 ஆம் திகதி நீலன் திருச்செல்வம் கொழும்பில் தற்கொலைக்குண்டுதாரியினால் படுகொலை செய்யப்பட்டார்.

05 ஜனவரி 2000 ஆம் திகதி தமிழ்க்காங்கிரஸ் தலைவர் குமார் பொன்னம்பலம் கொழும்பில் சுட்டுக்கொல்லப்பட்டார்.

இங்கு குறிப்பிடப்படும் தமிழ்த்தலைவர்களில் குமார் பொன்னம்பலம் தவிர்த்து ஏனையோரை படுகொலை செய்தவர்கள், சிங்களவரோ சிங்கள இராணுவத்தினரோ அல்ல என்பது ஊர்ஜிதமானது.

குமார் பொன்னம்பலத்தை யார் கொலைசெய்தார்கள்? என்பது இன்றும் மர்மம்தான்!?

இந்தியா இலங்கையின் அண்டை நாடாகவிருந்தமையாலும், “தாய் நாடு சேய்நாடு” மந்திரம் தொடர்ந்தும் உச்சரிக்கப்பட்டுக்கொண்டிருந்தமையாலும், இலங்கையில் இந்தியாவின் தலையீடு இரண்டு நாடுகளும் சுதந்திரம் பெற்ற காலம் முதலே ஆரம்பித்துவிட்டதை அவதானிக்க முடிகிறது.

1972 இலிருந்தே இலங்கையில் இனப்பிரச்சினை சூடுபிடிக்கத்தொடங்கியதும், இந்தியாவின் கரமும் பாக்கு நீரிணையைத்தாண்டி நீளத்தொடங்கியது.
தந்தை செல்வநாயகத்தின் மருமகனான ஏ.ஜே. வில்சன் ஜே.ஆர்.ஜெயவர்தனாவின் நண்பருமாவார். இந்திரா காந்தியினது அழுத்தங்கள் இலங்கையில் தொடர்ந்து நீடிப்பதை விரும்பாத ஜே.ஆர், தனது நண்பரும் அமெரிக்காவில் அரசியல் துறையில் பட்டம் பெற்றவருமான ஏ.ஜே. வில்சனிடம், மாவட்ட அபிவிருத்திச்சபை சட்ட நகல் அறிக்கையைத் தயாரிக்கும் குழுவுக்கு தலைவராக நியமிக்க விரும்பினார். ஆனால், வில்சன், “தயாரிக்கத்தயார், ஆனால் குழுவுக்கு தலைவராக முடியாது” என மறுத்தார். ஓய்வு பெற்ற நீதியரசர் விக்டர் தென்னக்கோனை தலைவராக நியமித்தார் ஜே.ஆர். அந்தக்குழுவின் அறிக்கை ஜே.ஆருக்கு திருப்தி தரவில்லை. மீண்டும் வில்சனை தனியாக அழைத்த ஜே.ஆர்., மற்றும் ஒரு புதிய அறிக்கையை கேட்க, அவரும் தயாரித்தார்.

ஒரு தமிழர் தயாரித்த அறிக்கை என்பதனாலோ என்னவோ, அன்றைய ஜே.ஆரின் அமைச்சரவை அதனை ஏற்க மறுத்தது. எனினும் மாவட்ட அபிவிருத்திச்சபைச்சட்டத்தை, நிறைவேற்று அதிகாரம் கொண்டிருந்த அந்த அதிபர் அமுல்படுத்தி தேர்தலுக்கும் நாள் குறித்தார்.

அதன் பின்னர் வடக்கில் நடந்த தேர்தல் பிரசாரக்கூட்டத்தில் ஜே.ஆரின் ஐக்கிய தேசியக்கட்சியில் இணைந்திருந்த முன்னாள் தமிழ்க்காங்கிரஸ் வட்டுக்கோட்டை நாடாளுமன்ற உறுப்பினர் ஆ. தியாகராஜா தமிழ் இளைஞர்களினால் சுட்டுக்கொல்லப்பட்டார். நாச்சிமார் கோயிலடியில் நான்கு பொலிஸார் சுட்டுக்கொல்லப்பட்டதும், யாழ்ப்பாணம் ரணகளமானது. அதன் பின்னர் நடந்த சம்பவங்கள் யாவும் தெரிந்த செய்திகளே! புதிதாக சொல்வதற்கு எதுவும் இல்லை.
யாழ்ப்பாணத்தில் பொலிஸார் நடத்திய அட்டூழியத்தையடுத்து இலங்கை அரசுடன் தமிழர் விடுதலைக்கூட்டணித்தலைவர்கள் பேச்சுவார்த்தைகள் நடத்தக்கூடாது என்று இளைஞர்கள் அழுத்தமும் அச்சுறுத்தலும் விடுக்கத்தொடங்கினர். அதற்கு அடையாளமாக அரசுடன் இணைந்திருந்த ஆ. தியாகராஜாவை முதல் களப்பலியாக்கியிருந்தனர்.
அதற்கு முன்பு ஶ்ரீமா பண்டாரநாயக்காவின் ஆட்சியின் போது அவருக்கும் அவரது கட்சிக்கும் விசுவாசமாக இருந்த யாழ். மேயர் அல்ஃபிரட் துரையப்பாவை 27 ஜூலை 1975 ஆம் திகதி பொன்னாலை வரதராஜப்பெருமாள் ஆலய முன்றலில் சுட்டுக்கொன்றிருந்தனர்.அவரைச் சுட்டவரான வேலுப்பிள்ளை பிரபாகரனும் 2009 மே மாதம் கொல்லப்பட்டுவிட்டார்.

இன்று ஜூலை மாதம் 13 ஆம் திகதி எழுதப்படும் இந்தப்பதிவில் இடம்பெறும் தமிழினத்தலைவர்களில் வேலுப்பிள்ளை பிரபாகரன் தவிர்ந்து ஏனையோர், ( அல்பிரட் துரையப்பா, ஆ.தியாகராஜா, தங்கத்துரை, தருமலிங்கம், ஆலாலாசுந்தரம், அமிர்தலிங்கம், வெ. யோகேஸ்வரன், நீலன் திருச்செல்வம், சரோஜினி யோகேஸ்வரன்) யாரால் கொலை செய்யப்பட்டார்கள் என்பதற்கு இங்கு ஆதாரங்களை அடுக்கவேண்டிய தேவை இல்லை.

இவர்கள் தவிர்ந்து , இலங்கையிலும் தமிழ்நாட்டிலும் பல தமிழ் இயக்கத்தலைவர்களும் தமிழ் அதிபர்களும் தமிழ் கல்விமான்களும் தமிழ் சமூகப்பணியாளர்களும் கொல்லப்பட்டிருக்கிறார்கள்.
வடபிரதேச கம்யூனிஸ்ட் கட்சி செயலாளர் விஜயானந்தன், நவசமசமாஜக்கட்சியைச் சேர்ந்த அண்ணாமலை, சர்வோதயத்தைச் சேர்ந்த கதிரமலை, யாழ். பல்கலைக்கழக விரிவுரையாளர் ரஜனி , தமிழர் ஆசிரியர் சங்கத்தைச்சேர்ந்த வணசிங்கா, டெலோ ஶ்ரீசபாரத்தினம், புளட் உமா மகேஸ்வரன், வண. பிதா சந்திரா பெர்ணான்டோ, தமிழ் அகதிகள் புனர்வாழ்வுக்கழகத்தின் ஸ்தாபகர் சட்டத்தரணி கே. கந்தசாமி, சென். ஜோன்ஸ் கல்லூரி அதிபர் ஆனந்தராஜா, யாழ். மத்திய கல்லூரி அதிபர், யாழ். அரசாங்க அதிபர் , மட்டக்களப்பு அரசாங்க அதிபர், மாவட்ட அபிவிருத்திச்சபை உறுப்பினர் வேல்முருகு, மகேஸ்வரி வேலாயுதம், லக்‌ஷ்மண் கதிர்காமர், ஜோசப் பரராஜசிங்கம், ரவிராஜ், மகேஸ்வரன், குமாரசாமி விநோதன், கிழக்கு பல்கலைக்கழக துணைவேந்தர் பேராசிரியர் ரவீந்திரநாத் ….. இந்தப்பட்டியல் மேலும் நீளும். இவர்களுடன், 19 ஜூன் 1990 ஆம் திகதி, பத்மநாபா, கிருபாகரன், யோகசங்கரி, திவ்வியநாதன், கமலன், லிங்கன், செல்வராஜா, கோமளராஜா, அன்பு முகுந்தன், இந்திரகுமார், பத்மநாதன், புனிதவதி, புவனேஸ்வரி ஆகியோரும் தமிழ்நாட்டில் கோடம்பாக்கத்தில் சுட்டுக்கொல்லப்பட்டனர்.
இவர்கள் அனைவரும் தமிழ்பேசும் தமிழர்களே! இவர்களை கொன்றவர்கள் சிங்கள பேரினவாதிகளோ, சிங்கள கடும்போக்காளர்களோ, சிங்கள இராணுவத்தினரோ அல்ல என்பது ஊடகவியலாளனாக பயணித்துவரும் எனக்கும், என்னைப்போன்ற ஊடகவியலாளர்களுக்கும் அரசியல் வரலாறு எழுதிவரும் ஆய்வாளர்களுக்கும் நன்கு தெரிந்த சங்கதிதான்.

இதில் தெரியாத சங்கதி ஒன்றும் இருக்கிறது. அதனைச்சொல்வதற்காகத்தான் இதனை இன்று எழுதநேர்ந்தது.

1977 இல் அறுதிப்பெரும்பான்மையுடன் பதவிக்கு வந்த ஜே.ஆர். தலைமையிலான ஆட்சியின்போது தமிழ் மக்களுக்கு ஒரு இன்ப அதிர்ச்சியும் வந்தது. இடதுசாரிகள் அனைவரும் படுதோல்வி கண்டனர். ஶ்ரீமாவின் ஶ்ரீலங்கா சுதந்திரக்கட்சிக்கு எதிர்க்கட்சியாக வரும் சந்தர்ப்பமும் கிட்டவில்லை.
அதிர்ஷ்டம் தமிழர் விடுதலைக்கூட்டணிப்பக்கம் வந்தது. இந்த எதிர்பாராத சந்தர்ப்பம் சும்மா வரவில்லை என்பதை அன்றைய ஜே.ஆரின். ஆட்சியில் இருந்த அவரது கட்சியின் கடும்போக்காளர்களான சிறில் மத்தியூ, நெவில் பெர்ணான்டோ முதலானவர்கள் நன்கறிந்து வைத்திருந்தனர்.

“தமிழீழம் அமைப்பதற்காகவே ஆணை கேட்டு தேர்தலில் போட்டியிடுகிறோம் ” என்றே அமிர்தலிங்கம் மேடைகளில் முழங்கினார். அதற்காக வடபகுதித்தமிழர்களுக்கு உலக அரசியல் வரலாற்றுப்பாடமும் கற்பித்திருந்தார். அயர்லாந்து விடுதலைப்போராளிகள், 1920 ஆம் ஆண்டளவில் நடந்த தேர்தலில் வெற்றிபெற்றதும், நிழல் அரசாங்கம் அமைத்தது போன்று, தாங்களும் தமிழீழ நிழல் அரசாங்கம் அமைக்கமுடியும் என்று நம்பிக்கையூட்டினார். தங்களது தேர்தல் பரப்புரைக்கான அறிக்கையில், தமிழீழ தேசியப்பேரவை – (National Assembly of Tamil Eelam) உருவாகும் என்றும் குறிப்பிட்டிருந்தார்.
———–
அமிர்தலிங்கம், வட்டுக்கோட்டை பண்ணாகத்தில் சாதாரண குடும்பத்தில் 1927 ஆம் ஆண்டு பிறந்தவர். சுழிபுரம் விக்டோரியாக் கல்லூரியிலிருந்து கொழும்பு பல்கலைக்கழகம் சென்று சட்ட பீடத்தில் பயின்று பட்டம் பெற்று சட்டக்கல்லூரியில் இணைந்து சட்டத்தரணியானவர். படிக்கும் காலத்திலேயே சிறந்த பேச்சாற்றல் மிக்கவராகத்திகழ்ந்திருந்தவர். அவரது வாழ்வு தமிழரின் அரசியல் பக்கம் திரும்பியதனால், தந்தை செல்வநாயகம் தொடங்கியிருந்த தமிழரசுக்கட்சியில் சேர்ந்து முதலில் 1952 இல் நடந்த தேர்தலில் வட்டுக்கோட்டை தொகுதியில் போட்டியிட்டு, தோல்வி கண்டிருந்தாலும், அதன்பின்னர் 1956 இல் அதே தொகுதியில் நடந்த மற்றும் ஒரு தேர்தலில் போட்டியிட்டு வென்று நாடாளுமன்றம் சென்றார்.

சிங்கள ஶ்ரீ எதிர்ப்பு போராட்டம், யாழ். கச்சேரி சத்தியாக்கிரகம், காலிமுகத்தில் நாடாளுமன்றத்திற்கு முன்பாக நடந்த அகிம்சைப்போராட்டம் முதலானவற்றிலெல்லாம் பங்குபற்றி பொலிஸாரின் தாக்குதலுக்கும் இலக்காகியிருப்பவர். பனாகொடை இராணுவ முகாமிலும் தடுத்துவைக்கப்பட்டவர். 1972 இல் ஶ்ரீமாவின் ஆட்சிக்காலத்தில் புதிய அரசியலமைப்பை எதிர்த்தமைக்காகவும் கைதாகி தடுத்துவைக்கப்பட்டு, ட்ரயல் அட் பார் நீதிவிசாரணையின் பின்னர் விடுவிக்கப்பட்டார்.
1955 ஆம் ஆண்டு ஜூன் மாதம் 5 ஆம் திகதி பண்டாரநாயக்கா நாடாளுமன்றத்தில் முன்மொழிந்த தனிச்சிங்களச்சட்டத்தை எதிர்த்து அன்றைய தினமே சத்தியாக்கிரகம் செய்து, தலையில் பலத்த அடிவாங்கி இரத்தம் சிந்தச்சிந்த நாடாளுமன்ற அவைக்கு வந்த அமிர்தலிங்கத்தைப்பார்த்து, பிரதமர் பண்டாரநாயக்கா, “விழுப்புண்ணுடன் வரும் வீரரே வருக வருக” என வரவேற்று சிரித்து ஏளனம் செய்தார்.

அவ்வாறெல்லாம் களம்கண்டு வந்திருக்கும் அமிர்தலிங்கம் அவர்களை, மேலும் தீவிர தமிழ் உணர்வு பேசுவதற்கு கால் கோள் இட்டது 1970 இல் நடந்த தேர்தல். வட்டுக்கோட்டை தொகுதியில், கல்லூரி அதிபராகவிருந்த ஆ. தியாகராஜா ( தமிழ்க்காங்கிரஸ்) என்பவரிடம் தோற்றபோது, 1972 இல் அமுலுக்கு வந்த புதிய அரசியலமைப்புச்சட்டம் அமிருக்கு மேலும் உற்சாகத்தை ஊட்டியது.
வட்டுக்கோட்டை தீர்மானத்துடன், 1977 இல் மீண்டும் தேர்தலை அவர் சந்தித்தபோது எதிர்பாராதவிதமாக, அவரது விழுப்புண்ணை 1955 இல் ஏளனம் செய்தவரின் ஶ்ரீல.சு. கட்சியை, 1972 இல் அவரை சிறைக்குள் தள்ளிய அதே கட்சியின் தலைவியை முந்திக்கொண்டு அதிகப்படியான தொகுதிகளுடன் எதிர்க்கட்சித்தலைவரானார்.

இந்தியா – பாகிஸ்தான் ( இந்து – முஸ்லிம்) இனமுறுகள் தோன்றிய காலம் முதல் இந்தியாவில் ஜாஹிர் ஹுசேய்ன், அப்துல் கலாம் ஆகியோர் ஜனாதிபதிகளாக வந்துள்ளனர்.
ஆனால், இலங்கையில் சபாநாயகராக வரும் தகுதிகூட இன்றளவும் தமிழர்களுக்கோ, முஸ்லிம்களுக்கோ கிடைக்கவில்லை. பாக்கீர் மாக்காருக்கு அந்தப்பதவி சிறிது காலத்திற்கே கிடைத்தது. அதனையும் பொறுத்துக்கொள்ள முடியாத சிங்கள கடும்போக்காளர்களின் அழுத்தத்தினால், அவரும் பதவி இறக்கப்பட்டு அமைச்சரவை அதிகாரம் அற்ற அமைச்சராக வாழ்ந்து மறைந்தார்.
இந்தப்பின்னணிகளுடன்தான் அமிர்தலிங்கம் அன்று ஏற்றுக்கொண்ட எதிர்க்கட்சி தலைவர் பதவியையும் அவதானிக்கவேண்டியிருக்கிறது.

அவருக்கு அந்தப்பதவி கிடைத்தபோது கொழும்பில் வெளியான தினபதி பத்திரிகை ( ஆசிரியர் எஸ்.டி. சிவநாயகம்) ஒரு செய்தியை இவ்வாறு வெளியிட்டது: “தமிழ் ஈழம் கேட்ட அமிர், அரசின் வீடும் காரும் ஏற்பாரா!?”

இந்தத்தலைப்பின் இருமருங்கும் வீடும் – காரும் படங்களையும் பதிவுசெய்து அவரை ஏளனப்படுத்தியது அந்த தமிழ்ப்பத்திரிகை!
ஜே.ஆர். – வில்சன் எண்ணத்தில் உருவான மாவட்ட அபிவிருத்திச்சபைத்தேர்தலின் போது யாழ்ப்பாணத்தில் தோன்றிய அசாதாரண சூழ்நிலைகளையடுத்து, அந்தப்பிரசேத்தை அடக்கி ஆள்வதற்காக, தனது மருமகனான பிரகேடியர் திஸ்ஸ வீரதுங்காவை சர்வ அதிகாரமும் கொண்ட தளபதியாக நியமித்து யாழ்ப்பாணத்திற்கு அனுப்பினார் ஜே.ஆர்.
ஒருபுறம் நிறைவேற்று அதிகாரம் கொண்ட ஜனாதிபதி – மறுபுறம் யாழ்ப்பாணத்தை தனது கட்டுப்பாட்டுக்குள் கொண்டுவருவதற்கு எதனையும் செய்யத் தயாராகியிருக்கும் அவருடை மருமகன். இவற்றுக்கிடையே ஆயுதம் ஏந்திய தமிழ் இளைஞர்கள். அடிக்கடி கொழும்பிலிருந்து ஏளனம் செய்யும் தமிழ் ஊடகங்கள் ( தினபதி – சிந்தாமணி) இவ்வாறு பல முனையிலிருந்தும் அவரைநோக்கி அம்புகள் பாய்ந்தன.

இதுஇவ்விதமிருக்க, 1981 ஜூலை மாதம் 23 ஆம் 24 ஆம் திகதிகளில் நாடாளுமன்றில் எதிர்க்கட்சித்தலைவர் அமிர்தலிங்கத்திற்கு எதிரான நம்பிக்கையில்லாத் தீர்மானத்தில் கடும்போக்காளர்கள் சிலர் கடுமையான விமர்சனங்களை வைத்தனர்.

அவரை காலிமுகத்தில் கழுவிலேற்றி தண்டனை வழங்கவேண்டும் என்றும் உரத்துக்கத்தினர். கூக்குரல் எழுப்பினர்.

அந்த விவாதம் வந்தபோது அமிர்தலிங்கம் பேசுவதற்கும் சந்தர்ப்பம் தரப்படவில்லை. ஆளும் கட்சியினரின் 121 வாக்குகளை மாத்திரம் அந்தத்தீர்மானத்திற்கு ஆதரவானது என்று ஏற்று ஹன்சார்ட் பதிவுசெய்துகொண்டது. ஆனால், அந்தத்தீர்மானத்தை முன்மொழிந்த கடும்போக்காளர் நெவில் பெர்ணான்டோவின் எம்.பி. பதவியை ஜே.ஆர். தனது அதிகாரத்தினால் பறித்தார்.
பாலுக்கும் காவல், பூனைக்கும் தோழன் – தொட்டிலையும் ஆட்டி பிள்ளையையும் கிள்ளிவிடுதல் முதலான முன்னோர் மொழிகள் இச்சந்தர்ப்பங்களில்தான் எமது நினைவுகளுக்கு வருகின்றன.
இவ்வாறு ஒரு நம்பிக்கையில்லாத் தீர்மானம் வரவிருக்கும் தகவலைத்தெரிந்துகொண்ட பிரதமர் பிரேமதாச அன்றைய தினம் ஒரு வெளியூர் நிகழ்ச்சியை ஒழுங்குசெய்துகொண்டு மறைந்துவிட்டார்.
அந்த விவாதத்தில் எவரும் சுதந்திரமாகப்பேசமுடியும் என்ற அனுமதியை ஆளும்கட்சியின் கூட்டத்தில் முடிவெடுத்த பின்னரே கடும்போக்காளர் நெவில் பெர்ணான்டோ அன்று வரம்பு மீறிப்பேசினார்.

அந்த வரம்பு மீறலிலும் அவர் சொன்ன கருத்து இங்கு முக்கியமானது.

” தனது வாழ்நாள் முழுவதும் பிரிட்டிஷாரை எதிர்த்து, வெள்ளையனே வெளியேறு இயக்கத்தை நடத்திய மகாத்மா காந்தியை எந்த ஒரு பிரிட்டிஷ் பிரஜையோ எந்தவொரு வெள்ளை இனத்தவரோ சுட்டுக்கொல்லவில்லை. காந்தி நேசித்த தேசத்தில் அவரது மதத்தில் பிறந்த ஒருவனே அவரைச் சுட்டுக்கொன்றான். இவ்வாறு தெரிவித்தவர் ஆளுநராக இருந்த மவுண்ட் பேர்ட்டன். இதனைத்தான் எதிர்க்கட்சித்தலைவர் அமிர்தலிங்கத்திற்கும் சொல்லி வைக்கின்றேன். நீங்கள் வளர்த்த கடாக்கள் உங்கள் மார்பில் பாயும் காலம் வரலாம் என்று எச்சரிக்கின்றேன்”
——-
“ஒவ்வொரு வருடமும் ஜூலை மாதம் வரும்போது, மனதில் இனம்புரியாத கலக்கம் வரும் ” என்று இந்தப்பதிவில் நான் எழுதியிருந்தமைக்கான காரணத்திற்குரிய பதிலும் இந்தப்பதிவிலேயே இடம்பெற்றுள்ளதை அவதானிக்கலாம்.

அமிர்தலிங்கமும் யோகேஸ்வரனும் 1989 ஆம் ஆண்டு ஜூலை மாதம் 13 ஆம் திகதி மாலை வேளையில் கொழும்பில் சுட்டுக்கொல்லப்பட்டதன் பின்னணியில் உறைபொருளாகவும் மறைபொருளாகவும் பல கதைகள் இருக்கின்றன.

இதுபற்றி புலனாய்வு செய்வதற்கு இன்று எவரும் இல்லை. சம்பந்தப்பட்ட பலரும் பரலோகம் சென்றுவிட்டனர். முக்கியமாக விடுதலைப்புலிகளின் தலைவர், ஆலோசகர், யோகி, மகேந்தரராஜா என்ற மாத்தையா, இவரது வலதுகரமாக விளங்கிய வடமராட்சி அரசியல் துறைப்பொறுப்பாளர் விசு எனப்படும் இராசையா அரவிந்தராசா, மற்றும் அலோசியஸ், சிவகுமார் மற்றும் அன்றைய ஜனாதிபதி பிரேமதாச, பாதுகாப்பு அமைச்சர் ரஞ்சன் விஜேரத்தின ஆகியோர் மேல் உலகத்தில் அமிர்தலிங்கத்துடனும் யோகேஸ்வரனுடனும் உரையாடுவதற்கு சந்தர்ப்பம் கிடைத்தால் எப்படி இருக்கும் என்று கற்பனை செய்துபார்க்கலாம்.

1972 ஆம் ஆண்டு முதல் 1987 ஆம் ஆண்டுவரையில் இலங்கை அரசியலில் நேர்ந்த மாற்றங்களை ஒரு ஊடகவியலாளனாக அருகிலிருந்து அவதானித்துவிட்டு, புலம்பெயர்ந்துவந்த பின்னரும் அந்த பழக்கதோஷத்தினால் தொடர்ந்தும் அவதானித்துவருகின்றேன்.

அமிர்தலிங்கம் அவர்கள் சார்ந்திருந்த அரசியலுடன் உடன்பாடுகொள்ளமுடியாத மாற்றுச்சிந்தனையாளர்களதும் அபிமானத்திற்குரியவராகவே அவர் திகழ்ந்தார். சிறந்த நாடாளுமன்ற ஜனநாயகவாதியாகவும் செயல்பட்டவர்.

மாறி மாறி பதவிக்கு வந்த இலங்கை அரசுகளின் ஆத்திரமூட்டும் செயல்களை அண்டை நாடான இந்தியாவிடம் எடுத்துச்சொல்லி, இந்தியாவின் ஆதரவுடன் ஈழத்தமிழ் மக்களுக்கு ஒரு அரசியல் தீர்வைப்பெற்றுக்கொடுப்பதற்கு தன்னாளியன்ற அனைத்துவழிகளிலும் ( கடும்போக்காளரின் விமர்சனங்களுக்கும் ஆயுதம் ஏந்திய தமிழ் இயக்கங்களின் அழுத்தங்கள் அச்சுறுத்தல்களுக்கும் மத்தியில் ) போராடினார்.

அவர் தமிழர்களுக்காக மாத்திரம் குரல் எழுப்பவில்லை. சிங்களவர்கள், முஸ்லிம்களுக்காகவும் நாடாளுமன்றில் பேசியவர் என்பதற்கு ஆதாரமான பல தகவல்களை நாடாளுமன்ற பதிவேடுகளில் பார்க்கமுடியும்.

சிங்கள ஊடகவியலாளர்களின் உரிமைக்காகவும் துணிந்து குரல்கொடுத்திருக்கிறார். அது பற்றியெல்லாம் இங்கு விரிவஞ்சி தவிர்க்கின்றேன்.

ஒரு வரவு -செலவு திட்ட விவாதத்தின்போது அவர் ஆற்றிய ஊரையை நாடாளுமன்ற பார்வையாளர் (களரி) பிரிவிலிருந்து அவதானித்துக்கொண்டிருந்த, அன்றைய இராஜாங்க அமைச்சர் ஆனந்த திஸ்ஸ டீ அல்விஸ்ஸின் மனைவியார், வீடு சென்று அமிர்தலிங்கத்தை விதந்து பாராட்டி விரிவான கடிதம் எழுதி அனுப்பி வாழ்த்துத் தெரிவித்திருந்தார்.

தமிழ் அரசியல் தலைவர்களில் இராசதுரைக்கு அடுத்ததாக நான் பல தடவைகள் சந்தித்துப்பேசியிருப்பவர் அமிர்தலிங்கமாகத்தான் இருப்பார். இராசதுரைக்கு எதிராக காசி. ஆனந்தனை மட்டக்களப்பு தேர்தலில் நிறுத்தியது, ஆலாலசுந்தரத்தை யாழ்ப்பாணம் பல நோக்கு கூட்டுறவுச்சங்க ஊழல் குற்றச்சாட்டுக்களிலிருந்து காப்பாற்ற முனைந்தது போன்ற ஒரு சில விடயங்களில் அவரிடத்தில் எனக்கு ஏமாற்றங்கள் இருந்தபோதிலும், மேற்கிலங்கையில் எங்கள் ஊரும் 1981 இல் இனவாத சக்திகளினால் தாக்கப்பட்டபோது எதிர்க்கட்சித்தலைவராக இருந்த அவரிடம்தான் ஓடிச்சென்று முறையிட்டேன். அந்தவேளையிலும் அவர் அருகில் இருந்தவர்தான் யோகேஸ்வரன். அமிர் அண்ணன், எமக்காகவும் நாடாளுமன்றில் குரல் எழுப்பினார்.
1983 மார்ச் மாதம் எமது இலங்கை முற்போக்கு எழுத்தாளர் சங்கம் கொழும்பில் நடத்திய பாரதி நூற்றாண்டு விழாவிலும் உரையாற்றி கண்காட்சியையும் பார்வையிட்டார். பாரதியின் ” கேட்டிருப்பாய் காற்றே…” என்ற கவிதை வரிகளை தலைப்பாகக்கொண்டு நீண்டதொரு சிறப்பான உரையை பம்பலப்பிட்டி கதிரேசன் மண்டபத்தில் நிகழ்த்தினார். அதுவே அவர் இலங்கையில் நிகழ்த்திய இறுதியான இலக்கிய உரை!

1983 வன்செயல்களையடுத்து தமிழகத்தில் தஞ்சமடைந்து தமிழக அரசின் சட்டசபை உறுப்பினர்கள் தங்கும் விடுதியில் அவர் குடும்பத்தினருடன் வாழ்ந்தபோது, ஏப்ரில் மாதம் நண்பரும் எழுத்தாளருமான காவலூர் ஜெகநாதனுடன் சென்று பார்த்துப்பேசியிருக்கின்றேன். அவர் தமிழகத்திலிருந்து அவுஸ்திரேலியா உட்பட ஐரோப்பிய நாடுகளுக்கெல்லாம் பயணம் மேற்கொண்டு ஈழத்தமிழர்களுக்காக ஆதரவு திரட்டினார்.

அவுஸ்திரேலியாவுக்கு அவர் வந்து மெல்பன் வை. டபிள்யூ. சீ. ஏ. மண்டபத்தில் பேராசிரியர் இலியேஸர் தலைமையில் உரையாற்றியவேளையில் அந்த மண்டபத்திற்கு வெளியே இங்கிருக்கும் சிங்கள கடும்போக்காளர்கள் அவருக்கு எதிராக ஆர்ப்பாட்டம் செய்தனர்.

அச்சமயத்திலும், அவர், வெளியே நின்று ஆர்ப்பாட்டம் செய்யும் “சிங்களச் சகோதரர்கள்” என்றுதான் கண்ணியமாக விளித்துப்பேசினார்.

அதே மண்டபத்தில்தான் அவருக்கான இரங்கல் கூட்டத்தையும் 1989 ஜூலை மாதம் இங்குள்ள இலங்கைத்தமிழ்ச்சங்கம் நடத்தியது. ஆனால், அது கண்டனக்கூட்டமல்ல. வெறும் அஞ்சலிக்கூட்டம்தான். “பெரிய கம்பனியின்” அழுத்தங்களும் அதற்குக்காரணம்!

அமிர்தலிங்கம் மறைந்து சில வருடங்களின் பின்னர், அவுஸ்திரேலியா சிட்னிக்கு திருமதி மங்கையற்கரசி அமிர்தலிங்கம் வருகை தந்தார். 2001 ஆம் ஆண்டென நினைக்கின்றேன்.
சிட்னியில் வதியும் அன்பர் பட்டயக்கணக்காளர் திரு. துரைசிங்கம் ஊடாக தொடர்புகொண்டு, மெல்பனில் அமிர்தலிங்கம் நிகழ்த்திய உரையின் காணொளித்தொகுப்பை பெற்றார்.
அதன் பிரதியை அமிர்தலிங்கத்தின் நண்பரும் மெல்பனில் சட்டத்தரணியாக நீண்ட காலம் வதிபவருமான அன்பர் செல்வத்துரை ரவீந்திரன் அதனை பாதுகாப்பாக வைத்திருந்து சேர்ப்பித்ததுடன், திருமதி மங்கையற்கரசி அமிர்தலிங்கத்துடனும் உரையாடினார்.

அமிர்தலிங்கம் நினைவு அறக்கட்டளை 26 ஓகஸ்ட் 2002 இல் வரலாற்றின் மனிதன் என்ற ஆவணத்தை வெளியிட்டுள்ளது. அதனை பத்திரிகையாளர் சு. மகாலிங்க சிவம் (மாலி) டொக்டர் பாஞ். இராமலிங்கம் ஆகியோர் தொகுத்துள்ளனர். இந்திரா காந்தி முதல் பலரும் அமிர் பற்றிய தமது எண்ணங்களை பகிர்ந்துள்ளனர். மு. நித்தியானந்தன், சு. மகாலிங்க சிவம் (மாலி) டொக்டர் பாஞ். இராமலிங்கம் மற்றும் கே. கிருஷ்ணராஜாவும் இணைந்து மற்றும் ஒரு ஆவணத்தை அமிர்தலிங்கம்: ஒளியில் எழுதுதல் என்ற பெயரில் பல அரிய அபூர்வமான ஒளிப்படங்களை தொகுத்து வெளியிட்டுள்ளனர்.
வரலாற்றில் மனிதன் என்ற நூலில் “கேட்டிருப்பாய் காற்றே…” என்ற தலைப்பில் அமிர் அவர்களின் நினைவுகளை நானும் பகிர்ந்திருக்கின்றேன்.

அமிர்தலிங்கம் – யோகேஸ்வரன் ஆகியோர் அன்றைய தினம் (13-07- 1989) வாயிலில் பாதுகாப்பு கடமைக்கு நின்ற ஊழியரின் முன்னெச்சரிக்கையை அலட்சியம் செய்தமையும் அந்த அவலத்திற்கு காரணம் என்று கருதினாலும், அவர்களின் விதி காலனை அவர்களிடம் நெருங்கிவரச்செய்துவிட்டது எனக்கூறி, விதியின் மீது நாம் எளிதாக பழியை சுமத்திவிடமுடியும்!
அவர்களை மேல் உலகம் அனுப்பியவர்களின் இயக்கம் ” தாங்கள் அதைச்செய்யவில்லை” என்றே தொடர்ச்சியாக வாதிட்டு வந்தது.
அமிர்தலிங்கம் அந்த இயக்கத்தலைவரை “தம்பி” என்றும் இயக்கத்தவரை “தம்பிமார்” என்றுமே அழைத்து வந்தவர்.
இந்தியாவின் தலையீட்டை நிராகரிப்பதற்காகவும் இந்தியப்படையை வெளியேற்றுவதற்காகவும் அதிபர் பிரேமதாசா, அந்த இயக்கத்தவரை, ” My Boys” என்றே அழைத்து, தலைநகரில், ஹில்டன் ஹோட்டலில் தங்கவைத்து உபசரித்தார்.
அருமைத்தம்பிமாரும் My Boys களும் இறுதியில் அவர்களுக்கு என்ன செய்தார்கள்!? என்பதை வரலாற்று ஏடுகள் சொல்லிக்கொண்டே இருக்கின்றன.
—0—

Posted in Uncategorized | 2 பின்னூட்டங்கள்

தமிழ்-முஸ்லிம் சமூகத்தவரிடையே நல்லிணக்கத்திற்கான வகிபாகம்:

எழுத்தாளர்களின் பங்களிப்பும் பணிகளும்
கலாநிதி அமீர் அலி
( பொருளியல்துறை – மேர்டொக் பல்கலைக்கழகம், மேற்கு அவுஸ்திரேலியா)
(அவுஸ்திரேலியத் தமிழ் இலக்கிய கலைச்சங்கத்தின் ஏற்பாட்டில் மெல்பனில் நடைபெற்ற நிகழ்வில் சமர்ப்பிக்கப்பட்ட உரை)

இத்தலைப்பிலே ஒரு பெரும் சிக்கலுண்டு. அதனைத் தெளிவுபடுத்துதல் முதலில் அவசியம். தமிழ் என்பது ஒரு மொழியின் பெயர். முஸ்லிம் என்பது ஒரு மதத்தவரின் பெயர். தமிழைத் தாய்மொழியாகக் கொண்டவர்கள் அனைவரும் மொழிவாரியாக நோக்கின் தமிழரே. எனவே தமிழரென்ற பெயரை மொழிவாரியாக மட்டும் உபயோகப்படுத்தினால் தமிழைத் தாய் மொழியாகக் கொண்ட முஸ்லிம்கள் மட்டுமல்ல அம்மொழியைத் தாய்மொழியாகக்கொண்ட அனைவருமே தமிழராகின்றனர். அதேபோன்று இஸ்லாத்தைப் பின்பற்றும் எவ்வினத்தவராயினும் அவர்கள் முஸ்லிம்களே. ஆகவே, தமிழரென்பது எவ்வாறு ஒரு தனிப்பட்ட இனத்தவருக்குமட்டும் சொந்தமான பெயராக இருக்க முடியாதோ அதேபோன்று முஸ்லிம் என்பதும் ஒரு தனிப்பட்ட இனத்தவரின் பெயராக இருக்க முடியாது.

இதனைத் தெளிவாகப் புரிந்துகொண்டவர்கள் தமிழ்நாட்டு முஸ்லிம்கள். ஆகவேதான் அவர்கள் தங்களைத் தமிழரென்று மனங்கூசாமல் அழைக்கின்றனர். அத்துடன் நின்றுவிடாமல் இன்னுமொரு படியேறி தாம் திராவிட முஸ்லிம்கள் என்றும் கூறிக்கொள்கின்றனர். எனவே அவர்கள் இனத்தால் திராவிடர், மொழியால் தமிழர், மதத்தால் முஸ்லிம்கள். இதனாலேதான் ஒரு முறை அண்ணாத்துரை அவர்கள் தமிழக முஸ்லிம்களை “காலணாக்கள்” என வருணித்தார். காலணா இன்றி முழு அணா எவ்வாறு உருவாக முடியாதோ அதேபோன்று முஸ்லிம்கள் இல்லாமல் தமிழகம் இயங்கமுடியாதென்பதை அவருடைய புலமைப் பாணியிலே சுட்டிக்காட்டினார்.

இதனோடு ஒப்பிடுகையில் ஏன் தமிழையே தாய்மொழியாகக் கொண்ட இலங்கைவாழ் முஸ்லிம்கள் தம்மைத் தமிழரென இனங்காணத் தயங்குகின்றனர்? அதேவேளை ஒரு திராவிடரோ சிங்களவரோ சீனரோ இஸ்லாத்தைத் தழுவிவிட்டால், அவர் தன்னை முஸ்லிமென்று அழைப்பதில் எந்தத் தயக்கமும் காட்டுவதில்லை. இலங்கையைப் பொறுத்தவரை இச்சிக்கல் ஏன் தெளிவடையாமல் ஒரு தீராத பிரச்சினையாகவும் நல்லிணக்கத்தைக் குலைப்பதொன்றாகவும் தமிழ்மொழியைத் தாய்மொழியகக் கொண்டவரிடையே இன்றுவரை நிலைத்திருக்கின்றது?

தமிழ்ப் பேசும் மக்கள் என்ற போர்வைக்குள் முஸ்லிம்களை உள்ளடக்கியமை ஓர் அரசியல் உபாயமேயன்றி அடிப்படைப் பிரச்சினையைத் தீர்க்கும் ஒரு வழியல்ல. முஸ்லிம்களின் தயக்கத்துக்குரிய காரணங்களை ஆராய்ந்தபின்னர் எழுத்தாளர்களின் பங்களிப்பையும் பணிகளையும்பற்றி விபரிக்கலாம்.
அதற்கு முன்னர், இத்தலைப்புக்குள் நல்லிணக்கம் என்ற ஒரு வார்த்தையும் இருக்கின்றது. இந்த நல்லிணக்கம் தமிழுக்கும் முஸ்லிம்களுக்குமிடையிலா தமிழரென்ற இனத்துக்கும் முஸ்லிம்களுக்குமிடையிலா என்பதை ஆராயின் தமிழுக்கும் முஸ்லிம்களுக்குமிடையில் நல்லிணக்கம் அன்றுமிருந்தது, இன்றுமிருக்கிறது, இன்னுமிருக்கும்.
ஆனால், இந்த நல்லிணக்கம் எந்த அளவுக்கு ஆழமானது என்பதிலும் ஒரு தெளிவில்லாமல் இருக்கிறது. இன்று இலங்கையின் வடக்கிலும் கிழக்கிலும் மட்டுமின்றி சிங்களப் பகுதிகளுக்குள் வாழும் முஸ்லிம்களும் தமிழையே தாய்மொழியாகக் கொண்டுள்ளமையையும், அம்முஸ்லிம்களின் மத்தியிலிருந்து அற்புதமான பல தமிழிலக்கியப் படைப்புகள் ஆண்டுதோறும் வெளிவந்து கொண்டிருப்பதையும், மேலும் அவர்களின் மார்க்கச் சொற்பொழிவுகளெல்லாம் தமிழ் மொழியிலேயே பள்ளிவாசல்களில் நடைபெறுகின்றன என்பதையும் நோக்குகையில் தமிழுக்கும் முஸ்லிம்களுக்கும் இடையேயுள்ள நல்லிணக்கம் காலத்தையும் வென்றதொன்று என்பதை மறுக்க முடியாது.
ஒன்பது மாகாணங்களில் தமிழ் வளர்ப்போர்

1970 களில் கல்வி மந்திரியாக இருந்த பதியுத்தீன் மஹ்மூத் அவர்கள் மட்டக்களப்பில் ஒரு பொது மேடையிலே உரையாற்றியபோது அங்கு குழுமியிருந்த இந்து, கிறிஸ்தவத் தமிழர்களை நோக்கி, “நீங்கள் இரண்டு மாகாணங்களில் தமிழை வளர்க்கிறீர்கள், நாங்களோ ஒன்பது மாகாணங்களிலும் வளர்க்கிறோம்” என்று பெருமையுடன் பேசியதை நான் கேட்டேன். அதுமட்டுமன்றி, இன்றும்கூட ஒரு தனிச் சிங்களக் கிராமத்திலே ஒரு தமிழ்ப் பத்திரிகையையோ புத்தகத்தையோ பலரும் கேட்கும்படியாக ஒருவர் குரலெழுப்பி வாசிப்பாராயின் அவர் ஒரு முஸ்லிமாகத்தான் இருப்பார். இவ்வாறு தமிழ் மொழியுடன் இரண்டறக் கலந்து வாழும் இம்முஸ்லிம்கள் ஏன் தம்மை மொழிவாரியாகவேனும் தமிழரென அழைப்பதற்குத் தயங்குகின்றனர்? இது ஒரு புதிராகத் தோன்றவில்லையா?

இந்தப் புதிருக்கு விடை காணவேண்டுமானால் தமிழுக்கு முஸ்லிம்களிடையே என்ன அந்தஸ்து நிலவுகின்றதென்பதை முதலில் விளங்கவேண்டும். இலங்கைக்குள் இஸ்லாம் புகுந்த நாள் தொடக்கம் இன்றுவரை அரபு மொழியே இஸ்லாத்தின் மொழி. ஆதலால் அந்த மொழியின் ஸ்தானத்தில் வேறெந்த மொழியையும் உயர்த்திவைக்க முடியாதென்ற ஒரு கொள்கையை பரம்பரை பரம்பரையாக முஸ்லிம் மதத் தலைவர்கள் போதித்து வந்துள்ளனர். இதனாலேதான் ஆரம்பத்தில் இந்தியாவிலிருந்து வெளிவந்த எத்தனையோ இஸ்லாமியத் தமிழ் நூல்கள் அரபுத்தமிழ் என்ற ஒரு புதிய லிபியில் எழுதப்பட்டன. அது எழுத்துவடிவில் அரபி, ஓசைவடிவில் தமிழ். இன்று அந்த லிபி வழக்கிலில்லை. என்றாலும்கூட மதத்தலைவர்களின் தவறான ஒரு போதனையால் தமிழரென்ற இனத்துக்குள்ள தமிழ்ப்பற்று தமிழைத் தாய்மொழியாகக் கொண்ட முஸ்லிம்களுக்கு இல்லையென்றே கூறுவேன்.

இதனாலேதான் 1950களில் மொழிப் பிரச்சினை தலைதூக்கியபோது முஸ்லிம் தலைவர்கள் எந்தத் தயக்கமுமின்றிச் சிங்களத்தை ஆதரித்தனர். சிங்கள ஸ்ரீ எதிர்ப்புப் போராட்டம் ஆரம்பமாகியபோது ஓரு முஸ்லிம் பாராளுமன்றப் பிரதிநிதி அரபியிலே அந்த எழுத்தை எழுதி மோட்டார் வாகனங்களில் ஒட்டுமாறு தம் முஸ்லிம் ஆதரவாளர்களைத் தூண்டினார். முஸ்லிம் வைதீக மதவாதிகளைப் பொறுத்தவரை தமிழோ சிங்களமோ ஆங்கிலமோ, அரபி தவிர்ந்த வேறெந்த மொழியோ, அவையெல்லாம் நிச்சயமற்ற இந்த உலக வாழ்வுக்கு மட்டுமே வேண்டியவை. அரபு மொழி மட்டுமே இம்மைக்கும் மறுமைக்கும் வழிகாட்டும் ஒரு மொழி என்ற கொள்கை இன்றும் பரவலாக நிலைத்திருப்பதால், தமிழை முஸ்லிம்கள் தாய்மொழியாகக் கொண்டிருந்தபோதும்கூட அவர்களது தமிழ் மொழிப்பற்று ஆழமானதொன்றல்ல என்பதே எனது வாதம். முஸ்லிம்கள் அரபு மொழியையே கற்கவேண்டும், பேசவேண்டும், எழுதவேண்டும் என்ற பிரச்சாரம் 1980களுக்குப்பின் வைதீகவாதிகளால் பல நாடுகளில் முடுக்கிவிடப்பட்டுள்ளதை இச்சந்தர்ப்பத்தில் மறத்தலாகாது.
எனவே, மொழிவாரியாக நோக்கினும் இனவாரியாக நோக்கினும் நல்லிணக்கம் என்பது தமிழரென்ற ஒரு தனி இனத்துக்கும் தமிழ் மொழியைத் தாய்மொழியாகக் கொண்ட முஸ்லிம்களுக்குமிடையே ஒரு பிரச்சினையாக இலங்கையில் தோற்றமெடுத்துள்ளதில் ஆச்சரியமில்லை. இது ஒரு கசப்பான உண்மையென்பதை யாரும் மறுக்கமுடியாது.

இது தொடர்பாக இன்னுமொரு கேள்வியையும் முன்னிலைப்படுத்த வேண்டியுள்ளது. ஆயிரம் ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக சிங்களவரும், தமிழரும், முஸ்லிம்களும் மிகநெருக்கமாகவும் பரஸ்பர நல்லிணக்கத்துடனும் வாழ்ந்துவந்த இலங்கையில் எப்போதிருந்து அந்தப் பரஸ்பரச் சூழல் மாறத்தொடங்கியது? குறிப்பாக தமிழருக்கும் முஸ்லிம்களுக்குமிடையே ஆயிரமாண்டுகளாக நிலவிவந்த நல்லிணக்கம் எப்படி எங்கே யாரால் நிலைகுலைக்கப்பட்டது? இதற்குரிய விடைகளை விளங்காமல் நல்லெண்ணெத்தை எப்படி வளர்ப்பதென்பதைத் தெளிவாக ஆராய முடியாது. அந்த விடைகளைக் காண வரலாற்றின் பக்கங்களைப் புரட்டுவது அவசியம்.

அவ்வாறு புரட்டும்போது தோன்றுகின்ற ஒரு முக்கிமான வரலாற்றுண்மையை இங்கே சுட்டிக்காட்டவேண்டியுள்ளது. இலங்கை முஸ்லிம்கள் ஒரு கலப்பினத்தவர். ஆரம்பத்தில் அரேபியத் தீபகற்பத்திலிருந்தும், பாரசீகத்திலிருந்தும் அவர்களின் மூதாதையர் இலங்கைக்கு வந்திருந்தாலும் காலவோட்டத்தில் பெரும்பாலான முஸ்லிம்கள் இந்திய உபகண்டத்திலிருந்தே வந்து குடியேறியுள்ளனர். பதினாறாம் நூற்றாண்டில் போர்த்துக்கீசர் இலங்கையைக் கைப்பற்றியபோது வருடந்தோறும் 500 அல்லது 600 முஸ்லிம்களாவது அங்கிருந்து வந்தனரென்று ஒரு போர்த்துக்கீச வரலாற்றாசிரியர் கூறியுள்ளார். பின்னர், பதினேழாம் நூற்றாண்டில் ஒல்லாந்தராட்சி தொடங்கியபோது இந்தோனேசிய முஸ்லிம் குடும்பங்கள் பல அங்கிருந்து ஒல்லாந்தரால் வெளியேற்றப்பட்டு இலங்கையிலே குடியேற்றப்பட்டனர். ஆகவே, இலங்கை முஸ்லிம்கள் அரேபிய-பாரசீக-இந்திய-மலாய குருதிக் கலவையால் உருவாகிய ஒரு கூட்டம். இது தந்தையர் வழியாக முஸ்லிம்களின் பூர்வீகத்தைக் கிளறும்போது தோன்றும் ஓருண்மை. ஆனால் தாய்வழியிலே அப்பூர்வீகத்தைக் கிண்டினால் வேறோர் உண்மை வெளிவரும். அதாவது ஆதியிலே வந்து குடியேறிய முஸ்லிம்களில் மிகப் பெரும்பான்மையினர் ஆண்களே.

அவர்கள் குடும்பங்களாக தாய், மனைவி, மக்களுடன் வந்து குடியேறவில்லை. மாறாக, இங்குள்ள சிங்கள, தமிழ், முக்குவ, பெண்களைத் திருமணம்செய்தே தமது குடும்பங்களைப் பெரும்பாலும் பெருக்கியிருக்க வேண்டும். எனவே இலங்கை முஸ்லிம்களின் பூர்வீகத்தை ஆண்வழியில் நோக்குகையில் அது மத்திய கிழக்கிலோ, இந்திய உபகண்டத்திலோ, மலாயதீவுக்கூட்டுக்குள்ளேயோ போய்முடியலாம். ஆனால், தாய்வழியில் நோக்குகையில் அது ஒரு சிங்களத்தியிலோ தமிழச்சியிலோதான் முடிவடையும். அவ்வாறாயின் இலங்கை முஸ்லிம்கள் அங்குவாழ் சிங்களவர்களுக்கும் தமிழர்களுக்கும் மச்சான்களும் மாமன்களுமாகின்றனரல்லவா?
இதை ஏற்றுக்கொண்டால் பொது பல சேனையும், சிங்ஹ லேயும், யாழ்நகரிலே புதிதாக உருவாகத் துடிக்கும் சிவ சேனையும் முஸ்லிம்களை நோக்கி, ” நீங்கள் அரேபியாவுக்குச் செல்லுங்கள் ” என்று கூறுவதில் ஏதேனும் அர்த்தமுண்டா? இலங்கை இன்று எதிர் நோக்கும் பேரினவாதச் சூழலில் தமிழ் – முஸ்லிம் நல்லிணக்கத்தைப்பற்றிக் கலந்துரையாடும் நாம் இந்த வரலாற்றுண்மையை மனதிற் கொள்ள வேண்டும்.

இன நல்லிணக்கத்திற்கு நேர்ந்த பின்னடைவு
அது ஒரு புறமிருக்க, பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டின் இறுதிக் காற்பகுதிவரை இலங்கை முஸ்லிம்களிடம் தமது இனம்பற்றிய வாதப்பிரதிவாதங்கள் எழவே இல்லை. அவர்கள் யாரென்பதுபற்றி அவர்களுக்கே தெளிவான ஒரு விளக்கமிருக்கவுமில்லை. இந்தச் சூழலிலேதான் பிரித்தாளும் பிரித்தானியரின் குடியேற்ற ஆட்சி அப்போதிருந்த இலங்கைச் சட்டசபையிலே இனவாரியாகப் பிரதிநிதிகளை நியமிக்கலாயிற்று. தமிழரின் பிரதிநிதியாக சேர் பொன்னம்பலம் இராமநாதன் அப்போது நியமனம் பெற்றிருந்தார். ஆனால், 1880 களில் முஸ்லிம்களுக்கும் ஒரு பிரதிநிதி அச்சட்டசபையிலே நியமனமாகக்கூடிய ஒரு சந்தர்ப்பம் எழுந்தது. இதை உணர்ந்த இராமநாதன், ” முஸ்லிம்களும் தமிழர்களே, ஆனால் அவர்கள் இஸ்லாமிய மதத்தைப் பின்பற்றுகிறார்கள் எனவும் அவர்கள் பேசுவது தமிழ், அவர்களின் சமூக சம்பிரதாயங்கள் எத்தனையோ தமிழரின் சம்பிரதாயங்களே” எனவும் வாதிட்டு அவரது வாதத்தின் அந்தரங்க நோக்கமாக முஸ்லிம்களுக்கெனத் தனிப்பட்ட பிரநிதித்துவம் தேவையில்லையென்ற கருத்துப் பொதிந்திருந்ததை முஸ்லிம்கள் உணர்ந்தனர்.
இதனால் கொதிப்படைந்த சித்தி லெப்பை, ஐ. எல். எம். அப்துல் அஸீஸ் போன்ற முஸ்லிம் தலைவர்கள் இனத்தால் முஸ்லிம்கள் சோனகரென்றும், அவர்களையே ஆங்கிலத்தில் மூஅர்ஸ் என்று அழைக்கின்றனரென்றும், அப் யெர்களைப்பற்றிய ஒரு நீண்ட ஆய்வுக்கட்டுரையை எழுதி வெளியிட்டு அரசாங்கத்தின் கவனைத்தை ஈர்த்தனர். இந்தப் பெயர்களின் வரலாற்றுத் தோற்றத்தைப்பற்றிய சர்ச்சைக்குள் நான் இங்கு நுழைய விரும்பவில்லை.

அது இவ்வுரையின் தலைப்புக்குத் தேவையுமில்லை. இருந்தும் இப்போராட்டத்தில் முஸ்லிம்கள் வெற்றிகண்டு சட்டசபையில் தமது சமூகத்துக்கெனத் தனிப்பிரதிநிதி ஒருவரையும் பெற்றுக் கொண்டனர். ஆனால், துரதிஷ்டமாக இந்தச் சம்பவமே முஸ்லிம்களுக்கும் தமிழருக்குமிடையே குறிப்பாக தமிழ்த் தலைவர்களுக்குமிடையே முதன்முதலாக ஒரு கசப்புணர்வைத் தோற்றுவித்தது. இந்தக் கசப்புணர்வே அரசியல் உருவத்தில் படிப்படியாக வளர்ந்து இரு சமூகத்தாரிடையேயிருந்த நல்லெண்ணத்தைச் சிதைக்கலாயிற்று.

1915ஆம் ஆண்டு வெடித்த சிங்கள-முஸ்லிம் இனக்கலவரத்தில் சிறுபான்மை முஸ்லிம்கள் சிங்கள கடும்போக்கு தீயசக்திகளினால் தாக்கப்பட்டு பல உயிர்களையும் உடமைகளையும் இழந்தமையை வரலாற்றேடுகள் வெளிப்படுத்தியுள்ளன. அந்தக் கலவரத்துக்குத் தூண்டுதல் வழங்கிய பல பௌத்த சிங்களத் தலைவர்களை அரசு கைது செய்து சிறையிலடைத்ததையும் அதே வரலாறு சுட்டிக்காட்டுகின்றது. ஆனால், அந்தக் கைதிகளின் விடுதலைக்காக இங்கிலாந்துவரை சென்று வாதாடியவர் தமிழரின் தலைவர் இராமநாதன் என்பது முஸ்லிம்களுக்கு எத்தகையதொரு ஏமாற்றத்தை ஏற்படுத்தியிருக்குமென்பதை அன்றையத் தமிழ்ச் சமூகம் உணரத்தவறியதால், ஏற்கனவே இராமநாதனால் உடைபட்ட தமிழர்-முஸ்லிம் நல்லிணக்கம் மேலும் சிதறுண்டது. பின்பு, 1930, 1940களில் இந்தியச் சுதந்திரப் போராட்டம் பாக்கிஸ்தான் பிரிவினைப் போராட்டத்தைத் தோற்றுவித்தபோது தமிழ்த் தலைவர்களும் அவர்தம் ஆதரவாளர்களும் காந்தி பக்தர்களாகமாறி காங்கிரசை ஆதரித்துநிற்க, முஸ்லிம் தலைவர்களும் அவர்களின் ஆதரவாளர்களும் ஜின்னாவின் பக்தர்களாக நின்று முஸ்லிம் லீக்கை ஆதரித்தனர். இந்த நிகழ்வு தமிழருக்கும் முஸ்லிம்களுக்குமிடையே இருந்த உறவை தொடர்ந்து நலிவடையச் செய்தது.

நாடு சுதந்திரம் அடைந்த பின்பு சிங்களவர்- தமிழர் உறவு பாஷைப் பிரச்சினையால் வேகமாகச் சிதைவுறத் தொடங்குவதற்கும் முன்பாக எழுந்த முஸ்லிம் பாடசாலைப் போராட்டம் முஸ்லிம் – தமிழர் நல்லுறவை மேலும் சீரழித்தது. இது ஒரு கசப்பான போராட்டம். இன்றுவரை இலங்கை முஸ்லிம்களின் கல்வி வளர்ச்சிபற்றி ஆராய்ந்த ஆய்வாளர்களெவரும் இந்தப் போராட்டத்தைப் பற்றிப் பூரணமாக ஆராயாதது ஒரு பெருங்குறையே. அதைப்பற்றி இங்கு விளக்கமளிக்க நான் விரும்பவுமில்லை. ஆனால், அப்போராட்டத்தத்தைத் தொடர்ந்து மேலும் பல பிரிவினைவாதங்கள் நமது இரு சமூகங்களுக்கிடையேயும் ஒன்றன்பின் ஒன்றாக வளரலாயின. உதாரணத்துக்குச் சில: இலங்கை வானொலியின் தேசிய தமிழ் ஒலிபரப்பில் முஸ்லிம்களுக்கென பிரத்தியேக நேரம் தேவை என்ற கோரிக்கை, காலையிலே இடம்பெற்ற நற்சிந்தனை நிகழ்ச்சியிலும் சைவ நற்சிந்தனை, கிறித்தவ நற்சிந்தனை, இஸ்லாமிய நற்சிந்தனை என்ற பிரிவு ஏற்பட்டமை தமிழ் இலக்கியத்திலே முஸ்லிம் தமிழ் இலக்கியத்தை மட்டுமே முஸ்லிம் பாடசாலைகளிற் படிப்பிக்கும் முயற்சி, என்றவாறு கலையையும் கல்வியையும் சிந்தனையையும் இனவாரியாகவும் மதவாரியாகவும் பிரித்ததனால் முஸ்லிம் – தமிழர் நல்லிணக்கம் ஓயாது சரிவடைந்தது.
இவற்றிற்கெல்லாம் மகுடம் வைத்ததுபோல் அமைந்ததுதான் தமிழரதும் முஸ்லிம்களதும் அரசியல் போக்கு. தமிழரின் அரசியல் தலைவர்களும் முஸ்லிம்களின் அரசியல் தலைவர்களும் ஒருவரையொருவர் என்றுமே நம்பியதில்லை. தமிழரசுக் கட்சித்தலைவர்களோ இலங்கைத் தமிழ் காங்கிரஸ் தலைவர்களோ என்றுமே முஸ்லிம்களை சமநிலையில் வைத்துக் கணித்ததுமில்லை. அதேபோன்று முஸ்லிம் அரசியல்வாதிகளும் தமிழ்த் தலைவர்களைத் தமது இனத்தின் பரம எதிரிகளாகவே கருதினர். உதாரணத்துக்காக சில தலைவர்களின் வெளிப்படையான கூற்றுக்களை இங்கே சுட்டிக்காட்ட விரும்புகிறேன்:

முஸ்லிம்களைப்பற்றித் தமிழ்த் தலைவர்களின் சில கூற்றுக்கள்:
“நீங்கள் (முஸ்லிம்கள்) தராசோடும் முழக்கோலோடும் வந்தீர்கள், நாங்களோ வாளுடன் வந்தோம். உங்களை எப்படி நாங்கள் சமநிலையில் வைத்துப் பேசலாம்.”
“நீங்கள் அங்காடியில் வியாபாரம் செய்ய இடம் கேட்கிறீர்கள், நாங்கள் அரண்மனையிலே அந்தஸ்துக்காகப் போராடுகிறோம்.”

“நீங்களோ மாளிகைகளிலே வாழ்ந்துகொண்டு உங்கள் பாடசாலைகளை மாட்டுத் தொழுவங்களாக வைத்திருக்கிறீர்கள். நாங்கள் மண்குடிசைகளிலே வாழ்ந்துகொண்டு எங்கள் பாடசாலைகளை மாளிகைகளாக வைத்திருக்கின்றோம்.”
“ஆகவே உங்களை எவ்வாறு நாங்கள் சமநிலையில் வைக்கலாம்?”

தமிழரைப்பற்றி முஸ்லிம் தலைவர்களின் சில கூற்றுக்கள்:

“மூன்று தமிழனைத்தான் நம்பலாம்: இறந்தவன், இன்னும் பிறவாதவன், புகைப்படத்திலிருப்பவன்”
“தமிழன் ஒரு காபிர் (இறைவனை நிராகரிப்பவன்) காபிரின் உறவு கரண்டைக் காலுக்குக் கீழ.”
“தமிழனையும் சிங்களவனையும் சேரவிட்டால் நாம் மூழ்குவோம், பிரித்துவைத்தால் நீந்துவோம்.”
இக்கூற்றுக்களை மையமாகவைத்து வளர்ந்த இன உணர்வும் இன உறவும் எவ்வாறு நல்லிணக்கத்தை இரு சாரார்க்குமிடையே வளர்க்க முடியும்?

இவ்வாறு ஒருவரை மற்றவர் நம்பாமல் வாழ்ந்த சூழலில் வியாபாரத் திறனுள்ள முஸ்லிம்களும் அவர்களின் தலைவர்களும் பெரும்பான்மை இனத்துடன் சேர்ந்து தமிழரின் கண்ணீரிலே அரசியல் இலாபம் தேடியதில் ஆச்சரியம் எதுவும் இல்லை. 1950களிலிருந்து 2009 வரையுள்ள இலங்கையின் அரசியல் வரலாற்றில் முஸ்லிம்களின் அரசியல் அத்தியாயத்தினுள் இழையோடி நிற்கும் ஒரே உண்மை இதுதான். இதனைப் பூசி மெழுக வேண்டிய அவசியமில்லை.

ஆனாலும் இத்தனைக்கும் மத்தியிலே வடக்கிலும் கிழக்கிலும் அதுவும் குறிப்பாகக் கிழக்கில் வாழும் தமிழரையும் முஸ்லிம்களையும் பற்றிக் குறிப்பிடும்போது அவர்கள் பிட்டும் தேங்காய்ப் பூவும்போன்று நெருங்கி வாழ்கின்றனரென்று மேடைப் பிரசங்கிகள் வாயாரப் புகழ்வதையும் கேட்கிறோம். நெருங்கி வாழ்வது வேறு. இணங்கி வாழ்வது வேறு. இந்தப் பிரசங்கிகளிடம் நான் கேட்கும் கேள்வி இதுதான்: நீங்கள் குறிப்பிடும் பிட்டு வண்டுப் பிட்டா? குழல் பிட்டா? வண்டுப் பிட்டுக்குள் மாவும் தேங்காயும் கலந்திருக்கும். ஒன்றிலிருந்து மற்றதைப் பிரிப்பது கடினம். ஆனால், குழல் பிட்டில் தேங்காயும் மாவும் ஒன்றின்மேல் மற்றது ஓரத்தில் தொட்டுக் கொண்டிருந்தாலும் அவை உண்மையிலே பிரிந்துதான் இருக்கின்றன. கிழக்கிலே இதைத்தான் காண்கிறோம். மட்டக்களப்புக்குத் தெற்கே முஸ்லிம்கள் வதியும் காத்தான்குடி மாவென்றால் அதன் இருகோடியிலும் அமைந்துள்ள தமிழ்க் குடிகளின் ஆரையம்பதியும் கல்லடியும் தேங்காய்ப்பூ. முஸ்லிம்களின் சாய்ந்தமருதூரும் நிந்தவூரும் தேங்காய்ப்பூவென்றால் அவ்வூர்களுக்கு நடுவிலே சிக்கியிருக்கும் தமிழர்களின் காரைதீவு மாவு. அதேபோன்று மட்டக்களப்புக்கு வடக்கே முஸ்லிம்களின் ஏறாவூர் தேங்காய்ப்பூ என்றால், அதன் இருமருங்கிலுமுள்ள தமிழர்களின் தன்னாமுனையும் செங்கலடியும் மாவு. இப்படி நெருங்கி வாழும் இரு இனங்களின் உறவு ஓர உறவா? ஆழ உறவா?

குழல் பிட்டு வண்டுப் பிட்டாக மாறவேண்டுமாயின் இன உறவு ஆழமானதாக மாறவேண்டும். அந்த உறவு பல பரிமாணங்களில் வடிவெடுக்க வேண்டும். எடுத்துக்காட்டாக, குடும்பங்களிடையே திருமணங்களும் விருந்துபசாரங்களும் இளைஞர்களிடையே இனங்கலந்த விளையாட்டுக் கழகங்களும், இசைக் குழுக்களும், கலாசார நிகழ்வுகளும், புத்திஜீவிகளிடையே இனங்கலந்த இலக்கிய மன்றங்களும், வாசகர் வட்டங்களும், சமூகசேவை இயக்கங்களும் என்றவாறு பல வடிவங்களில் தமிழர்களும் முஸ்லிம்களும் கலந்துறவாடும்போதுதான் இன உறவும் நல்லிணக்கமும் ஆழமாகக் காலூன்றும். வடக்கிலும் கிழக்கிலும் இந்த வடிவங்கள் உண்டா? இல்லையென்றால் இவ்விரு சமூகத்தாரின் உறவு ஓர உறவே.

சந்தையிலே மட்டுமே இவ்விரு இனங்களும் சந்தித்து உறவாடுகின்றன. ஒரு முஸ்லிமோ தமிழனோ ஒரு பொருளையோ சேவையையோ இன்னொரு தமிழனுக்கோ முஸ்லிமுக்கோ விற்கிறான். மற்றவன் அதை வாங்குகிறான். அத்துடன் அவர்களின் உறவு அடுத்த சந்தைச் சந்திப்புவரை பூரணமாகிவிட்டது. முன்னர் குறிப்பிட்ட அர்த்தபுஷ்டியுள்ள உறவுப் பரிமாணங்களெல்லாம் தத்தமது சொந்த இனத்துக்குள்ளேதான் காணப்படுகின்றன. இதுதான் வடக்கிலும் கிழக்கிலும் இன்று நாம் காணும் யதார்த்தம். இந்த யதார்த்தத்தை மூடிமறைத்துவிட்டு, நாங்கள் பிட்டும் தேங்காய்ப்பூவும்போல் நெருங்கி வாழ்கிறோம் என்று பறையடிப்பதில் எந்த அர்த்தமுமில்லை. சந்தை உறவைக்கூட இனி வேண்டாமென்று இன்று ஓர் இயக்கம் வடக்கிலும் கிழக்கிலும் தலைவிரித்தாடுவதை யாழ்ப்பாணத்திலும், வவுனியாவிலும், கிரானிலும் காளான்கள்போன்று தோன்றிமறையும் சுவரொட்டிகள் அம்பலப்படுத்துகின்றன.

இன்று காணப்படும் ஓர உறவை ஆழ உறவாக்கினாலன்றி இவ்விரு சமூகங்களுக்கிடையேயும் நல்லிணக்கமென்பது வெறும் மேடைப் பேச்சாகத்தானிருக்கும். இந்த மாற்றத்தைக் கொண்டுவருவதில் எழுத்தாளர்களின் பணியும் பங்களிப்பும் அவசியமாகின்றது. இது காலத்தின் கட்டாயம்.
எழுத்தாளர் என்பவர்கள் ஒரு சமூகத்தின் புத்திஜீவிகள் என்ற வட்டத்துக்குள் அடங்குவர்.; தற்கால அரசறிவியல் எழுத்தாளர்களை ஒரு சமூகத்தின் ஆறாவது பிரிவுக்குள் அடக்குகின்றது. இந்தப் பிரிவுகளின் வரலாற்றை இங்கே சுருக்கமாக விளக்குவது இவ்வுரையின் தலையங்கத்துக்கு அவசியமாகின்றது. பிரஞ்சுப் புரட்சிக்காலத்தில் மூன்று சமூகப் பிரிவுகளையே அரசறிவியல் வகுத்திருந்தது. முதலாம் பிரிவில் மதபீடத்தையும் இரண்டாம் பிரிவில் பிரபுத்துவத்தையும் குறிப்பிட்டு இவ்விரண்டினதும் மேலாதிக்கத்தினுக்கு எதிர்பலமாக பொதுமக்களை மூன்றாம் பிரிவில் அடக்கியது.
ஆனால், காலவோட்டத்தில் பொதுமக்களின் பலம் சந்தைச் சரக்காக மாறத்தொடங்கவே பிரதான ஊடகத்துறையை நான்காவது சக்தியாக அரசறிவியல் கருதியது. இத்துறை சமூகப்பிணிகளை வெளிப்படையாகச் சுட்டிக்காட்டி அதற்குப் பரிகாரந்தேடும் பொறுப்பை ஆட்சியாளர்களுக்கு வலிந்துரைத்து ஒரு பயனுள்ள அதேவேளை பலமுள்ள சக்தியாக சமூகத்தில் இயங்குமென எதிர்பார்க்கப்பட்டது. ஆனால் அதுவும் ஆட்சியாளர்களின் கைப்பிள்ளையாக மாறத் தொடங்கியதனால் இன்றைய தொழில்நுட்ப வளர்ச்சி சமூக ஊடகத்துறையை சமூகத்தின் ஐந்தாம் பிரிவாக மாற்றி அது ஒரு மாற்றுப்பலமுள்ள சக்தியென இயங்குமென அசறிவியல் எதிர்பார்த்தது.
ஐயோ! அதுவும் நான்காவது பிரிவின் மேலாதிக்கத்துக்கு அடிமையாகக்கூடிய வாய்ப்பிருப்பதனால் ஓர் ஆறாம் பிரிவை அரசறிவியல் இன்று இனங்கண்டுள்ளது. இந்த ஆறாவது பிரிவுக்குள் சமூகத்தின் நிலபரங்களையும் அங்கே நடைபெறும் மாற்றங்களையும் கூர்மையாக நோக்கி அவற்றுள் நல்லதைப் போற்றி அல்லதைத் தூற்றி அறிவுபூர்வமாகத் தமது கருத்துக்களைத் தெரிவிக்கும் புத்திஜீவிகள் அடங்குவர். எழுத்தாளர்களும் இந்தப் பிரிவின் முக்கிய அங்கத்தவர்களே.
தமிழர்களுக்கும் முஸ்லிம்களுக்குமிடையே உயர் மட்டத்தில் அதாவது இலக்கிவாதிகளிடையேயும் அறிவுஜீவிகளிடையேயும் நல்லிணக்கம் வளர்ந்திருக்கிறது, வளர்கிறது, இன்னும் வளரும். ஆனால், கண்ணாடிச் சாளரத்தினூடாகக் கண்ணைக் கவரும் வண்ண ரோஜாக்களைப் பார்த்துவிட்டு வெளியிலே வசந்தம் பிறந்துவிட்டதென்று கூறமுடியுமா?

எனவே பிரச்சினை உயர்மட்ட மக்களுக்கிடையே இல்லை. ஆய்வாளன் அப்துல் கரீமும் இலக்கியவாதி இராமலிங்கமும் அரங்குகளிலும் அங்காடித் தெருவிலும் அகந்திறந்து பேசி உறவாடி உண்டு களித்திருக்கலாம். ஆனால், இரு சமூகங்களினதும் அடிமட்டத்தில் வாழும் கந்தசாமியும் கச்சி முகம்மதுவும் அவ்வாறு உறவாடுகிறார்களா? அவர்களின் உறவைப் பிரித்துத்தானே அரசியல்வாதி தன்கோட்டையைக் கட்டுகிறான். அவனின் கோட்டையைத் தகர்த்தெறிந்து இன நல்லிணக்கத்தை வளர்க்க எழுத்தாளர்கள் என்ன செய்யவேண்டும்? இதுதான் இன்று எம்மை எதிர்நோக்கும் வினா.
புத்திஜீவிகளுக்கேயுரிய ஒரு முக்கிய பண்பு உண்மையை அதாவது யதார்த்த நிலையை ஒளிவுமறைவின்றித் துணிவுடன் கூறுதல். “அச்சமுடையார்க்கு அரணில்லை” என்று எச்சரிக்கிறது குறள். ஆகவே எழுத்தாளர்கள் யதார்த்தத்தைத் தமது எழுத்துக்கள் மூலம் பக்கச்சார்பின்றி வெளிப்படுத்தவேண்டும். அவ்வாறு வெளிப்படுத்தும் படைப்புகளின் வடிவங்கள் மாறுபடலாம். அவர்கள் எழுதுவது நாவலாகலாம், சிறுகதையாகலாம், கவிதையாகலாம், நாடகமாகலாம் அல்லது கட்டுரையாகலாம். ஆனால் யதார்த்தம் திரிபடையக்கூடாது. அதிகாரத்துக்குப் பயந்தும், அது வழங்கும் சலுகைகளில் மயங்கியும், உண்மையை எழுத ஓர் எழுத்தாளன் தயங்குவானாயின் அல்லது உண்மையைத் திரிபுபடுத்தி எழுதுவானாயின் அவனுடைய எழுத்துக்களுக்கு சமூக மாற்றத்தையேற்படுத்தும் சக்தியிருக்காது. ஒரு போர்வீரனின் வாளைவிட எழுத்தாளனின் பேனா வலுவானதென்ற முதுமொழி அவனுக்குப் பொருந்தாது. அவனுடைய எழுத்தால் சுயலாபம் பெருகலாம், ஆனால், பொதுநலன் பெருகமுடியாது. ஆகவே முஸ்லிம் தமிழ் எழுத்தாளர்களின் இன்றைய மகத்தானதொரு பணி தமது சமூகங்களுக்கிடையே நல்லிணக்கம் ஏற்படுவதற்குத் தடையாக விளங்கும் காரணிகளைப்பற்றிய உண்மைகளையும், அதே சமயம் நல்லிணக்கம் வளர்வதற்குச் சாதகமாக விளங்கும் வரலாற்றுச் சம்பவங்களையும் துணிவுடன் பொதுமக்கள் அறியுமாறு செய்தலாகும். அவ்வாறான இரண்டொரு உதாரணங்களை இங்கே சுருக்கமாக விளக்குவது பொருந்துமென நினைக்கிறேன். நான் கிழக்கிலங்கையிலே பிறந்து வளர்ந்தவனாகையால் கிழக்கை மையமாகக் கொண்டே இந்த விளக்கத்தைத் தரவிரும்புகிறேன்.

தமிழ்த் தேசியவாதம் என்ற போர்வையின்கீழ் இந்துத்துவ வாதமும் முஸ்லிம்களின் உரிமைகள் என்ற போர்வையின்கீழ் அடிப்படைவாத இஸ்லாமியமும் இவ்விரு சமூகங்களையும் இன்று பிரித்தாளப்பார்க்கின்றன. இப்பிரிவினைக்குத் தூபம்போடுவதுபோல் தமிழ் – முஸ்லிம் அரசியல்வாதிகள் செயற்படுகின்றனர். ஒரு பக்கம் போலி மதவாதிகளின் முகமூடியைக் கிழித்தெறிந்து மறு பக்கம் இன வெறிபிடித்த அரசியல்வாதிகளையும் இனங்கண்டு உண்மையின் யதார்த்தத்தைப் பொதுமக்களுக்கு எடுத்துரைக்க வேண்டியது எழுத்தாளர்களின் இன்றையப் பணி. இன்றைய சூழலில் இந்த ஒன்றைச் செய்தாலே நல்லிணக்கம் வளர எழுத்தாளர் ஆற்றும் வகிபாகம் பூரணமாகிவிட்டதென்று கருத இடமுண்டு.

மட்டுநகருக்குத் தெற்கே சுமார் பதினைந்து கிலோமீற்றர் தூரத்திலுள்ளது குருக்கள்மடம் என்னும் தமிழ்க் கிராமம். சுமார் நான்கு வருடங்களுக்குமுன் அங்கே அமைந்துள்ள கோயிலுக்கு நான் சென்றபோது அக்கோயிலின் நடுவே தலையில் தொப்பியுடன் செதுக்கப்பட்ட ஒரு கற்சிலையைக் கண்டு வியந்து அச்சிலையைப்பற்றிய தகவல்களை அறிய முயன்றேன். அது பட்டாணியர் சிலையென்றும் வருடாவருடம் பட்டாணியர் பூசை அந்தச் சிலைக்காக நிகழ்வது வழக்கமென்றும் அவ்வூர் மக்கள் கூறினர். யார் அந்தப் பட்டாணியர் என்று ஆராய்ந்தபோது அவர்கள் முஸ்லிம்களென்றும் பல நூற்றாண்டுகளுக்கு முன்னர் திமிலர்களுக்கும் முக்குவர்களுக்குமிடையே அங்கு நடந்த ஒரு போரில் முக்குவர்களுடன் பட்டாணியர் சேர்ந்து போரிட்டு வென்றதால் அந்த முஸ்லிம் போராளிகளுக்கு நன்றி செலுத்தும் முகமாகவே அந்தச் சிலையென்றும் வருடந்தோறும் அதற்கொரு பூசை நடைபெறுவதென்றும் அறிந்தேன். ஓர் இந்துக் கோயிலில் முஸ்லிம்களுக்காக ஒரு பூசையா என்று ஆச்சரியப்பட்டுச் சந்தோஷப்பட்டேன். பின்னர் எப். எக்ஸ். சி. நடராசாவி;ன் “மட்டக்களப்பு மான்மியம்” நூலைப் புரட்டியபோதுதான் மட்டக்களப்புக்குத் தெற்கேயுள்ள அத்தனை இந்துக் போயில்களிலும் வருடந்தோறும் நடைபெறும் முதற் பூசை பட்டாணியர் பூசை என்ற அந்த வியப்பான உண்மையை உணர்ந்தேன்.

இன நல்லிணக்கம் வளர இதைவிடவும் ஒரு சிறப்பான உதாரணம் தேவையா? என்ன பரிதாபம்? கடந்த வருடம் நான் மீண்டும் குருக்கள்மடம் கோயிலுக்குச் சென்றபோது அந்தச் சிலை அங்கில்லை. அதை கோயிலுக்குள்ளிருந்து நீக்கி வெளியே ஒரு கூட்டுக்குள் வைத்திருப்பதாக அறிந்தேன். ஏன்? இந்துத்துவம் தலையிட்டுவிட்டதா? தமிழ், முஸ்லிம் எழுத்தாளர்களே! ஏன் இதுவரை உங்கள் பேனாவுக்கும் கணினிக்கும் இந்த உண்மை எட்டவில்லை? ஒரு வேளை எட்டியிருந்தும் எடுத்துச் சொல்லத் தயங்கினீர்களோ?

மிக அண்மையில் நடைபெற்ற இன்னுமொரு அசம்பாவிதமான நிகழ்வு. திருகோணமலை சண்முகா இந்து மகளிர் கல்லூரியில் கடமைபுரிந்த ஓரிரு முஸ்லிம் ஆசிரியைகள், முஸ்லிம்களின் உரிமை என்ற பெயரால் இன நல்லிணக்கத்தைக் குலைப்பதற்காக அரங்கேற்றிய ஒரு விஷப் பரீட்சை. அக்கல்லூரியின் சட்டதிட்டங்களுக்கமைய வழமைபோல் சேலை உடுத்துவந்த முஸ்லிம் ஆசிரியைகள் சடுதியாக, யாரோ சில அடிப்படைவாதிகளின் அச்சுறுத்தலால், நாட்டுக்கொவ்வாத அபாயா உடையை அணிந்து சென்றதாலும் அவர்களுக்கெதிராகக் கல்லூரி நிர்வாகம் ஒழுங்கு நடவடிக்கையெடுத்ததாலும் தமிழ் முஸ்லிம் கலவரமொன்றே திருகோணமலையில் வெடிப்பதற்கு ஏதுவாயிற்று.
ஒரு நிறுவனத்திற் பணிபுரிய வேண்டுமாயின் அந்நிறுவனத்தின் நிபந்தனைகளுக்குக் கட்டுப்பட்டாக வேண்டும். அதற்கு விருப்பமில்லையென்றால் அங்கே பணிபுரிய முடியாது. ஒரு பள்ளிவாசலுக்குள் யாராவது நுழையவேண்டுமென்றால் பாதணிகளுடன் நுழைய முடியாது. அந்த நிபந்தனைக்குக் கட்டுப்பட விருப்பமில்லையென்றால் பள்ளிவாசலுக்குள் நுழையக்கூடாது.

எனது கேள்வி இதுதான்: ஏன் அங்குள்ள முஸ்லிம் எழுத்தாளர்கள் இந்த உண்மையை எடுத்துக் கூறி தங்கள் எழுத்தின்மூலம் அவ்விஷமிகளின் செயலைக் கண்டிக்கவில்லை? இதுவரை அவர்கள் இச்சம்பவம்பற்றி மௌனியாகவே இருக்கின்றனர். இஸ்லாமிய அடிப்படைவாத இயக்கங்களை எதிர்க்க முடியாத கோழைத்தனமே இதற்கு முக்கிய காரணம். இதே கோழைத் தனத்தைத்தான் முஸ்லிம் பெண்களின் உரிமைப்போராட்டத்திலும் நான் இலங்கையிலே காண்கிறேன். அதேபோன்று முஸ்லிம்களுக்கெதிரான வன்முறைகளைத் தமிழியக்கங்கள் கையாண்டபோது தமிழ் எழுத்தாளர்களின் பேனாக்கள் ஏன் அவற்றைக் கண்டிக்க மறுத்தன? எழுத்தாளர்கள் கோழைகளானால் சமூகமாற்றம் ஏற்படமுடியுமா? இன நல்லிணக்கந்தான் வளரமுடியுமா? நான் சுருக்கமாகக் கூறுவதென்னவெனில் எழுத்தாளர்களுக்கு உண்மையைக் கூறும் துணிவு வேண்டும். ஒவ்வோர் எழுத்தாளனும் ஏதோ ஓர் இனத்தைச் சேர்ந்தவனே. இலங்கையைப் பொறுத்தவரை ஒரு தமிழ் எழுத்தாளன் இந்துவாகவோ முஸ்லிமாகவோ கிறித்தவனாகவோ ஏன் பௌத்தனாகவோ இருக்கலாம். ஆனால், தனது இனம் தவறிழைக்கின்றபோது அதைச் சுட்டிக்காட்டிக் கண்டிக்க அவனது பேனாவோ கணினியோ தயங்கக்கூடாது. இந்தச் சந்தர்ப்பத்தில் அண்மையில் சிவ சேனை இயக்கம் யாழ்ப்பாணத்தில் முஸ்லிம்களுக்கெதிரான மாட்டிறைசி பற்றிய பிரச்சாரமொன்றை அவிழ்த்துவிட்டபோது அதனைத் துணிவுடன் எதிர்த்துக் கருத்து வழங்கிய பேராசிரியை சித்திரலேகா மௌனகுரு அவர்களை என்னால் பாராட்டாமல் இவ்வுரையைத் தொடர முடியாது.

இன்று கிழக்கிலே தமிழருக்கும் முஸ்லிம்களுக்குமிடையேயுள்ள ஓர உறவைக்கூட முற்றாகத் துண்டித்து இரு இனங்களையும் போர்க்கொடி தூக்கவைக்கிறது அங்கே நிலவும் நிலப் பிரச்சினை. கிழக்கின் மொத்த சனத்தொகையில் முப்பது சதவிகிதத்தைக் கொண்டிருக்கும் முஸ்லிம்களுக்கு ஆக மூன்று சதவிகித நிலமே உண்டென்கிற உண்மை ஏன் அரசியல்வாதிகளாலும் எழுத்தாளர்களாலும் மூடிமறைக்கப்படுகின்றது? அந்தப் பிரச்சினையைச் சாட்டாகவைத்து ஒரு முஸ்லிம் அரசியல்வாதி தனது அரசியற் செல்வாக்கைக்கொண்டு கோயிலுக்குரிய நிலமொன்றை முஸ்லிம்களுக்கு வழங்கியமையை அவரது ஒளிநாடாவே உலகுக்குப் பறைசாற்றியுள்ளது.

அந்த அநீதியை எந்த முஸ்லிம் எழுத்தாளன் கண்டித்தான்? அதேபோன்று பள்ளிவாசல் நிலமொன்றைத் தமிழ் அரசியல்வாதிகளின் ஆதரவுடன் இந்துப் பிரார்த்தனை மண்டபமாக மாற்றியுள்ளதை எந்தத் தமிழ் எழுத்தாளனின் போனாவும் கணினியும் கண்டித்தன? பல்லாண்டு காலமாக நாலைந்து ஏக்கர் நிலத்தை மயான பூமியாகப் பாவித்த தாழ்த்தப்பட்ட சில தமிழ்க் குடிகளை ஒரு முஸ்லிம் செல்வச் சீமான் விரட்டியடித்து, அந்த நிலங்களுக்குச் சொந்தங்கொண்டாடிய சங்கதி அங்குள்ள எந்த எழுத்தாளனின் செவிகளையும் எட்டவில்லையா? எட்டியிருந்தும் அதைக் கண்டித்தெழுதத் துணிவு வரவில்லையா? ஆகையினாலேதான் நான் மீண்டும் வலியுறுத்துகிறேன் எழுத்தாளர்களுக்கு யதார்த்தத்தைத் துணிந்து கூறும் சக்தி வேண்டுமென்று. அது இல்லையென்றால் இனநல்லிணக்கத்தைப்பற்றிப்பேசும் அருகதை அவர்களுக்கில்லையென்றுதான் கூறுவேன். அன்றைய முற்போக்கு எழுத்தாளர்களின் பதிய தலைமுறையொன்று இன்று அங்கே உருவாகவேண்டியுள்ளது.
எழுத்தாளர்களை எதிர்நோக்கும் சவால்

துணிவுள்ள எழுத்தாளர்களும் தனியாக நின்று எதையும் சாதித்துவிட முடியாது. இனநல்லிணக்கம் என்பது சமூக முன்னேற்ற இயக்கங்களின் அயராத கூட்டு முயற்சியின் விளைவாக ஏற்படுவதொன்று. சமூக முன்னேற்ற இயக்கங்களின் ஓர் இன்றியமையாத அங்கமாக அமைவனதான் எழுத்தாளர்களின் மன்றங்களும், அவை நடத்தும் மாநாடுகளும், நூல் வெளியீட்டு விழாக்களும. இவற்றின் வெளியீடுகளும் செய்திகளும் பொதுமக்களைச் சென்றடைகின்றனவா என்பது ஒரு முக்கியமான கேள்வி. வீட்டுக்கு வீடு தொலைக்காட்சிச் சாதனங்களும் வானொலிப் பெட்டிகளும் தினசரிகளும் காணப்பட்டாலும், அவை பரப்புகின்ற செய்திகளும் காட்டுகின்ற காட்சிகளும் அக்காட்சிகளைப் பற்றிய விமர்சனங்களும் செய்தித்தாபனங்களின் இலாபத்தையும் சந்தை விருத்தியையும் பிரதான இலக்காகக் கொண்டு வெளியிடப்படுவதால் உண்மைகள் அங்கே பெரும்பாலும் மூடிமறைக்கப்படுகின்றன.
இந்த வியாபாரச் சூழலில் உண்மைக்காகப் போராடும் எழுத்தாளர்கள் தமது கருத்துக்களைப் பொதுமக்களிடையே பரப்ப இயலாமல் திண்டாடுகின்ற நிலமையைப் பரவலாக உலகெங்கும் காண்கிறோம். இதற்குப் பரிகாரமாக சமூக வலைத்தளங்களை எழுத்தாளர்கள் கையாள வேண்டிய அவசியம் எழுந்துள்ளது. ஆனால், வறுமைப் பிணியால் வாடும் கோடிக்கணக்கான மக்களிடையே இத்தளங்களை நாடும் சக்தி இல்லையே! இது இனநல்லிணக்கத்தைக் கட்டியெழுப்பவேண்டுமென முயற்சிக்கும் எழுத்தாளர்களை எதிர்நோக்கும் ஒரு புதிய சவால்.

இன நல்லிணக்கத்தை வளர்க்க மதஸ்தாபனங்கள், அதாவது கோயில்களும் மசூதிகளும், அவற்றில் பணியாற்றும் மதபோதகர்களும், அவற்றைப் பராமரிக்கும் நிர்வாகிகளும் பிரதான பாகத்தை வகிக்கின்றனர் என்பதை மறுக்கமுடியாது. எழுத்தாளர்களுக்கும் மதஸ்தாபனங்களுக்குமிடையே நெருங்கிய உறவு ஏற்படவேண்டியுள்ளது. வாசகர்கள் விரைவாகக் குறைந்துகொண்டு செல்லும் ஒரு சூழலில் கருத்துகளும் வார்த்தைகளும் செவிவழியாகவே பொதுமக்களைச் சென்றடையவேண்டிய ஒரு சூழல் உருவாகியுள்ளது. முஸ்லிம்களைப் பொறுத்தவரை வாராந்தம் வெள்ளிதோறும் மசூதியிலே நடைபெறும் பிரசங்கம் மிகமுக்கியமான ஒரு நிகழ்வு. இலங்கையில் நான் சமூகமளித்த எத்தனையோ வெள்ளிக் கிழமைப் பிரசங்கங்களில் இனநல்லிணக்கம் பற்றிய ஒன்றையேனும் இதுவரை நான் கேட்டதில்லை. இதைப்பற்றி நான் பல இமாம்களிடம் முறையிட்டும் பலனில்லை. இந்துக் கோயில்களின் நிலைபற்றி எனக்கெதுவும் தெரியாததனால் அதைப்பற்றி எதுவும் என்னால் சொல்ல முடியாது. மதக் கோட்டைகளுக்குள் எழுத்தாளர்களின் கருத்துக்கள் எவ்வாறு நுழையலாம்? இது ஆராயப்படவேண்டிய ஒரு விடயம்.
மேற்கொள்ள வேண்டிய ஆக்கபூர்வமான பணிகள்

இறுதியாக ஒன்றைக் கூறி எனது உரையை நிறைவுசெய்யலாமென நினைக்கிறேன். மெல்பனிலும், லண்டனிலும், டொரொண்டோவிலும் முஸ்லிம்- தமிழர் நல்லிணக்கத்தைப்பற்றி எழுத்தாளர்களும் கல்விமான்களும் கூடிக் கலந்துரையாடுவதும் மாநாடுகள் அமைப்பதும் இலகு. அவை வரவேற்கத்தக்க முயற்சிகள் என்பதை மறுக்கவில்லை. ஆனால், அவ்வாறான கலந்துரையாடல்கள் யாழ்ப்பாணத்திலும், திருகோணமலையிலும், மட்டக்களப்பிலும் நடத்தப்பட வேண்டும். இலங்கையிலே இவ்வாறான ஒரு கலந்துரையாடலை நடத்துவதானால் கொழும்புத் தமிழ்ச் சங்கமே கதியென்ற நிலைதான் இன்று காணப்படுகின்றது. என்னைப் பொறுத்தவரை அதுகூட பொருத்தமான ஒரு தலமல்ல.
ஏனென்றால் பிரச்சினை கொழும்புக்கு வெளியேதான் காணப்படுகிறது. சாக்கடையிலிருந்துதான் நுளம்புகள் உற்பத்தியாகின்றன. நுளம்புத் தொல்லையை முற்றாக ஒழிக்கவேண்டுமாயின் முதலில் சாக்கடையைச் சுத்தப்படுத்த வேண்டும். எழுத்தாளர்களே! சாக்கடையை நோக்கி உங்களின் எழுத்தாணிகளும் கணினிகளும் படையெடுக்கட்டும். இதுதான் உங்களை எதிர்நோக்கும் இன்றைய மகத்தான பணி.
“நாமார்க்கும் குடியல்லேம், நமனையும் அஞ்சேம்.”
எனக்கிந்த வாய்ப்பினைத் தந்தமைக்காக அவுஸ்திரேலியத் தமிழ் இலக்கிய கலைச்சங்கத்தினருக்கு நன்றிகூறி விடைபெறுகிறேன். வணக்கம்.
—0—

Posted in Uncategorized | 2 பின்னூட்டங்கள்