14 கரையில் மோதும் நினைவலைகள். புலம் பெயர்ந்தோர் உதவிகள்?

74  ஆம் ஆண்டு இறுதிக் காலத்தில் யாழ்ப்பாணம் இந்துக்கல்லுரியிலிருந்து அதிபர் சபாலிங்கத்தால்  கல்லூரிக்கு என்னை  வரக்கூடாது என விரட்டப்பட்டது பற்றி ஆரம்பத்தில்  எழுதியிருந்தேன்.

பரீட்சையில் முதல் தடவையில் சித்தியடையாது போனால் இந்துக்கல்லூரிக்குப் போகமுடியாது . இலங்கை அரசு இரு வருடங்கள் உயர்தர வகுப்பில் படிக்கலாம்  என்று மாணவர்களுக்கு அளித்த அடிப்படைக்  கல்வி உரிமை எனக்கு அதிபர் சபாலிங்கத்தால் மறுக்கப்பட்டது.

அதற்கும் மேல்  காதலித்தபடியால் இவனை மேலும் பல்கலைக்கழகத்தில் காசு செலவழித்துப் படிப்பித்தால் என்ன பிரயோசனம்?  இதுவரை செலவு செய்ததே முதலுக்கு வீண்.  சீதன சந்தையில் இவன் ஊசிப்போன பண்டம்   என்ற  எண்ணம்  சின்னத்தம்பி வாத்தியாரின்  மனதில் ஓடியதை அறிவேன்.

கிட்டத்தட்ட பொட்டம்மானால் அனுப்பப்பட்ட  ஒரு தற்கொலைப் போராளியின் நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டேன். மொழி வாரியான  தரப்படுத்தல்  ஏற்கனவே அமுலில் இருந்து.   பல்கலைக்கழகம் போவதற்கு, ஏற்கனவே தமிழருக்கு தேர்வு எண்களைக் கூட்டும் முறையிருந்தது. அத்துடன் யாழ்ப்பாண மாவட்டம் முன்னேறிய மாவட்டமாகக் கருதி குறைந்த எண்ணிக்கையில் மாணவர்களைத் தேர்ந்தெடுக்கும் முறை 1975 ஆம் வருடத்தில் வருகிறது .

ஒரு புறம் வேடன் மறுபுறம் நாகம் என்ற எனது நிலை  மேலும் இடியப்ப சிக்கலாகியது.  எனக்குப் பின்னால் மூன்று தம்பிகள் ஒரு  தங்கை எனக் காத்திருந்தார்கள். அக்காலத்தில் இப்பொழுது மாதிரி  வெளிநாடு போகமுடியாது. விவசாய நிலமோ சொந்தத்  தொழிலற்ற மத்தியவர்க்க குடும்பங்கள் பலரது  போன்றதே  எனது நிலையும்.  

 இப்படியான சூழ்நிலை யாழ்ப்பாணத்தவர்களது மனங்களைக் குடநாட்டின் கோடை கிணறுகளாக    ஆக்குகிறது . இப்படியான (Nihilism) ஏதுமற்ற நிலையே ஆயுதப் போராட்டத்திற்கு வாய்ப்பாக இருந்தது.

தமிழ் அரசியல்வாதிகள் மாற்று வழியைத்தேடாது மக்களது விரக்தியில் குளிர்காய்ந்தார்கள்.  இன்னமும்  அப்படித்தான் !

எனக்கு  அக்காலத்தில்  வந்த  காதலே நெஞ்சில் பசுமையையும், வாழ்வில் பிடிப்பையும் எதிர்காலத்தில் நம்பிக்கையையும் ஏற்படுத்தி வைத்திருந்தது. இளம் வயதில் பெண்ணின் நினைப்பு செயற்கைக்கோளின் அடியில் வைத்த ரொக்கட் போன்றது.   

இக்காலத்தில் எனக்கு ஒரு மொட்டைக்கடிதம் வருகிறது.  அதில் தமிழில்   “நீ தீவான்.  உனக்கு என்ன காதல்?  உன்னை அடித்துத் திரும்ப வள்ளத்தில் ஏற்றுவோம் ” என்ற மாதிரியான வாசகங்கள் இருந்தன .

இதை  எனது காதலி சியாமளாவிடம் காட்டியபோது,  சியாமளாவின் அக்காவின் காதலர் தற்போதைய கணவர் எழுதியிருக்கலாம் எனப் பதில் வந்தது.

இதுவரையும் என் காதலுக்கு ஒரு வில்லனே கிடையாது இருந்த எனக்கு இப்படி ஒரு எதிர்ப்பு வந்தது. எதிர்ப்பு என்பது வளரும் செடிக்கு எருப்போன்றது.   மற்றைய பிரச்சினைகளை மறக்க வைத்தது.

தற்போது கனடாவிலிருக்கும் எனது நண்பனான ஜெயக்குமாரைக் கூட்டிக்கொண்டு யாழ்ப்பாணம்  வைத்தியசாலையின் பின்புறமிருக்கும் ஒழுங்கையில் உள்ள சியாமளாவின் அக்காவின் காதலர் வீட்டிற்குச் சென்றேன். இது வரையும் எந்த சண்டையிலும் ஈடுபடாத நிலையில் இருந்த எனக்கு  இதயம் மேளமடித்தது. ஆனாலும் எனது பிரச்சினையில் நானே ஈடுபடவேண்டும்,  எந்தச் சண்டையிலும் தனியாகச் செல்வது உத்தமம். வெற்றியோ தோல்வியோ ஒருவருக்கே சொந்தமாகும் என்ற கொள்கையில்  நம்பிக்கையுடன்   ஜெயக்குமாரைச் சிறிது தூரத்தில் நிற்கவைத்தேன்.  அந்த  அக்காவின் காதலரின்  வீட்டின் வாசலில் நின்று அவரை அழைத்தேன். வந்தவரிடம்  “என்ன இது,   இந்தக் கடிதம் எழுதியது நீரா? உம்மால் என்ன செய்ய முடியுமோ செய்யும்? ”  என கூறிவிட்டு அவர் முன்னால் சைக்கிளால் இறங்கி  நின்றேன்.  இப்படி நான் வீடு தேடி வருவேன் என அவர் எதிர்பார்க்கவில்லை. எந்தப் பதிலும்  சொல்லாது உள்ளே சென்று விட்டார்.

விடயம் அத்தோடு முடிந்துவிட்டது. ஆனாலும் பிற்காலத்தில் அவரை பார்க்கும்போது அந்தச் சம்பவம் என் நினைவுக்கு வரும்.   அவர் மிகவும் நல்ல அமைதியான மனிதர்.  தனது மச்சினியை கல்லூரியில் படித்தபடி காதலித்து,  ஊரெல்லாம் கொண்டு சுற்றியபடி திரியும் காவாலியிடமிருந்து காப்பாற்றும் நன்நோக்கமிருந்தது. அது  என்னைப் பொறுத்தவரை  என்மீது  எறிந்த கிறனைட்டாக இருந்தது.

யாழ்ப்பாணம் நூலகத்தில் உள்ள தமிழ் புனைவு புத்தகங்களைப் படித்து முடித்து, ஆங்கில நாவல்களைப் பார்த்தால் அக்கால பிரபலங்களான  (Harold Robinson, Nick Carter ) நாவல்களில் காதல் ரசம் வழியும் 6-8 பக்கங்கள் கிழிந்திருக்கும்.   யாழ்ப்பாணத்தில் ஆறு தியேட்டர்களிலும் ஒழுங்காக சினிமா பார்த்தேன். கல்லூரிக்கு வரவேண்டாம் என்ற அதிபர் சபாலிங்கத்தின் கட்டளையை வீட்டில் சொல்லவில்லை. வழமைபோல் காலையில் புறப்பட்டு மாலையில் வீடு வந்து சேர்வேன். 

இக்காலத்திலே எனது பரீட்சை முடிவுகள் வந்தன . நான் நினைத்ததற்கு மாறாக  புள்ளிகள்  எல்லாம் குறைவாக இருந்தாலும்,  எனது வகுப்பில் அதிக புள்ளிகள் வாங்கியிருந்தேன். அதைப் பார்த்த போது எந்த பகுதியிலிருந்து அழைப்பு வந்தாலும் பல்கலைக்கழகம் போய்விடுவதே நல்லது எனத் தீர்மானித்திருந்தேன்.

அதிபர்  சபாலிங்கமும்  தந்தை  சின்னத்தம்பி வாத்தியாரும்  என்னைப் பொறுத்தவரையில் நம்பியார் –  அசோகன் போன்றவர்களே. அவர்களைப் பொறுத்தவரை மாணவர்களும்  பிள்ளைகளும்  தங்களது சொலைக்கேட்டு கீழ்ப்படிந்து நடக்கும் இரண்டு கால் விலங்குகளே.

தாங்கள் பைபிளின் வழியே வந்த  தீர்க்கதரிசிகள் என்ற எண்ணமுண்டு.   இவர்கள் மட்டுமல்ல,  அக்காலத்து பல ஆசிரியர்களின்  சிந்தனைகள் மண்ணில்   புதைந்து கிடந்த தகர டப்பா மாதிரி துருப்பிடித்தவை. வித்தியாசமான சிந்தனைகளை  ஒழுக்கக் குறைபாடு  என நினைப்பார்கள்.

மருத்துவம்  கிடைக்காதபோது விவசாயம் படிக்க உத்தேசித்திருந்த என்னை,  சியாமளாவே மிருக வைத்தியம் படிக்க விண்ணப்பிக்கத்  தூண்டினார். என்னைப் பொறுத்தவரையில் யாழ்ப்பாணத்திலிருந்து தப்பியோடுவது நோக்கமாக இருந்தது. அதற்கப்பால்    மிருகங்களுக்கும் வைத்தியர் ஒருவர்  இருப்பார் என்ற விடயம் உண்மையில்  தெரியாதிருந்தது.  எழுவைதீவில் ஆரம்ப பத்து வருடங்களில், நாய்கள் பசுக்கள்  இருந்தாலும்,  எக்காலத்திலும்  மிருக வைத்தியர் எவரும் அங்கே  வரவில்லை . யாழ்ப்பாணத்திற்கு நாம்  இடம் பெயர்ந்த பின்னர்,  எங்கள் ஐந்து பேருடன் எந்த  மிருகங்களையும்  வளர்க்கப் பெற்றோர் தயாராக இருந்ததில்லை.

அண்ணன் அண்ணி இருவரும் மிருக வைத்தியர்கள் என்பதால் சியாமளாவிற்குக்  கொஞ்சம் புரிந்திருந்தது.

75  ஆம் ஆண்டின் ஆரம்பகாலத்தில் என்னை மிருக வைத்திய பிரிவிற்குத்  தெரிவு செய்திருந்தார்கள் . அப்பொழுது நான் சபாலிங்கத்தை சந்தித்து இந்தக்கல்லூரியிலிருந்து பல்கலைக்கழகம் சென்ற ஐவரில் ஒருவராகப்  பத்திரங்களைப் பூர்த்தி  செய்தேன்.   

சென்னை

தமிழர் மருத்துவ நிலையத்தை சென்னையில் தொடங்கிய காலத்தில் எமக்கு வெளிநாடுகளில் இருந்து பல உதவிகள் வந்து சேர்ந்தன. பெரும்பாலானவை தமிழ்நாட்டில் உள்ள இலங்கைத் தமிழ் அகதிகளின் தேவைகளை நிறைவேற்ற வேண்டும் என்ற கோரிக்கையுடன் வந்தன.

சில உதவிகள் நாங்கள் கேட்காமலேயே எங்களிடம் எதையும் விசாரித்து தெரிந்து கொள்ளாமலேயே அழையாத விருந்தாளியாக வந்து எங்களை சங்கடத்தில் மாட்டின. அவற்றின் விளைவாக தலையைப் பிய்த்துக்கொண்டு நின்றதை இன்று நினைத்தாலும் சங்கடம்தான். அவை எல்லாம் வெளிநாட்டுத் தமிழர்களால் நிகழ்ந்த சங்கடங்கள்தான்.

எமது அலுவலகத்திற்காக ஒரு இடத்தை வாடகைக்கு எடுத்த சில காலத்தில் எமது பெயரில் சென்னை துறைமுகத்தில் அமெரிக்காவில் இருந்து ஒரு பெரிய கொல்கலன் (Container) வந்திருப்பதாகவும் அதில் பாவித்த உடைகள் இருப்பதாகவும் தகவல் வந்தது.

நாங்கள் விழித்தோம்.

இப்பொழுது அந்தக் கொள்கலனை நாங்கள் எடுக்காதுவிட்டால் ஒவ்வொருநாளும் சென்னைத் துறைமுகத்தினருக்கு பணம் கட்டவேண்டும். அதேநேரத்தில் முகவர்கள் இல்லாமல் இந்தியாவில் ஒரு விடயத்தை செய்வது எவ்வளவு கடினம் என்பது சிலகாலம் இந்தியாவில் இருந்தவர்களுக்குத்தான் தெரியும். நானும் டாக்டர்  சிவநாதனும் தலையறுந்த கோழிகளைப்போல் சென்னைத் தெருவில் ஓட்டோக்களில் ஓடித்திரிந்து கேட்டபோது போராளி இயக்கத்தினர்கள் எமக்கு உதவி செய்ய மறுத்துவிட்டனர்.

இந்தியாவில் இலஞ்சம் கொடுக்காமல் எதுவும் நகராது. அதற்கு எம்மிடம் பணமில்லை. இந்த நிலையில் துறைமுக விடயங்களைக்கவனிப்பது மத்திய அரசு அதிகாரிகள். இவர்களிடம் தமிழ்நாட்டு அரசியல்வாதிகள் உதவியும் சரிவராது. இந்த நிலையில் ஈழத்து அகதிகள் என்ற அனுதாபத்தை மட்டும் வைத்துக்கொண்டு துறைமுக அதிகாரிகளிடம் பேசி அந்த கொள்கலனை ஒரு கிழமையில் வெளியே எடுத்தோம்.

துறைமுக கொடவுனில் (Godown) ) இருந்து சூளைமேட்டுக்கு கொண்டுவர மட்டுமே பணத்தை செலவளித்தோம். அக்காலத்தில் இப்படி சிங்கப்பூரில் இருந்து வந்த ஆயுத கொண்ரயினர் சென்னைத் துறைமுகத்திலே பிடிபட்டது. அந்தக் கொண்டயினரை புளட் இயக்கத்தினர் வெளிக் கொண்டுவந்திருந்தால் ஈழப்போரின் கதாநாயகர் உமா மகேஸ்வரனாக இருப்பார்.

எமது அமைப்பின் பெயருக்கு வந்த கொன்ரயினரை வெளியே எடுத்தாலும்கூட எமது பிரச்சினை தொடர்ந்தது. அமெரிக்காவில் இருந்து அதை அனுப்பியவர்களை தூற்றியபடியே இருந்தோம். அதிலும் டொக்டர் சிவநாதனுக்கு ஆத்திரம் வந்தாலோ அல்லது கொஞ்சம்போதை ஏறினாலோ அவர் வாயிலிருந்து தூசணம் தாராளமாக வரும். அதைக்கேட்டு ரசித்தடி ‘இடுக்கண் வருங்கால் நகுக’ என கலைஞர் தமிழ்நாடு பஸ்களில் எழுதிவைத்த குறளை நினைவில் வைத்து ஓடித்திரிந்த நாட்கள் அவை.

எமது துன்பம் கொன்ரயினரை கொண்டு வந்த பின்னரும் எப்படித் தொடர்ந்தது தெரியுமா…?

அந்தக் கொன்ரயினரில் இலங்கை – அமெரிக்க பெண்கள் அணிந்த உள்ளாடைகள் ஆண்களின் பெனியன்கள் முதலானவற்றுடன் பாண்டுகள் , சேர்ட்டுகள் மற்றும் சேலைகள் என ஐயாயிரத்துக்குக்கும் மேலான உருப்படிகள் இருந்தன. எமது அலுவலகத்தின் கூரைவரையும் முட்டிக்கொண்டு குவிந்திருந்தன. எல்லாவற்றையும் தரம் பிரிக்க வேண்டும்.

இலங்கைத் தமிழ் அகதிகள் வைக்கப்பட்டிருந்த புயல் நிவாரண பாதுகாப்பு மண்டபங்கள் எல்லாம் தமிழக கடற்கரையில் இருந்தன. இவற்றை சுற்றியிருப்பது மீனவ மக்களது கிராமங்கள். இலங்கைப் பெண்கள் சட்டைகள் அணிந்து தங்கள் கணவர்களை வசியம் செய்கிறார்கள் என்ற குற்றச்சாட்டு அகதி முகாம்களுக்கு நாங்கள் சென்றபோது குப்பங்களில் பேசப்பட்டது எமக்குத் தெரியும்.

அங்கு சென்ற இலங்கைத் தமிழ்ப் பெண்கள் இலங்கை வழக்கப்படி கவுணுகள் அணிந்திருப்பார்கள். பெண்களின் கால்களை சினிமாவில் மட்டும் பார்த்த மீனவ குப்பத்து ஆண்களுக்கு இது வித்தியாசமான கலாச்சார அதிர்வாக இருந்தது. பிற்காலத்தில் பல இளம் பெண்கள் தமிழ்நாட்டு பெண்கள்போல் நீளப்பாவாடை தாவணியுடன் உடையணிந்தார்கள் அத்துடன் பஞ்சாபி – சுடிதார் உடையும் வந்து இந்த கலாச்சார அதிர்வை பிற்காலத்தில் குறைத்தது.

‘இந்த உடுப்புகளையெல்லாம் பெட்டையளுக்கு கொடுத்தால் ஆங்காங்கு சிறிய ஈழப் பிரச்சினைகள் குப்பங்ளைச்சுற்றி உருவாகும். அதனால் இதனை நீயே பார்த்துக்கொள்’ எனச் சொல்லிவிட்டு சிவநாதன் போய்விட்டார். அவர் முப்பத்தைந்து வயதையும் தாண்டிவிட்ட திருமணமாகாத ஒழுக்கசீலரான பிரமச்சாரி.

எமக்கு வந்த உடைகளை தரம்பிரிக்கும் வேலை எனது தலையிலும் எங்கள் உதவியாளராக இருந்த கருணாநிதியிலும் விழுந்தது. கருணாநிதி பகலில் பல்கலைக்கழகத்தில் படிக்கச் செல்வதால் ஒரு வாரகாலம் நான் உடைகளைத் தரம் பிரித்தேன்.

அமெரிக்காவில் இருந்து வந்த வண்ண வண்ண சேலைகளை அகதி முகாம் பெண்களுக்கு கொடுத்து அவற்றை அவர்கள் அணிந்தால் அவர்களின் தோற்றம் எப்படி இருக்கு என நினைத்து பார்க்காமல் இருக்க முடியவில்லை. புதிய பறவை திரைப்படம் மனதில் வந்தது. புதிய பறவையில் சௌகார் ஜானகி உடுத்த சேலை அக்காலத்தில் பிரபலமானது.

உள்ளாடைகளை எறிந்துவிட்டேன். சேர்ட்டுகளை முகாம் ஆண்களுக்கு கொடுப்பது என தீர்மானித்தேன் ஆனால் பாண்டுகளைத் தரம் பிரித்தபோது அவை எண்ணிக்கையில் 500 ஆக இருந்தது. 83-84 காலத்தில் இலங்கையில் இருந்து அகதியாக வந்தவர்கள் மன்னார் மாவட்டத்தில் தலைமன்னார், வங்காலைப்பகுதி மீனவர்கள். 85 இன் ஆரம்பத்தில் வந்தவர்கள் திருகோணமலைப்பகுதி மீனவர்கள். அதன் பின்னர் மற்றவர்கள் தமிழகத்திற்கு இடம்பெயர்ந்தார்கள். ஆரம்பகாலத்தில் இலங்கை கடற்படையினரின் நெருக்கடி தாங்காமல் இந்தியாவுக்கு அவர்கள் வள்ளங்களிலே வந்தவர்கள். இலங்கை கடற்படையினர் போராட்ட இயக்கங்களின் ஆயுத மற்றும் போராளிகள் கடத்தலுக்கு மீனவ மக்கள் துணைபோவதாக நினைத்திருந்தார்கள். அது உண்மையும் கூட

அகதியாக வந்தவர்கள் மன்னார் என எப்படித் தெரியும் எனக் கேட்கிறீர்களா…?

இந்திய கடற்கரையில் வந்து ஒதுங்கும் பெரும்பாலான படகுகளில் லூர்து மேரி -அமலோற்பவ மேரி என மடு மாதாவின் பெயர்கள் எழுதியிருக்கும். ஆழ்கடலில் செல்லும் படகுகளுக்கு மடுமாதாவின் பெயர் காப்புறுதி பத்திரம்போல் இருக்கும் என மன்னார் மீனவர்கள் நினைத்திருந்தார்கள்.

அமெரிக்காவில் இருந்து வந்த ஆண்கள் பாண்டுகளை இவர்களுக்கு கொடுக்க முடியாது. அவை நம்மட இயக்கப் பையன்களுக்கு உதவும் என நினைத்தேன். ஆயுதப்போராளிகளும் நல்ல பாண்டுகளை அணிந்து ஆயுதம் ஏந்தட்டும் என நினைத்து பாகுபாடில்லாமல் ஐந்தாகப் பிரித்து தலா நூறு பாண்டுகள் வீதம் ஒவ்வொரு இயக்கத்திற்கும் கொடுக்கத் தீர்மானித்தேன்.

இந்தக் காலத்தில் நாங்கள் விரும்பாத இன்னும் ஒரு செயலில் ஈடுபட நேர்ந்தது. அவுஸ்திரேலியாவில் சிட்னியில் இருந்து இயங்கும் ஈழத் தழிழ் சங்கம் – எழுபத்தையாயிரம் ரூபா இந்தியப்பணத்தை எமது தமிழர் நல மருத்துவ நிலையத்தின் பெயரில் செக்காக எழுதி அதனை விடுதலைப்புலிகளுக்கும் ரெலோ இயக்கத்திற்கும் கொடுக்கும்படி கேட்டிருந்தார்கள்.

இவர்கள் எவ்வளவு முட்டாள்களாக இருக்கவேண்டும் என அவ்வேளை நினைத்துக் கொண்டேன்.

செக்கை அனுப்பினால் அது காசாவதற்கு  ஒரு மாதத்திற்கு மேல் செல்லும். மேலும் ஆயுதம் தாங்கிய போராளிக்குழுக்களுக்கு கொடுக்கச் சொல்லி எமது பாதுகாப்பையும் தங்களது பாதுகாப்பையும் சிந்திக்காமல் அனுப்பியிருக்கிறார்களே…? இந்தப் புலம் பெயர்ந்தவர்கள் என நினைத்துக் கொண்டு அந்தச் செக்கை கிழித்து எறியவும் பல தடவைகள் யோசித்தோம்.

ஆனால்,  போராளிகளின் மேல் உள்ள அபிமானம் எம்மை அந்தச் செக்கை காசாக்கச் செய்தது

கோடம்பாக்கத்து வங்கி முகவர் எங்களது நண்பர் என்பதால் உடனே பணத்தை தரமுடியும் என்றார்.

பாண்டுகளை ஒவ்வொரு இயக்கத்திற்கும் – விடுதலைப் புலிகளைத் தவிர மற்றவர்களிடம் இலகுவாக கொடுக்க முடிந்தது. நன்றியுடன் ஏற்றுக்கொண்டார்கள். தகவல் சொல்லி இப்படி பணமும் நூறு பாண்டுகளும் உங்களுக்காக இருக்கிறது என விடுதலைப்புலிகளிடம் சொல்லியனுப்பிய போது யோகி (நரேன்)வந்தான். ஏற்கனவே இந்துக்கல்லூரியில் படித்தபோது அறிமுகமானவன். இருவரும் கடையில் தேனீர் அருந்திவிட்டு பாண்டுகளை ஓட்டோவில் ஏற்றிக்கொண்டு நண்பகல் நேரத்தில் கோடம்பாக்கம் வங்கியை நோக்கிச் சென்றோம்.

அப்பொழுது ஏற்கனவே இயக்கங்களிடையே உரசல் தொடங்கிவிட்டது. ஏற்கனவே ஈழ மக்கள் புரட்சிகர விடுதலை முன்னணியில் இயக்கத்தில் இருந்த ஒருவரை வவுனியாவில் விடுதலைப்புலிகள் சுட்டுக்கொன்றிருந்த தகவல் எனக்கு தெரிந்திருந்ததால் ‘நரேன், அது சரி நீங்கள் எல்லாம் ஓன்றாக சேர்ந்து இருக்கிறீர்கள்.  மேலும் ஈழவிடுதலை என்ற நோக்கம் பொதுவானது என்கிறீர்கள். ஏன் வவுனியவில் ஈபிஆர் எல் எவ் காரரை சுட்டீர்கள்’என்று கேட்டபோது

நரேன் என்னைப்பார்த்து புன்னகைத்தபடி சொன்னான் ‘தம்பி சொன்னதால் சுட்டோம்’

எனக்கு அதிர்ச்சியால் உடல் குலுங்கியது. ஒரு கணம் எதுவும் கண்ணுக்குத் தெரிய மறுத்தது. மனிதர்களது கொலைகளை இவ்வளவு எளிதாக எடுக்கும் மனிதனாக இவன் எப்போது மாறினான்?

பாடசாலைக்காலத்தில் மடிப்பு குலையாத சேட்டை முழங்கைக்கு சிறிது கீழே மடித்து விட்டு கிரிக்கட் – உதைப்பந்தாட்டம் எல்லாம் விளையாடியபடி இந்துக்கல்லூரியில் பல மணவர்களுக்கு ஹீரோவாக இருந்தவன்,  இப்படியான வார்த்தையை எப்படி உதிர்த்தான்?

இவன் என்னோடு பல வருடங்கள் படித்தவன். நண்பனாக இல்லாமல் இருந்தாலும் ஓரே ஓழுங்கையில் பல வருடங்கள் இருந்தவன்.

குறைந்த பட்சம் கொலையை நியாயப்படுத்தியிருக்கலாம். கொலை செய்யப்பட்டவன் சமூகவிரோதி அது இது என்று வழமையான காரணத்தை சொல்லியிருக்கலாம்.

மனம் மரத்து,  நடைப்பிணமாக வங்கியுள்ளே சென்று பணத்தை மாற்றி கொடுத்து விட்டேன். அதன் பின்பு எதுவும் பேச மனமில்லை. அப்பொழுது நினைத்தேன் எமது சமூகம் நஞ்சுண்ட சிவனாகி விட்டது என்று. தொண்டையுடன் ஆலகால விஷத்தை தடுத்து நிறுத்த உமாதேவி அங்கிருந்தார் இங்கு யாருமில்லையென—

—–

இந்தக் காலகட்டத்தில் முப்பத்தைந்து வயதான தமிழர் ஒருவர் ஜெர்மனியில் இருந்து வருவதாகவும் ஜெர்மனிய அரசியல் கட்சியொன்றின் (Free democratic party) முக்கிய அங்கத்தவர் எனக் கூறி அத்துடன் அவர் அக்காலத்து ஜெர்மன் வெளிநாட்டு அமைச்சரின் (Hans-Dietrich Genscher) பிரதிநிதி என்றும் சொல்லப்பட்டது.

‘ இலங்கையில் சமாதானம் ஏற்பட்டால் ஜெர்மன் பல கோடி பணத்தில் வட – கிழக்கை அபிவிருத்தி செய்யும். அதன் பொருட்டு இங்குள்ள இயக்க பிரதிநிதிகளை சந்தித்து பேசவேண்டும். அதற்கு உதவி செய்யும்படி அவர் கேட்டார். தனது கட்சியின் அங்கத்துவ கார்டையும் எமக்கு எடுத்து காட்டியபோது நாங்கள் அவரை நம்பினோம்.

நல்ல விடயம்தானே என நம்பி போராளி இயக்கத்தவர்களிடம் அனுமதி பெற்று இந்த மனிதருக்காக சந்திப்பு ஒழுங்கு பண்ணியதோடு ரெலோ இயக்கத்திடமும் சிவநாதன் மற்றும் ஈபிஆர்எல் எவ் இடமும் அவரை கூட்டிச் சென்றோம்.

இயக்கங்களிடம் இந்த மனிதர் ஜெர்மன் முதலீட்டிற்கு பதிலாக போராட்டத்தை நிறுத்தி சமாதானம் பேசும்படி கேட்டதனால் இவர் நோக்கம் வெற்றி பெறவில்லை.  அந்த மனிதரும் போய்விட்டார்

அந்த மனிதர் அன்று காலையில்போன பின்பு இந்திய மத்திய உளவு (IB)நிறுவனத்தின் சென்னை அதிகாரி எம்மிடம் வந்து ‘உங்களோடு தங்கிய அந்த இலங்கை அரசின் மனிதர் உளவாளி என கருதுகிறோம் அவரை விசாரிக்கவேண்டும்’ என்றார்.

நாங்கள் திடுக்கிட்டோம்.

‘எங்களுக்குத் தெரியாது’ என்று சொல்லி அவரது நடத்தையை விளக்கினோம்.

பின்பு யோசித்துப் பார்த்தபோது ஜெர்மன் நாட்டில் இருந்து வந்த அந்த மனிதர் படுக்கை வசதியில்லாத எமது அலுவலகத்தில் ஐந்து நாட்கள் நிலத்தில் படுத்து வாழ்ந்தார் என்பது எங்களுக்கு ஆரம்பத்தில் புதுமையாக இருந்தது. அதே நேரத்தில் உளவாளியாக இருக்கலாம் என்ற சந்தேகமும் வலுப்பட்டது.

இதைவிட ஐந்து தமிழர்கள் வடஅமரிக்காவில் இருந்து வந்து சோழா ஹோட்டலில் தங்கியிருந்து என்னையும் டொக்டர் சிவநாதனையும் அழைத்தார்கள். அவர்களை சந்தித்து பேசியபோது அவர்கள் ஒரு பெரிய தொகையை வைத்திருப்பதாகவும் எந்த இயக்கம் ஒரு தாக்குதலை கொழும்பில் நடத்த விரும்புகிறதோ அதற்குத்  தருவதற்கு தயார் எனவும் கூறினார்கள். இவர்களை எங்களால் நேரடியாக கண்டிக்கமுடியவில்லை. நானும் சிவநாதனும் இதன்பின்பு  அவர்களை தொடர்பு கொள்ளவில்லை. இவர்களது பணம் எந்த இயக்கத்திற்கு சென்றது என்பது நிச்சயமாகத் தெரியாததால் அதைச் சொல்லவில்லை. ஆனால்,  நிச்சயமாக கொழும்பில் அந்தப்பணம் குண்டாக வெடித்து உயிர்களைக் காவு கொண்டது.

மேற்கூறிய நான்கு சம்பவங்கள் புலம்பெயர்ந்த தமிழர் தொடர்பானவை. அவர்களைப் பற்றிய எனது அபிப்பிராயம் மிகவும் காரமானது.

புலம் பெயர்ந்த தமிழர்களில் 99.9 வீதமானவர்கள் இலங்கையை விட்டு வெளியேறும்போது அரசியலில் ஈடுபட்டவர்கள் அல்ல. இலங்கை அரசியல் மட்டுமல்ல உலக அரசியலும் தெரியாதவர்கள். ஆனால்,  இயக்க அங்கத்தவர்களாக இருந்தவர்கள் உணர்வு ரீதியாக ஆயுதம் ஏந்த முனைந்தவர்கள். அவர்களில் சிலர் முக்கியமாக புளட் – ஈரோஸ் மற்றும் ஈபிஆர் எல் எவ் . இவர்களுக்கு ஓரளவு அரசியல் தெரிந்தாலும் அவர்களால் புலம்பெயர்ந்த நாடுகளில் இயங்க வசதிகள் இல்லை. தங்களை புதிய வாழ்க்கையில் நிலைநிறுத்துவதே பெரிய பாடாக இருந்தது.

இந்த நிலையில் மேற்கு நாடுகளில் பிற்காலத்தில் விடுதலைப்புலிகள் சார்பாக இயங்குபவர்கள் தங்களை முன்னகர்த்தவும், தங்களது முக்கியத்துவத்தை ஏற்படுத்தவும், இலங்கை அரசாங்கத்தின் பல நடவடிக்கைகள் இவர்களுக்கு முற்காலத்தில் ஏற்படுத்திய பாதிப்பால் ஏற்படுத்திய மனக்கசப்பைக் காட்ட இந்தப் போராட்டம் அவர்களுக்கு சாதகமானது. ஈழப்போராட்டத்தில் தமிழர்களின் தோல்விக்கு இவர்களே காரணம். இவர்கள் எந்தச் சிந்தனைத்திறனும் அற்ற இராட்சதமிருகம் ஒன்றை உணவூட்டி  வளர்த்திருக்கிறார்கள். அந்த மிருகம் முள்ளிவாய்கால் கரையில் இறுதி மூச்சை விட்டது. இதனால் தமிழர்களின் நியாயமான பல விடயங்கள் தற்பொழுது உலகமெங்கும் ஏன் போராட்டத்திற்கு உதவிய பல தமிழர்களுக்கு அநியாயமானதாக தோற்றமளிக்கிறது.

மெல்பேன்

இலங்கை தமிழ் அகதிகள் கழகத்தில்  ஐந்து வருடங்கள் உபதலைவர்,  காரியதரிசி,  மற்றும் குழு அங்கத்தவர் எனப் பல பொறுப்பிலிருந்தேன். அப்போது சங்கத்தின் சார்பில் பல நிகழ்வுகளை ஒழுங்கு படுத்தினேன். எனது வேலைக்கு விடுமுறை எடுத்து  அகதிகள் மேன்முறையீட்டு விசாரணையில் பலருக்கு விசேட சாட்சியாகப் போனேன். அக்காலத்தில் பலர் இலங்கை அரசின் துன்புறுத்தல் காரணமாக வெளியேறியதாகக் கூறி அகதி அந்தஸ்து எடுத்தார்கள்.

ஆனால் , இலங்கை அரசின் கட்டுப்பாடற்ற இடத்தில் அல்லது விடுதலைப்புலிகளின் பகுதியில்  இருந்தவர்கள் தங்களை விடுதலைப்புலிகள் துன்புறுத்தியதாக சொல்லி அகதி அந்தஸ்துப் பெற்றார்கள். அப்படிப் பெற்றவர்கள் பலர் விடுதலைப்புலிகளது ஆதரவாளர்களாக  மாறி பின்னாளில் அவர்களுக்குப்  பணம் சேர்த்தார்கள்.

இதைவிட முக்கிய விடயம் ஒருவரது அகதி அந்தஸ்து கிடைத்ததும்  அவரது விண்ணப்பங்கள் நகல் செய்யப்பட்டு அவுஸ்திரேலிய குடிவரவு அமைச்சிற்கு வழங்கப்படும்.  இதனால் விடுதலைப்புலிகளுக்கு எதிராக இலங்கை அரசு பிரசாரம் செய்ய வேண்டியதில்லை. இங்கு வந்த அகதிகளும்,  அவர்களது வழக்கறிஞர்களும் அந்த வேலையைச் செய்தார்கள்.

 அதற்கப்பால் அகதி அந்தஸ்து கிடைத்து இரு வருடங்களில் அவுஸ்திரேலிய குடியுரிமை பெற்று மீண்டும் ஊருக்குத் திரும்பி சீதனத்துடன் திருமணமும்  செய்து திரும்பி விடுவார்கள். அப்படியாகப் போய்த் திரும்புபவர்கள்  மீது இலங்கை அரசு எந்த அக்கறையும் காட்டவில்லை  அது என்பதை நிரூபிக்கும். இப்படியான காரணிகளால் இலங்கை அகதிகள் விவகாரம் சிக்கலடைந்தது.   பிற்காலத்தில் அகதிகளை அனுமதிக்க அவுஸ்திரேலிய அரசு தயங்குவதற்கும் நம்மவரே காரணமானார்கள்.

இந்தியாவில் இருந்த காலத்தில்,  இலங்கைத் தமிழர்கள்  தங்கியிருந்த கடற்கரைப் பிரதேச  புயல் பாதுகாப்பு மண்டபங்களான  அகதி முகாம்களுக்கு பஸ்களிலும் கால்நடையாகவும்  சென்று வேலை செய்த எனக்கு,  இங்கு சமூகப்பணி  செய்வது கடினமானதல்ல. என்னோடு  ஐந்து வருடமும் அகதிகள் கழகத்தில் இருந்தவர்கள் எல்லோரும்  அகதிகளாக வந்தவர்கள்.  தங்களது அந்தஸ்து கிடைத்ததும் கழகத்தை விட்டு பெரும்பாலானவர்கள் கழன்றுவிடுவார்கள். அதில்  இணைந்து  வேலை செய்வதற்கு அங்கத்தவர்களைப் பல இடங்களிலிருந்து கொண்டு வந்து நிரப்பவேண்டியிருந்தது. அகதிகளுக்காக வேலை செய்வது தென்னம்பிள்ளை நடுவது போன்றது. பலன் கிடைக்கக் காலம் செல்லும்.

பல இலங்கை வழக்கறிஞர்கள் மெல்பனில்  இருந்தார்கள்  அவர்களில் பெரும்பாலானவர்களது தொழில் இந்த அகதி விண்ணப்பங்களால் மட்டுமே நடந்தது. ஒரு விதத்தில் அகதிகள் வருகையால் நன்மையடைந்தவர்கள் அவர்கள் எனலாம்.

இங்கே அக்காலத்தில் இயங்கிய  இலங்கைத்  தமிழ்ச் சங்கம்,   (பிற்காலத்தில் ஈழம்  என்றும் தற்பொழுது விக்டோரியா எனவும்  உருமாறியுள்ளது) அக்காலத்தில்  தமிழ் அகதிகளை தங்கள் அங்கத்தினராக வைத்திருப்பதற்கு  மறுத்தார்கள். அதற்கான காரணம் வினோதமானது. பல குற்றவாளிகள் கூட அகதிகளாக வந்திருக்கலாம் என்றார்கள். அதாவது அவுஸ்திரேலிய காவல் துறை மற்றும் அரசிலும் பார்க்கக் கவனமாக நடந்தார்கள் அக்கால  இலங்கைத்  தமிழ்ச் சங்கத்தினர்.

ஆனால்,  உண்மையான காரணம் அக்கால சங்க முக்கியஸ்தர்கள்:  பேராசிரியர்கள்,  மருத்துவர்கள் மற்றும் கணக்காளர் என்ற உயர்மட்டத்தினர்,  அகதிகளாக வந்தவர்களின்  தோள்களில்  உராய விரும்பவில்லை என்பதே. ஆனால்,   அத்தகைய  நிலையே  அகதிகள் சங்கமென ஒன்று உருவாகுவதற்கு முக்கிய காரணம் .

அதன் பின்பு அகதிகள் சங்கம் ஓரளவு தன்னை முன்னிலைப்படுத்தியதும்,  அதை  இலங்கைத் தமிழ்ச்சங்கத்தின் கடிவாளத்தைக் கையில் வைத்திருக்கும் விடுதலைப்புலிகளது அமைப்பான,  தமிழர் ஒருங்கிணைப்புக்குழு,  பல  இடங்களில் அவர்களது விடுதலைப்புலி ஆதரவு நிகழ்வுகளில் இந்த அகதிகள்  அமைப்பும் கலந்து கொள்ளவேண்டுமென்று அழைப்பு விடுத்தார்கள்.

அதற்கு நான் முட்டுக்கட்டையாக இருந்தேன். இந்த அகதியமைப்பு அரசியலிற்கு அப்பாற்பட்டது. தனிப்பட்ட விடுதலைப்புலி  ஆதரவாளர்களாக நீங்கள் இருக்கலாம்,  ஆனால்,  அகதி அமைப்பு அப்படி இருந்தால் எமது கோரிக்கைகள் வலிமை அற்றுப் போகும் என்பது  எனது வாதம். ஆனால்,  அக்காலத்துத் தலைவர்கள்  பலர் ஒருங்கிணைப்புக்கு குழுக் கூட்டங்களுக்குச் சென்றோ அல்லது அவர்களது அறிக்கைகளில் கையெழுத்திட்டோ கள்ள உறவு வைத்திருந்தார்கள்.

நானும் சில மனைவிமார்,  குடும்பத்தைப் பாதுகாக்க கணவனின் ஒழுக்கக்குறைவை கண்டும் காணாதிருந்பதுபோல் நடந்தேன்.

1995 களில் மனைவி  சியாமளா பெரிய வைத்தியசாலைகளிலும் அத்துடன்  மற்றைய வைத்தியர்களுக்காகவும்  வேலை செய்துகொண்டிருந்தார். அக்காலத்தில் எனது இரண்டு  மிருக வைத்திய நண்பர்கள் ஒரு கட்டிடத்தை விலைக்கு வாங்கி,  மிருக வைத்தியகிளினிக் நடத்துவதற்கு பேச்சுவார்த்தை நடத்திக் கொண்டிருந்தார்கள்.

இறுதியில் அந்த கட்டிடம் அவர்களுக்குப் பிடிக்கவில்லை. மேலும்  அது உடைந்து பல திருத்தங்கள் செய்யவேண்டியிருந்தது. அப்பொழுது,   “  நீ அதை வாங்குகிறாயா.. ?  “  எனக்கேட்டபோது,  நான் முன்வந்து அங்கு ஒரு மருத்துவ கிளினிக் அமைத்துக் கொண்டிருந்ததால் தற்காலிகமாக அகதிகள் கழகத்திலிருந்து விலகிவிட்டேன்.

அக்காலத்தில் மெல்பனில் உள்ள வைத்தியசாலையில் நான்கு நாட்களும் மிகுதி நாட்களில் எனது மனைவியின்  மருத்துவ கினிக்கில் ரிஸப்ஸனிஸ்டாகவும்  வேலை பார்த்தேன். புதிய கட்டிடத்தில் தொடங்கியதால் அதிகமானவர்கள் வருவதில்லை.   அத்துடன் பணவருவாய் அற்ற காலம்.  இந்த மருத்துவ கிளினிக்கை உருவாக்கவேண்டுமென வேலை செய்து கொண்டிருந்தபோது,  அக்கால அகதிகள் கழகத் தலைவராக இருந்தவர் எனது நண்பர் கொர்னேலியஸ். அவர் என்னிடம் தொலைபேசியில்  “  எனது  தனிப்பட்ட காரணங்களால்  நான் விலகப்போகிறேன். நீங்கள் இந்த கழகத்தை எடுத்து நடத்தமுடியுமா? “ என்று கேட்டார். 

நான் தயாரில்லை.  ஆனாலும் இதுவரையில் உழைத்து உருவாக்கிய கழகம் அழிந்துபோவதற்கு மனம் விடவில்லை . ஏற்கனவே ஒரு இரவு உட்பட ஏழுநாட்கள் வேலை செய்கிறேன்.  மனைவியும் அக்காலத்தில் தொடர்ந்து வேலை .

சியாமளாவின் பெற்றோர் எங்கள் வீட்டில்  இருந்தது ஆறுதலாக இருந்தாலும்,  வாரவிடுமுறைகளில் வரும் குழந்தைகளது  பல வேலைகளுக்கு மத்தியில் நான் தலைமைப்பதவியை பொறுப்பேற்கிறேன் என்று சொன்னேன்.  

அதற்கான விண்ணப்பத்தையும் அனுப்பினேன்.

தொடரும்

Posted in Uncategorized | பின்னூட்டமொன்றை இடுக

வவ்வால்கள்

நோயல் நடேசன்

நம் மனம் புனிதமற்றது என்பது மட்டும் உண்மை; குழந்தைகளுக்கு விலக்கு அளிக்கலாம்.

கொலை, பாலியல் வன்முறைகள், வஞ்சனைகள், திருட்டுகள் எனப் பல குற்றச்செயல்கள் கணத்துக்குக் கணம் முளைவிடும் அநியாய பூமி எமது மனவெளியே. அங்குதான் புவியில் நடக்கும் அநியாயங்களின் விதைகள் முளைப்பதற்கான தருணம் பார்த்துக் காத்திருக்கின்றன. மனத்தில் குமிழ்விட்டு உடையும் அழுக்கான எண்ணங்களுக்கு மதம், நாகரிகம், கலாச்சாரம், சட்டமெல்லாம் உறை போடமுடியாது.

மனத்தில் ஏற்படும் எண்ணங்களை மறைக்க நாம் நினைத்தாலும் முடியாது. நாம் எல்லாருமே வெள்ளை வேட்டி கட்டிய விலங்குகளே.

அடிக்காவிற்கு வருவோம். பெண்களில் ஒரு கிலோ கூடிவிட்டால் உண்ணாவிரதம், உணவு மாற்றம், ஜிம்னாசியம் என ஓடித்திரிபவர்கள் பலரை எனக்குத் தெரியும். உடலமைப்பில் மாற்றம் செய்வதற்கு எவ்வளவு பணம் செலவிடுவார்கள்? புதிதாக, அறுவைச் சிகிச்சைப் பிரிவே உள்ளது. அதுபோன்று எடைக்குறைப்பு, உலகில் கப்பல் போக்குவரத்து, விமானச் சேவை போன்று ஒரு முக்கிய தொழிலாகிவிட்டது. வைத்தியர்கள் நியூறிசனிஸ்ட் உட்பட கோடிக்கணக்கானவர்கள் வேலை செய்யும் பன்னாட்டு வர்த்தகமாக மாறியுள்ளது.

அதேபோன்று எந்தக் கவலையற்றும் இருவரது எடையுடன், ஒருவராகச் சுமந்தபடி நடமாடுபவர்களையும் கண்டிருக்கிறேன். அவர்களுக்கு உணவு , மன அழுத்தம், ஓமோன் எனப் பல காரணங்கள் உள்ளது என அறிந்தாலும் மனத்தில் அவர்கள் எதிரே வரும்போது “அட இப்படியா” என்ற எண்ணம் தோன்றும். என் போன்று சிறிது மருத்துவ அறிவுள்ளவர்களாக இருந்தால், தலையின் உள்ளே அவசரமாக ஒரு சிறிய ஆய்வுக் கூடம் அமைத்து அங்கு ஓமோன்களையும் அவர்கள் உணவுகளையும் ஆய்வுசெய்து காரணத்தை அறிய முயல்வோம்.

ஆனாலும் உடல் பருமனுக்கும் நான் சொல்லவரும் கதைக்கும் நேரடிச் சம்பந்தம் இல்லை.

அடிக்கா, உடல் பருமனைத் தவிர மற்றும்படி அழகான பெண். வட்டமான சிரித்த முகம், நீலக்கண்கள், செந்நிறமான கூந்தல். மூழ்கவிருக்கும் படகிலிருந்து அவசரமாக நீரை வெளியே அள்ளிக்கொட்டுவது போன்ற பேச்சு . மற்றும்படி எல்லாவற்றிலும் சாதாரணப் பெண்ணாகவே தோன்றினாள்.

இதுபோல் சிறிய மிருக வைத்தியசாலையில் நேர்சாக வருவதற்கு மாடல் அழகிபோல் உடல் இருக்கத் தேவை யில்லை. மிருகங்கள் மீதான நேயமே முதற் தகுதி. மற்ற விடயங்களைக் காலப்போக்கில் கற்றுக்கொள்ளலாம். இந்த நேர்சிங் தொழிலில் நாய்களை உயரமான மேசைகளுக்குப் பரிசோதனைக்குத் தூக்குவதற்கும், தனியறைகளுக்குக் கொண்டு செல்வதற்கும் உடற்பலம் தேவை. சில இன நாய்கள் அறுபது கிலோ இருக்கும். அவற்றுடன் வேலை செய்ய குறைந்தபட்ச உடற் பலமிருந்தால் போதுமானது என்ற எண்ணத்துடன் அவளுடன் உரையாடினேன்.

ஒரு கிழமையில், ஒரு நாள் மட்டும் நான் வேலை செய்யும் சிறிய விலங்கு மருத்துவச் சிகிச்சை நிலையம். நான் முக்கியமான சத்திர சிகிச்சைகள் செய்தாலும், நானும் அந்தப் பெண்போல மணித்தியாலத்திற்கு வேதனம் என வேலை செய்பவன் என்பதால், உடன் வேலை செய்பவர்களுடன் பேச்சுக் கொடுத்து அவர்களை நட்புடன் அறிந்துகொள்ள வேண்டும். அவுஸ்திரேலியா- வயதோ, பதவியோ வித்தியாசமற்றுப் பெயரிட்டு அழைத்துக்கொள்ளும் சமத்துவபூமி.

நான் வார்த்தைகளால் தூண்டில்போட்டு அடிக்கா என்ற அந்தப் பெண்ணிடமிருந்து அறிந்தவை அதிகமில்லை. அவளது பூர்வீகமான வேலை பற்றி அறிந்தேன். இதுவரை விடுமுறையில் போவோர் பூனைகளைப் பராமரிக்கும் ‘கற்றறி’ என்ற இடத்தில் வேலை செய்தவள். நாய்களிலும் பார்க்கப் பூனைகளை நேசிப்பவள். அவளிடம் ‘கிளியோ’ என்ற கருப்பு வெள்ளைப் பூனை ஒன்றுள்ளது. எவரும் விடுமுறைக்குச் செல்லாத கொரோனா காலத்தில் அங்கு ஆட்குறைப்புச் செய்ததால், அவளது வேலை போய்விட்டது. புதிதாக வேலை தேடியபோது, இந்த மிருக வைத்தியசாலையில் பகுதிநேர வேலை, ஒரு ஏஜென்சி மூலம் கிடைத்தது.

மிருகங்களுக்கு வைத்தியம் பார்க்கும்போது மனிதர்கள்போலக் கேள்வி கேட்டு விடயங்களை அறிந்துகொள்ள முடியாது. அவற்றின் உடல்மொழியில் தெரியும் மாற்றங்களை, அதன் உரிமையாளரிடம் கேட்டறிந்தும், நாம் அவதானித்தும் அறிந்துகொள்வதே வைத்தியத்திற்கு முக்கியமானது. பல வருடங்கள் மிருக வைத்தியராக வேலை செய்ததால் பெற்றுக்கொண்ட அறிவை வைத்து மனிதர்களை அவதானிக்கும் தன்மை என்னையறியாது என்னில் தஞ்சமடைந்துவிட்டது. மனிதர்கள் அடிப்படையில் இன்னமும் இரண்டுகால் மிருகங்கள்தானே?

நான் ஒருமுறை பாத்ரூம் போனபோது அங்கிருந்து என்னெதிரே இரண்டு கண்களில் விளக்கு எரியும் பிரகாசமான முகத்துடன் அடிக்கா வந்தாள். இதுவரை உபாதையை அடக்கியபடி வேலை செய்துவிட்டு வந்திருக்கிறாள் என நினைத்தேன். அதன் பின்பு சில மணிநேரத்தில் இருமுறை பாத்ரூம் போய்வந்ததைக் கவனித்தேன். சாதாரணமானவை என என் மருத்துவ மூளையால் புறந்தள்ள முடியவில்லை. ஒன்று சலரோகமாக இருக்கலாம் அல்லது ஏதாவது மருந்துகளது பக்கவிளைவாகவும் இருக்கலாம். ஆனாலும் அது நமது பிரச்சினையல்லவே.

அன்று காலையில் ஒரு சிறிய மால்ரிஸ் இனநாயை ஒரு இளம் தாயும் இரு பிள்ளைகளும் கொண்டுவந்தார்கள். ‘பிங்கோ’ என்ற பெயருள்ள அந்த நாய் திடீரென வாந்தி எடுப்பதாகச் சொன்னார்கள்.

பிங்கோவின் வயிற்றை விரல்களால் தடவிப் பரிசோதித்துப் பார்த்துக்கொண்டே ஏதாவது கொடுத்தீர்களா என்று தாயிடம் கேட்டபோது ‘இல்லை’ என்றார்.

எக்ஸ்ரே எடுத்துப் பார்த்தபோது அங்கு நீளமான இரண்டங்குல செம்மறி ஆட்டின் கால் எலும்புத் துண்டு என்னைப் பார்த்துச் சிரித்தது.

எக்ஸ்ரேயைக் காட்டிவிட்டுக் கேட்டபோது, தாயும் மகனும் எலும்பு கொடுத்ததை மறுத்துவிட்டதுடன் எங்காவது குப்பைக்கூடையைக் கிளறி அங்கிருந்து பொறுக்கியிருக்கலாம் என்றனர். “நாங்கள் சுத்தமான சூசைப்பிள்ளைகள்” என்பது அவர்கள் கதை.

சில கணங்களில் அமைதி பளிங்குத் தரையில் விழுந்த கண்ணாடிப் போத்தலாகச் சிதறி உடைந்தது. அந்தத் தாயுடன் வந்திருந்த ஏழுவயதான சிறுமி, திடீரென, பாடசாலையில் ஆசிரியருக்கு உயர்த்துவதுபோல் இரண்டு கைகளையும் உயர்த்தி “பாட்டி கொடுத்ததை நான் பார்த்தேன். நான் தடுத்தேன். ஆனால், அது ஒன்றும் செய்யாது என்று பாட்டி சொன்னார்கள்” எனத் திருவிழாக் கூட்டத்தில் யாரோ ஊசியால் குத்திய பலூனாக வெடித்தாள்.

நான் சிரித்தேன். குழந்தைகளுக்குப் பொய் சொல்லத் தெரியாது என்ற எண்ணம் மின்னி மறைந்தது.

“எனது அம்மா கொடுத்திருக்கலாம். எங்களுக்குத் தெரியாது” ஒப்புதல் வாக்குமூலம் தாயிடமிருந்து வந்தது.

“இந்த எலும்பு பெரிதானது மட்டுமல்ல, அதன் முனைகளும் கூரானது. குடலை வெட்டித் தாமதிக்காது எடுக்க வேண்டும்,” என்றேன்.

அவர்கள் சம்மதித்து எங்கள் பொறுப்பில் பிங்கோவை விட்டுச் சென்றார்கள்.

ஏற்கெனவே வழமையாக வேலை செய்யும் ஷரன் கடமைக்கு வந்தபோதிலும் பிங்கோவைப் பரிசோதனை அறையிலிருந்து சேர்ஜரி தியேட்டருக்குள்ளே எடுத்து வரும்படி அடிக்காவிடம் கூறினேன். அவள் அதனது கழுத்தில் வலது கையை வைத்துத் தூக்க முனைந்தபோது, “பூனைகளைக் கழுத்தில் பிடித்துத் தூக்கலாம். ஆனால், நாய்களைக் குட்டியாக இருந்தாலும் அவ்வாறு தூக்கக் கூடாது. அவற்றின் கழுத்தில் வலிக்கும். சில நேரத்தில் கழுத்தே முறிந்துவிடும்” என்றேன். அப்போது அடிக்காவின் கன்னக்கதுப்பு பழுத்துச் சிவந்தது .

அவள் பூனைகளை மட்டும் தூக்கிப் பழகியதால் வந்த பழக்கம் என நினைத்து, பிங்கோவின் வயிற்றின் கீழ் எனது ஒரு கையை வைத்து மறுகையை முதுகில் வைத்துத் தூக்கிக் காட்டி, இவ்வாறு தூக்கிக்கொண்டு தியேட்டருக்கு வரும்படி அடிக்காவிடம் சொன்னேன்.

தனக்கு நடக்கப்போவதை அறியாத பிங்கோ அந்த மேசையில் வாலை ஆட்டியபடி எனது கையை நக்கியது. தியேட்டர் மேசையில் வைத்து ஊசியிலிருந்த மயக்க மருந்து கொடுத்து மயக்கினோம். தொடர்ச்சியாக வாயு மயக்க மருந்தும் ஒட்சிசனும் கொடுப்பதற்கு அதன் தொண்டைக்குள் சுவாசத்திற்கான குழாயை உட்செலுத்த முயன்றபோது அங்கும் தவறாக அதன் கழுத்தை அடிக்கா உயர்த்துவதைக் கண்டதும், அடிக்காவிடம் நாயின் வாயைத் திறந்து மேல் கடைவாயில் விரல்களால் பிடித்துக் கழுத்தை உயர்த்தும்போது தொண்டை – வாய் என்பன நேர்கோட்டில் வருமென விளக்கினேன்.

அப்படியே அவள் செய்தபோது குழாயைச் செலுத்தி ஒட்சிசனைக் கொடுத்தேன். சத்திர சிகிச்சைக்குரிய மற்றைய விடயங்களை நான் செய்துவிட்டு, வயிற்றுப்பகுதி மயிரை இப்பொழுது வழிக்க வேண்டும் என்றேன். அங்கும் எப்படித் தோலோடு சமாந்திரமாக கிளிப்ரை பிடிக்க வேண்டும் என்று சொல்லிக்கொடுத்தேன்.

 ஏற்கெனவே நான் செய்யச்சொன்ன விடயங்களைச் செய்ததால் அடித்து வெளுத்தபின் சுருங்கிய பருத்தி சேலையாக அடிக்காவின் முகம் —- .

அவளைப் பார்த்துப் பரிதாபப்பட்டு, சிரித்துவிட்டு “இன்று உன்னைத் துன்புறுத்திவிட்டேன். இதுவரையும் செய்தது போதுமானவை. மிகுதியை அடுத்த கிழமை பார்க்கலாம்.”

வயிற்றுப் பகுதியை அல்ககோல் கொண்டு சுத்தப்படுத்த மட்டும் ஷரனை அழைத்தேன். வயிற்றைச் சுத்தமாக்காது போனால் நோய்த் தொற்று வந்துவிடும் என்பதால் அந்த வேலையை அடிக்காவிடம் சொல்லவில்லை.

“முதல் நாளிலே உன்னைக் கஷ்டப்படுத்திவிட்டேனா,” என மீண்டும் கேட்டு, எனது குற்ற உணர்வில் சிறிது தைலம் தடவினேன்.

 மெதுவான சிரிப்புடன், “ பழக வேண்டிய விடயங்களே..” என்றாள்.

இப்போது அந்த நாய் பிங்கோ, மேசையில் மயங்கிய நிலையில் ஒழுங்கான சுவாசத்துடன் எனது சேர்ஜரிக்குத் தயாராக இருந்தது.

நான் எனது கையைக் கழுவிச் சுத்தப்படுத்திவிட்டு, பிளேட் தரும்படி மீண்டும் அடிக்காவைப் பார்த்தேன்.

அடிக்கா திருதிரு என முழித்தாள்.

அப்பொழுது ஷரன் பிளேட்டை எடுத்து உறையை இரண்டாக விரித்து எனது கையில் பிளேட்டை, அவள் கைபடாது என்னிடம் தந்தபோது “அடிக்கா, இப்படித்தான் தர வேண்டும்” என்றேன்.

அதன் பின்பு எனது கருமத்தில் கண்ணாக இருந்தேன். நான் பிங்கோவின் வயிற்றில் வெட்டி அதனது பெரும் குடலின் ஆரம்பத்தில் அடைத்திருந்த எலும்புத் துண்டை எடுத்தபோது அது இரண்டு துண்டுகளாக வந்தது. நல்லவேளையாகக் குடலில் எதுவிதப் பாதிப்பும் இல்லை. புதிய நேர்ஸ்ஸாக அடிக்கா இருந்ததால் வழமையான நேர்ஸான ஷரனும் உதவியாக நின்றாள்.

அடிக்காவுக்குப் பயிற்சியளிக்க, எனக்குத் தேவையான சேர்ஜரிக்கான பல உபகரணங்களை அவளிடமே தொடர்ந்து கேட்டபடியிருந்தேன். எலும்பை எடுத்துவிட்டு இறுதியில் குடலைத் தைப்பதற்கு நூலைக் கேட்டேன்.

அதை எடுத்துத் தந்ததும், அதனது அலுமினியம் உறையைப் பிரித்துத் தைத்துவிட்டுத் தொடர்ந்து தசை, தோல் என்பவற்றை வேறாகத் தைத்தேன். கிட்டத்தட்ட எனது வேலையைத் திருப்தியுடன் முடிக்கும் நேரத்தில், அடிக்கா “குடலைத் தைப்பதற்குச் சரியான அளவுள்ள நூலைத் தந்தேனா” என்றபோது அவள் முகத்தில் குழப்பம் கரிக் கோடுகளை பிக்காசோபோல் வரைந்திருந்தது.

 “அப்படித்தான் நினைக்கிறேன். இல்லையென்றால் உறையைப் பிரித்தபோது எனக்குத் தெரிந்திருக்கும். உடனே திருப்பிக் கேட்டிருப்பேன்” என்றேன் உறுதியாக.

அடிக்கா கண்களை அகலமாக விழித்தபடி, “எனக்குச் சந்தேகமாக உள்ளது” என்றபோது குளிரூட்டப்பட்ட அந்த தியேட்டர் அறையில் வேர்வைத் துளிகள் அவளது முகத்தில் உழுது விதைத்த வயலாக விளைந்திருந்தன.

அதைப் பொருட்படுத்தாது நான் எனது வேலையை முடித்துவிட்டு, வேறு எதாவது எலும்பு தங்கியிருக்கிறதா எனப் பார்ப்பதற்கு, பிங்கோவை மீண்டும் எக்ஸ்ரே எடுத்தேன். அதைச் செய்வதற்கு எனது ஷரன் உதவினாள்.

இரண்டு மணித்தியால வேலையை முடித்துவிட்டு, ஒரு கோப்பியைத் தயாரித்துக் குடித்தபடி மீண்டும் தியேட்டருக்கு வந்தபோது அடிக்கா, நான் குப்பைகளைப் போட்ட அந்தக் கூடையைக் கிளறியபடி நின்றாள்.

“என்ன தேடுகிறாய்?”

“ இல்லை… நான் தந்த நூலின் மேலுறையைத் தேடுகிறேன்” என்றாள் அடிக்கா. “குடலைத் தைப்பதற்குச் சரியான அளவுள்ள நூலைத் தந்தேனா..?” எனத் தொடர்ந்து கேட்டாள். அவள் முகத்தில் குழப்பம் கோடுகள் வரைந்திருந்தது.

“அப்படித்தான் நினைக்கிறேன். இல்லையென்றால் உறையைப் பிரித்தபோது எனக்குத் தெரிந்திருக்கும். உன்னிடம் திருப்பிக் கேட்டிருப்பேன்,” என வார்த்தைகளை அழுத்தமாக அடிக்கோடிட்டுச் சொன்னேன்.

கண்களை அகலமாக விரித்தபடி என்னைப் பார்த்து “எனக்குச் சந்தேகமாக உள்ளது” என்றபோது அவளது கண்களின் இமைகள் அடிபட்ட பறவையின் சிறகுகளாகத் துடித்தன.

ஏன் இவள் இப்படி இருக்கிறாள் என்ற எண்ணம் ஏற்பட்டபோதும், அதைப் புறந்தள்ளி எனது வேலையை முடித்துவிட்டு நான் செய்தவற்றை கம்பியூட்டரில் எழுதினேன். அதை முடித்து அரைமணி நேரத்தில், மீண்டும் தியேட்டருக்கு வந்தபோது அடிக்கா நான் குப்பைகளைப் போட்ட அந்த பிளாஸ்ரிக் கூடையை மீண்டும் கிளறியபடி நின்றாள்.

“என்ன தேடுகிறாய்?”

“இல்லை, நான் தந்த நூலின் மேலுறையைத் தேடுகிறேன்” என்றாள் மீண்டும்.

நான் எனது குரலில் மெதுவான கோபத்தைப் படரவிட்டபடி “அதைப்பற்றிக் கவலைப்படாதே. வேலை முடிந்தது. நீ தவறு விட்டிருந்தால் நான் கண்டுபிடித்திருப்பேன். அதற்கும் மேலாக ஏதாவது தவறு நடந்திருந்தால் அதற்கு நானே பொறுப்பேற்பேன். நீ கவலைப்படாதே” என்றேன்.

இதைக் கேட்டபடி அங்கு நின்ற ஷரன், ஒரு புன்னகையைப் பல்லிடுக்குகளின் வழியாக உதிர்த்தாள்.

எனது பதிலில் அடிக்காவுக்குத் திருப்தி இல்லை என்று தெரிந்தது.

நான் எனது வேலையை முடித்துக்கொண்டு வெளியேறும் தருணத்தில் “என்னை மன்னிக்க வேண்டும். நான் மீண்டும் ஒருமுறை என்னை உறுதிப்படுத்த விரும்புகிறேன்” என்றாள்.

அதுவரையும் பொறுமையாகப் பதில் சொன்ன எனக்கு மனத்தில் எரிச்சல் வந்தது. ஆனாலும் பொறுமையுடன் “கவலைப்பட வேண்டாம்” என்று பதில் கூறிவிட்டு வெளியேறினேன்.

எனது மனத்தில், இந்தப் பெண்ணிடம் ஏதோ குறையுள்ளது எனத் தோன்றியது. ஆனால் அதன்பின்பு அடிக்காவை நான் நினைக்கவில்லை.

அடுத்த கிழமை நான் மீண்டும் வேலைக்குச் சென்றபோது எனக்கு அதிர்ச்சி காத்திருந்தது.

அந்தப் பெண்ணைத் தேடினேன். “ஏன் அடிக்கா இன்று வரவில்லை?” என்று ஷரனிடம் கேட்டேன்.

ஷரன், “அது சேக்ஷ்யரின் துயர நாடகமாக அரங்கேறியது” என்றபடி விவரித்தாள்.

“நான் வேலைமுடித்துப் போவதற்கு வெளியே போய், வாகனத்திலிருந்து எனது மகனுக்கு போன் பண்ணிக்கொண்டிருந்தபோது, கிளினிக் திறந்திருந்தது போன்ற உணர்வு ஏற்பட்டதால் திரும்பிவந்தேன். அப்போது அடிக்கா மீண்டும் வெளியே போடப்பட்ட குப்பையைக் கிளறியபடியிருந்தாள். என்னைக் கண்டதும் திடுக்கிட்டு நிமிர்ந்தாள்.

“அடிக்கா என்ன நடந்தது?”

தயங்கியபடி “நான் சரியானதைக் கொடுத்ததாகத் தெரிந்தாலே நான் இன்று தூங்கமுடியும். அதற்காகவே முயற்சிசெய்கிறேன்.”

“ஏன் இப்படி பதற்றப்படுகிறாய்? கவலைப்படாதே. இது பிரச்சினையல்ல.”

“தற்பொழுது நான் சில மருந்துகள் எடுக்கிறேன். அந்த மருந்தின் காரணமாகச் சில விடயங்கள் நினைவில் நிற்பதில்லை. எனது தவறால் ஒரு பிரச்சினையும் வரக்கூடாது” என்று அவள் சொன்னபோது கண்களில் கண்ணீர் நிரம்பியது.

“கவலைப்படவேண்டாம்” எனச் சொல்லி அனுப்பினேன்.

அதன் பின்பு, நான் அவளது நிலையை அறிவதற்கு அவளது வீட்டுக்கு போன் பண்ணினேன்.

“நான் உனது கணவருடன் பேசமுடியுமா?”

“மத்தியூ இப்பொழுது நித்திரை. ஏன்?”

“கொஞ்சம் உனக்கு ஆறுதலாகப் பேசச்சொல்ல வேண்டும்.”

 “அதுபற்றிக் கவலைப்பட வேண்டாம்,” என்றாள்.

அடுத்த நாள் எடுத்தபோது, மீண்டும் மத்தியூவைக் கேட்டேன்.

மத்தியூ தூங்குவதாகச் சொல்லிவிட்டு, அவள் தனது சிமாட்ஃபோனில் வீடியோ காட்டியபோது ஓர் உருவம் தெரிந்தது. ஆனால், அந்த உருவத்தின்மீது ஒரு கறுப்பு வெள்ளைப் பூனை படுத்திருந்தது. அத்துடன் அந்த உருவம் மாஸ்க் போட்டிருந்தது.

எனக்குச் சந்தேகம். அப்படி ஒரு கணவன் இருப்பது உண்மையா? ஆனால், உறுதிசெய்ய முடியாது.

அந்த விடயத்தை நான் பொஸ்சிடம் (கிளினிக் உரிமையாளரிடம்) சொல்லியபோது இருவரும் அடிக்காவை அழைத்துப் பேசினோம்.

தனது இம்பொஸ்ரர் சிண்ரோம்(Imposter Syndrome) என்ற மனவியாதிக்கு மருந்தெடுப்பதாகக் கூறினாள்.

இங்கு பல மருந்துகளோடு வேலை செய்வதும், மிருகங்களுக்கு மருந்துகள் கொடுப்பதுமான இடத்தில் வேலைக்கு வைத்திருப்பது கடினமானது எனச் சொல்லியதால் அழுதபடி விலகிச் சென்றாள்” என ஷரன் முடித்தாள்.

இந்தளவு விடயங்கள் ஒருநாளில் நடந்திருக்கிறதே என எனக்கு ஆச்சரியமாக இருந்தது. முந்திய கிழமைபோன்று இலகுவாக அடிக்காவை மறக்கமுடியவில்லை.

இம்பொஸ்ரர் சிண்ரோம் என்பது என்னவென அறிந்தபோது, செய்யும் விடயங்களில் நம்பிக்கை ஏற்படாத மனநிலை. அத்துடன் தற்காலச் சமூகத்தின் எதிர்பார்ப்புக்கு ஏற்ப நான் இல்லை என்பதே. அத்துடன் தொடர்ச்சியாக இந்த மனநிலை மனஅழுத்தத்தில் கொண்டு தள்ளும் என்று அறிந்தேன்.

பூனைகளுக்கு உணவளிப்பது, சுத்தம் செய்வது என்று கற்றரியில் தொடர்ச்சியாக ஒரேமாதிரி வேலையைச் செய்துகொண்டிருந்தால் இந்தப் பிரச்சினை அடிக்காவிற்குப் பெரிதாகியிராது.

அந்த வேலையிலிருந்து இங்கு வந்தபோது, நான் பெரிய வேலைகளைச் செய்வித்து அதன்மூலம் அவளைப் பயிற்சியளிக்கிறேன் என நினைத்து முன்னே எம்பித் தள்ளியதும் ஒரு காரணமாக இருக்கலாம்.

சில பெற்றோர் தங்கள் பிள்ளைகளிடம் பெரிதாக எதிர்பார்க்கும்போது அது எதிர்விளைவைக் கொடுக்கிறது. பிள்ளைகளால் பெற்றோர் எதிர்பார்ப்பைச் சமாளிக்க முடியாது போய்விடுகிறது.

அடிக்காவின் நிலைக்குக் கொரோனாவால் வேலையற்றுப் போனது காரணமா அல்லது புதிய வேலையில் அவளை உடனடியாக இறக்கிய நான்தான் காரணமா? யார் குற்றவாளி?

அடிக்கா என்ன நினைப்பாள் ? இதுவரை வஞ்சகமில்லாது வளர்ந்திருந்த அவளது உடலை மனத்தில் ஆய்வுசெய்த நான், அவளது மனத்தை அறிய முனைந்தேன்.

ஒவ்வொருவரது மனக்குகையிலும் எப்படியான வவ்வால்கள் குடியிருக்கும்? அவைகள் செட்டை விரித்துப் பறக்குமா? ஒரே இடத்தில் குந்தியிருக்குமா? ஒன்றுடன் ஒன்று மோதுமா? இல்லை, ஒன்றோடு ஒன்று புணருமா? அந்தக் குகைக்குள் என்னால் நுழைய முடியுமா?

நான் ஏன் இந்த வேலைக்குப் போயிருக்க வேண்டும்? மீண்டும் கற்றறி திறக்கும் மட்டும் அரசின் உதவிப்பணம் கிடைத்திருக்கும். வீணாக அவசரப்பட்டேன்? உதவிப் பணம் கிடைக்குமென எப்படி இருபத்திநாலு மணிநேரமும் வீட்டிலிருப்பது? நான் குப்பையைக் கிளறாது இருந்தால் இந்த வேலை போயிராது. ஏன் செய்தேன்? எனது மருந்துகள் என்னைக் கைவிட்டுவிட்டனவா?

இப்படி அவள் சிந்திப்பாளா?

அடிக்காவின் நினைவுகள் என் மனத்தில் தொடர்ச்சியாக அரித்துக்கொண்டிருந்தன.

சில நாட்களின்பின்பு நான் கிளினிக் சென்றபோது அடிக்கா தனது வீட்டைக் கொளுத்திவிட்டதால் வைத்தியசாலையில் அனுமதிக்கப்பட்டிருக்கிறாள் என்ற செய்தியை அறிந்தபோது ஆச்சரியத்தில் முழுக்கதையையும் சுரண்டினேன்.

இரவு அவசர சேவைப்பிரிவுக்கு ஒரு செய்தி வந்தது. வீட்டில் நெருப்பு பற்றிவிட்டது. அங்கு சென்றவர்கள் நெருப்பை அணைத்துவிட்டு, உள்ளே ஆராய்ந்தபோது பெரிய ரப்பர் பொம்மை கட்டிலில் பாதிக் கருகியபடி இருந்தது. அது எப்படி நடந்தது என விசாரித்தபோது “எனது கணவன் என்னைத் தாக்கியதால் நான் அவரைக் குத்திவிட்டேன். அவரது உடலை எரித்து அழிக்க முயன்றேன்” எனப் பதில் வந்தது. அதன்பின் விசாரணையில் எக்காலத்திலும் அடிக்காவுக்கு ஆண் துணை இருக்கவில்லை என்பது தெளிவாகியது.

“அப்படியாயின் மத்தியூ என்பது யார்?”

“ அடிக்கா அப்படியான ஒரு கற்பனையில் வாழ்ந்துள்ளாள்.”

“அடிக்காவிற்கு என்ன நடக்கும்?”

“வைத்தியசாலையில் வைத்துள்ளார்கள்.”

“உறவினர்கள்?”

“பெற்றோர் இருக்கிறார்கள். ஆனால், அவர்களால் ஏதும் செய்யமுடியாது.”

“இது எப்போது நடந்தது?”

“கடந்த புதன்கிழமை. அதாவது எங்களிடம் வேலை செய்தபின்னர் வந்த அடுத்த புதன்கிழமை.”

எனது மனத்தில் தொடர்ச்சியாக வவ்வால்கள் பறக்கத் தொடங்கின.

நன்றி – காலச்சுவடு

Posted in Uncategorized | 2 பின்னூட்டங்கள்

ஒளிப்படங்களும் நாமும்

Photo credit SLM Haneefa

நடேசன்

 ஒளிப்படங்களுக்கான வருடம்தான்  2021.  இந்த வருடத்தில் எவ்வளவு  ஒளிப்படங்கள் எடுக்கப்படும் என்று கணினியை தட்டிப் பார்த்தபோது 1.4 ரில்லியனுக்கு மேல்  ஒளிப்படங்கள்  எடுப்பார்கள்  என்றிருந்தது.

உங்களுக்கு அதிர்ச்சியாக இருக்கிறதா?

1.4 ரில்லியன் ஒளிப்படங்களில்  பெரும் பகுதி சேமிக்கப்படும் .

பயணம் போகும்போது கமராவும் கையுமாக அலையும் பலரில் நானும் ஒருவன். ஆரம்ப காலத்தில் எடுத்த ஒளிப்படங்களில் குறை கண்டதால் தற்பொழுது கமராவைக் கையாளுதல் மற்றும் அதை எடிட் பண்ணும் திறமையையும் சிறிது பெற்றுள்ளேன் . இதைவிட கைத் தொலைபேசிகளில் எடுக்கும் படங்கள் பல.

எனது பயணங்களில் ஒளிப்படம் எடுக்கும் பலரைக் கண்டுள்ளேன். ஒவ்வொருவரும் விசித்திரமாக நடந்து கொள்வார்கள். அலாஸ்கா சென்றபோது போட்டோகிராஃபிக் சுற்றுலா என கெச்சிக்கான் (Ketchikan) நகரத்தில் ஒழுங்கு பண்ணியபோது,  அந்த நகரத்தில் ஒரு பத்திரிகையின் போட்டோகிராஃபர்  என்னை முக்கிய இடங்களுக்கு அழைத்துச் சென்றதுடன், எந்த பக்கத்திலிருந்து படம் எடுத்தால் நன்றாக இருக்கும் என்று விளக்கினார்.

 அங்குள்ள ஆதி அமெரிக்கர்களது கதைகள் செதுக்கப்பட்ட மரக்கம்பத்தைப் பார்க்கச் சென்றபோது,     ஒரு பஞ்சாபிக் குடும்பம் ஒரு கையால் கட்டிப்பிடித்தபடி  ஒவ்வொருவராகப்படங்கள் எடுத்தார்கள். பாட்டியிலிருந்து பேரப்பிள்ளைகள் வரை  பத்துக்கு மேற்பட்டவர்கள் உள்ள குடும்பம் என்பதால்   எல்லோரும் தனித்தனியே மரக்கம்பத்தைப் கட்டிப் பிடித்து எடுக்க அரைமணி நேரமாகியது. 

 நாங்கள் அந்தக் கம்பத்தைப் படம்  எடுப்பதற்காக      தமிழில் அவர்களைத் திட்டியவாறு  காத்திருந்தோம்.  அதேபோன்று  சீனர்கள்,  முக்கியமாக இளம்  பெண்கள் ,கைத்தொலைப்பேசி உள்ள செல்பி தடியுடன் ஒற்றைக்கொம்பு காண்டாமிருகமாக நம்மைத்  தள்ளியவாறு   சென்றார்கள் . ஜப்பானியர் ஆசியாவில் வித்தியாசமானவர்கள் என்பது உண்மைதான்.  மிகவும் பொறுமையானவர்கள்.  முக்கியமானது ஒரு கட்டிடம்  அல்லது சிலையுடன்  அருகே இருக்கும் மரம் கொடி  எல்லாவற்றையும் படமெடுப்பார்கள். அந்தப் படங்கள்  வந்ததைப் பொறுத்தே, அவர்களது விடுமுறை நல்லதாகவோ கெட்டதாகவோ அவர்களால் கணிக்கப்படும் .

எனது கமரா கையில் வந்ததும்  அதனது வியூ ஃபைண்டர் என்ற  அதன்  துளைக்குள்ளாகவே உலகத்தைப் பார்க்கிறேன். அதாவது சிறிய உலகத்தை மட்டும் பார்க்கிறேன்   அப்பொழுது  எனது சுற்றம்,  சூழல் என்னால்  புறக்கணிக்கப்படுகிறது. அங்குள்ள மனிதர்கள்,   மற்றைய காட்சிகள் என்  கண்ணிலிருந்து மறைந்துவிடுகிறது. கட்புலன்  தவிர்ந்த  மற்றைய மனம்,  தொடுகை,  செவி போன்ற மற்றைய புலன்கள்  மயக்கநிலைக்குச் சென்று உறங்குகின்றன. இங்கு  உண்மையான அனுபவத்தை நான் பெறுகிறேனா என்ற கேள்வி தொக்கி நிற்கிறது.

கமராவால் நாம் நல்ல படத்தை எடுத்துவிட்டால் எமது மனதில் ஒரு  திருப்தி வந்து அந்த இடத்தை பார்த்துவிட்டோம் அல்லது எமது கமராவுக்குள் அந்த இடத்தை சிறைப் பிடித்து அடைத்து விட்டோம் என்ற  ஆணவ நினைப்பு மனதில் கொடியேற்றம் பெறுகிறது  . அதற்கேற்றவாறு  குறி வைத்தல் (Aim) சுடுதல் (Shooting ) என்ற போர்க் காலத்துச்  சொற்கள் வந்து எமது மனதில் எம்மையறியாது தற்பெருமையை ஏற்படுத்துகிறது.

நான் பிற்காலத்தில் கமராவில் படமெடுத்த இடங்களின்  படங்கள் என்னிடமிருக்கின்றன.  அதை முகநூலில் பதிவுசெய்கிறேன். ஆனால் அந்த இடங்களில் பார்த்தபோது எனது மனப்பதிவுகள்  கமரா இல்லாத காலத்தில் நான் பார்த்தவற்றிலும் குறைவானவை என  இப்பொழுது உணர்கிறேன்.

எனது யாழ்ப்பாணம்  இந்துக்கல்லூரி,  பேராதனை பல்கலைக்கழகம் பற்றிய நினைவுகள்  சமுத்திரம் போன்றவை. அங்கே தொடர்ந்து மீன் பிடிப்பதுபோல்  பல கதைகள்,  கட்டுரைகள்  எழுதியுள்ளேன் . அதேபோல் இந்தியாவில் தமிழ்நாடு,  ஜெய்ப்பூர்,  புது டில்லி  எனத் திரிந்த காலத்தில் அங்கு பார்த்தவர்களது தோற்றம்,  செவிமடுத்த விடயங்கள்  மனத்திரையிலிருந்து அழிக்க முடியாதவை .

நாற்பது  வருடங்களுக்கு  முன்னர், பதவியாவில் உண்ட  முள்ளம்பன்றியின் கறி நாவிலிருந்தும்,  செட்டிகுளம் காட்டில் கருக்கிய பன்றியின் மணம் நாசியிலிருந்தும்  அகலவில்லை. அதுபோன்று  35 வருடங்களுக்கு முன்பு,    புது டில்லியில் ஜவஹர்லால் பல்கலைக்கழக உணவு விடுதியில் தொடர்ந்து  உண்ட பருப்பு –  சப்பாத்தியின் வாசனை  நினைவிருக்கிறது . ஐந்து நாட்கள்  சப்பாத்தியால் நாக்கு மரத்துவிட,  மீன் வாங்குவதற்காக வெளியே சென்றபோது மீன் விற்கும்  ஒரு வயதான பெண் வங்காள மொழியில்   “ எப்போது கல்கத்தாவிலிருந்து வந்தாய்?  “ எனக்கேட்டு எனது சாரத்தை இழுத்தபோது,  அந்தச்  சாரம் கழன்றது.  அதைப் பார்த்துச் சங்கடப்பட்ட அந்த பெண்ணின் முகம் இன்னமும் மனதில் ஊஞ்சலாடுகிறது .

மீனுடன் திரும்பி வரும்வழியில் வலது இடது கையால் மாறி மாறி   குழந்தையுடன் பிச்சை கேட்டவாறு  தொடர்ச்சியாக காற்றைச் சுவைத்த இளம் பெண்ணின் கண்கள் நினைவை  விட்டு  மறையவில்லை . மீனைச் சமைத்து உண்டபின் கட்டிலில் படுத்தபோது,  டில்லியின் வெப்பத்தைத்  தாங்காது,  சீமெந்து தரையில் தண்ணீரை ஊற்றி விட்டுத் தூங்கியதால் பட்ட ஈரம் இன்னமும் முதுகில் இருப்பதாகத் தோன்றுகிறது.

இப்படியாக கமரா இல்லாத காலத்தில் விழித்திரை  விம்பங்கள் மட்டுமல்ல ஒலிகளாக, தொடுகைகளாக , வாசனையாக மனவோடையில் இன்னமும் வற்றாது   சலசலக்கிறது  .

தற்போதைய பயணங்களில் கமரா, எனக்கும் மற்றைய புலன்களுக்கும் இடையே ஒரு வேலியாக வந்து அமர்ந்து விடுகிறது எமது புலன்களில் பலவற்றை என்னிடமிருந்து திருடி விடுகிறதாக உணர்கிறேன்.  அதற்கப்பால் நம்மை நம்மீது காதல் கொள்ள வைக்கிறது. நம்மை மற்றவர்களிடமிருந்து அந்நியப்படுத்துகிறது என எண்ணுகிறேன். ஏற்கனவே சமூகவலைத்தளங்கள்  மேற்கூறிய இரண்டையும் செய்துவருகின்றன

எனது தலைமுறையில் இரண்டு பக்கத்தையும் பார்த்ததால் ஓரளவு எச்சரிக்கையுடன் எப்பொழுது,  கமராவை வெளியே எடுப்பது , எப்பொழுது பைக்குள் வைத்திருக்கவேண்டும் என்பதை புரிந்து கொள்ளமுடிகிறது . பேனையை பாவிக்காத தலைமுறை தற்பொழுது  உள்ளதுபோல்  எதிர்காலத்தில் காமரா வியூ ஃபைண்டருக்குள்ளால் மட்டும் உலகைப் பார்ப்பவர்கள் உருவாகுவார்கள்.

மாற்றம் ஒன்றே மாறாதது என மாற்றத்தை நாம்  எதிர் கொள்வோம்.

Posted in Uncategorized | பின்னூட்டமொன்றை இடுக

வலயர்மடம்

Posted in Uncategorized | பின்னூட்டமொன்றை இடுக

From A Black Tiger

I was born in 1985. From that time till 2004 my life was rounded and went on beautifully with studies, sports and friends. During my school life, I never thought about this world or the problem in our country. All I knew were friends, sports, and studies.

In 2004, I completed my studies, left school, and entered society. I faced the next phase of my life as a raw individual. I thought I will continue to have a happy life and I came to Colombo in 2005 to study. It was a time of peace and freedom. I decided to visit my uncle in Vanni (Vavuniya) for the very first time. So I went.

There (Vanni) I went through a change in my life unexpectedly. I was robbed of my right to decide for my own life. At that moment I did not understand it. I was not aware that I was living a life that was decided by somebody else. That means I was taken by the LTTE. It was a completely different life from the one I had lived up to January 2005. There is a big gap between that life and this life. I experienced more loneliness in this life. My speech decreased, my laughter became less, and my brain empty. This is the basic training given by the LTTE. All this time was an illusion. Sometimes I found it good for me. Other times it was difficult for me. In that place, at first without my knowledge I became quiet. I learned to be alone without talking to anybody. I learned to laugh at lies (pretended to laugh). I learned to have one thing in my mind and do something else. I stopped taking what was not needed/necessary and spoke only about what was necessary.

 I changed in this manner and that became natural to me. One thing I knew was that there, there was only one kind of thought, action, and talk. Links with the outside world were severed. I was not taught about society or prepared to live in society. All that we received and knew was hatred, murder, and destruction. What we knew about the world, in which of the countries had what kind of problem, and about men such as Hitler. There they taught us to turn love into a passion for killing. If I had a friend and if he dies in an attack or fighting for that reason, they made it into a worse murderer. They would brainwash us saying ‘your friend sacrificed his life and the Sinhalese killed him’). But a Sinhalese youth has been killed by your friend. If your friend died when attempting to kill someone, I have never heard them use the word man/person to refer to the one who stands against your friend or opposes him. I did not understand it at that time. Besides they made me think that I was a hero.

During that training period, there was no room or opportunity to even think of the evil that it embodied. Family and relationships are forgotten in that place. Those who experience it only will understand it more than those who hear of it. There is a time that we would be changed even without our own knowledge. So I too changed and I liked it very much. They also won. The films they showed were only about fighting and killing. There was no place for love affairs. So I was changed and without any kind of links with the outside world, I was prepared for the next stage of my life. That means a passion and loyalty to that group, to those in charge, to those who sacrificed their lives for the group/movement was built in me. We knew and saw only this, nothing else can come in.

Then I came to a stage where I had no love for myself. I had no value for my life. At that time I didn’t know anything but this. Relatives were distanced when I think of them I feel sad. Therefore I purposely put them away from my thoughts. I didn’t understand at that time. I was ready to give myself fully, even to destroy myself, in order to destroy another person, to create trouble in another person’s life, and to hurt another person. Then I was deceived. I couldn’t control my mind, nor my intelligence. I did not know that I had lost control of everything. I wasn’t aware that I was like a puppet, and listening to all that they said. This was the only world I knew. I felt like doing something for them. The life until 2005 was forgotten. There was a craving for life with the LTTE. Then came a change in my life. Pottu Amman called me and said ‘you have to go to Colombo and work’. I also accepted the offer happily. Even at that time, I didn’t realize that I had a life for myself, and the thought that I had to decide for my life never occurred to me. I agreed to this kind of life for somebody else.

Afterward in August 2006, I got an opportunity to live in society. I did not know that this was a bad move. With enmity, without the fear of murder, without any interest in my own life, not even realizing that I was cheating my parents, believing this evil state of mind as a good state of mind, taking pride that I was going to do something good to someone and feeling like a hero, I stepped into this society. But I never thought that it will affect my life completely, or affect the mind of others.

Then I came to Colombo. As I arrived, my mind did not change. In the beginning, I was faithful and acted with the same attitude. Then I started to learn about the computer and to work outside. At that time I was between two minds. When I saw the people, I also wanted to go for a good job, walk around with my lover, talk with others, and eat with them. But these thoughts would get buried under those other thoughts. Even after I arrived here, I couldn’t converse with anybody. My relationship with others was not sincere, I cheated them. I told many lies. Then I thought of myself as an investigation officer and suffering for somebody’s good. At that time I used to often think that I must fall in love, be happy with my parents, get together with my kith and kin at occasions.

Accordingly, I started to move with those around me in Colombo. This was like heaven to me. I participated with them in the celebrations. When others trusted me and moved with me as a friend, I had a pain of mind. Yet I couldn’t give up that link. At the same time, I couldn’t forget this. Now for the first time, I had to go to make an attack. When I left, I did not feel happy nor sad. Because this is my first direct experience, I went there. There were many who were happily waiting to run the marathon. Even at that moment, nothing was clear to me. At that place, the person in charge of me gave me a boy. Told me to put him down at that spot. Then I looked at his face. There were a lot of changes within me. When he was going to die, I became aware of myself. Why should he die I thought. What he said at that time is ‘tell Pottu Amman not to doubt me, I will do it. This made me think. Then only I understood. They were giving us a lot of pressure from behind. His eyes full of tears, his face at the final moment of death, no one should face this type of situation. Then I understood things I didn’t by feeling a lot of things. I know that there was an iron fence around me. I was unable to do anything.

I took him and left him at that spot. In a little while, the person in charge said he died. Then I saw vehicles driving away. There was crying, everybody was weeping. Then I thought is it only the Tamils who are crying, because of our doing the Sri Lankans are also crying. I understood that life was life. Relations are relations for everyone. I knew the value of life.

Then I went home and watched the news. Then I was reminded of my mother and father. I thought how it would be if my mother or father was there at that spot. I did not know what else to do but cry. At that moment I understood clearly that I was not able to decide for my life and I was bound to a person who drove me according to his own wish. Then I made a decision. I don’t want to face such a situation. Oh, God! You protect me. I pleaded. I didn’t know what else to do. I was a lifeless person. I knew I will be called, but then I can’t help it. After that I knew it, I have sometimes told lies. I can go on relating.

When I was living like this, xxxx July 2009, when I was in Pettah I got a call saying ‘come, we must have an inquiry’. That day I felt so very happy. I said ‘wait I will come. And I surrendered to them. In the beginning, I was a little fearful. I must express my gratitude to xxxxx Sir. He gave me a lot of hope. I believed they will protect me. After that whenever I spoke I felt like crying. During inquiry or otherwise, I was always crying. Why such a life for me? I have never gone chasing after this kind of life. I would sob uncontrollably. They ask me why I am crying. I say that I was reminded of my mother because I knew they would laugh if I say that I was crying because of what I did. I pray to God that no one should face life like mine. I thought I must get an opportunity to relate to this and talk freely. So I thank you for listening and for giving me this opportunity.

(I can keep on telling).

Posted in Uncategorized | பின்னூட்டமொன்றை இடுக

டொமினிக் ஜீவாவை நினைவு கூரல்

                                                                                     நடேசன்

எழுத்தாளர் டொமினிக் ஜீவா நான்கு வருடங்கள் முன்பாகவே நினைவுகள் இழந்து வாழ்ந்தவர். அவரது நினைவுகள் அந்தியில் இருக்கும் காலத்தில் அவரது வீட்டில்  அவரை என்னால்  சந்திக்க முடிந்தது.

அவரது இறப்பை ஒரு வரமாக அவரை நேசிப்பவர்கள் கொண்டாடவேண்டும் . அவர் போன்ற ஒருவரது சாதனைகள் இறப்போடு முடிவதில்லை. மற்ற சமூகத்திலும் பார்க்க நமது சமூகத்தில்  இறந்த பின்பே  ஒருவரை நினைவு கூர்வார்கள் அதிலும் எழுத்தாளராக இருந்தால்,   அதுவே  ஒரு விதியாக அமைந்துள்ளது. அந்த விதியை யாராலும்  மாற்ற முடியுமா?

ஒடுங்கிய கஸ்தூரியார் வீதி வழியே ஒரு யானை நடந்தால், அதைப்பார்க்கும்போது, அந்த வீதியருகே கடை வைத்திருப்போருக்கு ஏற்படக்கூடிய மனநிலையைப்போல, பேனாவை ஏந்திய டொமினிக் ஜீவாவின் வாழ்வு, பாரம்பரிய  யாழ்ப்பாண சமூகத்திற்கு மனக்கிலேசத்தை கொடுத்தது .  பிற்காலத்தில் மாற்றம் ஏற்பட்டதா இல்லையா என்பது நமது கவலையல்ல.  அவரை நேசித்த நாம் எப்படி நினைவு கூருவது என்பதே எனது வினா?

அக்காலத்தில் கம்யூனிஸ்கட்சியில்  செயற்பாட்டாளராக இருந்து யாழ்ப்பாண சாதி விதிமுறைகளுக்கு எதிராகப் போர் கொடியேற்றினார் என்பதால் அவரை இடதுசாரிகள் கொண்டாடி தம்மில் ஒருவராக வைத்துக் கொள்ள விரும்பலாம் .  அது அவர்களது உரிமை.   ஆனால் இடதுசாரியம் ஏட்டில் மட்டும் உறங்கிப் போய்விட்ட  நிலை. சாதியம்  நிச்சயமாக தற்போது இருந்த போதிலும் அவர் காலத்தில் இருந்தது போல் இல்லை . அவரது ஆசிரியர்  ‘சிரைக்கப் போ ‘என சொன்னதுபோல் இன்று எவரும் சொல்ல முடியாது. இப்படியான இறங்கு நிலையில் அவரை சாதியப் போராளியாக மட்டும் நினைத்தால் அவரது நினைவும் மங்குமே . சாதியத்துக்கு மட்டும் எதிரான செயல்பாட்டாளராக அவரை நிறுத்தினால்  அடுத்த தலைமுறை கடக்காது.

கிட்டத்தட்ட அரை நூற்றாண்டுகள் தனியொருவனாக மல்லிகை என்ற சஞ்சிகையை நடத்திய பத்திரிகை ஆசிரியராக அவரை பலர் நினைவு கூரலாம்.  முக்கியமாக அவரால் இனங்காணப்பட்டு வெளிக்கொணரப்பட்ட எழுத்தாளர்கள்,  தங்கள் காலம் முழுவதும் அவரை நினைப்பார்கள்.  ஆனால்,  பெரிய பத்திரிகைகள் , சஞ்சிகைகள் மறைந்துவரும் தற்போதைய  கணினி உலகிது . நித்திய ஜீவியாக ஜீவா வாழ்ந்தாலும்கூட மல்லிகை  நின்று பிடிப்பது கடினமாயிருக்கும்.

அவரால் ஐம்பதுக்கு மேற்பட்ட புத்தகங்கள் பதிக்கப்பட்டது. அந்த புத்தகங்களால் அதன் ஆசிரியர்களது  மனதில் ஜீவா நிலைக்கமுடியும்  என்பது உண்மை . அந்த புத்தகங்களும் அதன் ஆசிரியர்களும் எவ்வளவு காலம் நிலைத்து நிற்பார்கள்?

அவர் ஒரு சிறு கதை எழுத்தாளர். மற்றவர்கள்போல பிரசார எழுத்தற்ற அழகியல் கொண்ட கதைகள் பலவற்றை அவர் எழுதியுள்ளார். ஆனால்,    அவரது கதைகள்  பல பேசப்படாததற்கு முக்கிய காரணம் அவரது மற்றைய அவதாரங்களே . என்னைப் பொறுத்தவரை அவரது கதைகள் அக்காலத்தை நமக்குக் காட்டும் கண்ணாடிகள். புதுமைப்பித்தனின் பொன்னகரம் பேசமுடியுமென்றால் ஜீவாவின்  கதைகளை நாம் பேசலாம்.

இவற்றுக்கப்பால் அவரிடமிருந்த விடயம்  குருஷேத்திரப்போரில் கலந்து கொள்ளாது,  விதுரன் வில்லொடித்ததபோல் தமிழ்த்தேசியத்தின் பேரால் முப்பது வருடங்கள் நடந்த குருதிப்போரில் கலந்து கொள்ளாது முற்றாக ஒரு முனிவராக அதனைப் புறக்கணித்தார் .

இது சாதாரணமான விடயமல்ல.  எழுத்தாளர்கள், பேராசிரியர்கள் , அறிவுஜீவிகள் தங்களை மறந்து போருக்கு துணை போனபோது அந்த சுனாமியில் இருந்து  விலகி நின்றார். அவர் மாறாக தமிழ்தேசியராக இருந்திருந்தால் உலகமெங்கும் வலம் வந்திருப்பார். அதற்கான அழைப்பைப் புறக்கணித்து கொழும்புக்கு இடம்பெயர்ந்தார் .   அதற்கப்பால் சிங்கள அறிவுஜீவிகள் எழுத்தாளர்களை மல்லிகையில் தொடர்ச்சியாகக் கொண்டு வந்தார் . தமிழ்ப்பேசும் இஸ்லாமிய சமூகத்தை எதிரியாக நினைத்த   தமிழர்கள் மத்தியில் இஸ்லாமிய எழுத்தாளர்களின் படைப்புகளை  மல்லிகையில் தொடர்ந்து  பிரசுரித்தார்.  இன ஒற்றுமை இலங்கையில் தேவை என்பதற்கு தனி ஒரு மனித உதாரண புருஷராக  நின்றார் .  அதேநேரத்தில் அவரிடம் செவ்வி எடுத்த மடுள்கிரியே  விஜயரத்தினா,  தமிழர் உரிமையைப் பற்றிக் கேட்டபோது   “  நீங்கள் சிறுபான்மையினராகவும் நாங்கள் பெரும்பான்மையாகவும் இருந்தால் எதைக்கொடுப்பீர்களோ  அதையே நாம்  கேட்கிறோம் “   என ஆணித்தரமாகப்  பதிலளித்தார்  என்பதை விஜயரத்தினா என்னிடம் சொன்னார்.  

2001  ஆம் ஆண்டு  பாரிஸுக்கு அவர் அழைக்கப்பட்டபோது  அங்குள்ளவர்கள்  மத்தியில் டொமினிக் ஜீவாவா     “ நான் இலக்கியம் பேசவரவில்லை,   நமது நாட்டிலுள்ள பாசிசத்தைப் பற்றி பேசவந்துள்ளேன் “   எனச் சொல்லக்கூடிய நெஞ்சுரமிருந்தது. அவர் சென்ற அக்காலத்தில் கொழும்பு பாரிஸ்  போன்ற இடங்கள் அமைதிப் பூங்காக்களாக இருக்கவில்லை. 

இப்படி ஆத்ம பலமும் தீர்க்கதரிசனமும் உள்ள ஜீவாவிடம் சில குறைகளிருந்தன.  மல்லிகையை இறுதிக்காலத்தில் மற்றவர்கள் தொடர்ந்து  நடத்த முன்வந்தபோது  அவருக்கு மனம் வரவில்லை.

வர்த்தகம்,  பணம் என்பன  அவருக்குத் தெரியாத பகுதிகள்.  கொடுத்த பணத்தை எண்ணிப் பார்க்காத  மனிதர்.

பிற்காலத்தில் மல்லிகையில் தரமற்ற படைப்புகள் வந்தபோது நேரடியாக கேட்டேன்.     “ கொஞ்சம் தெரிவுசெய்து  போடலாமே    “  என்றபோது   சிரித்தபடி   “   மல்லிகையில் வருமென நம்பிக்கையோடு அனுப்புகிறார்கள்.  அவர்களை ஏமாற்றலாமா ? “   என்றார்

அவரது மகிழ்வான தருணம் 2011 நடந்த சர்வதேசத்  தமிழ் எழுத்தாளர் மகாநாடு !  அப்பொழுது   “  நான் இறந்தாலும் சந்தோசமாக இறப்பேன்.   “  என்று எனது  காது படக்கூறினார் .

இலங்கை சுதந்திரமடைந்த பின்பு இவ்வளவு அறிவுத் தெளிவுடன் தொடர்ச்சியாக  இலங்கையில் வாழ்ந்த யாழ்ப்பாணத்தவர்  எவருமே  எனக்குத் தெரியவில்லை.

என்னைப் பொறுத்தவரை டொமினிக்ஜீவாவை இடதுசாரியாகவோ ,  சாதி எதிர்ப்பாளராகவோ  பதிப்பாளராகவோ  அல்லது மல்லிகை ஆசிரியராகவோ  பார்க்க விரும்புவது பருந்தின்  செட்டையை  வெட்டி கிளிபோல் கூண்டுக்குள்  அடைப்பதான விடயமாகும்.

டொமினிக் ஜீவா, முழு இலங்கைக்கும் சொந்தமான தீர்க்கதரிசனம் கொண்ட தமிழ் இலக்கியவாதி என நான் கருதுகிறேன். அவரை நாம் பல சந்ததிகள் கடந்து  நினைவு கூரவேண்டும். .  

Posted in Uncategorized | பின்னூட்டமொன்றை இடுக

அஸ்தியில் பங்கு

அது மெல்பன் குளிர்காலத்தில்  ஒரு   சனிக்கிழமை. அரை நாள் மட்டும் வேலை.  பாதையில் ஏற்பட்ட தாமதத்தால் சற்று பிந்தி வந்ததால் எனக்காகக் காத்திருந்த நாயொன்றைப் பரிசோதித்துவிட்டு  கம்பியூட்டரில் விபரங்களைப் பதிந்து கொண்டிருந்தேன். இக்காலத்தில் நாய்- பூனைகளை சரியாகப்  பரிசோதிக்கிறோமோ இல்லையோ,  எழுத்தில் பதிந்து விடவேண்டும். நான் மட்டும்  அந்த கிளினிக்கில் வேலை செய்து கொண்டிருந்த காலத்தில்  விபரங்கள் எனக்கு மட்டுமே. ஆனால்,  மற்றவர்களுக்காக வேலை செய்யும்போது விபரமாக எழுதவேண்டும்.

வெளிப்புறமாக  ஒரு கார் வந்து நின்றது யன்னலூடாகத் தெரிந்தது.  யாரோ ஒருவர் தனது செல்லப்பிராணியைக் கொண்டு வரலாம் என நினைத்தேன். அவர்  உள்ளே வந்தபோது எட்டிப்பார்த்தேன். முகக்கவசம் போட்டிருந்ததால் அவரைத் தெரியவில்லை. வரவேற்பிலிருந்த புதிய  நர்ஸ்ஸான எலிசாவிடம் ஒரு காகிதப்பையை வாங்கியபின் சிறிது நேரம் பேசிக்கொண்டு நின்றார் .

 இறுதியில்  “யார் இன்று வேலை செய்வது? “ என்று அவர்  எலிஸாவிடம் கேட்கவும், எலிஸா  எனது பெயரைச் சொன்னபோது  எனது அறை வாசலருகே வந்து அந்த மனிதர்,   எட்டிப் பார்த்தபோது நான் எனது முகக்கவசத்தை விலக்கினேன் 

 “ நீங்கள் வேறு ஆள்”  என்று சொல்லிச் சிரித்தார்.

அது யங்.  சீன தேசத்தவர்  என அடையாளம் கண்டவுடன் எழுந்து  “ இது எனது கொரோனோத்தாடி “ என்றேன்.

அவர் ஏற்கனவே  எனக்குத் தெரிந்த யங்.   நாற்பது வயதிருக்கும் . தலை நரைத்திருந்தாலும் குழந்தைபோன்ற  முகம் . மெல்லிய தோற்றம். சரளமாக ஆங்கிலம் பேசும் மனிதர். எப்பொழுது வந்தாலும் பத்து நிமிடங்கள்  என்னுடன் பேசிவிட்டே செல்வார் 

அக்காலத்தில் சீனாவிலிருந்து வரும் உல்லாசப்பிரயாணிகளுக்கு விக்டோரியாவில் பல இடங்களைக் காண்பிக்க  வாகனம்  ஓடுபவர் . எங்கெங்கு முக்கிய இடங்கள் உள்ளன  என்பதையும் எனக்குச்  சொல்வார். அவரது டோடோ என்ற நாய் உப்புச்சத்துக் குறைபாட்டால் வரும் அடிசன் நோயால் பாதிக்கப்பட்டு  மாதம் தவறாமல்  வந்து  மாத்திரைகள் வாங்குவார்.

கிட்டத்தட்ட  பத்துவருடங்களுக்கு  முன்பு,  மதிய நேரத்தில் முப்பது வயது மதிக்கத்தக்கச்  சிறிய உடற் தோற்றமுள்ள சூ என்ற சீனப்பெண் வந்து கதவைத் தட்டியதும்,  அப்போதிருந்த எனது நேர்ஸ் கெலி கதவைத் திறந்தாள்.   அந்தப்பெண் உள்ளே வந்து கதிரையில் அமராது தனது கையிலிருந்த சிறிய பொமரேனியன் நாயை  தரையில்,  அதைச் சுற்றியிருந்த டவலோடு  வைத்தார்.

நான்  எழுந்து போய் பார்த்தவுடன் பெயரைக் கேட்டேன்.

“டோடோ”

 “என்ன வயது?”

“ஐந்து”

“என்ன நடந்தது? “

 “நான் இன்று வேலைக்குப் போய்விட்டு மதியத்தில் வந்தபோது , டோடோ இப்படி எழும்ப முடியாது கிடந்தது. மற்றும்படி மிகவும் வேகமாக ஓடித் திரியும். என்னை நோக்கி ஓடிவரும். இன்று கழுத்தை மட்டும் திருப்பி என்னைப் பார்த்தது.”

டோடோவின் ஒளியற்ற கண்கள்  எங்களைப் பார்த்தன.    மெதுவாக வாலை ஆட்டினாலும், அந்த வாலாட்டம்  சக்தியற்றதாகத் தெரிந்தது. கையை வைத்தபோது உடல் குளிர்ந்திருந்தது. இதயத்துடிப்பு சீராக இருந்தபோதிலும் பலமற்று இருந்தது

எந்தத்  தகவலும் தெரிந்தபடியால்,  எந்த நோயை  தீர்மானிப்பது ?

பாம்பு கடிக்க சாத்தியமுள்ளதா?

 “ உங்கள் வீடு பூங்காவுக்கு அருகாமையில் உள்ளதா?”

மெல்பனில் கோடை காலத்தில்  பாம்புகள் திரியும்.  அதிலும் பிரவுன் சினேக் (Brown snake) எனும் இனம்  கடித்தால்  அதன் நஞ்சு நரம்பு பகுதியைத் தாக்குவதால்  இப்படியாக நாய்கள் அசைவற்று போய் விடும்.

 ” இல்லை , வீட்டுக்குள்தான் நிற்கும்.  ஏதாவது மலம் சலம் கழிக்கச் சிறிய டோகி (Dog door) வாசலால்  வெளியே செல்லும். ”  

உடனே  அந்த டோடோவை மேசைக்கு எடுத்துச் சென்று சேலைன் ஏற்றி சில மணிநேரம் எனது கிளினிக்கில் வைத்திருந்தேன் . அரைமணி நேரத்தில் எழுந்து வாலையாட்டியபடி நின்றது . 

அடுத்த நாள் இரத்த பரிசோதனை செய்வோம் எனச்  சொல்லியனுப்பினேன்  .

அடுத்த நாள் வரவில்லை .  டோடோ நன்றாக இருப்பதால் இரத்த பரிசோதனையைத் தள்ளிப்போட்டார்கள் .

நன்றாக இருக்கிற நாய்க்கு ஏன் பணத்தைச் செலுத்திப் பரிசோதிக்கவேண்டும் என்ற அவர்களது நோக்கம் இயற்கையானது. நிச்சயமாக ஏதோ நோய் உள்ளது, எதற்கும் வருவார்கள் என்று நினைத்தேன்

அடுத்த நாள் காலை  மீண்டும் கொண்டுவந்தபோது நாலுகாலில் நின்றாலும்  அது வாலையாட்டவில்லை . கால்களை எடுத்து  வைத்து நடக்கவில்லை .

இன்று இரத்தத்தை எடுக்கவேண்டும் என நான்  அதன் இரத்தத்தை எடுத்துவிட்டு,  மீண்டும் சேலைன் ஏற்றினேன். முழுநாளும் கிளினிக்கில்  இருந்தது. நல்லவேளையாக   அன்று மாலையே இரத்தப் பரிசோதனை முடிவுகள் வந்தன .

அந்த முடிவுகளின் படி இரத்தத்தில் சோடியம் குறைந்திருந்தது.      சோடியம் –  பொட்டாசியம் போன்றவற்றின் அளவை சரியாக  வைத்திருக்கும் கோட்டிசோன்  ஓமோன் குறைந்துவிட்டது . அதனால் இரத்தத்தில் சோடியம் குறைந்ததும் தசைகள் இயங்க மறுத்துவிட்டன. தமிழில் அதற்கு  உப்புச் சக்தியில்லை என்போம்.

இதற்கான மருந்துகள் இருப்பதால் டோடோ ஒவ்வொரு நாளும் குளிகை விழுங்கும் நாயாக இருந்தாலும் மற்றைய எந்த நோயுமற்று ஆரோக்கியமாக வாழ்ந்தது.

அதற்கான மருந்துகள் உள்ளதால் மாதமொரு முறை யங்கோ அல்லது அவரது மனைவி சூ வந்து குளிகைகளை  எங்களிடமிருந்து பெறுவார்கள் .

பல வருடங்களாக மருந்தில் டோடோ வாழ்ந்தது.

——-

இன்று யங்கை கண்டதும்  “ என்ன நடந்தது ?” என  விசாரித்தேன்

 “ஞாயிற்றுக்கிழமை இரவு டோடோ  இறந்துவிட்டது.  திங்கள் அதனது உடலை கிளினிக்கில் அடக்கத்திற்காக கொண்டுவந்தேன். அதனது அஸ்தியை வாங்கிக் கொண்டுபோக வந்தேன். “ எனத் தனது கையில் உள்ள பையை உயர்த்திக்காட்டினார்.

அப்போது எனது நேர்ஸ்ஸான எலிசா   “அரைவாசி அஸ்தியை  ஏற்கனவே நேற்று சூ தனது பங்கிற்கு  வாங்கிவிட்டார்”  என்றாள்.

அப்பொழுது நான் யங்கைப் பார்த்தேன்.

 “நாங்கள் இருவரும் இப்பொழுது விவாகரத்து வாங்கிட்டோம்  “

எனக்கு  அதனைக்கேட்டதும் அதிர்ச்சியாக இருந்தது. விவாகரத்து நடந்தால் வளர்ப்பு நாய்க்கோ பூனைக்கோ உரிமை கொண்டாடி,  சண்டை இடுவதையும்,  நீதிமன்றம் போவதையும் பார்த்திருக்கிறேன். அவர்கள் பெரும்பாலும் ஐரோப்பிய அவுஸ்திரேலியர்களாக இருப்பார்கள் . ஆனால் அஸ்தியைப் பிரித்து வாங்குவது என்பதை  இதுவரை நான் பார்த்ததில்லை 

 “எவ்வளவு காலம் முன்பாக நடந்தது ?” 

 “ஆறு வருடங்கள் முன்பு.  ஆனால் நான்தான் டோடோவைப் பார்த்தேன். சூவின் இடத்தில் நாயை வைத்திருக்க முடியாததால் “  என்றார் யங்.

  “இப்பொழுது மீண்டும் உனக்கு விவாகமாகிவிட்டதா?“

“எனக்கு பிள்ளையுமொன்று உண்டு .  “ என்றார் யங்.

டோடோ கிட்டத்தட்ட எட்டு வருடங்கள்  இந்த நோயோடு வாழ்ந்தது பெரிய விடயம்தான் . டோடோ விடயத்தில் ஒற்றுமையாக அதை பாதுகாத்த  நீங்கள் இருவருமே பாராட்டுக்குரிவர்கள் “என்றேன் 

கதவைத் திறந்தபடி அரைவாசி அஸ்தியைக் கொண்டு செல்லும்  யங் ஏற்படுத்திய பாதிப்பு மாறவில்லை என எலிசாவிடம் சொன்னேன்.

“ டோடோவையும் இருவரும் பரமரித்தார்கள்.  மருந்துகளை எடுப்பதற்கு பல தடவை சூவும் வந்தாள்.   இருவருக்கும் பங்கிருக்கும் என்றாள் எலிசா. “

“ நாற்பது வருட மிருக வைத்திய தொழிலில் அஸ்தியைப் பங்கு போட்டவர்களைப் பார்த்தது இதுவே முதல் தடவை  “ என்று சொல்லிவிட்டு மீண்டும் எனது கம்பியூட்டருக்கு முன் சென்றமர்ந்தேன்.

நன்றி – திண்ணை

—0—

Posted in Uncategorized | 1 பின்னூட்டம்

எஸ் பொவின் தீ – நாவல்

பிரியல் காசியா மார்குவசின் ‘லவ் இன் த ரைம் ஒவ் கொலரா’ (Love in the time of cholera), எனக்கு மிகவும் பிடித்த நாவல். அந்த நாவலை அவுஸ்திரேலியா, விக்டோரியா மாநிலத்தில் உயர்தர வகுப்பினருக்கு (Year12), ஆங்கில இலக்கியப் பாடப் புத்தகமாக்க விரும்பியபோது,  அதற்கு எதிராகப் பலர் போர்க்கொடி தூக்கினார்கள். ஒரு சிறிய சம்பவமே இதற்கான காரணம்;. அந்த நாவலில்,  காதலன் துறைமுகம் அருகே சந்தித்த ஒரு இளம் பெண்ணுடன் உடலுறவு கொள்கிறான். அந்தப் பெண் அப்போது, பல்லை ஒழுங்கு படுத்தும் கிளிப் அணிந்திருந்தாள் என நாவலில் சொல்லப் படுகிறது. பதினெட்டு  வயதுக்கு உட்பட்டவர்களே அந்தக் கிளிப்பை அணிவததால், வயது குறைந்த (Underage) ஒரு பெண்ணுடன் உறவு வைத்ததாக அந்த  விடயம் பார்க்கப்பட்டது. இது, சைல்ட் அபியூஸ் (Child abuse) என்ற வகைக்குள் அடங்குவதால், இந்த நாவல் பாடசாலை கல்வித் திட்டத்திலிருந்து விலக்கப்பட்டது.

இந்த நாவலில் கதாநாயகன் நற்குணமானவனாகக் காட்டப்படுவதால்  கபிரியல் காசியா மார்குவசின், அத்துமீறலாக நான் இதைப் புரிந்து கொள்கிறேன். அதாவது தமிழ்த் திரைப்படத்தில் சிறந்த கணவனாகவும்,  காதலானாக வருபவன், பல தொடர் கொலைகளைச் செய்வான். ஆனால் தீயில், எஸ் பொன்னத்துரை இளம் சிறுமியுடன் உறவு வைப்பவனை அந்த காமத்தால் அழிபவனாகக் காட்டுவதால், எஸ்பொவின், தீ என்ற நாவலை என்னால்  ஏற்றுக்கொள்ளமுடிகிறது.

60 வருடங்கள் முன்பாக எஸ் பொன்னுத்துரையால் எழுதப்பட்ட தீ, பலரால் பல கோணங்களில் பேசப்பட்டது. காமத்தைப் பேசும் நாவலாக எழுத்தாளர்களாலும்,  மறைத்து வைத்துப் படிக்க வேண்டிய நாவலாக வாசகர்களாலும், கொளுத்தப்படவேண்டியது என ஒழுக்க சீலர்களாலும் எழுதப்பட்டது. சுருக்கமாகச் சொன்னால் யானையைப் பார்த்த  குருடர்களாகவே இந்த நாவலை எல்லோரும் பார்த்தார்கள். எஸ் பொன்னுத்துரை  தவிர்த்து யாராவது  ஒருவர் இந்த நாவலை எழுதியிருந்தால் இந்த நாவல் தமிழ் உலகில் மேலும் முக்கியப் படுத்தப்படிருக்கும். அதில் சோசலிச யதார்த்தத்தை யாராவது கண்டுபிடித்திருப்பார்கள். 

இந்த நாவலில்,  காமம்  தீயாக உருவகப் படுத்தப்பட்டுள்ளது.  இந்தத் தீ ‘எதை மூலப் பொருளாக் கொண்டு எரிகிறதோ, அதை அழித்து முடிவில் சாம்பலாக்கிறது’ என்ற படிமத்தின் வடிவமாகக் காட்டப்பட்டுள்ளது. அதைப் பலர் புரிந்துகொண்டார்களா? என்பது கேள்வி.

நாவலில் பல பெண்களுடன் உடலுறவில் ஈடுபட்ட  நாயகன், இறுதியில்,  ருதுவாகாத இளம் பெண்ணை, அதுவும் ஒரு ஆசிரியராக இருப்பவன், உறவு வைக்கும் பகுதி வரும்போது என்னால் தொடர்ந்து படிக்க முடியவில்லை. சிறுவயதில் சிறார்களின் பாலியல் உறவுகளை ஏற்றுக்கொள்ளும் எனது மனதால், இங்கே ஒரு குருவாக, பிள்ளைகளுக்கு ஒழுக்கத்தைப் போதிக்கும் பொறுப்பில் உள்ளவர் நடந்து கொண்ட விதத்தை ஏற்க முடியவில்லை .

ஆனால் சற்று யோசித்தால்,  இவை நடக்காதவையா? அல்லது நாம் கேள்விப்படாத விடயங்களா? ஆசிரியர்கள்,  வைத்தியர்கள் என்போர், அவர்களுக்குப் பதவிகள் அளித்த மரியாதையையும் சந்தர்ப்பத்தையும் காலாதிகாலமாகத் துஷ்பிரயோகம் செய்வதில்லையா?

நாவலில் நம்பகத்தன்மை இருக்கவேண்டும். பாத்திரப் படைப்பு செறிதாக இருக்கவேண்டும். பாத்திரத்தின் செய்கைகள் மற்றும் மன ஓட்டங்களுக்குக் காரணங்கள் கற்பிக்கவேண்டும். இவை இந்த நாவலில் உள்ளன.

யோசப் சாமியாரால் விடுதியில் வைத்து ஒரு  சிறுவனது  அப்பாவித்தனம் சூறையாடப்பட்டு, வக்கிரம் விதைக்கப்படுகிறது. இது கூட வெகு சாதாரணமாக கல்லூரி விடுதி,  மற்றும் குருத்துவப் (Seminary) பாடசாலைகளில் நடக்கும் விடயங்கள். ஆண் சிறுவர்கள் சூறையாடப்படும்போது அவர்கள் கருக்கொள்ளாததால் சமூகத்தில் அது பெரியதாக எடுத்துக் கொள்ளப்படுவதில்லை. கண்ணுக்குத் தெரியாதவற்றை நாம் கணக்கில் எடுப்பதில்லை,  கடவுளைத் தவிர! ஆனால், இப்படி அப்பாவித்தனம் சூறையாடப்பட்டவர்கள் பிற்காலத்தில் சூறையாடியவர்களின் புதிய பதிப்பாகிறார்கள். அப்படியான ஒருவரே தீயின் கதாநாயகன்.

உண்மையான வரலாற்றை படித்து, நாம் புரிந்து கொள்வதன் மூலம் சமூகத்தைப் பரிந்து கொள்ள முடியும். ஆனால் இலக்கிய புனைவுகளே தனிமனிதர்களின்  மனக்குகையின் வக்கிரங்களை அறியவைக்கும் சாதனம். நமது சமூகம் இலக்கியத்தையும் வரலாற்றையும் ஒதுக்கி விடுவதன் மூலம் நடந்தவை, மீண்டும்  நடக்கின்றன..

தீயில் வரும் கதாநாயகன் மட்டுமே இங்கு பேசப்படவேண்டிய ஒரே பாத்திரம். மற்றைய பெண் பாத்திரங்கள் தட்டையானவை. ஒரு பாத்திரத்தின் உறுதியற்ற தன்மை,  மற்றும் தோல்விகளுக்கு,   காம உணர்வுகளின் மூலம்  வடிகால் தேடும் பரிதாபத்துக்குரிய ஆண் பாத்திரமாக  உருமாறுவதற்கு ஊக்கிகளாக வருகிறார்கள்.

எஸ். பொன்னுத்துரையின் தீ நாவலில்  உள்ள மற்ற முக்கிய விடயம்,  மனவோட்டங்களின் வழியே கதையின் பெரும்பகுதி சொல்லப்படுவது . இது அக்கால  தமிழ் நாவல்களில் அரிது. இதைச் சடங்கிலும் பயன் படுத்தியுள்ளார். எந்த புறச்சித்தரிப்புமற்ற  நாவலாக வரும் நாவல் இது. பாத்திரத்தின் நினைவில் காமம் நதியாக ஓடியபோது,  பல இடங்களில் கரையை மீறுகிறது என்பதாக உருவகிக்க முடியும்.  இப்படியான நாவல்கள் நம்மிடையே குறைவே.

குறையாக கருதுவது,  தீயில் உள்ள பாலியல் எண்ணங்களை எழுதுவதற்குக் கூச்சப்பட்ட எஸ் பொன்னுத்துரை  வைரமுத்துபோல் தேவையற்ற அலங்கார வார்த்தைகளால்  இடறுவது  நாவலின் குறைபாடு – ஆங்கிலத்தில் இதை ‘பேப்பில் புரோஸ்’ (Purple prose) என்பார்கள்.

காமமும் அதன் மீறல்களும்,  காலம் காலமாகத் தொடரும் என்பதால் எமது தலைமுறையில் மட்டுமல்ல,  எதிர்கால தலைமுறையிலும் தீ தொடர்ச்சியாகப் பேசப்படும் செவ்வியல் நாவலாகும்.

காலச்சுவடு வெளியீடு

Posted in Uncategorized | பின்னூட்டமொன்றை இடுக

13) கரையில் மோதும் நினைவலைகள்: அம்மாவின் பாசம்

நோயல் நடேசன், புஸ்பராஜா, குடிவரவு அமைச்சர் செனட்டர் நிக் போல்கஸ், விக்கிரமசிங்கம் .

எனது பல்கலைக்கழக புகுமுகப் பரீட்சை, 1974   சித்திரை மாதம்  முடிவடைந்ததும் எல்லா பாடங்களும் தேறிவிடுவேன் என்பதுடன் நல்ல புள்ளகளும் எடுப்பேன் என்பது தெரிந்தது. மற்றைய மாணவர்கள்போல் வைத்தியராகவேண்டுமென்பது பெரிதாக ஆசையில்லை.

ஆனால், அதற்கான சந்தர்ப்பம்  வந்தால்  அந்தத்துறையில் படிக்கப் போவேன் என்ற எண்ணம் முளைத்திருந்தது . எங்களது நெருங்கிய உறவினர்களில் வைத்தியர்களென எவருமில்லை. அத்துடன் சிறு வயதில் பால்வினை தவிர்ந்த மற்றைய சின்னமுத்து,  செங்கமாரி,   ஆஸ்த்மா இறுதியில் தைபோயிட் என நோய்கள் பலவற்றால்  தாக்கப்பட்டிருந்தேன். அம்மாவும் பல நோய்களின் களஞ்சியமாக மாறியபடி இருந்ததால் வைத்தியராக வந்தால் செலவு விரயமாகாது  பார்த்துக்கொள்ள  முடியும் என லாப – நட்டக் கணக்கிருந்தது. பரீட்சை எழுதியதும், எடுப்பேன் என நினைத்த புள்ளிகளைப்  படுக்கும்  கட்டிலின்  அருகே உள்ள அறைச் சுவரில் , பென்சிலால் எழுதிவிட்டு,  படித்த  புத்தகங்களைத் தூக்கி வீசிவிட்டேன். 

யாழ்ப்பாணம் நகருக்குச்சென்று  யாழ். நூல் நிலையத்தில் கதைப்புத்தகங்களை எடுப்பதும்,   மாலையில் நான்கு மைல் தூரத்திலிருந்த  சுண்டிக்குளிக்கு தனியாகவோ அல்லது நண்பர்களுடனோ செல்வது வழமையாகிவிட்டது. மாலையில் எனது காதலி சியாமளா  அவரது வீட்டு வாசலில் நின்று பூக்கும் புன்னகைக்காகக் கிட்டத்தட்ட இரண்டு மணித்தியாலங்களும் சைக்கிளோடுவேன்.

 நான் தோற்றிய  பரீட்சையின்  முடிவுகளில் நம்பிக்கையுடன் இருந்தபோது,   சியாமளா பரீட்சை முடிவில் நம்பிக்கையற்று மீண்டும் பரீட்சை எடுப்பதற்காகப் பிரத்தியேக வகுப்புகளுக்குப் போனதால் அடிக்கடி சந்திக்க முடிந்தது .சியாமளா வெளியே வருவதாக இருந்தால் சென். ஜோன்ஸ் கல்லூரிக்கு எதிராக  உள்ள கடையருகே  காத்திருப்பேன்.  அக்காலத்தில் நண்பர்களிடமிருந்து சிகரட் புகைக்கும் பழக்கத்தைப் பெற்றுக்கொண்டேன்.

நண்பர்களோடு சேர்ந்து புகைத்த  எனக்கு,  தனிமையில் காத்திருக்கும்போது பிரிஸ்டல் சிகரட் உற்ற தோழனாகியது. பரீட்சை எழுதிவிட்டதும்,  அக்கால அடையாளங்களாக, சிகரட்டும் பெல்பொட்டமும் வந்து தொற்றிக்கொண்டன . திரைப்படங்களும் எனது வாழ்வில்  நிழலாகத் தொடர்ந்தது. எனக்கு காதலி இருக்கிறாள் எனத் தெரிந்ததும் எனது நண்பன் ஒருவன் தனது அழகான தங்கைக்குக் கிழமையில் இரண்டு நாட்கள் உயிரியல்  பாடம் சொல்லிக்கொடுக்கும்படி கேட்டுக்கொண்டான்.

நான் சிகரெட் புகைப்பது சியாமளாவுக்கு  தெரியாதிருப்பதற்கு,  எனது சைக்கிளின் ஹாண்டில் பாரில் முனைகளில் உள்ள பிளாஸ்டிக்கை கழற்றியிருந்தேன்.

 சிகரட்டை கீழே எறிவதற்குப் பதிலாக அந்த ஹாண்டிலுக்குள் தள்ளினால் சில நிமிடங்களில் எடுத்து மீண்டும்   புகைக்கமுடியும்.

அக்காலத்தில் ஒரு நாள் மாலையில்  எனது நயினாதீவு  நண்பனது வீட்டிற்குச்  சென்றேன்.   அவனது  வீட்டின் பின்பகுதியில் அமைந்துள்ள சிறிய கொட்டிலில்  நாற்காலிகளில்  அமர்ந்து பல விடயங்களைப்பேசிய படியிருந்தேன் . 

அவனது அண்ணன் கதிர்காமன்  அந்த மதியத்தில் தரையில்  உறங்கிக்கொண்டிருந்தான். சரி…,  அவன்  உறங்கட்டும்  என நினைத்து   எனது நண்பன்  புண்ணியலிங்கத்திடம் எனது காதல் விவகாரத்தையும் பேசினேன். நான் பேசியவற்றை கதிர்காமன் கேட்டு,  எனது தந்தையிடம்  தகவல் சொல்லி  எனது காதல் விடயத்தை நிலத்தில் போட்ட தயிர் சட்டியாக்கி விட்டான்.

அக்கால சீதனச் சந்தையில் மாப்பிள்ளைக்குப் பெரிய விலையிருந்தது.  என்னை தனது கையால் உணவு கொடுத்து வளர்த்த  ஆட்டுக்கிடாயாக நினைத்திருந்த எனது தந்தைக்கு அந்தத் தகவல்  அவரது  தலையில் இடியாக விழுந்தது.

ஆனாலும் காதலிப்பவர்கள் பிற்காலத்தில் அதை விட்டுவிட்டு,  சீதனத்துடன்  கல்யாணம் என வரும்போது மாறிவிடுவது வழக்கம்தானே என நினைத்து மவுனமாக  இருந்திருக்கிறார் .

ஒரு நாள் யாழ்ப்பாணத்தில் மழைக்காலம். மெதுவான மழைத்தூறல் . கஸ்தூரியார் ரோட்டில் நான் சைக்கிளைத் தள்ளியபடி வரும் போது சியாமளா எனக்குக் குடைபிடித்தபடி அருகருகே போய்க் கொண்டிருந்தோம்.

எனது கண்முன்  எமதர்மன் வந்தால்கூட சுகம் விசாரித்திருப்பேன்.  ஆனால்,   எனது தந்தையார் வந்து கொண்டிருந்தார். நான் எதுவும் பேசவில்லை . சியாமளாவுக்குச் சொல்லி வீணாகக் குழப்பத்தை ஏற்படுத்த விரும்பவில்லை. 

பர்தா அணியும் இஸ்லாமியப்  பெண்ணாக,  காற்சட்டைப்பையில் இருந்த கைக் குட்டையை உருவி எடுத்து தலையை மூடி குனிந்து கொண்டேன். இது எதுவும் தெரியாத  சியாமளா,       நடேசன்,  நடேசன் எனச் சொல்லியபடி நான் நனையாமல்  இருப்பதற்கு அருகில் இழுத்தபோது, இலங்கைப் போக்குவரத்து  பஸ் வண்டிபோல் புகையும் சூடுமாக தந்தையார் என்னைக் கடந்து சென்றார்.   நல்லவேளை நடுரோட்டில் விபத்து எதுவும் நடக்கவில்லை .

தந்தையார் எழுவைதீவில் தொடர்ச்சியாகப் கற்பித்து வந்தார் என்பதாலும்  அவர் பாடசாலை –  ரியூசன் எனப்போவதால்,  எங்கள் வீட்டிலிருந்த  சைக்கிளைப் பாவிப்பதற்கு எனக்கே முன்னுரிமை. தந்தையார் ஒரு கஞ்சப் பிசினாறி.  வீட்டிலிருந்து  டவுனுக்கு பஸ்சில் வந்தால் சில்லறை செலவாகிவிடுமென்பதால் நடந்தே செல்வார்.

அன்றைய தினம் நான் வீடு சென்றதும் வீட்டில் திருவிழா நடக்கும் என்பது தெரியும். மதியம் நல்ல ருசியோடு அம்மா தந்த  மீன் சோறு சாப்பிட்டு விட்டு நாலுமணிவரையும் நித்திரை . அம்மா வந்து தேநீருடன் என்னைத் தட்டி எழுப்பி                  “ தம்பி  உங்கப்பர் வந்து குதிக்கிறார்,  யாரோ பெட்டையோடு  திரிகிறாய் என்று. “ மெதுவாகச்  சொன்னார்

 “ சும்மா போங்கம்மா…  என்னோடு ரீயூசன் படிக்கிறது.  உடன் வந்தால் விலக்கிப்போக முடியுமா?“

அம்மாவின் முகத்தைப் பார்த்தேன். தெளிந்த நீரோடையான முகத்தில்,  ஒரு முத்தம்.  

“சே… போடா…  “

அம்மா என்னை முற்றாக நம்பிவிட்டார்.

எல்லா அம்மாக்களும் இப்படித்தானே!

வெளியே வந்து,  “அது அவனோடு படிக்கிற பெட்டை.  நீங்க ஏன் அவனைச் சந்தேகப்படுகிறீர்கள்.“ என்றது காற்றில் வந்தது.  வார்த்தையில்லை .  அம்மா வைத்திருந்தது  நம்பிக்கையா ? இல்லை  பாசமோ  எனப்புரிந்து கொண்டேன்

அன்று விடயத்தைச் சமாளித்தபோதிலும் கிளிப்பைக் கழற்றிய கிரனைட் நிச்சயமாக வெடிக்கும். எப்போது வெடிக்கும் என்பது மட்டும் தெரியாது.

கடைசித் தம்பி பிறந்ததும்  வந்த ஆஸ்த்துமா  அம்மாவிடமிருந்து பிரிய மறுத்து சொந்தங் கொண்டாடியது. வேப்பிலைப் புகையிலிருந்து,  ஆங்கில மருந்துப்புகைகள் எல்லாம் வேலைசெய்யாதபோது,  பிரிட்னிசலோன் என்ற  ஒரு மருந்து மட்டும் உதவியது.  தொடர்ச்சியாக பிரிட்னிசலோன் என்ற மாத்திரையைப் பாவித்ததால் நோயெதிர்பு குறைந்து அம்மாவுக்குக் காசநோய் வந்து வைத்தியசாலையில் அனுமதிக்கப்பட்டார் . அக்காலத்தில் மூன்று தம்பிகளும் தங்கையும் பாடசாலை போய்வந்ததால் நானே அடைப்பைக்காரனாகினேன்.  அந்த மூன்று மாதங்கள் எடுத்த பயிற்சியினால்  இன்று வரையும் மீன்,   இறைச்சி என்பன வீட்டில் சமைக்கிறேன்.

—–

சென்னை

The day we see the truth and cease to speak is the day we begin to die -Martin Luther King Jr

நானும் விசாகனும் பாண்டிபஜாரில் இருந்த காலத்தில் நடந்த ஒரு விடயம் மனதை பலகாலமாக நெருடிக்கொண்டிருந்தது.

ஏன் இன்னமும் அந்த விடயம் என்னைப் பாதிக்கிறது?

அது ஒரு சகோதரனை பறிகொடுத்த தொடரும் சோகத்தின் நிழல்.

ஈழ மக்கள் புரட்சிகர முன்னணியின் தலைவரான பத்மநாபவை பொறுத்தவரை, நாம் அவரை இரஞ்சன் என அழைப்பதுதான் வழக்கம். 84 ஆம் ஆண்டில் ஒரு காலைநேரம் என்னையும் விசாகனையும் எமது அறையில் சந்தித்து ஒரு இருபது அல்லது இருபத்திரண்டு வயதான இளைஞனை எமக்கு அறிமுகம் செய்து அவரை ஊருக்கு (இலங்கை) அனுப்பும் வரையில் எமது அறையில் சில வாரங்கள் வைத்திருக்கும்படி கேட்டார்.

அவனது பெயர் புனைபெயர் என்பதால் அதை இங்கு எழுதவில்லை. அவனது தோற்றம் மிகவும் திடகாத்திரமானதுடன் வட இந்தியர் போன்ற நிறங்கொண்டவன். பார்த்தவுடன்; பொலிவூட் சினிமா நடிகனின் தோற்றம் மனதில் வந்து போகும். ஆனால் அவனது தமிழ் உச்சரிப்பில் இருந்து அவன் கிழக்கு மாகாணம் அதிலும் தென்கிழக்கு எனப்புரிந்து கொள்ள முடிந்தது. நாங்கள் அவனது ஊரையோ, உறவையே அறிய முற்படவில்லை. அவனும் எங்களிடம் சொன்னதும் இல்லை.

எங்களோடு வெளியே சாப்பிடுவதும் சினிமாப் படம் பார்ப்பதும் என இருந்தாலும் அவனது முகத்தில் ஒரு சோகத்தின் நிழல் படர்ந்திருந்தது. எங்களை ஒரு மூத்த சகோதரர்களாக நினைத்து பழகிவந்தான். அவன் கராத்தே கற்றவன் என்பது நாம் அறிந்து கொண்ட விடயம். உலோக சில்லுகளை எறிவது, கத்தியை வீசுவது போன்ற பாதுகாப்பு கலைகளில் பயிற்சி பெற்றவனாகவும் இருந்தான்.

அவனோடு இருந்த காலத்தில் சென்னையின் பல இடங்களில் நடு இரவு சினிமா பார்த்துவிட்டு இரவுவேளையில் நடந்து வருவோம்

அவன் எங்களை விட்டுச் சென்ற பின்பு மீண்டும், பத்மநாபா எம்மை சந்தித்து அவனை வைத்திருந்ததற்கு நன்றி சொல்லிவிட்டு ‘அவர் இந்தியாவில் பயிற்சி பெற்ற இஸ்லாமியத்தோழர். எங்களோடு சேர்ந்து பலகாலமாக இயங்கியவர். தற்பொழுது கிழக்கு மாகாணத்தில் நடந்த தமிழ் -முஸ்லிம் நெருக்கடியால் கொஞ்சம் மனம் கலங்கிவிட்டார். மேலும் ஊருக்கு போவதற்கும் விரும்புகிறார். அதுவரையும் அவரை மற்றத் தோழர்களோடு கலந்து இருக்கும்போது அவருக்கு மனக்கஷ்டமாக இருக்கலாம். அதுதான் உங்களுடன் சேர்த்துவிட்டேன்’ என்றார்.

பிற்காலத்தில் அந்த இஸ்லாமியத் தோழர் இஸ்லாமிய ஊர்காவல் படையோடு சேர்ந்து இயங்கியபோது ஈரோஸ் இயக்கத்தினரால் கொலை செய்யப்பட்டதாக அறிந்து மிகவும் மனவருத்தப்பட்டேன். பல தடவைகள் ஒரே உணவுப்பொதியில் ஒன்றாக சாப்பிட்டு கிட்டத்தட்ட மூன்று மாதம் வாழ்ந்திருந்தோம்.

இலங்கையில் கிழக்கு மாகாணத்தில் ஒன்றாக வாழ்ந்த சிறுபான்மை சமூகங்களை இரண்டாக பிளந்ததும், அதற்கான ஆப்பை வைத்ததும் இலங்கை அரசாங்கமோ அல்லது விடுதலைப்புலிகளே அல்ல. இந்த இருதரப்பிலும், இலகுவாக நாம் சேறை வீசினால் அங்கு அழுத்தமாக ஒட்டிக்கொள்ளும். ஏனென்றால் அவர்கள் சென்னை மாநகரத்தில் இரயில்வே தண்டவாளத்தருகே தொடர்ச்சியாக அமைந்திருக்கும் குட்டி சுவர்கள் போன்றவர்கள். அந்தச் சுவரின் அருகே குடிசையில் வாழும் பெண்கள் மாட்டுச்சாணியை வட்டியாகத் தட்டி உலர்த்துவதற்கு பயன்படுத்துவார்கள். ஏற்கனவே அசிங்கமான வசனங்களும் சுவரொட்டிகளில் எழுதப்பட்டிருப்பதால் அதில் எறியப்பட்ட சாணி மேலும் அசிங்கப்படுத்த முடியாது.

84 ஆம் ஆண்டு சித்திரையில், கிழக்குமாகாணத்தில் ,அம்பாறையில் அமைந்த காரைதீவு என்ற கிராமத்தில் முதன்முதலாகக் கலவரம் வெடித்தது. இதில் முஸ்லிம்களின் பங்கு எதுவும் இல்லை என என்னால் கூறமுடியாவிட்டாலும் – அக்காலத்தில் ஆயுதம் தரித்திருந்த ஈழ மக்கள் புரட்சிகர முன்னணி மற்றும் தமிழ்ஈழ விடுதலை இயக்கத்தைச் சேர்ந்த காரைதீவு இளைஞர்கள் பங்குபற்றியதால் சாதாரண மக்களிடம் உருவாகிய பிரச்சினை இரு இனங்களிடையே உருவான நெருக்கடியானது. இதற்கு முன்பாக பல இஸ்லாமிய இளைஞர்கள் முக்கியமாக புளட் மற்றும் ஈ பி ஆர் எல்; எஃவ் என்ற இரு இயக்கங்களில் கிழக்கு மாகாணத்தில் இணைந்திருந்தது மட்டுமல்ல, இந்தியப் படைகளிடமும் பயிற்சியும் பெற்றார்கள்.

அவ்வாறு பயிற்சி பெற்ற இளைஞர்கள் அந்தச் சம்பவத்தின் பின்பு மனக்கசப்படைந்து இருந்தபோது அக்காலத்தில் சென்னையில் இலங்கை பிரதி தூதுவர் ஒருவரால் இளைஞர்கள் இயக்கங்களுக்கு எதிராக இயங்குவதற்கு கிழக்கு மாகாணத்தில் முக்கியமாக அம்பாறை மாவட்டத்தில் ஒருங்கிணைக்கப்பட்டார்கள். இந்த கைங்கரியத்தில் சில கிழக்கு மாகாண அரசியலவாதிகளும் பங்கு பற்றினார்கள். ஏற்கனவே கிழக்குமாகாணத்தில் இயக்கங்களில் சேர்ந்து, பின்னால் விலகியவர்கள் பலர் ஊர்காவல்படைகளில் சேர்ப்பதும், அவற்றை ஒருங்கிணைத்து பயிற்சியளிப்பதிலும் விசேட அதிரடிப்படையினர் ஈடுபட்டனர். அப்படியான அமைப்புகள் மத்தியகிழக்கில் உள்ள பற்றா (Fatah) மற்றும் ஜிகாத் (Jihad) என்ற பெயரில் செயல்பட்டார்கள். இவைகளில் சாதாரணமான இஸ்லாமிய மக்கள், பங்குஏற்ற மக்கள் அமைப்பாக இல்லாதபோதும் – இவைகள் இரு இனங்களைப் பிரிப்பதற்கு பாவிக்கப்பட்டது.

இப்படியாக இந்த அமைப்புகள் எதிர்ப்புரட்சி அமைப்பாக வளர்க்கப்பட்டது. இந்தப் போர்முறையை கொண்டு வந்தவர் அக்காலத் தேசிய பாதுகாப்பு அமைச்சர் லலித் அத்துலத் முதலி. பிற்காலத்தில் இது மிகவும் பிரயோசனமான புலிப்பொறியாக மாறியது. அவரது முயற்சி உண்மையில் மிகவும் சாணக்கியமானது. இதற்கான பாராட்டுதலை அவர் பிற்காலத்தில்கூட பெறவில்லை. அமைச்சர் லலித் அத்துலத் முதலி மிகவும் சாணாக்கியமானவர். இந்தியாவின் தலையீடு இல்லாமல் இருந்தால் விடுதலைப்புலிகள் 2009 வரை நீடித்திருக்க முடிந்திராது. மேலும் இவ்வளவு தமிழர்கள் சிங்களவர் இறந்திருக்க நேர்ந்திராது.

பற்றா (Fatah) மற்றும் ஜிகாத் (Jihad) அமைப்புகள் செய்த செயல்களுக்கும் பல படிமேலே சென்று, புலிகள் பலமடங்கு பாதகமான செயல்களான காத்தான்குடி பள்ளிவாசல் கொலைகள், வடபகுதியில் இருந்து முஸ்லிம்களை வெளியேற்றுதல் என்பவற்றில் ஈடுபட்டு உள்நாட்டிலும் வெளிநாட்டிலும் பயங்கரவாதிகள், இன அழிப்பாளர் என்று தங்களுக்கு தாங்களே சூனியம் வைத்துக் கொண்டார்கள்.

——

தமிழ்நாட்டில் நான் வாழ்ந்த காலத்தில் பலர் பல்வேறு வயதில், பின்புலத்தில் எனது நண்பர்கள் ஆகினார்கள். அவர்களது நினைவுகள் என் இதயத்தில் ஆழமானவை. அவர்களில் முக்கியமானவர் தோழர் பாண்டியன் ஈ பி ஆர் எல் எஃவ் இயக்கத்தை சேர்ந்தவர். இவரது குடும்பம் திருகோணமலையில் இருந்து இடம்பெயர்ந்து சென்னையில் குடியிருந்தவர்கள். பாண்டியன் அக்காலத்தில் என்னிலும் பதினைந்து வயது மூத்தவராக இருந்த போதிலும், எமது நட்பு நெருக்கமானது. வல்வெட்டித்துறை பாரம்பரியத்தைக் கொண்ட இவர் – திருகோணமலையில் உதவி மேயராக இருந்தவர். இவரது மனைவி வல்வெட்டித்துறை. இவர்களுக்கு எட்டு ஆண்குழந்கைள் இருந்திருக்க வேண்டும். ஊரில் வசதியாக வாழ்ந்தவர்கள். இவர்களின் ஒரு மகன் அக்காலத்தில் ரெலோ இயக்கத்தில் சேர்ந்திருந்தான். மற்றைய ஒரு மகன் கப்பலில் வேலை செய்தான்.

சென்னையில் ஒரு நாள் இவரது வீட்டிற்குச் சென்று மாலை உணவருந்தியபோது அவரது மனைவி சொன்னார் ‘நம்முடைய இயக்கப் பொடியள் மதியம் வந்து சாப்பிட்டு விட்டுச் சென்றார்கள்’

எனக்கு ஒரு சந்தேகம் எழுந்தது. தோழர் பாண்டியன் ஈபிஆர் எல் எவ்ஃ. ஆனால் மகன் ரெலோ இந்த வகையில் அவரது மனைவி “நம்மடை இயக்கமென்பது” யாரை குறிக்கிறது…?

தாங்க முடியாத மனக் குழப்பத்தை தவிர்க்க அவரை தனியே அழைத்துக் கேட்டேன்.

‘உங்கள் மனைவி நம்மட இயக்கமெனச்சொல்வது யார் தோழர.;…?

‘அவ சொல்வது விடுதலைப்புலிகள் இயக்கத்தை’

எனக்கு அதிர்ச்சி தாங்க முடியவில்லை.

அவர் மேலும் சொல்லிய விடயங்கள் ஆச்சரியமளித்தன.

ஏற்கனவே தனது மகன் உட்பட வல்வெட்டித்துறை இளைஞர்கள் எண்ணூறுக்கு மேற்பட்டவர்கள் கப்பலில் வேலை செய்கிறார்கள் எனவும், இவர்கள் மாதம் தலா பத்து பவுண்ட்கள் விடுதலைப்புலிகளுக்கு வழங்குவதாகவும் கூறினார்.

‘உங்களது வல்வெட்டித்துறையினர் எல்லோரும் விடுதலைப்புலிகளின் பின்னால் நிற்கும்போது நீங்கள் மட்டும் ஏன் ஈ பி ஆர் எல் எஃவ் வோடு இருக்கிறீர்கள்…?;”

‘என்ன செய்வது…? இந்த நாபாவோடு பேசித்தொடர்பு வைத்தபடியால் அந்த மனுசனை விட்டுப் போகமுடியவில்லை.’

ஐம்பது வயது இருக்கும்… ஆறு அடிக்கும் மேல் உயரமான பாண்டியன் முப்பத்தைந்து வயதான பத்மநாபவைப் பற்றி பேசிய விதம் எனக்கு மேலும் ஆச்சரியம் அளித்தது.

இந்தச் சம்பவம் மேலும் ஒரு உண்மையை புரியவைத்தது. விடுதலைப்புலிகள் இயக்கத்தின் அசுர வளர்ச்சிக்கு கோழித்தீனியில் கலந்த குறோத்ஓமோன் போன்ற புறக்காரணிகள் தவிர்ந்த சில அகக்காரணிகள் இருந்தன. அதில் முக்கியமானது வல்வெட்டித்துறையை சேர்ந்தவர்களது ஒருமித்த பொருளாதார ஆதரவுடன் அவர்கள் காலம் காலமாக சேர்த்து வைத்திருந்த சட்டத்தை மீறிய விடயங்களை செய்த தொழில்நுட்பம் அவர்களால் விடுதலைப்புலிகளிடமும் அப்படியே மாற்றம் (Skill transfer) செய்யக் கூடியதாக இருந்தது.

பிரித்தானிய காலனி ஆட்சியில் மட்டுமல்ல ஏன் அதற்கு முன்பே… வல்வெட்டித்துறையினர் இந்தியா – இலங்கைக்கு இடையில் கடல் வாணிபம் செய்தவர்கள். நியாயமாக அவர்கள் செய்த வாணிபம் பிரித்தானியர் இலங்கைக்கும் இந்தியாவுக்கும் சுதந்திரம் கொடுத்தபின்பு சட்டவிரோதமாகியது. அவர்கள் இலங்கை – இந்திய சுதந்திரத்தின் பின்பாக உருவாகிய சட்டத்தை மதிக்கவில்லை. மேலும் நிலத்தின் சட்டம், நீரில் வாழும் அவர்களைப் பாதிக்காது என்று கூட அவர்கள் நினைத்து இருக்கலாம். இலங்கையின் நிலப்பகுதியில் வாழ்ந்தாலும் மனதளவில் மட்டுமல்ல, பொருள் நுகர்வதிலும் தமிழ்நாட்டவர்களைப்போல் தென்பட்டார்கள்.

77ஆம் ஆண்டில் பேராதனைப் பல்கலைக்கழகத்தில் படித்துக்கொண்டு இருந்தபோது நான் உட்பட பத்து மாணவர்கள் உடுப்பிட்டியில் தமிழர் கூட்டணியினரால் நிறுத்தப்பட்டு தேர்தலில் நின்ற சிறுபான்மைத் தமிழர் இராஜலிங்கத்திற்கு (அக்காலத்தில் தமிழ்கட்சிகள் பாவித்த சொற்பதம் எனக்கு விரல் கூசினாலும் பாவிக்கின்றேன்) சார்பாக பத்து நாட்கள் பிரசாரம் செய்தோம். அப்பொழுது வல்வெட்டித்துறையின் ஒரு பகுதியான பொலிகண்டி ஊரில் இருந்த ஒவ்வொரு வீடாக சென்றோம். ஒவ்வொரு வீட்டிலும் நான் கண்ட பொருட்கள் பல இந்தியாவைச் சேர்ந்தவை. சுவர்களில் இருந்த உருவப்படங்களில் இருந்தவர்கள் இந்தியத் தலைவர்கள். இப்படி இருந்தது ஆச்சரியமில்லை. அக்காலத்தில் யாழ்ப்பாணத்தில் பலருக்கு தமிழ்நாட்டு மோகமிருந்தது.

இவற்றுக்கும் மேலாக எனக்கு அதிர்ச்சியளித்த விடயம் என்னவென்றால் எங்களுடன் வந்து பத்துநாளும் வழிகாட்டியாக நடந்த பதினைந்து வயது சிறுவன் கடைசிநாள் என்னிடம் சொன்னதுதான்.

‘நீங்கள் கண்டியில் சிங்களவர்களுடன்தானே இருக்கிறீர்கள.;..? பயமில்லையா…?

‘பிரச்சினையில்லை. ஏன் கேட்கிறாய்?.’ என்றபோது சங்கு மார்க் வெள்ளை சாரம் கட்டியிருந்த அவன் தனது மடியில் இருந்து கறுப்பான சிறிய ரிவோல்வரை எடுத்தபடி ‘என்னிடம் ஒரு ரிவோல்வர் இருக்கு. தேவைப்பட்டால் எடுத்துக்கொண்டு செல்லுங்கள். யாராவது சிங்களவன் உங்களோடு சேட்டைவிட்டால் உதவும்’ என்று எனக்கு நீட்டினான.

‘நான் தேவை வராது என நினைக்கிறேன் ‘ எனச்சொன்னவாறு எனக்கு வந்த அதிர்வை சமாளித்தபடி பின்வாங்கினேன்.

அவனது முகத்தில் தெரிந்த ஏமாற்றம் இன்னமும் நினைவில் தங்கியுள்ளது.

அவனைப் பொறுத்தவரை கண்டி எதிரிகளின் பிரதேசம். எதிரிகள் மத்தியில் நாங்கள் வசிப்பதாக அவனது எண்ணம் இருந்திருக்கவேண்டும்.

ஏராளமான வல்வெட்டித்துறை வீடுகள் கடத்தல் பொருட்களை வைப்பதற்காக பங்கர்களுடன் கட்டப்படவை என வல்வெட்டித்துறை நண்பனே சொல்லியிருந்தான்.

இலங்கை சுதந்திரம் அடைந்தபின்பு வட இலங்கையில் முதல் இராணுவ முகாம்களாக பலாலியிலும் பின்பு ஆனையிறவிலும் உருவாகியது. அவைகள் யாழ்ப்பாணத்தமிழரை அடக்குவதற்காக ஆரம்பத்தில் உருவாக்கப்பட்டதல்ல. வல்வெட்டித்துறை கடத்தலைத் தடுக்கவும் இந்தியாவில் இருந்து தோணியில் இலங்கை வருவதைத் தடுப்பதற்குமே இராணுவ முகாம்கள் அமைக்கப்பட்டன.

தமிழ்நாட்டவர் இலங்கை வருவதை தடுக்கவும் வல்வெட்டித்துறை கடத்தல்காரரை பிடிப்பததற்கும் உருவாகியவை என்பது கசப்பான இரு உண்மைகள்.

சரித்திரகாலமாக நிலத்தில் உள்ள சட்டங்களை புறக்கணித்த இடமான வல்வெட்டித்துறையில் இருந்து எங்களது விடுதலைப் போராட்ட தலைவர்கள் உருவாகியது ஒரு முரண்நகையா…? இல்லை நியதியா…?

வெளிநாடுகளில் உருவாகிய விடுதலை இயக்கங்கள் குறைந்த பட்சம் தங்களுக்குள் சில விதி செய்வார்கள். ஆனால் விடுதலைப்புலிகள் போட்ட விதிகளையே இவர்கள் மீறியது எப்படி…?

இயக்கத்தவர்கள் திருமண விதிகளில் இருந்து- பாதுகாப்புப் படையிடம் சரணடையாமல் தற்கொலை செய்வது போன்ற விதிகள் எல்லாம் மீறப்படுவதற்காகத்தானா?

மெல்பன்

அக்காலத்தில் நான் மெல்பன் வந்தபோது  நான் கற்ற இந்துக்கல்லூரியில் படித்த நண்பன் ரவீந்திரராஜ் பல் வைத்தியராக  அப்பொழுது சாம்பியாவிலிருந்து  அவுஸ்திரேலியா வந்து சில வருடங்கள்  தனியாகவும் , பின்பு குடும்பத்துடனும், மெல்பனில் வசித்ததால், புதிதாக   வீடு வேண்டுவதற்கான புறநகருக்கான    ரவியின் சிபார்சைக் கேட்டேன் 

 “ மெல்பனில் நீ வீடு  வாங்கினால் கிளன்வேவெலியில் வாங்கு. அங்கு தரமான  அரச பாடசாலைகள் உள்ளன  “ என்றான்.

நான்  வார்ணம்பூல் மற்றும்  சிட்னியில்  இருந்த காலங்களில் ரவீந்திரராஜா  மெல்பனில் இலங்கைத் தமிழர்கள் புடைசூழ ஒரு ஊர்  விதானைபோல் பலருடனும்  தொடர்பில்  இருந்தான்.

அதைவிட இங்குள்ள சிவா விஷ்ணு கோவிலின்  நிர்வாகத்தில் நேரடியாக ஈடுபடாதபோதிலும்,  தன்னார்வத் தொண்டனாக  வேலை செய்தபடியிருந்ததைப் பார்த்தேன் . இப்படியான  ஒருவரது அறிவுறுத்தலின்படி வீடு வாங்க  முனைந்தபோது கிளன்வேவெலி பிரதேச வீடுகள் எல்லாம் எமது நிதிநிலைக்கு கட்டுப்படவில்லை.  இறுதியில் வீலேஸ் கில் என்ற பக்கத்து நகரில் வாங்கினேன்.

நாங்கள் வாங்கிய அந்த வீட்டின்  விலை குறைந்திருந்ததன்  சூக்குமம்  ஒன்றைச் சொல்லவேண்டும் . மற்றவருக்கு ஏதாவது விதத்தில் உதவும் என்ற நன்நோக்குடனேயே எனது வாழ்வில் நடந்தவற்றை எழுதுகிறேன்.  அந்த வீட்டில் கால் நூற்றாண்டுகளாக இருந்த பிரித்தானியக் கிழவர்  சுருட்டு புகைப்பார். அந்த சுருட்டுமணம் தரைவிரிப்புகளிலிருந்தது.  பல முறை சுத்தப்படுத்தியும் போகவில்லை .

 அது சாதாரண மணமா ? வெள்ளிவிழாக் கொண்டாடியது அல்லவா!

அவர்கள் வயதானவர்கள். வீட்டை  விற்று விட்டு அவசரமாக  இங்கிலாந்து போக இருப்பதால் தரை விரிப்பை புதிதாக மாற்றுவதற்குச் செலவிட விரும்பவில்லை . இரண்டு முறை ஏலத்தில் போகாததால் அந்த வீட்டை நாங்கள் கேட்ட விலைக்குத் தந்தார்கள்.

அந்த வீட்டிலிருந்து  எமது இரண்டு பிள்ளைகளும் பாடசாலைக்கு ஐந்து நிமிடத்தில் நடந்து செல்லமுடியும் என்பதால் அந்த வீடு எங்களுக்குப் பொருந்தியது . நாங்களும் கால் நூற்றாண்டுகள் அந்த வீட்டிலிருந்தோம் .

விக்ரோரியா மாநில  தமிழ் அகதிகள் கழகத்தில்  நான் செயலாளராகப் பதவியிலிருந்த நாட்களில்,  நடந்த  ஒரு முக்கிய  விடயத்தை இங்கு சொல்லாது கடந்து போக முடியாது.  அந்த விடயம் நடந்தகாலத்தின்  சூழ்நிலையை விவரிக்காது விடயத்தைச் புரிந்துகொள்ள முடியாது . காலம் நமக்கு ஒருமுறைதான்  கதவைத் தட்டும் . ஆனால்,  அதை உள்ளே அழைப்பதும் விரட்டுவதும்  நம்மைப் பொறுத்தது.   பொது வாழ்விலும் தனிபட்ட  வாழ்விலும் நான் பெற்ற அனுபவம். 

 1989 ஜூலை 4 ஆம் திகதி  பீகிங்கில் உள்ள  தியானமன் சதுக்கத்தில் ஆர்பாட்டம் செய்த  பல மாணவர்கள்  சீன இராணுவத்தால் கொலை செய்யப்பட்டபோது உலகமெங்கும் இருந்து கண்டனம் வந்தது. அதன் தொடர்ச்சியாக  அக்கால அவுஸ்திரேலியப் பிரதமர்  பொப் ஹாக் அந்த நிகழ்வைக் பார்த்து அழுதபடி சீனாவைக் கண்டித்து விட்டு , அக்காலத்தில் அவுஸ்திரேலிய பல்கலைக்கழகங்களில் படித்த 4000  இற்கும் மேற்பட்ட சீன மாணவர்களுக்கு அஸ்திரேலியாவில் சில வருடங்கள்  தங்குவதற்கு  விசா கொடுப்பதாக உறுதி அளித்தார் . அதேபோன்று  1992 பழைய யூகோஸ்லாவியாவின் மாநிலமாகிய பொஸ்னியாவில் நடந்த போரின்போது அகதியான  பொஸ்னிய முஸ்லீம்கள் பலரை  அவுஸ்திரேலியாவிற்கு அகதியாக வரவேற்று அவர்களுக்கு இடைக்கால தங்குதலுக்கான விசா அளித்தார்.

தமிழ் அகதிகள்  கழகத்தில் செயலாளராக இருந்த நான் இவற்றை  அவதானித்தபடியிருந்தபோது,  எனது நண்பரும்  தொழிற்கட்சி உறுப்பினருமான   விக்கிரமசிங்கம்  எனக்கு ஒரு தகவல் தந்தார்.  அவுஸ்திரேலிய குடிவரவு அமைச்சர் செனட்டர் நிக் போல்கஸ்,  மெல்பனில் ஒரு ரேஸ்ட் ஒஃப்  இந்தியன் ஃபிளேம் (Taste Of Indian Flame   என்ற மலேசிய உணவகத்திற்கு வரவிருப்பதாகவும்,  அவரை சந்திக்க ஒழுங்கு செய்வதாக  என்னை  அதற்கு வரவழைத்தார்.

வேலையிலிருந்து அவசரமாக வீடு திரும்பி உடைமாற்றிவிட்டு அங்கே  சென்றபோது விக்கிரமசிங்கம் மற்றும்  விக்டோரிய கலாச்சாரக் கழக உபதலைவர் புஸ்பராஜாவுடன் அங்கு வந்திருந்தார்.   விக்கிரமசிங்கம் என்னை அமைச்சருக்கு அறிமுகப்படுத்தினார். அப்பொழுது அவரிடம்,    “  ஏற்கனவே சீன மாணவர்களுக்கும் பொஸ்னிய அகதி மக்களுக்கும் உருவாக்கிய  விசேட சலுகையை,  ஏன் பல வருடங்களாகப் போர் நடந்துகொண்டிருக்கும் இலங்கைக்குத் தரமுடியாது  “ என்று  கேட்டபோது,   அவர்  சிரித்தபடி,  அவரது  ஆலோசகரை  எனக்கு அறிமுகப்படுத்தி  “மேல் மாடி அறையிலிருந்து பேசுங்கள்”  என்றார்.

நான் அந்த ஆலோசகரிடம்  இலங்கைத் தமிழர் பற்றிய நிலையை எடுத்துரைத்தேன்.  அப்பொழுது அவர் அதுபற்றி பரிசீலிப்பதாகச்  சொன்னார்  “ஆனால் இதை இனத்திற்குத் தரமுடியாது,  ஒரு நாட்டுக்கே தரமுடியும் “  என்றபோது,  நான் வருடத்திற்கு 1000 விசேட நிரந்தர விசாக்கள்  தருமாறு  கேட்டு,  அதை எழுத்தில் சமர்ப்பித்தேன்.   இறுதியில் வருடத்திற்கு 250 பேருக்கான விசேட அனுமதிக்கான (Special Humanitarian Visa) திட்டம் வந்தது.

 ஐந்து வருடங்கள் தொழிற்கட்சி ஆட்சி முடியும்வரை அந்தத் திட்டம் தொடர்ந்தது . இரத்த சம்பந்தமான உறவில்லாத , அண்ணளவாக 1000 இலங்கைத் தமிழ்க்  குடும்பங்கள் இதன் பிரகாரம்  அவுஸ்திரேலியாவிற்கு வந்தார்கள். தொடர்ச்சியாக இந்தத் திட்டத்தை  லிபரல் அரசு வந்தபோது நடைமுறைப்படுத்துவதற்கான சந்தர்ப்பம் இருந்தாலும் அதைச் செய்வதற்கு இங்குள்ள தமிழர்களே  இடையூறாக இருந்தர்கள்.  என்னையும்  அந்த  தமிழ் அகதிகள் அமைப்பிலிருந்து தூக்கி எறிந்தார்கள்.

எப்படி எறிந்தார்கள் என்பது சிரிப்பானது. 

Posted in Uncategorized | பின்னூட்டமொன்றை இடுக

‘அசோகனின் வைத்தியசாலை’

Samsu Deen Heera

ஒரு ஓய்வு நாளின் மாலைநேரத் தேநீர் போல ஒரு புதினத்தைச் சுவைக்க விரும்பினால் நடேசன் எழுதிய ‘அசோகனின் வைத்தியசாலை’ வாசிக்கலாம். ஆஸ்திரேலியாவின் ஒரு விலங்குகள் மருத்துவமனையில் பணிபுரியும் புலம்பெயர் தமிழரான சுந்தரம் பிள்ளையின் அனுபவங்களின் தொகுப்பாகவே இந்நூல் விரிகிறது. சலிப்பூட்டும் விவரனைகளோ திகட்டும் வர்னனைகளோ இல்லாத இயல்பான மொழிநடையால் 400 பக்கங்களை தடையின்றிக் கடந்துவிட முடிகிறது. மேடு பள்ளங்களற்ற சமவெளியில் பாயும் நீரோடை போல சலனமில்லாமல் பயணிக்கும் கதையோட்டம். ஆசிரியர் நடேசன் அவர்களுக்கு வாழ்த்துகள்.

Posted in Uncategorized | பின்னூட்டமொன்றை இடுக