தென்னமரிகாவின் தித்திக்கா வாவி

img_7220img_7224

அந்தீஸ் மலைமேல் இரயிலில் பிரயாணம் செய்த புனா நகரத்திற்குவர இரவாகி விட்டது. வாகனத்தில் வந்து ஹோட்டேலுக்குள் சென்றுவிட்டோம் குறைந்த பிராணவாயுவை சுவாசித்தபடி செய்த பிரயாணத்தால் ஏற்பட்ட களைப்பில் படுத்துவிட்டோம்.

காலையில் எழுந்து ஹோட்டலின் உணவுக் கூடத்திற்கு வந்தபோது திவ்வியமான கனவுக்காட்சியாக விரிந்தது. எங்களது ஹோட்டேலில் இருந்து நூறு மீட்டரில் இருந்தது தித்திக்கா வாவி. வாவி நீரின் மையப்பகுதி காலை சூரிய ஒளிபட்டுப் பொற்கடலாக மினுங்கியது.. வாவியின் புருவங்கள் புற்கள் வளர்ந்து நீர் மேலாக பச்சை நிறத்தில் இருந்தது. எதிரே கரை தெரியாமல் கண்ணுக் கெட்டியதூரம் தண்ணீராக விரிந்திருந்தது. வாவியின் இடதுபக்கம் மலைக்குன்றுகளாகவும் வலதுபக்கத்தில் கட்டிடங்கள் இருந்தன. எங்களது ஹோட்டேலுக்குக்கும் வாவிக்கும் இடைப்பட்ட புற்றரையில் கரையில் ஏராளமான கினிப்பிக்குகள் மேய்ந்தபடியிருந்தன. நீர்க்கரையில் கொக்குகளும் சில ஐபிஸ் பறவைகளும் பொறுமை காத்தன. அதன் பின்னணியில் சிறிய இறங்குதுறை அருகே வாவியில் பல வள்ளங்கள் கட்டப்பட்டு தெரிந்தது.

தித்திக்கா வாவிதான் தென்னமரிக்க மக்களின் வரலாற்றின் தொடக்கப்புள்ளி. அந்தீஸ் மலைமேல் இருந்து உருகிய பனிக்கட்டிகளால் உருவாகியது இந்த வாவி. உலகத்தின் பிரதான நாகரீகங்கள் ஆற்றுக்கரைகளில் உருவாகியதுபோல் தென்னமரிக்கர்களின் வரலாற்று இங்கு இந்த வாவிக்கரையில் உருவாகியிருக்கிறது. இங்கிருந்து மக்கள் தோன்றியதாக ஐதிகக் கதைகள் உள்ளது. இன்கா நான்கு சகோதரர்களும் சகோதரிகளும் இங்கிருந்து உருவாகியதாகச் சொல்கிறார்கள்.இன்காபோல் ஒரு நாகரீகம் மட்டுமல்ல சிறிதும் பெரிதுமாகப் பல மனித நாகரிகங்கள் வித்தியாசமான மொழி பேசியவைகளின் கருப்பையாக தித்திக்கா வாவி உள்ளது.

விஞ்ஞானத்தில் நாம் புரிந்துகொள்ள விரும்பினால் ஆரம்பத்தில் மீனையும் அவற்றை நாடிவரும் பறவைகளிலும் மற்றைய காட்டு மிருகங்களிலும் உணவிற்குத் தங்கியிருந்த மக்கள் ஏற்கனவே காட்டுப் பயிராக மலையடிவாரங்களில் விளைந்திருந்த இருந்த சோளம், உருளைக்கிழங்கை என்பவற்றைப் பயிரிட்டு ஆரம்ப விவசாயம் தொடங்கியுள்ளார்கள்.மலைச்சாரலில் படிமுறைகளை அமைத்து வாவியின் நீரைப் பாவித்து நீர்ப்பாசனமும் செய்திருக்கிறார்கள். இங்குள்ள புற்களில் படகுகளை செய்து போக்குவரத்து செய்திருக்கிறார்கள். மக்கள் தொகை கூடும்போது மற்றைய இடங்களுக்குக் கூட்டமாகப் பரவியிருக்கிறார்கள்.

அக்கால மனிதர்களின் வரலாற்றில் ஒரு பகுதியை நினைத்துப் பார்க்க பார்க்க முடிந்தது என்று எண்ணியபடி அந்த உணவுக்கூடத்தின் கதிரையில் உறைந்திருந்தேன்.

இந்த வாவியைச்சுற்றி தற்பொழுது ஏராளமானவர்கள் வாழ்கிறார்கள். தற்பொழுது வாவி அசுத்தமாகிவிட்டது என்கிறார்கள்

இப்படித்தான் நீங்கள் ஹொலிடே வந்தால் பேசாமல் விட்டுவிடுவேங்க. நான் இனி உங்களுடன் வரமாட்டேன் ‘ என்ற மனைவியின் குரல் சுயநிலைக்கு கொண்டுவந்தது.

அப்பொழுது அங்குள்ள கினிப்பிக்குகளை பார்க்க நான் எழும்பியபோது தன்னை இந்த இடத்தில் வைத்து படம் பிடிககும்படி கேட்டார்

உணவுக்கூடத்திற்கு வெளியே கமராவுடன் சென்றேன். மெதுவான குளிர்காற்று முகத்தில் அடித்தது.

உயிரியல் விஞ்ஞானம் படித்தபோது ஒவ்வொரு மருந்துகளைப் பரிசோதிப்பது கினிபிக்கே பாவிக்கப்படும். அநியாயமாக ஒருவரைப் பாவித்து உங்களது கொள்கைகளையோ, தேவைகளுக்குப் பரிசோதிப்பதும், பலிகொடுப்பதும் கினிப்பிக்காக பாவிக்கும் படிமமாக மாறிவிட்டது. நமது நாடுகளில் அரசியல்வாதிகள் ஒரு விதத்தில் விஞ்ஞானிகளே.ஸ்டாலின் மாவோ ஹட்லர் எல்லாம் தங்களது கொள்கைகளைப் பரிசோதிக்க சாதாரண மக்களை கினிப்பிக்காக பாவிக்கிறார்கள் என்பது என்மனத்தில் வந்துபோனது. கினிப்பிக்குகளை

அவுஸ்திரேலியாவில் கினிப்பிக்குகளை நான் வளர்ப்புப் பிராணியாக பார்த்தேன். தென்னமரிக்காவில் இறைச்சிக்குப் பயன்படுத்துகிறார்கள்

எங்களது வழிகாட்டி வந்தார். இம்முறை வயதாகியாரானாலும் திடகாத்திரமானவர். இந்தளவு உயரத்தில் உயிர்வாழ்வதே சவாலாகும். நான் பார்த்த படகுத்துறைகக்கு சென்று அங்குள்ள படகில் ஏறினோம் அந்தப் படகு மோட்டார் பொருத்திய மரப்படகு. அவருடன் எங்கள் பயணம் வள்ளத்தில் தொடங்கியது.. எமது வள்ளம் வாவியில் வளர்ந்து இருந்த புல்லுகளைக் கிழித்தபடி சென்றது. அவர்கள் கொண்டு செல்லவிருந்த இடம் மிதக்கும் தீவுகளில் ஒன்று.

போகும் வழியில் பெரிய கப்பல் ஒன்று நின்றது. அதைக்காட்டி ‘இது பிரித்தானிய பணக்காரர் ஒருவர் வாவியின் மத்தியில் சொகுசு ஹோட்டலை உருவாக்கினார் ஆனால் இடையில் நிற்கிறது’ என்றுவிட்டு ‘இந்தப் புல்லில் உருவாக்கியதுதான் நீங்கள் பார்க்கப் போகும் தீவு’ என்றபோது ஆச்சரியமாக இருந்தது புல்லால் தீவு உருவாக்குவது என்பது முடியாத காரியம் என்ற எண்ணமே எனது மனத்தில் இருந்தது.

எங்களது படகு சிறிய குடிசைகள் புற்களால் வேயப்பட்ட இடத்திற்குச் சென்றதும் பலவர்ண உடைகளைஉடுத்தபடி தொப்பியணிந்த ஒரு உரோஸ் குடும்பம் எம்மை வரவேற்றது. அதில் இரண்டு ஆண்கள் நான்கு பெண்கள் மற்றும் மூன்று குழந்தைகள் இருந்தார்கள். மூன்று தலைமுறையினர் அங்கு ஒன்றாக வாழ்கிறார்கள்போல். இவர்கள் முகம் சீனர்களைப்போல் உயரம் குறைந்து இடுங்கிய கண்களுடன் களிம்பு ஏறிய பித்தளைச் செம்பின் நிறத்தில்இருந்தாலும் பரந்த உடலும் பெரிய தலையுடன் விரிந்த தோள்களுடன் பார்பதற்கு திடகாத்திரமானவர்களாக இருந்தார்கள்
img_7231img_7219

அந்தத் தீவில் கால் வைக்க நமது நமது ஊரில் கிணற்றில் ஊறிய தென்னோலையின் மணம் மூக்கையடைந்தது. கால் வைத்தபோது பாதங்கள், கால் சேற்றில் வைப்பதுபோல் புதைந்தது ஆனால் மீண்டும் பாதங்கள் வந்தது. எனது கால்கள் வாவிக்குள் போய்விடுவோமோ என்ற அச்சம் ஆரம்பத்தில் இருந்ததால் மெதுவாகக் கால்களை வைத்து அந்தப் புல்மேல் ஆம்ஸ்ரோங் சந்திரனில் நடந்ததுபோல் நடந்தேன். ஆனால் பின்பு பழகிவிட்டது. எங்களுக்கு புல்லால் செய்த பென்ஞ்சைத் தந்து அதில்இருக்கும்படி உபசரித்தார்கள். எங்களது இருக்கைக்குப் பக்கத்தில் பறவைகள், மீன்கள் ஒரு கூடையில் உயிரற்று கருவாடு என்ற பெயரில் கிடந்தன.

ஊரோஸ் தீவுகள் என்பது திக்ரிக்கா வாவியால் உள்ள மனிதர்களால் புல்லில் செய்யப்பட்ட மிதக்கும் 70க்கு மேற்பட்டதீவுகள். இந்தத் தீவில் வசிப்பவர்கள் ஊரு மக்கள் என்பார்கள். இவர்கள் இன்கா நாகரிகத்திற்கு முன்பானவர்கள். இந்த வாவியில் மிதக்கும் தீவுகளை அமைத்து வாழ்வது பாதுகாப்பிற்காக ஆனால் இன்காக்கள் இவர்களை அடிமைகளாக வைத்திருந்தார்கள். மிதக்கும் தீவுகளாக வாவியில் வாழும் இவர்கள் இங்கேயே உணவுகளைத் தேடிக் கொள்வார்கள் பெரும்பாலும் ஒரு தீவில் உறவினர்களே வசிப்பார்கள். தற்போழுது வாவிக்கரைகளில் இந்தத் தீவுகள் உள்ளன.

நாங்கள் சென்றபோது தங்களது குடிசைகளை மற்றும் வள்ளங்களை எப்படிச் செய்வது என விளக்கினார்கள்.இவர்கள் வள்ளங்கள் இலேசானதல்ல சிலர் இந்தப்புல்லால் செய்த வள்ளங்களில் பசிபிக் சமுத்திரத்தையே கடந்திருக்கிறார்கள்.இந்த வாவியைப் பொறுத்தவரையில் மீனும் அங்கு வரும் பறவைகளும் இவர்களது உணவாகும். இந்தப்புல்லின் பகுதிகள் மருந்தாகப் பாவிக்கிறார்கள். பல நூற்றாண்டுகளாக இவர்கள் தன்னிறைவான, சுதந்திரமான மனிதர்களாக வாழ்ந்திருக்கிறார்கள்.

கிட்டத்தட்ட தற்பொழுது ஊரு மக்கள் மொத்த எண்ணிக்கை 1200. இவர்களும் இன்கா மக்கள்போல் சூரியனின் பிள்ளைகளாக தங்கள் ஐதிக கதையை வைத்திருக்கிறார்கள். தங்கள் குளிரை உணர்வதில்லை என்பார்கள். இறந்தவர்களைக் வாவியின கரைகளில் புதைப்பார்கள் தற்பொழுது கரைகளில் வாழும் அய்மாறா மக்களோடு கலந்து அவர்களினது மொழியைப் பேசுகிறார்கள் புனேமற்றும் பொலிவியாவில் வாழ்பவர்கள் அய்மாறாAymara)இனமாகும்
img_7228

மண்ணறிறமான( Totora) என்ற இந்தப் புல்லு இந்த வாவியில் வளர்கிறது. இவற்றின் நீரின் கீழ் உள்ள வேர்ப் பகுதியில் பனை மரத்து வேர்போல் இறுக்கமாக ஒன்றோடு ஒன்று சேர்ந்திருக்கும். அத்துடன் நீளமானது. அவற்றை அடுக்கி அந்தப்புல்லையே திரித்து உருவாக்கிய கயிற்றால் தெப்பமாகக் கட்டி அதன்மேல் மேலும் புல்லுகளைப் போட்டு மிதக்கும் தீவு உருவாக்கப்படும். பின்பு அந்தத் தீவுகளில் குடிசைகள் அமைப்பார்கள். இந்தத் தீவுகளில் நீரில் உள்ள கீழ்ப்பகுதி அழுகும்போது தொடர்ச்சியாக மேலே புல்லை அடுக்குவார்கள் கிட்டத்தட்ட 30 வருடங்கள் ஒரு தீவு பாவிக்க முடியும் என்றார்கள். அந்தத்தீவுகளின் இடையே இந்தப் புல்லால் உருவாக்கப்பட்ட தோணிகளில் பயணம் செய்வார்கள்.

எங்களது பயணம் இப்படி ஒரு தீவுக்கு இருந்தது அந்தத்தீவு மக்கள் உடைகளை நெய்தல் படம், வரைதல் என்ற கலைகளில் ஈடுபட்டுள்ளார்கள். வறிய மக்களாக இருப்பதால் இவர்களிடம் உல்லாசப்பிராணிகள் போகும்போது பலவற்றை வாங்குதலும் இவர்களது வள்ளங்களில் சவாரி செய்வதற்கு பணமும் கொடுக்கிறார்கள்.

தக்கீலா தீவு Taquile Island) என அழைக்கப்படும் தீவொன்று இந்த வாவியில் உள்ளது ஐந்து கீலோ மீட்டர் நீளமும் ஒன்றரைக் கிலோ மீட்டர் அகலமுமான இந்தத் தீவில் இரண்டாயிரத்துக்கு மேற்பட்டவர்கள் வசிக்கிறார்கள்.இவர்களது துணிநெசவு திறமை மிகவும் பிரசித்தியானது என்பதால் யுனெஸ்கோவால் இவர்களது நெசவுக்கலையை பாரம்பரிய கலையாக அங்கீகரிக்கப்பட்டுள்ளது இதில் உள்ள விசேசம் ஆண்கள் மட்டுமே இவர்களில் நெசவு செய்வார்கள்.இவர்களது துணிகளில் ஆண்கள் திருமணமானவர்கள் மனைவியை இளந்எதவர்னகள் எனப் பல வித்தியாசங்களை வர்ணத்திலும் நெசவு முறையிலும் வைத்து நெய்வார்கள். தற்போது இவர்கள் தங்களுக்குள் ஒரு கூட்டுறவு முறையில் விவசாயத்தையும் நெசவையும் செய்வதுடன் மிருக வளரப்பும் செய்கிறார்கள். இந்தத் தீவில் மதிய உணவுக்கு எங்களை அழைத்துச் சென்றார் எமது வழிகாட்டி

அந்தத் தீவில் இறங்குதுறையில் நங்கூரமிட்டு இறங்கியதும் ஆரம்பத்திலே ‘உங்களால் நடக்க முடியுமா?’ எனக்கேட்டார்.

என்ன இப்படிக் கேட்கிறார்? அதுவும் மச்சுபிசு பகுதியை எல்லாம் ஏறிய எம்மைப் பார்த்துஎன மனத்தில் நினைத்தாலும் அவரிடம் சொல்லவில்லை.

‘ஆம் ‘ என்றதும் அந்தத் தீவின் உயரத்தைக்காட்ட ‘அதே அங்குதான் உணவுச்சாலை உள்ளது’.

img_7248

4100 மீட்டர் (14451அடி) கடலில் இருந்து உயரமானது. பார்த்தபோது உயரமாகத் தெரியவில்லை அதிக மரங்கள் அற்ற கற்பாறைகள் அதிகம் கொண்ட நில அமைப்பு. பாறைகளால் உருவாக்கப்பட்ட ஒற்றை வழிப்பதை மெதுவாகச் சுற்றியபடிஏறத் தொடங்கியதும் மூச்சு வாங்கியது. நேரடியாகப் பார்த்தபோது அதிக உயரமற்று தெரிந்த இடம் இப்பொழுது சுற்றிப் போகவேண்டும் வேறு வழியில்லை. மதியநேரம் வெயில் எங்களை வறுத்தது.

அப்பொழுது ஒருவர் தலையில் பல வர்ணத்தில் உடையணிந்து தலையில் தொப்பியுடன் எதிரில் தோன்றினார். முகத்தில் பெருமிதமான சிரிப்புடன் ஏதோ அவரது மொழியில் பேசினார்.

‘இவர்தான் இந்தத் தீவின் தலைவர் இவரிடம் நாங்கள் பணம் கொடுக்கவேண்டும்’ என்றார் வழிகாட்டி

‘இந்தத் தீவு ஒரு கூட்டுறவு முறையில் நடைபெறுகிறது இங்குள்ளவர்கள் கத்தோலிக்கர்கள். ஆனால் கச்சுவா என்ற இன்காக்களின் மொழியைப் பேசுபவர்கள் இதுவரையும் இந்தத்தீவுகள்ளே திருமணம் செய்கிறார்கள். இதனால் தற்போது பல உடற்குறைகள் ஏற்பட்டுள்ளது’ என்றார்

நமது ஊருகளிலே உறவினரைத் திருமணம் செய்யும் பழக்கம் மாறவில்லையே! இவர்களாவது தங்கள் கலாச்சாரம், மொழி என யோசிக்கிறார்கள்.

இந்தத் தீவின் மண் சிவப்பாக இருந்தது. மரங்கள் அதிகம் இல்லை அப்படி வளர்ந்திருந்த சில மரங்களும் குட்டையாக இருந்தன.

500 மேற்பட்ட படிகளையும் ஒரு மணித்தியாலத்தில் அட்டைபோல் ஊர்ந்து உச்சிக்குச் சென்றபோது ஒரு வீடும் அதன் வெளியே முன்பகுதியில் படங்குகளால் பந்தல் போட்டு மிகவும் எளிமையான உணவகம் இருந்தது. மீனோடு உணவு பரிமாறினார்கள். அதன் பின்பு அவர்களது பாரம்பரிய நடனத்தை ஆண்களும் பெண்களும் சேர்ந்து ஆடினார்கள்.; அவர்களது நெய்த துணிகள் விற்பனைக்கு வைத்திருந்தார்கள்.

தக்கீலா தீவின் இறங்குதுறைக்கு வரும்போது நீல நிறமான நிறமான வாவியையும் அதைச்சுற்றிப் பனி படர்ந்த அந்தீஸ்மலைகளையும் பாரக்க முடிந்தது

‘அதோ அந்த மலைகள் இருக்கும் பகுதி பொலிவியா’ என்றார்;
img_7257
புனிபடர்ந்த மலைகளைப் பார்த்துவிட்டு கீழே பார்க்கும்போது இங்கும் வாவிக்கரையில் வட்ட நிலா முகத்தோடு ஒரு சிறுமி காத்திருந்தாள், யாராவது தன்னைப் படமெடுப்பார்களா என்று.

Advertisements
Posted in Uncategorized | பின்னூட்டமொன்றை இடுக

என்.கே. ரகுநாதன் (1929-2018) நினைவுகள்


வடமராட்சி வராத்துப்பளையிலிருந்து கனடா டொரன்டோ வரையில் வியாபித்து நின்ற ஈழத்தின் மூத்த படைப்பாளி
நிலவிலிருந்து பேசியவர்களை பனஞ்சோலைக்கிராமத்தில் சித்திரித்த எழுத்துப்போராளி
முருகபூபதி
யாழ்ப்பாணம் அரியாலையில் செம்மணி வீதியில் சில மாதங்கள் ஒரு வாடகைவீட்டில் வசிக்க நேர்ந்தது. 1983 தென்னிலங்கை வன்செயல்களினால் இடம்பெயர்ந்திருந்தோம். இலக்கிய நண்பர்கள் மல்லிகை ஜீவா சைக்கிளிலும் கே. டானியல் தனது மோட்டார் சைக்கிளிலும் வந்து பார்த்துவிட்டுச்செல்வார்கள்.
தென்னிலங்கையில் நிலைமை படிப்படியாக சீரடைந்ததும் அரியாலையைவிட்டு புறப்படத்தயாரானோம். ஊரிலிருந்து எடுத்துவந்த பெருந்தொகையான புத்தகங்களையும் சில கதிரைகள் மேசையையும் அயலில் ஒரு வீட்டில் ஒப்படைத்தோம்.

1984 ஆம் ஆண்டு தொடக்கத்தில் அரியாலைக்கு விடைகொடுத்துவிட்டு, ஒருநாள் காலை புறப்படுவதற்கு தயாராகியிருந்த வேளையில், அதற்கு முதல் நாள் இரவு ஏழுமணியளவில் அவர் என்னைத்தேடி தனது சைக்கிளில் வந்தார். வந்தவரை அமரச்சொல்வதற்கும் அந்த வீட்டில் கதிரைகள் இல்லை. தரையில் ஒரு பாயைவிரித்து, ” தரையிலிருந்து பேசுவோம்” என்றேன்.

அவர் உரத்துச்சிரித்துக்கொண்டு அமர்ந்தார். அன்று நெடுநேரம் பேசினோம். அவரது சிரிப்புக்கு காரணம் இருந்தது. அவர்தான் கனடா டொரன்டோவில் அண்மையில் மறைந்த ஈழத்தின் மூத்த எழுத்தாளர் என்.கே. ரகுநாதன். அந்தச்சிரிப்பை இனிமேல் நாம் காணமுடியாது.

அன்றைய சந்திப்பில் அவர் உரத்துச்சிரித்தமைக்கு அவர் 1960 களில் எழுதிய நிலவிலே பேசுவோம் சிறுகதைதான் அடிப்படைக்காரணம். எனது புத்தகங்களை பிறிதொரு சந்தர்ப்பத்தில் அரியாலையிலிருந்து நண்பர் புதுவை ரத்தினதுரை எடுத்துச்சென்றார். கதிரைகளையும் மேசையையும் மல்லிகை ஜீவா எடுத்துச்சென்றார்.
புத்தகங்களும் கதிரை , மேசைகளும் என்னவாயின? என்பதும் தெரியாது, புதுவை ரத்தினதுரைக்கு என்ன நடந்தது ? என்பதும் தெரியாது. அக்காலப்பகுதியில் என்னைப்பார்க்க வந்த டானியல் தமிழ்நாட்டில் மறைந்தார். மல்லிகை ஜீவா கொழும்புக்கு இடம்பெயர்ந்தார். நான் அவுஸ்திரேலியாவுக்கு முதலிலும் ரகுநாதன் அதன்பின்னர் கனடாவுக்கும் புலம்பெயர்ந்தோம். புதுவை காணாமல் போனார். எங்கள் இலக்கியவட்டத்திலிருந்து ஒவ்வொருவராக விடைபெறும்போது எஞ்சியிருப்பது அவர்கள் பற்றிய நினைவுகள் மாத்திரமே!

நாமெல்லாம் இலக்கியவாதிகளாக இருந்தபோதிலும் இஸங்களினால் பிளவுபட்டிருந்தோம். சிலர் ஒருவருடன் ஒருவர் முகம் பார்த்தும் பேசாதிருந்தனர். டானியலும் ஜீவாவும் ரகுநாதனும் அரசியலிலும் ஒன்றிணைந்திருந்து பல மக்கள் போராட்டங்களில் கலந்துகொண்டவர்கள். எனினும் மாஸ்கோ – பீக்கிங் என அரசியல் கோட்பாடுகளில் பிளவு தோன்றியவேளையில் ஜீவா மாஸ்கோ சார்பு நிலையெடுத்தார். புதுவை உட்பட ஏனைய இருவரும் பீக்கிங் அணியில் இணைந்திருந்தனர்.
நான் வெளிப்பிரதேசத்தைச்சேர்ந்திருந்தாலும் இவர்கள் அனைவருடனும் தோழமையுடனும் சகோதர வாஞ்சையுடனும் உறவுகொண்டிருந்தேன். அதனால் அவர்களிடையே ஏற்பட்ட ஊடல்கள் உரசல்களை போக்குவதற்கும் அவ்வப்போது முயன்றேன்.

ரகுநாதனின் நிலவிலே பேசுவோம் – டானியலின் பஞ்சமர், ஜீவாவின் மல்லிகை – புதுவை, வரதபாக்கியான் என்ற புனைபெயரில் எழுதிய கவிதைகள் – இவைதான் எங்கிருந்தோ என்னை இவர்களுடன் இணைத்தது. ஆலயப்பிரவேசம், தேநீர்க்கடை பிரவேசம் முதலான போராட்டங்களில் புதுவை தவிர ஏனையோர் ஈடுபட்டு முன்னணியில் நின்ற காலத்தில் நான் வடக்கிலிருக்கவில்லை. அங்கு படிக்கச்சென்ற பருவத்தில் எனக்கு 12 வயதுதான். இலக்கியப்பிரவேசத்தின் பின்னர் (1972 முதல்) இந்த மூத்தவர்களுடன் எனக்கேற்பட்ட உறவுக்கு என்றைக்கும் விக்கினங்கள் வரவில்லை.

ரகுநாதன் மறைந்தார் என்ற செய்தி என்னை வந்தடைந்தபோது கடந்த காலங்கள் நினைவுக்கு வருகின்றன. ரகுநாதன், இலங்கை ஆசிரியர் சங்கம் எச். என். பெர்னாண்டோ தலைமையில் இயங்கிய காலப்பகுதியில் சங்கத்தின் வடபிரதேசக்கிளையிலும் அங்கம் வகித்திருந்தார். தோழர் ரோகண விஜேவீராவின் மைத்துனர்தான் எச். என். பெர்ணான்டோ. யாழ்ப்பாணம் செல்லும் வேளைகளில் ரகுநாதனை சந்திப்பது வழக்கம். இலங்கை ஆசிரியர் சங்கத்தின் வருடாந்த மாநாடு யாழ். வீரசிங்கம் மண்டபத்தில் நடந்தபோதும் ரகுநாதனை அங்கு சந்தித்தேன். அதன்பின்னர் அவுஸ்திரேலியா வந்தபின்னரும் அவருடன் கடிதத்தொடர்புகள் இருந்தன.
அவருக்கும் டானியலுக்கும் இடையே நீடித்த முரண்பாடுகள் குடும்பப் பகையாக மாறிவிடக்கூடாது என்பதற்காக அவுஸ்திரேலியாவுக்கு வந்தபின்னரும் எழுதும் கடிதங்களில் சமாதானத் தூதுவராகியிருந்தேன். 22-07-1997 ஆம் திகதி ரகுநாதன் எனக்கு எழுதிய நீண்ட கடிதமும் எனது கடிதங்கள் நூலில் இடம்பெற்றுள்ளது.
அந்தக்கடிதமும் ஒரு இலக்கியக்கடிதம்தான் என்பதனால் அவரது நினைவாக இங்கு பதிவுசெய்கின்றேன்.

அன்புள்ள முருகபூபதிக்கு வணக்கம். உங்கள் கடிதம் 28-05-97 இல் கிடைக்கப்பெற்றேன். பதில் எழுதச்சுணங்கியதற்கு மன்னிக்கவும். நண்பர் ராஜஶ்ரீகாந்தனும் உங்களுக்கு ஒரு புத்தகம் அனுப்பிவைத்தது மகிழ்ச்சிக்குரிய விடயம். நண்பர்கள் மாறி மாறிப் படிக்க வசதியாயிருக்கும்.
இளைய பத்மநாதன், புத்தகத்திலுள்ள கதைகளை – விசேடமாக முன்னுரையைப்பற்றி ஏதாவது குறிப்பிட விரும்பினால் அன்புடன் வரவேற்பேன். அவரை எனக்கு எழுதச்சொல்லுங்கள். நீங்கள் ” படித்தோம் சொல்கின்றோம்” பகுதியில் ஏதாவது எழுத இருந்தால் எழுதி, அதன் நறுக்கினை எனக்கு அனுப்புங்கள்.
East or west home is the best என்று எழுதியிருக்கிறீர்கள். எந்த மனிதனுக்கும் தான் பிறந்து வளர்ந்த மண்ணில் வாழ்வது போன்ற இனிய வாழ்வு அமையாது. பல்லுக்குப்பல் சில்லுக்குச்சில் என்று இணைந்துபோக வேண்டிய யந்திர வாழ்க்கைதான். காலமாற்றத்தால் அதன் கடும்போக்கு இறுகிக்கொண்டு போகிறது. யாரும் விலகிப்போக முடியாத கொடுமை. எழுதமுற்பட்டால், நிறைய எழுதவேண்டிவரும் என்றுதான் இழுத்தடித்துக்கொண்டு வந்தேன். அப்படி இருந்தும் இன்று காலை எழுதத்தொடங்கு முன் அருட்டலுக்காக உங்கள் கடிதத்தை ஒரு தடவை மேலோட்டம் விட்டபோது, மேலும் பின்தள்ளப்பட்டேன். எனினும் உற்சாகத்தை கைவிடாமல் இப்போது ( மாலையில்) இதனை எழுதுகிறேன்.

பழைய பகைமைகள் மறைந்திருக்கும் என ஒரு வரி எழுதியுள்ளீர்கள். எனக்கு, அதற்கு என்ன பதில் எழுதுவதென்று தெரியவில்லை.
அரியாலையில் சந்தித்து சற்று நீண்டு உரையாடிய ஞாபகம் எனக்குண்டு. அன்று அவற்றை விரித்துரைத்திருப்பேன் போலும்.
எழுத்தாளன் நேர்மையானவனாய் இருக்கவேண்டும் என்று என் ‘தசமங்கல’ வெளியீட்டு விழாவில் கொதிப்படைந்து பேசிவிட்டேன். இப்போது கொழும்பில் அது முக்கிய பிரச்சினையாகிவிட்டது.

இரண்டு வருடங்களுக்கு முன் ‘பொன்னீலன்’ என்ற தமிழக எழுத்தாளர் இங்கு வந்து, ( இ.மு. எ.ச. கருத்தரங்கிற்கு அழைக்கப்பட்டு) ” எழுத்தாளன் எழுதும்போதுதான் இலட்சியவாதி. எழுதாதபோது அவன் சாதாரண மனிதன்” என்று சொல்லிவிட்டுப்போய்விட்டார்.

நான் அதைகக்கண்டித்து வீரகேசரியில் ஒரு கட்டுரை எழுதினேன். அதில் ஒரு பகுதியை ‘ குமுதம்’ பிரசுரித்து பொன்னீலனுக்கு தொல்லை கொடுத்தது. குமுதம் 3 இதழ்களில் – அந்த விவாதம் நடந்தது. அந்த வேகத்தில்தான் நான் என் கூட்டத்திலும் பேசவேண்டி ஏற்பட்டது.
அதுசம்பந்தமான பத்தி எழுத்தாளரின் கண்ணோட்டத்தை அனுப்புகிறேன். படித்துப்பார்க்கவும். நீங்கள் எங்கே நிற்கிறீர்களோ தெரியாது. ஆனால், இந்தக்கட்டுரையாளர் தன்னையே தோலுரித்து, நிர்வாணக்கோலத்தை காட்டுகிறார்.

Intelligentsia – களை மட்டமாக மதிப்பிடக்கூடாதாம். கடைசி வரி: ஒழுக்கம் எது, நேர்மை எது, எது சரி, எது பிழை என்பதனை நாங்கள் தீர்மானிக்க முடியாதாம்.
இந்த எழுத்தாளர் மனையாட்டியுடன் வீதியில் செல்லும்போது எதிரே வருபவன், அவளைத்துகிலுரிந்து பலாத்காரம் செய்யும்போது – அப்போது அவர் உரைகல்லைத்தேடி ஓடுவார். சரி எது? பிழை எது? ஒழுக்கம் எது? என்று தெரியாத மேதையல்லவா அவர்!
இவற்றை நினைத்தால், இந்த அயோக்கியர் எழுதும்போது நமக்கேன் பேனா? என்ற எண்ணம்வரும். என்றாலும் நான் சோர்ந்துபோய்விடவில்லை.
சந்தோஷமாக இருக்கிறேன். அமைதியாக இருக்கிறேன். எதிர்நீச்சல்களும் தழும்புகளும் அந்தந்த நேரத்தில் என்னைத் தொல்லைப்படுத்தினாலும் அதன் பலன்களை இப்போது குடும்ப ரீதியாகப் பெருமையோடு அனுபவிக்கிறேன்.

பிள்ளைகள் – திலீபன், தமயந்தி, சஞ்சயன், ஜெயதேவன், ஜனனி, கனடா, லண்டன், ஜெர்மனியில் இருக்கிறார்கள். கடைசிப்பெண் இங்கு தனியார் நிறுவனத்தினில் பணிபுரிகிறாள். பிள்ளைகளை வெளிநாடுகளுக்கு அனுப்பியது எனக்கு மகிழ்ச்சியான விடயமல்ல. சந்தர்ப்ப சூழ்நிலை.
எனது ‘ கட்டை விரல் ‘ கதையில் நான் யார் என்பதை வெளிப்படுத்தியிருக்கிறேன்.
பதிலை எதிர்பார்ப்பேன். அன்புடன் ரகுநாதன்.

இக்கடிம் எழுதப்பட்டு இரண்டு வருடகாலத்தில் 1999 ஆம் ஆண்டு இலங்கை சென்றவேளையில், தெஹிவளையில் மிருகக்காட்சி சாலைக்கு பின்னாலிருந்த வீதியில் அவரது வீட்டுக்குச்சென்று ரகுநாதன் தம்பதியரின் அன்பான உபசரிப்பில் திளைத்தேன்.

1929 ஆம் ஆண்டில் வடமராட்சியில் வராத்துப்பளை என்ற கிராமத்தில் ஒரு அடிநிலைக்குடும்பத்தில் பிறந்து, அக்கால கட்டத்தின் சமூக ஒடுக்குமுறைக்கு மத்தியில் படித்து, ஆசிரியராகவும் படைப்பிலக்கிய வாதியாகவும் சமூக ஒடுக்குமுறைகளுக்கு எதிராக களத்தில் நின்ற போராளியாகவும் திகழ்ந்திருக்கும் ரகுநாதன், தனது “கட்டை விரல் ” சிறுகதையில் தன்னை வெளிப்படுத்தியிருந்தாலும், அவர் தன்னை முழுமையாகவே வெளிப்படுத்தியிருந்தது, 2004 இல் அவர் எழுதியிருந்த ” ஒரு பனஞ்சோலைக்கிராமத்தின் எழுச்சி” நவீனத்தில்தான்.

சுயசரிதையையும் ஒரு நாவலாக விரித்து எழுதமுடியும் என்பதை நிரூப்பித்திருப்பவர் ரகுநாதன். காலம் காலமாக அவரது சமூகம் செய்துவந்த தொழிலிருந்து தன்னை விடுவித்து படிக்கவைத்து உருவாக்கி மானுடனாக்கிய தனது அருமை அண்ணன் தம்பிப்பிள்ளைக்கும் பெற்று வளர்த்து ஆளாக்கிய அன்புத்தாய் வள்ளியம்மைக்கும்தான் அந்த நாவலை சமர்ப்பணம் செய்திருந்தார்.

வர் அந்தக்கடிதத்தில் எழுதியிருந்தவாறே எதிர்நீச்சலையும் தழும்புகளையும் கடந்துவந்தவர்தான். எல்லாம் கடந்துபோகும் என்பார்கள். வடமராட்சி வராத்துப்பளையிலிருந்து நிலவிலே பேசுவோம் என்ற கதையை எழுதிய 1960 காலப்பகுதிக்கும் இன்று அவர் கனடாவில் மறைந்திருக்கும் 2018 காலப்பகுதிக்கும் இடையில் சமூகத்திலும் அவரது சிந்தனைகளிலும் நிறைய மாற்றங்கள் நேர்ந்திருக்கலாம்.

அன்று அவர் தனது தோழர்களுடனும் அடிநிலை மக்களுடனும் இணைந்து ஆலயப்பிரவேசப் போராட்டங்களிலும் தேநீர்க்கடை பிரவேசப்போராட்டங்களிலும் ஈடுபட்டார். கந்தன் கருணை என்ற நாடகத்தையும் எழுதி, வடபிரதேசம் எங்கும் அதனை கூத்துவடிவிலும் அரங்காற்றுகை செய்வதற்கு தூண்டுகோலாகத் திகழ்ந்தார்.
கனடாவில் தமிழ் ஓதர்ஸ் இணையத்தளத்தின் அகில் சாம்பசிவத்திற்கு வழங்கிய நேர்காணலில், “அன்றிருந்த நிலை இன்றில்லை” என்ற சாரப்பட சொல்லியிருக்கிறார்.
ஆனால், ரகுநாதன் மறைந்திருக்கும் இந்தவேளையிலும் தென்மராட்சியில் வரணி கண்ணகி அம்மன் ஆலயத்தின் வருடாந்த உற்சவத்தில் அதே அடிநிலை சமூகத்தவர்களும் தேரின் வடம்பிடிக்க அனுமதிக்கமுடியாது என்று மேட்டுக்குடி சமூகம் தடுத்து, பெக்கோ (ஜேசிபி) எனப்படும் இயந்திரத்தின் மூலம் தேரை நகர்த்தியிருக்கும் காட்சி சமூக வலைத்தளங்களில் பரவியிருக்கிறது.

ரகுநாதன், டானியல், ஜீவா , செ. கணேசலிங்கன், மு. தளையசிங்கம் உட்பட பல எழுத்துப்போராளிகளும் , அன்றைய சமூக விடுதலைப் போராளிகளும் தத்தமது கிராமத்தின் எழுச்சிக்காக தொடர்ச்சியாக எழுதி வந்திருந்தபோதிலும், இடையில் வடபிரதேசம் எங்கும் இனவிடுதலைக்காக ஆயிரக்கணக்கில் இளம் குருத்துக்கள் களமாடி மடிந்தபோதிலும் இன்னமும் அங்கு இதுவிடயத்தில் மாற்றம் இல்லை என்பதை காணாமலேயே நண்பர் ரகுநாதனும் தனது கண்களை நிரந்தரமாக மூடிக்கொண்டார்.

துப்பாக்கி ஏந்திய ஈழ விடுதலை இயக்கங்களுக்குப் பயந்து சாதிவேற்றுமை பார்ப்பது குறைந்துவிட்டது எனச்சொன்னாலும், அந்த இயக்கங்களின் துப்பாக்கிகளுக்குப் பின்னால்தான் அந்த வேற்றுமை மறைந்திருந்தது என்ற உண்மையையும் ரகுநாதன் ஏற்றுக்கொண்டிருந்தவர்.

அவர் 1960 களில் எழுதியிருந்த நிலவிலே பேசுவோம் சிறுகதையை வெளியிட்டது, தந்தை செல்வநாயகம் நடத்திய சுதந்திரன் பத்திரிகை. அதனை தெரிவுசெய்து பதிவேற்றியவர் அச்சமயம் அங்கு ஆசிரிய பீடத்திலிருந்த மற்றும் ஒரு மூத்த எழுத்தாளர் அ.ந. கந்தசாமி. இவர்தான் எங்கள் முற்போக்கு எழுத்தாளர் சங்கத்தின் கீதத்தையும் இயற்றித்தந்தவர்.

சுயசரிதைப்பாங்கில் ரகுநாதன் எழுதியிருக்கும் ஒரு பனஞ்சோலைக்கிராமத்தின் எழுச்சி நூலை, வரலாற்றுச்சித்திரம் எனக்கூறியபோதும், “இது ஒரு நாவலாக அமைந்துள்ளது” என்றுதான் அதனை வெளியிட்டிருக்கும் குமரன் பதிப்பகம் செ. கணேசலிங்கன் சொல்கிறார்.
1929 இல் பிறந்திருக்கும் ரகுநாதன் தனது 31 வயதில் சாதிக்கொடுமையை பிரசார வாடையின்றி அழகியலுடன் நிலவிலே பேசுவோம் என்ற தலைப்பில் சிறுகதையாக எழுதி, ஈழத்து சிறுகதை வளர்ச்சியில் தனக்கென்று ஒரு அடையாளத்தை ஏற்படுத்தியிருப்பவர்.
எனினும் அதன்பின்னர் பல வருடங்கள் கடந்து 1991 ஆம் ஆண்டில்தான் – இனவிடுதலைப்போரும் தொடங்கியபின்னர்தான் ஒரு பனஞ்சோலைக்கிராமத்தின் எழுச்சி என்ற நவீனத்தை எழுதுகிறார். அதனை ” ஒரு பனஞ்சோலைக் கிராமத்தின் கதை” என்ற தலைப்பில் எழுதியிருந்தால் அந்தத் தலைப்பில் அழகியல் இருந்திருக்கும் என்பதுதான் எனது நம்பிக்கை. ” எழுச்சி” என்றவுடன் படைப்பிலக்கியத்தின் அழகியல் மங்கி, பிரசாரம் மேலோங்கிவிட்டது என்பதே எனது பார்வை.
எனினும் அந்த நாவலின் உள்ளடக்கம், வடபிரதேசத்திற்கு அப்பால் வாழ்ந்த என்போன்ற வாசகர்களுக்கு பல செய்திகளைச் சொல்கிறது. அவர்களின் எதிர்நீச்சலை, பெற்ற ஆழமான தழும்புகளை, ஒடுக்குமுறைகளை, பாடசாலைகளிலும் தேநீர்க்கடைகளிலும் நிகழ்ந்த பாகுபாடுகளை, அடிநிலை மக்களதும் மேட்டுக்குடியினரதும் இயல்புகளை பதிவுசெய்கிறது.

கற்பகத் தருவின் பயன்பாட்டையும் பண்பாட்டுக்கோலத்தில் அதன் வகிபாகத்தையும் புனைகதையாக ரகுநாதன் சிறப்பாக சொல்லியிருக்கிறார். இந்த நூலின் பின்னிணைப்பில், பனஞ்சோலைக்கிராமத்தின் சமூக அமைப்பையும் பனைமாதாவின் அருட்கொடைகளையும் விளக்குகிறார்.
“ஈழத்து இலக்கியத்தில் இடம்பெறும் மொழிவழக்குகள் தமக்குப்புரியவில்லை” என்று கூறிவரும் தமிழக எழுத்தாளர்கள், வாசகர்களுக்கு இந்த நவீனத்தின் ஊடாக வடக்கின் ஆத்மாவை அம்மக்களின் மொழிவழக்குகளை அடிக்குறிப்புகளாக பின்னிணைப்பில் விளக்கியுள்ளார் ரகுநாதன். இந்த நூல் தமிழகத்தில்தான் முதலில் வெளியானது!

1970 காலப்பகுதியிலேயே ரகுநாதனின் கந்தன் கருணையே காத்தவராயன் பாணிக்கூத்தாகி, அம்பலத்தாடிகளின் மேடையில் அரங்கேறியது எனவும், ரகுநாதனின் கந்தன் கருணை அப்படியே அச்சொட்டாக கூத்துவடிவம் பெற்றுவிடவில்லை. சாதிக்கொடுமைகள் பற்றிய பல விளக்கங்களும் மா ஓவின் சிந்தனைகளும் சேர்க்கப்பட்டன என்றும் 1997 இல் எனக்கு வழங்கிய நேர்காணலில் அண்ணாவியார் இளை பத்மநாதன் தெரிவித்துள்ளார்.
ரகுநாதனும் தனது மூலப்பிரதியை சிறுபிரசுரமாக வெளியிட்டுள்ளார்.

ரகுநாதனின் தென்னிலங்கை இலக்கிய நண்பர் கே. ஜி. அமரதாசவுக்கு ஒரு துயரச்செய்தி கிடைத்திருந்தது. யாழ்ப்பாணத்தில் இடம்பெற்ற இராணுவ நடவடிக்கை ஒன்றில் ரகுநாதனின் புதல்வன் காயப்பட்டுவிட்டதை அறிந்திருக்கும் அமரதாச தனது குடும்பத்தினரிடம் சொல்லி மிகவும் கவலைப்பட்டுள்ளார். இதுவிடயத்தை அமரதாசவின் மரணச்சடங்கின்போது அவரது மகன் அமர அமரதாச ( தற்போது லேக்ஹவுஸ் பொது முகாமையாளர்) என்னிடம் தெரிவித்தார். இந்தத்தகவலை வீரகேசரி வாரவெளியீட்டில் எழுதியிருந்தேன். அதனை யாழ்ப்பாணத்திலிருந்து படித்துவிட்டு, கொழும்புக்கு வந்த ரகுநாதன், என்னை சந்தித்து முகவரி பெற்று அமரதாசவின் வீடு சென்று குடும்பத்தினருக்கு அனுதாபம் தெரிவித்து அவர்களின் துயரத்திலும் பங்கேற்றார்.

நெஞ்சத்துக்கு நெருக்கமாக வாழ்ந்தவர்கள் மறையும்வேளையில் அவர்கள் பற்றிய நினைவுகளே மனதில் அலைமோதும். ரகுநாதனுக்கு இந்த மண்ணிலிருந்து விடுதலை கிடைத்துவிட்டது. ஆனால், அவர் எந்த மக்களுக்காக தனது எழுத்தையும் வாழ்வையும் அர்ப்பணித்தாரோ, அந்த மக்களுக்கு இன்னமும் பூரண விடுதலை கிடைக்கவில்லை என்பதற்கு அவர் மறைந்திருக்கும் காலத்தில் தென்மராட்சி சம்பவம் ஒரு சான்றாதாரம்.
நண்பர் என். கே. ரகுநாதனுக்கு எனது ஆழ்ந்த அஞ்சலி. அவரது குடும்பத்தினரின் துயரிலும் பங்கேற்று இந்த நினைவுப்பதிகையை சமர்ப்பிக்கின்றேன்.
letchumananm@gmail.com
—0—

Posted in Uncategorized | பின்னூட்டமொன்றை இடுக

உன்னையே மயல் கொண்டால் -பாகம் பதின்மூன்று

ஆய்வுக்கூட மேசையில் சந்திரனுக்கு வந்த கடிதங்கள் இருந்தன. அதில் ஒரு கடிதத்தை உடைத்ததும் உள்ளே அழைப்பிதழ் ஒன்று இருந்தது. சிட்னியின் ஹிளிப் பகுதியில் ஜுலியாவின் ஓவியக் கண்காட்சி நடப்பதாக இருந்தது.

தொலைபேசியை எடுத்து ஜுலியாவின் இலக்கத்தை அழுத்தினான். மனத்தில் பதிந்து விட்ட சில தொலைபேசிகளின் இலக்கங்களில் இதுவும் ஒன்று.

“எனக்குத் தெரியாதே…! எப்போது ஒழுங்கு செய்தாய்?; “ என பரபரப்பாக பேசினான்.

“சந்திரன் ஆறுதலாகக் கேள். நான் சொல்லுகிறேன். ஹிளிப்பில் உள்ள பாடசாலையில் வாரவிடுமுறை நாட்களில் இந்த எக்சிபிசன் நடக்கிறது. எனது நண்பர்கள் எல்லாருக்கும் அழைப்பு விடுத்திருக்கிறேன்.”

“என்னால் வந்து உதவி செய்ய முடியும். எப்போது வந்தால் நல்லது?.”

“வருகிற வெள்ளிக்கழமை இரவு ஹிளிப் பாடசாலைக்கு எனது ஓவியங்களை கொண்டு செல்லவேண்டும். இரவு வரமுடியுமா? “

“வீட்டுக்கு வரவா? அல்லது பாடசாலைக்கு வரவா?.”

“பாடசாலையில் நிற்பேன் அங்கு வா.”

நூல்நிலையத்தில் விஞ்ஞான கட்டுரைகளைச் சேகரிக்க வேண்டும். என நினைத்துக் கொண்டிருந்தவனுக்கு ஜுலியாவின் எக்சிபிசன் தடையாக வந்தது. ‘இந்த நேரத்தில் எப்படி அவளுடன் உறவை முறிக்க போகிறேன் என கூறமுடியும். உடல்உறவு தவிர்ந்த நட்பாக இதனைத் தொடரலாம் என்ற நம்பிக்கை சந்திரனுக்கு இல்லை. ஆணுக்கும், பெண்ணுக்கும் உடலுறவு சமமான தேவை என்றாலும் ஆணிண் உடம்பு பெட்ரோல் போல் பற்றிக் கொள்கிறது. பெண் உடல் நிலக்கரிபோல் மெதூவக சூடேறுகிறது. ஜுலியாவை நினைத்தவுடன் உணர்வு உடலெங்கும் பரவுகிறது. ஆழமான கடலில் ஆழ்ந்தெடுத்த முத்தை பார்த்த சந்தோச திருப்தியில் மனம் திளைக்கிறது. ஜுலியாவிடம் உடல் உறவின்பின் ஆன்மிகம், பொருளாதாரம், ஏன் அரசியல் கூட பேச முடிகிறது. சோபாவின் உடல் அழகு மனதைக் கவர்ந்தாலும் அவள் ஒரு நோயாளி என்ற எண்ணம் மனதை நெருடுகிறது. இவள் தற்காலிக சந்தோசத்திற்காகவோ கணவனை திருப்திப்படுத்த வேண்டும் இல்லாவிட்டால் நம்மை விட்டு போய்விடுவான் என்ற உணர்வில் இருக்கிறாளோ என ஐயப்பட வைக்க்pறது. இதையெல்லாம் மீறி காதல் உணர்வுகள் உச்சக்ட்டம் செல்லும் பொழுது அடிபட்ட சிறுபறவை போல துன்பப்படுகிறாள். சிறுவயதில் காயமடைந்த இவளிடம் நான் காமத்தை வெளிப்படுத்துவது சரியா என்று மனதில் கேள்வி குறி இருக்கிறது. நோயாளிப் பெண்ணாக எண்ணி பராமரிப்பதா, மனைவியென எண்ணி சுகபோகங்களில் சம்போகிப்பதா?’ மனத்தில் பல கேள்விகள் கேட்டுக்கொண்டு ஹிளிப் பாடசாலையை அடைந்தான் சந்திரன்.

பாடசாலையின் மண்டபத்தில் ஜுலியாவும் மகன் மைக்கலும் தாடி வைத்த உயரமான அறுபது வயது மதிக்க தக்க ஒருவரும்; நின்றார். சந்திரனை தழுவி நன்றி கூறிவிட்டு மற்றவர்களுக்கு அறிமுகப்படுத்தி வைத்தாள். “இது எனது நண்பன் சாள்ஸ்;.” “இவரும் ஒரு ஓவியர்தான். பலகாலமாக எனது நண்பன் “ என சந்திரனுக்கு அறிமுகப்படுத்தினாள்.

எல்லோரும் சேர்ந்து ஓவியங்களை அந்த மண்டபத்து சுவர்களில் மாட்டி ஓவியம் பற்றிய விபரங்களை கீழே எழுதி ஒட்டினார்கள். சார்ள்ஸ் பலதடவை கண்காட்சி நடாத்தியபடியால் அவரது அறிவுரையின் படி மற்றவர்கள் செயல்பட்டனர். மைக்கல் ஆறு அடி உயரமான அழகான இளைஞன். முகம் ஜுலியாவைப்போல் அப்படியே உரித்து ஒட்டி வைத்தது போன்று இருந்தது.

சந்திரன் வந்து அரைமணி நேரத்தில் மைக்கல் தனது சிநேகிதியிடம் போவேண்டும் என கூறிவிட்டு விடைபெற்றுக் கொணடான்.

சாள்ஸ்ம் சந்திரனும் இரவு ஒருமணி வரையில் மண்டபத்தில் ஒழுங்கு படுத்தினார்கள். பணி முடிந்ததும் சாள்ஸ் விடைபெற்று கொண்டார். சந்திரன் தன் காரில் ஜுலியாவுடன் ஏறினான்.

“எங்கே உன் கார் ஜுலியா?

“மைக்கல் எடுத்துக் கொண்டு போய்விட்டான்.”

காரில் வந்து வீட்டில் இறங்கிய ஜுலியா “சந்திரன் சாப்பிட்டாயா?” என்றாள்.

“நான் வரும்போதே சாப்பிட்டேன். நான் எனது அறைக்கு போகிறேன். நீயும் காலையில் எக்சிபிசனுக்கு போகவேண்டும்தானே.”

“இல்லை இல்லை இவ்வளவு தூரம் இந்தநேரத்தில் போகாதே” எனக்கூறி கையைப்பிடித்து இழுத்தாள்.

வேறுவழியின்றி சந்திரன் அங்கே தங்கினான்.

ஜுலியாவின் படுக்கையில் அவள் அருகே நித்திரையின்றி புரண்டு கொண்டிருந்தான்.

குளிர்காலமாகையால் ஹீட்டரின் கணகணப்பு இருந்தது. ஜுலியா அரைநிர்வாணமாக தூங்கிக் கொண்டிருந்தாள். உடல் களைப்பு போலும் உடனே தூங்கி விட்டாள். சந்திரனுக்கு நித்திரை வரவில்லை.

சிறிதுநேரத்தில் வாசல் கதவால் “மம் “ என்றபடி மைக்கல் நுழைந்தான்.

சந்திரனுக்கு தூக்கிவாரிப் போட்டது. “மகன் வருகிறான் நான் தாயோடு படுத்திருப்பதை பார்த்தால் என்ன நினைப்பான்?’

தலையைத் திருப்பி “மைக்கல், லைட்டைப் போடாதே. நான் அரைநிர்வாணமாக படுத்திருக்கிறேன்.”

“ஓகே” என்றபடி பக்கத்து அறைக்கு சென்றுவிட்டான்.

சந்திரனது முகத்தை பார்த்துவிட்டு “டோன்ட் வொரி” என்றாள்.

“குட்நைட் மம் “ எனும் குரல் கேட்டது.

சந்திரனுக்கு பதட்டம் தீரவில்லை. திரும்பித் திரும்பி படுத்தான்.

“சந்திரன் படுத்து தூங்கு. நான் காலையில் எழும்பவேண்டும் “

இதயத்துடிப்பு குறைந்தாலும் நித்திரை வரமறுத்தது.

‘இவளால் எப்படி நித்திரை கொள்ள முடிகிறது. நான் மட்டும் குற்ற மனப்பான்மையுடன் தவிக்கிறேன். பதினெட்டு வயதான மகன் பக்கத்து அறையில் தூங்குகிறான் நான் தாயுடன் கட்டிலில் படுத்திருக்pறேன். குற்ற மனப்பான்மை என்பது சமூக சூழலுக்கு உட்பட்டது விரும்பிய நண்பரோடு தாய் படுத்திருப்பது மைக்கலுக்கு தவறாக தெரியவில்லை. நான் என்னை நம்பிய பெண்ணை விட்டுவிட்டு இங்கு படுத்திருப்பது குற்றம்தானே? இவள் குற்ற்வாளியில்லை. நேர்மையாக சலனம் அற்று என்னுடன் அரைநிர்வாணமாக படுக்கையில் இருக்கிறாள். இவளுக்கு தூங்க முடிகிறது. தவறு செய்யும் என்னால் தூங்க முடியவில்லை. இப்படியான எனது நிலைக்கு முற்றுப்புள்ளி வைக்க வந்தேன். அதை செய்யாமல் உறவு கொண்டுவிட்டு படுக்கையில் கிடக்கிறேன். இவளது உடல் குளிர்ந்து ஆசுவாசமாக இருக்கிறது. நான் அங்கலாய்த்தவாறு இளைப்பாற முடியாது படுக்கையில் புரளுகிறேன். இவளுக்கு எதுவும் சொல்லாமல் எழுந்து போய்விடவேண்டும் .நாளை இவளுக்கு முக்கியமான நாள். நான் இவளை கஸ்டப்படுத்த கூடாது.’

காலையில் எழுந்ததும் ஜுலியாவை முத்தமிட்டு “உனது கண்காட்சிக்கு எனது வாழ்த்துக்கள். நான் வரமுடியாது. சோபாவை டாக்டரிடம் கொண்டுபோகவேண்டும்.”

“சரி சரி டார்லிங் “ என பாதிக்கண்களை திறந்தபடியே சிணுங்கினாள்.

சந்திரனது ஆய்வுச் செய்முறைகள் முடிவடைந்து அதன் முடிவுகள் எழுதுவதற்கு மூன்று மாதகாலம் கொடுக்கப்பட்டது அவனது போராசிரியரால். இந்தக் காரணங்களுக்காக வீட்டுக்கு செல்வதையும் குறைத்து விட்டான். ஜுலியாவை காண செல்வதும் குறைந்து விட்டது. ஆரம்பத்தில் கடினமாகத்தான் இருந்தது. மனத்தின் அங்கலாய்ப்பும் ஆவலாகவும் இருந்தது. ஓவியக் கண்காட்சி முடிந்ததும் ஜுலியாவின் உறவை முறிக்க நினைத்தான். ஆனால் சொல்ல வாய் வரவில்லை. ஸ்கொலசிப் பணம் வருட இறுதியோடு முடிவதால் பொருளாதார நெருக்கடி தவிர்க்கப்பட வேண்டும்.

கடைசியாக மனதை திடப்படுத்திக் கொண்டு பலமுறை ஒத்திகை பார்த்தபின் ஒருநாள் நேரிலே சென்று மூன்று மாதங்களில் ஆய்வினை எழுதி முடிக்க வேண்டும் உன்னை என்னால் பார்க்க முடியாது எனத் தயங்கியவாறு கூறினான்.

“சந்திரன் உனக்கு எப்போது என்னை பார்க்க வேண்டும் என நினைக்கிறாயோ, அப்போது என்னடம் வா நீ என்னை அடிக்கடி சந்திக்கா விட்டாலும் நீ எனக்கு வேண்டியவன். உனது செயல்களில் எனக்கு அக்கறை உண்டு” எனக்கூறி அணைத்தாள்.

அவனுக்கு ஏதோ ஒரு பாரம் தலையில் இருந்து இறங்கியது போல் இருந்தது. தற்காலிகமாக வேனும் குற்ற உணர்வுகளில் கைதியாக இல்லாமல் ஜாமினில் இருக்கலாம். இப்படியான தொடர்பு வெளிக்கு தெரியாமல் இருந்த தனது அதிர்டத்தை மனதில் பாராட்டிக் கொண்டான்.

சோபாவிடம் “மூன்றுமாதம் வீட்டுக்கு வரமுடியாது “ என்று சொன்னவுடன் திடுக்கிட்டாள். அழத் தொடங்கிவிட்டாள்.

“சோபா என்னைப் புரிந்துகொள். மூன்றுமாதத்தில் எனது ஸ்கொலசிப் பணம் நின்றுவிடும். எனது போராசிரியரால் ஓரிரு மாதங்கள் நீடிக்கலாம். இந்தக் காலத்துக்குள் எழுதி முடிக்காவிட்டால் ஏதாவது சாப்பாட்டுக் கடைகளில் தான் வேலை செய்ய வேண்டும். அதில் வரும் பணம் எமக்குக் காணாது. இரவு வேலை செய்துவிட்டு வீட்டைப் பார்ப்பதும் படிப்பதும் நடக்குமா? “

“அப்ப என்னைப் பார்க்க மூன்றுமாதம் வரமாட்டீர்களா”? என அப்பாவி போல கேட்டாள்.

“மடச்சி, மடச்சி! என்னை எப்படி உன்னால் பார்க்காமல் இருக்க முடியும். சுமனை பார்க்கவேண்டும் . இப்போது போல் வெள்ளிக்கிழமை வந்து திங்கள் போகமுடியாது. முக்கியமாக வார விடுமுறை நாட்களில் வரமுடியாது. வேலைநாள்களில் வந்து போவேன். கவலைப்படாதே “ என சமாளித்தான்.

‘எனது வார்த்தைகளை இவள் எளிதாக நம்புகிறாள். அவளது நம்பிக்கைக்கு பாத்திரமாக நான் நடக்க வேண்டும.; நான் உண்மையாக நடக்கவில்லை என தெரிந்தால் எப்படி நடந்துகொள்வாள். சாதாரண பெண்களிலும் பார்க்க மனத்தளர்ச்சி உள்ள இவளுக்கு உள்ளத்தில் என்ன மாற்றம் ஏற்படுமோ? இவளது மனதையோ, உடலையோ எவ்வளவு பாதிக்கும்? நான் நெருப்புடன் விளையாடுகிறேன். எனது குடும்பத்தை பணயக்காயாக வைக்கும் செயலில் ஈடுபடுகிறேனா?’

சந்திரன் ஒழுங்காக வீட்டுக்கு வராத நாட்களில் சுமனைப் பார்க்க அம்மா இருப்பதால்; ஆங்கில வகுப்பொன்றில் சேர்ந்தாள் சோபா. கொழும்பில் இருந்து ஆங்கிலம் கற்றாலும் அவுஸ்திரேலிய உச்சரிப்பு புரியவில்லை. திருமணமாகியவுடன் பிள்ளைத்தாய்ச்சி ஆனபடியால் எதுவும் கவனிக்க வில்லை. குழந்தை சுகவீனம் என பல காரணங்கள் அவளைத் தடுத்தன. ‘இப்போது இவரும் இல்லை. அம்மா பிள்ளையை பார்க்க இருக்கிpறா’ என்ற துணிவில் பரமற்றாவில் உள்ள தொழிற்கல்லூரியில் ஆங்கில வகுப்புக்குச் சேர்ந்தாள். ஆரம்பத்தில் தகப்பனுடன் சென்றவள் பின்பு தனியாக போனாள். பலருடன் பேசுவது தனியாக செல்வது சோபாவுக்கு பிடித்திருந்தது. ஆரம்பத்தில் இருந்த பயம் விலகியது. ஒவ்வொருவரும் தன்னை ஒரு பொருட்டாக வந்து பேசுவதும் சிரிப்பதும் புதிய உணர்வை பாய்ச்சியது.

பல நாடுகளில் இருந்து வந்தவர்களுக்கு மூன்றுமாத காலம் ஆங்கிலப் பயிற்சியை இலவசமாக அவுஸ்திரேலிய அரசாங்கம் கொடுக்கிறது. தோழிற்கல்லுரிகளுக்கு அரசாங்கம் பணம் கொடுத்து இந்த வகுப்பை நடாத்துகிறது.

ஹேலன் என்ற பெண் ஆசிரியர் காலை மூன்று மணி நேரமும் ரொபேட் என்ற ஆண் ஆசிரியர் சாயந்திர வேளையும் ஆங்கிலம் கற்பித்தார்கள். ஹேலன் ஆறடி உயரமான பெண். சிரித்தபடி எல்லோருடனும் பழகுவாள். சோபாவும் இவ்வளவு உயரமான பெண்ணை இதுவே முதல்தரம் பார்க்கிறாள். ரோபேட்டும் நட்புடன் பழகுவார்;. ஆசிரியர்கள் நட்புடன் பழகுவது சோபாவுக்கு முதல் அனுபவமாக இருந்தது. மாணவர்களில் பெரும்பான்மையானோர் அரேபியார்களும், சீன தேசத்தவர்களும். இந்தியா இலங்கை போன்றவர்கள் என்றால் சோபாவுடன் மூவர்தான். லட்சுமி என்ற யாழ்ப்பாணத்து பெண்ணும் ராமி என்ற டெல்கியைச் சேர்ந்தவர்களுமே ‘கறிகள்’; என்ற தெற்காசியப் பிரிவுக்குள் அடங்குவர்.. இவர்கள் மூவருக்கும் ஆங்கிலம் ஏற்கனவே தெரிந்திருப்பதால் வகுப்புகளை எளிதாக நடாத்தக் கூடியதாக இருந்தது. மூவரும் வகுப்பில் அருகருகே இருப்பது வழக்கம்.

லட்சமி ஒரு வருடத்துக்கு முதல் தான் இலங்கையிலிருந்து அவுஸ்திரேலியாவுக்கு வந்தவள். இவளது கணவன் இரவில் ரெஸ்ரோரண்ட்லில் வேலை செய்வதும் பகலில் விளம்பர தாள்களை வினியோகிப்பதிலும் ஈடுபட்டான். இவர்கள் சோபா வசிக்கும் இடத்துக்கு பக்கத்து ஊரான பேரலாவில் வசிக்கிறாள். ராமியின் கணவன் கொம்பியூட்டர் என்ஜினியர். ஏதோ ஒரு கம்பனியில் வேலை செய்கிறான்.

லட்சமியும் ராமியும் சோபாவை ரெஸ்ரோரன்டுக்கு மதியம் கூட்டிச் சென்றனர். இவர்களுக்கு ஒருமணி நேர இடைவேளையுண்டு. பலதடவை சொப்பிங் செய்திருக்க்pறார்கள். ரேஸ்ரோரன்ட்க்கு போவது முதல் தடவை என்பதால் சோபா தயங்கினாள்.

“ஏன் சோபா வரவில்லையா? “ என்றாள் ராமி; ஆங்கிலத்தில்.

“இல்லை நீங்கள் போங்கள்” என்றாள் சோபா ஆங்கிலத்தில்.

“நாங்கள் உனது உணவுக்குப் பணம் செலுத்துகிறோம். நீ வா” என தமிழில் கூறி கையை பிடித்து இழுத்தாள்; இலட்சுமி.

“இல்லை. ஒருநாளும் போனதில்லை”

இறுதியாக இருவரும் கட்டாயப் படுத்தியதால் ரெஸ்ரோரன்ட்டில் உணவு அருந்தினாள்.

“சோபா உனக்கு இருபது வயதுதானே எப்படி ஒரு பிள்ளயை பெற்று விட்டாய்? “ என்றாள் லட்சுமி.

“நான் பன்னிரண்டாம் வகுப்பு படிக்கும்போதே திருமணம் முடிவு செய்யப்பட்டது.”

“உனது கணவன் உறவுக்காரரா? “ என்றாள் ராமி.

“தூரத்து உறவினர்.”

“யாழ்ப்பாணத்தில் எல்லோரும் தூரத்து உறவினர்தான் “ என்று இடையில் வெட்டினாள் லட்சுமி.

இப்படி மூவரும் கலகலப்புடன் பேசிக்கொண்டு ஆங்கில வகுப்புக்கு திரும்பிச் சென்றனர்.

சோபாவின் மனதில் ‘நான் இளவயதில் திருமணம் செய்தும் எனது அனுபவம் இன்மைக்கு காரணம். அம்மா அப்பா தங்கள் பிரச்சையை தீர்க்க உடனே என்னை இப்படி திருமண உறவில் மாட்டி விட்டார்கள் போல இருக்கிறது’ என்கின்ற எண்ணம் எழுந்தது.

“என்ன சோபா வலுவான யோசனை போல் இருக்கிறது” என கேட்டார் ஆங்கில ஆசிரியர் ரொபேர்ட்.

“அப்படி இல்லை”என தன்னை சுதாகரித்துக் கொண்டாள் சோபா.

இந்த ஆங்கிலக் கல்லூரி சோபாவுக்கு உற்சாகத்தை கொடுத்தது. சிநேகிதிகள் கிடைத்ததும் காரணம். ஆங்கில வகுப்பில் வீட்டு வேலைகளும் இருந்தது. அத்துடன் ஆசிரியர்கள் ஆங்கில ரேடியோவின் நிகழ்ச்சிகள் கேட்க தூண்டினார்கள்.

சோபாவில் ஏற்பட்ட மாற்றம் சந்திரனுக்கும் ஆச்சரியமாக இருந்தது. இரவு நேரங்களில் வந்து அதிகாலையில் செல்லும் சந்திரனால் சோபாவின் மாற்றத்தை புரிந்து கொண்டதும் சந்தோசம் ஏற்பட்டு. மேலும் நிம்மதியாக தனது வேலைகளில் ஈடுபடத் தூண்டியது.

மொத்தமாக ஆய்வு எல்லாவற்றையும் எழுதிவிட்டு பேராசிரியரிடம் இருந்துவரும் திருத்தங்கள் பெற்று மீண்டும் திருத்திக் கொண்டான்.

ஒருநாள் தொலைபேசியில் ஜுலியா பேசினாள். “சந்திரன் எப்படி போகிறது?. உனது ஆராய்ச்சிகள்? “

“எழுதி முடித்துவிட்டேன். இப்போது திருத்தங்கள செய்து கொண்டிருக்கிறேன்.”

“ஒருமாதத்தில் டொக்டர் சந்திரன் என கூற வேண்டுமா? “ என கலகலத்தாள்.

“நீ எப்படி அழைத்தாலும் நான் உனது சந்திரன் தான்”

“உன்னோடு நான் பேசவேண்டும.; இன்று இரவு உன்னால் வரமுடியுமா? “

“இன்றைக்கு வரமுடியாது. நாளைக்கு வருகிறேன்.”

“சரி. அப்ப நாளைக்கு சந்திக்கிறேன்.”

காலையில் வந்த ஜுலியாவின் தொலைபேசி சந்திரனின் மனத்தைக் குடைந்தது.

‘அவள் வரச்சொல்லி கேட்டாளே. நான் வரமுடியவில்லை என்றேன். ஜுலியாவைப் பார்த்து இரண்டு மாதங்களாகி விட்டன’.

சந்திரனது மனதில் ஜுலியாவின் நினைவுகள் வந்ததும் உணர்வுகள் ஊஞ்சலாடத் தொடங்கியது. தொடர்ச்சியாக புத்தகங்கள், கொம்பியூட்டர், எழுதும் கடதாசி எங்கும் ஜுலியாவின் முகம் தெரிந்தது. சந்திரனால் பொறுக்க முடியவில்லை. மதியத்தில் பேராசிரியரிடம் ஏதாவது திருத்தம் இருக்கிறதா எனக் கேட்டு வாங்கி மாலை நாலு மணி வரை திருத்தங்களை முடித்தான் வெளியேறுவதற்கு முன்பு தொலைபேசியில் சொல்லலாம் என நினைத்தாலும் பின்பு எதிர்பாராமல் செல்வதில் தான் எதிர்பார்ப்பும், ஆனந்தமும் இருக்கும் என நினைத்தான். சந்திரனிடம் ஜுலியாவின் முன்கதவுத் திறப்பு இருந்ததால் சொல்லவேண்டிய அவசியம் இல்லை எனவும் நினைத்தான்.

காரில் ரிச்மண்டுக்கு சென்று கடைவீதியில் உள்ள கடைஒன்றில் பெரிய ஓர்கிட் பூச்செண்டு ஒன்றை ஐம்பது டொலர் கொடுத்து வாங்கினான். வாங்கிய பூச்செண்டை காரின் பின்சீட்டில் வைத்துவிட்டு பலமுறை சீட்டில் இருந்து விழுந்து விடுமோ என காரின் பின்பக்கம் கண்ணாடியூடாக அடிக்கடி பார்த்துக் கொண்டான்.

ஜுலியாவின் வீட்டை அடைய எட்டு மணியாகி விட்டது. கதவை தட்டாமல் ஆச்சரியமாக இருக்கட்டும் என நினைத்து கதவை திறந்தான். வழக்கமாக நிற்கும் காரையும் காணவில்லை. வாசலுக்கு பக்கத்தில் உள்ள ஜுலியாவின் படுக்கை அறை இருட்டாக இருந்தது. தெருவிளக்கின் மெல்லிய வெளிச்சத்தில் கட்டிலில் உள்ள வெள்ளை விரிப்பு தெரிந்தது. ஜுலியா எங்காவது போய்விட்டாளோ?. நான் இவ்வளவு தூரம் வந்தது வீண்தான் போல் இருக்கு. நான் போன் பண்ணிவிட்டு வந்திருக்க வேண்டும். எதற்கும் ஹோல் வரைக்கும் போய்வருவோம் எனநினைத்துக் கொண்டு இருள் மங்கிய அந்த கொரிடோரின் ஊடாக நடந்தான். கொரிடோர் கதவு கலங்கிய கண்ணாடியால் ஆனது. கதவை தட்டியவனுக்கு ஆச்சரியம் காத்திருந்தது. கதவு பூட்டியிருந்தது. எப்போதும் திறந்திருக்கும் கதவு அது.

கலங்கிய கண்ணாடியூடாக பார்த்தபோது ஹோலில் உள்ள குளிரைப்போக்கும் கணகணப்பு அடுப்பில் நெருப்பு எரிந்து கொண்டிருந்தது. மற்றப்படி ஹோலும் இருட்டாக இருந்தது. ‘எப்படி ஆட்கள் இல்லாமல் குளிர் அடுப்பு எரியும்.?’ என்ற கேள்விக்குறியுடன் கண்ணை மிக அருகே வைத்து பார்த்தபோது எதுவும் தெரியவில்லை. திறப்பு துவாரத்தினூடாக பார்த்தபோது நிர்வாணமாக ஒரு ஆணின் உருவம் தெரிந்தது. தாடியும் உடல் அமைப்பையும் பார்த்தபோது ஓவியம் வரையும் சார்ள்ஸ் என சந்திரனுக்கு விளங்கியது.

கதவை தட்டியபடி “ஜுலியா இல்லையா? “

“ஜுலியா இல்லை” என பதில் சாவித்துவாரத்தினூடாக வந்தது.

சந்திரனுக்கு நிலைமை புரிந்தது.

“ஜுலியாவும் சார்ள்ஸ்ம் ஒன்றாக இருக்கிறார்கள்.ஜுலியா தன்னைக் கண்டதும் ஒளித்து விட்டாள்”
.
திரும்பிய சந்திரனுக்கு தலையை சுற்றியது. “இரண்டு மூன்றுமாதம் பிரிந்து இருந்ததால் ஜுலியா வேறுmஒருவரிடம் போய்விட்டாளே. இவளை எவ்வளவு நேசித்தேன். எவ்வளவு உயர்ந்த இடத்தில் வைத்திருந்தேன். இவள் ஒரு மட்டரகமான விபச்சாரி போல் நடந்து கொண்டாளே” என மனத்தில் கறுவிக்கொண்டு ஓர்க்கிட் மலர் செண்டை கதவருகில் எறிந்துவிட்டு அதன்மீது வாயில் உள்ள எல்லா எச்சியையும் காறித் துப்பினான்.

காருக்குள் ஏறியவன் காரை ஸ்டாட் பண்ணாமல் உள்ளேயே இருந்தான். வரும் வழியெங்கும் ஜுலியாவோடு இன்று இரவு முழுதும் படுக்கையில் இருக்கவேண்டும் இரண்டு மாதமாக பட்டினி போட்ட உடம்பிற்கும் மனதுக்கும் தீனி போடவேண்டும் என்ற சிந்தனைகளை உடல் எங்கும் காமத்தை தேங்கிய படி வந்தவனுக்கு ஊசியால் குத்திய பலூனின் காற்று போல் எல்லாம் இறங்கிவிட்டது.

தற்போது ஜுலியா மேல் ஆத்திரம் குமிறி எழுந்து அவளை கொலை செய்தால் என்ன என்று கூட மனம் சிந்தித்தது. கைகள் பதறவும் உடலில் ஏதோ வெப்பம் ஏறியது போன்று இருந்தது. தேகத்தில் ஒரு நடுக்கமும் பதட்டமும் பற்றிக் கொண்டன.

மெதுவாகக் காரை செலுத்தி ரன்விக் சந்தியில் உள்ள மதுச்சாலையை அடைந்தான். உள்ளே சென்றபோது அதிக கூட்டம் இருக்கவில்லை. மேசை நாற்காலிகள் காலியாக இருந்தன.

“என்ன வேண்டும் நண்பனே”? என்றான் மதுபானம் பரிமாறுபவன்.

“டபிள் ஸ்கொச் விஸ்கி வித் ஐஸ்” என்று கூறிவிட்டு நின்றான். வந்த மதுவைச் சில நிமிடங்கள் நின்றபடி குடித்தான். இதற்கு மேல் குடித்தால் கார் ஓட்ட முடியாது. ஆத்திரமும் நிறைவேறாத காம உணர்வுகளும் மனதில் நிரம்பி வழிந்தாலும் அற்ககோல் அளவு கூடினால் கார் ஓடமுடியாது என்பதை மறக்க வில்லை.

ரன்விக் மதுசாலைக்கு சிறிதுதூரத்தில் பியூட்டி ஸ்ருடியோ என்ற பெயரில் ஒரு விபசார விடுதி நடப்பபது சந்திரனுக்கு நண்பர்கள் மூலம் தெரியும். மதுசாலையை விட்டு வெளியே வந்தான். அந்த ஸ்ருடியோவின் காம்பவுண்டுக்குள் நுழைந்தான். கறுப்பாக இருந்த கதவில் சிறிய வெள்ளை பித்தான் இருந்தது. அதை அழுத்திய போது கதவு திறந்து கொண்டது.

“உள்ளே வாருங்கள”; என அழைத்தவாறு ஒரு நடுத்தர வெள்ளைக்கார பெண் வந்தாள்.

தயங்கி தயங்கி உள்ளே சென்றான் சந்திரன்.

“இதுதான் முதல் தரமா?” “

“ஆம் “; என தலையாட்டினான்.

கறுப்புத்ததோல் கதிரைகள் பல இருந்தன. சிவப்பு நிறவண்ணம் அடித்த சுவரும் சிவப்புகலர் விளக்கும் எல்லவற்றையும் சிவப்பாக காட்டின,அந்தக் கறுப்புக் கதிரைகளை தவிர.

சந்திரன் அமர்ந்திருந்த கதிரையின் முன்பாக ஒருவன் அமர்ந்தபடி குனிந்து ஒரு புத்தகம் படித்துக் கொண்டிருந்தான். விபசார விடுதிக்கு வந்து புத்தகம் படிக்கிறானே என நினைத்துக் கொண்டு தனது முந்திய எண்ணத்தை மாற்றிக் கொண்டான். இவனுக்கு என்ன பிரச்னையோ? எனக்கு ஜுலியாவால் எற்பட்டது போல் இவனையும் யாரோ ஒருத்தி ஏமாற்ற்p இருப்பாள்;.

வரிசையாக நான்கு பெண்கள் வந்து கதிரையில் இருந்தவனிடம் கையை கொடுத்து அறிமுகமான பின் சந்திரனிடமும் தங்கள் பெயர்களை சொல்லித் தாங்கள் எந்த மாதிரியான உடல் உறவை செய்து கொளவார்கள் என்பதை சொன்னார்கள். ஒவ்வொருத்தியும் அறிமுகம் முடிந்தவுடன் பின்பகுதியை நெளித்து மீண்டும் சிரித்தார்கள். நெளிக்கும்போது இவர்கள் இடையில் சுற்றியிருந்த உடை விலகி கறுப்பு உள்ளாடையை பளிச்சென்று காட்டியது. தொழிலுக்கு விளம்பரம் செய்யும் நியான் விளக்கு போல் அவர்களது செய்கை இருந்தது.

சந்திரனுக்கு எவளையும் பிடிக்கவில்லை. எந்த ஒருத்தியும் அவன் உணர்வுகளை தூண்டவில்லை.

இரண்டு ஆசிய பெண்கள் வந்து மற்றவர்கள் மாதிரி அறிமுகமானார்கள். பின்பு அதே மாதிரி நெளித்துவிட்டுச் சென்றார்கள்.

அந்த நடுத்தர வயது பெண்மணி சந்திரனுக்கு பக்கத்தில் வந்து நெருக்கமாக அமர்ந்தாள்.

“யாரையாவது பிடித்திருக்கா? “
“இல்லை”
“இன்னும் ஒரு பெண் இருபது நிமிடத்தில் வருவாள். நான் கோப்பிக்கு ஓடர் பண்ணுகிறேன் “ என மிகவும் உபசரிப்போடு பேசினாள்.

அவளது உபசரிப்பும் கண்ணியமும் சந்திரனுக்கு ஆறுதலாக இருந்தது. “கோப்பி வேண்டாம் “ என்றான்.

முன் கதிரையில் இருந்தவன் “சீலா” என்றதும் அந்த நடுத்தர வயதுப் பெண் சீலாவை கூப்பிட்டாள்.
உள்ளே இருந்து வந்த பெண் அவனைக் கூட்டிக்கொண்டு உள்ளே போய் விட்டாள்.

நடுத்தர வயது பெண் தனது மேசைக்கு போய் விட்டாள்.

தனிமையில் விடப்பட்ட சந்திரன் சுற்றிப் பார்த்தான். சுவரெங்கும் அரைகுறை ஆடைகளுடன் பெண்களின் படங்கள் மாட்டப் பட்டிருந்தது. ஆபாசமாக இல்லாமல் அதேநேரத்தில் கிளர்ச்சியை ஏற்படுத்துவதற்காக கறுப்பு வெள்ளை படங்களில் சிவப்பு ஒளி பட்டு தெறிவித்தது. யன்னல் சீலைகளும் சிவப்பு நிறத்திலேயே போடப்பட்டிருந்தது.

சுற்றி பாரத்தபின் அங்குள்ள மேசையில் இருந்த மகசீன் ஒவ்வொன்றாக எடுத்துப் பார்த்தான்.

எல்லாவற்றிலும் பெண்களின் அந்தரங்கத்தை வெளிப்படுத்தும் வகையறவை சேர்ந்தவை. மகசீன் பார்த்துக் கொண்டிருந்தவனுக்கு அருகில் கிளுகிளுத்த சிரிப்பு சத்தம் கேட்டது. திரும்பி பார்த்தவனுக்கு அருகாமையில் இரண்டு சீனப் பெண்கள் நின்றார்கள். அதில் ஒருத்தி சிரித்தபடி “யாருக்காக காத்து இருக்கிறீர்கள்” என்று கேட்டாள்;.

“தெரியவில்லை.”

“எங்கள் இருவரையும் ஒன்றாக நீங்கள் அழைத்துப்போகலாம் “. என்றாள் முதல் கேள்வி கேட்டவள்.

“உண்மையாகவா.”

“ஆம்”.

சந்திரன் பதில் அளித்தாலும் அவனது மனத்தில் ஜுலியாவின் மேல் ஏற்பட்ட குரோதம் புகைந்து கொண்டு வேறு எந்த உணர்வுகளுக்கும் இடமளிக்க இல்லை. தீச்சுவாலை மட்டும் அணைந்த எரிந்த காடு போன்று கனன்றது.

மௌனமாக இருந்த அவனை விட்டு அந்த சீன அழகிகள் சென்று விட்டனர்.

மதுவின் மயக்கத்தில் அந்தக் கதிரையில் சாய்வாக உட்கார்ந்தான்.

ஏதோ உணர்வில் ரோட்டுக்கு வந்தவன் நேரடியாக ஜீலியா வீட்டுக் வேகமாக சென்றான். வாசலை அடைந்ததும்; நின்று சுற்றி எல்லாப் பக்கத்தையும் பார்த்து விட்டு எந்த வாகனமும் வரவில்லை என உறுதி செய்து விட்டு ஜுலியாவின் வீட்டுப் படிகளில் ஏறினான். கதவில் இருந்து பத்தாம் நம்பர் இலக்கத்தை கைவிரல்களால் தடவி உறுதிப் படுத்திக் கொண்டான். யன்னல் திரைசீலை மூடிக் கிடந்தது. ஜுலியாவின் படுக்கை அறை இருள் மூழ்கிக்கிடந்தது.

சார்ஸ் இவளோடு உடலுறவு கொண்டு விட்டு போய்விட்டான். இவள் நிம்மதியாக தூங்குகிறாள்.

எக்காலத்திலும் ஏற்படாத வன்ம உணர்வு சந்திரனுக்கு மனதில் எழுந்தது. கெட்ட வார்த்தைகளையே பாவித்தறியாத அவனது மனத்திலும் உடலிலும் கொலைவெறி புகுந்துகொண்டது. பல்லை நறநற வென கடித்தத்துக்கொண்டு மெதுவாக கண்களை திறந்தான். திறந்த கதவை சத்தம் எழுப்பாமல் மெதுவாக தள்ளியபடி பூனை போல் கால்களை வைத்து உள்ளே சென்று இடது பக்கத்தில் உள்ள ஜுலியாவின் படுக்கை அறை கதவை திறந்தான்.

வெண்ணிற போர்வையால் கழுத்தை போர்த்திய படி சரிந்தபடி ஜுலியா படுத்திருப்பது மங்கலான தெருவிளக்கில் தெரிந்தது. அழகான தோள்களைப் பார்த்து சிலகணம் யோசித்தான். எத்தனை முறை அந்தக் கழுத்தையும் தோள்களையும் முத்தமிட்டு இருப்பேன்? எத்தனை இரவுகள் இவளை நினைத்திருப்பேன்?;. சந்திரனுக்கு திடீரென்று அழகான நல்லபாம்பு ஒன்று படுத்திருப்பது போன்ற தோற்றம் கண்ணில் பட்டது. அதே படம் எடுத்த பாம்புக் கழுத்து என்று நினைத்துக் கொண்டு அதே நினைவில் இவளைக் கொல்வதுதான் நல்லது என அருகில் மேசையில் இருந்த பெரிய வெண்கல சிலையை தூக்கினான். தூக்கியவனது கை மேலே எழுந்தபோது மெதுவாக ஜுலியா திரும்பி “சந்திரன்” என்ற போது திடுக்கிட்டு விழித்தான்.

“கொஞ்சம் அதிகம் குடித்து விட்டாய் “. என்றாள் அந்த விபசார விடுதியில் முன்மேசையில் இருந்த நடுத்தர வயது பெண்.

“என்னை மன்னிக்கவும்.” என்று அந்தப் பெண்ணிடம் கூறிவிட்டு வெளியே வந்தான். காருக்குள் அமர்ந்து இப்போது எங்கே போவது என யோசித்தான்.

நல்லவேளை எந்த பெண்ணும் எனக்கு பிடிக்காமல் போனது. ஜுலியாவின் மீது ஏற்பட்ட கோபத்தில் என்னையே கெடுத்திருப்பேன்.

சந்திரன் விபசாரத்தை எந்தக் காலத்திலும் விமர்சித்தது கிடையாது. விபசாரம் தனிநபர் ஒழுக்கமின்மையோ, சமூகபிறழ்வோ என்று பல வாதங்களை கேட்டிருந்தாலும் பலாத்காரம் இல்லாமல் தனது முழுவிருப்புடன் பெண்கள் இந்த நாட்டில் ஈடுபடுகிறார்கள். பணநோக்கமோ ஒரு திரில் நோக்கத்திலேயோ ஈடுபடலாம். பல ஆண்களுக்கும் விபச்சாரம் நடத்தும் பெண் ஒரு தேவையான வடீகாலாக இருக்கலாம். அரசாங்கம் இதை ஒரு தொழிலாக அங்கீகரித்து லைசென்ஸ் கொடுத்துள்ளது. தனிப்பட்ட முறையில் விபசாரியுடன் உறவு கொள்ள சந்திரன் விரும்பவில்லை.

சந்திரன் தங்கி இருக்கும் ரிச்மண்டுக்கு செல்ல ஒரு மணி நேரமாகும். வீட்டுக்கு செல்ல அரை மணியாகும்.

‘வீட்டுக்கு போனால் ஏன் குடித்துப் போட்டுவந்தாய் என சோபா கேட்பாள். அவளுக்கு என்ன பதில் சொல்வது? அவளுக்கு மட்டுமல்ல அவள் பெற்றோருக்கும் தெரியவருமே. சரி தெரிந்தால் என்ன் நண்பன் ஒருவனின் விருந்துக்கு போய் வருகிறேன் என்று சொல்னால் சரி’ என தனக்குதானே சமாதானம் சொல்லிவிட்டு காரை ஓபனுக்கு செலுத்தினான்.

மனம் முழுவதும் ஜுலியா பிறந்தமேனியாகச் சார்ள்சுடன்; படுத்துக்கிடக்கும் காட்சி வந்து கொண்டிருந்தது.

‘குறைந்த பட்சம் இவள் எனக்கு சொல்லி இருக்லாமே நான் சார்ள்ஸை விரும்புகிறேன்’ என்று. சந்திரனது அடிமனதில் ‘ஜுலியாவின் நேர்மையை எதிர்பார்க்க எனக்கு என்ன தகுதி இருக்கிறது. மனைவியுடன் ஜீலியாவுடனும் ஒரே காலத்தில் உறவு கொணட போது உனது நேர்மை எங்கே போனது? எனக்கு ஒரு நியாயம். அவளுக்கு ஒரு நியாயமா? ஜுலியா என்னை நேற்று வரச்சொன்னது இதைப்பற்றி சொல்ல இருக்கலாம் இல்லையா?’

ஒருபுறத்தில் ஜுலியாவைக் கரித்துக் கொண்டும் மறுபுறத்தில் அவளுக்காக சமாதானம் பேசிக்கொண்டும் காரை ஓட்டினான்.

‘எப்படியும் ஜுலியாவின் வீட்டுத் திறப்பை கொடுத்துவிட வேண்டும். அவளது திறப்பை சட்டைப் பையில் வைத்திருப்பது அணையாத சிகரெட்டை பொக்கட்டுக்குள் செருகியது போல் இருக்கிறது. இந்த திறப்புக்கு சந்திரனுக்கு ஒருகாலத்தில் காம உணர்வை ஏற்படுத்தும் தன்மையிருந்தது. கதவை சத்தமிடாமல் பலமுறை திறந்து கொண்டு படுக்கை அறைக்குள் செல்லும் கருவியானது. இப்போது சந்திரனது மார்பு பக்கெட்டில் இருந்து தீ போல் சுடுகிறது. இதயத்தை பனி போல் உறைய வைக்கிறது. இந்த தீயை அணைக்க பனியை உருக்க வழி என்ன?’

சந்திரன் வீட்டை அடைந்தபோது வீட்டில் விருந்தினர்கள் நடுஹோலில் இருந்தார்கள். அவர்களுக்கு ஹலோ சொல்லி விட்டு படுக்கை அறைக்கு சென்றவன் உடனடியாக குளியல் அறைக்கு ரவலுடன் சென்றான்.

“என்ன இப்படி திடீர் என சொல்லாமல் வந்திருக்கிறியள்? “ என்றவாறு சந்திரனை தொடர்ந்து குளியல் அறைக்குள் வந்தாள் சோபா.

“ஏன் வரக்கூடாதா? “ என வெடுக்கென கேட்டான்.

சோபாவின் முகம் சுருங்கி விட்டது. அதைக்கண்டதும் தனது தவறை உணர்ந்தவனாக “சொறி சோபா எனது நண்பனுக்கு பரமாற்றாவில் பேத்டே பார்ட்டி நடந்தது. நான் திரும்பி ரிச்மண்டுக்கு போகாமல் இங்கே வந்தேன்.”

பொய் சொல்லுவது சிலமணி நேரத்துக்கு முன்பு குடித்த மதுசாரத்தை விட வாயில் கசந்தது. வேறு வழியில்லை. சமாளிக்க வேண்டும்.

“உங்களுக்கு லட்சுமியையும் கணவரையும் அறிமுகப்படுத்துகிறேன். முகம் கழுவி விட்டு வாருங்கள்.”

சந்திரன் ஹோலுக்கு வந்தவுடன் லட்சுமியும் அவளது கணவன் விசுவநாதனும் அறிமுகமானார்கள்.

விசுவநாதன் சந்திரனிடம் ஏற்கனவே அறிமுகம் ஆனவன் போல முகபாவனையிலும் உடல் மொழியாலும் நடந்து கொண்டான். இதனைச் சந்திரன் அவதானித்தாலும் பெரிதாக பொருட்படுத்தவில்லை.

பலவிடயங்கள் தொட்டந்தொட்டமாக இழுபட்டுக் கடைசியாக இலங்கையில் நடக்கும் உள்நாட்டு போரில் வந்து நின்றது..

“ஊரில் ஏதோ குண்டு வெடித்து பலபேர் இறந்தார்களாம் “ என்றாள் லட்சுமி.

“அப்படியா” என சுவாரசியம் இல்லாமல் சோபா கேட்டாள்.

சோபாவுக்கு இலங்கை மடடுமல்ல பொதுவாக அரசியல் சமூகவிடயங்களில் அக்கறை இல்லை. தற்போதைய அவுஸ்திரேலிய பிரதமரின பெயர் தெரிந்திருககுமோ என்பது கேள்விக்குறி.

சந்திரனுக்கு இலங்கை பிரச்சனையை விட முக்கியமான பிரச்சனை மனதில் இருந்தது. அவனும் அக்கறை இல்லாதது போல் காட்டிக்கொண்டதால் பேச்சு தடைப்பட்டு வந்த விருந்தினர் விடைபெற்றுக் கொண்டு போயினர்.

அன்று இரவு சோபாவைவிடம் இருந்து விடுபட்டு வெளியே ஹோலில் உள்ள கதிரையில் படுக்கலாம் என நினைத்து “தலைவலி” என்று சாக்குபோக்குச் சொன்னான்.

“குடித்ததால் தான் வந்தது. ஏன் குடித்தீர்கள் “?

“எனக்கு பலமுறை குடிக்காமலும் தலைவலி வந்துள்ளது “ என்று குத்தலாக பதில் அளித்தான்.

இவனுக்கு மூட் சரியில்லை என நினைத்துக் கொண்டு பதில் பேசாமல் உள்ளே போய்ப் படுத்தாள் சோபா.

திரும்பி திரும்பிப் படுத்தும் சந்திரனுக்கு நித்திரை வரவில்லை. ஆரம்பத்தில் ஜீலியாவின் மீது ஏற்பட்ட குரோதம் கலந்த வெறியும் ஆத்திரமும் சிறிது தணிந்து விட்டது. பாலியல் ஏமாற்றமும் நீறு பூத்துவிட்டது.

‘ஒரு விதத்தில் இப்படி நடக்காவிட்டால் இந்த தொடர்வு நீடித்திருக்கும். ஏதாவது வழியில் சோபாவுக்கு தெரியவரும் போது மானம் கப்பல் ஏறிக் குடும்பம் சிதையும். நான் பலர் முகத்தில் முழிக்கமுடியாது. இந்த விதத்தில் ஜீலியா தனக்கு ஏற்ற படி சார்ள்ஸை துணையாக ஏற்றுக் கொண்டாள’;. என நினைத்தபடி புரண்டு படுத்தான்.

“என்ன இன்னும் நித்திரை கொள்ளவில்லையா. இப்போது இரண்டு மணியாகிவிட்டது “என்றாள் சோபா கதவருகில் நின்றபடி.

“இல்லை.”

“நான் ஏதாவது குடிக்க கொண்டுவரவா? “

“வேண்டாம் நீ படுத்துக்கொள். நீ உனது ஆங்கில வகுப்புக்கு போவேண்டும் “ என மற்றப்பக்கம் முகத்தை திருப்பினான்.

சந்திரன் மனதை ஒருமுகப்படுத்தி எங்கும் செல்லாமல் இரண்டு வாரங்கள் உழைத்தான். ஆராய்ச்சியின் திருத்தங்களை முடித்துவிட்டு அறையை காலி செய்வதற்கும் நோட்டீஸ் கொடுத்தான். இக்காலத்தில் இருமுறை ஜீலியாவிடம் இருந்து தொலைபேசி வந்தது. சந்திரன் ரெலிபோனை எடுக்கவில்லை. சிண்டி எடுத்து ரெலிடீபான் இலக்கத்தை கொடுத்தும் சந்திரன் பேசவில்லை.

சந்திரனிடம் ஜுலியாவின் திறப்பு இருந்தது

‘கொடுத்துவிட்டு ஏன் இப்படி செய்தாய் என்று ஒருமுறை கேட்கவேண்டும். சோபாவோடு; சிலகிழமைகள் வீட்டில் தங்கிவிட்டுதான் இதை செய்யவேண்டும் என முடிவு செய்தான். சோபாவுடன் சந்தைக்கும் கோயிலுக்கும் போவதுமாக ஒருவாரம் கழிந்தது. சோபாவின் முகம் அiதியற்று கிடந்தது.

“நான் உங்களிடம் ஒன்று கேட்கவேண்டும் “ எப்படி கேட்பது எனத் தெரியவில்லை எனத்; தட்டுத்தடுமாறி;னாள்.

“கேளேன் “

“எனது பிரெண்ட் லட்சுமி சொன்னாள தனது கணவன் உங்களை ஒரு பெண்ணோடு கண்டவராம்.”

உள்ளத்தில் ஏற்பட்ட அதிர்ச்சியை மறைத்துக்கொண்டு “எங்கே என்னைக் கண்டவராம்? “.

“ரன்விக் பக்கமாம் “

“அவர் அங்கே என்ன செய்தார்.? “

“அவர் அந்தப்பகுதியில் பேப்பர் போடுகிறவர் “

“நான் என் நண்பனிடம் போவது உண்டு அங்கே அவனது மனைவியுடன் கண்டிருக்கலாம.; “

“அவள் வெள்ளைக்காரியோ? “

“ஆம்”

“இப்பத்தான் எனக்கு மனஆறுதலாக இருக்கிறது. இரண்டு நாளாக இதை எப்படி உங்களிம் கேட்பது என்று மனதுக்குள் குழம்பிக் கொண்டிருந்தேன்.”

இப்போது சந்திரனுக்கு குழப்பம் வந்தது. சிட்னியில் பலதமிழர்கள் வீடுகளில் விளம்பரங்கள், பத்திரிகைகள் வினியோகிப்பதை பார்த்திருக்கிறான். ‘என்னை சந்தித்தபோது விசுவநாதன் அறிமுகமானவன் போல் காட்டிக் கொண்டதற்கு இதுதான் காரணமா? சோபா நான் பொய் கூறியதை நம்பியதால், தற்போது விடயம் ஆறி விடும் என் கையில் உள்ள திறப்பை கொடுக்க வேண்டும் தபாலில் அனுப்பலாம் ஆனால் ஏன் இப்படி நடந்து கொண்டாய் எனக் கேட்க சந்தர்ப்பம் வராதே’ இவ்வாறு நினைவுகள் குமிழ் விட்டன.

சந்திரனது ஆய்வினை அங்கீகரிக்கும் பகுதிதான் பாக்கி இருந்தது. அதற்கு மூன்றுமாதம் ஆகும். சந்திரன் வேலை தேடத்தொடங்கி பல விண்ணப்பங்கள் போட்டான். பல நேர்முகங்களுக்கு சிட்னியில் சென்றான். மேல்பேணில் இருக்கும் அரச விவசாய நிறுவனத்தின் நேர்முகம் தொலைபேசியில் நடந்தது. முடிவில் ‘வேலை தந்தால் மெல்பேண் வந்து தங்குவாயா’ என கேட்டார்கள். சந்திரன் தயக்கமில்லாமல் சரி என்று சொல்லி விட்டான். ஒருமாதத்தில் வேலையை ஏற்கும்படி கடிதம் வந்தது.

சந்திரனுக்கு வேலை கிடைத்தது மட்டுமல்ல சிட்னியை விட்டு வெளியேறுவதும் ஒரு தேவையாக இருந்தது. சிட்னி உலகத்தில் வாழ்க்கை செலவு கூடிய நகரங்களில் ஏழாம் இடத்தில் இருக்க்pறது. மத்திய தரத்து வாழ்;க்கை வாழ முடியும். ஆனால் வசதியுடன் வாழ்வது கடினம். வீட்டு வாடகை மிகவும் அதிகமானது. சந்திரனை பொறுத்தவரை சோபாவின் பெற்றோர் எப்போதும் மகளது குடும்பத்தை விட்டு விலக செல்லமாட்டார்கள். சுற்றிச்சுற்றி எப்படியும் மகளை வளைய வருவார்கள். எல்லோரும் சேரந்து இருப்பதற்கு குறைந்தது மூன்று அறை வீடாவது வேண்டும்.

இராசம்மாவில் சந்திரனுக்கு இருந்த வெறுப்பு மிகவும் குறைந்துவிட்டது. சோபாவையும் சுமனையும் பராமரிக்க மாமியால் தான் முடியும். இதனால் தான் சோபாவும் ஒருஅளவு குணமாகி வருகிறாள். நான் இந்த ஆய்வினை குறித்த காலத்துக்குள் முடிப்பதற்கும் மாமியே காரணம். சுயநலம் கலந்த நன்றி உணர்ச்சி இராசம்மாமேல் சந்திரனுக்கு சுரந்தது.

Posted in Uncategorized | பின்னூட்டமொன்றை இடுக

‘அசோகனின் வைத்தியசாலை’ ஜெயமோகன் எழுதிய முன்னுரை]

ஏறத்தாழ இருபதாண்டுகளுக்கு முன்பு தமிழ்ச்சூழலில் ஒரு கூற்று மிக அதிகமாக விவாதிக்கப்பட்டது. எஸ்.பொன்னுத்துரை அதைச்சொன்னார் என்று நம்பப்பட்டது.’அடுத்த நூற்றாண்டு தமிழிலக்கியத்தை புலம்பெயர்ந்த ஈழத்தமிழர்கள் எழுதுவார்கள்’. அந்தவரி அன்றைய புலம்பெயர்ந்த ஈழத்தவர்களை பெரிதும் கவர்ந்தது. இந்தியாவில் பலர் அது ஈழத்தவர்களை மகிழ்விக்குமென்பதனாலேயே திரும்பச் சொன்னார்கள். இன்னும் சிலர் இலக்கியமென்பது அனுபவப்பதிவு என்ற எளிய சமவாக்கியத்தின் மீதான நம்பிக்கை காரணமாக அதைச் சொன்னார்கள்.

அதற்கேற்ப அன்று புலம்பெயர்ந்த ஈழத்தவர்கள் நடத்திய இதழ்கள் வந்து குவிந்தன. 1990ல் சுந்தர ராமசாமியின் இல்லத்தில் ஒரு பிளாஸ்டிக் தொட்டியில் இருபத்திரண்டு புலம்பெயர்ந்த ஈழத்தவர்கள் நடத்திய சிற்றிதழ்களை அவர் போட்டுவைத்திருந்ததை நான் எண்ணிப்பார்த்தேன். புலம்பெயர்ந்தவர்களின் ஏராளமான நூல்கள் வெளிவந்தன. மணிமேகலைப்பிரசுரம் அவற்றை அச்சிட்டுத்தள்ளியது. நானே அந்த உத்வேகத்தை பெரிதும் நம்பினேன்

ஆனால் வழக்கம்போல சுந்தர ராமசாமி அவரது யதார்த்தபோதத்துடன் இருந்தார். ‘இது ஒரு ஆற்றாமையோட வெளிப்பாட்டு, அவ்வளவுதான். சீக்கிரமே நிப்பாட்டிருவாங்க’ என்றார் ‘அதிகபட்சம் ஒரு பத்து வருஷ. இவங்க அந்தந்த ஊர்களிலே காலூணினதுமே எழுதவேண்டிய அவசியமில்லாம ஆயிடும். அடுத்த தலைமுறை தமிழே பேச வாய்ப்பில்லை’

‘ஏன் சார், இவ்ளவு புத்தகங்கள் வருதே?’ என்றேன்

‘ஆனா உள்ளடக்கம் என்னன்னு பாருங்க. எல்லாமே கடந்தகால ஏக்கங்கள்தான். புதிசாப்போன ஊரிலே அவங்களுக்கு இன்னும் மனசு தரிக்கலை. அவங்க விட்டுட்டு வந்த மண்ணை நினைச்சுப்பாக்கிறாங்க, அதுக்காக எழுதறாங்க’ என்றார் சுந்தர ராமசாமி. ‘இல்லேன்னா சமகால அரசியலை எழுதறாங்க. ரெண்டுக்குமே நிரந்தர மதிப்பு இல்லை’

‘நிரந்தர மதிப்புள்ளது என்ன?’

‘சொந்த அனுபவங்களும் சுயமான நுண்ணிய அவதானிப்புகளும்தான். அதெல்லாம்தான் இலக்கியத்தை உண்டுபண்ணுது.. இலக்கியத்தோட சதை அதுதான். அந்தச்சதையிலேதான் இலக்கியத்தோட உயிர் இருக்க முடியும்’ சுந்தர ராமசாமி சொன்னார் ‘…இவங்க இலங்கையிலே வாழ்ந்த வாழ்க்கையை எழுதுறதைக் கவனியுங்க. எல்லாருமே கிட்டத்தட்ட ஒரே விஷயங்களைத்தான் எழுதறாங்க. இலக்கியவாதி எழுதினா அது அவன் மட்டுமே எழுதக்கூடிய விஷயங்களா இருக்கும். அந்தக்கோணம் அவன் மட்டுமே காட்டக்கூடியதா இருக்கும். அவனைப்படிச்சா மட்டும்தான் அது கிடைக்கும். அது சும்மா நினைவுகூர்ந்து எழுதறதில்லை. அது வேற. அது ஆழ்மனசிலே இருந்து நேரடியா கிளம்பி வரக்கூடிய ஒண்ணு. uniquness இல்லேன்னா இலக்கியமே இல்லை.’

அதை பின்னர் நானே உணர்ந்தேன். எல்லாரும் சொல்லும் அரசியல் எல்லாரும்பார்க்கும் வாழ்க்கைத்தருணங்கள். அவற்றுக்கு அப்பால் சென்றவர்கள் சிலரே. அவர்களும் மிக விரைவிலேயே எழுதாமலானார்கள். புலம்பெயர்ந்த ஈழத்தவர்களின் இதழ்கள் அலைபின்வாங்குவதுபோல நின்றன. இலக்கியவேகம் மறைந்தது. எஸ்.பொன்னுத்துரை சொன்ன வரியை மேற்கோள் காட்டினால் இன்றைய வாசகன் ஆச்சரியப்படக்கூடும்.

சுந்தர ராமசாமி சொன்னார் ‘பெருவெட்டான விஷயங்களை எழுதறவங்க எழுத்தாளர்களே கெடையாது. சாதாரணமக்கள் ஏதோ சில காரணங்களுக்காக எழுத ஆரம்பிச்சா சீக்கிரமே சலிச்சு வெளியேபோயிடுவாங்க. எழுத்தாளனுக்கு மட்டும்தான் தொடர்ந்து எழுதற வேகம் இருக்கும்…’

எழுத்தாளர்கள் வாழ்க்கை அனுபவங்களால் உருவாவதில்லை. வாழ்க்கையை அவதானிப்பதனால் உருவாகிறார்கள். மிக எளியவாழ்க்கையிலிருந்துகூட மேதைகளான படைப்பாளிகள் கிளைத்திருக்கிறார்கள். அனுபவங்கள் நிகழும்போதே அவற்றை அவதானிக்கும் ஒரு மனவிலகல் எழுத்தாளனிடம் இருக்கிறது. ஒருபோதும் அவன் மக்களில் ஒருவன் அல்ல. மக்களுக்காக அவன் வாழலாம், மரிக்கலாம், ஆனாலும் மக்களை விலகிநின்று பார்க்கும் அன்னியன்தான் அவன். அந்த விலகல் மூலம் அவன் அடையும் வேறுபட்ட கோணமே அவனுடைய தனித்துவத்தை உருவாக்குகிறது

இக்காரணத்தாலேயே எழுத்தாளன் சமகால உணர்வலைகளை, கருத்துப்போக்குகளை முழுக்க ஏற்காதவனாகவே இருப்பான். அவன் ஊர்வலத்தில் ஒருவனல்ல. ஊர்வலங்களால் அவன் வெறுக்கப்பட்டு விமர்சிக்கப்படுவதும் இதனாலேயே. ஈழ எழுத்துக்களில் அந்த விலகல் கொண்ட எழுத்து மிகமிகக் குறைவாகவே கண்ணுக்குப்பட்டிருக்கிறது. அவ்வாறு கண்ணுக்குப்பட்ட அனைத்தையும் நான் கவனப்படுத்தியிருக்கிறேன்

[ 2 ]

புட்டுக்குழலில் இருந்து புட்டை வெளியே தள்ளுவதுபோல வாழ்க்கை யாழ்ப்பாண மக்களை வெளியுலகம் நோக்கித்தள்ளியது என்கிறார் நடேசன் இந்நாவலில். கொதிக்கக் கொதிக்க. அந்த வெளித்தள்ளலின் வலியையும் அதற்குப்பின்பான வாழ்க்கைப் போராட்டத்தின் அலைகக்ழிப்பையும் அரிதாகவே நாம் இலக்கியமாகக் காண்கிறோம். காரணம் இலக்கியம் நேரடியாகச் சொல்லப்படக்கூடியவற்றால் ஆனதல்ல. மெடுசாவின் தலை போன்றது இலக்கியம் இலக்காக்கும் அதிஉண்மை. அதை புனைவின் மீது பிரதிபலித்து மட்டுமே பார்க்கமுடியும்.

புனைவை உருவாக்குபவை கூர்ந்த அவதானிப்புகள். புறத்தின் சிறு தகவல்கள். அகத்தின் நுண் நிகழ்வுகள். அவற்றால் தன் உடலை ஆக்கிக்கொள்ளும் படைப்புகளில் மட்டுமே நாம் ஒரு நிகர்வாழ்க்கையை வாழமுடியும். வாழ்ந்துபெறும் துயரை பரவசத்தை அறிதலை உணர்தலைப் பெற முடியும். அத்தகைய ஆக்கங்களில் ஒன்று நோயல் நடேசனின் வண்ணாத்திக்குளம். அந்நாவலுக்குப் பின் அவர் எழுதிய இரண்டாவது நாவல் இது.

இந்நாவலின் முக்கியமான அம்சமாக நான் கருதியது புலம்பெயர்ந்த ஆஸ்திரேலியச் சூழலில் பொருத்திக்கொள்ள ஈழத்தவர் அடையும் தவிப்பு நுணுக்கமாகப் பதிவாகியிருப்பதுதான். ஓர் இடைவெளியில் ஒரு உலோகத்துண்டை கச்சிதமாகச் செருக முயலும் இயந்திரத்தொழிலாளியை காணும் அனுபவம் போலத் தோன்றியது. வைத்துப்பார்க்கிறார், எடுத்து சூடாக்கி கூடத்தால் அடிக்கிறார். வைத்துப்பார்த்து எடுத்து அடிக்கிறார்.மீண்டும் ராவுகிறார். மீண்டும் வைக்கிறார். உரசுகிறார். மீண்டும் பொருத்திப்பார்க்கிறார். நசுங்கி உரசி சூடாகிப்பழுத்து உருமாறிக்கொண்டே செல்லும் உலோகத்துண்டின் வதைபோலிருக்கிறது அந்த வாழ்க்கை

பெயரை மாற்றிக்கொள்கிறார்கள். மிஸ்டர் சிவா மன்னிக்கவும் வேலை காலி இல்லை என்று எஜமானர்கள் அன்பாகச் சொல்வது எளிதாக இருக்கும்பொருட்டு. கோட்டும் சூட்டும் போட்டுக்கொள்கிறார்கள். நாவில் உச்சரிப்பைப் பழக்குகிறார்கள். மெல்ல மெல்ல தன்னைத்தானே அறைந்து ராவி உரசி இன்னொன்றாக மாற்றிக்கொள்கிறார்கள். அது ஒரு தொடர்பயணம்போல. அதன் முடிவில் ஓர் இடத்தில் நின்று திரும்பிப்பார்க்கையில் விட்டுவந்த தன் உருவம் நினைவுவெளியில் எங்கோ நின்று தன்னைநோக்கிப் பதைப்பதைக் காண்கிறார்கள்.

மண்ணிலிருந்து வெளியேறியவன் அடையும் முக்கியமான சவால் தன்னுள் ஊறிநிறையும் தன்னிரக்கத்தை வெல்வதுதான். தன் நிறத்தை, தன் மண்ணை , தன் பண்பாட்டைப்பற்றிய தாழ்வுணர்ச்சியாக அது நிறைகிறது. அதைவெறுத்துப் பழித்து விலக்கி இன்னொன்றாக தன்னை மாற்றிக்கொள்ளாமல் வாழமுடியாமலாகிறது. புலம்பெயர்ந்தவனின் பேரிழப்பு என்பது இதுதான். அதை உணர்ந்துகொண்டதும் அடையும் மிதமிஞ்சிய போலிப்பெருமிதம் இன்னொரு வகை திரிபு

“இந்த சுயபச்சாதாபம் மனிதர்களுக்கு மட்டுமல்ல இனங்களுக்கே ஏற்படக் கூடியது. சில இனங்கள் தொடர்ச்சியாக பழி வாங்கப்பட்டன என அரசியல்வாதிகளால் தொடர்ச்சியாக கூறப்படும்போது இந்த மன உணர்வு தேசிய உணர்வாக மாறிவிடுகிறது. இவைகளைப் புரிந்து அறிந்து கொள்ள பகுத்தறிவு உதவினாலும் பலர் மனஉணர்வுகளின் கைதியாக ஆகிவிடுவது தவிர்க்க முடியாதது” என உணரும் சிவா சுந்தரம்பிள்ளையின் தன்னறிதல் இந்நாவலின் முக்கியமான மையம்

நிற ஒதுக்குதலை மெல்லத் தாண்டிவந்துகொண்டிருக்கும் தேசம் ஆஸ்திரேலியா. ஆனால் எங்கோ அதை மீண்டும் மீண்டும் சந்திக்கநேர்கிறது. உன்னை இங்குள்ள விவசாயிகள் ஏற்றுக்கொள்ளமாட்டார்கள் என்று சொல்லப்படுகையில் “அந்தப் பதில், காச நோய் உள்ளவன், கோழையும் இரத்தமும் கலந்து முகத்தில் காறித் துப்பியது போன்ற தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியது. நீ ஒரு வெளிநாட்டவன் என்பதை அந்தப் பதில் உணர்த்தியது” என உணரும் சிவாவின் மனம் அவனுடைய இருத்தலின் உண்மையான பெறுமதியை உணர்ந்துகொள்கிறது. பிறகு அவனுடைய முயற்சியெல்லாம் அந்த யதார்த்தத்தின் மீது, அதை மறைத்தும் மறந்தும் இன்னொரு இருத்தலை கட்டிக்கொள்வதுமட்டுமே

[ 3 ]

நான் விரும்பும் அங்கத எழுத்தாளர்களில் ஒருவரான ஸக்கி எழுதிய டாபர்மெரி என்ற சிறுகதையில் டாபர்மெரி ஒரு பூனை பேசும். பூனை பேச ஆரம்பித்தபோதுதான் அதன் ஓர் இயல்பு அனைவருக்கும் தெரியும். சத்தமில்லாத காலடிகளுடன் நடக்கும் வல்லமை கொண்டது பூனை. பதுங்கியிருக்கும் உடல் கொண்டது. காத்திருக்கும் பொறுமையும் உடையது. மனிதனை அது நூற்றாண்டுகளாக வேவு பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறது. அத்தனைபேரின் அந்தரங்கமும் அதற்குத்தெரியும். கடைசியில் டோபர்மெரி கொல்லப்படுகிறது. ‘நீ ஏன் ஒரு யானையை பேசப்பழக்கக் கூடாது? குறைந்தபட்சம் நம்முடைய படுக்கைகளுக்கு அடியில் வந்து படுத்துக்கொள்ளாதல்லவா?’ என்று அதைப் பேசப்பழக்கிய நிபுணரிடம் சொல்கிறார்கள்.

டாபர்மெரியை நினைவுறுத்துகிறது நடேசனின் இந்நாவலில் வரும் கொலிங்வூட் என்ற பேசும் பூனை. ’கோலிங்வுட் மெதுவாக வயிற்றில் முன்காலை வைத்து பின்னங்கால்களில் நின்றபடி சுந்தரம்பிள்ளையின் காதருகே முகத்தை உராய்ந்தது.
‘இந்த மனிதன் இப்படித்தான். கொஞ்சம் நாகரீகம் குறைவு. நீ அதை பொருட்படுத்தாதே. மனதில் எதையும் மறைத்து வைத்திருக்கத் தெரியாது’ – என அது பேச ஆரம்பிக்கும் கணம் இந்நாவலின் அடுத்த தளம் திறந்துகொள்கிறது
சிவாவின் சவால் அவன் முன் விரிந்திருக்கும் ஆஸ்திரேலிய வாழ்க்கைக்குள் ஓர் இடைவெளியில் பொருந்துவது. அவனால் அங்குள்ள வாழ்க்கையை அன்னியனின் கண்களுடன் மட்டுமே பார்க்கமுடிகிறது. அந்த வாழ்க்கையில் இருந்து அவனை நோக்கி நீண்டுவரும் பிரியத்தின் குரல் என்று கோலிங்வுட்டைச் சொல்லலாம். அவன் மனைவி சொல்வதுபோல அது அவனுடைய பிரமையாக, மனச்சிக்கலாகக் கூட இருக்கலாம். ஆனால் இறுகி உறைந்த அந்த அன்னியநாகரீகத்தின் நெகிழ்ந்த ஒரு துளி அந்தப்பூனை.

கோலிங்வுட் தமிழனிடம் பேசும் ஆஸ்திரேலியாவின் ஆன்மா என்று நினைத்துக்கொண்டேன். வெறுமொரு அனுபவப்பதிவாக நின்றுவிட எல்லா சாத்தியங்களும் கொண்ட இந்நாவலை ஒரு முக்கியமான கலைப்படைப்பாக ஆக்குவது இந்தப்பூனையின் கதாபாத்திரம்தான். தமிழில் பேசும்பூனைகளும் கிளிகளும் முன்னர் வந்திருந்தாலும் ஆசிரியரின் மறைமுகக்குரலை ஒலித்து தத்துவம்பேசாமல் தெளிவாக குணச்சித்திரத்துடன் தெளியும் கோலிங்வுட்டின் புன்னகைக்கும் முகத்தைத்தான் முதன்மையானதாகக் கருதுகிறேன்.

மாமன்னர் அசோகர் மிருகங்களுக்காக ஒரு வைத்தியசாலையை அமைத்தார் என்பது வரலாறு. ஓர் அம்மையார் தர்மத்துக்காக அமைத்த மிருகவைத்தியசாலையில் பணிபுரியும் சிவாவின் அனுபவங்களே இந்நாவலின் உடல். அறியப்படாத ஒரு தனியுலகம். நோயுற்ற மிருகங்கள் வந்தபடியே உள்ளன. அவை ஒவ்வொன்றும் தெளிவான குணங்கள் கொண்ட ஆளுமைகள். அவற்றின் உரிமையாளர்களுக்கும் அவற்றுக்குமான உறவும் பல உள்ளோட்டங்கள் கொண்டது.

ஒவ்வொன்றாகச் சொல்லிச்செல்லும் இந்நாவல் ஒருகட்டத்தில் இரண்டு எண்ணங்களை நோக்கிச் செலுத்துகிறது. ஒன்று , இந்தவாழ்க்கை மனிதர்களால் மட்டும் ஆனது அல்ல, மிருகங்களும் வாழ்க்கையின் பிரஜைகளே என்ற பார்வை. இன்னொன்று இங்கே மிருகங்கள் என சொல்லப்பட்டிருப்பவை மிருகங்கள்தானா என்ற எண்ணம். இவ்விரு கோணங்களும் இந்நாவலை இருவேறு வாசிப்புச்சாத்தியங்களை நோக்கிச் செலுத்துகின்றன. அதுவே இந்நாவலின் அழகியலின் வெற்றி.

மிருகங்களின் நோயுலகத்துக்குச் சமானமாக ஓடுவது அந்த வைத்தியசாலையின் ஊழியர்களின் உள்ளரசியல். காமமும் பொறாமையும் தொழில்போட்டியும் புரிதலின்மைகளும் நட்பும் கலந்து உருவாகும் ஒரு விளையாட்டாக அது நாவலின் உடலெங்கும் விரிகிறது. ஒவ்வொருவருக்கும் ஓர் ஆளுமையை, வாழ்க்கைப்புலத்தை, வரலாற்றுப்பின்னணியை முன்வைக்கிறது நாவல். அராபியர்கள் சீனர்கள் ஐரோப்பியர்கள் என பல்வேறு இனங்களில் இருந்து அந்தப்புதியநிலத்தில் வாழவந்த சமூகங்களின் பிரதிநிதிகள் அவர்கள்.

எளிய உறவுவிளையாட்டாக ஆரம்பிக்கும் இந்த சித்தரிப்பு நாவல் விரிய விரிய ஆஸ்திரேலியாவின் சமூக-அரசியல் வாழ்க்கையின் சித்திரமாகவே தென்படுகிறது. . ரிமதி, பார்தோலியஸ், ஜோஸே, மரியா,மிஷேல், பாலின்,கார்லோஸ்,சாருலதா என நினைவில் மோதும் பெயர்கள் வழியாக பண்பாடுகள் குழம்பிக்கலந்து உருவாகும் ஒரு புதியபண்பாட்டின் துளியை வெற்றிகரமாகச் சித்தரிக்கிறார் நடேசன் என்னுடைய வாசிப்பில் தமிழில் எழுதப்பட்ட ஒரு நாவலில் ஓர் அன்னியநாட்டைன் சமூகவியலும் பண்பாடும் இத்தனை நுட்பமாக விவரிக்கப்படுவது இதுவே முதல்முறை. இதற்குச் சமானமாகச் சொல்லப்படவேண்டியது ப.சிங்காரத்தின் புயலிலே ஒருதோணி நாவலின் ஆரம்பப் பக்கங்களை மட்டுமே.

ஒரு வாசகன் எளியவாசிப்பில் இவ்விரு உலகங்களையும் தொடர்பற்றவையாக எடுத்துக்கொள்ளக்கூடும். ஆனால் கற்பனையால் அவற்றை இணைக்கமுடிந்தால் ஆசிரியர் உருவாக்கும் வாழ்க்கைத்தரிசனம் முழுமையாகக் கிடைக்கலாம்.

[ 4 ]

வாழ்க்கை கைக்குள் நிற்காமல் வழிந்து விரிந்துப் பரவிக்கொண்டிருப்பதை எப்போதும் இலக்கியவாதி உணர்வான். அனைத்தையும் சொல்லிவிடமுடியாதென்ற பதைப்பை ஒவ்வொன்றைச் சொல்லும்போதும் அவன் உணர்வான். ஆகவே வாழ்க்கையை முழுக்கச் சொல்லிவிடக்கூடிய வாழ்க்கையின் ஒரு பகுதியை அவன் வெட்டி எடுத்துக்கொள்வான். ஒரு குடுமபம்,ஒரு தெரு, ஒரு நகரம். இது ஒரு மருத்துவமனை

ஒருவாசகனாக இந்த மருத்துவமனை எனக்கு ஆண்டன்செகோவின் ஆறாவது வார்டை, தாம்ஸ்மன்னின் மேஜிக்மௌண்டனை, ஷோல்செனித்ஸினின் கான்சர்வார்டை நினைவுறுத்தியது. நோயில்பிரதிபலிக்கும் வாழ்க்கை. உதிர்ந்தவற்றால் காட்டப்படும் காடுபோல. இங்கே வேறுபாடு விதவிதமான நோயாளிகளாக வந்துகொண்டே இருக்கும் மிருகங்கள்.

என் தந்தையின் வழியில் நான் அடைந்தது மிருகங்கள் மீதானபிரியம் இந்த நாவலை பெரும் பரவசத்துடன் என்னை வாசிக்கவைத்த அம்சம் அதுதான். குறிப்பாக நாய்கள். இருபத்துமூன்று சகநாய்களின் கூண்டுகளிலும் புகுந்து மிஞ்சியதை முழுக்கத் தின்னும் அந்த லாப்ரடாரைக் கண்டால் அதை கொஞ்சாமல் என்னால் நகரமுடியாது. அந்த வேகம் உணவாக முன்னால் வந்து நிற்கும் இவ்வுலகின்மீதான பெரும் பற்று அல்லவா?

ஞானியின் சமநிலைமிக்க எளிமையுடன் இவ்வுலகை விட்டுச் செல்கிறது காலிங்வுட். ”கொலிங்வுட், உனது கடைசி ஆசை என்ன? ” “எனக்குப் புரிந்து விட்டது. ஒழுங்காக என்னைக் கருணைக்கொலை செய்’என்ற வரிகளில் இந்நாவலின் உச்சத்தை நான் கண்டறிந்தேன். இயல்பாக இருந்து இயல்பாக உதிரும் கோலிங்வுட்டின் நிமிர்வுக்கு முன்னால் விதவிதமாக திருகி வளைந்து நெளிந்து நின்றிருக்கிறார்கள் மனிதர்கள். எளிய உயிர்கள்.

[

Posted in Uncategorized | 1 பின்னூட்டம்

எகிப்திய வைத்தியரின் சமாதி

கடல் சூழ்ந்த எங்கள் எழுவைதீவுக்கு கிழமைக்கு ஒருமுறை அருகில் உள்ள அனலைதீவிலிருந்து வைத்தியர் வருவார். அவரை சந்திப்பதற்கு எப்பொழுதும் கூட்டம் நிற்கும். சடுதியாக நோய் வந்தால் வள்ளத்தின் மூலம் பக்கத்தூருக்குச் செல்வோம். சிலநாட்கள் வரை தாக்குப் பிடிக்கக் கூடிய நோய் வந்தால் தினம் இருமுறை நடைபெறும் மோட்டார் படகு சேவையை உபயோகிப்போம். எம்மோடு சேர்ந்து வாழும் நோய்களான தொய்வு, சர்க்கரை வியாதி, (நீரழிவு) போன்றவற்றிற்கு பக்கத்து ஊர் வைத்தியரின் வருகையை எதிர்பார்த்து நிற்போம்.

ஒவ்வொரு கிழமையும் அம்மா கையைப் பிடித்து இழுத்தபடி ”வா! டாக்குத்தரிடம் போவோம்.” என, என் பதிலோ அல்லது சம்மதமோ தேவையற்ற விடயம் எனக் கருத்திற் கொண்டு என்னை டாக்டரின் முன்னிலையில் நிறுத்துவார். நான் மெல்லியதாக இருந்தபடியால் கிழமை தவறாமல் ஒரே கேள்வியையே கேட்டு வைப்பார்.

”இவன் சாப்பிடுகிறானில்லை டாக்டர்” டாக்டரின் பதிலுக்கு கூட காத்திராமல் என்னை அரை நிர்வாணமாக்கிவிடுவார். டாக்டர் சிரித்தபடி நெஞ்சு முழுவதும் ஸ்ரதஸ் கோப்பால் வைத்துப் பார்த்துவிட்டு கச்சேரிக்கு முன்பு மத்தளத்தை தட்டி சரிபார்க்கும் வித்துவான் போல் டொக்கு டொக்கு என தட்டுவார். கலக்கமும் பயமும் இருந்தாலும் குட்டையான வைத்தியர் உயரமான முக்காலியில் இருப்பது எனக்கு சிரிப்பை வரவழைக்கும்.

சோதனைகள் முடிந்தபின் சிவப்பு நிற தண்ணீர் மருந்தை கொடுக்கும்படி உதவியாளரிடம் சைகை செய்வார். ஒரே மருந்தை ஒவ்வொரு கிழமையும் தருகிறாரே என நினைத்தாலும் ஊசி ஏற்றவில்லை என்ற ஆறுதலோடு வெளிவருவேன்.

ஆறாம் வகுப்புக்கு நயினாதீவுக்கு செல்லும்வரையில் வைத்தியர் வருகையும் சிவப்பு மருந்தும் நீடித்தது,

அவுஸ்திரேலியாவில் மிருகவைத்தியராக வேலை செய்யும் போது சகவைத்தியரான காசன் (லெபனானை சேர்ந்தவர்) அரேபிய மொழியில் எழுதப்பட்ட புராதன அறுவை சிகிச்சை புத்தகமொன்றை காட்டினார். அதில் 4000 வருடங்களுக்கு முன்பு உபயோகிக்கப்பட்ட சத்திரசிகிச்சை உபகரணங்களின் படங்கள் இருந்தன. அவற்றில் பல தற்போதும் உபயோகிக்கப்படும் உபகரணங்களைப் போன்று இருந்தது, இவற்றில் முக்கியமாக கண் சத்திரசிகிச்சைக்கு பாவித்தவை அச்சொட்டாக தற்கால உபகரணங்களைப் போன்று இருந்தன.

வைத்திய முறைகள் எல்லா சமூகங்களிலும் இருந்தாலும் சீன வைத்திய முறையான அக்கியுபங்சர் புராதனமானதும், அதிக மாற்றங்கள் இல்லாமல் தொடர்ந்தும் நடைமுறையில் உள்ளது, 4500 வருடங்களுக்கு முன்பு மனிதர்களிலும் மிருகங்களிலும் பாவிக்கப்பட்ட எலும்பாலான அக்கியூபங்சர் ஊசிகள் அகழ்வாரால் கண்டெடுக்கப்பட்டுள்ளது.

இலங்கையில் அக்யூபங்சர் புள்ளிகளைக் கொண்ட யானையின் வரைபடம் கண்டெடுக்கப்பட்டதாக சீன மருத்துவக் குறிப்பொன்றில் உள்ளது. இதே காலத்தில் இந்தியாவிலும் ஆயுர்வேதம் நடைமுறையில் இருந்ததாக அறிகிறோம்.

சீன இந்திய மருத்துவ முறைகள் Holistic (முழுமையாக) நோயாளியைப் பார்க்கின்றன. மேல்நாட்டு வைத்திய முறையில் பகுதி பகுதியாக பார்க்கப்படுகிறது.

உதாரணமாக சீன தேச மருத்துவத்தில் நரம்பு மண்டலம் என்பது இல்லை. ஆனால் நரம்பு வியாதிகள் உள்ளன. அத்துடன் குணப்படுத்த வழிகளும் உண்டு. இதே போல் ஆயுர்வேதத்திலும் காலிலும் முதுகிலும் வாய்வினால் நோ ஏற்பட்டதாக நாம் கூறுவோம். மேற்கத்தைய மருத்துவத்தில் இவைக்கு வேறுவேறு காரணங்கள் உள்ளன. உடலில் புற்றுநோய் ஏற்பட்டால் பாதிக்கப்பட்ட பகுதி எறியப்படுவது மேற்கத்தைய முறையாகும். கீழைத்தேச மருத்துவம் மொத்த உடலில் ஏற்படும் சமநிலை மாற்றத்தின் வெளிப்பாடு என்கிறது.

அறுவை சிகிச்சைமுறை 4000 வருடங்களுக்கு முன்பாக எகிப்திலும் பாபிலோனியாவிலும் தோன்றியதாக கூறப்படுகிறது. கிரேக்கர், ரோமர்கள் பின்பு அம்முறைகளை ஐரோப்பாவுக்கு கொண்டு சென்றிருக்கலாம் என நம்பப்படுகிறது.

எகிப்தில் கண்டெடுக்கப்பட்ட பல குறிப்புகள் இவற்றை தெளிவாக்குகின்றன.
மாட்டு ஈரலை மாலை கண்ணுக்கு பயன்படுத்துதல் (Vit A defecency)
எலும்பு முறிவுகளை அறியவும் குணப்படுத்தும் முறைகள்.
கருத்தடை உறைக்காக ((condom)) ஆட்டின் சிறுகுடலில் இருந்து எடுக்கப்படும் சவ்வு பயன்படுத்தப்பட்டது.
முதலையின் சாணி (Vaginal Pessaries) Spermicide ஆக பாவிக்கப்பட்டது. (சிரிக்க வேண்டாம். நிச்சயமாக வேலை செய்ததாம்)

லெனினின் உடலை பாதுகாக்க சோவியத் டாக்டர்கள் எகிப்திய மம்மிகளின் செய்யும் தொழில்முறையை ஆராய்ந்தார்கள்.

சமீபத்திய ஓர் மருத்துவ சஞ்சிகையின் குறிப்பின் படி 5th Dynasty ஐ சேர்ந்த Pharaoh வின் அரச வைத்தியரின் சமாதி ((Tomb)) அகழ்வாராய்ச்சி செய்யப்பட்டது. Dr. Skar என்ற இவரது சமாதியில் இருந்த பல வர்ண சித்திரங்கள் இவரது செல்வத்தையும் செல்வாக்கையும் விளக்குகின்றன. இந்த சமாதியில் உடலை வெட்டுவதற்கும், தைப்பதற்கும், பாவிக்கப்பட்ட ஆயுதங்கள் மற்றும் கரண்டி போன்ற பல அறுவை சிகிச்சைக்கான ஆயுதங்கள் கிடைக்கப் பெற்றுள்ளது. இந்த வைத்தியரின் சமாதி மன்னனின் சமாதிக்கு அருகில் உள்ளது. இவரது சமாதிக்குள் சென்று வந்த கட்டுரையாளர் உலகத்தின் முதலாவது வைத்தியரின் அறைக்குள் சென்று வந்தேன் என கட்டுரையை முடிக்கிறார்.

Posted in Uncategorized | பின்னூட்டமொன்றை இடுக

குஸ்கோ- இன்கா நகரம்

dscn0203
கொலம்பியாவின் போகொட்டா விமான நிலயத்தில் காத்திருந்தபோது சில பெண்கள், குழந்தைகளை அழகான துணியால் கட்டி தோளில் ஊஞ்சலாக வைத்திருந்ததை கண்டேன். குழந்தைகள் அழாமல் அமைதியாக சிரித்தபடியே இருந்தார்கள். அந்தீஸ் மலைப் பகுதியில் வாழும் பெண்களிடம் இன்னமும் இந்த வழக்கம் மாறாமல் உள்ளது. மலையேறும்போது இலகுவாக பாரத்தைத் தூக்க ஏற்ப்பட்டது இப்பொழுது விமானமேறும் போதும் கடைப்பிடிக்கப்படுகிறது. விமான ஊழியர்களுக்கு இவர்கள் குழந்தைகளின் பிராமை கொண்டு செல்லும் வேலையைக் கொடுக்கவில்லை.

3310 மீட்டர் உயரத்தில் உள்ள குஸ்கோ எனப்படும் நகரம் பெரு நாட்டின் அந்திஸ் மலையின் ஒரு பள்ளத்தாக்கில் உள்ளது. விமானம் மலைக்கு மேலாக பறந்து தரை இறங்குவது மிகவும் அழகானது மட்டுமல்ல. மனத்துக்குள் மலைமுகட்டிலும் தட்டுப்படாது தரை இறங்கவேண்டும் என்ற பயத்தைக் உருவாக்கும்.

இன்கா மக்கள் இந்த நகரத்தை அவர்களது கச்சா மொழியில் குஸ்கோ என்பது தொப்புள் எனப் பொருள்படும்;. ஸ்பானியர் வந்தபோது இதுவே 11 மில்லியன் மக்கள் வாழ்த சாம்ராச்சியத்தின் தலைநகரம். தற்பொழுது கொஸ்கோவில்; 0.25; மில்லியன் மக்கள் வசிக்கிறார்கள். இந்த கச்சுவா மொழி பேசுவதாதால் கச்சுவா மக்களென தற்போது அறிப்படுவார்கள். இவர்களில் பெரும்பகுதியினர் அந்தீஸ் மக்களாக அடையாளம் காணமுடிந்தாலும் பெரும்பாலான ஸ்பானிய கலப்பு தெரிகிறது.

தென்னமரிக்காவின் முக்கிய உல்லாசப் பிராணிகள் செல்லும் இடமாகிய மச்சுபபிச்சுவுக்கு இங்கிருந்து நடந்தோ அல்லது இரயிலிலோ போகவேண்டும்.

ஆசிய நாட்டவர்களான எமக்கு தென்அமரிக்க தொலைவான நிலப்பகுதியாக இருப்பதன் காரணம் தூரத்தில் இருப்பது மடடுமல்ல. காலனித்துவ மரபில் வந்த நமது செய்திப் பத்திரிகைகள் தொடர்ச்சியாக எதிர்மறைச் செய்திகளையே நமக்கு காவிக் கொண்டுவருகின்றன. காலனி ஆதிகம் நீங்கிய பின்பாக இந்த நாடுகளில் நடப்பது இராணுவ ஆட்சியும், இடதுசாரி கொரில்லாக்களின் யுத்தமுமே என எதிர்மறைத் தோற்றத்தை பரப்பும் தேவை காலனித்துவ ஊடகங்களுக்கு இருக்கின்றன. நமது ஊடகங்களும் அதைப் பின்பற்றி விடயங்களை கொண்டு வருவதால் ஓரிரு அரசியல் தலைவர்கள் பெயர்களைத் தவிர மற்றவை நமக்கு நினைவுக்கு வருவதில்லை.

தென் அமரிக்காவும் மத்திய அமரிக்காவுமே நாம் உண்ணும் உணவில் பெரும்பாலானவையை எமக்கு கொடுத்தது. சோளம் உருளைக்கிளங்கு மிளகாய் கறி- மிளகாய் நிலக்கடலை எல்லாம் அங்கிருந்தே நமக்கு கிடைத்தன. தென்னமரிக்காவில் பன்னிரண்டாயிரம் விதமான உருளைக்கிழங்கு வகையில் 1200 வகை பெருவில் உள்ளது. நிலத்திற்கும் நீர்த்தன்மைக்கேற்ப பொருத்தமான கிழங்குவகையைப் பயிரிடுவார்கள். உருளைக்கிழங்கே இன்கா மக்களில் பிரதான உணவாக இருந்தது. வரலாற்றில் எக்காலத்திலும் பஞ்சத்திற்கான தடங்கள் இங்கில்லை.

இன்கா இனமக்கள் மிவும் பெரிய சாமராச்சியத்தை ஆண்டவர்கள். இவர்களது இராட்சியம் தற்போதய பெரு, சிலி,பொலிவியா, ஈகுவடோர் மற்றும் ஆஜர்ரீனா, கொலம்பியாவின் சில பகுதிகளை உள்ளடக்கியது. 5500 கிலோமீட்டர் வீதிகளை அமைத்து ஆண்டவர்கள். இவர்களது கச்சுவா மொழி 5000 வருடங்கள் பழமையானது. இதே அளவு பழமை வாய்ந்ததே களிமண்தட்டுகளில் எழுதிய பாபிலொனியரது எழுத்து வடிவமும. அந்த வகையில் கச்சுவா புராதன மொழிகளில் ஒன்றாகிறது. இவர்களது எழுத்துகள் கீப்பு என நூல் முடிச்சுகளில் அமைந்துள்ளது. ஐரோப்பியர் 15ம் நூற்றாண்டிலே பூச்சியத்தை ஏற்றுக்கொண்டார் ஆனால் அதற்கு முன்பாகவே இனகாவின மக்கள் பூச்சியத்தை பாவித்தார்கள்.

இவர்களது கட்டிடங்களையும் ஆடைகளையும் பார்த்த எனக்கு ஆச்சரியத்தை கொடுத்த சில விடயங்கள் உள்ளது. பொன், வெள்ளி, செப்பு போன்ற உலோகங்களை பிரித்து அதில் மிக அழகான உலோக வேலைகளை செய்தவர்கள், வெங்கல காலத்தைத் தாண்டி இரும்புக் காலத்திற்குள் செல்லவில்லை. இந்தியாவும் மத்திய கிழக்கினரும் 3500 வருடங்கள் முன்பு இரும்பையும், கரியையும் கலந்து உருக்கை செய்தார்கள்.இன்கா இனமக்கள் சக்கரங்கள் பாவிக்கவில்லை என்ற உண்மை தெரிந்தபோது மிகவும் வியப்பாக இருந்தது. பாரத்தை இழுக்கும் மாடுகள் இல்லை. வேகமாக செல்ல குதிரைகள் இல்லை. ஆனால் மாபெரும் சாம்ராச்சியத்தை 200 வருடங்களாக ஆண்டார்கள்.இவர்களது கண்டு பிடிப்புகள் இவர்களதே. எங்கிருந்தும் கடன் வாங்கவில்லை. இவர்களது ஆன்மீகம் ,மதம் என்பவை முக்கியமானவை. அவையும் உள்நாட்டில் உருவாகியவை

நாங்கள் குஸ்கோவில் தங்கிய இடம் ஓரு காலத்தில் இன்காகளின் அரச மாளிகையாக இருந்தது. பின்பு 16ம் நூற்றாணடில் குஸ்கோவை கைப்பற்றிய ஸ்பானியத் தளபதி தனக்காக புனருத்தாரணம் செய்த கவர்னர் மாளிகை. தற்பொழுது நவீன வசதிகளுடன் ஹோட்டேலாக்கப்பட்டிருந்தது. ஹோட்டேலின் வெளிச் சுவர்கள் முகப்பு மற்றும் பிரதான கட்டுமானங்கள் எல்லாம் இன்காவால் கட்டப்பட்டது. இன்னமும் உறுதியாக உள்ளது. வெளிசுவர்கள் சாந்து பூசாது பலகோணங்களைக் கொண்ட கருங்கற்களை அடுக்கி எதுவித இடைவெளியில்லாது கட்டப்பட்டிருந்தது. இப்படி கல்லுகள் எப்படி பொருந்துகின்றன என்பதை இன்னமும் தெளிவாக விளக்க முடியவில்லை. கருங்கற்கள் அமிலத்தால் ஒன்றாகின என்றும் ஒரு விளக்கமுள்ளது. எப்படிப் பார்த்தாலும் இன்காவின் கட்டிடக்கலை மிகவும் நுட்பமானது. முழுமையான குஸ்கோ நகரத்துத் தெருக்கள் சதுர வடிவமானது(Grid) மெல்பேனை நினைவுக்கு கொண்டு வந்தது. முழு நகரமும் பூமா என்ற புலியையின் வடிவத்தில் உள்ளது.

இயற்கைப் பாதுகாப்பு கொண்ட பள்ளத்தாக்கில் நகரம் அமைந்திருப்பது போர்வீரர்களால் இலகுவாக பாதுகாக்க முடியும். குஸ்கோவின் நான்கு பக்கத்தையும் வெளியூரோடு இணைக்கும் பாதைகள் மலைகளில் ஊடாக சென்றன.
இன்காவின் கட்டிடங்கள் புவி அதிர்சியைத் தாங்கக்கூடியவை என முன்பே அறிந்திருந்தேன். ஆனால் கட்டிடத்தைப் பார்த்தபோது அதன் உண்மை புரிந்தது கட்டிடத்தின் சுவர்கள் செவ்வகமானவையல்ல. ஒரு கூம்பு வடிவமானவை (trapezoidal) அந்த அமைப்பு புவியத்திர்ச்சியைத் உள்வாங்கும். கட்டிடங்களின் அத்திவாரத்தின் கீழ் சரளைகல்லுகள் பரவி இருப்பதால் முழுக்கட்டிடம் புவி அதிர்வின்போது நகர்ந்துவிட்டு மீண்டும் பழய நிலைக்கு திரும்பிவரமுடியும். தற்பொழுதுதான் கலிபோனியாவில் இப்படியான கட்டிடங்களுக்கு அத்திவாரம் போடுகிறார்கள்.

மதியத்தில் ஹோட்டேலுக்குள் போய் சேர்ந்ததும் எங்களுக்கு கொக்கோ இலையில் வடித்த தேநீர் தந்தார்கள். உயரத்தில் இருப்பதால் காற்றில் தேவையான அளவு பிராணவாயு இல்லை. அங்கு வாழ்ந்து பழக்கப்படாத எங்களுக்கு பிராணவாயு குறைவால் தலையிடி தலைசுத்தல் ஏற்படும். அதற்கு இந்த தேநீர் நல்லது என்றார்கள். இங்குள்ள ஹோட்டேல்களில் பிராணவாயு சிலிணடர்கள் வைத்துள்ளார்கள். தேவையானபோது கொண்டு வருவார்கள்

ஹோட்டலை விட்டு வெளியேறியறி வீதிக்கு வந்தபோது மெதுவான குளிர் வெயிலுடன் இருந்தது. காற்றில் கடப்பது போன்ற உணர்வு இருந்தது. மதியம் பசிக்கும் நேரமாகிவிட்ட போதிலும் பசி ஏற்படவில்லை.
வீதியில் வட்டமான முகத்துடன் மஞ்சள் நிறத்தில் சீனத்தோற்றத்தை அளித்தபோதும் விரிந்ததோள்களும் பலமான கைகளும் கால்களும் கொண்டவர்கள் இந்த கச்சுவா மக்கள். பலரில் ஸ்பானியக் கலப்புத் தெரிந்தது.

எமது ஹொட்டலுக்கு சிறிது துரத்தில் சான்டோ டொமிங்கே என்ற கிறிஸ்துவ ஆலயம் இருந்தது. அதில் ஏராளம் உல்லாசப் பிரயாணிகள் நின்றார்கள். முன்பகுதியில் கத்தோலிக்க ஆலயமாகவும் மற்றய பகுதிகள் தற்பொழுது இன்காக்களின் பகுதியாக பராமரிக்கப்படுகிறது. இந்த முழு பகுதியும் சூரியனுக்கான ஆலயம் (Sun temple – Qoricancha)) இருந்து. இந்துக்களுக்கு காசிபோல் புனிதமனது. 13ம் நூற்றண்டுகளில் கட்டப்பட்ட இந்த ஆலயம் முழு குஸ்கோ நகரை பூமா புலியின் வடிவமாகப் பார்த்தால் இந்த ஆலயம் வாலாக அமைந்து இருக்கிறது. உள்பகுதி நாலு பகுதிகளாக பிரிக்கப்பட்டு சந்திரன் நட்சந்திரங்கள் இடிமுழக்கம் வானவில் என்பற்றின் பகுதிகளாக இருந்தது. இதில் இன்கா அரச மம்மிகள் வைத்திருந்தார்கள் ஆலயத்தின் உள்புறம் வெளிப்புறம் மற்றும் கூரை அக்காலத்தில் தங்கத்தகடுகளால் சுவர்கள் மறைக்கப்பட்டிருந்தன். ஆலய முன்றலில் தங்கத்தில் பறவைகள் ஜகுவார் உருவங்கள் இருந்தன. ஸ்பானியர்கள் கைப்பற்றியதும் முழுத்தங்கமும் உருக்கப்பட்ட ஸ்பெயினுக்கு அனுபியதுடன் மம்மிகளை எரித்து ஆலயத்தை இடித்தார்கள். ஆலயத்தின் பெரும்பகுதிகளை இடிக்க முடியாதபோது அந்தப் பகுதிகளோடு செங்கட்டியால் கத்தோலிக்க தேவாலயம் கட்டினார்கள

1650 ல் இந்த பிரதேசத்தில் ஏற்பட்ட நில நடுக்கத்தில் ஸ்பானியர்களால் கட்டப்பட்ட சகல கட்டிடங்களும் பாதிப்படைந்தன இந்த தேவாலயத்தின் ஸ்பானியரின் கட்டுமானம் சிதைந்து மீண்டும் இன்கா ஆலயம் வெளித்தெரிந்தது. மீண்டும் தளராமல் கத்தோலிக்க மதகுருமார்களும் ஸ்பானிய காலனியினரும் பல கத்தோலிக்க தேவாலங்;களையும் மடாலாயங்களையும் புனருத்தாரணம் செய்தார்கள.

1950ல் மீண்டும் வந்த நில அதிர்வில் ஸ்பானியர்களது கட்டிடங்கள் உடைந்து இன்காகளின் கட்டங்கள் மீண்டும் வெளிவந்ததால் தற்பொழுது குஸ்கோவில் இன்கா கட்டிடங்களைக் கொண்ட நகராக வெளித்தெரிகின்றது.
வழிகாட்டியுடன் இரண்டு நாளில் ஆலயத்தின் உள்ளே செல்வதற்காக ஏற்பாடு உள்ளதால் நகரத்தை நோக்கி நடந்தோம். பாதைகள் எல்லாம் கருங்கற்கள் பதித்த நகரம் தற்பொழுது நகரில் அரைவாசியினர் உல்லாசப்பிரயாணிகளாகத் தெரிந்தனர்.

யார் இந்த இன்கா மக்கள்?

சூரிய வம்சத்தில் உதித்தவர்கள் எனக் தங்களைக்க சொல்லும் இவர்கள் பொலிவியாவுக்கும் பெருவிற்கும் இடையே உள்ள மிகப் பெரிய வாவியில் இருந்து வந்தார்கள் என அவர்கள் ஐதிகம் சொல்லுகிறது. ஆண்டவனால் களிமண்ணில் இருந்து படைக்கப்பட்ட நாலு ஆண்களும் நாலு பெண்களும் வளமான பிரதேசத்தை தேடிப் பயணம் செய்து இறுதியில் குஸ்கோ பள்ளத்தாக்கை அடைந்தார்கள் அவர்கள் கையில் வைத்துதிருந்த கோலை ஊன்றிய இடம் இந்த ஆலயம் அமைந்திருக்கும் இடமாகும் என அவர்களது ஐதீகக்கதைகள் சொல்கிறது இந்த இடத்தில் தங்களது தந்தையான சூரியனுக்கு கட்டிய ஆலயம் என்பதால் தொடர்சியாக இந்த ஆலயம் அவர்களுக்கு முக்கியத்துவமானது.இவர்களது ஆட்சியில் ஒரு தாரதிருமணம் அதுவும் 20 வயதுக்கு மேல் ஆண் செய்யமுடியும். குற்றங்களைத் தண்டிப்தற்காக சட்டங்கள் உருவாக்கப்பட்டன.

இன்கா மன்னர்களில் 1438-1471 ) இருந்த பச்சக்குட்டி (Pachacuti ) மிகவும் பெருவீரனாக இன்கா சாம்ராச்சயத்தை விஸ்தரிததபோது; வென்ற இடங்களில் எல்லாம் சூரியனுக்கு ஆலயத்தை, குஸ்காவில் உள்ள ஆலயத்தின் பிரதியாகக் கட்டும்படி பணித்தான்
pachacuti-conquestpachacuti
இன்கா மக்கள் மூதாதயர்களை வழிபடுவதால் தங்களது இறந்தவர்களை மம்மியாக்கி காப்பதுடன் பண்டிகை காலங்களில் அவைகளை வெளியே கொண்டுவந்து உணவுகள் கொடுத்தும் ஊர்வலமாக கொண்டாடுவாகள். இதற்கப்பால் மற்றய பிரதேசங்களை வெல்லும்போது அவர்களது மம்மிகளும் குஸ்கோவுக்கு இங்கு கொண்டு வரப்படும். இதன் மூலம் புதிதாக வந்தவர்கள் தங்களது மூதாதயர்களின் மம்மிகள் இருந்த இடத்தின் மீது பற்றாக இருப்பது, தொடர்ந்தும் இன்காக்களின் சாம்ராச்சியத்தைப் பெரிதாக்க உதவியது

பொது இடங்களான பிளாசா, ஆலயங்கள் மற்றும் வீதிகளைப் தொடர்சியாக பராமரிப்பதற்பதும், நாட்டின் சனத்தொகை கணக்கெடுப்பு, உணவுகள் பாதுகாப்பது, விநியோகிப்பதை என்ற விடயங்களை கவனிக்க முழு பிரதேசத்திற்கும் அதிகாரிகள் கணக்காளர்களை நியமித்திருந்தார்கள்.

மியுசியத்திற்கு சென்றபோது தென்அமரிக்காவில் இன்கா இனமக்களின் அரசிற்கு முன்பு பல நாகரீகங்கள் உருவாகி அழிந்துள்ளது புரிந்தது. கடற்கரைப் பிரதேசத்தில் இருந்தவர் பிற்காலத்தில் இயற்கையின் அழிவால் (El Nino) அவர்கள் உள்நாட்டுக்கு சென்று படிப்படியாக சென்றார்கள். அவர்கள் ஒருவருடன் ஒருவர் மோதியழிந்தும்,கலந்து உள்வாங்கி பல நாகரீகங்களை உருவாக்கியுளளார்கள். அந்தீஸ் மலைப் பிரதேசத்திலும் இருந்தவர்கள் தொடர்சியாக அமேசன் பிரதேசத்தில் உள்வர்களோடு தொடர்பு கொண்டு வாழ்தார்கள்.

தென்னமரிக்காவில் ஒரே ஒரு படைப்பு கடவுள் மனித உடலில் புலி முகம் கொண்டதன் பிரதிபலிப்பாக இருந்தது. (Fang Deity) இவற்றுடன் தொடர்சியாக தொடர்பு கொள்ளும் ஷமனிசம் (Shamanism)) இருந்தது. நோய்கள் எல்லாம் கெட்டஆவிகளால் உருவாகுவதாகவும் நல்ல ஆவிகள் தொடர்ந்து புவியில் வசிப்பதாகவும் நம்பினார்கள் . இதனாலயே மம்மிகளை உருவாக்கி பாதுகாத்தார்கள். எகிப்தியர்களுக்கு இரண்டாயிரம் வருடங்கள் முன்பாக தென்னமரிக்க மக்கள் மம்மிகளை உருவாக்கினார்கள் என்பது எனக்கு ஆச்சரியத்தை அளித்தது. எகிப்தியர்கள் மன்னர்களையும் பிரபுக்களையும் மம்மிக்கினார்கள் இங்கு சாதாரண மக்களது உருவங்களும் மம்மியாக்கப்படும். மம்மிகளுக்கு உணவுடன் இவர்களது பாரம்பரியமான பியரையும் வழங்குவார்கள்.

தங்கத்தையும் வெள்ளியையும் அகழ்தெடுத்து அதில் ஆபரணங்கள் செய்தல் இவர்களிடையே இருந்தாலும் இவைகள் பெறுமதி கொண்டவையாக இருக்கவில்லை. இறுதிவரையும் பண்டமாற்று வர்த்தகமே இருந்தது. தங்கம் வெள்ளியில் செய்தவை அலங்காரப்பொருளாகவே பாவித்திருக்கிறார்கள் என்பதை பாத்திரங்கள் பொம்மைகள் உருவாக்கியதில் தெரிகிறது. செம்பையும் தகரத்திலும் ஆயுதங்கள் உருவாக்கி வைத்திருந்தார்கள். கட்டிடவேலைக்கு மரங்களையும் ஆகாயத்தில் இருந்து வந்த கல்லையும் சுத்தியலாக பயன்படுத்தியிருக்கறார்கள்.

Posted in Uncategorized | பின்னூட்டமொன்றை இடுக

மெல்பன் ‘சுந்தர்’ சுந்தரமூர்த்தி வாழ்வும் பணிகளும்

பாதிக்கப்பட்ட மக்கள் பக்கம் நின்ற தீர்க்கதரிசியாக அயராமல் உழைத்துவரும் சமூகப்பணியாளர்
முருகபூபதி
சமூகப்பணிகளில் ஈடுபடுவதற்கு மூலதனமாக இருப்பது: பொறுமை, சகிப்புத்தன்மை, தியாக மனப்பான்மை, நெகிழ்ச்சியான இயல்புகள், அர்ப்பணிப்பு, இரக்க சிந்தனை.
இந்தப்பண்புகளை கொண்டிருப்பவர்கள் நண்பர்களாக கிடைப்பதும் பெரிய கொடுப்பினை. அவ்வாறு மெல்பனில் எனக்குக் கிடைத்த நண்பர்தான் திரு. சபாரத்தினம் சுந்தரமூர்த்தி அவர்கள்.
இவரை நாம் சுந்தர் எனச்செல்லமாக அழைப்பது வழக்கம். இலங்கையில் காரைநகர் களபூமியில் 31-05-1948 ஆம் திகதி பிறந்திருக்கும் சுந்தர், நேற்றைய தினம் தனது 70 வயதை அடைந்துள்ளார். அவருக்கு எனது மனமார்ந்த வாழ்த்துக்களை முதலில் தெரிவித்துக்கொண்டே, அவர் பற்றிய இந்தப்பதிவை தொடங்குகின்றேன்.

தனது ஆரம்ப – இடைநிலைக்கல்வியை கொழும்பில் பம்பலப்பிட்டி, இரத்மலானை இந்துக்கல்லூரிகளில் நிறைவுசெய்துகொண்டு, Times Of Ceylon நிறுவனத்தில் தொழில் ரீதியாக இணைந்துகொண்டிருக்கும் சுந்தர், தனது 23 வயதிலேயே சாம்பியா நாட்டிற்கு அச்சக நிறுவனம் ஒன்றில் தனக்குப்பிடித்தமான பயிற்சியை மேற்கொண்டு தேர்ச்சிபெற்று தாயகம் திரும்பினார்.
1974 இல் அவுஸ்திரேலியாவுக்கு புலம்பெயர்ந்து வந்து, சொந்தமாகவே ஒரு அச்சுக்கூடத்தை தொடங்கியவர். இவ்வாறு அந்நிய நாட்டில் தனக்குத்தெரிந்த தொழிலை முதல்கட்டத்திலேயே தொடங்குவதற்கு சற்று துணிவும் தன்னம்பிக்கையும் வேண்டும்.

குறிப்பிட்ட தொழில் துறையில் தாயகத்தில் ஈடுபட்டவர்களுக்கு புகலிடத்தில் தொடக்கத்தில் அதே துறையில் வேலை வாய்ப்புகள் கிடைப்பது அரிது. இலங்கையில் இவர் வாழ்ந்த காலத்தில் தலைநகரில் மூவின மக்களும் செறிந்து வாழும் பிரதேசத்தில் பெற்ற அனுபவங்களும் புகலிட நாட்டில் தன்னை ஸ்திரப்படுத்திக்கொள்ள மூலதனமாக இருந்திருக்கவேண்டும்.

மனிதர்களுக்கு தொழில் தொடர்பான Skill எவ்வளவுக்கு எவ்வளவு அவசியமோ, அதேயளவு சமூகரீதியான மக்கள் தொடர்பாடல் Skill உம் அவசியம்தான். இரண்டு Skill உம் ஒருவகையில் கலைதான். இரண்டு கலைகளிலும் தேர்ந்தவர்தான் எமது இனிய நண்பர் சுந்தர்.
இலங்கையில் காலத்துக்கு காலம் தோன்றிய இனநெருக்கடிகள், இன ரீதியான அச்சுறுத்தல்கள், கல்வியில் ஏற்படுத்தப்பட்ட தரப்படுத்தல், இனப்பாகுபாடுகள் என்பவற்றை ஒரு பிரஜையாக அவதானித்து வந்திருக்கும் சுந்தர், புகலிடம் வந்தபின்னரும் தாயகம் குறித்த சிந்தனைவயப்பட்டவராகவே விளங்கியவர்.

தன்னாலும் தனது தாயகத்திற்கும் தமது இனத்திற்கும் ஏதும் ஆக்கபூர்வமாகச்செய்யவேண்டும் என்ற கனவுகளுடன் புகலிட வாழ்வை அமைதியாக ஆரம்பித்திருக்கிறார்.
பெரும்பாலானவர்கள், வெளிநாடுகளுக்கு வந்ததும் தானுண்டு தன்பாடுண்டு, தனது குடும்பம் உண்டென்ற மனப்போக்குடன் பொதுவாழ்வை நெருங்கமாட்டார்கள். ஒரு வட்டத்திற்குள்ளேயே தம்மை வரையறுத்துக்கொள்வார்கள். பொதுவாழ்வில் கண்டனங்கள், விமர்சனங்களை எதிர்கொள்ளத்திராணியற்றவர்களாகவும், எமக்கு ஏன் வம்பு என ஒதுங்கியிருப்பவர்களாகவும் பலரை சமூக வாழ்வில் பார்த்திருப்போம்!
ஆனால், சமூக ரீதியாகச்சிந்திப்பவர்கள் எப்பொழுதும் பொதுநோக்கத்துடனேயே செயல்படுபவர்கள், மக்கள் மத்தியில் Activist ஆக இனம் காணப்படுவார்கள். நண்பர் சுந்தரமூர்த்தி அவர்களும் மெல்பனில் சமூகப்பணியாளராக அடையாளம் பெற்றவர்.
நாம் வசிக்கும் விக்ரோரியா மாநிலத்தில் இயங்கிக்கொண்டிருக்கும் இலங்கைத்தமிழ்ச்சங்கத்தில் 1981 ஆம் இணைந்திருக்கும் சுந்தர், இச்சங்கத்தின் சமூக, கலை, கலாசார, கல்விப்பணிகளிலும் தீவிரமாக ஈடுபட்டு சங்கத்தின் தலைமைப்பீடம் உட்பட இதர உறுப்பினர்களின் நன்மதிப்பையும் பெற்றார். இச்சங்கத்தின் தற்போதைய பெயர் ஈழத்தமிழ்ச்சங்கம்.

1983 இல் இலங்கையில் இனக்கலவரத்தின் பின்னர், தமிழ்மக்கள் அகதிகளாக இந்தியாவுக்கும், வெளிநாடுகளுக்கும் புலம்பெயர்ந்தவேளையில், இம்மக்களின் எதிர்காலம் தொடர்பான அக்கறையில் விக்ரோரியா இலங்கை தமிழ்ச்சங்கம் தீவிரம் காண்பித்த காலகட்டத்தில் அவுஸ்திரேலியா அரசமட்டத்தில் நடந்த பேச்சுவார்த்தைகளிலும் சுந்தர் இடம்பெற்றிருந்தார்.
அத்துடன் இலங்கையில் 1983 இல் நடந்த இனக்கலவரத்தை கண்டித்து மெல்பனிலும் அவுஸ்திரேலியாவில் இதர மாநிலங்களிலும் நிகழ்ந்த கவனஈர்ப்பு நிகழ்வுகள் கூட்டங்களிலெல்லாம் சுந்தரும் கலந்துகொண்டார்.

அவுஸ்திரேலியாவுக்கு இலங்கை தமிழர்கள் அகதிகளாக வரத்தொடங்கியதும், அமைப்பு ரீதியாகவும் தனிப்பட்ட முறையிலும் பலரது தஞ்சக்கோரிக்கைகள் தொடர்பாகவும் கவனம் செலுத்தி வந்திருக்கும் சுந்தர், இலங்கைத்தமிழ்ச்சங்கத்தின் செய்தி ஏடான தென்துருவ தமிழ்முரசு இதழின் ஆசிரியராகவும் இயங்கினார். இவரது அச்சகத்திலிருந்தே இந்த இதழும், சங்கத்தின் பிரசுரங்களும் வெளிவந்தன.
இலங்கையில் இந்திய அமைதிப்படையின் பிரவேசத்திற்குப்பின்னரும், அதன் வெளியேற்றத்தின்போதும், அதனைத்தொடர்ந்து, மீண்டும் இலங்கை இராணுவத்தின் ஆக்கிரமிப்புகள் அதிகரித்தவேளைகளிலும் புகலிட தமிழ் அமைப்புகள் பாதிக்கப்பட்ட மக்களின் வாழ்வாதார விடயங்களிலும் கவனம் செலுத்தியதை அறிவோம். அவ்வாறு தொடங்கப்பட்ட தமிழர் புனர்வாழ்வுக்கழகத்தில் 1994 ஆம் ஆண்டில் இணைந்துகொண்ட சுந்தர், அதன்பொருட்டு நடத்தப்பட்ட நிதி சேகரிப்பு கலாசார நிகழ்ச்சிகளிலும் முன்னின்று உழைத்தார். அத்துடன் தமிழ் ஈழ பொருளாதார மேம்பாட்டு அமைப்பிலும் Tamil Elam Economic Development Organisation (TEEDOR) சுந்தரின் பங்களிப்பு முக்கியமானது.

இந்தத் தொண்டு நிறுவனங்களின் வாழ்வாதார உதவிகளை இலங்கையில் போரில் பாதிக்கப்பட்ட மக்களுக்கு நேரடியாக வழங்குவதற்கும் சுந்தர் பல தடவை இலங்கைக்கு பயணங்களை மேற்கொண்டார். ஏ. 9 பாதை மூட்ப்பட்டிருந்த கால கட்டத்தில் உயிரையும் பணயம் வைத்து கிளாலி கடல் ஏரி மார்க்கமாகவும் நிவாரண உதவிகளை கொண்டு சேர்ப்பித்த இவரது துணிவும் முன்னுதாரணமானது.

இவ்வாறு தாயகத்தில் போரில் பாதிக்கப்பட்டவர்களிடத்தில் மனிதநேயப்பண்புகளுடன் செயல்பட்டிருக்கும் சுந்தர் அவர்களுக்கு 2009 ஆண்டு மேமாதம் நடந்த இறுதிப்போரின் முடிவுகள் ஆழ்ந்த வேதனைகளைத்தந்திருந்தது. அதனால் எம்மவர் மத்தியில் விரக்திநிலைக்கு தள்ளப்பட்ட பலரை பார்த்திருப்போம்.

எப்பொழுதும் மனிதநேயப்பணிகளில் அக்கறையோடு செயல்படுபவர்களுக்கு தீர்க்கதரிசனப்பார்வையும் இருப்பதனால் அடுத்து என்ன செய்யவேண்டும் என்ற எண்ணமும் இவரிடம் குடியிருந்தது.
வன்னியில் செஞ்சோலை, அன்பு இல்லம், பாரதி இல்லம் முதலான போரில் பாதிக்கப்பட்ட குழந்தைகளை பராமரிக்கும் தொண்டு நிறுவனங்களுடனும் சுந்தருக்கு தொடர்பாடல்கள் இருந்தமையால், வடக்கு – கிழக்கு புனர்வாழ்வு மற்றும் அபிவிருத்தி என்னும் தன்னார்வ அமைப்புடன் North East Rehabilitation and Development Organization (NERDO) இணைந்து இயங்க ஆரம்பித்தார். இந்த அமைப்பின் மேற்பார்வையில் நூற்றுக்கணக்கான பெற்றோரை இழந்த குழந்தைகள் வன்னியில் பராமரிக்கப்படுகின்றனர்.
அந்தக்குழந்தைகளின் தேவைகளுக்காக அவ்வப்போது தாயாகத்திற்கு பயணிக்கும் சுந்தர், எப்பொழுதும் பாதிக்கப்பட்டவர்கள் பக்கமே நிற்பவர் என்பதனால் எமக்கும் நெருக்கமானார்.
1974 ஆம் ஆண்டு அவுஸ்திரேலியாவுக்கு வந்தது முதல் பொதுவாழ்வில் பல மனிதநேய சமூகப்பணிகளில் ஈடுபட்டுவந்திருக்கும் சுந்தர் அவர்களுக்கு விக்ரோரியா மாநில அரசின் பல்லின கலாசார ஆணையம் காலம் கடந்துதான், 2016 ஆம் ஆண்டில் மகத்தான சமூகசேவைக்கான பாராட்டு விருதை வழங்கி கௌரவித்தது.

1981 முதல் 2006 வரையில் ஈழத்தமிழ்ச்சங்கத்தின் உறுப்பினராக, துணைத்தலைவராக, தலைவராக, இதழாசிரியராக பல்வேறு பதவிகளில் அங்கம் வகித்திருக்கும் சுந்தர், 1986 முதல் 2009 வரையில் தமிழர் ஒருங்கிணைப்புக்குழுவின் ஸ்தாபக உறுப்பினராகவும் இயங்கியவர். 1986 இலேயே அவுஸ்திரேலியா தொழில் கட்சியிலும் அங்கத்தவராக சேர்ந்தவர். 1991 முதல் 2004 வரையில் சமூகத்தொடர்புச் செயலாளராக அவுஸ்திரேலிய தமிழர் பேரவையிலும் Australasian Federation of Tamil Association (AFTA) 1994 முதல் 2005 வரையில் ஸ்தாபக உறுப்பினராகவும் இணைப்பாளராகவும் Tamil Eelam Economic Development Organisation (TEEDOR) என்னும் அமைப்பிலும் இயங்கிவந்திருப்பவர்.
இவ்வாறு தாயகம் சார்ந்த தன்னார்வத்தொண்டு அமைப்புகளிலும் மனித உரிமை அமைப்புகளிலும் அர்ப்பணிப்புடன் இயங்கிவந்திருக்கும் சுந்தர், தனக்கு புகலிடம் வழங்கிய தேசத்திற்கும் விசுவாசம் மிக்கவராக சிறுவர் நலன்கள் உரிமைகளை பேணும் ஒன்றியத்திலும், லயன்ஸ் கழகத்திலும் இணைந்திருப்பவர். விக்ரோரியா மாநிலத்தின் பல்லின கலாசார ஆணையத்தின் ஆலோசகராகவும் அங்கம் வகித்துவருகிறார்.

இந்தப்பதிவில் எனக்கும் சுந்தருக்கும் ஏற்பட்ட நட்பின் தொடக்க காலத்தையும் சமகாலத்தையும் நினைத்துப்பார்க்கின்றேன்.
1987 இல் நான் அவுஸ்திரேலியாவுக்கு வந்தபின்னர்தான் சுந்தர் எனக்கும் நண்பரானார்.அப்பொழுது அவர் இலங்கைத்தமிழ்ச்சங்கத்தின் தென்துருவ தமிழ் முரசு இதழின் ஆசிரியர். என்னையும் தங்கள் சங்கத்தில் இணைந்து குறிப்பிட்ட செய்திஏட்டில் எழுதுமாறும் அழைத்தார். அக்காலப்பகுதியில் நான் இங்கு அகதியாக இருந்தமையால், அவர் சம்பந்தப்பட்ட சங்கத்திலும் குறிப்பிட்ட செய்தி ஏட்டிலும் இணைந்துகொள்வதற்கு எனக்கு சற்று தயக்கம் இருந்தது. அந்தத்தயக்கம் கருத்தியல் சார்ந்திருந்தமையாலும் அவரிடம் எனது எண்ணத்தை பகிர்ந்துகொண்டேன்.
மற்றவர்களின் உணர்வுகளையும் எண்ணங்களையும் புரிந்துகொண்டு அதற்கேற்ப நட்புறவை வளர்த்துக்கொள்ளும் பண்புகள் சுந்தரிடம் இருந்தமையால் என்னால் மட்டுல்ல அவருடன் மாற்றுக்கருத்துக்கொண்டிருந்தவர்களும் அவருடன் நேசம் பாராட்டினார்கள். எனக்கும் சுந்தரமூர்த்திக்கும் இடையிலான நட்புறவு இற்றைவரையில் எந்த விக்கினமும் இல்லாமல் தொடருகின்றது.

1988 இல் நான் இங்கு வதியும் சில அன்பர்களுடன் தொடக்கிய இலங்கை மாணவர் கல்வி நிதியம் என்ற தன்னார்வ தொண்டு அமைப்புக்கு சுந்தர் அவர்கள் தனது தார்மீக ஆதரவை வழங்கினார்.
அந்த ஆண்டில் ஒருநாள், ஸ்பிரிங்வேலில் அமைந்திருந்த அவரது அச்சகத்திற்கு சென்றிருந்தேன். எமது கல்வி நிதியத்திலும் இணைந்து, ஒரு மாணவருக்கு உதவுவதற்கு முன்வந்த சுந்தர், நிதியத்திற்கான Letterhead ஐ இலவசமாகவும் அச்சிட்டுத்தந்தார். நீண்ட காலமாக, அந்த Letterhead ஐத்தான் சுமார் 25 வருடங்கள் பயன்படுத்தியிருக்கின்றோம். எமது கல்வி நிதியம் ஊடாக இலங்கைப்போரில் பாதிக்கப்பட்ட ஒரு மாணவருக்கு தொடர்ச்சியாக உதவி வந்திருக்கும் சுந்தர், தனது மகள் பிருந்தாவையும் எமது தொண்டு நிறுவனத்தில் இணைத்துவிட்டார். இன்று அவரும் ஒரு மாணவரின் கல்வி வளர்ச்சிக்கு உதவி வருகிறார்.
கடந்த மூன்று தசாப்த காலத்திற்கும் மேலாக எம்முடன் நேசம் பாராட்டிவரும் இனிய நண்பர் சுந்தர் சுந்தரமூர்த்தி அவர்கள் சிறந்த மொழிபெயர்ப்பாளருமாவார். மெல்பனில் நண்பர் நடேசன் சில வருடங்களுக்கு முன்னர் சமூகத்தின் கதை பகிர்தல் நிகழ்ச்சியை ஒழுங்குசெய்தவேளையில் இந்த நாட்டில் தஞ்சமடைந்திருக்கும் சிலர் தமது கதைகளை தமிழில் சொன்னபோது அவற்றை ஆங்கிலத்தில் அழகாக மொழிபெயர்த்தார்.

எழுத்தாளர்களும், சமூகப்பணியாளர்களும் தீர்க்கதரிசனத்துடன் இயங்கவேண்டியவர்கள். ஒரு காலகட்டத்தில் சரியென தீர்மானிக்கப்பட்ட விடயங்கள் பிறிதொரு காலகட்டத்தில் வேறு ஒரு பரிமாணத்தை வந்தடையும். அத்தகைய வேளைகளில் எழுத்தாளர்கள் சமூகப்பணியாளர்களுக்கு கடந்த கால நிலைப்பாடுகள் தொடர்பாக தளம்பலும் தோன்றும்.
அவ்வாறு தளம்பல் நிலைவந்தால் விரக்தியும் உடன் வரப்பார்க்கும். அதிலிருந்து மீண்டு, புத்தெழுச்சியுடன் இயங்குவதற்கு தீர்க்கதரிசனம்தான் பெரிதும் உதவும். அவ்வாறு 2009 இறுதிப்போருக்குப்பின்னரும் மனச்சோர்வடையாமல், பாதிக்கப்பட்ட மக்களின் பக்கமே நிற்கும் நிலைப்பாட்டில் எந்தவொரு தளம்பலும் தடங்களும் இன்றி அயராமல் இயங்கிவரும் எமது இனிய நண்பர் “சுந்தர்” சுந்தரமூர்த்தி அவர்களுக்கு 70 வயது நிறைவடையும் இத்தருணத்தில் வாழ்த்தி மகிழ்கின்றோம். சுந்தர் நல்லாரோக்கியத்துடன் பல்லாண்டு வாழ வாழ்த்துகின்றோம்.
letchumananm@gmail.com
—0—

Posted in Uncategorized | 1 பின்னூட்டம்