இது ஒரு வகை வசியம்

இரவு பத்துமணி மெல்போனில் குளிரும், மழையும் சயாமிய இரட்டையர்களாக வந்து போகும். மிருக வைத்தியசாலையில் எலும்பை விழுங்கிய நாயைப்பரிசோதித்துக் கொண்டிருந்தேன். அது ஒரு சீன தம்பதியரின் ஆசை பொமனேரியன். அதன் வாய்க்குள் இருந்த எலும்பை எடுத்துவிட்டுஅவர்களிடம், என்ன எலும்பு கொடுத்தது” என்று கேட்டேன். இருவரும் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்தனர். நிச்சயமாக அது பூனை அல்லது நாய்க்குட்டியின் தாடை எலும்புத் துண்டு. அது அவர்களது அன்றைய மதிய உணவாக இருக்க வேண்டும். ஆத்திரத்தை அடக்கிக் கொண்டு, இனி சமைத்த எலும்பு கொடுக்க வேண்டாம் என்று சொல்லியனுப்பினேன். இந்த சுவையானசம்பவத்தை நர்சுக்குச் சொல்லிச் சிரிக்க நினைத்தபோது ஸ்ரிவன் (nurse) எனக்கு பொலிசில் இருந்து தகவல் வந்திருக்கிறது எனப் பரபரத்தான்.

என்ன விடயம்?

” Westgate bridgeற்குச் சிறிது தூரத்தில் நடந்த பெரிய விபத்து ஒன்றில் மூன்று பிள்ளைகளும், பெற்றோரும் வந்தகார் சாலை ஓரத்தில் மோதியதால் இரண்டு குழந்தைகளும் தந்தையும் இறந்துவிட்டார்கள். பொலிஸ் அம்புலன்ஸ்எல்லாம் ஸ்தலத்தில் நின்ற போதிலும் எவராலும் அந்தக் காரை நெருங்க முடியவில்லை.”

“ஏன்?”

” அவர்களது நாய் (Bull – terrior) எவரையும் நெருங்க விடாமல் கடிக்க எத்தனித்துக் கொண்டிருக்கிறது “

. “துப்பாக்கியால் சுடமுடியாதா? ”

தாய்க்கும் பிள்ளைக்கும் இடையில் நின்று அவர்களைப் பாதுகாப்பதாக நினைக்கிறது. சுடுவது ஆபத்து எனநினைத்து எங்களை கூப்பிட்டிருக்கிறார்கள். “

ஆஸ்பத்திரியை மூடிவிட்டு எப்படிச் செல்வது என யோசித்தாலும் முடிவில் மனித உயிர்களுக்கு முக்கியத்துவம் கொடுத்து உடன் செல்ல முடிவு செய்தோம்.

ஸ்ரிவன் மிகுந்த பரபரப்புடன் மயக்க ஊசிமருந்துகள், Blanket மற்றும் நாய்க்குச் சுருக்குப் போடும்உபகரணங்களுடன் என்னுடைய காரை அடைந்தான். மழை பெய்துகொண்டிருந்தது. வெளிச்சம் தெளிவாக இல்லை. ஆனாலும் வேகமாகச் சென்றோம். ஸ்ரிவனுக்கு Action Pack படத்தின்கதாநாயகனின் நினைப்பு. இரண்டு மைல் தொலைவிலே Freeway இரண்டு பக்கமும் மூடப்பட்டிருந்தது.பொலிசாரிடம் எம்மை அடையாளம் காட்டியதும் உடனே போகச் சொல்லிவிட்டார்கள்.

அவர்கள் போகச் சொன்ன பாதை எதிர்ப் பகுதிக்குச் செல்ல வேண்டி இருந்ததால் தயக்கத்துடன் வண்டியைச் செலுத்தினேன். இதுதான் என்றுமில்லாதபடி முதன்முதலாகப் பொலிசார் எதிர்ப்பாதையில் செல்லும்படி கூறுவது என ஸ்ரிவன் நகைத்தான்

கடைசியாக விபத்து நடந்த இடத்தை அடைந்தபோது, பிரகாசமான வெளிச்சத்தில் அந்தப் பயங்கரக்காட்சி தெளிவாகத் தெரிந்தது. காரின் முன்பகுதி காற்றுப்போன இரப்பர் பந்துபோல் உள்வாங்கி இருந்தது. ஒரு குடும்பம் இரத்தம் சிந்திய நிலையில் காரில் இருந்தது. வெள்ளை நிற நாய் அவர்களுக்கு நடுவில் சுற்றி நின்றோரைப் பயமுறுத்தியும் குரைத்துக் கொண்டும் நின்றது.

ஸ்ரிவன் சுருக்குத் தடியுடனும், நான் மயக்க மருந்து நிறைந்த ஊசியுடனும் காரை விட்டு இறங்கியபோது சகலரும் எமக்கு வழிவிட்டனர். உடைந்த கண்ணாடிக் கதவினூடாக சுருக்குக் கயிறுள்ள தடியைச் செலுத்தி கழுத்தில் போட்டான். ஆரம்பத்தில் முரண்டு பிடித்த நாய் கதவினூடாக பாய்ந்து வந்து ஸ்ரிவன் காலை நக்கியது. எனது மயக்க மருந்துக்கு வேலை இருக்கவில்லை.

சுற்றி இருந்தவர்கள் ஏதோ தேவலோகத்தில் இருந்து வந்தவரைப்போல் எம்மைப் பார்த்துவிட்டு மீட்பு வேலையில் இறங்கினார்கள். நாயை எனது காரில் ஏற்றிக் கொண்டு வந்தோம்.

“Job done well” என்று ஸ்ரிவனுக்குச் சொன்னேன்.

Bloody TV Crew இன்று வரவில்லை” என்று கவலையுடன் சொன்ன ஸ்ரிவன் நாயின் தலையைத் தடவியபடி முன்சீட்டில் உட்கார்ந்தான்.

Posted in Uncategorized | பின்னூட்டமொன்றை இடுக

“King Asoka’s Veterinary Hospital,” is available on Amazon.


Siva Sundram Pillai is a young veterinarian who has migrated to Melbourne Australia to start a new life. After several years of studying and drifting from job to job he finally secures a position in one of the prominent Veterinary hospitals in Melbourne. As he settles into his new position and starts to lay down roots in his new home, he is also drawn, unwittingly, and inevitably, into the politics of his workplace where power-play and intrigue are part of the day-to-day life. How will the young rookie doctor handle the challenges of workplace sniping, back-biting, racial victimization, and the guile of his workmates?

Written in a simple yet engaging style, the book is an entertaining and fascinating look at the struggles of a young migrant finding his way in his new country. It also opens a window to a profession that few, if any, Sri Lankan authors have dealt with in fiction. It creates a world of colourful characters from all walks of life and diverse backgrounds, including a ubiquitous, cheeky, and loveable cat called Collingwood.

Posted in Uncategorized | பின்னூட்டமொன்றை இடுக

குஜராத்- காந்தியின் நிலம்

Akshardham Temple Gandhi Nagar



இந்தியாவில் அதிகமாக உல்லாசப்பிரயாணிகள் செல்லும் மாநிலங்கள் ராஜஸ்தான், கோவா, மற்றும் கேரளம் என்பன.

இதைவிடப் மற்றய மாநிலங்ளுக்கு செல்வதற்கான வசதிகள் செய்வதற்கு வழிவகைகள் வெளிநாட்டில் உள்ள பிரயாண முகவர்களிடம் இருப்பதில்லை.

பெரும்பாலும் நியூ டெல்கி – தாஜ்மகால்- ஜெய்ப்பூர் படங்கள் பதிவான முக்கோணத்தை இந்திய பயணத்திற்கான முக்கிய இடங்கள் என விளம்பரப்படுத்துவார்கள்.

இதற்கு யார் காரணம்?

பெரிய வசதிகள் உள்ள தமிழ்நாடு மாநிலத்திற்கான பயணத்தைப்பற்றிய தகவல்களை வெளிநாடுகளிலிருக்கும் முகவர்களிடம் தேடினால் கிடைக்காது. மற்ற மாநிலங்களுக்குப் பயணிப்பவர்கள் பெரும்பாலும் சொந்த முயற்சியுடன் குறைந்த நிதிவளத்தோடு செல்பவர்களாக இருப்பார்கள். பெரும்பாலும் பாக்பக்கர்ஸ்(Backpackers) எனப்படும் இளம் வயதினர்தான்.

இந்த நிலைக்கு இந்திய அரசின் உல்லாசப்பயணத்துறைதான் காரணம் என நினைக்கிறேன். உல்லாசப் பயணத்துறை வெளிநாட்டு முகவர்களை ஊக்குவிப்பதில்லை. அதற்குப் பல காரணங்கள் இருக்கலாம். தேவையான கட்டமைப்புகள் மற்றும் ஹோட்டல்கள் இல்லாதிருக்கலாம்.

இந்தியாவில் எல்லா இடங்களுக்கும் தலயாத்திரிகர்கள் மற்றும் பாக் பக்கேர்ஸ் (Backpackers) போவார்கள். அவர்கள் வெளிநாட்டு உல்லாசப் பிரயாணிகள் போன்ற எதிர்பார்ப்புள்ளவர்களல்ல. சிறிய ஹோட்டல்களிலும் தங்குவார்கள். ஆனால், உல்லாசப் பிரயாணிகள் அப்படியல்ல. சுத்தம் , குளிர்சாதன வசதி, நட்சத்திரக் ஹோட்டல்களின் உச்சமான சேவை மற்றும் வாகன வசதிகள் என நிறையவே எதிர்பார்ப்பார்கள் . ஆனால் , அஸ்திரேலியாவில் இருக்கும் பிரயாண முகவர்களின் பயண அட்டவணைகளில் எனக்கு வியப்பளித்த விடயம் என்னவென்றால், குஜராத் மாநிலம் செல்வதற்கு வழிகாண்பிக்கத்தக்கதாக எதுவும் இருக்கவில்லை என்பதே!

நான் இம்முறை குஜராத் போக விரும்பினேன். பத்து நாட்கள் அந்த மாநிலம் முழுவதும் செல்ல முடியாது போனாலும் முக்கியமான இடங்களுக்குப் போகவேண்டும் என விரும்பியபோது எனது நண்பனுக்குத் தெரிந்த இந்திய முகவரையே அணுகினேன். அங்கிருக்கும் வீதி விபத்துகளால் பயந்து அங்கே எனது பயணத்துக்கு ஏற்ற ஜீப் போன்ற வாகனம் தேவை என்றும் தங்குவதற்கு நல்ல ஹோட்டலும் அவசியம் என்றேன்.

பலரும் என்னிடம் கேட்டது : குஜராத்தில் பார்ப்பதற்கு என்ன இருக்கிறது ? நான் பதில் சொல்ல விரும்பவில்லை. காரணம் பதில் விரிவானது. பலருக்கும் கேட்க பொறுமையிராது.

சிந்து நதி நாகரிகத்தின் தொடக்கப்புள்ளியான சிந்து சமவெளியைத் தவிர்த்துவிட்டுப் பார்த்தால், தற்போதைய குஜராத்தில் சில அக்கால ஹரப்பா குடியேற்றங்களைக்காணலாம்.
இந்தியர்களுக்கு, அரேபியர்கள் மற்றும் ஐரோப்பியர்களோடு கடல் வாணிபம் இங்கிருந்தே தொடங்கியது. குஜராத், இந்திய சுதந்திரப் போராட்டத்தின் எந்திரமாக இருந்தது. தற்போதைய 130 இற்கும் மேற்பட்ட இந்திய பிலியனர்களில் 50 இற்கும் மேற்பட்டவர்கள் உள்ள ஒரே மாநிலம். அமெரிக்காவை, நியூயோக்கர்களும் கலிபோனியர்களும் மாறிமாறி ஆள்வதுபோல குஜராத்தியர்கள் பணத்தால் முன்பும், தற்போது அதிகாரத்தாலும் ஆள்கிறார்கள். இது தற்செயலான சம்பவமல்ல.

தற்பொழுது பல மொழி, மதம், மற்றும் மனிதத்தோற்றம் எனப் பிரிந்திருக்கும் உபகண்டத்தை இணைக்கும் சங்கிலியாகவுள்ள இந்திய முதலாளித்துவத்தின் ஆணிவேராக இன்னமும் அவர்களே இருக்கிறார்கள். இவற்றை விட இஸ்லாமிய – இந்து முரண்பாடுகள் அக்காலத்திலும் , இக்காலத்திலும் அடிக்கடி தீட்டப்பட்டு கூராக்கப்படுவதும் குஜராத்திலேதான் . கஜினி முகம்மதுவின் கால் நூற்றாண்டு கால , பதினெட்டு தடவைகள் நடந்த படையெடுப்பிலிருந்து 2002 ஆம் ஆண்டில் இஸ்லாமியர்கள்மேல் நடந்த தாக்குதலும் அங்கேயே நடந்தது.

இதைவிடப் பல விடயங்கள் விபரிக்கவிருந்தாலும் தற்போதைக்கு இதுவே போதும் என நினைக்கிறேன்.

குஜராத்தின் பெரிய நகரமான அகமதாபாத்துக்கு நான் செல்லும்போது, அமெரிக்கா ஜனாதிபதி ட்ரம்ப் இரண்டு நாட்களில் பின் என்னைத் தொடர்ந்து அங்கு வர இருந்தார். அதனால் பாதுகாப்பு ஏற்பாடுகள் பலமாக இருந்தன. அமெரிக்க ஏயர்ஃபோஸ் 1 விமானமொன்றை அகமதாபாத் விமான நிலையத்தில் கண்டேன். நமக்கான பாதுகாப்பாக்கும் என்று எனது மனைவியிடம் சொல்லவும் தவறவில்லை. நகரமும் சுத்தமாக இருந்தது. விமான நிலையத்திலிருந்து ஹோட்டல் செல்லும் வழிகளில், ஏதாவது குடிசைகள் மற்றும் கட்டிட வேலைகள் நடந்தாலும் அவைகள் மறைக்கப்பட்டிருந்தன. ஒருவிதத்தில் விருந்தினர் வருகைக்கு முன்னர் மெழுகித்துடைத்து சுத்தமாக்கப்பட்டு கோலம் போட்ட வீடாகத் தெரிந்தது.

ஜனாதிபதி ட்ரம்ப்பைத் தவிர, கொரோனாவும், புது டெல்கியிலும் கேரளாவிலும் தரையில் கோழிக்குஞ்சுகளை நோட்டமிட்ட பருந்தாக வானில் பறந்துகொண்டிருந்த காலம்.

இரவில் அங்கு போய்ச் சேர்ந்தவுடன் இரண்டு விடயங்களைத் துறந்தேன். புலாலும் மதுவும் விலக்கப்பட்டது. காந்தி பிறந்த மாநிலத்திற்கு வருகிறேன். குறைந்த பட்சம் என்னால் செய்யக்கூடிய விடயமாக இருந்தது.

குஜராத்தில் எமக்குக் கிடைத்த வழிகாட்டி மிகவும் வித்தியாசமானவர். எழுபத்தைந்து வயதில் உள்ள இளைப்பாறிய மின்சாரப் பொறியியலாளர். வழக்கமான பெரிய பொறுப்பிலிருந்து ஒய்வானவர்கள்போல், வயிற்றில் கொழுப்போ, வாயில் தனது அந்தக்கால சாதனைகளோ பேசாததுடன், உற்சாகமாக வாழும் மனிதராக இருந்தார்.
அவரிடம் எனது கேள்விகளுக்குத் தெரிந்தவற்றிற்கு உடனும், தெரியாதவற்றிற்கு பின்பு பதிலும் தெரிந்திருந்தது. அவரது பிள்ளைகள் வைத்தியர்களாகவும் பொறியியலாளர்களாகவும் இருப்பதாகத் தெரிந்தது. வசதியான மனிதர். பத்து நாட்கள் எங்களுடன் வாகனத்தில் பிரயாணம் செய்தார். அவரது சுறுசுறுப்பும் ஆங்கிலப் புலமையும் அந்த வயதிலும் இப்படியான வேலை செய்யும் மனோபாவமும் என்னை வியக்க வைத்தது. அவரிடமிருந்து பல விடயங்களையும் அறிந்து கொள்ள முடிந்தது.

சுவாமிநாராயணன் என்ற சாதுவின் பெயரால் நிர்மாணிக்கப்பட்ட அழகிய கோயில் (Akshardham Temple) எங்களது பயணத்தில் முக்கிய இடமாக இருந்து. அங்கு செல்வதற்கு முன்பு இந்த மதக்குழுபற்றி நான் அறிந்திருக்கவில்லை. இது கண்ணன் ராதாவுக்கான கோயிலானாலும், அங்கே சுவாமி நாராயணனது சிலையுமுள்ளது.
வட இந்தியாவில் பிர்லா மந்தீர் போல், அதனை நிர்மாணித்தவரது பெயரில் அகமதாபாத்தில் அக் கோயில் அமைக்கப்பட்டிருந்தது.
நிர்மாணித்தவரது பெயரில் கோவில் இருப்பது ஒரு விதத்தில் நல்லது. முருகன் ,சிவன், அம்பாள் என்று வரும்போது சுத்தத்தைக் கடவுளின் பொறுப்பில் அரசாங்க காரியம்போல் விட்டுவிடுகிறார்கள். தனியார் கோவில் என்றால் , தனியார் வங்கி மாதிரி பொறுப்போடு நடப்பார்கள் என நினைத்தேன். இதனாலோ என்னவோ, சுவாமிநாராயணன் மற்றைய கோவில்கள் மாதிரியல்லாது உள்ளும் புறமும் சுத்தமாக இருந்தது. அதைப்பற்றி எமது வழிகாட்டியிடம் விசாரித்தபோது சில விடயங்கள் புரிந்தது.

சுவாமிநாராயணன் உத்தரப் பிரதேசத்தில் பிறந்த வளர்ந்து பின்பு சாதுவாக வந்து குஜராத்தில் பிரித்தானியர்களிடம் நிலத்தைப் பெற்று அகமதாபாத்தில் மட்டுமல்ல பல இடங்களில் கோயில்களை நிர்மாணித்தார் . இவரது கொள்கைகள் மது மாமிசத்தைப் புறக்கணித்து மிருக பலிகளுக்கு எதிராக இருந்தன . அத்துடன் அவர் இந்து மதத்தின் பெண் நிராகரிப்பு சாதிப் பாகுபாடு என்பதற்கு எதிராகச் செயல்பட்டார் என ஒரு சாரரும் மற்றவர்கள் சாதியில் ஒதுக்கப்பட்டவர்களுக்குத் தனியான கோயில் கட்டியதாகவும் சொல்கிறார்கள் . சுவாமி சங்கராச்சாரியாரது கொள்கைகளை நிராகரித்து இராமானுஜரோடு ஒத்துப்போனவர் என்கிறார்கள். இவையெல்லாம் நமது அறிவுக்கு அப்பாற்பட்டவை என்பதால் மற்ற விடயங்களைப் பார்ப்போம்

இவரது கோவில்கள் உலகமெல்லாம் உள்ளன. குஜராத்தில் நிலவுடைமை சாதியான பாட்டில்கள் பலர் இந்தக் குழுவைச் சேர்ந்த பக்தர்கள் என்பதால் உலகம் முழுவதும் குஜராத் மக்கள் வாழும் இடங்களில் இவரது கோயில் உள்ளது. ஒரு விதத்தில் சத்தியசாயி பாபா போன்று மதப்பிரிவாக இருந்தாலும் தனக்காக வழிமுறைகளைப் புத்தர்போல் வகுத்துள்ளார்.

அகமதாபாத்தில் நாங்கள் இருந்த இரு இரண்டு நாட்களில் ஒரு நாள் காலை முழுவதும் காந்தி நகரில் உள்ள அந்த கோவிலில் (Akshardham Temple) நேரத்தைச் செலவழித்தோம். கோயிலுக்குச் சொந்தமாக உள்ள உணவுவிடுதி மிகவும் சுத்தமானது. 100 இந்திய ரூபாய்க்குச் சுத்தமான, போதுமான அளவு உணவு வேறெங்கும் கிடைக்காது என எமது வழிகாட்டி கூறினார். அதை விட மருத்துவ கிளினிக்குடன் தங்குமிட வசதிகள் உள்ள விடுதியும் அங்கே உள்ளது.

நாங்கள் போனபோது வாசலில் இராணுவமும் , பொலிஸும் துப்பாக்கியுடன் போருக்குத் தயாராக நின்றதைப் பார்த்தபோது காஷ்மீருக்கு வந்துவிட்டேனா என அதிர்ச்சியடைந்தேன். தென்னிந்தியக் கோவில்களில் இப்படியான பாதுகாப்பு ஏற்பாடுகள் இருப்பதில்லை. இங்கு ஏன்…? எனக் கேட்டபோது எமது வழிகாட்டி , “ இந்த கோயில் பயங்கரவாதிகளால் தாக்கப்பட்டது எனவும் அக்காலத்தில் இங்குள்ள மின்சார நிலையத்தில் தான் பொறியியலாளராக இருந்ததாகவும் கூறி அச்சம்பவத்தை விவரித்தார்.

பயங்கரவாதிகளால் துப்பாக்கிப் பிரயோகமும் கைகுண்டு தாக்குதல்களும் நடந்த பின்பு, இந்த பாதுகாப்பு நடைமுறைக்கு வந்ததாக அறிந்தேன். 2002 இல் குஜராத்தில் முஸ்லீம் மக்களுக்கெதிரான கலவரத்தின் பழிவாங்கலாக, அந்தச் சம்பவங்கள் நடந்த ஆறுமாதங்கள் பின்பு இந்தத் தாக்குதல் நடத்தப்பட்டது.
உத்தரப்பிரதேசத்தில் இருந்து வந்த இரண்டு பயங்கரவாதிகள் உட்பட 33 இற்கு மேற்பட்டவர்கள் உயிரிழந்ததுடன் பலர் காயப்பட்டதாகவும் அவர் விவரித்தார்.
கோவிலுக்குள் கெமரா கொண்டு செல்ல அனுமதியில்லை. ஆனால், உள்ளே ஒரு கெமராவுடன் போட்டோ எடுப்பதற்கு ஒருவர் உள்ளார். கோவிலின் உட்பகுதியில் சுவாமிநாராயணனின் வாழ்க்கை வரலாறு ஓவியமாக எழுதப்பட்டிருந்தது. கோவில் மதநோக்கத்திற்கான வழிபாட்டுத்தலம் என்பதற்கு மாறாக கலாசார சின்னமாகவும் பராமரிக்கப்படுகிறது.

குஜராத்தின் பெரிய நகரம் அகமதாபாத் என்ற போதிலும் காந்திநகரே தலைநகரம். அதிக தூரமில்லை. காந்திநகரில் ஒரு படிக்கிணறைப் (Adalaj stepwell) பார்த்தோம். அது ஐந்து மாடிகளைப்போன்று நிலத்தின் கீழே உள்ளது. தொடர்ச்சியான படிகளையும் அந்தப் படிகளின் இருபக்கச் சுவர்களிலும் தூண்களிலும் சிற்ப வேலைப்பாடுகளையும் காணமுடிந்தது.

படிகளில் கீழே நடந்து செல்கையில் குளிர்ந்தபடியிருந்தது. ஐந்து அல்லது ஆறு டிகிரி குளிராக உள்ளதால் வெப்பமான காலத்தில் தண்ணீர் அள்ளுவதற்குப் பெண்கள் சென்றால் அந்த இடத்தில் அதிகநேரம் செலவழிப்பார்கள். வரண்ட பகுதியான குஜராத்தில் இப்படிப் பல படிக்கிணறுகளை நாங்கள் கண்டபோதிலும், இதுவே பெரிதாக இருந்தது. அத்துடன் சிற்ப வேலைப்பாடுகள் கொண்டதாகவும் இருந்தது. ஒவ்வொரு தளத்திலும் நடனம் பாட்டு என கலைநிகழ்ச்சிகள் இடம்பெற்றன. மற்றும் தண்ணீர் அள்ளும் பெண்கள் வேலைகள் செய்வதற்கு வசதிகளுண்டு. இந்து கட்டிடக் கலையோடு பிற்காலத்தில் இஸ்லாமிய கட்டிக்கலையும் கலக்கப்பட்டுள்ளது

இந்த படிக்கிணறு பற்றிய ஒரு கதையில், 15 ஆம் நூற்றாண்டில் இந்து அரச குடும்பம் இந்தக் கிணறை மக்களுக்குக் கட்டும்போது பக்கத்து முஸ்லீம் ராஜாவால் இந்த அரசு தோற்கடிக்கப்பட்டது பற்றி சொல்லப்படுகிறது. அப்பொழுது அரசி ரூபாபாய் அரசனது சிதையில் தானும் தீ மூட்டிக்கொள்ள விரும்பினாள். ரூபாபாயைத் திருமணம் செய்ய முஸ்லீம் அரசன் விரும்பினான். மக்களுக்குத் தண்ணீர் வேண்டும் என்பதால் இந்த கிணற்றைக் கட்டி முடிக்கும் வரை பொறுத்திருக்கும்படி கேட்டிருந்தாள். கட்டி முடிந்ததும் அந்தக் கிணற்றினுள் பாய்ந்து ரூபாபாய் தற்கொலை செய்துகொண்டாள்.

குஜராத்தில் பிரித்தானியர்கள் காலத்தில் 200 வரை இஸ்லாமிய, இந்து சிற்றரசுகள் இருந்தன. பிரித்தானியர்கள் அவர்களை தங்களுக்குத் திறை செலுத்தும் அரசாக வைத்திருந்தார்கள். இப்படியான சிற்றரசுகளில் இருந்து எதிர்கால இந்தியத் தலைவர்கள் உருவாகவும் காரணமாக இருந்தது. காந்தி வல்லபாய் பட்டேல் மற்றும் முகம்மதலி ஜின்னா போன்றவர்கள் இந்த குஜராத் பகுதியிலிருந்து வந்தவர்களே

இந்த படிக்கிணற்றில் நாங்கள் இறங்கியபோது தமிழில் பேசுவது கேட்டு நின்றோம். தமிழ்நாட்டிலிருந்து வந்தவர்களாக இருந்தவர்களிடம் என்னை அறிமுகப்படுத்தினேன். அவர்கள் தமிழ்நாட்டில் பல பகுதிகளிலிருந்தும் பறவைகள் பற்றிய கருத்தரங்குக்கு வந்ததாகச் சொல்லிய பின்பு, அதில் ஒருவராக வந்திருந்த கோயம்புத்தூரில் அருளகம் என்ற நிறுவனத்தைச் சேர்ந்த பாரதிதாசன் சுப்பையா என்பவர் என்னிடம் , அருகிவரும் பாறு கழுகுகள் பற்றிய புத்தகத்தைத் தந்தார்.

அன்றிரவே அந்த புத்தகத்தைப் படித்துவிட்டு அதிர்ச்சியடைந்தேன். மாடுகளுக்குப் பாவிக்கும் மருந்து , இறந்த மாடுகளது இறைச்சியிலிருந்து கழுகுகளுக்குச் சென்று, அவைகளுக்கு நஞ்சாவதை அறிய முடிந்தது. கடந்த 33 வருடங்களாக எனது தொழிலில் நாய், பூனை மட்டுமே இருப்பதால் இந்த விடயம் புதிதாகத் தெரிந்தது. அதன் பின்பே இணையத்தில் தேடியபோது இது எவ்வளவு பாரிய சூழலியல் பிரச்சினை என்பதைப் புரிந்துகொண்டேன்.

அறிவை அக்காலத்தில் ஆற்றங்கரைகளில் வைத்துக் கற்பிப்பதுபோல காந்திநகர் படிக்கிணற்றிலும் அறிவைப் பெற்றுக் கொள்ளமுடியும் என்பதை உணர்ந்தேன் .

தென்னிந்திய மாநிலங்களில் போலின்றி, வட இந்திய மாநிலங்களில் மக்களது தோலில் ஆங்கிலம் ஒட்டவில்லை. ஆங்கிலேயர் முழு இந்தியாவையும் அரசாண்டபோதிலும் வடநாட்டில் ஆங்கிலம் கலக்கவில்லை.

சென்னை ஓட்டோக்காரர்களின் ஆங்கிலம், குஜராத்தில் கல்லூரிகளில் படித்தவர்களை விடக் கூடியது . அதைக் கடைவீதிகளுக்குச் சென்றபோது அனுபவித்தோம்
அகமதாபாத்தில் பருத்தித் துணிகள் மலிவு என்ற இரகசியம் எனது மனைவி சியாமளாவிற்குத் தெரிந்ததால், இரவு ஓட்டோ எடுத்துக் கொண்டு கடை வீதிக்குப் போனோம். மொழிப் பிரச்சினை ஓட்டோக்காரனிலிருந்து ஒவ்வொரு கடையின் வாசலில் உள்ள காவல்காரன் வரையும் கல்லக்குடி போராட்டமாகத் தொடர்ந்தது.
துணிக்கடையில் உடல் மொழியால் பேசி பொருட்களை வாங்கியபின் வெளியேவரும்போது எமது பொதியை வாங்கி பார்த்தான் அந்த காவலாளி. அவனோடு சண்டைக்குப் போகவேண்டியிருந்து. முக்கியமாகப் பெண்களது துணிக் கடையில் பொருட்களை வாங்க வருபவர்களை அங்கு மதிப்பதாகத் தெரியவில்லை. மொழி தெரியாததால் பிரச்சினை இரண்டு மடங்காகியது.

வட மாநிலத்தில் உள்ளவர்கள் இந்தியை ஆட்சி மொழியாக்க விரும்புவது அங்குள்ளவர்களிடம் ஆங்கிலம் பேச வராத காரணமென்றே நான் நினைக்கிறேன். நான் இந்தியாவிலிருந்த காலத்தில் இந்தி படித்திருக்கலாமே என எண்ணியபடி கடையை விட்டு வெளிவந்தேன்.



Step-Well , Adalaj -Entrance
Step-Well, Adalaj -From Down to up


—0–

Posted in Uncategorized | பின்னூட்டமொன்றை இடுக

With SBS interview after the war.

https://www.youtube.com/watch?v=dyJNLcIMvas&has_verified=1&fbclid=IwAR1b52pY7idwjy2tTgcfp0XdfmlMjsg3LJn-b27ocwC1ct3mBWTTpTK4Hmg

https://www.youtube.com/watch?v=gyRSDq-HET0&fbclid=IwAR1b52pY7idwjy2tTgcfp0XdfmlMjsg3LJn-b27ocwC1ct3mBWTTpTK4Hmg

Posted in Uncategorized | பின்னூட்டமொன்றை இடுக

காயங்கள் ஆறவேண்டும்


நடேசன்

அவுஸ்திரேலியாவில் புதிதாக வீடு கட்டிய பின்னர், வீட்டுக்கு முன்புறமும் பின்புறமும் புற்களை விரிப்பாகக் கொண்டு வந்து பதித்து புற்தரையை உருவாக்குவார்கள். சில இடங்களில் புல் அழிந்தாலோ அல்லது , வளராது போனாலோ புல் விதைகளை நட்டு, மெல்பன் கிரிக்கட் மைதானம்போன்று புற்களை வளர்ப்பார்கள்.
பின்பு இரண்டு அல்லது மூன்று கிழமைக்கு ஒரு முறை அவற்றை வெட்டுவார்கள் . நன்றாக வளராதபோது அதற்கு பசளையிடுவார்கள். கோடை வந்தால் பணம் கொடுத்து வாங்கிய குடி நீரை ஒன்று விட்டு ஒரு நாள் புல்லுக்குப் பாய்ச்சுவார்கள் .

மீண்டும் வளரும் புற்களைத் தொடர்ந்து வெட்டுவார்கள். இந்த வேலை செய்ய முடியாத என் போன்றோர் ஒருவரை அழைத்து பணம் கொடுத்து புல்லு வெட்டவைப்போம். இங்கு பணம், மனித உழைப்பு, சுத்திகரிக்கப்பட்ட நீர் , மற்றும் பசளை இதைவிட இயந்திரங்கள் என மொத்த செலவை இறுதியில் கணக்குப் பார்த்தால் பில்லியன்களில் அளவிடலாம் .

இது தொடர்ச்சியாகச் செய்யப்படும் அபத்தமான செயற்பாட்டில் ஒன்றாக எங்களுக்குத் தெரிவதில்லை . ஏன் அரசுக்கும் தெரிவதில்லை. நான் செய்த இந்த வேலையை எனக்குப் பின்னர் எனது மகன் செய்கிறான் . எனது பேரனும் வளர்ந்தபின் செய்வான் . எனது தலைமுறை தொடர்ந்து செய்யும் .

இந்த மாதிரியாக 25 வீதமான சிறுபான்மையினருக்கு ஐம்பதுக்கு ஐம்பது என்ற அபத்தமான செயலை சுதந்திரத்திற்கு முன்பு ஜி.ஜி. பொன்னம்பலம் கேட்டார் . அவருக்குப் போட்டியாக செல்வநாயகம் எமக்குத் தமிழரசு வேண்டுமென கோசம் வைத்து சிங்கள மக்களைக் கிளர்ந்தெழப் பண்ணினார்.

பஸ், கார்களின் இலக்கத்தகட்டிலிருந்த சிங்கள ஶ்ரீ க்கு தார் பூசினர். அதன் எதிரொலியாக 1958 இல் நடந்த கலவரத்தின் விளைவுகளினால் தென் இலங்கையில் தமிழர்கள் எந்தவொரு வியாபாரமோ ஜீவிதமோ செய்யமுடியாத நிலைக்கும் தள்ளப்பட்டனர்.

அதன்பின் அமிர்தலிங்கத்தின் இனவிரோதப்பேச்சுகள் மற்றும் இலங்கை அரசின் திட்டமிட்ட நடவடிக்கைகளால் 1977 அதன்பின்பு 1981 – 1983 என இரு கலவரங்களால் உருவாகியது.
பாதிக்கப்பட்டது யார்…? தமிழர்கள்.

அதன்பின்னர் முப்பது வருட காலம் திருவேங்கடம் வேலுப்பிள்ளை பிரபாகரன், சிங்களப் பயங்கரவாதத்தை அதே பயங்கரவாதத்தால் எதிர்ப்போம் என்ற கோசத்துடன் தனது முப்படைகளையும் ஒருங்கிணைத்துப் போர் புரிந்து மீண்டும் ஒரு இலட்சம் தமிழர்களை உயிர்ப்பலி கொடுத்துவிட்டு, ஆயிரக்கணக்கானோரை அங்கவீனர்களாகவும் பெண்களை விதவைகளாகவும் மற்றும் குழந்தைகளை அனாதைகளாகவும் ஐந்து இலட்சத்திற்கும் மேற்பட்ட ஈழத் தமிழர்களை உலகெங்கும் அகதிகளாகவும் மாற்றிவிட்டு அவரும் ஆவியாகிவிட்டார் .

சிங்கள பவுத்த இனவாதத்தை இல்லையென்று சொல்லவில்லை. அது இருக்கும் . அவர்களது இருப்பிற்கு அது தேவையானதும் கூட . அதுவே ஜனநாயகம். அதை தமிழ் இனவாதத்தால் வெற்றி கொள்ளமுடியாது என்பது இதுவரையிலும் மூளை வளர்ச்சியற்று பிறந்த குழந்தைக்கும் புரிந்திருக்க வேண்டும் .

எந்த பிரச்சினைகளையும் தீர்க்க பல வடிவங்களுண்டு . அதைச் சிந்திக்காமல் மீண்டும் பொன்னம்பலம் -செல்வநாயகம் – அமிர்தலிங்கம் போன பாதையில் போவதற்கு தற்போது இளைப்பாறிய நீதியரசர் கச்சை கட்டியிருக்கிறார் .
இவர் பேசும் விடயங்களை பேசச் சட்டப்படிப்புத் தேவையில்லை . ஏன் பாடசாலைக்கே போயிருக்கத் தேவையில்லை. அறுபதுகளில் யாழ்ப்பாணத்திலிருந்த பொன்ராசா கோணாந்தோட்டத்து புவனேந்திரன் , கரையூர் மணியம் போன்றவர்களை பாராளுமன்றத்துக்கு அனுப்பியிருந்தால் இதைவிட அழகாகச் செய்திருப்பார்கள். வர்ணஜாலமான வார்த்தைகளுடன்,

நமது வாழ்நாள் காலத்தில் சிறையிலிருந்தே அரசுடன் பேசி பிரச்சினைகளை முடித்து வைத்தவர் நெல்சன் மண்டேலா .
அவர் நினைத்திருந்தால் பத்து மடங்கு அதிகமாக இருந்த கறுப்பின மக்களிடம் இனத்துவேசம்பேசி வெள்ளை அரசை தொடர்ந்து நடத்த முடியாது செய்திருக்கலாம். பல கலவரங்களைத் தூண்டியிருக்கலாம். ஆனால், அந்த மகான் அவ்வாறு செய்யவில்லை. அரசுக்கெதிரான சில வன்முறைகளை ஆரம்பத்தில் அங்கீகரித்த போதிலும் பிற்காலத்தால் அவைகூட நிறுத்தப்பட்டது .

தற்போது இலங்கைத் தமிழர்கள் வாக்களித்து நாடாளுமன்றம் வந்த தமிழ் அரசியல்வாதிகள் வெளிநாட்டில் வாழ்பவர்களின் ஆசைகளுக்கு ஏற்ப நடப்பதை ஏற்கமுடியாது என்பதை உள்ளூரில் உள்ளவர்கள் சொல்லவேண்டும்.

இல்லையெனில் விடுதலைப்புலிகள் காலத்தைப் போன்றதோர் காலம் உருவாகலாம். இனவாதம், பழிவாங்கல் , வெறுப்பு என்பனவற்றை மனிதர்கள் மத்தியில் இலகுவாக உருவாக்கமுடியும் ஆனால், அவை உருவாகியபின்பு அவற்றுக்கு கடிவாளம்போடமுடியாது.

தொடர்ச்சியான இனவாத பேச்சுகள் இராணுவத்தை வடகிழக்கில் மீண்டும் நிலைகொள்ளவைக்கும். அடக்குமுறைகளை அதிகரிக்க வைக்கும். அபிவிருத்தி நடக்காது.

இலங்கைத்தமிழ் மக்கள் இறுதியாக நடந்த போரிலிருந்து இன்னமும் மீண்டு எழும்பவில்லை. காயம்பட்டவர்களின் காயங்கள் ஆறவில்லை. தாய்மாரின் கண்ணீர் வற்றவில்லை .

உங்களுக்கு எதுவித பாதிப்பும் ஏற்படாது . அரசபடைகள் சுமந்திரனைப் பாதுகாப்பதற்கு மேலாகப் பாதுகாக்கும் .

ஆனால் மக்கள்?

ஒரு தலைமுறையாவது சமாதானத்தை நோக்கிச் செல்லவேண்டும் . அதற்கான இடைவெளியை அரசியல்வாதிகள் கொடுக்கவேண்டும் .

நன்றி – ஈழநாடு

Posted in Uncategorized | 2 பின்னூட்டங்கள்

ஆவி எதை தேடியது ?


நத்தை தனது ஓட்டையும் பாம்பு தனது தோலையும் புதுப்பித்துக்கொள்வது போன்று, அவுஸ்திரேலியர்களும் தாங்கள் வாழும் வீட்டை ஏழு வருடங்களுக்கு ஒரு தடவை மாற்றிக்கொள்கிறார்கள். அதனால் அவர்கள் வாழ்ந்த வீடுகள் ஏழு வருடங்களுக்கு ஒரு முறை விற்பனைச் சந்தைக்கு வரும். வயதானவர்கள் பெரிய வீட்டை விற்றுவிட்டு, மற்றும் ஒரு சிறிய வீட்டைத் தேடுவார்கள்.அதேபோன்று குடும்பம் பெருகுவதால் மட்டுமன்றி, குடும்பம் பிரிவதாலும் வீடுகள் மாறுகின்றன. இலங்கை, இந்தியா போன்ற நாடுகளிலிருந்து இங்கு வாழ வந்தவர்களால் அவுஸ்திரேலியர்களின் இந்த மனப்பான்மையை நம்ப முடியாது. நமது நாடுகளில் நூறு வருட வீடுகள் இடிந்து உடையும்வரை, பல தலைமுறைகளாக வாழ்வார்கள். அப்படிப் பல தலைமுறையாக வாழ்வதையும் பெருமையாகச் சொல்லிக்கொள்வார்கள். எது சரி எது தவறு என்பது இங்கு வாதமல்ல.

சமூகத்தில் எத்தனை பேர் வேலை செய்கிறார்களோ, அந்தளவுக்கு சமூகத்திலும் பணமிருக்கும். அந்தப் பணம் சமூகத்தைத் தொடர்ச்சியாக சக்கரம்போல் சுழல வைக்கும். அவுஸ்திரேலியர் ஒருவர் எழுபத்தைந்து வருடங்கள் வாழ்ந்தால் குறைந்தது பத்து வீடுகளிலாவது வாழ்ந்திருப்பார்.

அந்த பத்து தடவைகளில் எத்தனை வீட்டுத் தரகர்கள், வழக்குரைஞர்கள் , நன்மையடைந்திருப்பார்கள்…? ஏன்.., வங்கிகளும்தான் நன்மையடைந்திருக்கும் ?

மாற்றாக ஒரு வீட்டில் வாழ்ந்து, வளர்ந்து, முதிர்ந்து ,மரணமாகி, பெட்டியில் போனால் யாருக்கு நன்மை? பணத்தின் பரிமாற்றம் அதிகளவு அங்கு ஏற்படுவதில்லை. இந்தப் பணப் பரிமாற்றமே முதலாளித்துவ இயந்திரத்தின் எரிபொருள். இங்கிருந்தே வேலை வாய்ப்புகளும் உருவாகி நாட்டில் பொருளாதாரம் மேன்மை அடைகின்றது.

நாங்கள் கடந்த கால் நூற்றாண்டு காலமாக வாழ்ந்த பெரிய வீட்டை, இனி அது அவசியமற்றது என்ற காரணத்தால் விற்றோம். அவுஸ்திரேலியாவுக்கு வந்து ஐந்து வாடகை வீடுகளில் ஐந்து வருடங்கள் தங்கியபின்னர், சொந்தமாக ஒரு வீட்டை பிள்ளைகளுக்காக ஒரு பாடசாலைக்கு அருகில் வாங்கினோம் .
பிள்ளைகளின் பேரன், பேத்தி விடைபெற்றதோடு , பிள்ளைகளும் கூட்டைவிட்டு வெளியேற எங்களுக்குத் தேவைகள் குறைந்து விட்டன. ஆனால், எமக்கு ஏற்றதாக ஒரு வீட்டை ஆறுதலாகப் பார்த்து வாங்கச் சந்தர்ப்பம் கிடைக்கவில்லை. நாம் விரும்பியவாறு ஒரு வீடு விலைக்கு வந்தபோது, பழையதை அவசரமாக விற்று விட்டோம். பழைய வீட்டை விற்று, புதியதை வாங்கி விட்ட தருணத்தில் விடுமுறையை ஏற்கனவே தீர்மானித்திருந்ததால், வாங்கிய புதிய வீட்டைக் காப்புறுதி செய்துவிட்டு இந்தியாவிற்குப் போய்விட்டோம்.

விடுமுறையிலிருந்து திரும்பிவரும்போது விமானநிலையத்திலிருந்து நேரடியாக நாங்கள் வாங்கிய புதிய வீட்டிற்கு டாக்சியில் வர, நடு இரவாகிவிட்டது. வீட்டின் திறப்பு எங்களிடமிருந்ததால் திறந்து உள்ளே வந்த எங்களுக்கு வீட்டைச் சுத்தப்படுத்தியதால் சஞ்சரித்த மணம் சுவாசத்தில் கலந்தபோது, அதற்குக் காரணமான மகனுக்கு நன்றி சொன்னோம் . நாம் வருவதற்கு முதல் கிழமையே எமது மகன் ஒரு கிளீனரைப்பிடித்து, தரைவிரிப்பான கார்ப்பட்டை சுத்தப்படுத்தியிருந்தான்.

புதிதாக வாங்கிய போதிலும் , வீடு புத்தம் புதியதோ அல்லது திருத்தப்பட்டதோ அல்ல. அறுபது வருடங்கள் புராதனமானது . வயதான தம்பதி, நாற்பது வருடங்கள் வாழ்ந்த வீடு. அந்த வீட்டுக்காரரின் மனைவி இறந்த பின்னரும் அவர் தனியனாக நூறு வயதுவரை வாழ்ந்தவர். ஆறு மாதங்கள் முதியோர் இல்லத்தில் வாழ்ந்து , கடந்த மாதம் இறந்திருந்தார். அவரது இரு ஆண்பிள்ளைகள் எந்தத் திருத்தமும் செய்யாது அவர்களது முதிசமான அந்த வீட்டை எங்களுக்கு விற்றிருந்தார்கள்.

பழைய வீடென்றாலும் மெல்பனில் அமைதியான புறநகரில் அமைந்துள்ளது. ஐந்து கிலோமீட்டரில் கடற்கரை . சிறிய தெருவிலிருந்து வரும் கிளைத் தெருவில் வீடு. அதிக வாகனப் போக்குவரத்தில்லை. நடந்து போய் மாளிகைச் சாமான்கள் வாங்கமுடியும். பழைய வீடானதால் வீட்டைச் சுற்றி சோலையாக மரங்கள் வளர்ந்திருந்தன.

கோடை காலத்தில் வீட்டுக்குள் வெய்யில் வராத வடக்கே பார்த்த வீடு. வீட்டைச் சுற்றி சிறிய நிலம் . அதிக பராமரிப்பும் தேவையில்லை. இப்படிப் பல காரணங்களால் இந்த வீட்டை இணையத்தில் பார்த்த உடனே பிடித்திருந்து. இதை விடக்கூடாது என்ற எண்ணமே வந்தது. வீட்டை ஏலத்தில் விடுவார்கள் என அறிந்த போது, நிச்சயமாகப் பலர் வருவார்கள் என்பதும், அதில் எங்களைவிட வசதியானவர்களும் வரலாம் என்பதும் தெரிந்தது. அத்துடன் வீட்டுக்கான ஏலத்தை நடத்தும் தரகர்களே தங்களுக்குச் சாதகமாக சிலரையும் அழைத்துவந்து, வீட்டின் விலையை ஏற்றிவிடமுடியும். இதனால் எங்களுக்காக வீட்டு ஏலத்தில் அனுபவம் வாய்ந்த தொழில் முறை பிரதிநிதி ஒருவரைப் பிடித்து, அவரிடம் இந்த ஏலத்தில் எங்கள் சார்பில் பங்குபற்றும்படி கேட்டோம்.

வீட்டு ஏலம் என்பது அஸ்திரேலியாவில் ஒரு தெரு நாடகமாக வீதியை அடைத்து, மேடை தாளமற்று அரங்கேறும். ஏலம் போடும் கதாநாயகன் விசேடமாக வாடகைக்கு எடுக்கப்படுவார். அவரை விடச் சுற்றி ஐந்து ஆறுபேர் அந்த ரியல் எஸ்ரேட் ஏஜன்டின் உதவியாளர்களாக நின்று கேட்பவர்களுக்கு ஊக்கமூட்டுவார்கள்.
குரலை அடக்கி மெதுவாக ஏலத்தில் பங்கு பற்றுபவர்களுக்காக ஒலி பெருக்கியாவார்கள். சீரியசாக ஏலம் கேட்பவர்கள் உள் வளையத்திலும், விலை தமக்கு சரி வந்தால் பங்குபற்றுவோம் என்ற நினைப்பில் உள்ளவர்கள் அடுத்த வளையத்திலும் , விடுப்பு பார்ப்பவர்கள் பெரிய வளையத்திலும் நிற்பார்கள்.
முப்பது வயதுகளில் எனக்கும் ஒரு தடவை இது போன்ற ஏலத்தில் பங்கு பற்றியதாக ஞாபகம் உண்டு. சுத்தமான இரத்தமும் ஆரோக்கியமான இதயமும் இருந்த காலம் அது. ஆனால், இரத்த அழுத்தத்திற்கு மருந்தெடுக்கும் இக்காலத்தில் எனக்கு, ஏன் தேவையில்லாத கசகரணம் என்று நமக்காக ஒருவரை நியமித்துவிட்டேன். நானும் மகனுமாக ஏல நாடகத்தை வேடிக்கை பார்ப்பது என்பது முடிவாகியது.

மார்கழி எங்களுக்கு கோடைக்காலம் . மரங்கள் நிறைந்த வீதியானதால் பகலவனால் மதியத்தில் எட்டிப் பார்க்க மட்டும் முடிந்தது. சுற்றியுள்ள மரங்களின் அடியிலும் மதில்களிலும் சாய்ந்தபடி அறுபதுக்கும் மேற்பட்டவர்கள் நின்றனர் .
சரியாக பதினொரு மணிக்கு ஏலம் ஆரம்பித்தபோது எனது இதயம் முதல் கியரில் ஆரம்பித்துத் தொடர்ந்து ஏறியது. ஆரம்பத்திலேயே இந்த ஏலத்தில் பத்துக்கும் மேற்பட்டவர்கள் பங்கு பற்றி வீட்டின் விலை மேலே வானத்தை நோக்கியபோது எனது இதயத்துடிப்பும் ஏறியது.

எனது ஏஜன்ட் எதுவும் பேசவில்லை.

ஏன் இவர் அமைதியாக இருக்கிறார்?

இவருக்குக் கொடுக்கும் பணம் பிரயோசனமா?

நானே ஏலத்தில் கலந்து கொண்டிருக்கலாம் . தேவையில்லாத வேலை.

ஏற்கனவே எனது மனைவியால் , ‘ நாங்களே இதில் நேரடியாகக் கலந்து கொள்ளலாம். ஏஜென்ட் டை பிடிப்பதெல்லாம் வீண்செலவு ‘ என்ற கொள்கை அறிக்கை வெளியிடப்பட்டிருந்தது. அதை நான் ஏன் புறக்கணித்தேன் என நினைத்து என்னை நானே திட்டியபடியிருந்தேன்.

எங்களுக்குக் கட்டுப்படாத விலையாக எகிறிக்கொண்டு போய்விடுமோ?

வீடு கை நழுவிப் போய்விட்டது என நினைத்து பாசமலர் படத்தை முன் வாங்கிலிருந்து பார்ப்பது போன்ற மனநிலைக்கு வந்திருந்தேன் .

இறுதிச் சுற்றில் இரு மத்திய வயது ஆண்கள் கயிறிழுப்பாக சிறிய தொகையை வைத்துப் போட்டியிட்டார்கள். அதிலொருவரை அவரது மகள் போன்ற இளம் பெண் குழந்தையை கையில் வைத்துக்கொண்டு உற்சாகப்படுத்தியபடியிருந்தாள். அவர் மகளுக்காக ஏலமெடுக்கும் தந்தையென நினைத்தேன். மற்றது ஒரு கூட்டமாக நின்ற சீனக் குடும்பம். அந்த சீனக் குடும்பத்திற்கு உதவியாக நம்மூர் நடிகர் ஜெயபாலனுக்குத் தமிழகத்தில் குரல் கொடுப்பதுபோல இங்கும் குரல் கொடுத்தவர் ஒரு சீன ரியல் எஸ்டேட் ஏஜென்ட் . எனது இதயம் போர்முலா ரேஸ் காராக ஓடினாலும் இந்தக் காட்சிகளையும் கவனிக்க முடிந்தது.

அணுக்குண்டைப்போட்டு இரண்டாம் உலக மகா யுத்தத்தை அமெரிக்கா முடிவுக்குக் கொண்டு வந்ததுபோன்று, எனது ஏஜன்ட் ஒரே பாய்ச்சலில் விலையைச் சொல்லியதும் சுற்றி நின்றவர்கள் அமைதியானார்கள் .

நமது ஓலமிடும் கதாநாயகன் வேறு எவராவது தொகையை அதிகரிக்கிறார்களா என்பதை அவதானிப்பதற்காக மூன்று வளையங்களில் நின்றவர்களையும் கழுத்தைக் கொக்காக்கி சுழற்றிப் பார்த்தார் . ஏற்கனவே நின்ற துணை நடிகர்கள் கொரோனாவில் இறந்தவர்களைப் பிராணவாயு கொடுத்து உயிரோடு வைக்க முயல்வதுபோல் ஏலம் கேட்டவர்களை வார்த்தையாலும் உடலசைவாலும் உற்சாகமாக விலை கேட்கத் தூண்டினார்கள். எல்லோருமே மவுனத்துடன் மாலை மலர்களான முகத்துடன் வெற்றிகரமாகப் பின்வாங்கினார்கள்.

ஏலத்தில் தொகையைவிட , அர்ச்சுனனது பாணமாக வார்த்தை வந்த விதத்தைப் பார்த்ததுமே கடைசியாக விலையை ஏற்றிக் கொண்டு போனவர்கள் முகம் கூம்பி விட்டார்கள். அந்தத் தொகையை நான் நசிந்து நசிந்து சொல்லியிருந்தால் ஏலம் மேலும் உயர்ந்திருக்கும்.

சில நிமிட நேரத்தில் ஏலம் கூறியவர் , எவரும் மறுவிலை கேட்கவில்லை என்று உறுதி செய்தபின்னர், ஒன்று இரண்டு மூன்று எனக்கூறி கையிலிருந்த சுத்தியலால் மறுகையில் அடித்து வீடு எங்களுடையது என்று கை கொடுத்தார். அந்த ஏஜென்ட் இல்லாமலிருந்தால் அந்த வீடு கிடைத்திராது என்பது எனது உறுதியான நம்பிக்கை .

இன்னொரு விடயம் எனது மனைவியை அந்த ஏலத்திற்கு அழைத்துப்போகவில்லை. வீட்டு ஏலம் பல நேரங்களில் பிரான்சியப் புரட்சியின்போது குற்றவாளிகளை ஊர் ஒன்று கூடி கில்லட்டினால் கொலைசெய்வது போன்றதற்கு ஒப்பானது.

இங்கும் ஒருவரது கழுத்தில் கடன் கயிறு கில்லட்டினாக விழும்போது அதனைப் பார்க்க நூற்றுக்கணக்கானவர்கள் கூடியிருப்பார்கள். என்ன நடக்கும்…? இரத்தமின்றி மனிதன் அடுத்த இருபத்தைந்து வருடத்திற்கும் மூக்கணங்காயிறு கட்டிய காளை மாடாகச் சுத்தி சுத்தி ஓடியாடியபடியிருப்பான். அந்த வீட்டுக்கான கடனை அடைத்து அதனைச் சொந்தமாக்கும்போது கண்பார்வையும் தெரியாது , வீட்டுக்குள் நடப்பதற்கு தடுமாறிய நிலையில் இருப்பான்.
ஏற்கனவே விடுமுறைக்குச் செல்வதற்காக ஒழுங்கு பண்ணியிருந்ததால் வீட்டை வாங்கி விட்டுச் சென்று விட்டோம். முன்பாக இருந்த வீட்டையும் விற்றாகிவிட்டது. படுக்கை தளபாடங்களையும் வாங்கிய வீட்டிற்கு அனுப்பிவிட்டோம்.

பழைய வீடு விற்ற பின்பு சில மாதங்கள் தற்காலிகமாக வேறு ஒரு இடத்தில் தங்கியபோது, பல தடவைகள் என்னையறியாமல் எனது கார் பழைய வீட்டிற்குப் போனது. வாசல் வரை போனதும் என்னைச் சுதாரித்துக்கொள்வேன். ஒரு முறை கடிதங்கள் எடுக்க அங்கே சென்றபோது , அந்த வீட்டை வாங்கிய சீனப் பெண் அவ்வீட்டின் மரத்திலான தரையை முற்றாகக் கறுப்பு வண்ணத்தில் மாற்றி இருந்தாள். அதைப்பார்த்து நன்றாக இருக்கிறது என வார்த்தைகளால் சொன்னாலும், மனதில் பழைய தரையைத் தேடி அந்தச் சீனாக்காரியை சபித்தேன்.

இருபத்தியைந்து வருடங்களின் நினைவுகள் அழியாது அல்லவா?

எங்களது அந்தப் பழைய வீட்டின் பின்கோடியில் ஒரு மாதுளைமரம் எனது மாமனாரால் நடப்பட்டது. அவர் இறந்த பின்பு ஒவ்வொரு சித்திரையிலும் இனிமையான கனிகளை சொரியும். நண்பர்களுக்கும் கொடுத்து நாங்களும் உண்போம். அதேபோல் ஒரு கறிவேப்பிலை மரமும் மாமனாரால் வைக்கப்பட்டு செழித்து வளர்ந்திருந்தது. பல வருடங்களாக அவையிரண்டும் எங்களுக்குத் தன்னிறைவாக இருந்தது. இவையிரண்டையும் தந்தையின் நினைவாகப் பதியம் வைக்க வேண்டுமெனத் தொடர்ச்சியாக மனைவி விடுத்த வேண்டுகோளுக்கிணங்க பதியம் வைக்க நினைத்தாலும், விவசாய தொழில் நுட்பம் எனக்குத் தெரியாத காரணத்தால் எனது நண்பனையும் அழைத்து பதியம் வைத்தேன்.

ஆனால், மாதுளையில் அந்தப்பதியம் சரியாக வந்தபோதிலும் கருவேப்பிலையில் சரி வரவில்லை. எங்கள் வீட்டை வாங்கிய சீனப்பெண், உங்களுக்குத் தேவையென்றால் முழு கருவேப்பிலை மரத்தையே கிண்டிக்கொண்டு செல்லலாம் என்றாள்.
அதற்கு நான் வேண்டாமென்றேன் .

கால்நூற்றாண்டுகளாக நாங்கள் வாழ்ந்த வீட்டை விற்றபோது மனதில் ஒரு வெற்றிடம் தோன்றியிருந்தது. அதேவேளையில் பிறந்த நாடு, தாய் ,தந்தையரை விட்டு வெளியேறியதால் எனது மனதில் உணர்வுகளுக்கான ஈரம் , எழுவைதீவு மணல்தரையில் பெய்த மழையாக இலகுவாகக் காய்ந்துவிடும். ஆனால், மனைவியின் தந்தையும் தாயும் பலவருடங்கள் எங்களுடன் அந்த வீட்டில் வாழ்ந்து இறந்தவர்கள் என்பதால் அவர்களது நினைவுகள் களிமண் தரையில் பெய்த மழையின் வெள்ளமாக இலகுவில் வடிவதில்லை . அதனால் குறைந்த பட்சமாக விடுமுறைக்குப் போகுமுன்னர், மாமனாரது நினைவாக அந்த வீட்டிலிருந்து பதியம் போட்ட மாதுளையை நண்பனிடம் சொல்லி நீர் ஊற்றிப் பாதுகாக்கும்படி கேட்டிருந்தேன்.

மனிதர்கள் தாம் விரும்பியவர்களுக்கு வடிவம் கொடுத்ததன் விளைவாகத் தெய்வங்கள் அக்காலத்தில் தோன்றியது என எங்கோ வாசித்தது நினைவில் வந்தது. அப்படியானால் மாதுளை மரமாக , மாமனார் எங்கள் புதிய வீட்டில் வெளியே நிற்பார்.

விடுமுறை முடிந்து விமான நிலயத்திலிருந்து டாக்சியில் வந்திறங்கி கொண்டு வந்த பொதிகளை ஒரு இடத்தில் வைத்துவிட்டு கட்டிலுக்குப் படுக்கச் சென்றோம். இரவுப்பயணத்தில் விமானத்தில் உணவருந்தியதால் பசிக்கவில்லை . அப்படிப் பசித்தாலும் சாப்பிடுவதற்கு வீட்டில் எதுவும் இல்லை. குளிர்சாதனப் பெட்டியையும் காலியாக்கி மின்சாரத்தையும் நிறுத்தி வைத்திருந்தோம். படுப்பதற்கு முன்பு தண்ணீரை ஒரு கப்பில் படுக்கையருகே வைத்து விட்டுப் படுத்தேன்.

புதிய வீட்டில் முதலிரவில் நித்திரை இல்லை. ஆறு கிழமைகள் இந்தியாவில் நின்றதனால், உடற்கடிகாரம் இந்திய நேரத்திற்கு சாவி கொடுக்கப்பட்டிருந்தது. கண்களை மூடியபோதிலும் உறக்கம் அணைக்க மறுத்தது.

மெதுவாக, ஆனால் என்றும் கேட்டிராத உரசும் ஒலி கேட்டது. இரண்டு சிறு கற்கள் ஒன்றுடன் ஒன்று தொட்டு மீண்டு வருவதுபோல் இருந்தது. மீண்டும் கவனித்தபோது பற்கள் ஒன்றுடன் ஒன்று கடிபடும்போது நமக்கு மட்டும் கேட்கும் ஒலிபோல இருந்தது. சிறு வயதில் ‘ பொடியன் பல்லை நறும்புகிறான்… வயிற்றில் பூச்சிபோல ‘ என ஆச்சி சொல்லியதைக் கேட்டிருக்கிறேன்.

நான் கூட இலங்கை இறாகலையில், குளிருடைகளற்று கடமைக்குப் போனதால், ஒரு நாளிரவு உடல் விறைத்து பல்லை நறும்பியபடி இரவொன்றைக் கழித்தது ஞாபகம் வந்தது. நாங்கள் பல்லை நறும்பினால் எங்களுக்கு மட்டுமே கேட்கும். ஆனால், அன்று இரவு புதிய வீட்டில் படுத்தபோது, பல மடங்கு அதிர்வது போன்ற ஓசை பெரிதாகக் கேட்டது . வெளியே நின்று ஒருவர் தனது பல்லை நறும்புவதை ஒலிபெருக்கியால் பெரிதாக்கினால் வருமோசையென வர்ணிக்க முடியும். ஓசை விட்டு விட்டுக் கேட்டாலும் ஆரோகணம் அவரோகணமாகத் தொடர்ச்சியாகக் கேட்டது.

அந்த ஓசை, பயத்தை ஏனோ என்னிடம் உருவாக்கவில்லை. கண்களை மூடியபடி ஏதோ ஒரு சங்கீதத்தை ரசிப்பதுபோல் கேட்டுக் கொண்டிருந்தேன். அரைமணி நேரமாகிவிட்டது.

வீட்டை எப்படியும் மராமத்து பார்க்க வேண்டும்.

யன்னலொன்று ஒழுங்காகப் பூட்டப்படாமலிருக்கிறதோ? அல்லது ஏதோ ஒரு ஓட்டையின் வழியாகக் காற்று உள்ளே வருகிறதோ? கூரையில் உள்ள ஓடுகளில் ஏதாவது விலகியதால் வரும் ஓசையோ..? சுற்றியுள்ள மரங்கள் ஏதாவது காற்றால் கூரையில் தட்டுப்பட்டு அதிருகிறதோ எனப் பல கேள்விகளை மனதில் தேக்கியவாறு படுத்திருந்தேன்.

நோய் இருக்கும் போது அந்த நோயின் காரணத்தைக் கண்டுபிடிப்பது வைத்தியருக்கு இலகுவாக இருக்கும். இயங்கும் வாகனத்தில் என்ஜினின் சத்தம் வரும்போது மெக்கானிக் இலகுவாகக் கண்டுபிடிப்பது போல் , ஓசை வரும்போது பார்த்தால் பிசகை சுலபமாக கண்டுபிடிக்க முடியும் என நினைத்து கட்டிலிலிருந்து எழுந்தேன் . அருகில் மனைவியிடம் மெதுவான குறட்டை ஒலி கேட்டது

லைட்டை போடாமல் தொலைபேசியை எடுத்து அதனது ஒளியுடன் அறையின் வெளியே வந்து குளிக்கும் அறையைப் பார்த்தேன். எதுவும் தெரியவில்லை. மேலே உள்ள கண்ணாடி யன்னல் பூட்டியிருந்தது. பக்கத்தில் உள்ள கழிவறை அறையின் மேலே பார்த்தேன் . அங்குள்ள சிறிய கம்பி வலைகளுடாக குளிர்ந்த காற்று வந்து முகத்தில் அறைந்தது. வெளியே பலமான காற்று வீசியது. ஆனாலும் மெல்பனில் கோடைக்காலம். கழிவறை கதவை இறுக்கமாகச் சாத்தி மூடிவிட்டு வந்தேன்.

படுக்கை அறைகளைத் தவிர மற்ற அறைகளில் பிரிக்கப்படாத பெட்டிகள் நிலத்தில் இறைந்தபடியிருந்தன. எனது படிப்பறை சென்று அங்கு கிடந்த பெட்டிகளை கடந்து மூடியிருந்த ஜன்னலை கைகளால் தள்ளிப்பார்த்தேன் . ஏதாவது சத்தம் வருகிறதா என அவதானித்தேன் . எனது காதை அருகில் வைத்து வைத்தியர் நெஞ்சை பரிசோதிப்பதுபோல் பரிசோதித்தேன். எதுவுமில்லை. இதேபோல் மற்றைய இரு அறைகளைப் பார்த்தபோது ஓர் அறையில் துணிகளும் பெட்டியும் தட்டுமுட்டு சாமன்களும் கிடந்தன. கடைசி அறையில் மனைவி, பூசை படங்களையும் தனது துணிப்பெட்டிளையும் வைத்திருந்தார்.

அங்கும் எதுவுமில்லை. அந்த அறையின் ஜன்னலை கையால் தட்டிய போது, கண்ணாடி ஜன்னலில் சிறிய அதிர்வு தெரிந்தது. அந்தப் பகுதியை கீழே கிடந்த கார்ட்போட் பெட்டியின் சிறிய துண்டை கிழித்து அடைத்தேன்.

அங்கிருந்துதான் ஒலி வந்திருக்கலாம் என நினைத்துக்கொண்டு வீட்டின் முன்பகுதியில் உள்ள மற்றைய ஜன்னல்களையும் தட்டிப்பார்த்தேன். சமையலறைப் பகுதியையும் அங்கிருந்து வெளியே செல்வதற்கான வாயில் கதவையும் பார்த்தேன்.
கிட்டத்தட்ட அரைமணிநேரம் ஒரு கட்டிடக்கலைஞர் வீட்டை வாங்குமுன்னர் ஆராய்வதுபோல் வாங்கிய புதிய வீட்டை பார்த்தேன். ஏற்கனவே வீட்டை வாங்கு முன்பு ஒரு கட்டிடக் கலைஞரிடம் பணம் கொடுத்து ஆராய்ந்துவிட்டு அவர் தந்த சான்றிதழின் அடிப்படையிலேயே இந்த வீட்டை ஏலத்தில் வாங்கினோம்.
என்னதான் வீட்டைத்துளாவி ஆராய்ந்தாலும், அந்த ஓசைவந்த காரணம் புலப்படவில்லை. திருப்தியுடன் கட்டிலுக்கு வந்து படுத்தேன். தொடர்ந்து பழைய வீட்டின் நினைவுகள் நிழலாகத் தொடர்ந்தன.

அவுஸ்திரேலியாவில் குடிபெயர்ந்து, வாழ்வின் கனவுகள் மெய்ப்படக் கால் நூற்றாண்டுகளாக வாழ்ந்த அந்த வீட்டை விற்பது எங்களுக்கு இலகுவான காரியமில்லை. தற்பொழுது இருவருக்கு மாத்திரம் வாழ்வதற்குப் பெரிய மாடிவீடு தேவையில்லை என்பது மட்டுமல்ல, பெரிய வீட்டைப் பராமரிப்பதும் இலகுவானதல்ல என்பதாலும் வேறு வீடு பார்க்கும் முடிவுக்கு வந்தோம். மனைவிக்கோ குழந்தைகள் அந்த வீட்டிலே வளர்ந்தார்கள் பெற்றோர்கள் வாழ்ந்து இறந்தார்கள் என்ற பசுமையான நினைவுகள்தான் நிழலாகத் தொடர்ந்தன. என்னைப் பொறுத்தவரையில் அவ்வாறு பெரிதான சென்ரிமெண்டுகள் இல்லை. அமைதியான இடத்தில் ஒரு சிறிய வீடாகப் பராமரிப்பதற்கு இலகுவாக இருக்க வேண்டும் என்ற எண்ணம் மட்டுமே இருந்தது .

வாழ்வின் இறுதிக்காலங்களில் அமைதியான இடத்தில் வாழவேண்டும் என்ற மன ஓட்டத்தில் அந்த புதிய வீட்டில் அன்று இரவு தூங்கிவிட்டேன். மறுநாள் காலையில் சென்று எங்கள் செல்லப்பிராணி நாய் சிண்டியைக் கொண்டுவந்தேன். எங்கள் விடுமுறைக்காலத்தில் அது வேறு ஒரு இடத்தில் பராமரிக்கப்பட்டது.
எட்டு வயதான அந்த லாபிரடோர் எங்களுடன் வசிக்கும் அடுத்த ஜீவன். எங்கள் கட்டிலுக்குப் பக்கத்தில் நிலத்தில் படுத்தபடியே இரவில் குறட்டை விடும். ஏதாவது சிறிய சத்தம் கேட்டாலும் தேர்ந்த காவல்காரனாக எழுந்து வெளியாலே சென்று பார்க்கும்.

அடுத்த நாள் அது வீட்டிற்கு வந்த இரவு அதற்கும் நித்திரையில்லை. தொடர்ச்சியாக வீடு முழுவதும் நடந்தபடியிருந்தது. புதிய வீடென்பதால் அதற்கும் எங்களைப்போல் இடங்களை மணந்து தன்னை இசைவாக்க வேண்டிய தேவை இருந்திருக்கும் என்பதாக நினைத்துக் கொண்டேன். ஆனால், சில நாட்களில் இரவு பொழுதில் அமைதியாகிவிட்டது. நானும் அவுஸ்திரேலிய நேரத்திற்குப் பழகியபடியால் படுத்தவுடன் தூங்கிடுவேன்.

மீண்டும் ஒரு நாள் இரவு பற்கள் உரசும் சத்தம் கேட்டு எனது துயில் களைந்தது. சிண்டியும் குலைத்தபடி பின் வாசலுக்குப் போனது. நான் எழுந்து கண்ணாடித் தம்ளரிலிருந்த தண்ணீரைக் குடித்துவிட்டு கைத்தொலைபேசியைப் பார்த்தேன். இரவு ஒரு மணி. நானும் எழுந்து சிண்டியைத் தொடர்ந்தபோது பின் வாசலில் நின்று குலைத்தது. அத்துடன் அதனது கழுத்துத் தசைகள் புடைத்து மயிர்கள் குத்திட்டு நின்றன. காதுகளும் அக்காலத்து ஒலிபெருக்கியாக நிமிர்ந்தன.
முன்காலை நீட்டி தசைகளை முறுக்கித் தினவெடுத்துப் பாய்வதற்குத் தயாராக நின்றபடி, எப்போது கதவைத் திறப்பாய் என பாவனை காட்டியவாறு என்னைப் பார்த்தது. ஏதாவது பொசம் அதன் கண்களில் தென்பட்டிருக்கலாம் என நினைத்து பின்கதவைத்து திறந்து விளக்கைப் போட்டேன்.

வெளிச்சத்தில் அந்தப்பகுதி பகலாகியது . எதுவும் தெரியவில்லை. காற்றுக்கு மரங்கள்கூட ஆடவில்லை. சிண்டி குலைக்கவில்லை. வெளியாலே வந்து எங்களது குளியலறையின் பின்பகுதியை முகர்ந்து பார்த்தது. சிறிது நேரம் குளியலறை சுவர்மீது கால்களை வைத்து மீண்டும் சுவரை முகர்ந்தது. உடனே வெளியே இறங்கிய நான் வெளிப்பக்கத்து ஜன்னல்களையும் வீட்டையும் பார்த்தேன். எதுவும் தெரியவில்லை. வீட்டைச் சுற்றி வந்து ஒவ்வொரு ஜன்னல் கதவாகப் பார்த்தபோது எங்கிருந்தும் ஓசை வரவில்லை. மீண்டும் சிண்டியுடன் வீட்டினுள்ளே சென்றபோது எமது அரவம் கேட்டு, மனைவி எழுந்து விசாரித்ததும் “ ஒன்றுமில்லை சிண்டி குலைத்தது. அதுதான் பார்த்தேன்” என்றேன்.

——–

மீண்டும் சில நாட்களில்பின்னர் மற்றும் ஒரு இரவில் பல்லை நறும்பும் சத்தம் கேட்டு சிண்டி குலைத்தது.

உட்பக்கம், வெளிபக்கம் எல்லாம் பார்த்தாகிவிட்டது. இனிமேல் பார்ப்பதற்குக் கூரை பகுதியே உள்ளது. அது என்னால் முடியாது. கூரைப் பகுதி அழுக்காகிப் பாசி பிடித்திருந்தது.

வீட்டின் கூரையைப் பார்க்க ஒருவரை அழைத்து, உடைந்த பகுதிகளைப் பொருத்தி பாசியை அகற்ற ஏற்பாடு செய்தேன். வந்தவர் கூரையைக் கழுவியதுடன் பல முனைகளில் உடைந்த ஓடுகளைப் பொறுத்தி சீமந்து வைத்து அடைத்தார்.

என்னைப் பொறுத்தவரையில் வீட்டின் எல்லாப் பகுதிகளையும் பரிசோதித்து விட்டேன் எனத் திருப்தியடைந்த பொழுது, வீட்டின் உட்பகுதிகளில் மேலும் சில திருத்தங்கள் செய்து புதிய வர்ணம் பூசவேண்டுமென்ற முடிவை நானும் மனைவியும் எடுத்தோம்.

மெல்பனிலும் கொரோனா வந்ததால் எங்களையும் வீட்டில் இருக்கப் பண்ணினார்கள். வீட்டு வேலைகளுக்கு எவரையும் அழைக்க முடியாது என்பதால் இரவில் வந்த ஒலியை மறந்துவிட்டோம்

இரண்டு மாதங்களுக்குப் பின்பு, மீண்டும் ஒரு நடு இரவுப்பொழுது பல்லை நறும்புவது போன்ற ஒரு சத்தம் கேட்டு சிண்டி பாய்ந்தது. ஜன்னலின் திரையை விலக்கிப் பார்த்தேன். பூரணசந்திரன் மரங்கள் மத்தியில் வெட்கப்பட்டு ஒளிந்தது. குளிர்காலம், வெளியே செல்லத் தடை என்பதால் வீட்டுக்குள் அடைந்து கிடந்து ஆகாயம், சூரியன், சந்திரன் எல்லாம் மறந்து வீட்டைச் சூடாக்கியபடி உள்ளே இருந்தோம்.
சிண்டி மீண்டும் பின் வாசலுக்குப் போய் விட்டது. பின் கதவைத் திறந்தபோது அது வேலி நோக்கிப் பாய்ந்தது. அந்த நேரம் ஒரு பொசம் மின்சார வயரிலிருந்து மரத்திற்குத் தாவியதைக் கண்டோம். மரத்தின் கிளையிலிருந்து கீழே பார்க்கும் பொசம் அந்த சந்திர ஒளியில் தெரிந்தபோது , அந்த பொசத்தை புறக்கணித்துவிட்டு மீண்டும் யன்னலருகே சென்று சிண்டி முகர்ந்தது.

இம்முறை என் பின்னால் வந்த மனைவி
“ நான் நினைக்கிறேன். முன்பு இந்த வீட்டிலிருந்த அந்த வயதான மனிதர் இடைக்கிடையே இந்த வீட்டுக்கு வருகிறார் போலிருக்கு. பல வருடங்கள் இங்கு வாழ்ந்தவர். நாங்கள் இந்த வீட்டை விரைவாகத் திருத்தி புது வர்ணம் பூசவேண்டும் “ என்றார் .

அதை நம்பாமல் நான் சிரித்தேன்.

அடுத்த நாள் காலை எழுந்தாலும், கட்டிலிலிருந்து நான் ஒன்பது மணிவரையும் படுத்தபடி படித்துக் கொண்டிருந்தேன்.

எனது மனைவி “ இஞ்ச வாங்கோ… இஞ்ச வாங்கோ… “ என அலறியபோது “என்ன நடந்தது?“ எனக்கேட்டவாறு ஓடினேன்.

“இஞ்ச பாருங்கள் “ என ஒரு சிவப்பு மூடியான பிளாஸ்டிக் ஜாரை கையில் எடுத்துத் தந்தார்.

“ என்ன? ”

“ பாருங்கோ, இதைக் கொண்டுபோய் எறியுங்கோ “
அதில் இரண்டு பல் செட்டுகள் என்னைப் பார்த்துப் புன்னகைத்தன.

அந்தப் பற்களிலிருந்த பொக்கைவாய் எனது மனத்திரையில் விரிந்தது

“எங்கே இருந்தன ? “

“ ஜன்னலுக்கு மேல் உள்ள தட்டில் ”

“ இதுவரை எங்கள் கண்ணில் படவில்லையே? “

“ பாவம், மனுசனைப் பல் செட்டில்லாது வயோதிபர் இல்லத்திற்குத் தள்ளிக் கொண்டு போயிருக்கிறார்கள் போல. அவர் ஏதாவது கடித்துத் தின்பதற்குப் பல் செட்டைத் தேடி வந்திருக்கிறார் ”

“ பெரும்பாலும் முதியவர்கள் இல்லத்தில் அவித்து மசித்த உருளைக் கிழங்கு கொடுப்பார்கள் எனக்கேள்விப்பட்டிருக்கிறேன் “ எனச் சொல்லியபடி அதை எமது புதிய வீட்டின் குப்பைத் தொட்டியில் போட்டேன்.

அதன்பின்னர், இரண்டு தடவை வீட்டைப் பூட்டிவிட்டு வெளியே சென்று திரும்பியபோது வீட்டைத் திறக்க திறப்பில்லாது நின்றோம் . கடைசியில் அந்த இரண்டு தடவையும் கதவை உடைக்க வேண்டியிருந்தது.

“ இவையெல்லாம் நல்லதல்ல . வீட்டை வெகு விரைவில் திருத்தவேண்டும் “ மீண்டும் மனைவி.

“கொரோனா முடியட்டும் . பல்செட் இப்போது இல்லை. மனிதர் இனி வரமாட்டார் “ என்றேன்.

—-0—













Posted in Uncategorized | பின்னூட்டமொன்றை இடுக

எனது கணவன் எனது நாய்க்கு அலர்ஜி

கடந்த நான்கு வருடங்களாக விவியனின் இருநாய்களுக்கும் சிகிச்சை அளித்து வருகிறேன். ராணியை நான்கு வயது குட்டியாக இருந்தபோது தடுப்பூசி போட்ட காலத்தில் இருந்து எனக்கு தெரியும். எனது பரிசோதனைமேசையில் ஏறியவுடன் மிகவும் சாவகசமாக இருந்து என் கைகளையும் ஏன் முகத்தையும் கூட நக்க முயற்சிக்கும்.பொப்பி வயதான தீபெத்தியன் ரெரியர் எனப்படும் நாய். எனது விரலைக் கடித்து ருசி பார்க்க விரும்பும். நகம்வெட்டுவது போன்ற சிறிய வேலைகளுக்குக்கூட மயக்க மருந்து கொடுக்க வேண்டும். இது பல வருடங்களாகத் தோல் வியாதியில் துன்பப்படுகிறது. வெயில்காலத்தில் மிகவும் மோசமாகிவிடும்.தன்னையே கடித்து குதறி உடலில் உள்ள மயிர்களைப் புடுங்கி எடுப்பது வழக்கமாகும்.
ஏதோ அலர்ஜி என்றுதெரியும். ஆனால் எதற்கு என சரியாகத் தெரியாததால் தெள்ளுக்கு மருந்து, சாப்பாட்டை மாற்றுதல், போன்றபலவற்றால் தோல்வருத்தத்தை குறைக்க முடிந்தது. ஆனால் முற்றாக சுகமாக்க முடியவில்லை.

ஆறுமாத இடைவெளிக்குப் பின் தனது பொப்பி, ராணியுடன் தடுப்பூசி போடுவதற்காக விவியன் வந்தாள்.வழமையான கருநிறமான கூந்தல் மிகவும் அழகாக வெட்டப்பட்டு பொன்னிறத்தில் இருந்தது. உதட்டு சாயத்தில் என் முகம் பார்க்கலாம் போன்று மின்னியது.

இவ்வளவு நாளும் விவியனைக் கூட கூர்ந்து கவனித்தது கிடையாது. கார்களில் பின்பகுதியில் ஒரு கரும்புள்ளி உண்டு. அதில் வரும் கார்கள் தெரியாது. இதே போன்று ஆண்களும் பெண்களும் ஒரு காலத்தின்பின் அந்த கருமை பகுதிக்குப் போவதைத் தவிர்க்க முடியாது. இவ்வளவு காலமும் தெரியாத ஒளி விவியனின் முகத்தில் தெரிந்தது. விவியனுக்கு நான்கு வளர்ந்தபெண்பிள்ளைகள். எனக்கு நன்கு தெரியும். அவர்களும் பலமுறை தங்கள் நாயுடன் வந்திருக்கிறார்கள்.

“எப்படி விவியன்?”

நலம். பொப்பிக்கும், ராணிக்கும் வருடாந்த தடுப்பூசி போடவேண்டும்.

இரண்டு நாய்களையும் பரிசோதித்துத் தடுப்பூசி போட்டேன். வழக்கத்துக்கு மாறாகப் பொப்பியின் தோல்அழகாகவும், எந்தத் தோல் வருத்தத்திற்கான அறிகுறியும் இல்லாமல் இருந்தது.

“விவியன்! பொப்பியின் தோல் நல்லாக இருக்கிறது, என்ன விசேடம்? சாப்பாடு அல்லது சூழ்நிலையில் மாற்றமா?”என்று கேட்டேன்.
“விசேடமாக ஒன்றுமில்லை, என் கணவர் இப்பொழுது எங்களுடன் இல்லை. இதைவிட எதுவும் கிடையாது.”என்றாள்.

உள்ளுக்குள் திடுக்கிட்டு இருந்தாலும், நாயைப் பார்த்தபடி அப்படியா, என்றேன்.

சில கணநேரத்தில் விவியனின் கண்ணை நேரடியாகப் பார்த்தபொழுது, ஏதோ சொல்லத் துடிப்பது கண்களில்மட்டுமல்ல, உதடுகளில் மெல்லிய அசைவாகத் தெரிந்தது.

“தனிப்பட்ட விடயத்தைப் பற்றிக் குறிப்பிடுவதற்கு மன்னிக்க வேண்டும். ஆனாலும் உன்னில் மாற்றம் தெரிகிறது.ஆனால் இந்த மாற்றம் உனக்கு நன்றாக இருக்கிறது என்றுமட்டும் நான் நினைக்கிறேன்.”

நான் இவ்வளவு சொன்னதும் வார்த்தைகள் வெள்ளமாக, வேகமாக வந்தன.

“எனக்கும் என் கணவருக்கும் 25 வருட திருமண உறவு. இதைவிட ஏழு வருடங்கள் திருமணம் செய்யும் முன்புஒன்றாக இருந்தோம். இந்த 32 வருட கால உறவை விட்டு விட்டு எங்களுக்குச் சொந்தமான கபேயில் வேலைசெய்த bimbo (அழகான அறிவற்ற பெண்) உடன் சென்றுவிட்டார். ஆறுமாதங்கள் எனக்குத் தெரியாமல் அவளுடன் உறவு வைத்திருக்கிறார். இதைவிட எனக்கு ஆத்திரம் ஊட்டுவது, அந்த bimboவுடன் இலண்டனுக்குவிடுமுறையில் சென்றுவிட்டார்.
எனது கணவர் எனக்குச் செய்த துரோகத்தை விட எனது நாலுபிள்ளைகள் செய்வதுதான் எனக்குத் தாங்கமுடியவில்லை. ஆரம்பத்தில் என்னை ஆதரித்து அப்பாவுடன் சண்டை போட்டவர்கள் தற்பொழுது தகப்பனுக்காகப் பரிந்து பேசுகிறார்கள்”.

“கவலைப்பட வேண்டாம். பிள்ளைகள் உங்கள் பிரிவில் பக்கம் சேர விரும்பவில்லை. மேலும் இரண்டு பக்கத்திலும்தங்கள் தேவைகளை பூர்த்தி செய்ய விரும்புவதும் வழக்கமானது.”

“நான் கவலைப்பட்டு முடிந்துவிட்டது. தற்பொழுது எனது வாழ்க்கையில் ஒருவர் வந்துள்ளார். நாகரீகமானவார்போல் தெரிகிறது. “
“ஒரு கதவு மூடும்போது ஜன்னல் திறப்பது வழக்கம்.”
“எனது கணவர் என்னை விட்டுப் போனதால் பொப்பிக்கு தோல் வருத்தம் குணமாகிவிட்டது.”

“என்னால் எதற்கும் மருத்துவரீதியில் விளக்கம் கூறமுடியாது. ஆனாலும் பல வருட வியாதி மாறியதுஅதிசயம்தான்.”

“எனக்கும், பொப்பிக்கும் என் கணவர் போனது நல்லகாலம்தான் ” எனக் கூறியபடி விடைபெற்றார்.
உறவுகள் மட்டும்தான் இன்பத்தைக் கொடுக்கும் என்று நினைத்திருந்த எனக்கு, விவியனும் பொப்பியும் சிலபிரிவுகள் கூட சந்தோசத்தையும் சுகத்தையும் அளிக்கும் எனக் கூறிவிட்டுச் சென்றார்கள்.

Posted in Uncategorized | பின்னூட்டமொன்றை இடுக

இலங்கை சாகித்திய மண்டலம் – தமிழ்ப் பிரிவு என்ன செய்கிறது?


அன்புள்ள கலை, இலக்கிய நண்பர்களுக்கு வணக்கம். அனைவரும் நலம்தானே..?



கடந்த 2019 ஆம் ஆண்டு இறுதி முதல் தற்போது வரையில் உலகெங்கும் அச்சுறுத்திவரும் கொரோனா வைரஸ் பாதிப்பினால் சமூக இடைவெளி பேணலுக்கு நாம் ஆளாகியிருக்கின்றோம்.

இந்தப்பின்னணியில் இணையவழி காணொளி நிகழ்ச்சிகள் உலகெங்கும் இடம்பெற்றுவருகின்றன.

அண்மையில் தமிழ்நாட்டில் மறைந்த மூத்த எழுத்தாளர் சா. கந்தசாமி அவர்களின் நினைவுப்பகிர்வு நிகழ்ச்சியை இந்திய சாகித்திய அக்கடமி இணையவழியில் காணொளியாக நடத்தியதை அறிந்திருப்பீர்கள்.

இவ்வாண்டு மறைந்த ஈழத்தின் மற்றும் ஒரு எழுத்தாளர் சமூகச்செயற்பாட்டாளர் திருமதி பத்மாசோமகாந்தன் அவர்களை நினைவுகூர்ந்து ஞானம் இலக்கியப்பண்ணையும் இணைய வழி காணொளி நிகழ்ச்சியை நடத்தியிருந்தது.

இந்தப்பின்னணியில் இலங்கையில் அரசின் அங்கீகாரத்துடன் இயங்கி வரும் சாகித்திய மண்டலத்தின் தமிழ்ப்பிரிவும் இதுபோன்ற நிகழ்ச்சிகளை நடத்த முடியாதா..?

ஈழத்தின் மற்றும் ஒரு மூத்த எழுத்தாளர் நீர்வை பொன்னையன் அவர்கள் சில மாதங்களுக்கு முன்னர் மறைந்துள்ளார்.

நேற்று ஈழத்தின் மூத்த ஓவியர் ஆசை இராசையா அவர்களும் மறைந்துவிட்டார். எனவே இலங்கை சாகித்திய மண்டலத்தின் தமிழ்ப்பிரிவினர், இதுபற்றி ஆராய்ந்து ஆக்கபூர்வமாக சில விடயங்களை முன்னெடுக்கலாம்.

ஆண்டுதோறும் சிறந்த புத்தகங்களை தெரிவுசெய்து விருதும் பணப்பரிசிலும் வழங்கி வரும் சாகித்திய மண்டலத்தின் தமிழ்ப்பிரிவு, சமகால நிலைமையை கவனத்தில் எடுத்து மறைந்த கலை, இலக்கிய ஆளுமைகளை நினைவுகூர்ந்து இணைய வழி காணொளி நிகழ்ச்சிகளை நடத்துவதற்கு ஆவனசெய்யவேண்டும் என்பது எமது ஆலோசனையாகும். நன்றி.

அன்புடன்

முருகபூபதி

letchumananm@gmail.com

Posted in Uncategorized | பின்னூட்டமொன்றை இடுக

MY THOUGHTS – By Dr Narendran 2009


Tamils of Sri Lanka are at a point in history when we have to:

1. Honestly, dispassionately and objectively view the past and draw the correct inferences.
2. Envision a future that takes into account current realities. The most significant of these being the enfeebled state of the indigenous Tamils (of the north and east) and expectations of extensive devolution of powers to the north and east are a pipe dream.

A review of the past can only point to the bitter truth that we as a people are much worse off than we were when the so-called liberation struggle-the violent phase- commenced in the 1970s. The peaceful agitations in the early years after independence and the violent struggle thereafter, have not brought us any relief. The armed struggle set many precedents on a world scale in terms of cruelty, depravity, tactics, weaponry, and creativity. Yet, we did not get anywhere. The Sri Lankan state as it is constituted will never grant the degree of autonomy or political powers hitherto demanded by the Tamils. It will be almost impossible to get anything beyond those envisaged in the 13th amendment. A bifurcated north and east is also a reality that has to be accepted. Even the claim to exclusive rights to what we considered our traditional lands has become untenable due to the serious decline in our numbers. Lesson: We have to use what is already available to benefit our people the greatest extent, without hankering after the impossible.

We have to adjust ourselves to these realities and forge a future within boundaries dictated by these realities. We have to aim to be a prosperous and vibrant community that wields considerable powers behind the Throne but does not seek to flaunt this power. We have to learn much from the Jewish people in the USA

In my opinion the short and medium term priorities for the Tamils in Sri Lanka (especially in the north and east) are:

1. Resettlement and rehabilitation of those affected by the civil war.
2. Return of those who have voluntarily scattered to various parts of the Island, to their original habitations in the north and east.
3. Safety and security issues- as the LTTE and other paramilitary groups are bound to be a menace for some time (up to five years). This will require accepting a heavy Sri Lankan military presence for at least this duration.
4. Re-building infra- structure
5. A three year interval for political processes to be restored, under whatever arrangement that comes about through negotiations.
6. ‘Interim Governing Councils ‘for the north and east with non-political appointees of high caliber and wide powers to oversee the transformation process.
7. To forge an all-encompassing political identity for the Tamil-speaking people living in Sri Lanka- indigenous Tamils, Muslims and Tamils of Indian origin
8. Build bridges to the majority Sinhala population
9. Renounce separatism and the slogans associated with this without any ambiguity and qualifications.
10. Get involved to a greater extent in national politics and the concerns of all people in Sri Lanka.

11. Create mechanisms to channel the resources available with the Tamil Diaspora to serve high priority areas in the re-building, rehabilitation and development activities.
12. Encourage the return of members of the Diaspora to serve the community.


We are a people on our knees in Sri Lanka, with regard to numbers, misery, and many well known socio-economic and cultural parameters. Our situation is absolutely pathetic to say the least. We have to first stand up and get our bearings before we can talk about empowerment and even our rights. Most people living in the north and east will say in utter disgust,”Engalai nimathiyaai irrukavittaal poethum”. These people have borne the brunt of the war and its aftermath and are in such a state of despair and hopelessness now, they only desire the right to be alive. We will be people living on charity and handouts for a long time to come. There is no alternative to swallowing our pride and quietly working towards recovering our heritage and strength.

The Sinhala polity should be given the time and space to dissipate their euphoria re the victory over the LTTE. They are savoring the repeat of the victory of Dutu Gemunu over Ellalan !! This is a passing phase and is encouraged by the government to make short term political gain. The Sinhala people as a whole are decent, kind and compassionate. It is their political masters who make trouble! We should reach out to the Sinhala people and neutralize the Sinhala extremists. We have to find ways and means of living with each other in the island, with a mutual sense of accommodation, respect, and harmony. We should not pose a threat to the Sinhalese as a people and their strong belief that the Island is theirs. We have to emphasize that the island belongs to all citizens and it is territorially indivisible while being a linguistic and cultural mosaic.

I am personally very concerned the ‘Scum’ who have fed like maggots on us during the long years of the war, will now jockey to occupy the space vacated by the LTTE, if farcical political processes are restored immediately. One can see this phenomenon in operation in the east. One can already see people positioning themselves for a repeat of this in the north. This should be fought tooth and nail. This is the major concession we should demand from the government.

Tamils have to develop a broad vision as to what we want to be in relation to the rest of Sri Lanka, while preserving our distinctive identity. This debate/ discussion should start immediately among the Tamils and with the Sinhalese. We have to make a new beginning, with a completely different vision. If we do not know where we want to go or are yet confused as to where we should go, we will never get there! This vision must be realistic in the current context and fall within the concept of a united Sri Lanka.

I think we should listen to what the government delegates have to say. We should let these delegates know that we are a different breed, ready to talk a different language in our dealings.

The Singapore (now Colombo) meeting should be the first step in pursuing a meaningful dialogue with the government and developing an alternative political and societal leadership among the Tamils. The Mahinda Rajapakse government will stay in power for a second term (his family may be in power for much longer!) and this fact has to be taken account of in our thoughts and dealings.

I welcome the idea that we should get to know each other prior to the meeting with the government and exchange ideas. We should be able to identify at least common goals while having a continuing debate on how to achieve these. Further, it is important that the delegates recognize ground realities and understand the wishes of the Tamil people in various areas and at different levels of society in Sri Lanka.

The facts that our position as a people is different, the Sinhala people are different and Sri Lankan economy and socio-economic structures are different to what the situation was when our struggle began, should be recognized. Much water has flowed under the bridge. If we continue to talk the old, worn out, discredited and now irrelevant language, we will not gain anything from the forthcoming meeting.

If we do not change our objectives and tactics immediately, the Tamil people will be doomed forever completely. We have become a manageable minority, as a former governor of the Central Bank once envisaged. If we do not change course, we will become a species on the verge of extinction. The immediate objective is the preservation of a people, a culture, a heritage, and the claims to equal ownership of the island!

Posted in Uncategorized | பின்னூட்டமொன்றை இடுக

தன்மைக்கூற்றின் பலவீனம்

நோயல் நடேசனின் கதையொன்றை முன்வைத்து ஒரு விசாரணை



”இராமேஸ்வரத்திலிருந்து உங்களுரில் அநேக ஆவிகள் சுற்றித் திரிவதை என்னால் பார்க்க முடிகிறது . அவற்றில் நல்ல ஆவிகள் மற்றும் தீய ஆவிகள் என இரண்டு பிரிவுகள் உண்டு. அவை அனைத்துமே மரணம் அடைந்தவர்களின் ஆவிகள். ஒருவர் மரணம் அடைந்துவிட்ட பின்பு, அவர்கள் உடலில் இருந்து வெளியேறும் ஜீவன், உடனேயே இன்னொரு பிறவி எடுக்க முடியாது. மறுபிறப்படைய வழக்கமாக ஒரு வருடகாலமாகும் . இந்த மறுபிறப்பிற்காகவே திதி செய்கிறோம் . ஆனால், நீங்கள் பலருக்குச் செய்யவில்லை. அதனால் அவை ஆத்மாக்களாகவே சுற்றித்திரியும் . எண்ணிக்கைகள் கட்டுப்படுத்த முடியாத அளவு உங்கள் ஊரில் உள்ளன. இதில் கெட்ட ஆத்மாக்கள் நாட்டுக்கும் சமூகத்திற்கும் மறைமுகமாகக் கெடுதலை செய்யும். தற்போது உங்களூரில் போரில்லை என்பது உண்மை, ஆனால், அமைதியில்லை. கெட்ட ஆத்மாக்களின் தீவினை இன்னமும் பலமாக உள்ளது. அவைகளே ஆபத்தானவை”



ஐயரெல்லாம் பிடித்துக் காசு கொடுக்காமல் துணியில் கட்டியிருந்த சாம்பலை இராமேஸ்வரம் கடலில் கலக்கிவிட்டு வெளியேறும் சிலோன் தமிழனிடம் – தற்போது கனடாவில் அகதியாக வசிக்கும் ஒருவனிடம் இந்தியச் சாமியார் சொல்லும் இந்தக்கூற்றுதான் இப்போது வந்துள்ள நடுவில் (இதழ் 32/ ஆடி2020) நோயல் நடேசன் எழுதியுள்ள அலைந்து திரியும் ஆவிகள் என்ற சிறுகதை விவாதிக்கும் மையப்பொருள்.

இலங்கைத்தீவை சிலோன் என்று மட்டும் தெரிந்து வைத்திருக்கும் சாமியார், அங்கு இனவிடுதலைக்காகப் போராட்டங்களும் போர்களும் நடந்தன என்ற விவரங்கள் அறியாதவர். அதில் இந்தியப் படைகளுக்கும் இலங்கை அரசப்படைகளுக்கும் பெரும்பங்குண்டு; அவர்களே முன்னின்று கொலைகளைச் செய்தவர்கள் என்பது பற்றியெல்லாம் தெரிந்துகொள்ளாதவர். ஆனால் அங்கே ஆயிரக்கணக்கான மனிதர்கள் பிணங்களான பின்பு, பிதிர்க்கடன் செய்யப்படாததால் ஆவிகளாக அலைந்து கொண்டிருக்கிறார்கள் என்பதை அறிந்தவர். அந்த ஆவிகளில் நல்ல ஆவிகளும் உண்டு; கெட்ட ஆவிகளும் உண்டு. ஆனால் இரண்டு வகை ஆவிகளுக்கும் மரணத்திற்குப் பின் செய்யப்பட வேண்டிய ‘காரியங்கள்’ செய்யவேண்டும். செய்த பின்புதான் அங்கு அமைதி நிலவும்; சாதாரண வாழ்வு மலரும் என்பதை மட்டும் அறிந்தவர்.

ஒருவிதத்தில் இவ்வுலக வாழ்க்கை, கர்மம், மறுபிறப்பு பற்றிய இந்து ஞானத்தின் சாராம்சமாகவே இதைச் சொல்லலாம். இப்படிச்சொன்ன இந்துச் சாமியாரின் ஆலோசனையைக் கேட்டுவிட்டு விவாதமெல்லாம் செய்யாமல் அப்படியே ஏற்றுக் கொண்டுத் தன் குடும்பத்து மரணங்களுக்கும் தமிழ்ச் சமூகத்து மனிதர்களுக்கும் மரணத்துக்குப் பிந்திய காரியங்களைச் செய்துவிட்டுத் திரும்பியவன் முன்னாள் இடதுசாரி சோசலிச மார்க்சியவாதி. தனக்கு நம்பிக்கை இல்லையென்ற போதிலும் அவனுடைய அம்மாவின் நம்பிக்கையையும் கடைசிக்கால விருப்பத்தையும் நிறைவேற்றும்பொருட்டுத் தனது தம்பி ஆவியாக அலைவதை நிறுத்தும்பொருட்டு இராமேஸ்வரம் சென்று திரும்பியிருக்கிறான். அவனது இந்தப் பயணத்தை – புனிதப் பயணத்தைப் பற்றியதாகவே நோயல் நடேசனின் கதை அமைந்துள்ளது.



கதையில் இடம்பெறும் பாத்திரங்கள் இரண்டு தான். ஒன்று புனிதப்பயணம் மேற்கொண்ட முன்னாள் இடதுசாரி. இன்னொன்று கதைசொல்லியாக இருக்கும் நோயல் நடேசன். கதைக்குள் முன்னாள் இடதுசாரியின் விடுதலை அரசியல் ஈடுபாடும் பழைய வாழ்க்கையும் நம்பிக்கைகளும் மட்டுமல்லாமல், இப்போதைய புலம்பெயர் வாழ்வும் இருப்புமென எல்லாம் விரிவாகத் தரப்பட்டுள்ளன. ஆனால் கதைசொல்லியின் எந்த விவரங்களும் கதைக்குள் இல்லை. ஆஸ்திரேலியாவில் வசிக்கும் தமிழ் எழுத்தாளர்; ஆண்டுதோறும் இந்தியாவிற்கு/சென்னைக்கு வந்து செல்லும் விருப்பம் கொண்டவர் என்ற தகவல் மட்டுமே தரப்பட்டுள்ளது. தன்னை எழுத்தாளராக அறிவித்துக்கொண்டு,

ஒரு எழுத்தாளனாக இருப்பவன் தன்னைச் சுற்றி நடப்பதைக் கூர்ந்து கவனிக்கவும் மற்றவர்கள் கதைகளைக் கேட்கவும் வேண்டும். ஒரு விதத்தில் பூக்களை வாங்கி மாலையாக்கும் பூக்காரியின் தொழில் போன்றதுதான் கதையாக்கமும்.

அப்படியான ஒரு கதையை உங்களிடம் சொல்லப் போகிறேன்.

என்று ஆரம்பித்து அவர் சொல்லும் கதைதான் அவரது நண்பரின் புனிதப்பயணக் கதை. கதை மொத்தமும் தன்மைக்கூற்றில் முன்னிலைப்பாத்திரத்தை விமரிசிக்கும் சொல்முறை. அவரது சிறுகதைகள் பலவற்றையும் பயணக்கட்டுரைகளையும் இணையப்பக்கங்களில் வாசித்துள்ளேன். காலச்சுவடு வெளியீடுகளான வாழும் சுவடுகள்- அனுபவக் கதைகள் (2015) மலேசியன் ஏர்லைன்ஸ் ( ) கானல் தேசம்-நாவல் (2018) என்ற இரண்டையும் அச்சிட்ட நூல்களாகவும் வாசித்துள்ளேன். பெரும்பாலான அவரது எழுத்துகளில் தன்மைக்கூற்றுத்தன்மையே முதன்மையாக இருக்கின்றது


எழுத்தாளரே கதைசொல்லியாக வருவதன் மூலம் கதையின் நிகழ்வுகளும் விவாதங்களும் உண்மையானவை; நம்பகத்தன்மை கொண்டவை என நிறுவும் முயற்சி மேற்கொள்ளப்படுகிறது. அதன் மூலம் தனது கதைகளைப் புனைவின் பக்கமிருந்து வரலாற்றின் பக்கமாக நகர்த்தும் வேலையை எழுத்தாளர் செய்கிறார். இந்த நகர்வின் மூலம் ஒருவரது புனைகதைக்குத் தரும் இலக்கியவியல் அல்லது அழகியல் மதிப்பு குறைவு என்பதை அந்த எழுத்தாளர்கள் பல நேரங்களில் அறிந்தே செய்கிறார்கள். ஏனென்றால் அவர்களுக்குக் கதையின் நுட்பங்களைவிடவும் அதனால் விளையும் தாக்கமே முதன்மையாக இருக்கிறது. தன்மைக்கூற்றுமுறை புனைகதையின் தொடக்கக் காலக் கூற்று முறையாக இருந்து படிப்படியாக மாறிப் படர்க்கைக்கூற்றுமுறைக்கு மாறியிருக்கிறது. அதே நேரத்தில் சிலவகை இலக்கையக்கொள்கைகளுக்கு அல்லது இலக்கிய நோக்கத்திற்கு இப்போதும் தன்மைக் கூற்றுமுறையின் தேவையை மறுப்பதற்கில்லை. அனுபவங்களை எழுதுவதை வலியுறுத்தும் தலித்திய எழுத்தின் – பெண்ணிய எழுத்தின் வலிமையான கூற்றுமுறையாக இப்போதும் தன்மைக் கூற்றைக் கருதும் – முன்வைக்கும் திறனாய்வாளர்கள் உண்டு. அதே தன்மையில் ஈழப் போராட்டங்களையும் நினைக்கும் போக்கும் இருக்கிறது. போராட்டத்தையும் போர்க்காலத்தையும் உண்மை நிகழ்வுகளால் நிரல்படுத்துவதாக முன்வைக்கும் சிறுகதைகளையும் நாவல்களையும் கடந்த பத்தாண்டுகளாக எழுதிக்கொண்டே இருக்கிறார்கள். ஆண்டு, தேதி, கிழமை உள்படக் காலக்குறிப்புகளையும், ஊர்ப்பெயர்களையும் அப்படியே தந்து எழுதப்பெற்ற புனைகதைகளை வாசித்திருக்கிறேன். போராட்டத்தையும் போர்க்காலத்தையும் ஆதரிக்கும் எழுத்தாளர்களின் நிலைபாட்டையே அதனை எதிர்நிலைப்பாட்டோடு விமரிசிக்கும் நோயல் நடேசனும் கைக்கொள்வது சரியா? என்று கேள்வி எனக்குள் நீண்ட காலமாக இருந்து வருகிறது.



அவரது எழுத்துகளின் வழியாக நீண்ட காலமாகப் புலம்பெயர் தேசத்தில் – ஆஸ்திரேலியாவில் வாழ்வதாக அறியமுடிகின்றது. மொழியாலும் சமயத்தாலும் பிளவுபட்டு நிற்கும் சிங்களர், தமிழர் என இருபெரும் பிளவுகளைக் கொண்ட இலங்கைத் தீவுக்குள் சிறுபான்மை இனமான தமிழர்கள், உரிமைகளைக் கோரும் அரசியலை முன்னெடுக்கலாமே தவிர, தனிநாடு கேட்டுப் போராடுவதும், அதற்காக ஆயுதம் ஏந்திப் போராடுவதும் தவறான பாதை என ஒருவர் விவாதிக்கலாம்; விமரிசனம் செய்யலாம். தமிழ் அடையாளத்துக்குள்ளும் யாழ்ப்பாணத் தமிழர், கிழக்குத் தமிழர் மலையகத் தமிழர் எனவும், தமிழ் இசுலாமியர் எனவும் பிளவுகள் கொண்ட உண்மையை உணராமல் ஆயுதம் தாங்கியவர்கள் மனிதாபிமானவற்றவர்களாய், பாசிசத் தன்மையோடு போரிட்டதே ஈழப்போரின் பெரும் பின்னடைவுக்குக்காரணம் என விமரிசனம் செய்யவும் உரிமையுண்டு. அப்படியான விமரிசனப்பார்வையை வெளிப்படுத்தும் கட்டுரைகளை எழுதும் ஒருவர் தன்மைக்கூற்றில்தான் முன்வைத்து விவாதிக்க இயலும். ஆனால் அந்த விமரிசனத்தைப் புனைவாக்கும்போது அதே தன்மைக்கூற்றில் எழுதும்போது விமரிசனத்தின் மீது நம்பகத்தன்மை குறைந்துவிடும். ஏனென்றால் கதைசொல்லியின் தன்னிலை உண்மையானது என நம்புவதற்கான தரவுகளைப் பிரதிக்குள் தரமுடியும். ஆனால் அவரால் உருவாக்கப்படும் எல்லாச் சித்திரிப்புகளும் சித்திரிப்புகளில் இடம் பெறும் மனிதப் பாத்திரங்களும் உண்மையானவை என்பதை நம்பவைக்கமுடியாது.



புனைவின் நுட்பங்களும் அதனால் புனைவுக்குக் கிடைக்கும் நம்பகத் தன்மையும் கட்டுரை முன்வைக்கும் விவாதங்களைப் போன்றவை அல்ல. ஒருவிதத்தில் வாசகர்களின் கற்பனைக்கும் கருத்தியல் நிலைப்பாடுகளுக்கும் இடமளிக்கும் தன்மை கொண்டது புனைவு. அதன் மீது ஏற்புக்கொண்டு நம்பவும், மறுப்புக்கொண்டு நிராகரிக்கவும் புனைவு சுதந்திரம் தருகிறது. ஆனால் கட்டுரையும் கட்டுரைத் தன்மை கொண்ட தன்மைக்கூற்றுச் சொல்முறையும் அப்படியான சுதந்திரத்தை வழங்குவதில்லை. இலங்கை/ஈழ நிலப்பரப்பிற்கு வெளியே இருந்து வாசிக்கும் என்னைப் போன்ற வாசகர்கள் அவரது பிரதிகளின் வழியாக வெளிப்படும் நிலைபாட்டைப் புரிந்துகொள்ளமுடியும். ஆனால் அவரது சார்புநிலையோடு இணைந்து கொள்ளத்தூண்டாது.



நடுவில் வந்துள்ள இந்தக்கதையின் தொடக்க விவரிப்புகளிலிருந்தே அதனைச் சொல்ல முடியும். ஒவ்வொரு முறையும் அதிகம் செலவு செய்து விடுதியில் தங்குவதற்குப் பதிலாக, அதிகம் செலவு செய்யாமல் ஒரு அபார்ட்மெண்டை வாடகைப்பிடித்துத் தங்கிக்கொள்ளத் தயாராகும் அவரது முடிவின் வழியாக அவரது பாத்திர உருவாக்கத்தின் மீதான நம்பகத்தன்மை உருவாகிறது. ஆனால் அவரது சொற்களின் வழியாக வரப்போகும் அவரது நண்பரைப் பற்றிய சொற்களும் சொற்றொடர்களும் தரும் எள்ளலும் அங்கதமுமான முறைமை அவரது பாத்திர உருவாக்கத்தை உருவாக்காமல் அவரது அரசியல் நிலைபாட்டை விமரிசனப்பார்வையாகவே வெளிப்படுகிறது. ஆனால் அந்த நண்பர் இலங்கைக்குச் சென்று தம்பியின் எலும்புகளைத் தேடித் தவித்த தவிப்பும் அதனை விவரிக்கும் பகுதிகளும் போர்க்காலத்தின் துயரக்காட்சிகளாக விரிகின்றன. அவையெல்லாம் கதைசொல்லியின் கூற்றாக இல்லாமல், அவரால் உருவாக்கப்பெற்ற புனைவுப்பாத்திரத்தின் – நண்பரின் கூற்றாக வருகின்றன.



அதிகாலையாகிவிட்டது.

தேநீருடன் வந்த சித்தப்பாவிடம் இந்தக் கனவைச் சொல்லவும், “ அவன் இயக்கத்தில் இருந்தான். இயக்கத்தின் கட்டளையை செய்திருப்பான். நீ அவன் இறந்த பின்பு நல்லவனா கெட்டவனா என்று பார்ப்பது தவறு. அவன் உனது தம்பி உனது அம்மாவின் விருப்பத்தை நிறைவேற்றுகிறாய். “ என்றார்.

அடுத்து கக்கூஸ் அருகே கிண்டினேன். அங்கும் எதுவும் கிடைக்கவில்லை. என்ன செய்வதெனத் தெரியவில்லை. எதற்கும் ஒருக்கா பார்ப்போம் எனக் கக்கூசின் பின் குழியில் உள்ள சிமெந்து மூடியை உடைத்தேன். அங்கு ஒரு சிதைந்த எலும்புக்கூடு இருந்தது. பாவிக்காத மணல்ப் பிரதேசத்தில் உள்ள கக்கூசானதால் குழி சுத்தமாக இருந்தது. வெறும் கையால் எலும்புகளை விறகு மாதிரி பொறுக்கி சாக்கில் போட்டு வெளியே எடுத்து பார்த்தபோது எந்த அடையாளமுமில்லை. எனக்குச் சந்தேகமாக இருந்தது.

சித்தப்பாவின் முகத்தைப்பார்ததேன்.

சித்தப்பா சொன்னார் : “ நிச்சயமாக ஜீவனாகத்தான் இருக்க வேண்டும். எனக்கு சந்தேகமே இல்லை. ஆமிக்காரன் கொன்று போட்டு அவசரத்தில் புதைக்காது கக்கூசுக்குழியில் போட்டிருக்கிறான். போர்க்காலத்தில் இரண்டு பகுதியும் கிடங்குகள் கிண்டி மினக்கிட விரும்பாத நேரத்தில் இது நடக்கும். வன்னியில் பல கக்கூசுகள் இதற்குப் பயன் பட்டிருக்கு. “ என்றார்.

******

மீண்டும் முல்லைத்தீவுக்குச் சென்று ஆக்களுக்கோ ஆமிக்கோ தெரியக்கூடாது என்பதால், அந்த எலும்புகளை தென்னமட்டை , பனை ஓலை , மற்றும் கிடைத்த விறகுகள் போட்டு இரவில் எரித்தேன். அன்றைக்குப் பார்த்து பெரிய மழை. நீ சொன்னா நம்பமாட்டாய். காம் ஃபயர் எரித்துக் குளிர் காய்வதுபோல் நெருப்பை பக்கத்தில் இருந்து எரித்தேன்.

அதன் சாம்பலை எடுத்துக்கொண்டு வரும்போது வாகனம் வவுனியாவில் பழுதாகிவிட்டது. மேக்கானிக்கை கூப்பிட்டு அதைத் திருத்திக் கொண்டிருக்கும்போது, எனக்கு நெஞ்சில் நோ. உடனே வவனியா வைத்தியசாலை சென்று அங்கு டொக்டரிடம் செக் பண்ணிவிட்டே கொழும்புக்கு வந்தேன். ‘

‘உந்த எலும்பில் ஏதோ இருக்கிறது ? உனது தம்பியினது தானா என்பது ஒரு கேள்வி? அவன் எப்படியிருந்தான்? அவனில் ஏதாவது குறையிருக்கலாமா?’

‘இதெல்லாம் நான் யோசிக்காமலில்லை. நான் அதை நம்பிறன். அவன் எனது தம்பியானாலும் ஏதோ கெடுதியான விடயங்களில் ஈடுபட்டிருக்கலாம் . எனது பக்கத்தில் குறையில்லையா? வீட்டை விட்டுப் படிக்காது வெளியேறினேன்.


இக்கூற்றுகளும் உரையாடல்களும் வாசிப்பவர்களை நிகழ்வின் மீதும் இடம்பெறும் பாத்திரங்களின் மீது ஒன்றிப்பை (Empathy) உண்டாக்கும் விதமாக எழுதப்பெற்றுள்ளது. இந்த ஒன்றிணைப்பு அப்பாத்திரங்களின் மீது பரிவை -ஈர்ப்பை (Sympathy) உண்டாக்கி நம்பச்செய்துவிடும். புனைவின் முதன்மையான அழகியல் அதுவாகவே இருக்கும்.


இவ்விதமான ஒன்றிப்பை ஏற்படுத்தாமல் விலக்கிவைக்கும் தன்மை கொண்ட எழுத்து முறையால், நோயல் நடேசனின் எழுத்துகளும் வரலாற்றிலிருந்து விலகி விடும் வாய்ப்பைப் பெற்றுவிடுகின்றன. தொடர்ச்சியாக ஈழப் போராட்ட நிகழ்வுகளின் மீது தனது கருத்தையும் அணுகுமுறைகளையும் எதிர்நிலைப் பாட்டையும் வைக்கும்விதமாக எழுதும் அவரது சொல்முறை காரணமாகவே அவரது பிரதிகள் கவனிக்கப்படும் பிரதிகள் என்ற நிலையிலிருந்து விலகிவிடுகின்றன. கடந்த காலத்தின் மீதான விமரிசனத்திற்கு ஏற்ற புனைவுச் சொல்முறை எப்போதும் படர்க்கைக்கூற்று நிலையே என்பதைத் தீவிரமான இலக்கியப்பனுவல்கள் உறுதி செய்துள்ளன. தன்மைக் கூற்றைத் தவிர்த்துப் புதியபுதிய வடிவத்தோடும் சொல் முறையோடும் எழுதப்பெற்றிருந்தால் நோயல் நடேசனின் புனைவுகளும் ஈழப் போர்க்காலம் பற்றிய புனைவுகள் வரிசையில் இடம்பெற்றிருக்கும். இனி எழுதும் புனைவுகளில் அதனை முயன்று பார்க்கலாம்.



https://noelnadesan.com/2020/07/20/%e0%ae%85%e0%ae%b2%e0%af%88%e0%ae%a8%e0%af%8d%e0%ae%a4%e0%af%81-%e0%ae%a4%e0%ae%bf%e0%ae%b0%e0%ae%bf%e0%ae%af%e0%af%81%e0%ae%ae%e0%af%8d-%e0%ae%86%e0%ae%b5%e0%ae%bf%e0%ae%95%e0%ae%b3%e0%af%8d/



Posted in Uncategorized | பின்னூட்டமொன்றை இடுக