கரையில்மோதும் நினைவலைகள் — 4 இடப்பெயர்வுகள்.

இலங்கை

சிட்னியியில் நியு சவுத்வேல்ஸ் பல்கலைக்கழகத்தில் நான் படித்த காலம் ஒரு வருடமே . ஆனாலும் புதிய இடம், கலாச்சாரம் என்பதால் அவை நினைவில் நீங்காதவையே. யாழ்ப்பாணத்தில் இந்துக்கல்லூரியின் விடுதி வாழ்க்கை மற்றும் பேராதனைப் பல்கலைக்கழகத்தின் நினைவுகள் போல் பசுமையானவையல்ல. புலம்பெயர்ந்தபின் வாழ்வதற்கு புதிய அவுஸ்திரேலியப் பட்டம் தேவையாகவிருந்தது

இலங்கையின் வடகரையில் எழுவைதீவென்ற சிறு தீவில் பிறந்து வளர்ந்து அமைதியாக ஏழாம் வகுப்பில் படித்த எனக்கு வங்கக் கடலில் மையங் கொண்ட புயலாக எனது தந்தையார் வந்தார். அதுவரையும் தென்னிலங்கையில் மலையகப் பகுதியில் ஆசிரியராக இருந்தவர். எனது பாடசாலைக்கு வந்ததும் எனது வாழ்வில் சனி பற்றிக்கொண்டது.

குடும்பத்தில் மூத்த பிள்ளை. நான் படித்த பாடசாலையே அம்மா வழி பாட்டனார் காலத்தில் தொடங்கியது. அவரே பாடசாலையாசியர். அம்மாவே அந்த ஊரில் தபால் அதிபர் . இவற்றால் மற்ற ஆசிரியர்களது மதிப்பும் அன்பும் கிடைத்ததுடன் சிறு வயதில் தொய்வு நோய் வந்ததால் ஒரு மிகவும் செல்லமாக வளர்க்கப்பட்டேன்.

எனது நிலை தந்தையார் ஊருக்கு ஆசிரியராக வந்ததும் தலைகீழாக மாறியது.சுதந்திரமான எனது சிறகுகள் கண்டிப்பென்ற பெயரில் வெட்டப்பட்டன.

தமிழ் சினிமாபோல் தந்தையாருடன் எட்டு மாதங்கள் பொருதிய பல சம்பவங்கள் இருந்தாலும் , இறுதியில் ஒன்று கிளைமாக்சாக என்னை ஊரைவிட்டு போக வைத்தது .

அப்பொழுது எனக்கு 12 வயது. மாமியின் மகள் இரண்டு வயது மூத்தவள், இரண்டு வருடங்களாக யாழ்ப்பாணத்தில் படித்துக்கொண்டிருந்தவள், இடையில் எங்களுருக்கு மீண்டும் படிக்க வந்துவிட்டாள். அவள் வந்த காரணம் : ஊகமாக அவள் தங்கியிருந்த வீட்டின் ஆண் உறவினரது நடத்தையே காரணமென்று பேசப்பட்டது. எனக்கு அதன் காரணங்கள், அர்த்தங்கள் புரியவில்லை. நேரடியாக கேட்டுப் புரிந்து கொள்ள நினைத்தேன்.

ஐப்பசி மாதத்தின் கடைசி வியாழக்கிழமை மதியத்தில் பாடசாலையிலிருந்து திரும்பி வரும்போது பூவரசு மரத்தின் நிழலில் நான் கடித்த அம்பலவி மாங்காயில் அரைப்பகுதியை அவளிடம் கொடுத்துவிட்டு “ யாழ்ப்பாணத்து நல்ல படிப்பை விட்டு ஏன் வந்தாய் ? அங்கு மாமா என்ன செய்தார்?” காரணத்தை அவளிடம் சீரியசாக இடையில் வழுவிய அரைக்கால்சட்டையை ஒரு கையால் பிடித்தபடி நேரடியாக கேட்டேன்.

பதின் மூன்று வயதான அவள், அப்பாவியாக ஒரு கன்னத்தில் மட்டும் குழிவிழ சிரித்து விட்டு மாங்காயில் ஒரு காக்காய்கடி கடித்துவிட்டு என்னிடம் தந்தாள் . ஆனால், பதில் சொல்லாது போய்விட்டாள். அந்த ஊர்க்கதையை எனக்கு சொன்ன நண்பன் வாயை மூடியபடி சிரித்தான் . அந்த நிகழ்வை அத்துடன் நான் மறந்து போய்விட்டேன் .

அடுத்த நாள் வெள்ளிக்கிழமை . எல்லோரும் காலையில் பாடசாலை தொடங்கமுன் கோயிலுக்கு போய்விட்டு வரிசையாக வந்தார்கள் . நான் இறுதியாக வந்தபோது பாடசாலைக் கட்டிடத்தின் அரைச்சுவருக்கு மேலால் தெரிந்த காட்சி இன்றும் திரைப்படம் போல் மனதில் பதிந்துள்ளது.

வெள்ளை மேல் சட்டையுடன் கருப்புக் கோடு போட்ட பச்சை லங்கா பருத்திச் சேலையை இறுக்கி கட்டிய மாமி, உடலில் துணியற்ற ஆறுமாதக் ஆண் கைக்குழந்தையை இடுப்பில் வைத்தபடி, வகுப்பு மேசையருகில் நின்று கதிரையில் உட்கார்ந்திருந்த எனது தந்தையிடம் கண்ணகியாக நியாயம் கேட்டார் . கையில் சிலம்பு மட்டுமே மிஸ்சிங். ஆனால் கேட்ட கேள்வி: நீயும் காவலனோ என்பதுபோல் “ வாத்தி இதுதானா உனது மகனுக்கு படிப்பிக்கிறாய் ? “ என்ற போது எனக்கு விடயம் புரிந்து விட்டது . ஏற்கனவே தந்தையாரிடம் சொல்லப்பட்ட விடயம் அவரிடம் மேலும் உருவேற்ற மீண்டும் காட்சியாக்கப்பட்டிருக்கு என்பது எனது மூளையில் உறைத்தது.

“இங்கே வாடா” “ என்று அழைத்ததும் பூனையிடம் அகப்பட்ட எலியாக மாறினேன்

எனது தந்தையார் பிரித்தானிய இராணுவத்தில் மூன்று வருடமிருந்தவர். இருபத்தைந்து வயதில் நான் இருந்தபோதும் ஐம்பத்தைந்து வயதில் அவரின் உடற்பலம் என்னில் இல்லை. கொக்கு, எலும்பன் என பல பட்டப் பெயர்கள் எனது உடல்த் திண்மைக்காக நண்பர்கள் வைத்தது.

எனது எலும்புகளை இன்று நிலத்திலிருந்தே பொறுக்கவேண்டும் என எண்ணியபடி அவர் முன் உறைந்திருந்தேன் . அவர் எழுந்து ,எனக்கு கன்னத்தில் ஓங்கி அடிக்க , நான் குனிய அந்த அடி என் தலையில் விழ , நான் கரும்பலகையில் சாய , கரும்பலகை வெட்டிச் சாய்த்த மரத்தின் ஓசையோடு கீழே விழுந்தது. இப்படியாக ஏற்பட்ட தொடர் நிகழ்வால் ஏற்பட்ட தாமதத்தால் அவரால் என்னை உடன் பிடிக்க முடியவில்லை . மீதியாக வைத்திருந்த அடிகள் நினைவுகளாகவே எஞ்சின. அந்தச் சந்தர்ப்பத்தைப் பாவித்து நான் பாடசாலையின் பெஞ்சுகள் , கதிரைகள் , சுவர்கள் முதலான தடைகளைத் தாண்டி வீட்டுக்கு ஓடி வந்து அம்மாவிடம் அகதியானேன். எக்காலத்திலும் அகதி விண்ணப்பம் நிராகரிக்கப்படாத ஒரு இடம்.

அம்மாவிடம் விடயத்தைச் சொன்னதும் “அவள் வேசை, அவள் யார் என்ர பிள்ளையை பற்றி குறை சொல்ல? இந்த மனிதனுக்கு மூளையில் என்ன இருக்கு ? என்று எழுத முடியாத பல வார்த்தைகளை பேசிவிட்டு “ இனி இந்த ஓட்டைப் பாடசாலை தேவையில்லை . யாழ்ப்பாணம் போய்படி மகனே “ என்றார்.

அன்றிலிருந்து ஒன்றரை மாதம் எந்த பாடசாலையும் போகவில்லை . அத்துடன் யாழ்ப்பாண இந்துக்கல்லுரியில் சேர்வதற்கு பரிட்சை எழுதியதும் அங்கு எடுபட்டேன். மூன்று வருடங்கள் என் விடுதி வாழ்வு இனிமையானது . இராணுவம், இயக்கங்கள் முளைக்காத சொர்க்க பூமி அக்கால யாழ்ப்பாணம்.

வீட்டில் இருந்து ஞாயிறு மாலையில் இந்துக் கல்லூரியின் விடுதியை அடைந்ததும் மற்றைய மாணவர்கள் எனது உடைகளை பரிசோதிப்பார்கள். காரணம்: நான் பணம் வீட்டிலிருந்து கொண்டு வந்தேனா என்பதற்கான அந்தப் பரிசோதனை. அவர்களுக்கு பணம் கிடைத்தால் அன்று சிற்றுண்டி மற்றும் சினிமா செலவுக்காக பயன்படும் .
அப்படி பணம் கிடைக்காதபோது எனது சப்பாத்தை கழட்டி சொக்ஸ் உள்ளே பார்க்க முயல்வார்கள்.

அப்படியான ஒரு நாள் அவர்களில் ஒருவன் , “அவன் தீவான். அவன் காலின் பித்த வெடிப்புக்குள் மணல்தான் இருக்கும்” என்றான் .
அது நகைச்சுவைக்காக சொல்லப்பட்டது. சொல்லியவன் எமது ஊருக்கு அடுத்த பகுதியான வேலணையிலிருந்து வந்தவன் .
அந்த வார்த்தைகளின் புவியியல் சார்ந்த உண்மை உள்ளது.

இலங்கையில் யாழ்ப்பாணத்தின் பெரும்பகுதி ஒரு காலத்தில் கடலின் கீழ் முருகை கற்பாறைகளாக (Coral reef) இருந்து மேல் வந்த இடம். பிற்காலத்தில் அந்தப் பாறைகள் உடைந்து மண்ணாகியது. அங்கு காற்றில் இருந்து உணவு தயாரிக்கும் பாசி போன்று தாவரங்கள் உருவாகி பின்பு அவை சிதைந்து பயிர்கள் விளையும் மண்ணாகியது. அப்படியான உருவாக்கம் நடைபெற பல இலட்சக்கணகான வருடங்கள் சொல்லும் . அப்படியான மாற்றம் நடைபெறும் இடங்களை புவிப்பந்தின் இறுதியாகத் தோன்றிய நியூசிலாந்தின் வட தீவில் பார்த்தேன் .

இடையில் ஒரு கேள்வியைக் கேட்காது போகலாமா?

கல் தோன்றி மண் தோன்றாத காலத்தில் வாழ்ந்த எமது தமிழர்கள் – அக்கால யாழ்ப்பாணத்தில் எப்படி உணவு உண்டார்கள்? உணவு பயிரிட முடியாத நிலம் . புல் மற்றும் தாவரங்கள் முளைக்காத நிலமது. ஆடு மாடு வளர்க்க முடியாது. அப்படியானால் அக்காலத்தில் மக்கள் மீன் மட்டுமே உண்டிருக்கமுடியும் – இதனால் ஆரம்பத் தமிழர் மீனவர்கள் எனவும் மீனை மட்டும் உண்பவர்கள் எனவும் கொள்ளலாமா?

எனது பித்தவெடிப்பில் மணல்போல் அவுஸ்திரேலியாவிலும் ஆதிவாசிகள் காலைப் பார்த்தல் சிவப்பாக இருக்கும். காரணம் பெரும்பாலான அவுஸ்திரேலிய நிலப்பரப்பை ஆகாய விமானத்தில் இருந்து பார்த்தால் சிவப்பாக இருக்கும் . காரணம்: அங்கு நிறைந்துள்ள இரும்புத்தாதே . அதை வெட்டி எடுத்து உலகம் முழுவதும் விற்று தற்பொழுது வசதியாக வாழ்கிறோம் . வெள்ளையருக்கு முன்பு வியாபார நோக்கத்துடன் அவுஸ்திரேலியவை கடலால் சுற்றி பார்த்த ஒல்லாந்தர், போர்த்துக்கேயர் இங்கு ஒன்றும் பிரயோசனமானது இல்லை எனப் போய் பக்கத்தில் உள்ள கிழக்குத் தீமோர் இந்தோனேசியா என்று தங்கள் காலனிகளை அமைத்ததார்கள்.

பின்னர் தங்கள் நாட்டு குற்றவாளிகளை குடியேற்ற மட்டுமே நிலம் தேடிய பிரித்தானியர்கள் அவுஸ்திரேலியாவைக் கண்டுகொண்டார்கள். இவ்வளவு இரும்புக்கனிமம் இருந்தும் ஆதிவாசி மக்கள் கற்காலத்திற்கு அப்பால் போகவில்லை. காரணம் அவர்களுக்கு எதிரிகளோ தேவைகளோ இல்லை . காட்டில் கிடைத்த உணவே போதுமானது. பயிரிடத் தேவையில்லை . படைக்கலங்களும் விவசாய உபகரணங்களும் செய்வதற்கே மற்றைய நாடுகள் இரும்பைப் பாவித்தார்கள்

பேராதனையில் மிருகவைத்தியம் படித்தபோது மைக்குரோபயலஜி என்ற பாடத்தில் மூன்று தரம் பேராசிரியர் மகாலிங்கத்தால் குண்டடிக்க வேண்டியிருந்ததால், அந்த மைக்குரோபயலஜியில் எனது ஆய்வை செய்ய விரும்பினேன். ஆனால், எனக்கு கிடைத்த அந்த பகுதி புதுமையானது.

இரும்புக் கனிமத்தை நிலத்தில் அகழ்ந்ததும் அதை உருக்கி இரும்பைப் பிரித்தெடுப்பார்கள். அந்த செய்முறையில் அதிக இரும்புள்ள கனிமத்திற்கே பொருளாதாரரீதியில் இலாபம் கிடைக்கும். குறைந்த இரும்புள்ள கனிமத்தை தரையில் கொட்டிவிட்டால் அந்த இடத்தில் ஒரு சாதிப் பக்டீரிவால்(Thiobacillus ferrooxidans) அமிலமும் இரும்பும் செப்பும் உருவாகி அந்த இடம் முழுவதும் எதற்கும் உதவாத இடமாகும். அங்கு புற்கள் முளைக்காது. இதுவே அவுஸ்திரேலியாவில் பலகாலமாக நடந்தது . தற்பொழுது குறைந்த இரும்புள்ள கனிமத்தை மீண்டும் புதைத்து நிலத்தை மண்ணால் மூடுகிறாரகள் . மேலே புற்கள் முளைக்கும். சிறுமரங்கள் நடுவார்கள்
எப்படி குறைந்த இரும்புள்ள கனிமங்களில் பக்டீரியாவைப் பாவித்து இரும்பை பிரித்தெடுக்க முடியும் ? என்பதே எனது ஆய்வு. அதிலும் இப்படியான கனிமவளமுள்ள நிலங்களில் நல்ல தண்ணீர் கிடையாது. மேலும் அவுஸ்திரேலியாவின் நடுப்பகுதி ஆதிகாலத்தில் கடலால் பிரிக்கப்பட்டிருந்தது. அதனால் உவர்ப்பான தண்ணீரில் இந்த பக்டீரியாக்கள் வளர இசைக்கமடையுமா? என்பதே ஆய்வின் நோக்கம்

இந்த ஆய்வு வேலைகளை செய்து கொண்டிருந்த காலத்தில் ஒரு பொது வேலையிலும் ஈடுபட்டேன்; மனித உரிமைகள் சம்பந்தமானது. சில சிங்கள நண்பர்களையும் மற்றும் எனது நண்பரான டாக்டர் நரேந்திரநாதனையும் சேர்த்து மனித உரிமைக் கழகத்தை உருவாக்கினோம் . அக்காலத்தில் பிஜியில் நடந்த இராணுவ புரட்சியின் காரணமாக பல இந்தியர்கள்அவுஸ்திரேலியாவுக்கு தப்பி வந்தனர் அதேபோல் 87-90 இல் இலங்கை இராணுவத்தினர் ஜனதா விமுக்தி பெரமுனையினரை வைகை தொகையற்று கொலை செய்தர்கள்.. அக்காலத்தில் அவுஸ்திரேலியாவில் தொழிற்கட்சியிருந்ததால் எங்களால் மந்திரிகள் எம்.பி.க்களை சந்திக்க முடிந்தது. நாட்டின் இந்த நிலமையைப் பற்றி பேசமுடிந்தது. அதன் காரணமாக சில நன்மைகள் ஏற்பட்டது

அக்காலத்திலோ வார விடுமறையில் இரவுகளில் ஒரு பஞ்சாபி உணவகத்தில் சேர்ந்து கழுவுதல், துடைத்தல் வேலைகளை செய்தேன். ஆனால் இறுதிவரையும் சப்பாத்தியை வட்டமாக என்னால் போடமுடியவில்லை. தோல்வியை ஒப்புக்கொண்டு அந்த வேலையில் இருந்து விலகவேண்டியதாக இருந்தது .

ஓரு வருடத்தில் எனது ஆய்வுகள் பூர்த்தியாகிவிட்டது. பட்டமும் கிடைத்தது. வேலையில்லை! மனைவியும் படித்துக்கொண்டிருந்தார் .
இலங்கையில் நல்ல வேலை, கார், வீடு என சகல வசதி இருந்தும் உயிர்ப்பயத்தால் கப்பலேறியதை நினைத்துப் பார்க்காமல் இருக்க முடியாது அத்துடன் என்னை சுற்றி கண்ணுக்குத்தெரியாத வலையாகவிருந்த அரசியலும் இருந்து தப்பி ஓடமுடியாது.

இராமானுஜம்
——–
84 ஏப்பரலில் தலைமன்னாரில் இருந்து இராமேஸ்வரம் செல்லும் கப்பலின் மேல்தட்டில் என்னுடன் மேலும் சிலர் இருந்தார்கள் . அவர்கள் கொண்டுவந்த மூட்டை முடிச்சுக்கள் அவர்களை மலையகத்தில் இருந்து வந்தவர்களாக அடையாளம் காட்டியது.

கண்ணுக்கு எட்டியதாகவிருந்த மன்னார் கடற்கரையை முற்றாக மறையும் வரையும் தொடர்ச்சியாக பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன். கலங்கிய கண்களும் கனத்த இதயமும் கொண்டவனாக மனதை அசைபோட்டேன்.

நாட்டை விட்டு வெளியேறும் பலர் வியாபாரம், உல்லாசப்பயணம் முதலான காரணங்களால் பிரியும்போது அந்தப்பயணம் உணர்வு கலந்தது அல்ல. ஆனால் நான் இப்போது வெளியேறும்போது எனது நாடு, மக்கள், உறவினர் முதலான பந்தங்கள் அறுபடுகிறது. எட்டு மாத கர்ப்பிணியான மனைவியையும் இரண்டு வயதே நிரம்பாத மகனையும் விட்டு எதற்கு பரதேசம் போகிறோம் என்பது தெரியாமல் எனது பயணம் தொடங்குகிறது. குருட்டுப் பூனை இருட்டில் பாய்வது போன்றது இந்தப் பயணம்.

கண்ணுக்கு எட்டியவரையும் கடலாகத் தெரிந்தது பாக்கு நீரிணை.

எவருக்கும் நாட்டைவிட்டு வெளியேறுவது என்பது இலகுவான விடயமல்ல. சுற்றம் நண்பர்கள் என்ற புறக்காரணிகளோடு அனைத்திலும் வெறுப்பை ஏற்படுத்தவேண்டும். ஆனால் அது எனக்கு சாத்தியம் அல்ல, நாம் இருக்கும் நாட்டை வெறுப்பது. அதிலும் அரசாங்க வேலை. மனைவிக்கு வீட்டுக்கு பக்கத்தில் வேலை. பிள்ளைகளைப் பார்க்க மாமா, மாமி என சகல வசதிகளோடு இருந்த எனக்கு இந்தியப்பயணம் எனக்கே புரியாத புதிராக இருந்தது. எனக்கே புரியாதபோது எனது அம்மா சகோதரங்களுக்கோ மனைவி மாமா மாமிக்கோ எப்படிப் புரியும்?

மதவாச்சியில் 83 இனக்கலவரத்தின்போது வேலை செய்துவிட்டு அதன்பின் மூன்றுமாதங்களை ஏதும் செய்யாமல் செலவிட்டேன். 1983 நவம்பர் மாதத்தில் இராகலையில் அரசாங்க மிருக வைத்தியராக வேலைக்குச் சேர்ந்தேன். இராகலை சென்றதும் புது அனுபவமாக இருந்தது. வரட்சியான யாழ்ப்பாணத்தில் பிறந்து வளர்ந்த எனக்கு குளிர்பிரதேசம் மாற்றமாக இருந்தது. ஆனால் நான் அதற்குத் தயாராகச் செல்லாதபடியால் முதல் இரண்டு நாட்கள் குளிரில் நித்திரை கொள்ள முடியவில்லை. பின்பு நுவரேலியாவில் எனது நண்பனது குவாட்டர்சில் சென்று தங்கினேன். அதன்பின் குளிருக்கான பெட்சீட், கம்பளி உடைகளோடு ராகலை வந்து சேர்ந்தேன்.

ராகலையில் எனக்குப் பிடித்தவிடயம் 83 ஜுலைக்கலவரத்தில் எதுவித பாதிப்பும் தமிழர் கடைகளுக்கு ஏற்படவில்லை. இதற்குக் காரணம் அந்தப்பகுதி பாராளுமன்ற அங்கத்தவரும் நுவரேலியா மாவட்ட அமைச்சருமான ரேணுகா ஹேரத் . கலவரம் நடந்த மூன்று நாட்களும் இரவு பகலாக கணவனுடன் ஜீப்பில் சென்று தீயசக்திகள், கடைகளுக்கு தீவைப்பதை தடுத்தார். இவ்வளவுக்கும் ரேணுகா ஹேரத்திற்கு முப்பது வயதுதான் இருக்கும். அதே வேளையில் சில கிலோ மீட்டர் தொலைவில் இருக்கும் நுவரெலியாவில் அமைச்சர் இராஜதுரையின் மகள் டொக்டராக வேலை பார்த்தார். அவரை ஹெலிகப்டரில் ஏற்றிக்கொண்டு அப்போதைய பெருந்தோட்ட அமைச்சர் காமினி திசநாயக்க சென்றதன் பின்னர் நுவரேலியா கடைவீதிகளுக்கு தீ வைக்கப்பட்டது. இதற்குக் கூட இனவாதம் காரணமில்லை.

அக்காலத்து அமைச்சர் தொண்டமானுக்கும் காமினி திசநாயக்காவுக்கும் இருந்த தொழிற்சங்க போட்டியே காரணம். இருவரும் இரண்டு தொழிற்சங்கங்களுக்கு தலைமை வகித்ததால் வந்தவினையாகும். இப்படி இலங்கையில் பல விடயங்களுக்கு அரசியல்வாதிகளே காரணம். மூவின மக்களைப் பொறுத்தவரையில் அமைதியான வாழ்வையே விரும்பினார்கள்.

84 ஆம் ஆண்டு மார்ச் மாதத்தில் ராகலை சூரியகாந்தித்தோட்டத்தில் நடந்த சம்பவம் எனது பயணத்திற்கு உடனடிக் காரணமாக இருந்தது.

எனது மிருகவைத்திய அலுவலகம் சூரியகாந்தித் தோட்டத்தில் இருந்தாலும் தொழிலாளர் குடியிருப்புகளுக்கு சற்று விலகியே அமைந்திருந்தது. எனது தங்குமிடம் அந்த கட்டிடத்தின் ஒரு அறையேயாகும். மலையகத்து காலை நேரம் மிகவும் இரம்மியமானது. ஈரமுகில்களால் போர்த்தப்பட்டு இரவில் நனைந்த தேயிலைச்செடிகள் கண்ணுக்கெட்டிய தூரம்வரை பரந்திருக்கும். இடைக்கிடையே தொழிலாளர் குடியிருப்புகள், மற்றைய உத்தியோகத்தர்களது இல்லங்கள் பச்சைவண்ண கம்பளத்தில் புள்ளிகள்போடும். தூரத்து மலைகளில் படிந்திருந்த சோம்பேறியான முகில்கள் மெதுவாக கலைவதும் கண்களுக்கு இதமானவை. தேயிலைத் தொழிற்சாலையில் வறுக்கப்படும் தேயிலைத் துளிர்களில் இருந்து பரவும் நறுமணம் காற்றோடு கலந்து வரும். அந்த காலை வேளையை சிறிது நேரம் இரசித்துவிட்டுத்தான் எனது வேலையைத் தொடங்குவேன்.

காலைப்பொழுது புலரும்வேளையில் எழுந்து பார்த்தால் தொழிலாளர்களது குடியிருப்புகளின் கூரையிலிருந்து எழும் புகை தெரியும். ஆனால் நான் அன்று பார்த்தது அவர்களின் அன்றாட சமையலின்போது வரும் புகையல்ல.
பல காம்பராக்களில் கூரைகளைக் காணவில்லை. விடயத்தை ஆராய ஆவலாக இருந்ததால் எனது உதவியாளரான இரத்தினத்தை எதிர்பார்த்திருந்தேன். இரத்தினம் அந்தத் தோட்டத்தில் வசிப்பது எனக்குத் தெரியும்..

இரத்தினம் சிறிது நேரத்தில் கலவரமான முகத்துடன் வந்தான்.

‘இரவு நடந்தது தெரியுமா?’ எனக்கேட்டான்.

‘இல்லையே’

‘நடு இரவில் சிங்களவர்கள் கிராமத்தில் இருந்து வந்து நெருப்பு வைத்துவிட்டார்கள். தொழிலாளர்கள் எல்லாம் குடும்பத்துடன் தேயிலை செடிகளுக்கு மறைவிலும் மலைப்பாறை இடையிலும் பதுங்கி இருந்து விட்டு இப்பதான் வருகிறார்கள்.’

‘என்ன நடந்தது?’

‘சின்னத்துரையை ஒரு தொழிலாளி குத்தியதால், குத்து வாங்கிய சின்னத்துரை சிங்கள கிராமத்தவர்களிடம் போய் சொல்லியதால் இந்த காம்பரா எரிப்பு நடந்தது.’

மேலும் அவனைத் துருவியபோது, தோட்டத்தில் நிர்வாகியாக சுப்பிரிண்டனும் அவருக்கு உதவியாக ஒருவரும் இருப்பார்கள். உதவியாக இருப்பவரை சின்னத்துரை என அழைப்பார்கள். சின்னத்துரை தொழிலாளியின் மனைவியை பாலியல் சேட்டை செய்ததால் தொழிலாளியால் குத்தப்பட்டான்.

தமிழ்த் தொழிலாளிகள் இரவில் மனைவி குழந்தைகளுடன் சென்று மலைகளிலும் புதர்களிலும் ஒளித்தனர். இந்தத் தோட்டத்தின் மத்தியில் அமைந்தது ராகலை மிருக வைத்திய சாலை. தொழிலாளிகள் தேயிலைக் கொழுந்துகள் கிள்ளுவதோடு மாடுகள் வளர்த்தும் பால் கறந்து விற்றும் ஜீவனத்தை நடத்தியவர்கள். இவர்கள் எல்லோரும் பால் உற்பத்தியாளர் கூட்டுறவு சங்கத்தில் அங்கத்தவர்கள். கிராம பால் கூட்டுறவுசங்கத்திற்கு நான் தலைவரானதால் இவர்களோடு எனக்கு தொடர்பு உள்ளது. இப்படியான தொடர்புகள் இருந்ததால் இரத்தினத்தோடு சென்று தொழிலாளிகளிடம் பேசினேன். அவர்களது துன்பங்களை விசாரித்த போது அவர்களது பயங்களை உணர்ந்தேன்.

இலங்கையில் சிறிய தகராறு இனக்கலவரமாகியது. சூரியகாந்தி தோட்டத்தை சுற்றிய கிராமங்களில் வசிப்பவர்கள் சிங்கள மக்கள். தமிழ்த்தொழிலாளி , சின்னத்துரை என்ற சிங்களவரை குத்தியது என சின்னத்துரை கிராம மக்களிடம் சென்று சொன்னதால் தமிழன் சிங்களவனை குத்தியதாக தகவல் பரவி இனப்பகையாகியது.

‘பறதெமலோ பலயாங்’ என்றபடி அன்று தோட்டத்து காம்பராக்களை சிங்கள கிராமவாசிகள் எரித்தனர்.

நான் தமிழ்த் தொழிலாளர்களிடம் சென்று பேசியதால் “ கொட்டியா “ என சிலரால் அழைக்கப்பட்டேன்

இந்த கொட்டியா (புலி) என்ற சொல் பெரும்பாலானவர்களால் தமிழர்களுக்கு எதிராக பாவிக்கப்பட்டது. நான் அதைப்பற்றி ஆரம்பத்தில் பொருட்படுத்தவில்லை. ஆனால் பின்பு என்னை நுவரேலியாபொலிஸ் நிலயத்திற்கு அழைத்து விசாரிக்க இருப்பதாக என்னோடு வேலை செய்த சிங்கள இனத்தவர் ஒருவர் மூலம் தகவல் தெரிந்தது.

சித்திரை வருடப்பிறப்பிற்கு யாழ்ப்பாணம் செல்ல நினைத்திருந்தபடியால் அப்படியே கொழும்பு சென்று இந்திய விசா எடுத்தேன்.

சூரியகாந்தி தோட்டத்தில் நடந்த கலவரம் மட்டுமா என்னை வெளியேறத்தூண்டியது?

நிச்சயமாக என்னை பொலிஸ் விசாரித்தாலும் பிரச்சினை வந்திராது.
வருடப்பிறப்புக்கு வீடு செல்ல முயன்ற போது, எனது மேலதிகாரி இந்தப்பகுதியில் பல மிருகவைத்தியர்கள் லீவில் நிற்பதால் லீவு தரமறுத்தார். உடனே, கண்டியில் உள்ள மேலதிகாரியிடம் பேசி லீவெடுப்பேன் என்று நான் சொன்னது அவருக்கு ஆத்திரமூட்டியது.

இந்தக் காரணங்கள் மட்டுமல்ல.

நிச்சயமாக இதற்கும் மேலான காரணங்கள் இருக்கவேண்டும்.

இந்தியாவில் தமிழ் இளைஞர்களுக்கு இந்திய அரசாங்கத்தால் பயிற்சியளிக்கப்படுகிறது என்ற தகவல் பல பத்திரிகைகளில் வந்திருந்தது.

இலங்கையின் தென்பகுதியில் வேலை செய்து கொண்டு எதிர்கால சரித்திரத்தில் பிழையான இடத்தில் நின்று விடுவேனோ என்ற பயம் வந்தது.

இவ்வளவுக்கும் நான் அரசியலில் பெரிதளவில் ஈடுபட்டவன் அல்ல. யாழ்ப்பாணம் இந்துக்கல்லுரியில் படித்து முதல்முறையிலேயே பல்கலைக்கழகம் பிரவேசித்தபின் எனது வாழ்க்கை ஒழுங்காக நகர்ந்தது.
இலங்கையில் இன ரீதியான பிளவு ஏற்படுவதிலும் எனக்கு உடன்பாடில்லை. ஏராளமான சிங்கள, இஸ்லாமிய நண்பர்கள் எனக்கு இருந்தார்கள். இனம் – மதம் என்பவை எங்களுக்கு நாங்களாக போட்ட கவசங்கள் என்பது புரிந்தவன். ஆனால், அக்காலப்பகுதியில் எனது வயதையொத்த இளைஞர்கள் அரசியல்சாயம் படாமல் தப்பமுடியாது. ஹோலி பண்டிகை காலத்தில், ஹோலிபண்டிகையை கொண்டாடாதவனும் வர்ணத்தை பூசிக்கொள்வது போல் அரசியல் வாடை என்னைத் தழுவியது

நான் பன்னிரண்டாம் வகுப்பில் படித்த காலத்தில் யாழ்ப்பாணத்தில் நாலாம் உலக தமிழ் ஆராய்ச்சி மகாநாடு நடந்தது, அப்போது நடந்த நிகழ்வுகள் என் மனதில் பசுமரத்தாணியாக பதிந்திருக்கிறது.

பதினொருவர் இறந்த நாளுக்கு முதல் இரவு (2-01-1974)மூவர் இறந்தனர். இவர்களின் இறப்புக்கு நான் சாட்சியாகினேன். இரவு 8 மணியளவில் மீன்களைப் போல் வடிவமைக்கப்பட்ட அலங்கார ஊர்தி யாழ்ப்பாணம் ஆஸ்பத்திரி வீதியால் வந்து கொண்டிருந்தது. வீதிக்கு மேலாக செல்லும் மின்வயரில் ஊர்தி முட்டியவுடன் மின்சாரவயர் அறுந்தது, அந்த இடத்திலே மூவர் இறந்தார்கள். வயர் அறுந்த போது மின் வெளிச்சம் அணைந்தாலும் நான் நின்ற இடத்துக்கு அருகில் தரையில் போட்ட மீன் போல் ஒருவர் துடித்து இறந்ததை என்னால் பார்க்க முடிந்தது. எங்கள் ஊரில் வலையில் சிக்கி மீன்துடிப்பதைப்போல் இருந்தது அவரது மரணம். ஏற்கனவே இறந்தவர்களை பார்த்து இருக்கிறேன். ஆனால் கண்முன்னே நான் பார்த்த முதலாவது இறப்பு என்ற செயல் கோரமாக நிகழ்ந்தது.

அதிர்ச்சியுடன் வீடு சென்றேன்.

அடுத்தநாள் மகாநாட்டின் கடைசிநாள். ஞானம் மாஸ்ரரிடம் பௌதிகம் பாடம் படித்துவிட்டு நாங்கள் ஐந்து பேராக மாலைநேரம் மகாநாடு நடக்கும் இடத்துக்குச் செல்ல எண்ணினோம். ஞானம் மாஸ்டர் மகாநாட்டு குழுவில் ஒருவராக இருந்ததால் வகுப்பு சீக்கிரம் முடிவடைந்தது.

சைக்கிளை மணிக்கூட்டு கோபுரத்தருகே வசிக்கும் எனது நண்பன் இரத்தினகாந்தனின் வீட்டில் விட்டுவிட்டு அவனுடன் வீரசிங்கம் மண்டபத்தை நோக்கிச் சென்றோம். மக்கள் கூட்டம் எங்கும் நிறைந்து வழிந்தது, வடமாகாணத்தில் வசிப்பவர்கள் எல்லோரும் அங்கு வந்துவிட்டார்களா என நினைத்தேன்.

முனியப்பர் கோயில், புல்லுக்குளம் போன்ற பகுதிகள் எமக்குத் தண்ணிபட்ட பாடமானதால் விரைவாக வீரசிங்கம் மண்டபத்தை அடைந்தோம். மண்டபத்தின் முன்னிலையில் மேடைபோடப்பட்டிருந்தது, நாங்கள் அந்த மேடையின் பின்னால் நின்றோம்.

மேடையில் பலர் பேசினார்கள். ஆனால் அமிர்தலிங்கம் பேசும்போது மக்கள் ஆர்ப்பரித்தார்கள். அமிர்தலிங்கம் பேசி முடித்தவுடன் ஒருவர் மேடையில் ஏறினார். அவரை ஜனார்த்தனன் என மக்கள் கூறினார்கள்.

இரா. ஜனார்த்தனன் இலங்கைக்கு வருவதற்கு இலங்கை அரசாங்கம் விசா கொடுக்கவில்லை என்ற விடயம் எமக்கு முன்பு தெரிந்திருந்தது.

எங்களுக்குப் பக்கத்தில் இருந்த ஒரு சிலர் இவர் வள்ளத்தில் வந்தார் எனக் கூறினார்கள்.

பேராசிரியர் நைனார் முகம்மது பேசிக் கொண்டிருக்கும்பொழுது மக்கள் ஜனார்த்தனன் பேசுகிறார் என ஆர்ப்பரித்தார்கள். அப்போது கண்ணாடிகள் நொருங்கும் சத்தம் கேட்டது. அத்துடன் கண்ணீர் புகை குண்டுகளும் எம்மத்தியில் விழுந்தன. சுடுகிறாங்கள், சுடுகிறாங்கள், நிலத்தில் படுங்கள் என பலர் சத்தமிட்டார்கள்.

நான் படுத்ததால் எனக்கு மேல் குறைந்தது பத்துப்பேராவது படுத்திருப்பார்கள்.
திடீரென்று லைட்டுகள் அணைந்தன.எங்கும் கூக்குரலும் அலறலும் எதிரொலித்தது, இருட்டில் நடப்பது தெளிவாகத் தெரியவில்லை. எனக்கு மேல் படுத்தவர்கள் எழும்பிய பின்பு நானும் எழும்பி கண்ணீர்ப் புகையில் எரியும் கண்களை கசக்கியபடி பார்த்தேன். மண்டபத்தின் முன்பகுதியில் நான் நின்ற இரும்பு கேட்டால் அமைக்கப்பட்ட பகுதியில் எவரும் இல்லை. கேட்டை கடந்து செல்ல முயற்சிக்கும் போது கேட்டின் மேல் இருவர் சடலங்களாக தொங்குவது தெரிந்தது, இது என்றோ ஒருநாள் பார்த்த ஆங்கில சண்டைப்படத்தை நினைவுக்கு வந்தது.

மின்சாரவயர் ஒன்று பக்கத்தில் கிடந்தது,

கேட்டிலும் மின்சாரம் பாயலாம் என்று நினைத்து கேட்டின் மேல் பாய்ந்து யாழ்ப்பாணம் தபால் நிலையம் நோக்கி ஓடினேன்.

என்னுடன் வந்த நண்பர்கள் எங்கு சென்றார்களோ எனக்குத் தெரியாது. தபால் நிலையத்தில் ஒரு தாயும் சிறுமியும் என்னுடைய கையைப் பிடித்தபடி சேர்ந்து கொண்டார்கள். அவர்களையும் இழுத்துக் கொண்டு கொட்டடிப் பக்கமாக ஓடினேன். கொட்டடியில் திறந்து இருந்த ஒரு வீட்டினுள் அவர்களை இருந்துவிட்டுப் போகும்படி கூறிவிட்டு, தட்டாத் தெரு சந்தியை நோக்கி ஓட்டமாக வந்து வீட்டை அடைந்தேன்.

இரவு கண்ணீர்புகை ஓட்டம் என்பனவற்றால் சாப்பிட முடியவில்லை. பாலை மட்டும் குடித்துவிட்டு படுத்தேன்.

அடுத்தநாள் காலை சைக்கிளை எடுக்க மீண்டும் சென்றபோது எம்மில் சிலரோடு முதல்நாள் இரவுச்சம்பவம் தொடர்பாக உரையாடினேன்.

வீரசிங்கம் மண்டபத்தின் முன்னால் செருப்புகள் மலைபோல் குவிந்திருந்தது, பலருடன் பேசியதில் கிடைத்த விபரமாவது: பேராசிரியர் நைனார் முகம்மதுவை மேடையில் பார்த்தவுடன், அவரை இரா. ஜனார்த்தனன் என நினைத்து எஸ்.பி சந்திரசேகராவின் கட்டளையின்படி பொலிசார் மேடையை நோக்கி வந்தபோது ஆத்திரம் கொண்ட மக்கள் பொலிசார் மீது செருப்புகளை வீசினர். இதைத் தொடர்ந்து பொலிசார் கண்ணீர்ப்புகை குண்டுகளை மக்களுக்கு எறிந்ததோடு, துப்பாக்கியால் மேல்நோக்கியும் சுட்டார்கள். துப்பாக்கிவேட்டு மின்சார வயரை தாக்கியதால் வயர் அறுந்து மின்சாரம் தாக்கி சிலர் இறந்தார்கள்.

இந்தத்தகவல்கள் முற்றாகச் சரியா எனக் கூறமுடியாது. ஆனால் அரசாங்கமோ, தமிழ் தலைவர்களோ வேறுவிதமாக சொல்லவில்லை. விசாரணை வைக்கவில்லை.
சிவகுமாரன் எஸ்.பி சந்திரசேகராவை குண்டெறிந்து கொல்ல முனைந்ததற்கும் இந்தத் தமிழ் ஆராய்ச்சி மகாநாடுதான் காரணமாகும்.

——-
இந்தியாவில் இராமேஸ்வரக்கரையை அன்று மாலை கப்பல் தொட்டதும், அடுத்து என்ன செய்வது என்று தெரியவில்லை. கையில் ஐநூறு அமெரிக்கன் டொலர் இருந்தது. இந்தியப் பணம் எதுவும் இருக்கவில்லை.
வெளியே வந்த என்னை பலர் சூழ்ந்து கொண்டு, ‘என்ன சார் இலங்கையில் இருந்து கொண்டு வந்ந்தீர்கள்?’ எனக்கேட்டனர்.

உயிர்ப்பயத்தையும கவலைகளையும் கொண்டுவந்திருக்கிறேன் எனவா சொல்லமுடியும்?
அக்காலத்தில் சிங்கப்பூர் குடை லக்ஸ் சோப் இந்தியாவில் கிடைக்காததால் உனக்கு உபயோகமாக இருக்கும் என மன்னாரில் மாமி அவற்றை வாங்கித் தந்திருந்தார். அவற்றை அவர்களிடம் விற்றபோது மூன்னூறு இந்திய ரூபாய்கள் கையில் கிடைத்தது.
—0–

Posted in Uncategorized | பின்னூட்டமொன்றை இடுக

நவீனகால மதியூகி சுமந்திரனுக்கு ஒரு கடிதம்

“Our decision (to support Sajith Premadasa) was made, based on who should be defeated and who should not win. Not for any other reasons.”
– M. A. Sumanthiran, in Mannar, to the media, on November 4th.


நடேசன்
இராமாயணத்தில் வரும் பரதன் 14 வருடங்கள் இராமன் அமரவேண்டிய சிம்மாசனத்தில் அண்ணன் இராமனின் பாதுகையை வைத்து அரசாண்டான். அங்கும் ஆலோசகராக சுமந்திரன் என்ற மதியூகி இருந்ததாகக் கம்பன் கூறுகின்றான். அதைத் தெரிந்து கொண்டுதான் இலங்கை அரசியலில் நீங்கள் ஒரு மதியூகியாக வரவேண்டும் என்ற எதிர்பார்ப்புடன் உங்கள் பெற்றோர் உங்களுக்கு அந்தப் பெயரிட்டிருக்கிறார்கள் – என நினைக்கின்றேன்.

நீங்கள் நீடித்த ஈழப்போரின் பின்னர்தான் அரசியலுக்கு வந்தவர். எந்த இரத்தக் கறையும் படியாதவர் என்பது முக்கியமான இலட்சணம்.!

உங்களது அரசியல் பிரவேச ஆரம்ப காலங்களில் ஒரு நாள் இலங்கை பாராளுமன்றத்தில் நீங்கள் பேசியதைப் பார்த்தபோது, “ தமிழ் மக்களுக்கு நல்லதோர் பாராளுமன்ற உறுப்பினர் கிடைத்துள்ளார் “ என்ற நம்பிக்கை எனக்கு பிறந்தது.

நீங்கள் தாய்மொழியோடு ஆங்கிலமும் சிங்களமும் சரளமாகத் பேசத் தெரிந்த ஒருவர் என்பதோடு மெல்பனில் படித்தவரும் என்பதால் “ சரக்குள்ள “ விஷயம் தெரிந்த மனிதர் என நினைத்தேன். மெல்பனில் உங்களை சந்தித்துப் பேசியபோது, “ இலங்கை அரசாங்கத்தின் நிலை புரிந்தவராக இருக்கும் நீங்கள் சார்ந்துள்ள கட்சி ஏன் இப்படி நடந்துகொள்கிறது..? “ எனக்கேட்டபோது “ மக்களை விட்டு விட்டு நாம் ஒரு முடிவும் எடுக்க முடியாது. அவர்களையும் சேர்த்துக் கொண்டுதான் செல்லவேண்டும். “ என்றீர்கள்.
அப்பொழுதும் உங்களை ஒரு நம்பிக்கை நட்சத்திரமாகத்தான் பார்த்தேன் . அத்துடன், விடுதலைப்புலிகளும் பல மனித உரிமை மீறல்களில் ஈடுபட்டிருக்கிறர்கள் எனவும் பகிரங்கமாகக் கூறினீர்கள் .

அதற்கப்பால், வடபகுதியிலிருந்து இஸ்லாமியர்கள் வெளியேற்றப்பட்டதற்கு ஒரு தமிழனாக மன்னிப்பும் கேட்டீர்கள் .
நீங்கள் சொல்லியிருக்கும் இந்த விடயங்கள் யாவும் முன்னர் எனது இதயத்தையும் நெருடிக்கொண்டிருந்தவை.
அதனால், உங்கள் கூற்றுக்களினால் நான் மகிழ்ந்திருக்கின்றேன். .

ஒருவர் பாராளுமன்ற அங்கத்தினராகவோ அல்லது சமூகத் தலைவராகவோ மக்கள் முன்னிலையில் வரலாம். பேசலாம், சிறை செல்லலாம், ஏன் பிரபாகரன் போன்று போர்க்களத்தில் உயிரும் துறக்கலாம் ! ஆனால், அவர் சமூகத்திற்காக எதனைப் பெற்றுத்தந்தார்…? என்பது மாத்திரமே வரலாற்றில் பேசப்படும் .

விவசாயி ஏர்கொண்டு நிலத்தை ஆழமாக உழுவதனாலோ அல்லது அவனது தோட்டத்தில் கிணறை ஆழமாக கிண்டுவதாலோ அவனது குடும்பம் நிறைவடைவதில்லை . பட்டினியிலிருந்து வெளிவருவதில்லை. காந்தி , மண்டேலா போன்றவர்கள் முறையே சத்தியாக்கிரகம் செய்ததாலோ அல்லது அதிக காலம் சிறையிலிருந்ததாலோ பேசப்படவில்லை . அவர்கள் மக்களுக்கு ஏதோ ஒன்றைப் பெற்றுத்தந்தார்கள். மார்ட்டீன் லூதரால் கறுப்பு அமெரிக்கர்களுக்கு சம உரிமை கிடைத்தது .இவர்களை விட எத்தனையோ பேர் இப்படியான முயற்சிகளில் உயிர் இழந்தோ அல்லது சிறை சென்றோ இருப்பார்கள். அவர்களையும் கூட எவரும் நினைப்பதில்லை .

போரின் விளைவுகளைச் சந்தித்த ஒரு சமூகம் உங்களையும் உங்கள் கட்சியையும் நம்பி பேராதரவு கொடுத்து பாராளுமன்ற கதிரைகளைக் தந்தார்கள் . உங்களது புகழ் மற்றும் சிறப்புகள் அவர்களால்தான் உங்களுக்கு கிடைத்தன. ஆனால், அவர்களுக்கு நீங்களோ, உங்களது கட்சியோ எதுவும் பெற்றுக் கொடுக்கவில்லை என்பதும் உங்களுக்குத் தெரியும் .

உங்களால் மக்களுக்கு லாபமில்லை என்பது ஒரு புறமிருக்க, அதற்குப்பதிலாக நம்பிக்கைத் துரோகங்களைத்தான் அவர்களுக்கு பரிசாக்கியிருக்கிறீர்கள் .

“ நான் எனது கட்சிக்குத் தலைவரில்லை! ஏன் என் மீது குற்றம் சுமத்துகிறீர்கள் ..? “ என நீங்கள் கேட்கலாம்.. ! இராஜவரோதயம் சம்பந்தன் என்பவர் முகமூடியாக மாத்திரமிருக்கிறார். அவர் சார்பில் நீங்களே முடிவெடுக்கிறீர்கள் என்பது எல்லோருக்கும் நன்கு தெரிந்த விடயம். அதனால் உண்மையைப் பேசிவிடுவோம் .
கடந்த இரண்டு தடவைகளும் பாராளுமன்ற உறுப்பினராக நீங்கள் இருந்து செய்த சாதனைகளை நீங்களே சீர்தூக்கிப் பார்த்திருக்கிறீர்களா..?

நீங்கள் செய்த மூன்று விடயங்கள் மிகவும் பாரதூரமானவை. அதில் கொடுமையானது நீங்கள் சம்பந்தனோடு சேர்ந்து எந்த தகுதியுமில்லாத ஒருவரை கொண்டு வந்து வடமாகாண சபையின் அரியணையில் ஏற்றியது!? அவர் அதில் அமர்ந்து தமிழ் மக்களுக்கு செய்தது என்ன?

அவருக்குப் பதிலாக வடமாகாணத்தில் விளையும் பனங்கொட்டையொன்றை முதல்வராக்கியிருந்தால் அதிகாரிகள் தங்கள் வேலையைச் செய்திருப்பார்கள். அரசாங்கம் அபிவிருத்திக்காக அனுப்பிய பணம் திரும்பியிராது ! அந்தப் பணத்தில் எத்தனை வடமாகாணத்தவர்கள் வேலை வாய்ப்பு பெற்றிருப்பார்கள் ? ஏன், ஊழல் நடந்திருந்தால்கூட அந்தப்பணம் யாழ்ப்பணத்திலே தங்கியிருக்கும்.

இரண்டாவதாகக் கிழக்கு மாகாணத்தில் முதலமைச்சராக முடிந்தவரையில் மக்களுக்கு நல்ல காரியம் செய்த பிள்ளையான் எனும் சிவநேசதுரை சந்திரகாந்தனை சிறையில் அடைப்பித்தீர்கள். இவ்விடத்தில், ஒரு கேள்வி உங்கள் கட்சியில் கொலை செய்தவர்கள் எவருமில்லையா? உண்மையில் ஆலால சுந்தரம் , தர்மலிங்கம் போன்றவர்களை கொலை செய்தவர்கள் யார்? அதை விடப் பலர் உங்கள் பக்கத்திலே இருக்கிறார்கள்!

இறுதியாக மற்றும் ஒரு விடயம்: கடந்த பத்து வருடங்களாக ஜெனிவாவில் தமிழர்களுக்கு ஏதோ நடக்குமென மக்களை ஏமாற்றிவந்தீர்கள் . வெளிநாட்டுத் தமிழர்கள் பலர் சுயநலமாகச் சேர்த்த பணத்தை கணக்குக் காட்டவும், மேலும் அகதி அந்தஸ்துக்காகவும் செய்த இந்த களியாட்டத்தில் நீங்களும் பங்கு பற்றினீர்கள். தற்பொழுது நடந்தது என்ன?
தற்போதைய அரசியலில் தமிழ் மக்கள் யாரை ஆதரிப்பது ? என முடிவு செய்வதற்கே தலையை பிய்த்திருக்கிறீகள் . இறுதியில் சஜீத் பிரேமதாசவிற்கு ஆதரவு கொடுப்பதற்கு முன்வந்திருக்கிறீர்கள் . அதை வரவேற்கின்றேன் . காரணம் அதனால் சிங்கள மக்களின் வாக்குகள் எதிர் பக்கத்திற்குச் செல்லலாம்.

தமிழர்கள் இலங்கையின் இரண்டு பிரதான கட்சிகளை ஆதரித்து, தமிழ் மக்களுக்குப் பலவற்றைப் பெற்றுக்கொடுக்கவேண்டு மென்பதே எனது அவா. கடந்த முறை இன்றைய அரசை ஆதரித்த நீங்கள் கடந்த வருடங்களில் எதுவும் பெறவில்லை. அதற்கு முன்னர் மகிந்த அரசை எதிர்த்தும் எதுவும் பெறவில்லை .

சரத்பொன்சேகாவை ஆதரித்து என்ன பெற்றீர்கள்?

போரில் ஈடுபட்ட மகிந்த ராஜபக்க்ஷவை எதிர்த்தது கொள்கை ரீதியானது என்றால், இராணுவத்தளபதியாக யுத்த களத்தில் இருந்த சரத்பொன்சேக்கா எப்படி தூய்மையான மனிதராகின்றார்?

மனித உரிமைமீறல் கடைசி யுத்தத்தில் மட்டுமா நடந்தது?

சமகால, தற்போதைய அரசை உருவாக்கி ஆதரித்த சந்திரிகா அம்மையார் பதவியிலிருந்த காலத்தில் யுத்தக்குற்றங்கள் நடக்கவில்லையா…? முன்னாள் ஜனாதிபதிகளான பிரேமதாச மற்றும் ஜெயவர்தனா காலத்தில் தர்மப்போரா நடந்தது..?
இதிலிருந்து என்ன தெரிகிறது..? கொள்கைக்காக நீங்கள் ஆதரிக்கவில்லை என்பது புரிகிறது. நானும் கொள்கைகளில் தொங்குபவனில்லை. யதார்த்தவாதி .

கடந்த அரசாங்கத்தை ஆதரித்து சில அமைச்சர் பதவிகளை பெற்று, மக்களுக்கு ஏதாவது செய்திருந்தால் கொஞ்சம் ஆறுதலாக இருந்திருக்கும் . கற்புடன் இருப்பதாக வெளியே காண்பித்தவாறு மறுபக்கத்திற்கு மட்டும் சிவப்பு விளக்கெரித்தீர்கள் என்பதே உண்மை.

என்னைப் பொறுத்தவரையில் சஜீத் பிரேமதாச வந்தாலும் நீங்கள் கோரிக்கைகளிலும் அறிக்கைகளிலும்தான் நாட்களைக் கடத்துவீர்கள். கோத்தபாய இராஜபக்‌ஷ பதவிக்கு வந்தால் என்ன செய்வீர்கள் ? மீண்டும் உங்கள் இந்தியப் பயணம் – ஜெனீவா பயணம் தொடரும் .

தமிழர்களுக்கு தற்போது நீங்கள் செய்யக்கூடியது : “ தற்போதைய நிலையில் நீங்களே உங்களைப் பார்த்துக் கொள்ளுங்கள். யாரை ஆதரித்தால் மக்களுக்கு நன்மை உண்டு என்பதை அவர்களே தீர்மானிக்கட்டும் “ என விட்டு விட்டு உங்களது தொழிலைப் பாருங்கள் .

பாவப்பட்ட மக்கள் முப்பது வருடப்போரில் உயிர்தப்பி வாழ்ந்தார்கள். அப்பொழுது அவர்களுக்காக எவருமிருக்கவில்லை. அதேபோன்று வாழ்ந்துவிட்டுப் போவார்கள். அவர்களுக்கு அதிர்ஷ்டமிருந்தால் நல்ல மேய்ப்பன் ஒருவன் கிடைப்பான்.

“ இலங்கைத் தமிழர்கள் முதலில் அகிம்சைப்போர் நடத்தினார்கள். பின்னர் ஆயுதப்போர் நடத்தினார்கள். தற்போது இராஜதந்திரப்போர் நடத்துகிறார்கள். “ என்று நீங்கள் மெல்பன் நகரில் சில வருடங்களுக்கு முன்னர் நடந்த கூட்டமொன்றில், உங்களை வரவேற்றவர்கள் முன்னிலையில் பேசினீர்கள். நினைவிருக்கிறதா..?

இப்போது, புதிய அதிபருக்கான தேர்தல் வரும்வேளையில், யாரை ஆதரிப்பது என்பதைவிட, யாரை தோற்கடிக்கவேண்டும் என்பதைபற்றி பேசுகிறீர்கள்.

இதுதான் நீங்கள் சொல்லவரும் இராஜதந்திரப்போருக்கான வழிமுறையா..? சொல்லுங்கள் மதியூகி சுமந்திரன் அவர்களே..?
—0—

Posted in Uncategorized | 1 பின்னூட்டம்

தோப்பில் முகம்மது மீரானின் சாய்வுநாற்காலி – நாவல்

வாசிப்பு அனுபவம்
நடேசன்

தோப்பில் முகம்மது மீரான் எழுதிய சாகித்திய அக்கடமி விருது பெற்ற நாவல் சாய்வுநாற்காலியை அவரை நினைவு கூர்ந்து பேசுவதற்காக இரண்டாவது முறையாக வாசித்தேன்.

காதலித்தபோது தெரியாத பெண்ணின் பக்கங்களை பிற்காலத்தில் மனைவியாக்கியபின் புரிந்து கொள்வது போல் இருந்தது.

முதல்முறை வாசித்தபோது கண்ணில்படாத பல புதிய தருணங்கள் அவிழ்ந்து அழகு காட்டியது. இம்முறை இலகுவாக நாவலின் புதிய இடுக்குகள், மடிப்புகளுக்குள் பயணிக்க முடிந்தது.

தாத்தா குதிரை வைத்திருந்தார் என்ற பாரம்பரிய பெருமைகளை பேசியபடி நிகழ்காலத்தை வீணாக்கும் சமூகங்களை நம்மால் நாள்தோறும் நம் எதிரே தொலைக்காட்சியில் தெரிகிறது. முன்னாள் மகோன்னதங்கள் பின்னாளில் சிதிலமாகிறது.
சமூகங்கள் மட்டுமல்ல தனிமனிதர்கள் பாரம்பரிய பெருமைகளை இறுகப் பிடித்தபடியே தொங்கும்போது நிகழ்காலம் அவர்களைக் கடந்து விட்டு செல்கிறது.

பவுரீன் பிள்ளை என்ற வீரனின் வழிவந்த முஸ்தபாகண்ணு தனது வாழ்நாளைச் சாய்வு நாற்காலியில் இருந்தவாறு வீணடிக்கும் கதையே இந்தநாவல் .

தனியொரு மனிதனது கதை மட்டுமல்ல, ஐந்து தலைமுறையை சேர்ந்தவர்களது கதை; இவர்கள் வாழ்ந்த தென்பத்தன் கிராமத்தின் சரித்திரம்; திருவிதாங்கூர் இராஜ்ஜியத்தின் வரலாறும் பிணைந்து நாவலில் வருகிறது.

திருவிதாங்கூர் அரசர் மார்த்தாண்ட வர்மா, அரசாள்வதற்கு உறுதுணையாக இருந்த வீரனான பவுரீன்பிள்ளைக்கு அரசர் அளித்த வெகுமதிகள் , நில புலன்கள், வீடு, தோட்டம் என்பன அவரை ஒரு செல்வந்தராக்கியது. அவரிடமிருந்து ஒரு பரம்பரை உருவாகிறது. ஆண் பரம்பரையினர் தென்பத்தன் கிராமத்தில் வளமாக வாழ்ந்து வழிகாட்டி வருகிறார்கள். அந்தப்பரம்ரையில் இறுதியாக வரும் முஸ்தபாகண்ணு, அந்தச் செல்வத்திற்கும் புகழிற்கும் முற்றுப்புள்ளி வைக்கிறார் .

அடங்க மறுக்கும் காமத்தையும் , அதற்காக எதையும் செய்யத்தயங்காத மனநிலையும் கொண்டவர் முஸ்தபா கண்ணு. அவரது செயல்களைத் தூண்டும் அவரது இதயம் எப்படியானது..? என்ற முன்னறிவிப்பு எமக்கு நாவலின் முதல் அத்தியாயத்திலேயே தெளிவாகிவிடுகிறது.

ஊரில் உள்ள மதராசா மீது தென்னை மரமொன்று விழுந்ததால் படித்துக் கொண்டிருந்த குழந்தைகள் இறந்துவிட்டன. ஊரே பதறுகிறது.

முஸ்தபா கண்ணு சாய்வு நாற்காலியில் கிடந்தபடி – “அதென்ன கரச்சல் ? எனக்கேட்ட போது,

“ மதரஸாவுக்கே மேலே தெங்கு விழுந்து நிறையப் புள்ளியோ மௌத்தாபோச்சாம் “ என்கிறாள் மனைவி மரியம் பீவி.
எந்த உணற்சியுமற்று சிகரட்டைப்பற்றியவரிடம்,

“எழும்பிமாருங்கோ – நம்ம புள்ளையோ இல்லையா –? “ என்றாள் மரியம்பீவி

தாடியை கையால் ஒதுக்கிய முஸ்தபாக்கண்ணு,

“மணி எட்டாச்சு – பசியாற உண்டோ ?? “ எனக்கேட்கிறார்.

இந்தச் சிறிய சம்பவத்தையும் அது தொடர்பான உரையாடலையும் முதல் அத்தியாயத்திலே எமக்கு அறிமுகப்படுத்தி, அந்தப் பாத்திரத்தின் மனநிலையை தெரியப்படுத்தும்போது, இனிவரும் நிகழ்வுகள் எப்படியிருக்கும் என்பதை வாசகர்கள் புரிந்து விடுகிறார்கள்.
இனிமேல் அதிர்ச்சியும் அடையவேண்டியதில்லை என்ற போதிலும் பெண்களை பால்கறக்கும் மாடுகளாக தொழுவத்தில் கட்டியபின்பு பால் வற்றியதும் கிழட்டு மாடு பிரயோசனமில்லையென அதபு பிரம்பால் அடித்து கொலை செய்வதை படிக்கும்போது நெஞ்சம் திடுக்கிடுகிறது.

நாவலில் வரும் முஸ்தபாக்கண்ணுவை வாசகர்களால் வெறுக்கப்படும் பாத்திரமாக்குவதில் தோப்பில் முகம்மது மீரான் வெற்றி காண்கிறார்.

நாற்பது வருட திருமணத்தில் கண்ட பயன் என்ன..? என ஏங்கித் தற்கொலை செய்ய முயன்றாலும் மரியம்பீவியால் முடியவில்லை.
வாப்பாவின் நடத்தையை வெறுத்து வீட்டை விட்டு சென்ற மகனைக் ஒரு முறையானும் காணவேண்டும் என்ற எண்ணம் தற்கொலையைத் தடுக்கிறது. இதன் மூலம் தாயின் தாயின் மனநிலையைப் நமக்கு படம் பிடித்துக்காட்டி மரியம்பீவியையும் மறக்க முடியாத பாத்திரமாக்கியிருக்கிறார் .

இந்தக் கதையில் வரும் அஃறிணைப் பொருட்களான சவ்தாமன்ஸிலின் சாய்வு நாற்காலி, அலுமாரி, பிரம்பு மற்றும் வாள் என்பன உயிர் வாழும் மனிதர்களைப்போல் நாவலின் பக்கங்களிலிருந்து எழுந்து வந்து கதை சொல்வதனால் அவையும் வாசிப்பவர்களது மனதில் வாழ்கின்றன.

ஒரு பிரம்பு, போர்க்கருவியாகி பல பெண்களின் உயிர்களை கொன்று விடுகிறது. பூண்போட்ட அந்த அதபு பிரம்பை முஸ்தபாக் கண்ணின் மகன் பலமுறை உடைக்க முயன்றும் அது உடையாதிருப்பதிலிருந்து தொடரும் பெண்ணடிமைத்தனம் படிமமாக வருகிறது

முஸ்தபாகண்ணுக்கு எடுபிடியாக வரும் இஸ்ராயில் ஒரு வித்தியாசமான பாத்திரம். மரியம்பீவியிடம் அன்பு செலுத்தி , அவளைத் தாயாக நினைத்து முஸ்தபாகண்ணிடம் இருந்து அவளை பாதுகாக்க நினைப்பதன் மூலம் சிறிய பாத்திரமாக சிருட்டிக்கப்பட்டாலும் இஸ்ராயிலும் முழுமையான பாத்திரம்தான்.

நஸீமாவின் பாத்திரம் வித்தியாசமானது . பெண்களை தனது காமத்திற்குப் பலியாக்கி பின் கொலைகளைச் செய்து வரும் தனது காக்காவான முஸ்தபாகண்ணை வெறுப்புடன் பார்த்து தனது கணவனை உறவில் இருந்து விலக்கியிருப்பதும் இறுதியில் கணவன் ஒரு மீன்காறியுடன் சென்றதனால் அவனில் மீன் மணப்பதை புரிந்துகொள்ளும்போது தனது தவறை உணர்வதாகவும் கதை நகருகிறது.

காமம் பிணியாக பீடித்த முஸ்தபாகண்ணும் , காசநோயுடன் வாழும் மரியம்பீவியும் , காமத்தை அடக்கியபடி மன உளைச்சலோடு எப்பொழுதும் படுக்கையில் இருக்கும் நஸீமாவும் சவ்தா மன்ஸிலை நோயாளிகள் வாழுமிடமாக்கியிருக்கிறார்கள்.

தோப்பில் முகம்மது மீரான் சாய்வுநாய்காலி என்பதற்குப் பதிலாக சவ்தா மன்ஸில் என்ற பெயரை நாவலுக்கு வைத்திருக்கலாம் . மேலும் முஸ்தபாக்கண்ணு எந்த இடத்திலாவது ஈரமுள்ள நெஞ்சத்தினராக காட்டப்பட்டிருந்தால் அல்லது அவரது குரூரமான குணத்திற்கான நியாயங்கள் சொல்லப்பட்டிருந்தால் அந்தப் பாத்திரம் மேலும் சிறப்பாக அமைந்திருக்கும்.

நகைச்சுவை இழையோடும் நாவல். மொழிநடையில் மலையாளமும் அரபும் கலந்திருந்தபோதிலும் ஆழ்ந்து படிப்பவருக்குத் தடையாகவில்லை.

சாய்வு நாற்காலி – தமிழ் நாவல்களில் முக்கியமானதெனக் கருதுகின்றேன்.

________________________________________

Posted in Uncategorized | 1 பின்னூட்டம்

யாழ்ப்பாணத்திற்கு விமானசேவை


நடேசன்

பலாலிக்கு இந்திய விமானம் வந்திறங்கியது என்ற செய்தி பல காலமாக மனதின் ஆழத்திலிருந்த பாடசாலை நினைவுகளை கிளறிவிட்டது. பல விடயங்களைப் போர் உண்டு ஏப்பம் விட்டுவிட்டது. புதிதாக ஒரு தலைமுறை எதையும் தெரியாது குண்டுகளின் ஓசையிலும் , வெடிகளின் மணத்திலும், போரின் காயங்களையும் சுமந்தபடி வாழ்கிறது.
ஆனால், நாங்கள் போர் தீண்டாத காலங்களை ருசித்தவர்கள் . அமைதியின் நினைவுகள் எம்மிடமுள்ளது.

யாழ்ப்பாணம் இந்துக் கல்லூரியில் பன்னிரண்டாம் தரத்தில் படித்தபோது, இலங்கையில் மொழிவாரியான தரப்படுத்தலுடன் மாவட்ட ரீதியாக மாணவர்களைத் தேர்ந்தெடுக்கும் நடைமுறை வந்ததால் உயர் வகுப்பில் படித்த பல மாணவர்களின் மனதில் அவநம்பிக்கை தோன்றியது . இலங்கையில் படித்து பல்கலைக்கழகம்போக முடியாது போனதால் பலர் ஆயுதங்களை கையில் எடுத்தார்கள்

பணவசதியுள்ள எனது நண்பர்கள் இங்கிலாந்து , இந்தியா என படிக்கச் சென்றார்கள். அவர்களில் ஒருவன் என்னுடன் படித்த பாலா . செல்வாக்கான வைத்தியரின் மகன். அவனே எங்கள் வகுப்பில் வசதியானவன். அவனுக்குத் திருச்சி புனித யோசப் கல்லூரியில் பி எஸ்சி படிக்க இடம் கிடைத்தது.

சித்திரை மாதம் . விடுமுறையாக அதனைக் கழித்துவிட்டு, மீண்டும் கல்லூரி வந்த சமயம், ஒரு நாள் காலையில் பரிசோதனைச்சாலையில் வைத்து எல்லோரிடமும் பெருமையுடன் சொன்னான்.

ஒளி சிந்தும் கண்களுடன் முகத்தின் பூரிப்பும் எம்மை ஆட்கொண்டபோதிலும் எனக்குச் சிறிது பொறாமை தலைகாட்டியது. அவனது பணம் அதிஸ்டத்தை வழங்கியுள்ளது என நினைத்தாலும் சில கணத்தில் சந்தோசமடைந்து அவனை வாழ்த்தினேன். எங்களது தாவரவியல் வகுப்பாசிரியரும் எமது சந்தோசத்தில் கலந்து கொண்டார் .அவரது மகிழ்வுக்கு வேறு காரணம்.
பாலா ஏற்கனவே பாடங்களில் கவனமெடுக்காதது மட்டுமல்ல, மற்றவர்கள் படிப்பிற்கு இடையூறாக இருப்பதால் .அவரைப் பொறுத்தவரையில் அவன் செல்வது மகிழ்வான விடயமே.

அவன் புறப்பட்டபோது, வழியனுப்ப , வகுப்பில் உள்ள இருபது பேர்களும் பலாலி நோக்கி வாகனமொன்றில் சென்றோம். .அது எங்களுக்கு உல்லாசப் பிரயாணமாக அமைந்தது.
அப்பொழுது அங்கு பெரிய விமான நிலையமில்லை. எல்லோரும் விமானத்தின் அருகே சென்று அவனைத் திருச்சிக்கு வழியனுப்பினோம் . அவனது முகம் பார்ப்பதற்கு நடிகர் விஜயகுமாரைப்போலிருக்கும். என்ன, நிறம் மட்டும் குறைவு. நீலச்சட்டை. அதே நிறப்பாண்ட் அணிந்தபடி விமானமேறினான் .

74 ஆம் ஆண்டில் நடந்தாலும், அவன் விமானப் படிக்கட்டுகளில் ஏறியது இன்னமும் எனது நினைவில் பசுமையாக இருக்கிறது. அதற்கு முக்கிய காரணம் நான் செய்ய விரும்பியதை அவன் செய்கிறான் என்பதுடன் அதுவே என்னைப் பொறுத்தவரை முதல் முறையாக விமானத்தருகே சென்றதுமாகும்.

வடமாகாணத்திற்குத் திருச்சியுடன் இருந்த விமானத் தொடர்பு பிற்காலத்தில் துண்டிக்கப்பட்டது . ஆனால் பிறகு வேதாரணியம், ராமேஸ்வரம் எனக் கடலால் தொடர்புகளை இயக்கங்கள் மேற்கொண்டார்கள் என்பது நமது வரலாறு.

யாழ்ப்பாணமென்பது இலங்கையின் ஒரு துண்டிக்கப்பட்ட பிரதேசம். சிறிய நிலமே. மனிதர்களின் கழுத்துப்போல் ஆனையிறவுடன் இணைக்கிறது. சில மணி நேரம் மண்வெட்டியால் கொத்தினால் இலங்கையில் இருந்து இலங்கையின் பிரதான பகுதியில் இருந்து பிரித்துவிடலாம். இப்படியான பிரதேச அமைப்பு எங்களை அறியாமலே எங்கள் மனங்களில் உள்நோக்கிய தன்மையை ஏற்படுத்துகிறது. தாராளமான தன்மை, மற்றவர்களை வரவேற்றல் குறைந்து , எவரையும் அச்சத்துடன் பார்க்கத்துண்டுகிறது. இதையே சில இடதுசாரிகள் யாழ்ப்பாண மையவாதம் என்பார்கள். உண்மையில் இது சூழ்நிலையால் உருவாகிய அச்சமல்லாது வேறொன்றுமில்லை.

தமிழகத்திற்கும் யாழ்ப்பாணத்திற்குமான தொடர்புகள் அரசியல் மொழி கலாச்சார ரீதியானவை . ஒரு காலத்தில் காலையில் சென்று இரவு படம் பார்த்துவிட்டுத் திரும்பியதாக பழைய தலைமுறையினர் சொல்லியதை கேட்டிருக்கிறேன் . ஆனால், இரு நாடுகளினதும் சுதந்திரத்தின் பின்னர் இந்த வழக்கம் நின்று விட்டது. அல்லது இரகசியமாக நடந்தது.
சமீபத்தில் பலாலி விமான நிலையத்தை சர்வதேசிய தரத்திற்கு மாற்றியதால் இந்தியாவிலிருந்து மட்டுமல்ல உலகத்தின் பல பாகங்களிலிருந்தும் இந்தியாவின் ஊடாக பலரும் இலங்கை வரும்போது யாழ்ப்பாணத்தில் புதுவெள்ளம் மனங்களில் பாய்வதுடன் வணிகரீதியாக தொடர்பாடுகளும் ஏற்படும் .

இதுவரை இலங்கைக்கு ஏராளமான உல்லாசப்பிரயாணிகள் வந்தாலும், அவர்கள் எவரும் வடபகுதிக்கு வருவதில்லை . இதனால் இலங்கை அரசால் மட்டுமல்ல உல்லாசப்பிரயாணிகளால் புறக்கணிக்கப்பட்ட பிரதேசமாகவும் வடபகுதி மாறியிருந்தது. .

யாழ்ப்பாணம் மனிதவளம் மட்டுமே உள்ள பிரதேசம். உல்லாசப்பிரயாணிகளின் வருகையால் பலருக்கும் வேலை வாய்ப்புகள் கிடைக்கும். அத்துடன் போக்குவரத்து கட்டுமானங்கள், வணிக நிறுவனங்கள், மற்றும் வங்கிகள் எனப் புதிய மாற்றங்களும் தோன்றும்.
முப்பது வருடப் போரினால் யாழ்ப்பாணத்தில் கல்வியறிவு மட்டுமல்ல, ஆங்கில மொழி அறிவும் குறைந்துள்ளது. உலகத்தின் வர்த்தக மொழியை நாங்கள் புறக்கணிக்க முடியாது.

இதுவரையும் இந்தியாவுக்குத் தலயாத்திரையோ உல்லாசப்பிரயாணமோ போவதற்கு கொழுப்பிற்குச் சென்று அங்கு தங்கி, அதிக பணத்தைச் செலவு செய்து போக வேண்டும். அந்த மாதிரியான தேவையற்ற செலவுகள் குறைக்கப்படுகிறது .

உலகம் சுருங்கிவிடுகிறது எனச் சொல்லியபடி இருந்தாலும், இப்படியான போக்குவரத்து தொடர்புகளே சொற்களை நிஜமாக்குகின்றன.
மக்கள் திலகம் எம்ஜி. ராமச்சந்திரன் அறுபதுகளில் சரோஜாதேவியுடன் சினிமா நடிகராக கொழும்பூடாக ஒரு புயல் நாளில் யாழ்ப்பாணம் வந்தது நினைவில் உள்ளது. அவர் நடித்த படங்களைப் பார்க்க எனது அண்ணன், மச்சான் இருவரும் கட்டுமரத்தில் கடலில் வீட்டுக்குத் தெரியாமல் சென்றதும் அதற்காக வீட்டிலிருந்தவர்கள் அவர்களைத் திட்டித்தீர்த்ததும் அவ்வேளையில் பாலகனாக இருந்த எனக்குத் தெரியும்.

என் போன்ற தமிழர்கள் எப்பொழுதும் குறைபடுவது இதுவரையும் எந்தவொரு தமிழக முதல்வரும் இலங்கைத் தமிழரை போருக்கு முன்போ பின்போ பார்க்க வரவில்லை . இந்த மனக்குறையைத் திருச்சியிலிருந்த பலாலி வரும் விமானசேவை தீர்க்குமா? ?

நன்றி -புதியதலைமுறை
—0—

Posted in Uncategorized | பின்னூட்டமொன்றை இடுக

இலங்கை வரலாற்றில் மறைந்துகொண்டிருக்கும் உண்மைகளை வெளிக்கொணர்ந்த தங்கேஸ்வரி

இலங்கை வரலாற்றில் மறைந்துகொண்டிருக்கும் உண்மைகளை வெளிக்கொணர்ந்த தங்கேஸ்வரி
கிழக்கிலங்கையில் பறிபோகும் தமிழ்ப்பெயர்கள்
முருகபூபதி
” தமிழ்மக்களுக்குப் பல குறைகள் உண்டு என்பதனை பெரும்பான்மை இனத்தைச்சேர்ந்த சகல அரசியல் தலைவர்களும் ( கட்சிகளும் இயக்கங்களும்) ஏற்றுக்கொண்டு நீண்டகாலமாகிட்டது. அதனால் பல ஒப்பந்தங்கள் தயாரிக்கப்பட்டன. மாநாடுகள் கூட்டப்பட்டன என்பது கண்கூடு.
ஆனால், ஒரு பெரும்பான்மை மொழி மற்றுமொரு சிறுபான்மை மொழியினை ஆக்கிரமித்து, அமிழ்த்தி சாகடித்துவிட்டு, தான் மட்டும் மேலெழும்பி உலகைப்பார்ப்பதானது நியாயமற்ற செயல் என்பது இங்கு கவனிக்கப்படுவதில்லை. படிப்படியாக வாழை மரத்தில் ஊசி ஏற்றுமாப்போல் அக்கைங்கரியம் நடைபெற்று வந்துள்ளது. அரச திணைக்களங்கள் கூட்டுத்தாபனங்கள் அவற்றின் வெளியீட்டு பிரசுரங்கள் அரசுக்கு நிதி தேடித்தரும் அதிர்ஷ்ட லாபச்சீட்டுக்கள் என்பவற்றில் எல்லாம் அக்கைங்கரியம் சாதுரியமாகவே மேற்கொள்ளப்படுவது குறித்து பொதுவாக எவரும் சிரத்தைகொள்ளாமல் இருப்பதுதான் கவலைக்குரியது”

இந்த வரிகள் அடங்கிய ஒரு நீண்ட கட்டுரையை சுமார் 32 வருடங்களுக்கு முன்னரே (27-04-1985) வீரகேசரியில் ரிஷ்யசிருங்கர் என்ற புனைபெயரில் எழுதியிருக்கின்றேன். எனக்கு இந்தப்புனைபெயரைச்சூட்டியவர் அச்சமயம் வீரகேசரி பிரதம ஆசிரியராகவிருந்த ஆ. சிவநேசச்செல்வன்.
மூன்று தசாப்தங்கள் கடந்துவிட்டன!!??
இலங்கையில் தமிழ்மொழி அமுலாக்கலுக்கென அமைச்சும் இயங்குகின்றது.
1977 இற்குப்பின்னர் மட்டக்களப்பு நாடாளுமன்ற உறுப்பினர் செல்லையா இராசதுரை, தாம் அங்கம் வகித்த தமிழரசுக்கட்சிக்கு “கையசைத்துவிட்டு” , அன்றைய ஜே. ஆரின். ஐ.தே.க. அரசுடன் “கைகுலுக்க” வந்தபோது அவருக்காக உருவாக்கப்பட்டது தமிழ் மொழி அமுலாக்கல், இந்துகலாசார பிரதேச அபிவிருத்தி அமைச்சு. அதன்பின்னர் இந்த அமைச்சு, பதவிக்கு வரும் ஒவ்வொரு அரசுகளினாலும் யாராவது ஒரு தமிழருக்கு – (அவ்வேளையில் ) அரசு ஆதரவாளருக்கு தரப்படும். இது தொடர்கதை.
ஆனால், தமிழ் மொழி அமுலாக்கலிலும் இதுதான் தொடர்கதை!?

எனது கட்டுரையில் வீதிகள், ஒழுங்கைகள், தெருக்கள் யாவும் ” மாவத்தைகளா”கிவிட்டதையும், கிராம எழுச்சி, கிராமோதயவாகிவிட்டிருப்பதையும், கூட்டுறவு மொத்த விற்பனை நிலையம் சதொசவாகிவிட்டதையும், கிராம எழுச்சிச்சபை, “கிராமோதய மண்டலய” என மாறியிருப்பதையும் இவ்வாறு மொழிக்கபளீகரம் செய்யப்பட்ட இதர தமிழ் வார்த்தைகளையும் சுட்டிக்காட்டி எழுதியிருந்தேன்.

இன்றும் இலங்கையில் நிலைமை அப்படியேதான் இருக்கிறது!!!
அரசின் அதிர்ஷ்ட லாபச்சீட்டுக்களின் பெயர்களைப்பாருங்கள்:
ஜாதிக சம்பத, சம்பத்ரேகா, செவன, கொவிசெத, அத கோடிபதி, நியத்த ஜய, கோடிபதி சனிதா, சுபிரி தெலக்‌ஷபதி.
இலங்கையில் மூவின மக்களும் ( இதில் இரண்டு தமிழ்ப்பேசும் சிறுபான்மை இனத்தவர்கள்) இந்த அதிர்ஷ்டத்திற்காக பணம் கொடுத்துவருகிறார்கள். இலங்கை நாளிதழ்களிலும் தினமும் வரும் அதிர்ஷ்ட லாப விளம்பரங்களில் தமிழைத்தேடவேண்டும்.

சில மாதங்களுக்கு முன்னர் 5 ஆம் தர புலமைப்பரிசில் பெறும் மாணவர்களுக்கு இலங்கை வங்கியின் கௌரவிப்பு விளம்பரத்திற்கும் “ரண் கெகுளு” என பெயர் சூட்டப்பட்டிருந்ததை அவதானிக்கமுடிந்தது.
இந்தப்பின்னணிகளுடன் மட்டக்களப்பில் வதியும் எழுத்தாளரும் சமூக ஆய்வாளரும் மட்டக்களப்பு மாவட்டத்தின் முன்னாள் நாடாளுமன்ற உறுப்பினருமான செல்வி கதிர்காமன் தங்கேஸ்வரி அவர்கள் நாம் 2011 ஆம் ஆண்டு கொழும்பில் நடத்திய மாநாட்டில் வெளியிட்ட கட்டுரைக்கோவையில் எழுதியிருக்கும், ” கிழக்கிலங்கையில் தொலையும் தொன்மைகளும் தொன்மைக்கிராமங்களும்” என்ற ஆய்வை பார்க்கலாம்.
அதிலிருந்து ஒரு பந்தி: எமது பண்டைய ” வன்னிமைகள்” சிங்களத்தில் “ரட்ட” எனவாகிவிட்டன. குளம் ” வெவ” எனவும் – உதாரணம்: கலாவெவ. மாதுறை என்பது” மாத்தற” ,தேவேந்திரமுனை என்பது “தெவினுவர”,மாயவனாறு என்பது, “தெதுறு ஓயா”, காளி தேசம் என்பது ” காலி”, கடம்ப நதி என்பது ” மல்வத்து ஓயா”, பட்டிப்பளையாறு என்பது “கல்லோயா”, முதலிக்குளம் என்பது “மொரவெவ” , மணலாறு என்பது ” வெலிஓயா”, பார்வதி கிராமம் என்பது ” பதவியா”, திருகோணமலை என்பது “திருக்கிணாமலை”, அரிப்புச்சந்தி என்பது ” அலியொலுவ” , யாழ்ப்பாணம் என்பது ” யாப்பனே” , எனவும் நாடுமுழுவதுமே தமிழ்ப்பெயர்கள் மாற்றப்பட்டுவருகின்றன.
(மூத்த எழுத்தாளர் எஸ்.பொன்னுத்துரை (எஸ்.பொ) இன்றைய பதவியா முன்னர் வண்ணாத்திக்குளம் என அழைக்கப்பட்டதாக சொல்லியிருக்கிறார்.)
“இப்படி தொலைந்துபோகும் தொன்மையையும் தொலைந்துபோன கிராமங்களைத் தேடுவதும் தமது கட்டுரையின் நோக்கமாகும்”- என்று பதிவுசெய்துள்ள தங்கேஸ்வரி, விரிவஞ்சி, கிழக்கே மாத்திரம் நிகழ்ந்துள்ள அதிர்ச்சிகரமான மாற்றங்களை அந்த ஆய்வில் விரிவாக எழுதியிருந்தார்.

இன்றும் இலங்கையில் பிரதேசம் பறிபோவது பற்றி யாராவது எழுதிக்கொண்டும் பேசிக்கொண்டும்தான் இருக்கிறார்கள். இந்நிலையை மாற்றுவதற்கான செயல்தான் இல்லை.
” நாட்டை விட்டே ஓடிவிட்டீர்கள், நிலம் பறிபோவது பற்றி நீங்கள் ஏன் கவலைப்படுகிறீர்கள்?, ஊரின் பெயர் தொலைந்துவிட்டதே என்று ஏன் கலங்குகிறீர்கள்?” என்று இந்தப்பதிவைப்பார்க்கும் எவரும் எனக்கு எதிர்வினையாற்றலாம்!!!

எங்கிருந்தாலும் எங்கள் தாயகம் என்ற உணர்வுடன் வாழ்வதனால், எமது தேசத்தின் கோலம் பற்றி அங்கிருந்தே ஆய்வுசெய்தவர் பற்றி நான் எழுதிவரும் ” பெண்ணிய ஆளுமைகள்” தொடரில் இங்கு எழுதவிரும்புகின்றேன்.
சின்னத்தம்பி கதிராமன் – திருவஞ்சனம் தம்பதியரின் மகளாக 1952 இல் பிறந்திருக்கும் செல்வி தங்கேஸ்வரி, தனது ஆரம்பக்கல்வியை கன்னன்குடா மகா வித்தியாலயத்திலும் இடைநிலைக்கல்வியை மட்டக்களப்பு ஆனைப்பந்தி ரோமன் கத்தோலிக்க மகளிர் பாடசாலையிலும் உயர்நிலைக்கல்வியை வின்ட்சன் மகளிர் கல்லூரியிலும் பெற்றவர்.
களனி பல்கலைக்கழகத்தில் தொல்லியலில் சிறப்புப்பட்டமும் பெற்றுள்ளார். தொல்பொருளியல் வரலாற்று ஆய்வுகளில் தொடர்ச்சியாக ஈடுபட்டிருக்கும் தங்கேஸ்வரியின் தொடக்கால எழுத்துக்கள் 1972 இல் வீரகேசரியிலிருந்து ஆரம்பித்திருக்கிறது. நாட்டுப்புற கதைகளும் எழுதியவர்.

விபுலானந்தர் தொல்லியல், குளக்கோட்டன் தரிசனம், மாகோன் வரலாறு, மட்டக்களப்பு கலைவளம், கிழக்கிலங்கை வரலாற்றுப் பாரம்பரியங்கள், கிழக்கிலங்கை பூர்வீக வரலாறு முதலான ஆய்வு நூல்களை வரவாக்கியிருப்பவர்.
பிரதேச அமைச்சின் கீழ் இயங்கிய மட்டக்களப்பு மாவட்ட கலாசார திணைக்களத்தின் செயலாளராகவும் கிழக்கு பல்கலைக்கழகத்தின் நுண்கலைப்பிரிவில் பகுதிநேர விரிவுரையாளராகவும் பணியாற்றியிருப்பவர்.

2004 ஆம் ஆண்டு மட்டக்களப்பு மாவட்டத்தில் தமிழ்த்தேசியக் கூட்டமைப்பின் சார்பில் போட்டியிட்டு நாடாளுமன்றமும் சென்றவர். தமது ஊரில் பல சமூக அமைப்புகளிலும் அங்கம் வகித்து இயங்கியிருக்கும் தங்கேஸ்வரி சமீபகாலமாக உடல்நலம் குன்றியிருப்பதாக அறிந்து, சிகிச்சைக்காக அவர் கொழும்பு வந்திருந்தபோது தொடர்புகொண்டு உரையாற்றினேன்.
அதற்கு முன்னர் 2015 இல் மட்டக்களப்பிற்கு நான் சென்றிருந்த வேளையிலும் தமது இல்லத்திற்கு அழைத்து உபசரித்தார்.
தங்கேஸ்வரி உடல்நலக்குறைபாட்டினால் கடந்த சில வருடங்களாக எழுதவில்லை. எனினும் அவருடைய ஆய்வுகள் எமது சமூகம் சார்ந்திருப்பதனால், தமிழ் அரசியல் தலைவர்களின் கண்களுக்கும் அவை எட்டவேண்டும்.
இவர் தமது ஆய்வுகளுக்காக வடக்கு – கிழக்கு அமைப்புகளின் பாராட்டு விருதுகளையும், கனடா தமிழ் சமூக கலாசார சம்மேளனத்தின் விருதும் பெற்றிருப்பவர். மண்முனை வடக்கு பிரதேச செயலகத்தினால் பாராட்டி கெளரவிக்கப்பட்டவர்.
கலை, இலக்கிய ஆர்வலர். படைப்பிலக்கியத்துறையில் ஈடுபடாவிட்டாலும் சமூக ஆய்வுகளே இவரது எழுத்தூழியம். அதனால் இவரது ஆய்வுக்கட்டுரைகள் எமது ஈழத்தமிழர்களுக்கும் உலகடங்கிலும் வாழும் தமிழர்களுக்கும் ஆவணங்களாகத்திகழுகின்றன. தமிழ் ஆராய்ச்சியாளர்களுக்கும் பல்கலைக்கழக மாணவர்களுக்கும் உசாத்துணையாகவும் விளங்குகின்றன.

கிழக்கிலங்கையில் மட்டக்களப்பு, அம்பாறை, திருகோணமலை ஆகிய மாவட்டங்களில் பல ஊர்களும் குளங்களும் எவ்வாறு பெயர்மாற்றம் பெற்றிருக்கின்றன என்பதையும் தங்கேஸ்வரி விளக்கியிருக்கிறார்.
இலங்கைகுறித்தும் இங்கு பூர்வீக குடிகளாக வாழ்ந்த தமிழ் மக்கள் பற்றியும் றொபர்ட் நொக்ஸ், அட்சியன் ரேலண்ட், கிறிஸ்தோபர் சுவைட்சர், பேராசிரியர் கிளைக்கோன் ஆகியோர் தரும் ஆதாரங்களையும் முன்வைத்து, சமகாலத்தில் பறிபோகும் ஊர்கள் பற்றியும் ஊர்களின் பெயர்கள் தொடர்பாகவும் விரிவாக பதிவுசெய்துள்ளார்.
இந்த ஆய்வுக்கட்டுரை வெளியான சர்வதேச தமிழ் எழுத்தாளர் மாநாட்டின் ( 2011) கட்டுரைக்கோவையின் பிரதிகள் மாநாட்டின் இலங்கை இணைப்பாளர் ஞானம் ஆசிரியர் தி. ஞானசேகரனை தொடர்புகொண்டால் பெற்றுக்கொள்ளலாம்.
தற்பொழுது, இலங்கை அரசில் தமிழ்மொழி விவகாரம் தொடர்பான அமைச்சராகவிருக்கும் திரு. மனோ. கணேசன் அவர்களின் பார்வைக்கும் தங்கேஸ்வரியின் ஆய்வு பதிவாகியிருக்கும் குறிப்பிட்ட கட்டுரைக்கோவை செல்லவேண்டும்.
கலிங்க நாட்டிலிருந்து கி.பி. 1215 இல் இலங்கைக்கு படையெடுத்து வந்து ஆட்சிசெய்த மாகோன் பற்றி ஆய்வுசெய்திருக்கும் தங்கேஸ்வரி, இந்தத் தமிழ்மன்னன், இரண்டாம் பராக்கிரமபாகுவின் காலத்தில் பொலன்னறுவையை தலைநகராகக்கொண்டு ஆட்சி செலுத்தியதாகவும் பகைவர்கள் நெருங்கவே முடியாத வகையில் அரண்கள் அமைத்திருந்ததாகவும் இவை தொடர்பான விபரங்கள் தம்பதெனிய வம்சம் பற்றிய ஆய்வுகளில் சொல்லப்பட்டிருப்பதாகவும் விளக்கியிருக்கிறார்.

“சிங்கள வரலாற்று நூல்களில் மாகோன் வரலாறு உரிய முக்கியத்துவம் பெறவில்லை என்பதும் மகாவம்சம், சூளவம்சம் முதலிய ஆவணங்களைத்தொகுத்தவர்கள் பௌத்த பிக்குகள் என்பதால், அந்த ஆவணங்களில் அவன் புகழை மறைக்கும் வகையிலேயே பல செய்திகள் பதிவாகியுள்ளன என்பதும் இங்கு மனங்கொள்ளத்தக்கது” எனக்கூறும் தங்கேஸ்வரி உண்மையைத்தேடி உழைத்திருக்கிறார்.
ஒவ்வொரு தேசத்தினதும் வரலாற்றுக்கு முந்திய காலத்து நிகழ்வுகளை விஞ்ஞான ரீதியில் ஆய்வுக்குட்படுத்துவதே தொல்லியல் ஆய்வுகள் எனக்கூறும் தங்கேஸ்வரி, அதற்கு உசாத்துணையாக பின்வருவன அவசியம் எனவும் வலியுறுத்துகிறார்.
புவிச்சரிதவியல் ( Geology) , மானிடவியல் (Anthropology) , சாசனவியல் (Zithology) , நாணயங்கள் (Coins) , இலக்கியங்கள் (Literature) , ஓலைச்சுவடிகள் (Manuscripts), கர்ண பரம்பரைக்கதைகள் (Mythology), இவற்றோடு மேலாய்வு (Exploration), அகழ்வாராய்ச்சி (Excavation).
இலங்கை சுதந்திரம் பெறுவதற்கு முன்பிருந்த நிலை இன்றில்லை. அரசியல் பாராளுமன்ற பாதையில் செல்லும்போது ஆட்சி அதிகாரத்திற்கு வருபவர்களுக்கு ஏதோ வகையில் துணைபோகும் தேசிய சிறுபான்மை இனங்களின் பிரதிநிதிகளாக தெரிவாகும் தலைவர்கள்தான் நில ஆக்கிரமிப்பு, மொழி ஆக்கிரமிப்பு குறித்து குரல் எழுப்பவேண்டும்.
இலங்கையில் தமிழ்ப்பிரதேசங்கள் படிப்படியாக எவ்வாறு சிங்களமொழியில் அழைக்கப்பட்டு வருகின்றன என்பதையும் அரச திணைக்களங்களின் பிரசுரங்களிலும் சாதுரியமாக நிகழும் மொழிமாற்றங்களையும் தெரிந்துகொள்வதற்கு தங்கேஸ்வரியின் ஆய்வுகள் குறிப்பிட்ட சிறுபான்மைத்தமிழ் முஸ்லிம் தலைவர்களுக்கு உதவியாக இருக்கும்.
நேற்றைய செய்திதான் நாளைய வரலாறு! எனவே செய்திகளை தரும் ஊடகவியலாளருக்கும் பொறுப்புணர்வு அவசியமானது.

1985 ஆம் ஆண்டு வீரகேசரியில் ” ஒரு மொழியை பிறிதொரு மொழி சாதுரியமாக ஆக்கிரமிப்பது உகந்ததா?” என்ற கேள்வியை எழுப்பி எழுதியிருந்த எனது கட்டுரையின் இறுதியில்,
” ஆங்கிலம் சர்வதேச மொழியாகவும் அதேசமயம் விஞ்ஞான கண்டுபிடிப்புகளுக்கு சிறந்த உசாத்துணையாகவும் ஊடகமாகவும் திகழ்ந்தது. அதனால் எழக்கூடிய குறைகளைக்கூட மன்னித்துவிட முடியும்.
அதேசமயம் ஒரு விடயத்திற்கு தமிழ்ப்பதம் இருக்கும்பொழுது அதனை பிரயோகிக்காமல் அரசகரும மொழியையே பயன்படுத்த முனைவதுதான் விந்தையானது வேதனையானது.

அவ்விதம் மாற்றீடு செய்யப்பட்ட சொற்பிரயோகங்கள் பலவற்றை இங்கே பட்டியல்போட்டு விவரித்துக்கொண்டு போகலாம். ஆனால், விரிவஞ்சி அதனைத்தவிர்க்கிறோம்.சகல இனத்தவர்களையும் சமத்துவமாக நடத்த முனைவதாகக் கூறும் அரச பீடத்தினர், இதுவிடயத்திலும் கருத்தூன்றிச் சிந்திக்கவேண்டும் என்பதற்காகவே இங்கு இதுபற்றிச்சுட்டிக்காட்டப்பட்டது.மொழிகள் வளர்ச்சியடையவேண்டுமே தவிரசிதைந்து சின்னாபின்னமாகிவிடக்கூடாது.அதுஎந்தமொழியானாலும் சரி!”
செல்வி தங்கேஸ்வரி, கிழக்கிலங்கையில் தமிழ்ப்பெயர்கள் மாறியிருக்கும் கோலத்தை விரிவாகச்சுட்டிக்காண்பித்துள்ளார். அவற்றில் சில:
குடும்பிமலை (தொப்பிகல)-முதலிக்குளம் (மொரவெவ) -பெரியகுளம் (நாமல்வந்த)-பெரியவிளாங்குளம் (மகாதிவுள்வெவ)-தீகவாபி(திகாமடுள்ள) -பனிக்கட்டி முறிப்பு (பனிக்கட்டியாவ)-குமரேசன் கடவை( கோமரன் கடவ)- வெல்வேரி (வில்கம)-வெண்டரசன் குளம் (வெண்டபுர)-கல்மட்டியான் குளம்( கல்மட்யாவ) -வானுர் (வான்வெவ)- புடவைக்கட்டு (சாகரபுர)-தம்பலகாமம் (தம்பலகமுவ)- வைரியூற்று (சுதேங்கபுர)- அரிப்புச்சந்தி(அலியொலுவ)-கல்லாறு – (சோமபுர)-நிலாப்பனை (நீலபேவ)- ஆண்டான்குளம் (ஆனந்தகம)-பருத்தித்தளவாய்(பதியந்தலாவ)
நடக்கவிருக்கும் உள்ளுராட்சி மன்றத்தேர்தலில் கிழக்கிலங்கையில் எதிரும் புதிருமாக சவால்விட்டுக்கொண்டிருக்கும் தமிழ் – முஸ்லிம் கட்சிகளின் கவனத்திற்கு இந்தச்செய்திகளையும் சமர்ப்பிக்கின்றோம்.இப்படியே சென்றால் புதிய அரசியலமைப்பு மட்டுமல்ல இலங்கைக்கென புதிய வரைபடமும் தோன்றிவிடும்!!! அதில்தமிழைத்தேடுவோம்!தமிழ் ,முஸ்லிம் மக்களின் பிரதிநிதிகளுக்கு இந்தப்பதிவை சமர்ப்பிக்கின்றோம்.இலங்கையின் வரலாற்றில் மறைந்துகொண்டிருக்கும் உண்மைகளை தனது தீவிர ஆராய்ச்சிகளினால் வெளிப்படுத்தியிருக்கும் எங்கள் இலக்கியக்குடும்பத்தின் சகோதரி செல்வி தங்கேஸ்வரி பூரண சுகம்பெற்று, மீண்டும் எழுத்தூழியத்தில் ஈடுபடவேண்டும் என வாழ்த்துகின்றோம்.

Posted in Uncategorized | பின்னூட்டமொன்றை இடுக

ஈகுவடோரின் தலை நகரமான கீற்றோவில் சில நாட்கள்

ஹொஸ்டனில் ஏறிய விமானம் இருபதினாயிரம் அடிகள் உயரத்தில் பறந்து கொண்டிருந்தது. திரைப்படங்களில்லாத விமானப்பயணம். கையில் இருந்த புத்தகத்தை வாசித்தவாறே, விமானப்பயணத்தின் பாதையை தொலைக்காட்சித் திரையில் இடைக்கிடையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன்.
தரை இறங்குவதாக விமானத்திலிருந்து அறிவிப்பு வந்தது. நிமிர்ந்து உட்கார்ந்தேன் . இறுதியில் தரையில் தட்டி, விமானம் நின்றது. அமெரிக்கர்கள் மட்டும் கைதட்டினார்கள் .
அப்போது மீண்டும் தொலைக்காட்சி திரையைப் பார்த்தபோது 8200 அடிகள் எனக்காட்டியது . ஏன் விமானம் தரையிறங்கவில்லை. அந்தரத்தில் நிற்கிறதா? என யோசித்தபடியே இருந்தபோது விமானத்தின் கதவுகள் திறக்கப்படும் என அறிவிப்பு வந்தது. என்னைச் சுதாரித்துக்கொண்டு இறங்கினேன்.
ஈகுவடோரின் தலை நகரமான கீற்றோ. அந்திய மலையின் முகட்டில் உள்ளது. உலகத்தின் அதி உயர்வான நாட்டின் தலைநகரம். இது பூமத்திய ரேகையில் உள்ளது. இந்த இடம் 1934 இல் ஸ்பானியர்களால் இன்கா அரசிடமிருந்து வெல்லப்பட்டது. தற்போது நாம் காணும் இந்த நகரம் இன்கா மன்னர்களால் கட்டப்பட்ட நகரின் சிதைவுகளின்மேல் ஸ்பானியர்களால் உருவாக்கப்பட்டது .
இன்கா அரசை 15 ஆம் நூற்றாண்டிலே கைப்பற்றினார்கள். அதற்கு முன்பு அதாவது கொலம்பசுக்கு முன்பு எனச் சொல்லப்படும் காலத்தில் பல பூர்வ குடிகள் 10000 வருடங்களாகத் இப்பகுதியில் தொடர்ச்சியாக வாழ்ந்ததற்கான ஆதாரம் உள்ளது
கொலம்பியாவில் உள்ள கற்றகேனா என்ற ஸ்பானியர்களால் கட்டப்பட்ட நகரைப் பார்த்தேன் . அங்கும் 400 வருடங்களுக்கு மேலான நகர அமைப்பை அப்படியே பாதுகாக்கிறார்கள். அதைப்பார்த்த எனக்கு இம்முறை கனடா சென்றபோது கீற்றோ நகரத்தைப் பார்க்கும் ஆசை ஏற்பட்டது. என்னோடு நண்பன் ஒருவன் வருவதற்குத் தயார் என்று சொல்லிவிட்டு கடைசியில் காலை வாரிவிட்டான். ஆனாலும் முன்வைத்த காலை பின்வைக்காது தனியாகப் புறப்பட்டேன்
மொழி தெரியாத நாட்டில் நடு இரவில் போய் இறங்கியபோது மெதுவான பதட்டமிருந்தது. ஆனால் குடிவரவு அதிகாரிகளது சிரித்த முகத்தை பார்த்தவுடன் அந்தப் பதட்டம் போய்விட்டது .
இதுவரை சிம்பாப்வே கிழக்குத் தீமோர் என நான் பயணித்த இடங்களில் புழக்கத்தில் இருந்த அமரிக்கா டொலரே இங்கும் பாவனையில் உள்ள பணமாகும்.

கீற்றோ தேவாலயங்கள் பல அமைந்த நகரம். இந்த தேவாலயங்கள் பிரமாண்டமானதாக அமைக்கப்பட்டுள்ளனன.
முதல் நாளிலே ஒழுங்கு பண்ணியிருந்த வழிகாட்டியுடன் சென்ற தேவாலயம் (Basilica del Voto Nacional), தென் அமெரிக்காவிலே மிகப்பிரமாணடமானது. அழகான வளைவுகளையும், வண்ண கண்ணாடிகளையும் கொண்டது. உயரத்தில் ஏறிப்பார்ககும்போது அதன் வளைவின் அழகை ரசிக்கமுடியும். வளைந்தபடி செல்லும் ஏணிகளில் ஏறுவது கொஞ்சம் கடினமானது. ஆனால் கஸ்டப்பட்டு ஏறியபின் அங்கு நின்று முழு தேவாலயத்தையும் பார்க்கலாம். இந்த தேவாலயத்தைக் கட்டியவர்கள் பூரணமாக்காமல் விட்டார்கள். இதைகட்டி முடித்தால் உலகம் அழியும் என்பது அவர்களது நம்பிக்கையாக இருந்தது
சிறகுகள் கொண்ட மேரியின் சிலையொன்று கீற்றோ. மலைக்குன்றில் உள்ளது. பல இடங்களில் மலைகளில் இயேசுநாதரைப் பார்த்த எனக்கு வித்தியாசமாக இருந்தது.

கத்தோலிக்க மதத்தில் உள்ள கன்னிமேரி, இங்கு நமது காளிபோல் வெள்ளி சங்கிலி கொண்டு சாத்தானை போரிட்டுத் தோற்கடித்துவிட்டு தனது காலில் போட்டு மிதித்தபடி நிற்கிறாள். கன்னிமேரியின் உருவத்தில் ஒரு நடனத் தாரகையின் லாவகம், நளினம் தெரிகிறது. 12 நட்சத்திரங்களைத் தனது கிரீடமாக அணிந்து வெள்ளியில் செய்த சிறகுகள் கொண்டு தேவதையாகக் காட்சியளித்தாள் . தாய்மை தெரியச் சாந்தமாகத் தெரியும் வழக்கமான கன்னிமேரியின் சிலைகளுக்கு முற்றும் வேறாக இருந்தது.
இந்துமதம் மற்றும் கத்தோலிக்க மதத்தில் சிற்பிகள், ஓவியர்கள் , இலக்கியவாதிகளால் கற்பனையான கதைகளும் , வடிவங்களும், மற்றும் ஓவியங்களும் மதநம்பிக்கைக்கு அப்பால் மனித வாழ்வுக்கு வளமூட்டுகின்றன . இந்த இரண்டு மதங்களும் இல்லாதபோது வாழ்வில் எத்தனை விடயங்களை இழந்திருப்போம் .கத்தோலிக்க மதமில்லாத விதத்தில் இலக்கியத்தில் மாயயதார்த்தம் என்ற கதை சொல்லல் வந்திராது. இந்து மதமில்லாதபோது மிருகங்களைக் கொண்ட கதைகளே உலகத்தில் இருந்திராது. இந்த கதைகளற்ற குழந்தைகளில் வாழ்வு எப்படி வறுமையாக இருக்கும் என நினைக்க வைத்தது.

Posted in Uncategorized | 3 பின்னூட்டங்கள்

கூனன் தோப்பு -குடியேற்றம்


வாசிப்பு அனுபவம்
நடேசன்
கடற்கரை அருகே ஒரு ஆற்றின் இரு பக்கத்திலும் காலம் காலமாக அமைதியாக வாழும் கிறீஸ்தவர்களுக்கும் முஸ்லீம் மக்களுக்கும் இடையே நடந்த கலவரங்களையும் அதன் விளைவாக அழியும் அப்பாவி மக்களின் அவலங்களையும் பேசும் கதையிது . இதைப்

படித்தபோது இலங்கையில் நடந்த பல சம்பவங்கள் என் மனதில் வந்து போனது.
கொழும்பான் சேமது நானா இதில் முக்கியமான பாத்திரம் . கொழும்பில் இருந்து பல வருட காலம் வேலை செய்து விட்டு ஊருக்குத் திரும்பியவர். ஏழையாக கொழும்புக்கு தோணியில் சென்று மீண்டும் ஏழையாக ஊர் திரும்புகிறார்.
அவரது குடும்பத்தினரே முக்கிய பாத்திரங்கள். அவரது மகன் அலி, கிறீஸ்த்தவப்பெண்ணின் கோழியைத் திருடியதுதான் கலவரத்தின் ஆரம்பப்புள்ளி .

“ எப்படி ஒரு கோழித் திருட்டை மிகச் சிக்கலான மத மோதலாக்குவது என நீங்கள் கேட்கலாம்…?
கோழியை மட்டும் திருடியது வலுவான காரணமல்ல என்பதால் அந்த கிறீஸ்தவப் பெண்ணின் முலையைத் திருகியதாக வதந்தி கொழுத்தி வைக்கப்படுகிறது.

கிறீஸ்துவப் பெண்ணான லில்லியைக் காதலிக்கும் புஸ்பாபஸ் என்பவன் ஒரு முஸ்லீம் சண்டியனின் தம்பியை போட்டு உதைத்துவிடுகிறான்.

பிறகென்ன…? கிறீஸ்தவச் சண்டியர்களுக்கு இரத்தம் கொதிக்கிறது. ஹோமரின் இலியட்டில் ஹெலனுக்காக தொடங்கிய போராகியது.

கலவரம் சூடு பிடித்து, பலர் இரண்டு பக்கமும் இறக்கிறார்கள் . அந்தத் தருணத்தைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்த பலர் அப்பாவிப் பெண்களை பாலியல் வன்முறைக்குள்ளாக்குகிறார்கள். இந்த நேரத்தில் காவலுக்கு வந்த பொலிஸ்க்காரரும் தனது பங்கிற்கு ஒரு அப்பாவிச் சிறு பெண்ணிடம் தனது உடற்பசியைத் தீர்த்துக் கொள்ளுகிறார் . வள்ளங்கள்- வலைகள் -வீடுகள் எரிக்கப்பட்டு மக்கள் நடுத்தெருவிற்கு வருகின்றனர்

இந்தக்கலவரங்கள் நடக்குமெனத் தெரிந்த முஸ்லீம் பணக்காரர்கள், தங்களது குடும்பங்களுடன் நகரங்களுக்கு சென்று நட்சத்திர விடுதிகளில் தங்கி விடுகிறார்கள். ஏழை இஸ்லாமிய மக்கள் கிறீஸ்தவர்களுக்கு எதிராக ஜிகாத் என்று புனிதப் போரில் ஈடுபடுகிறார்கள்

இங்கும் கோழி அலி மற்றும் புஸ்பாஸ் என்ற ஆண்பாத்திரங்கள் அழகாக பின்னப்படுகின்றன. இந்த நாவலில் சிகரமாக நிற்பது உரையாடல்களே . தோப்பில் முகம்மது மீரானின் அஞ்சுவண்ணம் தெரு கதாபாத்திரங்களால் சொல்லப்பட்ட நாவல் என்றேன். இங்கு கூனன்தோப்பு உடையாடல்களால் சொல்லப்படுகிறது
கதாசிரியர் சொல்வதை விட, பாத்திரங்கள் தங்கள் மொழிகளால் உரையாடும்போது கதை மனதில் நிற்கும். அதற்காகத்தான் ஆரம்பகால ஆங்கிலேய ஜெர்மனிய நாவல்களில் (Pamela By Pamela by Samuel Richardson , க The Sorrows of Young Werthe b Johann Wolfgang von Goethers கடிதங்களால் கதை சொன்னார்கள் .
தோப்பில் முகம்மது மீரானின் உரையாடல்கள் வட்டார மொழியுடன் அரேபிய சொற்களும் கலந்துள்ளதால் இதனைக் கூர்மையாக அவதானித்து படிக்கவேண்டும்.

கிறீஸ்தவர்களது தளபதியாக கலவரத்தில் ஈடுபடும் புஸ்பாஸ் என்பவன் காதர் என்ற முதலாளிக்கும் கிறீஸ்த்தவப் பெண்ணுக்கும் பிறந்தவன் . அவனை துலுக்கனுக்குப் பிறந்தவனாக கிறீஸ்த்தவர்கள் ஏசும்போது தனது தகப்பனை கொலை செய்யவும் அவன் நினைக்கிறான்.

அவனது தாயைப்பார்த்து “ மேகரயில உள்ளவனுக்கு இஞ்ச உள்ள பம்பளிஞ் வளுவோ இடம் கொடுத்ததனாலேதானே அவனுக இஞ்ச வரனுவோ “ என லில்லியின் தாய் கூறினாள்.

ஊரிலிருந்து சென்று நகரத்தில் தங்கும் ஹாஜியார் முதலாளிக்கு இரவாகியதும் சினிமா பார்க்க ஆசை . மனைவி மகளோடு படத்திற்குப் போகும்போது மகளிடம், “ முட்டாக்கு போடவேண்டாம் துலுக்கச்சீனு சொல்லுவாங்கோ “ வாப்பா மகளை விலக்கினார்.
அவர்கள் பார்த்த அந்தப்படம், 71 ஆம் வருடத்தில் வங்காள அகதிகள் உயிருக்காக ஓடிவருவதையும் அதில் குழந்தைகள் இறப்பதையும் மக்கள் வயோதிபர்களை முதுகில் ஏற்றியபடி செல்வதையும் அகதிகள் தப்பிக்கும்போது துப்பாக்கி குண்டடிபட்டு இறப்பதுமான அவலக் காட்சிகளைக் கொண்டது

“ காக்கா நம்மட ஊரிலும் இப்படித்தான் “ என சுலைமான் ஹாஜியாரிடம் காண்பித்தான்.

“அனுபவிக்கட்டும்” என்றார் ஹாஜியார்.

இப்படியாக பல இடங்களில் போலிகளையும் பொய்மைகளையும் தோலுரித்த வண்ணம் உரையாடல்கள் செல்கின்றன.

குடியேற்றம்
தோப்பில் முகம்மது மீரானின் கடைசி நாவல். காலச்சுவடு பதிப்பித்தது . இது மற்றய இவரது நாவல்களில் இருந்து மட்டுமல்ல, நாவல் வடிவத்திலிருந்தும் வேறுபடுகிறது. ஆங்கிலத்தில் உள்ள Frame Narrative வகையைச் சேர்ந்தது. பல கதைகள் இங்கு சொல்லப்பட்டு நாவலாகிறது.

ஒரு காலத்தில் கடல் வாணிபத்தில் கொடி கட்டிப்பறந்த மரைக்காயர் பிற்காலத்தில், அதே வியாபாரத்தில் ஈடுபட்ட பறங்கியரால் ஒடுக்கப்படுகிறார்கள். ஆனால், மரைக்காயர்கள் அவர்களது தலைவனான சின்னத்தம்பி மரைக்காயரது தலைமையில் விட்டுக் கொடுக்காமல் வீரப்போர் செய்கிறார்கள். காட்டிக் கொடுப்பும் துரோகமும் சேர்ந்து மரைக்காயர்கள் அழிக்கப்படுகிறார்கள்.
தலைவர்கள் அழிந்ததும் சாதாரண மக்கள் இதுவரையும் வாழ்ந்த கடற்கரைப் பிரதேசத்தை விட்டு விலகி உயிர் தப்பிவாழ உள்நிலப்பகுதிகளுக்கு வரும் போது, அவர்களுக்கு மிகவும் தாழ்வான எதற்கும் பிரயோசனமற்ற காட்டுப்பகுதியில் ஓடக்கரை என்ற பகுதியில் இடம் கிடைக்கிறது. அங்கு குடிசைகளில் வாழ்கிறார்கள்.

இவர்களது நிலத்திற்கு மேட்டுப்பகுதியில் வாழும் இராவுத்தர்கள், மரைக்காயர்களிடம் வாடகை வசூலிப்பதோடு இவர்களை தாழ்த்தப்பட்டவர்களாக நடத்துகிறார்கள் .

இப்படியான குடியேற்றத்தில் வாழ்பவர்களது கதைளே இங்கு நாவலாகிறது.

பொதுவாக இஸ்லாமியர்கள் எல்லாம் ஒரே மாதிரியான மார்க்கமாக நமக்குத் தெரிகிறபோதும் அவர்களிடையே உள்ள பணமுள்ளவன்
பணமற்றவன் இராவுத்தன்- மரைக்காயன் எனப்பல பேதங்கள்.

பல கதைகளை உள்ளடக்கிய நாவலில் மய்யத்தை ஏற்றும் சந்தூக் என்ற வண்டியை ஓட்டும் மைதீன் பாத்திரம் மிகவும் காத்திரமானது . மிகவும் ஏழ்மையானவன். , சமூகத்தில் ஒரு மய்யம் விழுந்தாலே அவன் வீட்டில் அடுப்பெரியும் . அவன் அதில் கிடைக்கும் பணத்தில் பெரும்பகுதியை குடித்துவிடுவான். மையம் எடுப்பதால் அவனது வண்டியில் மற்றவர்கள் எதுவித பொருட்களையும் ஏற்றவிடமாட்டார்கள் . ஒரு முறை முதலிரவுத் தம்பதிகளுக்கு படுப்பதற்கு மெத்தையை ஏற்றியற்காக அந்த மெத்தையை எரிக்கச் சொல்லி விட்டார்கள் .
வீரம் விளைந்த பெரியதம்பி மரைக்காயரின் வம்சமான மைதீன், அவமானத்தால் இந்த மையம் தள்ளும் வேலை வேணாம் என கடலில் மீன் பிடிக்கச் சென்றுவிடுகிறான் . ஆனால், அவனால் தொடர்ந்து மீன் பிடிக்க முடியவில்லை . காரணம் பறங்கியரால் கொலை செய்யப்பட்ட மூதாதையரின் இரத்தவாடை கடலில் வருவதால் மீண்டும் மய்யத்தை தள்ள வந்துவிட்டான்.
இதுபோல் தன் மகளை அடித்த கணவனை கண்டதும் செய்யக்கா மருமகனை அடித்துவிட்டார் இதனால் அவமானமடைந்தவன் தூக்குப்போட்டு இறந்துவிட்டான். அவனது மய்யத்தை புதைக்கப் பணமில்லாததால் அவனது உடல் மூன்று நாட்களில் அழுகிவிடுறது. இறுதியில் புதைக்கப்பட்டாலும் பலரது மரணங்களுக்கு அவனது ஆவி காரணமாகப் பேசப்படுகிறது.

எனக்கு மிகவும் பிடித்த ஒரு கதை, விறகு வெட்டி வேலனது கதை . முஸ்லீம் குமர் பல காலமாக கரையேறாது இருப்பதால் வேற்று மதத்தவனை சுன்னத்துப்பண்ணி நிக்கா செய்துவைக்க தாயும் கல்யாணத் தரகனும் திட்டம் போடுகிறார்கள். வேலனுக்கு சுன்னத்து சடங்கு நடந்து ஏழு நாட்கள் புண் ஆறியபின் கல்யாணத்திற்கு தயாராகிய அவன் காபீர் என பெண் மறுத்துவிடுகிறாள் . ஆனால் வேலன் கல்யாணத்திற்காக தரகனின் முன்னும் பின்னும் அலைகிறான்.

வீணாக அப்பாவி இளைஞர்கள் பணக்காரர்களால் ஐ சிஸ் (ISIS) ஆக இனம் காணப்பட்டு துன்புறுத்தப்படுவதும் இங்கு வருகிறது . முற்காலத்தின் பிரச்சினைகளும் தற்கால பிரச்சினைகளும் ஒன்றாகி – கிட்டத்தட்ட ஐந்து நுற்றாண்டுகள் வாழ்ந்த பாத்திரங்கள் மூலமாக இணைக்கப்பட்டு கதையாகிறது.
மிகவும் அடிமட்டத்து மக்களது கதை அழகாக சொல்லப்படுகிறது.
—0—

Posted in Uncategorized | 1 பின்னூட்டம்