துவாரகை

நடேசன்.

என் மனைவி சியாமளா கோமதி (Gomti river, Dwarka)  ஆற்றின் தண்ணீர் வற்றிய நதிப்படுக்கையில்,  ஒரு கரையிலிருந்து மறுகரைக்கு,  வெறும் கால்களால் நடப்பது தனது கால்களுக்கு இதமாக இருக்கிறது  என நடந்தபோது,  எதிரே வந்த  ஒட்டகசாரதி தனது ஒட்டகத்தில் ஏறும்படி வற்புறுத்தினான்.  அவர்களிடமிருந்து விலகி,    நான் எனது  கமராவுடன் துவாரகேஸ்வரர்  கோவிலின் வெளிப்பகுதியில்,  கோமதி நதிக் கரையில் உள்ள   படிக்கட்டில்,  அமர்ந்தேன்.

எனக்கு முன்பாக ஒரு உயிரோவியமாக  அங்கு  ஒரு காட்சி திரை விலகித் தெரிந்தது. இரண்டு சிறுமிகள் எனக்குக் கீழே உள்ள படிக்கட்டில்,  நேர் எதிரே சில அடி தூரத்தில் அமர்ந்திருந்தார்கள். அதில் பெரியவள் மென் ரோஜா நிற உடையில்,  ஒரு சிவப்பு ரோஜா பூ மூன்று பச்சை இலைகள்  கொண்ட கிளைகளைக் கொண்ட அலங்காரமான  சல்வார் கவுன்  போன்ற உடை அணிந்திருந்தாள்.

 அவள் அணிந்திருந்த  உடை பழையதாகத் தோன்றியதுடன்,  இடது தோளில் உடை கிழிந்திருந்தது. 

 படிக்கட்டுகளின் பக்கத்தில் செல்லும் இரும்பு கம்பியில் சாய்ந்தபடி,  தனது இரு   கால்களை ஒன்றுக்கு மேல் போட்டு அமர்ந்திருந்தாள்.  அவளுக்கு முன்பாக இருந்த   கூடையில் சாமந்தி (Marigold)  பூக்களை விற்பதற்காக வைத்திருந்தாள். அவளுக்கு அருகில் இன்னுமொரு சிறுமி,   பார்ப்பதற்கு அவளது தங்கைபோன்ற முகச்சாயலுடன் கீழ் படியில் ,   அமர்ந்திருந்தாள். இருவரும் எதுவும் பேசவில்லை. இரு இளம் சிறுமிகள் சந்திக்கும்போது நாம் பார்க்கும் சிரிப்பு கலகலப்பு எதுவும் இல்லை . எதிர்மாறாக  ஆனால் இருவர் முகங்களிலும் எதையோ பறிகொடுத்த சிந்தனையின் ரேகைகள் ஓடியது.

பல நிமிடங்களாக அவர்களை அவதானித்தபடியிருந்தேன்.

அவர்கள் மனதில் என்னவாக இருக்கும்?

வீட்டில் என்ன பிரச்சினையோ?

அடுத்த வேளை உணவுக்குத் தேவையான பணம், இந்த சம்பங்கி பூக்களை விற்றால்தான் கிடைக்குமோ?

விற்காமல் தேங்கிவிட்ட பூக்களை நினைத்துக்கொண்டிருந்தாளோ ?

ஆனால் அதற்காக அவள் விற்க முயற்சி செய்யவில்லையே!

விற்க முனைந்தால் நான் வாங்கத் தயாராக இருந்தேன்.  அவர்களுக்காக,

அப்பொழுது ஒரு சிறிய வெள்ளை நெற்றிச் சுட்டியுள்ள சிவப்பு நிற  காளை மாடு,  அந்தப் பெண்களை நோக்கி வந்தது.  அவர்களிடம் எதையோ யாசிப்பது போல் முகத்தை அருகாமையில் வைத்தபடி நின்றது.

உணவைத்தவிர காளை  மாடு என்ன கேட்கும்?

அந்தச்  சிறுமி தன் பாதங்களால் அந்த காளையின் முகத்தைத் தடவினாள். அவளது உரசலை  அனுபவித்தபடி,  அந்தக் காளை நின்றது.  ஆனால் அவள்  முகத்தில் மாற்றமில்லை.

அந்தப் பெண்களும் காளையும் கோமதி நதியின் பின்புலத்தில்,  அவர்கள் அறியாமல் படமெடுக்கவேண்டுமென நினைத்து எடுத்ததேன்.

 இந்தச்  சிறுமிகள்  யாதவச் சிறுமிகளாக இருக்கலாமா என என்னையறியாது மனதில் வந்து சென்றதும்,   இதிகாச காலத்திற்கு பிரயாணம் செய்தேன்.

மகதமன்னன் ஜராசந்தன்,  கம்சனின் மாமா- அதாவது பெண் கொடுத்தவர்.  கம்சனை,  கிருஷ்ணர் கொன்றதால் தீராத கோபத்தால்,  மதுரா நகர்மீது தொடர்ச்சியாகப் போர் தொடுத்தார் – இதுவே யாதவர்கள் துவாரகைக்கு இடம்பெயர்ந்து போகக் காரணம். 17 தடவைகள் மகத மன்னன் ஜராசந்தனுடன் போர் புரிந்து வென்றபோதிலும் தொடர்ந்து போர் புரிந்து,  தேவையற்ற  உயிர்ச்சேதம் ஏற்படுவதை ஏற்றுக் கொள்ளாது ,  பாதுகாப்பான கடலை அண்டிய தீவுபோன்ற இடம் தேவை எனக் கிருஷ்ணனும் பலராமனும் துவாரகை வந்ததாக இதிகாசம்  சொல்லப்படுகிறது.

சன் மகாபாரதம் தொடரில்  குருஷேத்திரப் போருக்கு உதவி கேட்டு வந்தவர்களில்,   தூங்கும் கிருஷ்ணரின் கால் மாட்டில் அருச்சுனனும்,  தலையருகே  துரியோதனனும் இருந்த காட்சிகள் நினைவுக்கு வந்தது.

ஜேர்மன் நாடு உருவாகுவதற்கு ஐம்பது வருடங்கள் முன்பாகவே நாட்டுப்புற சிறுவர்  கதைகளைத் தேடிச் சேகரித்து  ஒன்றாக்கிய  கிரிம் சகோதரர்கள்(Grimm Brothers) ,  யூதர்களை (The Jew Among the Thistles) மிகவும் தாழ்ந்தவர்களாகவும்  பொய் சொல்பவர்களாகக் கட்டமைக்கிறார்கள்.

நமது அகத்தில் எழும் எண்ணங்கள்,  சிந்தனைகள், அறங்கள் என நாம் நினைப்பது எல்லாமே,    நாம் சிறு வயதில் கேட்டவை,   படிக்கும் கதைகள் ,  பார்க்கும் படங்கள் மூலமாக உருவாக்கப்படுகிறது. ஒரு நாட்டையோ, மதத்தையோ  அல்லது ஒரு நெருக்கமான மக்கள் கூட்டத்தை  உருவாக்க  இப்படியான கதைகள் (உண்மையோ பொய்யோ) தேவைப்படுகிறது. மதவாதிகள்,  அரசியல்வாதிகள்,  கவிஞர்கள்,  கதைசொல்லிகள் என்போர்  இதில் ஒருவரை ஒருவர் போட்டி போட்டு வேலை செய்கிறார்கள்.

கிருஷ்ண தரிசனம் பார்க்கப் பக்தியோடு சென்ற  யாத்திரிகர்களை  இடித்தபடி,  நாங்களும் வள்ளத்தில் ஏறித் துவாரகேஸ்வர்  கோவில் சென்றோம். எந்த கட்டுப்பாடும் அற்று கூட்டமாக பக்தர்கள் ஏறியதால் வள்ளத்தில் நிற்பதற்கு  இரண்டு பாத அடி இடமே எமக்குக் கிடைத்தது. கிருஷ்ண பூமி பார்க்கச் செல்லும்போது ஈரடிகள் பெரிதானவையல்லவா?

 அந்த வள்ளத்தைச் சுற்றி கடற்காகங்கள் கூட்டமாகப் பறந்து கொண்டிருந்தன. நான் பார்த்தபோது ஒரு பெண் குழந்தை,  அம்மா கொடுத்த  டோக்கிளாவையும்( Dhokla) பறவைகளுக்காகக் கடலுக்குள் எறிந்தது. மற்றவர்கள் கையிலிருந்த தங்களது உணவுகளை வீசினார்கள்  கடற்காகங்கள் துவாரகையில்  இப்பொழுது  மரக்கறி உணவுக்குப் பழகி விட்டன.  நான் நினைத்தேன். மீனை அவை  மறந்து பல காலமாகிவிட்டது.

டோக்கிளா ( Dhokla)

கோவிலுக்கு போகும் வழியில் ஆரம்பத்தில் பக்தரகள் மத்தியில்   எமது வழிகாட்டியைத் தொலைத்துவிட்டோம்.  அவரைத் தேடியபடி நின்றபோது ஏற்கனவே கோவிலுள்  போய் வணங்கி விட்டுத் திரும்பி வந்திருந்தார். அவருடன் நாங்கள் மீண்டும் சென்றபோது கோவிலுக்கு உட்செல்வது இலகுவாக இருக்கவில்லை.  மனித உடல்கள் கோட்டைபோல் கோவிலின் உட்பகுதிக்குச் செல்ல முடியாது தடுத்தன. என்னைப் பொறுத்தவரை வெளிக்காட்சிகளே முக்கியம் என்பதால் வழிகாட்டியோடு சியாமளாவை உள்ளே அனுப்பி விட்டு வெளியே நின்றேன்.

 அரபிக்கடலின் கோமதி என்ற சிறிய ஆறு சங்கமமாகிறது. ஆறு என்றாலும் அங்கு கடல் பெருகினால் உப்புத்தண்ணியும் ஓடும். கடல் வற்றும்போது நிலம் தெரியும். அதில் ஒட்டகங்களுடன் பலர் சவாரிக்காகக் காத்து நின்றார்கள். நாங்கள் ஏறாத போதிலும் பணத்தைக் கொடுத்துப் படத்தை எடுத்துக்கொண்டோம். இங்கிருந்து பார்க்கும் போது ஒரு கலங்கரை விளகம் உள்ளது மாலை நேரத்தில் அரபிக்கடலில் ஆதவன் மறைவதை அங்கு  நின்று பார்ப்பது  மனதுக்கு  இதமாக இருந்தது

துவாரகாவில்,  விஸ்வகர்மாவால்   கிருஷ்ணருக்காகக் கட்டப்பட்ட பகுதி கடலுக்குள் இருப்பதாக கூறுகிறார்கள் . இந்தியாவில் ஒவ்வொரு இடத்திற்கும் வரலாறு உண்டு அவைகள் பல வகையாக இருக்கும். இந்த துவாரகா மத்திய காலத்தில் முஸ்லீம் அரசர்களால் உடைக்கப்பட்டது. பிற்காலத்திலும் பிரித்தானியர்கள் நடத்திய போரில் சேதமடைந்தது.

அரபிக்கடலின் கழிமுகத்தில் இருப்பதால் பல காலமாகக் கடல் வணிகம்  மற்றும் கேந்திர முக்கியத்துவமான இடமெனக் கருதப்படுகிறது.  தற்போதைய துவாரகேஸ்வரர் கோவில்,  ஆதி சங்கரரது மடம் இருந்த இடமென்கிறார்கள்.

இந்தியாவின் நான்கு திசைகளிலும் உள்ள ( Dwaraka,  Rameswaram, Badrinath and Puri) முக்கியத்துவமான விஷ்ணு ஆலயங்களில் ஒன்றாகக் கருதப்படுவதால் தற்பொழுது துவாரகை மற்றும் அண்டிய பிரதேசங்கள்  புனித பூமியாக பிரகடனப்படுத்தப்பட்டுள்ளது.   நமக்கு வைகுண்டம் கிடைக்கிறதோ இல்லையே  1984 இல்  ராமேஸ்வரம் 2020  இல் துவாரகேஸ்வரம் பார்த்துவிட்டதால் அரைக் கிணறு தாண்டிவிட்டேன் என்ற நிம்மதியுடன் வெளியேவந்தேன்.

நன்றி – திண்ணை இணையம்.

—0—

Posted in Uncategorized | பின்னூட்டமொன்றை இடுக

வாழும்போது வாழ்த்துவோம் – கொண்டாடுவோம்

 “ நம்மவர் பேசுகிறார்  “  அரங்கில்…..

கிழக்கிலங்கையின் ஆத்மாவை இலக்கியத்தில் பிரதிபலித்த எஸ். எல். எம். ஹனீஃபா !

                                                                          முருகபூபதி

ஆளுமைகள்  மறைந்தபின்னர், அவர்கள் குறித்து நாம் பேசுவதும் எழுதுவதும் எம்மை நாமே திருப்திப்படுத்திக்கொள்ளும் மரபாகவே தொடர்வது பற்றி பலரும் ஏற்கனவே குறிப்பிட்டுள்ளனர். 

மறைந்தவர்களுக்கு,  நாம் என்ன பேசினோம், எவ்வாறு எழுதினோம் என்பது தெரியாது !

அவர்கள் பூதவுடலாக அடக்கமாவார்கள், அல்லது தகனமாவார்கள். காணாமலும் போயிருப்பார்கள்.

கலை, இலக்கியம், சமூகம், கல்வி, அரசியல்,  ஆன்மீகம் தன்னார்வத்தொண்டு முதலான துறைகளில் ஈடுபட்டு தமது வாழ்நாளை அவற்றுக்காகவே அர்ப்பணித்தவர்கள் உயிருடன் இருக்கும்போது எம்மவர்கள் பேசுவதும் எழுதுவதும் குறைவு.

இங்கு  குறிப்பிடப்படும்  துறை சார்ந்து இயங்கியவர்கள் அனைவருக்கும்  ஆளுமைகள் என்ற மகுடத்தை நம்மால் சூட்டமுடியாது.  அதனால்தான்  “ அர்ப்பணிப்பு  “ என்ற சொல்லையும் இணைத்து, அவ்வாறு அர்ப்பணிப்போடு வாழ்ந்தவர்கள் எனச்சொல்லி  “ ஆளுமை  “ அந்தஸ்தை வழங்குகின்றோம். 

எனினும் அவர்கள்  மறைந்த பின்னர் அவர்கள் குறித்த நினைவுகளை பகிர்ந்துகொள்ளும் மரபுதான் நீடித்துவருகிறது.

சமகாலத்தில்  உலகை அச்சுறுத்திவரும் இந்த கொரோனோ வைரஸ்,  இயற்கைக்கு  புத்துணர்ச்சி தந்திருக்கும் அதேசமயம்   சமூகத்தில் இடைவெளியையும்  உருவாக்கியிருக்கிறது.

 காடுறைந்த  உயிரினங்களும்  வெளியே வந்து வீதிகளில் உலாவின.  மனிதர்கள் வீடுகளுக்குள் முடங்கினர்.

கடந்த  2020  ஆம் ஆண்டின் தொடக்கத்திலிருந்து இதுதான் தொடர்கதை.

இந்நிலையில் கணினியும் இணையமும் வீடுகளில் முடங்கிய மக்களுக்கு  ஒரு பாதையை திறந்திருக்கிறது.  இந்த வாய்ப்பு வசதியற்ற  மக்கள் குறித்தும்  நாம் கவலையை வெளிப்படுத்தவேண்டியிருக்கிறது.

 அரசுகள் முதல், பாடசாலைகள், கல்லூரிகள், பல்கலைக்கழகங்கள், தொழில் நிறுவனங்கள் அனைத்தும் இயங்குவதற்கு இணையம் வழிசமைத்திருப்பதனால்,  ஒவ்வொருவரும் தத்தம் வீடுகளிலிருந்தே உலகின் எந்தப்பாகத்திலிருப்பவர்களுடனும் முகம் பார்த்து பேசவும் கலந்துரையாடவும் முடிந்திருக்கிறது.

இந்த மாற்றத்தை சமகாலத்தில் அனைவரும் குறிப்பாக கலை, இலக்கியவாதிகள் தமக்கு சாதகமாக்கியிருக்கின்றனர்.

சங்க இலக்கியம் முதல் சமகால இலக்கியம் வரையில் இணையவழி காணொளி அரங்கின் ஊடாக பேசப்படுகிறது.

தேசங்களின் நேரம் கணித்து நடத்தப்படும் இந்நிகழ்ச்சிகளில் அவரவருக்கு விருப்பமான தெரிவுகளும் இருப்பதனால்,  வீட்டில் முடங்கியிருந்தே உலகத்தை வலம் வந்துவிட முடிந்துள்ளது.

அண்மையில் அவுஸ்திரேலியாவிலிருந்து  நடத்தப்பட்ட  நம்மவர் பேசுகிறார் என்ற இணைவழி காணொளி அரங்கில் கிழக்கிலங்கையில்  வாழும் இலக்கிய ஆளுமை, மூத்த எழுத்தாளர் எஸ். எல். எம். ஹனீஃபா அவர்களுடனான சந்திப்பு நடந்தது.

இதனை ஏற்பாடு செய்தவர் எமது இலக்கிய நண்பர் நடேசன். ஏற்கனவே அவர் இங்குள்ள அவுஸ்திரேலியத் தமிழ் இலக்கிய கலைச்சங்கத்தின் சார்பில்,  போர்க்கால இலக்கியங்கள் – போருக்கு முன்பும் பின்பும் என்ற தொனிப்பொருளில் ஒரு இணையவழி அரங்கினையும், கிழக்கிலங்கையைச்சேர்ந்த கவிஞி அனாருடனான கலந்துரையாடல் அரங்கையும் ஒழுங்கமைத்தவர்.

கடந்த வாரம் நடேசன் எஸ். எல். எம். ஹனீஃபா அவர்களுடனான ஒரு கலந்துரையாடலை அவ்வாறு ஒழுங்குசெய்திருந்தார்.

இதற்கான மெய்நிகர் வடிவமைப்பினை அவுஸ்திரேலியா கன்பரா மாநிலத்தைச்சேர்ந்த கலை, இலக்கிய ஆர்வலர் பிரம்மேந்திரன் ஒழுங்கு செய்திருந்தார்.

எஸ். எல். எம். ஹனீஃபா அவர்களின்  வாழ்வையும் பணிகளையும் பற்றிப்  பேசியவர்கள்,  அவர் பற்றி அறியாத பல விடயங்களையும்  கேட்டறிந்துகொண்டனர்.

1946 ஆம் ஆண்டு  கிழக்கிலங்கையில் மீராவோடையில் கடலை நம்பிய தந்தைக்கும் மண்ணை நம்பிய தாயாருக்கும் பிறந்திருக்கும் ஹனீபாவின் எழுத்துக்களும் அவரது நேரடி உரையாடல் போன்று சுவாரஸ்யமானது.

கிட்டத்தட்ட கரிசல் இலக்கிய வேந்தர் கி. ராஜநாராயணனின் வாழ்க்கையைப்போன்றது. பந்தாக்கள், போலியான வார்த்தைப்பிரயோகங்கள் அற்ற வெகு இயல்பான மனிதர்.

இலங்கை, தமிழகம் உட்பட பல உலக நாடுகளிலெல்லாம் இலக்கியவாதிகளை சம்பாதித்தவர்.

அவர் ஒரு சிறந்த கதை சொல்லி என்பதையும் புரிந்துகொள்ளமுடியும்.  1992 இல் இவருடை மக்கத்துச்சால்வை கதைத்தொகுப்பு வெளியானது. குறிப்பிட்ட தலைப்பும் .இவரது பெயரை இலக்கிய உலகில் தக்கவைத்து,       ” மக்கத்துச்சால்வை ஹனீபா” என்று வாழவைத்துக்கொண்டிருக்கிறது.

அந்தத்தொகுப்பில் அவருடைய என்னுரை,  கொடியேற்றம் என்ற தலைப்பில் இவ்வாறு ஆரம்பிக்கிறது:

அந்த நாள்கள் பற்றிய நினைவுகளும், இந்தச் சிறுகதைத் தொகுப்பு வேலைகளிலே ஈடுபட்டிருக்கும்பொழுது, ஏன் வளைய வலம் வரவேண்டும்?

இரவின் ஏதோ ஒரு வேளையில் – அதை வைகறை என்றும் சொல்ல ஒண்ணா-உம்மா எழும்பிடுவா. குப்பிலாம்பின் துணையோடு உம்மாவின் தொழில் துவங்கும்.  நித்திரையில்  ஊருறங்கும். அதனை ஒட்டில் களிமண்ணை ‘தொம்’ மென்று போட்டு உம்மா கலைப்பா. கொஞ்ச நேரத்தில்  ஒட்டில்  குந்திய களிமண் ‘தொம்’ அழகான சட்டியாக, பானையாக, குடமாக உருவெடுக்கும். அந்த  அதிசயத்தை  நாடியில் கை கொடுத்துப்  பார்த்திருப்பென்.

அதிகாலை நான்கு மணிக்கே எழும்பிவிடும் அந்தப் பழக்கம் இன்றுவரை களிமண்ணைப்போலவே என்னில் ஒட்டிக்கொண்டது.

வாப்பாவும் உழைப்பாளிதான். அவரும் வெள்ளாப்பில் எழும்பிவிடுவார். ஊரிலிருந்து  ஐந்து மைல்களுக்கப்பால் கடற்கரை. அங்கேதான் வாப்பா மீன் வாங்கிவரப் போவார்.

அவர் தோளில் கமுகு வைரத்தின் காத்தாடி. அதன் இரு முனைகளிலும் கயித்து உறியில் பிரம்புக் கூடைகள் தொங்கும். “கிறீச் கிறீச்’ என்ற ஓசையுடன் வாப்பாவின் தோளில் கிடக்கும் காத்தாடியின் கூடைகளிரண்டும் கூத்துப் போடும்.

கூடைக்குள் பொன்னிவாகை இலையை நீக்குப்பார்த்தால்….வெள்ளித் துண்டுகளாக மீன்கள் ‘மினுமினு’க்கும்.

எங்கள் ஊரில், அந்தக் காலத்தில், ‘அஞ்சாப்பு’ வரை படித்த நான்கைந்து பேரில் வாப்பாவும் ஒருவர். அவர் எழுத்து குண்டு குண்டாக அழகாக இருக்கும். நாள் தவறாமல் பத்திரிகை வாசிப்பார். வாசலில் தெங்குகள். காற்றில் கலையும் ஓலைக் கீற்றுகளுக்கிடையில் நிலவு துண்டு துண்டாகத் தோட்டுப் பாயில் கோலம் போடும். காசீம் படைப்போர், சீறாப்புராணம், பெண்புத்திமாலை, ராஜநாயகம் என்றெல்லாம் வாப்பா  ராகமெடுத்துப் படிப்பார். வாப்பாவைச் சுற்றிப் ‘பொண்டுகள்’ வட்டமிட்டிருப்பர். வாப்பாவிலும் பார்க்க அதிகமாக வாசிக்கும் பழக்கம் எனக்கும் உண்டு. ” 

இவ்வாறு  தொடங்கும் முன்னுரையிலிருந்து அவரது தொடக்க காலவாழ்வு எப்படி இருந்திருக்கிறது என்பது புலனாகும்.

இந்நூலில் சமர்ப்பணம் இவ்வாறுதான் அமைந்திருக்கும்:

வறுமையாலும் வைராக்யத்தாலும்
என்னை வளர்த்தெடுத்த
உம்மாவுக்கும் வாப்பாவுக்கும்

ஒரு சாதாரண குடும்பத்தில் பிறந்து  விவசாயத்துறையில் பயின்று,  ஆக்க இலக்கியப்படைப்பாளியாகவும்  தன்னார்வத்தொண்டராகவும்,  தாவரங்கள் மீது அதீத பற்றுள்ளவராகவும் வளர்ந்திருக்கும் அவர்  இலங்கை – இந்திய ஒப்பந்தம் வந்தபின்னர்  உருவாக்கப்பட்ட  வடக்கு – கிழக்கு மாகாண சபையிலும் அங்கம் வகித்தவர்.

மூவினத்தவர்களையும் பிரதிநிதித்துவம் செய்த அந்தச்சபை, அன்றைய  மத்திய அரசின் கோல்மால், உட்குத்து வேலைகளினால் சிதைந்தது.

காலப்போக்கில் இணைந்திருந்த வடக்கும் – கிழக்கும் பிரிந்தது. இறுதியில் உனக்கும் இல்லை  – எனக்கும் இல்லையென்றாகிப்போனது.

மீண்டும் மகாணசபைத்தேர்தலை நடத்துமாறு தற்போதையை அரசை கெஞ்சிக்கேட்டு கூத்தாடவேண்டிய நிலை வந்துள்ளது.

மக்கள் கையறு நிலைக்குத்தள்ளப்பட்டனர்.  நாம் கண்ட வரலாறு இதுதான்.

ஹனீஃபா, இந்தக்காட்சிகளையெல்லாம் கடந்துவந்தவர்.

அன்றைய அரங்கில் அவர் தனது வலது கரத்தை அடிக்கடி தூக்கி காண்பித்து,  அது வலுவிழந்திருக்கும் கோலத்தை சொன்னபோது மிகுந்த கவலையாக இருந்தது.

இன நல்லுறவு பற்றியே நாளும் பொழுதும் சிந்தித்துவருபவர்.  அத்துடன் மரங்களை பேணுவோம் என்ற குரலை தொடர்ந்தும் ஓங்கி ஒலித்து பசுமைப்புரட்சிபற்றியும் பேசுபவர்.

அன்றும் அதனைத்தான் அவர் வலியுறுத்தினார்.  தன்னால் வெளிப்பயணங்கள் மேற்கொள்ள முடிந்தால், வடக்கிற்குச்சென்று சப்த தீவுகள் என வர்ணிக்கப்படும் பிரதேசங்களில் மரங்களை நடும் இயக்கத்தை முன்னெடுப்பேன் என்றார்.

அத்துடன், மற்றும் ஒரு செய்தியையும் கூறினார்.

இஸ்ரேலுக்குச்சென்று,  அங்கிருந்து  பாலஸ்தீனம் மீது போர் தொடுக்கும் சிப்பாயை மார்போடு அணைத்து,                                           “  போதுமப்பா… போதுமப்பா… “ என்று வேண்டுகோள் விடுப்பேன்.  “

இவ்வாறு உலக சமாதானம் பற்றிய கருதுகோளுடன் வாழும் ஹனீஃபா, தான் வாழும் கிழக்கிலங்கை பிரதேசத்திலும்  தமிழ் – முஸ்லிம் உறவுக்கு பாலமாக விளங்கியவர்.

அதனால், குறிப்பிட்ட இனத்தைச்சேர்ந்த தீவிரவாதிகளின்  உயிர் அச்சுறுத்தலுக்கும் ஆளானாவர்.

வடக்கு – கிழக்கு மாகாண அலகு சிதைக்கப்பட்டபோது,  தமிழ்நாட்டுக்குச்செல்ல ஆயத்தமான ஈ.பி. ஆர். எல். எஃப் இயக்கத்தின் மூத்த தலைவர்கள், அவரிடம் சென்று                                       “ நீங்களும் எங்களுடன் வந்துவிடுங்கள்  “ என அழைத்ததாகவும்,  ஆனால், அவர் அதனை மறுத்து,  “  நான் எனது மக்களுடனேயே வாழப்போகிறேன்  “ என்று பிடிவாதமாக நின்றாதாகவும் சில பதிவுகளை படித்திருக்கின்றோம்..

அத்துடன் ஒரு விடுதலைப்புலி சிரேஷ்ட தளபதியிடம் சமாதானத்தூதுவனாகவும் அவர் சென்றபோது,                                                “  அமர்தலிங்கத்திற்கு என்ன செய்தோம் என்பது உங்களுக்குத் தெரியும். நீங்கள் தூதுவராக வந்துள்ளீர்கள்.  திரும்பிச்செல்லுங்கள்  “ என்று வழியனுப்பிய செய்திகளும் ஏற்கனவே படித்திருக்கின்றோம்.

இலக்கியம், சமூகப்பணி,  பசுமை இயக்கம் தன்னார்வத்தொண்டு, அத்துடன் இலக்கிய நண்பர்களுக்கு அயராமல் கடிதம் எழுதும் வழக்கம்…. இவ்வாறு அனைத்தையும் செய்துகொண்டிருக்கும்  பன்முக ஆளுமை ஹனீஃபா அன்றைய அரங்கில், தான் மற்றவர்களுக்கு எழுதிய கடிதங்களையும், மற்றவர்கள் தனக்கு எழுதிய கடிதங்களையும் காண்பித்தார்.

தமிழக எழுத்தாளர் லா. சா . ராமமிருதம் முதல் இலங்கை எழுத்தாளர் எஸ். பொன்னுத்துரை வரையில் அவருடன் கடிதத் தொடர்பிலிருந்தவர்கள் ஏராளமானோர்.

கடித இலக்கியம் பற்றியும் அன்றைய அரங்கில் பேசினார்.

நோர்வேயிலிருந்து இணைந்துகொண்ட  ஒளிப்படக்கலைஞர் தமயந்தி, எதுவும் விரிவாகப் பேசாமல்,   “  ஹனீஃபா நானா… நிறைய பேசவேண்டியிருக்கிறது. நிலைமை சீரடைந்ததும் உங்கள் ஊருக்கே வருகின்றேன்  நானா “ என்று சொன்ன தொனியிலிருந்து தமிழ் – முஸ்லிம் உறவின் சகோதர வாஞ்சையை நாம் புரிந்துகொள்ளமுடியும்.

இந்த அரங்கில் பேசிய எழுத்தாளர் நடேசனுக்கு ஹனீஃபா அறிமுகமானது 2010 ஆம் ஆண்டிற்குப்பின்னர்தான். ஹனீஃபாவின் எழுத்துக்கள், அவுஸ்திரேலியாவில் வாழும் நடேசனை கிழக்கிலங்கைக்கு வரவழைத்திருக்கிறது என்பதை அந்த அரங்கில் தெரிந்துகொள்ளமுடிந்தது. நடேசன், ஹனீஃபாவுடனான தனது நட்புறவை நெகிழ்ச்சியுடன் பகிர்ந்துகொண்டார்.

ஹனீஃபாவின் நீண்ட கால  நண்பரும் ஊடகவியலாளரும் வானொலிக்கலைஞருமான சிதம்பரப்பிள்ளை சிவகுமார், இலங்கையிலும் தமிழகத்திலும் ஹனீஃபாவிடத்தில் கற்றதையும் பெற்றதையும் வெகு சுவாரஸ்யமாகச்சொன்னார்.

வடக்கு – கிழக்கு மாகாண முன்னாள் முதலமைச்சர் வரதராஜப்பெருமாள்,  தனது அன்றைய நிருவாகப்பணிச்சுமைக்குள்,  ஹனீஃபாவுடன் நீண்ட பொழுதுகள் செலவிட முடியாமல்போனது குறித்து தனது கவலையை வெளிப்படுத்தினார்.

நல்லாட்சிக்கான தேசிய முன்னணியின் தவிசாளரும் எழுத்தாளருமான சிராஜ் மசூர்,  ஹனீஃபாவின்  இலக்கியச்செயற்பாடுகளை உணர்வுபூர்வமாக வெளிப்படுத்தினார்.

கிளிநொச்சியிலிருந்து  இலக்கியவாதி சமூகச்செயற்பாட்டாளர் கருணாகரனும் தனது உடல் நிலையை பொருட்படுத்தாமல் இந்த அரங்கில் இறுதிவரையும் இணைந்திருந்தார்.

மேலும் சிலர் ஹனீஃபாவை  “  மாமா  “  என்றும் திருமதி ஹனீஃபாவை  “ மாமி  “ என்றும் விளித்தும் உள்ளார்ந்த உறவை உணர்த்திப்பேசினர்.  அவர்களில் ஒரு குழுந்தை                           “ தாத்தா  “ என்றே  அவரை அழைத்தாள்.

ஹனீஃபா, தமது ஏற்புரையில்  சற்று உணர்ச்சிவசப்பட்டு பேசநேர்ந்தமைக்கு, இந்த அரங்கில் பேசிய அனைவரும் தத்தம் இதயத்திலிருந்து பேசியதுதான் காரணம் என்பதையும் புரிந்துகொள்ளமுடிந்தது.

ஹனீஃபா ஒரு திறந்த புத்தகம். அதிலிருந்து கற்கவும் பெற்றுக்கொள்ளவும் நிறையவுண்டு.  அவற்றில் சுவாரஸ்யத்திற்கும் மனிதநேயத்திற்கும் இன நல்லுறவிற்கும் உகந்த விதைகள் தூவப்பட்டிருக்கும்.

நம்மவர் பேசுகிறார் நிகழ்ச்சியை ஒழுங்குசெய்த நண்பர்கள் நடேசன், கன்பரா பிரம்மேந்திரன் ஆகியோருக்கு எமது வாழ்த்துக்கள்.

letchumananm@gmail.com

Posted in Uncategorized | 3 பின்னூட்டங்கள்

வாழநினைத்தால் வாழலாம்.

ந்து சமயத்தில் ஹரனும் ஹரியும் சேர்ந்து சபரிமலை ஐயப்பன் என்னும் தெய்வத்தை உருவாக்கினார்கள். இரண்டு ஆண் தெய்வங்களுக்கு வாரிசான ஐயப்பனுக்கு மாலை போட்டால் அம்மாதம் முழுவதும் பெண் உறவை தவிர்க்க வேண்டும்.

இந்த கதையின் அடிமூலத்தை நான் ஆராய விரும்பவில்லை.

எனது கதையில் வரும் ஹரியும் ஒரு விசித்திரப் பிறவி. நமது கதாநாயகன் மெக்சிக்கோவில் ஓர் ஏரியில் பிறந்தான்.  அதுவும் 250 மில்லியன் வருடங்களுக்கு முன்பாக அவதரித்தவன்.

அந்தக் காலத்தில் மனிதர்கள் தோன்றவில்லை. ஏன் டைனேசர் கூட தோன்றவில்லை. தற்போது காணப்படும் தாவர வகைகள் கூட தோன்றவில்லை.

ஆண்டவன் இருந்தானோ எனக்குத் தெரியாது. ஆனால் எந்தச் சமயமும் அந்தக் காலத்தில் இருக்கவில்லை. மனிதன் தோன்றாமல் மதம் எப்படித் தோன்றியிருக்க முடியும்?

”சக்தி ஓரு நீர் வாழும் பாக்ரீரியா, ஏரியில் தனிமையாக வாழ்ந்தாள். உறவினர் ஒருவருமில்லை. எல்லாரும் இறந்துவிட்டார்கள். சக்தியின் சகோதரியும் கடைசியில் இயற்கை எய்திவிட்டாள். இக்காலம் போல் இனகலவரத்திலோ அல்லது அணுக்குண்டுக்கோ இரையாகி அவர்கள் இறக்கவில்லை. இயற்கையின் அகோரத்தால் அவர்கள் அழிக்கப்பட்டவர்கள்.

மழைவெள்ளத்தால் ஏரி நிரம்பும் போது பல மடங்கான உப்புகளை வெள்ளம் கொண்டு வந்து சேர்த்தது. தொடர்ச்சியாக வந்த உப்பினால் எந்த ஜீவராசிகளும் சுவாசிக்க முடியவில்லை. ஆரம்பத்தில் கடலை விட பலமடங்கு அதிகமாக இருந்த உப்பு கடைசியாக பளிங்காக மாறியது. வாழ்வதற்குத் தண்ணீர் கிடைக்காமல் உப்புத் தண்ணீரில் வாழும் பக்ரீரியாக்களும் மரணத்தை தழுவின.

இயற்கை மாதா இரு கட்டளைகளை எல்லா ஜீவராசிகளுக்கும் பொதுவாக இட்டாள். எல்லாரும் வாழவேண்டும் அத்துடன் தங்கள் வாரிசுகளையும் உருவாக்க வேண்டும். இந்த கட்டளையை சிரமேற்கொண்டு வாழும் உயிரினங்களில் பக்ரீரியாக்கள் முதன்மையானவை. இவை இரண்டாக பிறந்து தமது வாரிசுகளை உருவாக்கும். இந்த ஜந்துகளுக்கு பெரும்பாலும் கலவி சுகம் கிடைப்பதில்லை. சில இடர்பாடுகள் வரும்போது கலவி செய்து பரம்பரை அலகை (Gene ) மாற்றும் இதன் வழிமுறையில் தான் மனிதன் இப்பொழுது (Genetic Engineering) என புதிய பெயர் கொடுத்தான்.

.

மீண்டும் எமது ஹரியை சந்திப்போம்.

”சக்தி” இரண்டாக பிளந்து ஹரன்,  ஹரி எனும் இருவாரிசுகளை உருவாக்கிவிட்டுச் சென்றாள்.

மனிதரைப் போலல்லாது பக்ரீரியாக்கள் இருபது நிமிட நேரம்தான் வாழமுடியும். இதற்கும் வாழ்க்கையில் கடைசித்துளியையும் அநுபவித்துவிட்டு வாரிசை உருவாக்கிவிட வேண்டும்.

ஹரனதும், ஹரியினதும் சம்பாஷனையைக் கேட்போம்.  இருவருக்கும் பளிங்கில் வாழ முடியவில்லை. நடுங்கியபடியே சம்பாஷிக்கிறார்கள்.

ஹரி: உடம்பெல்லாம் வலிக்கிறது. வாழ்க்கையே வெறுக்கிறது;.

ஹரன்: வேறுவழி இல்லை. தற்கொலை செய்வோம்.

ஹரி: டேய் தற்கொலை செய்வது கோழைத்தனம்.

ஹரன்:  தற்கொலை செய்வது வீரமாகும். தன் உயிரை எடுப்பதற்குத் துணிவு வேண்டும்;. வீரம் வேண்டும் கடைசிவரையும் இருந்து இழுத்துச் சுருங்கி இறப்பது எனக்குப் பிடிக்கவில்லை.

ஹரி: எம் தாயும் உன்னைப் போல் நினைத்திருந்தால் நாங்கள் உருவாகி இருப்போமா? மேலும் போராடி வாழ்வதே வாழ்க்கை அதுதான் எனக்குப் பிடிக்கும்.

ஹரன்: எனது உடல் பாதி சுருங்கிவிட்டது. மறுபாதி உப்புப் பளிங்காகிவிட்டது. இந்தநிலையில் நீ வாழும் சந்ததியைப் பற்றிப் பேசிக்கொண்டிருகிறாய்.

ஹரி: உன்னைத் திருத்த முடியாது. நான் எங்கள் இனத்துக்கே உரிய கடைசி ஆயுதமாக (Spore) (விதை) ஆகப்போகிறேன்.

ஹரன்: உப்புப்பளிங்கில் விதையாகி என்ன செய்யப்போகிறாய்? எப்பொழுது மீண்டும் உயிர்ப்பெற்று வாழமுடியும். பல மில்லியன் காலங்கள் ஆகலாம். அக்காலத்தில் நீ வாழும் சூழல் இருக்குமா? என் வழிக்கு வரச் சொல்லவில்லை. ஆனால் உனது வாழ்க்கை நிரந்தரமான கேள்விக்குறியாக மாறும் என எச்சரிக்கிறேன்.

ஹரி: நம்பிக்கை இருந்தால் மில்லியன் அல்ல  பில்லியன் வருடங்களானாலும் உயிர் வாழலாம். உன்னைப் போல் நான் தற்கொலை செய்யப் போவதில்லை.

ஹரன்: தற்கொலை செய்தால் வீரசுவர்க்கம் அடையலாம். எமது இனத்தில் பலர் உன்னை வாழ்த்துவார்கள். இனிவரும் பக்ரீரியாக்கள் எல்லாம் உன்பெயர் சொல்லும். எதற்கும் சகோதர பாசத்தில் உனக்குச் சொல்ல வேண்டியதை சொல்லிவிட்டேன். நான் போகிறேன் என்று கூறியபடி தனது கடைசி மூச்சை விட்டது.

ஹரி: தனது உடலைப் போர்வை மூடுவது போல் ஒரு ஆடையை உருவாக்கி>  விதை (Spore) ஆகியது.  சில நிமிட நேரத்தில் ஹரியைச் சுற்றி உப்புப் பளிங்கு உருவாகியது மட்டுமல்லாமல் முழு ஏரியும் பளிங்குப் பாறையாகியது.

இந்தச் சம்பவம் நடந்து இருநூற்றைம்பது மில்லியன் வருடங்கள் ஆகிவிட்டது. புதிய மிருகங்கள் உருவாகின. வூலிமமத் போன்ற மிருகங்கள் அழிந்துவிட்டன. நதிகள் பல தோன்றின.  சில நதிகள் வற்றிப் போயின. டைனோசர் உருவாகிப் பின் அழிந்துவிட்டது. மனிதன் என்னும் புதிய இருகால் விலங்கு உருவாகி நூறாயிரம் ஆண்டுகள் ஆகிவிட்டன. சமயங்கள் உருவாகின. ஆண்டவனுக்குப் பல பெயர்கள் சூட்டி மகிழ்ந்தார்கள்.

யேசு கிறிஸ்துநாதர் பிறந்து இரண்டாயிரம் வருடத்தில் சில ஆராய்ச்சியாளர்கள் அகழ்வராச்சியில் பாறைகளை உடைக்கும் போது பாறைகளுக்கு இடையில் உப்புப் பளிங்கைக் கண்டார்கள். உப்பை உருக்கி ஆராய்ச்சி செய்த போது நமது கதாநாயகனாகிய ஹரியைக் கண்டார்கள். ஆனந்தக் கூத்தாடினார்கள். துள்ளிக் குதித்தார்கள். ஹரியின் வயதைக் கணித்தபோது 250மில்லியன் என அவர்களது கணனி காட்டியது.

ஹரியின் கனவு நினைவேறியது. இருபது நிமிடம் வாழத் துடித்த கதாநாயகன் இருநூற்றைம்பது மில்லியன் வருடம் வாழ்;ந்து விட்டுத் தனது வாரிசாக இரு நீர்வாழும் பக்ரீரியாக்களைத் தந்துவிட்டு மறைந்தான்.

இருபத்தைந்து வருடத்துக்கு மேல் தென்னாபிரிக்கச் சிறையில் வாழ்ந்த நெல்சன் மண்டேலோவையும்> இருபத்திரண்டு வருடம் இந்தோனிசிய சர்வாதிகாரி சுகட்டோவினால் சிறை வைக்கப்பட்ட சுபந்தியோவைப் போல் மனிதரால் போற்றப்படாவிட்டாலும்,  விஞ்ஞானச் சரித்திரத்தில் தன் பெயரைப் பொறித்துவிட்டுத் தன்தாய் சென்ற இடத்துக்கு எமது ஹரியும் சென்றான். 

Posted in Uncategorized | பின்னூட்டமொன்றை இடுக

To cook or not to cook a crab

The hero of this story is a mud crab and the villain is a man who supposedly has all his rational faculties intact.

In the market, the mud crab is the largest that is available for consumption. It is packed with sweet flesh and often sold alive in Chinese and Vietnamese shops with its claws tied tightly. Back home in Eluvaitivu, an islet off the Northern Peninsula in Sri Lanka, it was available in plenty. Crab curry is a favourite dish among Sri Lankans.  After migrating to Australia I did not get the opportunity to taste this mud crab curry for a long time.

Sri Lankan fishermen normally go crazy when crabs get entangled in their nets. Primarily due to the damage caused by the crabs to  the fishing nets.  The fisherman, in a fit of rage, would break the legs and when the crabs reach the shore they would die painful, slow deaths. 

Preparation of crab curry also involves the breaking of claws or boiling them alive in hot water. A common Sri Lankan saying states that human beings are like crabs: they swim joyfully in the cold water of the pot until the pot boils. No one notices the pain as the white flesh turn pink. Crab curries are usually prepared using abundant quantities of garlic and ginger, so as to avoid flatulence and to infuse the spicy flavour.

In Australia the usual practice is to keep the crabs’ claws tied tightly and exhibited in glass cases without inflicting any damage to their body parts. In the exhibition cases, crabs can be seen moving like a man in a straightjacket, hardly able to move around.  Despite my predilection for crab curry I opted to avoid this dish for a few years.

One day when I visited the Springvale markets with my wife for regular shopping, old memories of eating crabs flooded back.  I paused at the fish shop to admire the mud crabs. My wife looked at me as if I was a murderer. I knew that if I were to buy, the task of killing and preparing a crab curry would be my job. I did not want to pass the buck to my wife. I selected the biggest crab, placed it in a secure bag and handed a twenty-dollar note to the vendor.  Before I could finish the transaction the crab was on the cashier’s table, attempting to escape. 

Seeing the crab crawling his way out of the bag I was reminded of the asylum seekers coming in leaky boats. I laughed at his futile efforts. 

‘The crab is fighting for its life which you appear to find a laughing matter,’ accused my wife.

My wife was on the side of the crab. Her words hit me with the force of a landmine explosion.

I work as a veterinary surgeon in clinics that care for only four legged animals and two legged birds. I was trained to have compassion only for those who need my care. My wife’s words made me realise that even a ten-legged crab deserves compassion. I did not want to continue my discussion. Any argument could go as far as the UNHRC in Geneva. Animal rights principles could be applied effectively to save the crab. My conscience pricked me and deep within me I felt the pain of torturing a live crab for my pleasure.

All the way back home I kept silent, disturbed by my conscience. I heard noises of the restless crab trying to escape yet again.  The plastic bag that carried the crab was rustling and it disturbed my concentration.  If I were to return the crab to the shop, without doubt someone else would buy it to satisfy their culinary craving. The debate within me was inconclusive. In a sheepish way I decided to end the debate by finally deciding to make a curry of it. 

My next problem was how to end his life. I could not end the crab’s life by medical means, or decapitating it, or by kosher / halal means which may be the reason Old Testament prohibited the eating of crab.  If I were to place the crab in the freezer, it would take a long time before the crab’s life came to an end.  A person known to me told me that he would keep them in a freezing room for 72 hours before taking  them to Singapore and yet the crabs managed to survive. If I opted to break the crab’s legs it would cause great pain and the crab would die slowly. I concluded that these methods were not suitable to put an end to a crab’s life in order to make a crab curry.

Finally I decided to immerse the crab in boiling water.  The water boiled but still it took a long time as it was struggling to crawl out of the boiling pot. I left the pot pretending that there was only a dead crab in it.

At the same time I remembered the newspaper reports which highlighted the longest war in Asia – the Sri Lankan war between the Tamil Tigers  and the Government  of Sri Lanka. Newspaper reports cited figures in tens of thousands killed in the 30-year-old war. Deaths of that magnitude agonised me. Here I was agonising over the death of one crab. I just couldn’t cope with tens of thousands. I felt like a murderer. I felt the pain of the crab dying in boiling water. 

The pain was in the guilt. One has to kill the conscience to kill a living being. It is not easy to watch a crab boiling in hot water and dying. I consoled myself saying that it was not a human being. I told myself that the guilt was less because it was not a human being.

To kill this crab, I had to make an elaborate plan with the feeling of guilt. I was pondering how they could away with human lives so easily.

After the greenish crab had turned crimson it was not so difficult to face it. My agony was in watching the crab die. But the dead crab had taken my pain away. Ended too was the pain of the crab’s.  

After the life of the crab was put to an end, I looked at my wife with a sense of triumph.  At the beginning of this episode, she played the role of the lawyer for the crab whereas now she had become an economist not wanting to waste the crab that had cost twenty dollars. 

I cooked the crab fast yet found it difficult to eat as I felt squeamish in my stomach, even nauseated to some extent.  Worse still the images of the crab’s struggle were still fresh in my mind. I gulped down two shots of brandy to kill the butterflies in my stomach. 

Crab curry was delicious. But that was the last time I cooked crabs in my house.

Posted in Uncategorized | 1 பின்னூட்டம்

எங்கள் குடும்ப உறுப்பினர் “ பிறாண்டி “ விடைபெற்றார் !

அஞ்சலிக்குறிப்பு

                                                          முருகபூபதி

கடந்த 2020 ஆம் ஆண்டுமுதல் தொடர்ந்து அஞ்சலிக்குறிப்புகள் எழுதிவிட்டேன். தொடர்ந்தும் எழுத நேர்ந்துள்ளது. அதனால்,                  “ கல்வெட்டு எழுத்தாளன்  “ என்ற பெயரையும் சிலர் எனக்குச் சூட்டியிருக்கிறார்கள்.

இந்தியா – இலங்கை சுதந்திரம்பெறுவதற்கு முற்பட்ட காலத்தைச்சேர்ந்தவர்கள்,  சுதந்திரத்திற்குப்பிற்பட்ட காலத்தைச்சேர்ந்தவர்கள், ஈழப்போருக்கு முற்பட்ட – பிற்பட்ட காலத்தைச்சேர்ந்தவர்கள் – இடம்பெயர்ந்த –  புலம்பெயர்ந்த காலத்தைச்சேர்ந்தவர்கள்பற்றியெல்லாம்  எழுதிவிட்டு, இந்த கொரோனோ காலத்தில் விடைபெற்றவர்கள் பற்றியும் அஞ்சலிக்குறிப்பு பதிவுகள் எழுதிவிட்டேன்.

இத்தகைய பதிவுகள்  இக்காலத்திலும் ஓயாது போலிருக்கிறது.

எப்படியோ மேலே குறிப்பிட்ட காலங்களும், அக்காலங்களில்   விடைபெறுவதற்கு முன்னர் அவர்களுடன் உறவாடிய கணங்களும்  நினைவில் தங்கியிருப்பதனால், அவர்கள் குறித்த இழப்பின் துயரத்தை கடந்து செல்வதற்கும் இந்த அஞ்சலிக்குறிப்பு எழுத்து வகை எனக்கு பெரிதும் உதவியிருக்கிறது.

இந்த அஞ்சலிக்குறிப்பு சற்று வித்தியாசமானது.

இதற்கும் ஒரு அஞ்சலிக்குறிப்பு தேவைதானா..? என்று எவரும் கேட்கலாம்.  ஆனால், இதுவும் தேவைதான் என்று உணரவைத்தது,  எங்கள் குடும்பத்தின் அந்த உறவு.

உலகிலேயே நன்றியுள்ள பிராணி எனவும், மோப்ப சக்தியில் இதனை விஞ்சுவதற்கு எதுவும் இல்லை எனவும் சொல்லப்படும், சைவ சமயத்தவர்களால் காவல் தெய்வம் என அழைக்கப்பட்டு வழிபடப்படும் வைரவரின் வாகனம் என்ற பெருமையும் பெற்ற ஒருவர் பற்றிய அஞ்சலிக்குறிப்புத்தான் இது.

கோயில்களில் திருவிழா உற்சவ காலம் நிறைவுபெற்றதும், அதுவரையில் கோயிலைக்காத்த காவல் தெய்வம் வைரவருக்கு  நன்றி தெரிவிக்கும் முகமாக ஒரு வெள்ளிக்கிழமை நாளன்று வடைமாலை சாத்தி விசேட பூசைசெய்வார்கள்.

உயர்திணையினரை அவர் – இவர் என்றும் அஃறினை உயிரினங்களை அது – இது என்றும் விளித்தாலும்,  இந்த அஞ்சலிக்குறிப்பிற்குரியவரை , நான் அவ்வாறு அஃறினையில் அழைக்க விரும்பவில்லை.

இவர்போன்ற ஒரு பிராணியை  ஒரு காலத்தில் தாயகத்தில் பிரியத்துடன் வளர்த்திருந்தாலும்,  அவரின் எதிர்பாராத மரணத்தின் பின்னர், அத்தகையவர்களை நான் வளர்க்க விரும்பவில்லை.

எங்கள் குடும்பத்தில் அனைவராலும் நேசிக்கப்பட்ட அழகான நாய்க்குட்டி அந்த பியூட்டி.  வெண்ணிற சடையுடன் கீச்சிட்ட குரலில் குரைத்தவாறு  வாலை ஆட்டிக்கொண்டிருந்த அவரை, ஒரு நாள் காலையில் தெருவிலே வந்த முனிஸிபல் ஊழியனான  நாய் சுடும் வேட்டைக்காரன் வந்து, சுட்டுவிட்டுப்போனான்.

அதனைக்  கண்ணால் கண்டேன்.  பாட்டியை அழைத்து கதறியபோது, அவர் அவனை மண் அள்ளித்தூற்றி சபித்தார்கள்.

பியுட்டியின்  வெண்ணிற சடை தெருவெங்கும் பறந்தது.   அவன் இழுத்துவந்த வண்டியிலேயே பியூட்டியையும் எடுத்துச்சென்றுவிட்டான்.  அதன் பின்னால் சிறிது தூரம் அழுதுகொண்டு ஓடினேன்.

அத்தோடு நாய் வளர்க்கும் ஆசையும் மனதில் கருகிவிட்டது.

அவுஸ்திரேலியாவுக்கு வந்தபின்னர், குடும்பமும் வந்து சேர்ந்ததையடுத்து எனது மகன் முகுந்தனுக்கு நாய் வளர்க்கும் ஆசை இருந்தது.  வெளியே நண்பர்கள் வீடுகளுக்குச்சென்றால், அங்கு வளர்க்கப்படும் நாய்களுடன் சிநேகம் கொண்டுவிடுவான்.  அவற்றைத் தூக்கி மடியில் வைத்து தடவுவான்.

வீடு திரும்பியதும் அவனது உடைகளில் படிந்திருக்கும் நாயின் முடிகளை அப்புறப்படுத்திவிட்டு,  மகனை தோயவார்ப்பேன்.

இந்தச்சடங்கு அவன் வளர்ந்து பெரியவனாகுமட்டும்தான் நீடித்திருந்தது.

தோளுக்கு மிஞ்சினால் தோழன் அல்லவா.

அவன் எனது மகள்மாரைப்போன்று பல்கலைக்கழகம் செல்லவிரும்பாமல், தனக்குப்பிடித்த தொழிலை தானே தேடிக்கொண்டவன்.

எங்கள் குடும்பத்தில் எமது அம்மாவின் தந்தையார் பொலிஸ் தாத்தாவுக்குப் பின்னர்,  அரச காவல் துறையில் இணைந்த ஒருவனாக பெயர் எடுத்தான் எமது மகன் முகுந்தன்.

பண்ணிரண்டாம் தரம் நிறைவுசெய்தவுடன், அவுஸ்திரேலியா பாதுகாப்பு படையில் ( இராணுவம் ) இணைந்து பயிற்சிக்கு சென்றுவிட்டான்.

மிகுந்த கவலையுடனும் கனத்த மனதுடனும் அவனை வழியனுப்பியபோது கண்ணீர் வந்தது.

“  அப்பா… நீங்கள் பேனையை ஏந்தினீர்கள்… நான் துப்பாக்கி ஏந்தப்போகிறேன்… இரண்டும் ஆயுதங்கள்தானே….  கவலைப்படவேண்டாம்  “ என்று வேடிக்கையாகச்சொல்லிவிட்டு புறப்பட்டான்.

அவன் அந்தத்துறையில் பயிற்சிபெற்று அணிவகுப்பு மரியாதையுடன் கடமையை பொறுப்பெற்ற  நிகழ்வுக்குச்சென்று வந்தோம்.

அதன்பின்னர் அவுஸ்திரேலியாவில் சில மாநிலங்களில் இராணுவ முகாம்களிலும் பணியாற்றினான். அயல் நாடொன்றிற்குச்  சென்ற  அமைதிப்படையிலும் இணைந்து இரண்டு தடவை சென்று திரும்பினான்.

விடுமுறை காலங்களில் வந்தால், தனது தொழில் பற்றியோ, பாதுகாப்பு சேவையில் பெற்ற அனுபவங்கள் பற்றியோ ஒரு வார்த்தையும் பேசமாட்டான். கேட்டால் அது தொழில் இரகசியம் என்பான்.

எப்போது  வருவான், எப்போது திரும்புவான் என்பதும் தெரியாது. நாமும் கேட்டறிய முடியாது.

அவ்வாறு அவன் வரும் சமயங்களில் அவனுடன் வந்தவர்தான் இந்த பிறாண்டி.  எமது வீட்டின் பின்புற காணியில் உல்லாசமாக ஓடி விளையாடுவார்.

காரில் மகனும்  அவரும் உரையாடும் காட்சி எனக்கு விநோதமாக இருக்கும்.  குழந்தைக்கு உணவூட்டுவது போன்று அவருக்கும் தேவைப்பட்டதைக்  கொடுத்து பசியாற்றுவான்.

 அவரது பிறப்புச்சான்றிதழில்  எனது பெயரையே வைத்திருப்பதாகவும் சொல்லி என்னை சீண்டிப்பார்ப்பான்.

வீட்டுக்கு வந்து விடைபெறும்போது, என்னிடம் அழைத்துவந்து,  “ தாத்தாவுக்கு குட்பை சொல்லுங்க செல்லம்  “ என்பான்.

அவரும் தனது முன்னங்காலைத்தூக்கி எனது கரம் தொட்டு வாலை ஆட்டிக்கொண்டு புறப்படுவார்.

இவ்வாறு கடந்த 12 ஆண்டு காலம் எனது மகனின் வீட்டில் குடும்பத்தில் ஒருவராக வாழ்ந்த அவர் கடந்த வாரம் மரணமானார்.

மெல்பனில் சமூக இடைவெளிபேணும் வகையில் Lock Down வந்தமையால்  சுமார் நூறு கிலோ மீற்றர் தூரத்தில் வசிக்கும் மகன் வீட்டுக்குச்சென்று மகனுக்கும் அவனது மனைவி மற்றும்  எமது செல்லப்பேத்திக்கும் ஆறுதல் கூறமுடியாது போய்விட்டது.

தொலைபேசியில்தான் அவர்களைத்  தேற்றமுடிந்தது.  மகன் வாட்ஸ்அப்பில் செல்ல நாயின் படத்தை அனுப்பியிருந்தான்.

உயர்திணையினர் மறையும்போது உறவுகளுக்கு ஆறுதல் செல்லும் இரண்டு வரி அனுதாபச்செய்தியே அனுப்பமுடிந்தது.

பிராண்டி என்ற அவர் பற்றி எழுதுவதற்கு அந்த இரண்டு வரிகள் மாத்திரம்  போதுமானதல்ல.

எமது இலக்கிய நண்பர் நடேசன் தமது மிருக மருத்துவ தொழில் சார்ந்த  அனுபவங்களை  வாழும் சுவடுகள் என்ற தலைப்பில்  ஒரு புத்தகமாக எழுதியிருக்கிறார்.

இந்தப்புத்தகத்தில் 56 தலைப்புகளில் அவர் எழுதியிருக்கும் கட்டுரைகளில் கூடுதலானவை நாய்கள் பற்றியதாகவே அமைந்துள்ளன.

அவரிடமும் பிராண்டியை சில சந்தர்ப்பங்களில் மகன்   சிகிச்சைக்காக அழைத்துச்சென்றிருக்கிறான்.

எனது இந்தப்பதிவின் தொடக்கத்தில் நான் குறிப்பிட்டிருக்கும்  ஊரில் எங்கள் வீட்டில் வாழ்ந்த பியூட்டி,  மலையகத்தில் எமது அக்கா வீட்டில் வளர்ந்தபோது, ஒரு சமயம் எனது மூத்த மருமகன் குழந்தையாக இருந்த வேளையில் காப்பாற்றியுமிருக்கிறது.

அன்று அக்கா, குழந்தைக்கு பாலூட்டி உறங்கவைத்து கட்டிலில் கிடத்திவிட்டு,  சமையலறையில் வேலையாக இருந்துள்ளார்.

அப்போது பியூட்டி குழந்தை உறங்கும் கட்டிலுக்கு கீழே தரையில் உறங்கியிருக்கிறது. அதற்கிருந்த மோப்ப சக்தியால்,  எதனையே முகர்ந்தவிட்டு, வீட்டின் கூரையை பார்த்திருக்கிறது.

அங்கே ஒரு புடையன் பாம்பு ஊர்ந்துகொண்டிருந்திருக்கிறது. உடனே, பியூட்டி குரைத்துக்கொண்டு சென்று தேங்காய் துருவிக்கொண்டிருந்த அக்காவின் உடையைப் பற்றி எழுந்திருக்கச்செய்து,  குழந்தை உறங்கும் அறைக்கு  இழுத்து வந்து, குழந்தையையும் தனது குரைப்புச்சத்தத்தால் துயில் எழவைத்து,  வீட்டின் கூரையை காலை உயர்த்திக் காண்பித்திருக்கிறது.

பின்னர், அக்கா அயலவர்களின் துணையுடன் அந்தப்பாம்பைப்பிடித்து அதற்குரிய இறுதிக்கிரியைகளை செய்துள்ளார்.

இவ்வாறு உயிர் காத்த தோழனான அந்த பியூட்டியை அன்று அந்த நாய் சுட வந்தவனிடமிருந்து எம்மால் காப்பாற்றமுடியாமல் போய்விட்டதே என்ற குற்றவுணர்வு இன்றும் என்னிடமுள்ளது.

என்மகன் வீட்டில் நீண்ட காலம் வாழ்ந்த பிராண்டியின் மறைவு தந்திருக்கும் துயரத்தை கடந்து செல்ல நீண்ட நாட்கள் எடுக்கும்.

எனது கைபற்றி மென்மையான குரைப்பின் மூலமும் வாலாட்டியும்  விடைகொடுத்து சென்ற  பிராண்டிக்கு,  அதன் இறுதிநேரத்தில் என்னால் விடைகொடுக்க இயலாமல்போனதே என்ற  ஆழ்ந்த துயரத்துடன் ,  பாவேந்தர் பாரதிதாசனின் கவிதையை அதற்கு அஞ்சலியாக இங்கு சமர்ப்பிக்கின்றேன்.

பாரதிதாசன் கவி  கவிதை

என்றன் நாயின் பேர் அப்பாய்! அது

முன்றில் காக்கும் சிப்பாய்!

ஒன்றும் செய்யாது விளையாடும்; பெருச்சாளியைக்

கொன்று போடும்; குலைக்கும் எதிராளியை;

என்றன் நாயின் பேர் அப்பாய்…

அதன் இனத்தை அதுவே பகைக்கும்! — எனில்

அதுதான் மிகவும் கெட்ட வழக்கம்! — அது

முதல் வளர்த்தவன் போ என்றாலும் போகாது;

மூன்றாண்டாயினும் செய்தநன்றி மறவாது!

என்றன் நாயின் பேர் அப்பாய்…

நாய் எனக்கு நல்லதோர் நண்பன் — அது

நான் அளித்ததை அன்புடன் உண்ணும் — என்

வாய் அசைந்திடில் முன்னின்றே தன் வாலாட்டும்

வருத்தினாலும் முன்செய்த நன்றி பாராட்டும்

என்றன் நாயின் பேர் அப்பாய்…!

letchumananm@gmail.com

—-0—

Posted in Uncategorized | பின்னூட்டமொன்றை இடுக

11கரையில் மோதும் நினைவலைகள்:நிரந்தர வேலை

                                                  நடேசன்

“ உங்கண்ணன்கள் மாதிரி வந்திராதே  “  என அடிக்கடி இரண்டு வார்த்தைகள் மந்திரமாக உச்சரிக்கப்படும். எனது இரண்டு அண்ணன்மார்  அக்காலத்தில் காதல் திருமணம் செய்ததால் தங்களது கல்வியையும் வசதியான வாழ்வையும்  தொலைத்தவர்கள் என்பது அம்மாவின் கருத்து.  எனது ஒன்று விட்ட அண்ணர்மார் இருவரை உதாரணமாகக் காட்டுவார்.

காணும் பெண்களை எல்லாம் காம உணர்வோடு பார்க்கும் விடலைப் பருவத்தில் அம்மாவின் வார்த்தைகள் கடல் நீராக நாக்கில் கரிக்கும்.  வீட்டில் வேலை செய்த பெண் சிறுமி ஒருத்தி பெரிய பிள்ளையாகியபோது,  எச்சரிக்கையாக ஆண்பிள்ளைகள் உள்ள வீடென அந்தப் பெண்ணை வீட்டிற்கு அனுப்பிவிட்டார்.

 பெரியம்மாவின் மகன் மணியண்ணை,  தனது உறவினரான ஒரு பெண்ணைக் காதலித்து மணந்தபின்,  தனது பிறந்த குடும்பத்தை மறந்து உறவுகளற்று, அக்காலத்திலே தென்னிலங்கையிலே வாழத் தொடங்கியிருந்தார். அதேபோல் சீனியம்மாவின் மகனான அடுத்த அண்ணனை,  அக்காலத்தில் யாழ்ப்பாணம் மத்திய கல்லூரியில் விட்டுப் படிப்பித்தபோதிலும், அவர் படிப்பைத் தொடராது  விட்டுவிட்டு  ஒரு பெண்ணைக் காதலித்தார்.

இவ்வாறு இவர்கள் இருவரும் முன்னுதாரணமாகத் திகழ்ந்தபடியால் அம்மா பல தடவைகள்  “  உங்கண்ணன்மார் போல் வந்திராதே…”   எனக் கூறுவது வழக்கம். அக்காலத்தில் அறிவுரைகள்  ஒரு காதால் கேட்டு அடுத்த காதால் வெளியேறும் என்பது பல பெற்றோருக்குத் தெரிந்திருப்பதால் அவர்களும் அதை அடிக்கடி நித்தியபூசை மந்திரமாக உச்சரிப்பார்கள்.

கல்வியை புறந்தள்ளியவர்களாகினும்,  படிக்கிறோமோ இல்லையோ,   அக்காலகட்டத்தில் ரியூசன் என்பது எங்களுக்குச் சொர்க்க வாசலானது இந்துக் கல்லூரி மாணவர்களாகிய எங்களுக்கு அப்பொழுதுதான் பெண்களைப் பார்க்க முடியும்.

72  ஆம் ஆண்டின் நடுப்பகுதியில் யாழ்பாண நகரத்தின்  மத்தியில் தாவரவியல் – அங்கிருந்து ஒரு கிலோமீட்டர் தொலைவில் பௌதீகவியல் படிப்பதற்கும் கிழமைக்கு தலா மூன்று நாட்கள் நண்பர்களுடன் சென்றேன். எங்கள் கல்லூரியின் இறுதிப்பாடத்தை புறக்கணித்ததால் சைக்கிளில் ஒரு கூட்டமாகச் சென்று,   இரண்டு பெண்கள்  பாடசாலைகள் முடிந்து வெளியேவரும்  அந்தச் சிட்டுகளைத் தரிசிப்போம்.

 அந்தத்  தரிசனம் முடிந்ததும்,   ரியூசனுக்கு  வராதவர்கள் எங்களிடமிருந்து பிரிந்து  வீடு செல்வார்கள்….?

  நானும்  கணேசன் என்ற நண்பனும்  மாலை ஐந்து மணிக்கு ரியூசனுக்குள் அழகிய தரிசனங்கள் கிடைத்த  மனநிறைவோடு நுழைவோம்.

எங்களுக்குத்  தாவரவியல் கற்பித்த ஜெயவீரசிங்கம் மாஸ்டரை அக்காலத்தில் எமது ஹீரோவாகவே  நினைத்தோம்.  அவர் எமக்கு நன்றாக கற்பித்ததோடு,  அழகாகவும்  உடுத்திருப்பார். ஸ்கூட்டரில் மடிப்புக் கலையாத உடைகளுடன் காற்றுக்குச்  சிலும்பாத தலைமயிருடனும் வந்திறங்குவார்.

அவரது வகுப்பில் பெரும்பாலானவர்கள் பெண்கள், குடாநாட்டின் பல பாடசாலைகளிலிருந்தும்  வருவார்கள். யாழ். இந்துக்கல்லுரியில் படித்த எங்களுக்கு,  மலர்வனத்துக்குள் செல்வது போன்ற அனுபவம். இங்கிருந்துதான் எனது வாழ்வின் துணை, ஒரு  பட்டாம்பூச்சியாக தோளில் வந்தமரும் என்ற விடயம் அப்போது  கனவிலும் வந்து போகவில்லை.

ஜெயவீரசிங்கம் மாஸ்டர் முதல்நாள் கற்பித்தவற்றில் கேள்வி கேட்பார். பெண்கள் மத்தியில் நட்ட மரமாக இருப்பதைத் தவிர்ப்பதற்காக அவர்  படிப்பித்தவற்றோடு,  அன்று படிக்க வேண்டியதையும் படித்துவிட்டுச் செல்வேன்.  உயரத்தினால் கடைசி வாங்கில் இருக்கும் என்னிடம் அவரது கேள்விகள் அனைத்திற்கும் பதில் கிடைக்கும். இதனால் பல கழுத்துகள் சரேலென பிடித்துக் கொள்ள என்னை நோக்கித் திரும்பும். அதில் இரண்டு கண்கள் எனது  நெஞ்சத்தில் ஆழமாகக் கீறின.

எனக்குச் சிறுவயதிலே கண்ணில் தூரப்பார்வையில்லை.  கரும்பலகையில் வார்த்தைகள்,  எழுத்துகளின் அணிவகுப்பாகத் தெரியும்.  ஆனால்,   நான் மட்டுமல்ல  அந்தக் குறைபாட்டை எனது  பெற்றோரோ,  ஆசிரியர்களோ கவனிக்கவில்லை. பாடசாலை வகுப்பில் எனது உயரத்தால் கடைசி வாங்கில் இருத்தப்படுவேன். ஆசிரியரது வார்த்தைகள் காதுக்குக் கேட்டு,  விடயத்தைப் புரிந்து கொண்ட பின்பு நல்லெழுத்துள்ள நண்பன் கணேசனிடம் வாங்கி மீண்டும் எழுதுவேன்.

ஒரு நாள் என்னுடன் வரும் எனது நண்பன் கணேசன் அன்று வரவில்லை.

யாரிடம் கேட்பது?

நெஞ்சுக்குள் நாணயத்தைச் சுண்டி பார்த்துவிட்டு,  என்னைப் பார்வையால் துளைத்த  பெண்ணிடமே எனது கண் குறைபாட்டைச் சொல்லாது  “ சில இடங்களை எழுத மறந்து விட்டேன்.  நண்பனும் வரவில்லை ” எனச்சொல்லி அவளிடம்  கொப்பியைக் கேட்டேன்.

அந்தக்  கொப்பியை வீட்டிற்கு எடுத்துச்  சென்று பார்த்தால் அவை புரியாத அன்னிய மொழியாகத் தெரிந்தன.  எதுவும்  புரியவில்லை.   

படிப்பித்த பாடம் புரிந்த எனக்கு,  விடயத்தைப் புத்தகத்தில் குறிப்பெடுக்க முடிந்தது.

மறுநாள் அந்த கொப்பியைக் கொடுத்தபோது தற்செயலாக விரல்கள் முட்டிக்கொண்டன. அத்துடன் முட்டிய எனது விரல்கள் சிலகணங்கள் எனது கைகளை விட்டு எங்கோ தொலைதூரம்  சென்று விட்டதாகத் தெரிந்தது. அந்த முகத்திலும் புன்னகை மாரிக்குளமாக வழிந்தது. சைக்கிளில்  வீடு வரும்வரையில் பாதையில் எந்த வாகனமோ மனிதர்களோ கண்ணுக்குத் தெரியவில்லை. கிட்டத்தட்ட நான்கு மைல் தூரம் வானத்தில் மிதக்கும் பறவையாக வந்தேன். அன்றிரவும் கனவுகளில் கழிந்தது.  அடுத்த நாள் மீண்டும் கொப்பியை வாங்கி அதில் ஒரு காதல்கடிதம்  வைத்துக் கொடுத்தேன். என்ன எழுதினேன் என நினைவுக்கு வர மறுத்தாலும்  அதனை எழுதி முடிப்பதற்குள்  கிட்டத்தட்ட பத்துக்கு மேற்பட்ட கடிதங்கள்  எழுதிக் கிழித்திருப்பேன்.

அதற்கு எதிர்மாறான பதில் வந்தாலோ அல்லது,  மாஸ்டரிடமிருந்து  முறைப்பாடு வந்தாலோ  என்ன செய்வது என்பதை சமாளிப்பதற்கு  வேறு திட்டமும் என்னிடம்  இருந்தது. இந்த ரியூசன் வகுப்பிலிருந்து சத்தமில்லாது விலகுவது என்பதும்  எனது திட்டமாக இருந்தது.. இதற்கேற்றபடி எனது நண்பனும் சில நாட்கள் வரவில்லை. மானம் மரியாதையோடு இரண்டாவது திட்டத்தை  அமுல் படுத்தமுடியும்  என்பதும் எனது எண்ணமாக இருந்தது.

கடிதம் கொடுத்த  மறுதினம் வகுப்பிற்குப் போனபோது அவளைக் காணவில்லை. எனது கடிதத்தால் இந்த ரீயூசனுக்கு அவள் வராது விட்டாளா?  நான் செய்தது எவ்வளவு அநியாயம் என்ற எண்ணத்தில் வகுப்பு தொடங்கும்வரை குற்ற உணர்வுடன் இருந்தேன். அதைவிட  அவளது அண்ணன் தம்பிமார்  யாராவது சண்டியர்களுடன் காத்திருப்பார்களா? என்ற எண்ணமும்  எனது உள்ளத்தின் ஓரத்தே எட்டிப்பார்க்கத்  தவறவில்லை.

யார்? 

ஊர்? 

எங்கிருப்பது? 

எந்தப் பாடசாலை? 

குடும்பம் பற்றி  எதுவுமே  தெரியாது,   இந்தப்பெண் நமக்குப் பிடித்தது என்ற  ஏதோ ஒரு உணர்வு மட்டுமே  நெஞ்சத்தில் இருந்தது.

இப்பொழுது  நினைத்துப் பார்த்தால் அது புரிந்து கொள்ள முடியாத புதிர்-    18  வயதில் காதலின் பெயரால்  உடலில்  ஹோமோன்கள் விளையாடிய சதுரங்கம்.

——

சென்னை.

சியாமளா யாழ்ப்பணத்தில் திருக்குடும்ப கன்னியர் மடத்தினரது வைத்தியசாலையில் வேலை செய்து கொண்டிருந்தபொழுது அதே வைத்தியசாலையில் – 1984 ஜுன் மாதம் 18 ஆம் திகதி எனது மகள் பிறந்ததும்,  அடுத்தது என்ன என்ற கேள்வி எழுந்தது.

யாழ்ப்பாணத்தில் தொடர்ச்சியாக குண்டுகள் வெடித்துக் கொண்டிருந்தது. வேலை செய்யும் வைத்தியசாலைக்கு அருகிலும் அக்காலத்தில் குருநகர் இராணுவ முகாம் இருந்தது. எனது ஆலோசனைப்படி சியாமளா இந்தியா வரத்தயாரானார்.

இந்தக்காலத்தில் சென்னையில் எனக்கும் எதிர்காலம் விடையில்லாத வினாவாக நீடித்து இருந்தது. அடுத்து என்ன செய்வது…?

ஒரு சமூகமே பிறந்து வளர்ந்த நாட்டை விட்டு வெளியேறி அகதியாக அலையும் வேளையில்,   எனது மனைவிக்கு இந்தியாவுக்கு வெளிக்கிடும் நேரத்தில் ஏற்கனவே சொல்லியபடி அங்கு மேல் படிப்பு படிப்பதற்கு விருப்பமில்லை. ஓஃபர்  என்ற தன்னார்வத் தொண்டு நிறுவனத்தில்  செய்த வேலைகள் எனக்கு முற்றாகத்  திருப்தி தரவில்லை.

குகன்(பொன்னம்மான்) மூலம் விடுதலைப்புலிகளிடம் இருந்து வந்த அழைப்பை நிராகரித்து விட்டேன் . இந்த நிலையில் ஈழ மக்கள் புரட்சிகர முன்னணியில் இருந்த குணசேகரம் என்ற குண்சியை சந்தித்தேன். நாம் இருவரும் யாழ். இந்துக்கல்லூரியில் ஒரு வகுப்பு முன்-பின்னாக படித்தாலும் ஒன்றாக ஹொஸ்டலில் இருந்தவர்கள்.

சென்னையில் அக்கினி வெய்யில் அடித்தோய்ந்தாலும் இரும்படிக்கும் உலைபோல் இருந்த மாலைப்பொழுதில் சூளைமேட்டில் உள்ள பெட்டிக்கடை அருகே இருவரும் தேநீர் குடித்தபடி வில்ஸ் சிகரட் ஒன்றை நான் பற்றவைத்தபோது,  அவன் தனது ஃபில்டர் இல்லாத சர்மினார் சிகரட்டை நுரையீரல் எங்கும் இழுத்து நிக்கொட்டின் மூளையில் ஏறியதும் தனது தாடியை தடவியபடி “  ஏன் நீ எங்களோடு கும்பகோணம் வந்து தங்கக் கூடாது. இங்கு இருந்து என்ன செய்கிறாய்..? “  என சிறுவர் பாடசாலை வாத்தியாரின் தொனியில் கண்டிப்பாக விசாரித்தான். அப்படி பேசுவதுதான் அவனது வழக்கம்.

 “ நான் எதுவும் முடிவு செய்யவில்லை. மேலும் இந்த விடுதலைப் போராட்டம் பற்றிய தெளிவான அபிப்பிராயம் எனக்கில்லை. அதே நேரத்தில் மக்களுக்கு உதவி செய்ய நினைக்கிறேன்.  “ எனச் சொல்லிவிட்டு நான் யோசித்தபடியே கூர்மையான அவனது கண்களைப் பார்த்தேன்.

 “ நீ சுதந்திரமாக இயங்கலாம்.எங்கள் இயக்கத்துக்கு ஆட்கள் தேவையில்லை. இயக்கத்தோடு சேரவேண்டியதும் இல்லை.  “

அவனது கிண்டலை சட்டை செய்யாமல்,  “  இன்னும் சிலநாட்களில் எனது குடும்பத்தினர்  யாழ்ப்பாணத்தில் இருந்து வருகிறார்கள். அதன் பின்னர் அது பற்றி யோசிக்கிறேன். “  என்றேன்.

“ கும்பகோணத்திலிருக்கும் ஸ்ராலின் அண்ணையின் வீட்டில் நீ தங்குவதற்கு ஏற்பாடு செய்கிறேன். எதைப்பற்றியும் யோசிக்காதே.  “  என்றான்.

இயக்கத்தின் மத்திய குழுவிலும் நிதி விடயங்களுக்கும் பொறுப்பாக குண்சி இருந்தான். மேலும் மட்டக்களப்பு சிறை உடைப்பு சம்பவத்தில் முக்கிய பாத்திரமாகவும் அவன் இருந்தான் என்று கேள்வி. இரகசியமாக விடயங்களை வைத்திருப்பதிலும் மறைந்து திரிவதிலும் அதிசய அசாத்தியமான திறமை அவனிடம் இருந்தது.

அக்காலத்தில் கும்பகோணத்திற்கு அருகே உள்ள சிவபுரத்தில் இவர்களின் பயிற்சி முகம் இருப்பதை அறிவேன். மற்ற இயக்கங்களினது பயிற்சி முகாம்கள் ஓரத்தநாடு – சேலம் – தேனி என தமிழ்நாட்டின் பல இடங்களில் சிதறி இருந்தன.

மனைவி பிள்ளைகளுடன் எனது மாமா மாமியார் விமானமூலம் கொழும்பு ஊடாக சென்னை வந்து இறங்கினர். அவர்களை நண்பன் பரந்தாமனின் வீட்டில் தங்க வைத்தேன் அந்த வீட்டிற்குத்தான் எல்லா ஈழமக்கள் புரட்சிகர முன்னணியிரும் வருவார்கள்.  அங்குதான் எனது மகள் வந்து இறங்கியபோது வரவேற்று உள்ளே அழைத்து சென்றார் பத்மநாபா.

இரண்டு கிழமையில் கும்பகோணம் சென்று ஸ்ராலின் அண்ணாவின் வீட்டில் தங்கினோம்.

இந்த ஸ்ராலின்,   வை. கோபாலசாமி போன்றவர்களோடு ஒன்றாக படித்த வழக்கறிஞர். திராவிடர் கட்சி ஆதரவாளராக இருந்தவர். பெரியாரின் மறைவின் பின்பு வீரமணி – ஆனைமுத்து என பிளவுகள் – சொத்துக்கள் – கொள்கைகள் என பிரிந்தபோது இயக்க கொள்கையுடன் மட்டும் நின்றதுடன் ஈழ மக்களிடமும் அவர்களின் விடுதலை மீதும்  மிகவும் பற்றுக்கொண்ட மனிதர்தான் இந்த ஸ்ராலின், உயரமானவர். மீசை வைத்தவர் மலையாள நடிகர் மம்மூட்டி மெலிந்தால் எப்படி இருப்பாரே அப்படிப்பட்ட தோற்றத்தில் இருப்பார். ஈழமக்கள்  புரட்சிகர முன்னணியின் ஒரு காவலனாக அவர் அங்கு இருந்தார். அவரது வீட்டிற்கு எந்த நேரத்திலும் ஆட்கள் வருவதும் அங்கு தொடர்ச்சியாக சமையல் நடப்பதும் அன்றாடக்காட்சிகள். அண்ணை என சொல்லிக்கொண்டு அவரோடு எப்பொழுதும் குறைந்தது இரண்டு பேராவது இருப்பார்கள்.

அவர்கள் வீட்டில் இருக்கும்போது எனது மாமியாருக்கும் எனக்கும்  பிரச்சினை உருவாகியது. எனது மகளை – தனது பேத்தியை நான் யாரோ ஒரு அந்நியர் வீட்டில் வைத்திருப்பதாகவும் குழந்தை பெற்ற தனது மகளை அங்கு வைத்து கவனிப்பதற்கு வசதிகளும் இல்லை என்றும் படுக்க கட்டில் இல்லை என்றும் என்மீது குற்றச்சாட்டுக்களை அடுக்கியவாறு இருந்தார் மாமியார். அவரது நச்சரிப்பு நாளுக்கு நாள் அதிகரித்தன.

கும்பகோணத்தில் நான் எதிர்பார்த்த விதமாக வேலை எதுவும் இல்லை. நான் இயக்கத்தின் பயிற்சி முகாமுக்குச் சென்று பார்த்தேன். கும்பகோணத்திற்குப்  புறமே அமைந்த பெரிய தோட்டத்தில் பயிற்சி முகாம் அமைந்த இடம் காவேரியாற்றின் கரையில் அமைந்திருந்த அழகான பிரதேசம். நான் பார்த்த காலத்தில் மிகக்குறைந்த ஆயுதங்களை மட்டும் வைத்துக்கொண்டு பயிற்சி செய்தார்கள். அத்துடன் அங்கு தேகப்பயிற்சியும் நடந்தது. மோட்டார் குண்டுகள் செய்யும் கடைச்சல் பட்டறை ஒன்றையும் அங்கு பார்த்தேன். ஒரு நாள் பத்மநாபா முகாமுக்கு வந்தபோது ஒரு ஏ கே 47 ஐ தூக்கி எனது கையில் தந்தார். கையில் எடுத்துப் பார்த்துவிட்டு வைத்துவிட்டேன்.

எனக்கு ஆயுதங்கள் மீது எக்காலத்திலும் கவர்ச்சி இருந்தது இல்லை. எனது சிறிய வயதுப் பருவகாலத்தில் எங்கள் வீட்டில் ஒரு துப்பாக்கி இருந்தது. அதை எக்காலத்திலும் நான் தொடவேயில்லை. பிற்காலத்தில் மதவாச்சியில் வேலைபார்த்தபோது வேட்டைக்கு போனபோதும்கூட துப்பாக்கியைத் தொட்டதில்லை. செட்டிகுளம் பகுதியில் வேட்டைக்குச்  சென்றாலும் ஆயுதத்தை பாவிப்பது எனது நண்பர்களே.

ஆதிகாலத்தில் இருந்து தன்னம்பிக்கை இல்லாதவர்கள் ஏந்துவதுதான் ஆயுதம் என்பது எனது நினைப்பு. ஆனாலும் ஆயுதம் இல்லாத உலகம் இராது என்பதுதான் நிதர்சனம்.

ஈழ மக்கள் புரட்சிகர விடுதலை முன்னணியின் பயிற்சி முகாமில் எனக்கு அதிர்ச்சி கொடுத்த விடயமும் அதேவேளை என்னைக் கவர்ந்த விடயம் ஒன்றும் இருந்தது. அக்காலத்தில் அங்கு இருந்தவர்களில் பெரும்பாலானவர்கள் எழுதப்படிக்க தெரியாதவர்கள் என்பது,  முக்கியமாக யாழ்ப்பாணத்தைச் சேர்ந்த எனக்கு அதிர்ச்சியைக் கொடுத்தது. அதேவேளையில் அங்கு பயிற்சி எடுத்தவர்கள் பயிற்சி முடித்தபோது எழுதப் படிக்கத் தெரிந்தவர்களாக வெளியேறியது எனக்கு மிகவும் மகிழ்ச்சியை கொடுத்தது. பெரும்பாலானவர்கள் யாழ்ப்பாணத்தின் ஒடுக்கப்பட்ட சமூகத்தையும் மலையகத்தையும் சேர்ந்தவர்கள் என்பதும் இதற்குக் காரணம்.

பயிற்சி முகாமில் உள்ளவர்களுக்கு ஒழுங்காக உணவு கொடுக்க முடியாதிருந்ததையும் அங்கு பார்த்தேன். பெரும்பாலான நாட்களில் அவித்த கொண்டல் கடலையை அல்லது பயறு வகையறாக்களை அவர்களது தட்டுகளில் கண்டேன். அரிசிச் சோறு மதியத்தில் பார்க்க முடியும். பல உறுப்பினர்கள் கும்பகோணத்தை சுற்றியுள்ள கிராமங்களில் உண்டியல் குலுக்கி காசுக்கு கையேந்துவதையும் அரிசி – பருப்பு என கடைக்காரர்களிடம் வாங்கியதையும் பார்த்தேன்.

நாட்டிற்கு விடுதலை வாங்கித்தரப்போகிறோம் என ஆயுதம் ஏந்திய ஏனைய இயக்கங்கள் இவ்வாறு மக்கள் மத்தியில் – அதுவும் தமிழக விவசாய மற்றும் கிராமத் தொழிலாளர் மத்தியில் பணம் திரட்டுவதற்கு இறங்கியிருக்கவில்லை. ஆனால் – இப்படியான சிந்தனைக்கு மாவோயிசம்- லெனினிசத்தில் ஊறிய இந்திய மார்க்சிச தோழர்களுடன் தோழமை கொண்டிருந்த பத்மநாபாவால் மட்டுமே முடிந்தது என நினைக்கிறேன்.

எழுதப் படிக்கத் தெரியாத அந்த இளம் தலைமுறையினர் மத்தியில் மிகவும் வசதியான குடும்பத்தில் இருந்து வந்தவர்கள் – பல்கலைக்கழகங்களை அரைவாசியில் விட்டுவிட்டு வந்தவர்கள் என பலர் இருந்தார்கள். நாட்டின் விடுதலை என்ற பேரில் துன்பங்களை தாங்குவது மட்டுமல்ல – ஏழைகள் தொழிலாளர்களுடன் வாழ்வது எப்படி என்பதையும் பயிற்சியாக எடுத்து இயக்கத்தை ஒரு சமூக சீர்திருத்தமான இயக்கமாக பத்மநாபாவின் தலைமையில் சில காலங்களாவது ஈழமக்கள் புரட்சிகர முன்னணி இயங்கியதை அவதானித்து இலங்கையில் தமிழர் மத்தியில் மீண்டும் ஒரு நல்ல தலைமை வருமானால் அவர்களின் கீழ் மக்கள் அணிசேர்வதற்கான சாத்தியம் உண்டென்பதை மட்டும் என்னால் எதிர்வு கூற முடியும்.

ஒரு விவசாய நாடான இலங்கையில் மத்தியதர வர்க்கத்தினரையும் விவசாய தொழிலாளர்களையும் இனத்துவேச அரசியல் பேசாது ஒரே அணியில் சேர்ப்பது என்பது மிகக் கடினம். ஆனால்,  அந்தக் கடினமான வேலை சில வருடங்களாவது பத்மநாபாவின் தலைமையில் மேற்கொள்ளப்பட்டிருந்தது.

இந்தியத் தலையீடு, விடுதலைப்புலிகளின் மிலேச்சத்தனம் என்பன பத்மநாபா மட்டுமல்ல எவருமே எதிர்பார்க்க முடியாதது.

கும்பகோணத்தில் தனிவீடு எடுத்த பின்பு குடும்ப நிலைமை ஒரு அளவில் சீரடைந்தது. இந்தக் காலத்தில் எனது யாழ்ப்பாணம் இந்துக்கல்லூரி நண்பனாகிய கிருபாகரனை சந்தித்தேன். அவன் கிழக்கு மாகாணம் காரைதீவில் இருந்து வந்தவன். மிக வளமான உடற்கட்டுடன் எட்டாம் வகுப்பில் இருந்து இந்துக்கல்லூரியில் ஹொஸ்டலில் இருந்து படித்தவன். இருவரும் அங்கு நியூ போடிங்  –  ஓல்ட் போடிங் இரு கட்டிடத்திலும் ஒன்றாக இருந்தோம். அவனை சந்தித்தபோது நம்பிக்கையுடன் பேசினான்.  “   ஈழம் வந்திடும். ரோ நமது தோழர்களுக்கு வட இந்தியாவில் பயிற்சி கொடுக்கிறது.”   என்பான். அவனுக்கு அடிக்கடி குலாப் ஜாமுன் வாங்கிக் கொடுப்பேன். அவனுக்கு இனிப்பில் அளவுகடந்த ஆசை.

சில கிழமைகளில் உத்தரப்பிரதேசத்தில் பயிற்சி எடுத்தவர்களை சந்தித்தேன். அதில் ஒரு சுவையான விடயம் இங்கு குறிப்பிட வேண்டும். இலங்கைக் காட்டில் எப்படி கரந்துறைந்து, உயிர் வாழ்வது என்பதுபற்றி அவர்கள் சொல்லியிருந்தார்கள். இலங்கையில் கபரக்கொய்யா என்ற முதலை இனத்தைத் தவிர, மற்ற  எல்லா இறைச்சியையும் சாப்பிட முடியும் என்று சொல்லியிருந்தார்கள். அந்தப் பயிற்சியை முடித்த இருவர் அங்கு நின்ற மெலிந்த கரும்பூனை ஒன்றை துரத்தியதைப் பார்த்தேன். இவர்களால் இலங்கை இராணுவத்திற்கு அபாயம் உண்டாகிறதோ இல்லையோ கோடம்பாக்கத்தில் நின்ற பூனைகளுக்கு ஆபத்து வந்ததுவிட்டது என்பதை உணர்ந்து கொண்டேன்.

இக்காலத்தில் 1984  ஓகஸ்ட் 6 ஆம் திகதி நடந்த ஒரு சம்பவம் முக்கியமானது. மீனம்பாக்கத்தில் பனாகொடை மகேஸ்வரனால் கொழும்புக்கு அனுப்பவிருந்த குண்டு வெடித்தது. இந்தச்  சம்பவம் இந்தியாவை குறிப்பாக தமிழ்நாட்டை அதிர்ச்சிக்குள்ளாக்கியது. அக்காலத்தில் சூரியா என்ற இந்திப்பத்திரிகையில் விபரமாக இந்தியா ஈழத்தமிழ் இளைஞர்களுக்கு பயிற்சி கொடுப்பது பற்றி எழுதியிருந்தாலும் இந்தியா தொடர்ச்சியாக அதனை மறுத்தது. ஆனால் – இந்தக் குண்டு வெடிப்பு சம்பவம் குதிருக்குள் இருந்த திருடனை காட்டிக்கொடுத்தது.

கும்பகோணத்தில் இருந்த காலத்தில் பல முறை நான் சென்னை வந்து தங்குவேன். ஒரு நாள் 1984 நவம்பர் முதலாம் திகதி காலையில் எழுந்து காலை ஆகாரத்திற்கு வெளியே சென்றபோது பாண்டிபஜார் முற்றாக வெறிச்சோடியிருந்தது. பெரிய கடைகள் மட்டுமல்ல நடைபாதைக் கடைகள் எல்லாம் மூடப்பட்டு இருந்தன.

வழக்கமாக இடியப்பம் சாப்பிடும் மலையாளியின் கடை நோக்கிச்  சென்றபோது,   அது மட்டுமல்ல அங்கு எந்த உணவுக்கடைகளும் திறக்கப்படவில்லை.மக்கள் நடமாட்டமற்றிருந்தது. சில நிமிடம் நடந்தபோது ஒரு மரத்தடியில் பிச்சைக்காரனைப்போல் தோற்றம்கொண்ட ஒருவரை சந்தித்தேன்.

அவர்,  “   நேற்று இந்தியப்பிரதமர் இந்திரா காந்தி கொலை செய்யப்பட்டதாகச்   “  சொன்னார். வெளியே உணவுண்ணும் எனக்கு சென்னையில் பட்டினிதான் என நினைத்துக்கொண்டு நடந்து கோடம்பாக்கம் நோக்கி நடந்தபோது மேம்பாலத்தருகில் மூடப்பட்ட ஒரு சிறிய பெட்டிக்கடையில் ஆளரவம் தெரிந்தது. அந்தக் கடையின் கதவைத் தட்டினேன்.

” பந்… நடக்குது. போ சார்  “  என ஒருவர் விரட்டினார்.

பசிக்கிறது என்றபோது நாலு பழங்களைத் தந்து   “ சீக்கிரம் வீடு போ சார்.  “  என்றார்.

நான் நாடற்று வீடற்று திரிபவன் என அவருக்குச் சொல்ல முடியுமா?

பணம் கொடுத்தபோது வாங்க மறுத்தார்.

அப்படியே சூளைமேடுவந்து ஈழமக்கள் புரட்சிகர விடுதலை இயக்கத்தின் எபிக் என்ற இடத்தில் உணவு உண்டுவிட்டு அங்கிருந்தவர்களுடன் இந்திராகாந்தியற்ற இந்தியாவையும் அவர் அற்ற ஈழவிடுதலையையும் அங்குள்ள தோழர்களுடன் பேசிக்கொண்டிருந்தேன்.

——–

வாணம்பூல் -அவுஸ்திரேலியா

வாணம்பூலில் இருந்து கொண்டே  கிழமைகள், சில நாட்கள் மெல்பேனில் குறுகிய காலம் லோக்கம் வேலை செய்தேன்

 இலங்கையில் நான்கு வருடங்களின் பின்பு  செங்கல்பட்டருகே உள்ள ஒரு சிறிய மாட்டுப்பண்ணையில் வேலை செய்ததால் , என்னால் அவுஸ்திரேலியாவில் உள்ள பால் மாடுகள் உள்ள இடங்களில் வேலை செய்வது இலகு என நினைத்தேன். அத்துடன் வாணம்பூலில் மிருக வைத்தியர்களோடு பல விக்ரோரியப்  பண்ணைகளுக்குச் சென்று பார்த்திருப்பதால் எனது வேலை விண்ணப்பங்களில்  அவுஸ்திரேலிய புறநகரங்களில் வேலை செய்வதற்காக விண்ணப்பித்தேன். எனது 40 -50 வேலை விண்ணப்பங்கள் நிராகரிக்கப்பட்டு பதில் வந்தது.

 இறுதியில் மெல்பனுக்கு அருகாமையில் பால் பண்ணைகள் உள்ள பகுதியான பக்கஸ்மாஷ் என்ற இடத்தில் துணை  வைத்தியர் பணிக்கு  விண்ணப்பித்தபோது,   நேர்முகத் தேர்வுக்கு அழைப்பு வந்தது. அங்கு போனபோது எனது வயதான ஒரு மிருக வைத்தியர் என்னுடைய சகல விபரங்களையும் அவதானமாகக் கேட்டு விட்டு,   இறுதியில்                 “ உமது வேலை அனுபவங்கள் எல்லாம் சரியாக இருக்கிறது. இந்த வேலைக்குப் பொருத்தமான ஆள் என்பதில் சந்தேகமில்லை. ஒரே ஒரு பிரச்சனையைப் பற்றித்தான் யோசிக்கிறேன்  “  என முகத்தைப்  பார்த்தபடி கூறினார்.

 “ என்ன? “   என ஆவலுடன் கேட்டேன்

 “ இந்தப்பகுதி பண்ணை விவசாயிகள் எப்படி உம்மை ஏற்றுக்கொள்வார்கள் என்பதே ஒரு யோசனை.  எதற்கும் நான் நன்கு யோசித்தது விட்டு உம்மைத் தொடர்பு கொள்கிறேன்  “  என்றார்.

அந்தப் பதில் எனக்குப் புத்தர் அரச மரத்தின் கீழ் பெற்ற ஞான நிலை மாதிரி இருந்தது. நானும் நிர்வாணமாக நிற்பதாக உணர்ந்தேன்.

இந்த நாட்டில் மாட்டுப்பண்ணைகளில்  நான் வேலை செய்வது கடினம். அப்படி வேலை கிடைத்தாலும் வாழ்க்கை தினம் தினம் போராட்டமாக,  தண்ணீரற்ற குளத்தில் நீந்தும் விடயமாக இருக்கும்.   தேவையான அனுபவம் இல்லாத போதும் நான் நகர்ப்புறங்களில் நாய்,  பூனை போன்ற செல்லப்பிராணிகளோடு வேலை செய்வதற்கு என்னைத் தயார்ப்படுத்தவேண்டும் என நினைத்துக் கொண்டேன்.

அன்றிலிருந்து எனது வேலை விண்ணப்பங்களைஅனுப்புவதற்கு நகர்ப்புறங்களில் உள்ள மிருக வைத்தியசாலைகளையே தெரிவு செய்தேன்

இதேவேளையில்,  அரச மிருக வைத்தியராக விண்ணப்பித்து மாடு,  பன்றிகளை வெட்டுமிடத்தில் இறைச்சியின் சுத்தத்தையும்,  மிருகங்களின் சுகாதாரத்தையும் பராமரிக்கும்  மிருக வைத்தியராக செல்லும்படி  பலர் அறிவுறுத்தினர் . அதில் அதிக சம்பளத்துடன்  நிரந்தரமான அரசாங்க வேலையும்  என்றார்கள்.  அதையும் நிராகரித்துவிட்டு,  மெல்பனில் தொடர்ந்து சில குறுகிய நாள் வேலைகளைச் செய்தேன். மெல்பன் பல்கலைக்கழகத்தில் இன்ரன்சிப்பாக வேலை செய்வதற்கு ஒரு நேர்முகம் வந்தபோது,  அது  கிடைத்தால் மேற்படிப்புக்கும்  வசதி என  அதனை விரும்பினேன்.   அதுவும் கையை விட்டு நழுவியது. மெல்பனில் இன்னுமொரு இடத்தில் நேர்முகத்தில்,  என்னிடம்  ஒரு நாயைத்தந்து அதற்கு  சத்திர சிகிச்சை  செய்ய வைத்தார்கள்.  அதனைச்  செய்து முடித்ததால் அந்த வேலை உறுதியாக கிடைக்குமென்றும்  நம்பியிருந்தேன்.   ஆனாலும் நிராகரிக்கப்பட்டேன்.

மெல்பனில் நோர்த்கோட் என்னுமிடத்தில் ஒரு வைத்தியர் விடுமுறையில் சென்றபோது,   இரண்டு கிழமைகள் அங்கு  வேலை செய்தேன். அக்காலத்தில் நண்பர் தர்மசேகரம் வீட்டில் மெல்பனில்,  தற்காலிகமாக இருந்தேன். இப்படி நான் அலைந்த காலத்தில் குடும்பத்தினர் இன்னமும் வாரணம்பூலிலே இருந்தார்கள். மனைவியிடத்தில்  வேலை இருந்தபடியால்  பணத்திற்கான பிரச்சினை  இருக்கவில்லை. அவுஸ்திரேலியாவுக்கு வந்து கிட்டத்தட்ட நான்கு வருடங்கள்,  ஆனால்,  நிரந்தரமான தொழிலற்ற விரக்தி அதிகமாக இருந்தது.

வார்ணம்பூலில் பிள்ளைகள் பராமரித்தல்,  சமையல் போன்ற  கடமைகளும்,  மாமன் மாமியார் வந்திருந்ததால்  என் கைவிட்டுப் போயிருந்தது. எதற்கும் லாயக்கற்றவன் என்ற பட்டத்துடன் இருந்த  இக்காலத்திலே லோர்ட் சிமித் மிருக வைத்தியசாலைக்கு நேர்முகத்திற்கு அழைப்பு வந்தது.

 மூன்று மணித்தியால காரோட்டத்தில் மெல்பன்   வந்தபோது அது 15 வைத்தியர்கள் வேலை செய்யும்  பெரிய மிருக வைத்தியசாலை என்பது தெரிந்தது.  நேர்முகத்திற்கு வந்த போது போர்த்துக்கீச-கிழக்கு தீமோரில் இருந்து அஸ்திரேலியா  வந்து அங்கு பணியாற்றிக்கொண்டிருந்த  தலைமை வைத்தியரை சந்தித்தேன். அவர் எந்தக் கேள்விகளும் கேட்காமல் ,  கணக்காளரிடம்  அழைத்துச்  சென்று   “ இவரே புதிய வைத்தியர் என்றார். எந்தக் கேள்வியும் கேளாது அப்படிச் சொன்னவரை  ஆச்சரியத்துடன் பார்த்தேன். எனது பார்வையைப் பொருட்படுத்தாது,    “ இன்று  முதல் இங்கு வேலை செய்யமுடியுமா ?  “   என  அடுத்த கேள்வி வந்தது.

கரும்பு தின்னக் கூலியா..?  என்ற மன நிலையுடன் எனது வேலையை தொடங்கினேன்.  அன்றைய தினமே  கிட்டத்தட்ட 25  இற்கும்  மேற்பட்ட நாய்-   பூனைகளுக்கு சிகிச்சை செய்தேன்.  

எங்களது ஊரில் அரசினர் மருத்துவமனையில் காத்திருப்பதுபோல் செல்லப்பிராணிகளோடு உரிமையாளர்கள் காத்திருந்தனர்.  வேலை முடிந்த பின்பு அருகில் உள்ள ஒரு மதுபான விடுதிக்கு அழைத்துச் சென்றார். நானும் எதுவும் கேட்காது பின் தொடர்ந்தேன்  எனக்கும் சேர்த்து பியரை ஓடர்பண்ணிவிட்டு   “ ஏன் உம்மை இந்த வேலைக்கு எடுத்தேன்  தெரியுமா?  “ என அமைதியாக கேட்டார்.

 “ இல்லை “  என்றேன் அவசரமாக.

 “ நீர் உமது  விண்ணப்பத்தில்  உமது ரெவ்ரியாக குறிப்பிட்டிருப்பவர் என்னுடன் சில ஆண்டுகள் முன்பாக  இங்கு வேலை செய்தவர். நேற்று  நான் அவருடன் பேசியபோது இரண்டு கிழமைகள் நீர் அவருடன்  வேலை செய்ததை பற்றி நன்றாகச் சொன்னார்.  “  என்றார்.

எனக்கு அப்போதுதான் அந்த  புதிய வேலை கிடைத்ததின்  சூக்குமம் புரிந்தது.   குடித்த பியரும் சுவையாக இருந்தது.

—0—

Posted in Uncategorized | 1 பின்னூட்டம்

அந்தரங்கம்- சிறுகதைத் தொகுப்பு

அசோக்குமார் ஜனார்த்தனன்

மீபத்தில் நடேசன் அவர்களின் அந்தரங்கம் சிறுகதை தொகுப்பு வாசிக்கும் வாய்ப்பு கிடைத்தது. நடேசன் அவர்களை எனக்கு எப்படி தெரியும் என்று எண்ணி பார்க்கிறேன். படித்ததில் பிடித்தது என்ற ஓர் நிகழ்ச்சி, அதில் கவிஞர் சல்மா அவர்கள் வாழும் சுவடுகள் என்ற புத்தகத்தை அறிமுகம் செய்து அதை எழுதியவர் Melbourne இல் வசிப்பதாக சொன்னார். பிறகு முருகபூபதி அய்யா மூலமாக அறிமுகம் கிடைத்து நடேசன் அவர்களுடன் பேசும் வாய்ப்பு கிடைத்தது. ஓரிரு முறை பேசியுள்ளேன். ‘நைல் நதிக்கரையோரம்’ என்ற அவரது புத்தகத்தை வாசித்துள்ளேன். அந்தரங்கம் வாசித்த பிறகு அவருடைய அனைத்து எழுத்துகளையும் வாசிக்க வேண்டும் என்று எண்ணியுள்ளேன். இந்த புத்தகத்தை பற்றிய என் வாசிப்பனுபவம் அனைத்தும் முழுக்க அவரின் படைப்பின் மூலமாக  நான் அடைந்ததே தவிர அவரை தெரியும் என்பதால் எழுதும் புகழுரை அல்ல.

அசாதாரணங்களின் கதை என்று கருணாகரன் அவர்கள் முன்னுரை வழங்கி உள்ளார். அதை வாசித்து உள் செல்வது நன்று. இலங்கை எழுத்தாளர்கள் தமிழகத்தில் அதிகம் பாவிக்க படாத சொற்களுக்கு அடி குறிப்பிடலாம் என்ற கருத்துக்கு, இலங்கை எழுத்தாளர்களை தொடர்ந்து வாசிப்பதனால் எனக்கு அடி குறிப்பு தேவைபடவில்லை. வாசகனாக சிறு உழைப்பும் செலுத்த வேண்டும் என்று நினைக்கிறேன்.

இந்த புத்தகத்தில் என்னை பாதித்த ஒரு எழுத்தாளர் touch என உணர்ந்த ஆறு இடங்களை பகிர்கிறேன்.

  1. தீர்ப்பெழுதும் ஊர்: ‘ஒரு தாய் உறங்குகிறாள்’ என்ற கதை. திருமணமாகியும்  தனியாக வாழும் ஒரு பெண். அவளை அந்த ஊர் பல விதங்களில் பேசுகிறது. அவளை ‘பொதுக்கிணறு’ என்று கூறுகிறது. அவள் இறந்த பின்பு தேவாலயத்தில் அவள் உடல் கிடத்தி வைத்திருக்கும் பொழுதில், இந்த கதை சொல்லியான ஆணுக்கு, ‘இவள் இந்த ஊரிலேயே உருண்டு திரண்ட கால்களும், நடந்தால் பாதத்தின் சிறுவிரல் தரையில் படாது’ என்ற நினைவு எழுகிறது. இதில் என்ன எழுத்தாளரின் நுட்பம் என கேள்வி எழலாம். ஆனால் என் பார்வையில் ஊரே தவறாக பேசும் ஒரு பெண்ணை அவள் வாழ்த்த காலத்தில் ஒரு ஆண் எப்படி எல்லாம் கண்டிருக்கிறான், அவள் இறந்த பின்னும் அவனுக்கு அவள் பற்றிய எது முதல் நினைவாக எஞ்சுகிறது என்பதை தொட்ட நுட்பமான இடமாக காண்கிறேன்.

இதே கதையில், இறந்த பெண்ணை இங்கு புதைக்க கூடாது என போர்க்கொடி தூக்குபவளும் ஒரு பெண் தான் ஆண் அல்ல. இதை அந்த பெண் வெளிப்படுத்தும் இடமும் நுட்பம். அவள் தன் சேலையை இருமுறை சரி செய்து கொண்டு பிறகு இறந்த பெண்ணை இங்கு புதைக்க வேண்டாம் என சொல்லிய இடத்தில், மற்றவர் மேல் குற்றம் சுமத்தும் முன் தான் புனிதமானவள் என நிறுவும் மனித மனதின் செயல்பாட்டை எழுதிய இடம் நுட்பம்.

‘The Brothers Karamazov’ நாவலில் ‘ Elder Zossimov’ என்ற பாதிரியார் அவர் வாழ்ந்த ஊருக்கு நல்லது செய்து வாழ்வார். ஆனால் அவர் இறந்த பின்பு அவர் உடலில் இருந்து சிறு துர்நாற்றம் வரவும் அவர் கறை படிந்தவர் என அவர் வாழ்த்த ஊர் பேசும். எல்லாருக்கும் நல்லது செய்து வாழ்ந்த மனிதருக்கே அந்த நிலை என்றால், ஊர் தவறாக பேசிய ஒரு பெண்ணை அவள் வாழ்ந்த பொழுது மட்டுமல்ல அவள் இறந்த பிறகும் ஊர் தீர்ப்பு எழுதத்தான் செய்யும்.

  • காமம் சார்ந்த கதைகள்: இந்த சிறுகதை தொகுப்பை இரண்டு பிரிவுகளாக வகுக்கலாம். ஒரு பாதி கதைகள் போரும், போரினால் அழிந்த வாழ்வும், போர் முடிந்த பின்னும் போர் துரத்தி எழுதும் வாழ்வை பற்றியது. மறுபாதி கதைகள் மனிதனின் காமம் சார்ந்தது. காமம் சார்ந்த கதைகள் என்றால் ‘Georges Bataille’ யின் ‘story of the eye’ போன்ற ‘Erotic fiction’ கதைகள் அல்ல. அதுபோன்ற  மொழியை தமிழ் சிறுகதைகளில் எழுத முடியுமா என்று தெரியவில்லை, அப்படியே எழுதினாலும் அவை தீவிர இலக்கியத்தில் சேர்த்து கொள்ளப்படுமா என்று தெரியவில்லை. ஆனால் நடேசன் அவர்களின் இந்த தொகுப்பில் உள்ள காமம் சார்ந்த கதைகள் , மனித காமத்தின் உளவியலையும், சமூகம் மற்றும் குடும்பம் என்ற அமைப்பிற்குள் வாழும் மனிதன் காமத்தை சரியாக கையாள வேண்டிய அவசியத்தையும், அப்படி கையாளவில்லை என்றால் அதனால் ஏற்படும் விளைவுகளையும் பல இடங்களில் நுட்பமாக எழுதியுள்ளார்.

இந்த தொகுப்பில் உள்ள காமம் சார்ந்த கதைகள் ஆண்/பெண் மற்றும் பெண்/பெண் உறவுகளாக பயணிக்கிறது. ஆனால் ஒரு வாசகனுக்கு, இந்த கதைகளின் வெளியே பெண் உடல் மீது இந்த சமூகம் செலுத்தும் ஆதிக்கத்தை நினைவு படுத்திக்கொன்டே  சென்றது. இங்கு சமூகம் என நான் குறிப்பிடுவது ஆண் மட்டுமல்ல, இதில் பெண் , புனிதம் என பல காலமாகவே நமக்குள் புகுத்தப்பட்ருக்கும் கற்பிதங்கள், பொருளாதார ஏற்ற தாழ்வுகளும் அடங்கும்.

உதாரணமாக, கல்லூரி படிக்கும் பெண் அவளின் அன்றாட மற்றும் படிப்பு செலவிற்காக வாரத்தில் ஒரு நாள் விபச்சாரம் செய்கிறாள். ‘Bangkok’ நகரில் பாலியல் தொழில் செய்யும் பெண் அங்கு தன் வாழ்நாள் முழுதும் செய்யும் தொழிலை ஆஸ்திரேலியாவில் மூன்று அல்லது ஐந்து ஆண்டுகள் செய்தால் பணம் சம்பாதித்து விடலாம் என எண்ண, அவளது இந்த நிலையை பயன்படுத்தி அவளை சுரண்டும் ஒரு ஆண். தன் மனைவியை பார்த்துக்கொள்ள வரும் ஒரு பெண்ணிடம் உறவு கொள்ளும் ஆண், அது தெரிந்தும் ஏற்றுக்கொண்டு அதற்கு தன் உடல்நிலை தான் காரணம் என பொறுத்துக்கொள்ளும் பெண். அந்த ஆண் நிலையில் அந்த பெண் இருந்தால் அதை உலகம் ஏற்றுக்கொள்ளுமா? அல்லது அவளது கணவன் ஏற்றுக்கொள்வானா? இப்படி பெண்கள் மீது ஆதிக்கம் செலுத்தும் இந்த சமூகத்தை , சமூகத்தின் விதிமுறைகளை, அரசின் கொள்கைகளை வகுப்பவர்களின் கண்களில் விழாமல் போகும் மனிதர்களை, குடும்பம் என்னும் நிறுவனத்தின் அழுத்தங்களை எல்லாம் எண்ணாமல் இருக்க முடியவில்லை.

இது போல் கதை ஒரு வழியில் பயணிக்க, வாசகனுக்கு சிந்திக்க இடம் அளித்து எழுதுவது நுட்பம். ‘குற்றமும் தண்டனையும்’ நாவலில் குடிகார தந்தைக்கு பிறந்த சோபியா என்ற பெண் குடும்ப வறுமை காரணமாக விபச்சாரம் செய்ய, நாள் முழுதும் நின்று வீடு திரும்பும்போது கால் வலியுடன் உறங்க செல்வாள். அப்போது அவளது தாய் காலை அழுத்தி விட முயல, நான் செய்யும் பாவத்திற்கு தண்டனை கால் வலி என சோபியா சொல்ல, உன் பாவத்தில் எனக்கும் பங்குண்டு, அதனால் அனுமதி என தாய் சொல்வாள். இந்த கதைகளில் வரும் பெண்களை வாசிக்கும் பொழுது, அவர்கள் நிலைமைக்கு மறைமுகமாக நமக்கும் சிறு பங்கு உண்டு என்றே தோன்றுகிறது. காலை அழுத்தும் வாய்ப்பு கிடைத்தாலும் அழுத்தலாம். தவறில்லை.

  • பதற வைத்த கதை: பதுங்குகுழி என்ற கதை. என்னை மிகவும் பாதித்த கதை.போரின் களத்தில் தந்தையே மகளை புணரும் சம்பவம் கொண்ட கதை. இதை எல்லாம் எழுத தேவை உள்ளதா என கேள்வி எழலாம். 2500 வருடங்களுக்கு முன்னே ‘Oedipus Rex’ இல் எழுதப்பட்டதுதான். அதில் கூட தாய் என தெரியாமல் மகன் தாயை மணந்து கொள்கிறான். இங்கே தெரிந்தே தந்தை மகளை புணருவது நெஞ்சை பதைக்க வைத்த இடம்.

சிங்கள ராணுவ தாக்குதலில் தந்தையையும் மகனையும் பறிகொடுத்த பின்பு, “உன் சண்டை இயக்கத்துடன் என்றால் ஏற்றுக்கொள்ள முடிகிறது ஆனால் இந்த குழந்தையுடன் நீ ஏன் சண்டையிடுகிறாய்? இந்த குழந்தைக்கு தமிழ் கூட இன்னும் தெரியாது. தமிழை விடு இன்னும் இந்த குழந்தைக்கு அழ கூட தெரியாது என கோவப்படும் தாய், அதே சிங்கள ராணுவ வீரன் உயிருக்கு போராடும் வேளையில் தன் பாலை அவனுக்கு நீராக கொடுத்து காப்பாற்றும் இடம் நெஞ்சை தொட்டது.

கடைசியில் அந்த ராணுவ வீரன் நீ திருமணம் செய்து கொண்டால் உன்னை பின்தொடர்வதை விட்டு விடுவேன் என கூறுவது வேறு எங்கும் இதுவரை நான் வாசித்திராதது. நாளை இறந்து விடுவாய் என்றால் இன்று நீ மிருகமாக மாறலாமா? என்ற கேள்வி கொண்ட கதை. இந்த கதையில் இன்னும் பல இடங்கள் வாசிப்பவரை அலைக்கழிக்கும். இந்த புத்தகத்திலேயே என்னை மிகவும் பாதித்த கதை.

  • இதிகாசங்கள் மற்றும் தொன்மங்கள்: பல கதைகளில் ராமாயணம், மகாபாரதம், விவிலியம் போன்ற மதம் மற்றும் இதிகாசம் சம்பந்தபட்ட கோணங்களை மிக பொருத்தமாக பயன்படுத்தியுள்ளார். இதிகாசங்கள் மேல் ஆர்வம் இருந்தால், கதையில் கூறப்பட்டுள்ள கோணத்தை தாண்டியும் நீங்கள் சிந்திக்க கூடும். உதாரணத்திற்கு ஆஸ்தி எரித்து ஆத்மா சாந்தி செய்வது முதலில் சகுனி போன்ற கெட்ட ஆத்மாக்களுக்கே செய்ய வேண்டும் என்ற புள்ளியை ஒரு கதையில் இணைத்த விதம் அருமை.
  • துறை சார்ந்த தகவல் மற்றும் பார்வை: ஒரு மிருக வைத்தியர் என்பதை உணர்த்தும் இடங்கள் பல கதைகளில் மின்னின. பிரேத பரிசோதனை செய்த நாயை அவிழ்க்காமல் புதைப்பது. ‘Shark Fin’ சூப் குடிக்கும்பொழுது, கதையின் பாத்திரம் இது வளர்க்கப்பட்டதா அல்லது பிடிக்கப்பட்டதா என கேட்கும் இடம். சில நாடுகளில் சுறா மீன்கள் பிடிக்கப்பட்டு அதன் ‘Fin’ மட்டும் வெட்டி எடுக்கப்பட்டு மீண்டும் கடலில் விடப்படுகிறது. ஒரு சாதாரண மனிதனாக இந்த செய்தியை கடந்து விடலாம் ஆனால் ஒரு மிருக வைத்தியராக இருப்பதால் இந்த செய்தியை ஒரு புனைவு கதையில் பொருத்தியிருக்கிறார்.
  • ரசிக்கும்படியான இடங்கள்: கனமாக செல்லும் கதைகளின் ஊடே மெல்லிய ரசிக்கும்படியான இடங்களும் இல்லாமல் இல்லை.
  • மழைக்கு சரியும் கூரையை குட்டி போட்ட ஆடு உட்காருவது போல் எனும் இடம்
  • மழை இல்லாத நிலத்தில் சிறிது மழை பெய்தவுடன் கல்யாண வீட்டில் பன்னீர் தெளிப்பது போல எனும் இடம்
  • நீண்ட நாட்கள் கழித்து பார்க்கும் பெண்ணை அந்த காலத்து ஐஸ்வர்யா குஷ்பூவாக மாறியிருந்தாள் எனும் இடம்.
  • பத்து மாத கோடை இரண்டு மாதங்களுக்கு விராட தேசத்தில் ஒழிந்த பாண்டவர்களாக எனும் இடம்.
  • சித்திரை மாதத்து வெயில் உடலில் ஜிகினா பொடியாக என்ற இடம்.
  • மறதி என்பது துர்வாச முனிவர் சாபத்தால் மட்டும் வருமா ? வயதானாலும் வரும் என்ற இடம்.
  • ஒரே புள்ளி பல கோணங்களில் சொல்லப்பட்ட இடமான கோவில் மணியோசை ஊரில் உள்ள ஒவ்வொருவருக்கும் ஒவ்வொரு விதமான உணர்வை கொடுப்பதாக எழுதிய இடம்.
  • கதைகளில் கண்களுக்கு தெரியாத கதாபாத்திரமாக வரும் ஆவிகள்
  • ஆஸ்திரேலியாவில் வீடுகள் ஏலத்திற்கு வரும் முறை.
  • திருமணம் ஆகியும் பிரம்மச்சாரியாக வாழும் ஆணின் மனநிலை. இப்படி குறையாமல் 100 ரசிக்கும் படியான இடங்கள் புத்தகம் முழுதும் உள்ளன.

நான் சமீபத்தில் வாசித்த சிறந்த புத்தகத்தில் ஒன்று. நடேசன் அவர்களின் எழுத்துக்களை தொடர்ந்து வாசிக்க வேண்டும் என்ற ஆர்வத்தை கொடுத்த புத்தகம். ஒரு புத்தகத்தை பற்றி வாசகன் சொற்களால் முழுவதுமாக சொல்லிவிட முடியாது. இந்த புத்தகம் இவை இவை போல் உள்ளது என உவமை காட்ட முடியாது. புத்தகத்தின் முழு சுவையை வாசித்தால் மட்டுமே உணர முடியும். “நெல் ஒக்கும் புல்” என்றாலும், நேர் உரைத்து ஆகவற்றோ!.

நன்றி – திண்ணை

Posted in Uncategorized | பின்னூட்டமொன்றை இடுக

காற்றில் தவழ்ந்த சிந்தனைகள்.

இன்று மே 29 ஆம் திகதி  சண்முகம் சபேசன் நினைவு தினம்

அவர் மறைந்த பின்னர் வெளியாகும்

                                                                   முருகபூபதி

இன்று மே 29 ஆம் திகதி  சண்முகம் சபேசன் நினைவு தினம்

அவர் மறைந்த பின்னர் வெளியாகும்

இலங்கை வடபுலத்தில்  யாழ்ப்பாணம்,  நீராவியடியில் 1954 ஆம் ஆண்டு ஜூலை மாதம் 06 ஆம் திகதி சண்முகம் – பர்வதலக்‌ஷ்மி தம்பதியரின்  மூத்த புதல்வனாகப் பிறந்த சபேசன், கடந்த 2020 ஆம் ஆண்டு மே மாதம் 29 ஆம் திகதி அவுஸ்திரேலியா மெல்பனில்  மறைந்தார்.

யாழ். இந்துக்கல்லூரியின் முன்னாள் மாணவரான அவர்,  1989 ஆம் ஆண்டு நடுப்பகுதியில்  மெல்பனுக்கு புலம்பெயர்ந்து வந்தபின்னர்,  அவுஸ்திரேலியா  ஈழத்தமிழ்ச்சங்கம், தமிழர் ஒருங்கிணைப்புக்கு குழு,  தமிழர் புனர்வாழ்வுக்கழகம் முதலானவற்றில் அங்கம் வகித்தவாறு,  மெல்பன்    3 C R  தமிழ்க்குரல் வானொலியில் கால் நூற்றாண்டு காலம் ஊடகவியலாளராகவும் எழுத்தாளராகவும் இயங்கிய                    “ தமிழ்த் தேசிய பற்றாளர்.

 3 C R  தமிழ்க்குரல் வானொலியில் தங்கு தடையின்றி, வாரம்தோறும் அரசியல் விமர்சன கட்டுரைகளை எழுதி தனது குரலிலேயே ஒலிபரப்பினார்.

அவ்வாறு எழுதப்பட்ட கட்டுரைகளை தொகுத்து நூலாக்கவேண்டும் என்ற எண்ணத்திலேயே காலத்தை கடத்திவிட்டு, எதிர்பாராமல் உடல்நலம் பதிப்புற்று மறைந்துவிட்டார்.

தனது நூல் வெளியிடும் எண்ணத்தை அவர் பல தடவைகள் என்னிடம் சொன்னவர். அத்துடன் 2009 மே மாதத்திற்கு முன்னர் அவர் ஆழமாக நேசித்த தமிழ்த்தேசியத்தலைவர் வேலுப்பிள்ளை பிரபாகரனிடத்திலும் அந்த விருப்பத்தை கூறியபோது,  நூலைத் தொகுத்து அச்சிடும்  வேலையை தாமதிக்காமல் பாரும், அந்த நூலை நானே வெளியிட்டு வைக்கின்றேன் என்றும் அவர் இவருக்கு கூறியிருந்ததாக சபேசன் பல தடவைகள் என்னிடத்திலும் தனக்கு நெருக்கமான நண்பர்களிடத்திலும் சொல்லிக்கொண்டிருந்தார்.

எனினும் அவரது  அந்தக் கனவு  அப்போது  நனவாகவில்லை. அந்த நூல் வெளியீடு  மட்டுமல்ல இதர கனவுகளும் நனவாகாமல் திடீரென எம்மை விட்டு அவர் பிரிந்தது தீராத சோகம்தான்.

அவர் மறைந்தபோது,  தமிழை நேசித்த சபேசன் சுவாசிக்க மறந்துபோனது நெடுந்துயரே என்ற தலைப்பில் எனது அஞ்சலிக்குறிப்புகளை மெல்பனில் வெளியாகும் எதிரொலி பத்திரிகையிலும் இதர ஊடகங்களிலும் எழுதியிருந்தேன்.

சபேசன் வாழ்ந்த காலத்தில் அவர் சார்ந்து நின்று அர்ப்பணிப்போடு இயங்கிய அமைப்புகள், மற்றும் அவற்றோடு இணைந்திருந்தவர்கள், மற்றும் வன்னி பெரு நிலப்பரப்பில் அவர் உளமாற நேசித்த மக்கள், தமிழ்நாட்டில் அவர் நெருங்கிப்பழகிய பல தமிழ்த்தேசிய உணர்வாளர்கள், மற்றும் எழுத்தாளர்கள், கலைஞர்கள், ஊடகவியலாளர்கள் என பெருந்தொகையானோரைக்கொண்ட வாசகர்களையும் வானொலி நேயர்களையும் பெற்றிருந்தவர்.

எனினும் இத்தகு ஆளணிப்பலமிருந்தும் அவரால் தனது கனவை நனவாக்கமுடியாமல் போனது சக எழுத்தாளன் என்ற முறையில் எனக்கும் ஆழ்ந்த கவலையே.

இவ்வாறு வசதி வாய்ப்புகள் இருந்தும் தங்கள் படைப்புகளை தொகுத்து நூல் வடிவில் வெளியிடமுடியாமல்போன தமிழ் எழுத்தாளர்கள் எமது சமூகத்தில் முன்னரும் இருந்திருக்கிறார்கள்.

அதேசமயம் தமது மனைவியின் தாலிக்கொடி,  கைவளையல்களை அடவு வைத்தும், விற்றும் பணம் பெற்று தமது நூல்களை வெளியிட்டவர்களும் இருந்தனர்.

சிலர் இலக்கிய சிற்றிதழ் வெளியிடவேண்டும் என்ற ஆர்வத்தினால், அவ்வாறு  குடும்பத்தினரின் வசம் இருந்த தங்க நகைகளை விற்றார்கள்.

மகாகவி பாரதியாரும் தொடக்கத்தில் தனது கவிதைகளை வெளியிடுவதற்கு பணம் வேண்டி,  எட்டயபுரம் மன்னருக்கு சீட்டுக்கவிதைக் கடிதம் எழுதியவர்தான்.

தமிழக கவிஞர் மு. மேத்தா,  தனது கண்ணீர்ப்பூக்கள் கவிதை நூலை வெளியிட்டபோது, அதன் முன்னுரையில்,  “ கண்ணகி காற் சிலம்பைக் கழற்றினாள், நாங்கள் சிலப்பதிகாரம் படித்தோம்.  எனது மனைவி கைவளையல்களை கழற்றினாள் , நீங்கள் கண்ணீர்ப்பூக்கள் படிக்கிறீர்கள்  “ என்று எழுதினார்.

இலங்கையில் மூத்த எழுத்தாளர் முனியப்பதாசனின் கதைகள்  அவர் மறைந்து பல வருடங்களின்பின்னரே வெளியானது.  அவரது நெருங்கிய உறவினரான மெல்பனில் வசித்த எழுத்தாளர் ( அமரர் ) அருண் . விஜயராணியால் அத்தொகுப்பு மல்லிகைப்பந்தல் சார்பாக வெளிக்கொணரப்பட்டது.

எழுத்தாளர் செங்கைஆழியான் முனியப்பதாசனின் கதைகளை தேடிக்கொடுக்காது போயிருந்தால் முனியப்பதாசன் கதைத் தொகுப்பு வெளிவந்திருக்க வாய்ப்பில்லாமல் போயிருக்கும்.

தற்போது அவரும் இல்லை, அருண். விஜயராணியும் இல்லை. மல்லிகை ஆசிரியர் டொமினிக்ஜீவாவும் இல்லை. ஆனால், முனியப்பதாசன் கதைகள் வாசகர்களிடம் மட்டுமல்ல  நூலகம் ஆவணகத்திலும் இடம்பெற்றுள்ளது.

சுவாமி விவேகானந்தர் ஒரு தடவை இவ்வாறு சொன்னாராம். ஒரு மனிதன், தனக்குப்பின்னரும் தனது பெயர் உலகில் நிலைத்திருக்கவேண்டுமாயின் மூன்று முக்கிய விடயங்களை செய்யவேண்டும்.

முதலாவது: திருமணம் செய்து ஒரு பிள்ளைக்கு தந்தையாகிவிடவேண்டும்.  அந்தப்பாக்கியம் கிட்டாது போனால், ஒரு பிள்ளையை தத்தெடுத்தாவது வளர்த்துவிட வேண்டும்.

இரண்டாவது :  என்னதான் கஷ்டப்பட்டாலும் ஒரு சிறிய மண்குடிசையாவது கட்டிவிடவேண்டும்.

மூன்றாவது:   ஒரு புத்தகம் எழுதி வெளியிட்டுவிடவேண்டும்.

இம்மூன்றில் ஏதாவது ஒன்றை தனது வாழ்வில் ஒருவன் சாத்தியமாக்கிவிட்டால், அவனது பெயர் அவன் மறைந்த பின்னரும் உலகில் நிலைத்திருக்கும்.

இவ்வாறு சொன்ன சுவாமி விவேகானந்தர்,  திருமணமே செய்துகொள்ளாத பிரம்மச்சாரி.  புரட்சித்துறவி. எனினும் அவரது சிந்தனைகள் அவருக்குப்பின்னரும் உலகில் நிலைத்து வாழ்கின்றன.

இலங்கையில் முப்பது ஆண்டு காலமாக நீடித்திருந்த போர் கடந்த 2009 ஆம் ஆண்டு மேமாதம் முடிவுக்கு வந்தபோது,  நேர்ந்த உயிரிழப்புகளினாலும், அவரது ஆழ்ந்த நேசத்திற்குரிய தமிழ்த்தேசியத்தலைவர் குறித்து வெளியான செய்திகளை ஜீரணிக்கமுடியாமலும் பெரிதும் கலங்கி, மனவுளைச்சலுக்கும் ஆளாகியிருந்தவர் நண்பர் சபேசன்.

 “ மாற்றம் வரும் என எதிர்பார்த்தேன், ஏமாற்றம்தான் மிஞ்சியது, எஞ்சியது  “ என்று என்னைக்காணும் சந்தர்பங்களில் சொல்லி வந்தவர்.

அவருக்கு தேறுதல் கூறும்போது,   “ தாமதிக்காமல்  வெளியிட விரும்பிய கட்டுரைத்தொகுதியை தொகுப்பதில் கவனம் செலுத்துங்கள்.  அத்துடன் போரில் பாதிக்கப்பட்ட, உடல் ஊனமுற்றவர்களின் தேவைகளை கவனிக்கும் தன்னார்வத்தொண்டுகளில் ஈடுபட்டு கவனத்தை திசைதிருப்புங்கள்.  “  என்று சொல்லிவந்தேன்.

எனினும்,  இழப்பின் துயரங்களிலிருந்து மீளமுடியாமல் தவித்தார்.   பல தடவை என்னிடமும் இதர நண்பர்களிடமும் தனது கட்டுரைகளை தேர்வுசெய்து தொகுத்து வெளியிடும் விருப்பத்தை சந்திக்கும் வேளைகளிலும் தொலைபேசியில் உரையாடும் சந்தர்ப்பங்களிலும் சொல்லிக்கொண்டே இருந்தவர் சபேசன்.

இறுதியாக அவரை நண்பர் நடேசனின் சில நூல்களின் அறிமுக அரங்கில் கண்டேன். அன்று அவர் நடேசனின் நைல் நதிக்கரையோரம் பயண இலக்கிய நூல் பற்றி தனது வாசிப்பு அனுபவத்தை பேசினார். அதுவே அவரது இறுதி மேடைப்பேச்சாகவும் அமைந்தது.

நிகழ்ச்சியின் முடிவில், தான் பேசுவதற்கு எழுதி எடுத்துவந்த குறிப்புகளையும் அந்த நூலையும் மறந்து மண்டபத்திலேயே விட்டும் சென்றுவிட்டார்.

அதன்பின்னர், கடந்த 2020 ஆம் ஆண்டு பெப்ரவரி மாதம் அவரது இனிய நண்பரும்,  அவருடன் இணைந்து பல பொதுப்பணிகளில் ஈடுபட்டவருமான எழுத்தாளர் , கலைஞர் கலைவளன் சிசு . நாகேந்திரன் மறைந்த செய்தி அறிந்து தொலைபேசியூடாக சபேசன் தேம்பித்தேம்பி அழுதார்.  அப்போது நான் நண்பர்களுடன் சிசு . நாகேந்திரன் அவர்களின் இறுதி நிகழ்வுகளுக்காக சிட்னி செல்வதற்கு ஆயத்தமாகிக்கொண்டிருந்தேன்.

தனது உடல் நலக்குறைபாட்டினால் தன்னால் எம்முடன் இணைந்துகொள்ள முடியவில்லை என்று வருந்தினார்.

அவருக்கு தேறுதல் கூறுகையில், மெல்பன் திரும்பியதும் சிசு . நாகேந்திரன் அய்யாவுக்காக நாம் அஞ்சலி நிகழ்வு நடத்த ஏற்பாடு செய்வோம். அதில் வந்து கலந்துகொள்ளுமாறு கேட்டிருந்தேன்.

நிச்சயமாக தன்னையும் பேசுவதற்கு அழைக்குமாறு தெரிவித்திருந்தார். அதற்கான நாளையும் குறித்து நிகழ்ச்சிக்கு ஏற்பாடு செய்து அழைப்பிதழ்களும் தயாரான நிலையில்,  கொரோனோ தொற்றின் உக்கிரத்தினால் முழு நாடும் முடக்கப்பட்டதையடுத்து  இடைவெளிபேண வேண்டியேற்பட்டது.  

அந்த நிகழ்ச்சி ரத்துச்செய்யப்பட்டு,  பின்னர் பல நாட்கள் கடந்து,  இணையவழி காணொளி அரங்கின் மூலம் நடத்தப்பட்டது.

எதிர்பாராதவகையில், நண்பர் சபேசனும் உடல் நலம் குன்றி, அந்த நிகழ்ச்சி நடப்பதற்கு முன்பே கடந்த ஆண்டு மே மாதம்  29 ஆம் திகதியன்று, அவரது இனிய நண்பர் சிசு . நாகேந்திரனைத் தொடர்ந்து அவர் சென்ற இடத்திற்கே போய்விட்டார்.

பரஸ்பரம் அவர்கள் இருவரும்  மேல் உலகில் உரையாடிக்கொண்டிருப்பார்கள் என்ற குருட்டு நம்பிக்கையுடன் இந்தப்பதிவை எழுதுகின்றேன்.

இந்த ஆண்டு அதே மேமாதம் சபேசனின் மற்றும் ஒரு இலக்கிய நண்பர் தமிழகத்தில் மறைந்தார். அவர்தான் கரிசல் இலக்கிய வேந்தர் கி. ராஜநாராயணன்.

சபேசனைப்பொறுத்தவரையில் இந்த மேமாதம் மிகவும் முக்கியத்துவமாகியிருப்பதும் விதிப்பயன்தானோ..?

இதே மேமாதம்தான் 2009 ஆம் ஆண்டு அவர் ஆழமாக நேசித்த அவரது தலைவரும் மறைந்தார். சபேசனும்  பதினோரு ஆண்டுகளின் பின்னர் அதே மேமாதம் விடைபெற்றார். இந்த ஆண்டு மேமாதம் கி.ரா. அவர்களும் புறப்பட்டுவிட்டார்.

நண்பர் சபேசனின் வானொலி உரைகள் மற்றும் கட்டுரைகள் ஏராளம். அவற்றைத்  தெரிவுசெய்து தொகுத்து வெளியிடமுன்வந்துள்ளார் திருமதி சிவமலர் சபேசன்.

சபேசனின்  சில நண்பர்கள் இணைந்து  சபேசனின் நினைவுகளை பகிர்ந்துகொள்வதற்காக நடத்திய இணையவழி காணொளி அரங்கில் கலந்துகொண்ட சிவமலர், தமது கணவர் மறைந்து ஓராண்டு நிறைவுறும் தருணத்திலாவது அவரது இறுதி ஆசையை நிறைவேற்றிவிடவேண்டும் என்றும் தெரிவித்தார்.

அவ்வாறே சபேசனின் கட்டுரைகளை தொகுத்து,  சபேசனின் நண்பரும்  தமிழக அரசியல் பிரமுகரும்  திராவிடர் இயக்கத்தமிழர்பேரவையின் நிறுவனருமான பேராசிரியர் சுப. வீரபாண்டியன் அவர்களின் அணிந்துரையுடன் அந்த நூலை வரவாக்கியுள்ளார்.

காற்றில் தவழ்ந்த சிந்தனைகள் என்ற சபேசனின் நூல் தமிழ்நாட்டில், சபேசனின் நினைவு தினம் வருவதற்கு முன்பே வெளியாகியிருப்பதும் சபேசனின் ஆத்மாவுக்கு சிறந்த அஞ்சலியாகும்.

இந்நூலுக்கான முகப்பினை வடிவமைத்தவர் தமிழகத்தைச்சேர்ந்த ஓவியர் ஆர். சரவணா அபிராமன். அச்சுப்பதிப்பு தமிழ்நாடு சுதர்சன் புக்ஸ்.

மெல்பனில் இந்நூலின் வெளியீட்டு அரங்கு  சபேசனின் ஓராண்டு நினைவேந்தலுடன்  எதிர்வரும் ஜூன் மாதம் இடம்பெறுவதற்கான ஏற்பாடுகள் நடப்பதாக திருமதி சிவமலர் சபேசன் தெரிவித்துள்ளார்.

சபேசன் நினைவேந்தலும் காற்றில் தவழ்ந்த சிந்தனைகள் நூல் வெளியீடும் மெல்பனில் விக்ரோரியா தமிழ் சமூக நிலையத்தில் (Victoria Tamil Community Centre – Unit 40/ 44, Lonsdale Street, Dandenong, Vic – 3175) எதிர்வரும் ஜூன் மாதம் 19 ஆம் திகதி சனிக்கிழமை மாலை 3.00 மணி முதல் மாலை 6.00 மணிவரையில் நடைபெறவுள்ளது.  

இந்நிகழ்வில் அன்பர்கள் அனைவரும் கலந்துகொள்ளவேண்டும் என்ற எதிர்பார்ப்புடன், இந்த நினைவுக்குறிப்புகளை பதிவுசெய்கின்றேன்.

letchumananm@gmail.com

—0—

Posted in Uncategorized | பின்னூட்டமொன்றை இடுக

10.கரையில் மோதும் நினைவலைகள்

வாழ்வின் அர்த்தங்கள்.

ஹரிச்சந்திரா

ஒவ்வொரு பரீட்சையும் வாழ்வின் சோதனைகள்தான். இதனாலோ என்னவோ யாழ்ப்பாணத்தில் பரீட்சையைச் சோதனை என்பார்கள்.. எடேய் சோதனை எப்படி ? உன்ர சோதனை முடிந்துவிட்டதா? இவள் எங்கே சோதனை பாஸ் பண்ணுவது ? ஒரு  படிமமான ஒரு பெயரை வைத்து அழைத்தார்கள். சுட்டபழம் என்பதுபோல் யாரோ ஆரம்பத்தில் வைத்திருக்கவேண்டும்.

பத்தாம் தரத்தில் பரீட்சை எடுத்து, அதன்  கர்ப்பகால முடிவுகள் வெளி வருவதற்கு  நான்கு மாதங்கள்  காத்திருக்கவேண்டும். இரண்டாவது தடவை எடுத்து பெயிலாகினால்  பாடசாலையை விட்டு வெளியேறவேண்டும். அத்துடன்  கல்விக்கு முற்றுப்புள்ளி .  பணமுள்ள குடும்பத்தினர் இரண்டாம் முறையாகக் குண்டடித்த ஆணை அக்கவுண்டனாகவோ  வழக்கறிஞராக வரக் கொழும்பு அனுப்புவார்கள். பெண்ணாக இருந்தால் நல்ல வேலையில் உள்ள அல்லது வெளிநாட்டு மாப்பிளையைத் தேடித் திரிவார்கள்  எனது தந்தை கஞ்சத்தனமான  ஏழை என்பதால் என்ன நடக்கும் என்பது எனக்குத் தெரிந்திருந்தது.

 தீவுப்பகுதியின் தனிக் கலாச்சாரமாக, பத்தாவது பெயலானவர்களை  தென்னிலங்கையில் உள்ள உறவினர்களது சோற்றுக்கடைக்கோ , சுருட்டுக்கடைககோ உதவியாளராக அனுப்புவார்கள்.  கொஞ்சம் கணக்கு தெரிந்தால் கடைகளில் கணக்கெழுதுபவராக வயிற்றைக் கழுவுவார்கள். இப்படிப் பல முதலாளிமார்களை தீவுப்பகுதியினர்  உருவாக்கியது உண்மைதான். எல்லாராலும் முதலாளியாக முடியுமா? தொடர்ச்சியாகக் கடைகளில் எடுபிடிகளாக வாழ்ந்து அங்கே இறந்தவர்கள் இருந்தார்கள்.

பரீட்சையின் பெறுபேறுகள்  வரும் வரையில் எனது நேரங்கள்,  யாழ்ப்பாணம் நூல் நிலையத்தில் கரைந்தது. தென்னிந்திய  நாவல்கள் அதிலும் கல்கி, அகிலன் எனத் தொடங்கி ஜெயகாந்தனில் முடிந்தும்,   தமிழ்ப்படம்போல் தமிழ் நாவல்கள் அலுத்துப்போக  ஆங்கில நாவல்களைத் தேடினேன். துப்பறியும் மற்றும் நீதிமன்ற விசாரணை நாவல்களே அப்பொழுது கிடைத்தது .அக்காலத்தில் துப்பறியும் நாவல்களை எழுதிய  நிக் காட்டர் என்பவரது நாவல்களில் பல பக்கங்கள் யாழ்பாணநூல் நிலையத்தில் காணாமல் போயிருக்கும் . காரணம்  பல பக்கங்களில் காமரசம் வழிந்திருக்கும். யாரோ ஒருவன் அதைத்  நக்கக்   கிழித்து அந்தப்பக்கங்களை  வீட்டுக்கெடுத்துக் கொண்டு போயிருப்பான். அதில் உள்ள விடயங்களை நான் கதை ஓட்டத்திற்கு  மாறாமல் கற்பனை செய்து கொள்வேன்.

எல்லாப் பாடங்களும் சித்தியடைந்தபின்  இந்துக்கல்லுரியில் 11ம் தரத்திற்கு போகும்போது, ஏற்கனவே வில்லங்கப் பட்டதால்  “ஒழுங்காக படிப்பாய் என நம்புகிறேன் “என்ற எச்சரிக்கையுடன் அதிபர்  சபாலிங்கத்தாரால் வகுப்புக்கு அனுப்பி வைக்கப்பட்டேன் . இருவரும் பிற்காலத்தில் விடுதலைப்புலிகள் – ஈழ விடுதலை இயக்கங்கள் ஒருவரை ஒருவர்  83-  86 வரை பொறுத்துக் கொண்டதுபோல் நடந்தோம்.

11ம் தரத்தில் எனது நண்பர்கள் ரஞ்ஜித் சிங் ,  ரவிந்திரராஜ் என பலர் மிகவும் புத்திசாலிகளாகவும்,   சென்ட் ஜோன் மானிப்பாய், இந்துக் கல்லூரி  போன்ற  பாடசாலைகளிலிருந்து கல்வி கற்று வந்து ,கற்கையில் ஈடுபாடு கொண்டவர்களாக இருந்ததால் , பசுக்களோடு சேர்ந்து நானும் தாவர பட்சணியாக இருந்தேன் . படிப்பில் அக்கறையற்று  இந்தியாவோ அல்லது பிரித்தானியாவுக்கு செல்வோம் என நினைத்தவர்கள் பலர் என்னுடன் படித்தாலும் அவர்கள்  எனது உள்வட்டத்தில் இருக்கவில்லை .

அவர்களைக் குறை சொல்ல முடியாது. அக்காலத்திலே மொழிவாரியான தரப்படுத்தல் வந்து  பலரைச் சேர்வடைய செய்கிறது. படித்தும் பயனில்லை என்ற நிலைக்கு படித்தவர்கள்,  பலர் தள்ளப்படுகிறார்கள். படிக்காதவர்களுக்கு  இது ஆயுதமேந்த உற்சாகம் கொடுக்கிறது. இக்காலத்திலே இந்தக்கல்லூரியில் இருந்து தீவிரவாதம் பேசியவர்கள் உருவாகிறார்கள் . முதல் முறையாக பொலிசார் தேடியபோது சயனைட்டை  அருந்தி இறந்த பொன்னத்துரை சிவகுமார், இந்துக்கல்லூரியில் படித்தவர். தரப்படுத்தலுக்கு எதிராக முன்னணிக்கு வந்தவர்கள் எனது கல்லூரி மாணவர்களே .

எம்மில்  சிலர் எப்படியும் படிக்கவேண்டும் என நினைத்ததால், ஆசிரியர்கள் நன்றாக கற்பிக்காத பாடங்களில்  ரியுசன் சென்றோம் .

11ம் தரத்தில் படிப்பித்தவர்களில்,  மறைந்த பிரான்சிஸ்  மாஸ்டர் புரிந்து கொள்ளக்கூடியதாக   மிருகவியலைப் படிப்பித்தார் . மற்றவர்கள் கற்பித்தது,  கேட்பதற்கு கோவிலில் உச்சரிக்கும் சமஸ்கிருதமாக இருந்தது; தலையில் ஏறவில்லை; அர்த்தம் புரியவில்லை; அரோகரா போட்டு விட்டு வெளியேறுவோம். இந்த நிலையில் இரசாயனத்திற்கு வீ ரீ கந்தசாமி மாஸ்டர் என பிரபலமாக இருந்தவரிடம் சென்றேன். அக்காலத்திலே  ரஜனிகாந்துபோல் ஒரு கையில் எரியும் சிகரட்,  மறுகையில் எழுதும் சோக்கும் இருக்கும்  . அவரது  வகுப்பில் ஆண்கள் பெண்கள் கலந்து இருந்த இடம் . இந்தக் காலத்தில்  இந்தக்கல்லூரியில் இருந்து வந்தவர்களது மற்றய கலவன் பாடசாலை மாணவர்களது  நடத்தையும் மாறுபடும் . முக்கியமாக  பலருக்கு பெண்களிடம் எப்படிப் பேசுவது என்பது புரியவில்லை. என்னைப் பொறுத்தவரையும் அந்தக் குறைபாடு இருந்தது. இதனால் இரு வகையான  நடத்தைகள் வெளிப்படும். ஒன்று  வெட்கமாகவும் மற்றது ஒருவித கரடு முரடான கடும் போக்காகவும் வெளிப்படும். இதை உணர்ந்ததால் பிற்காலத்தில் எனது மகனைக்  கலவன் பாடசாயைில் சேர்ப்பது என முடிவு செய்தேன்.

சிறு வயதில் ஆண் பெண்ணைப் பிரித்து வைத்தல் தென் ஆசியச் சமூகத்தில்  முக்கியமான கூறாகும். இதை மதம்,   கலாச்சாரம்,   ஏன் இனத்தின் பெயராலும்  செய்யப்படுகிறது. இந்த சமூக வழக்கம், நெருங்கிய உறவினர்கள் மத்தியில் திருமணம் செய்வதுபோல் தவிர்க்கப்படவேண்டியது மட்டுமல்ல பல சமூகக் கேடுகளை  உருவாகிறது. ஆனால் பலர் இதை ஒரு முக்கிய  விடயமாகவே நினைப்பதில்லை.

ரியுசன் காரணத்தால்   கள்ளியங்கட்டிலிருந்து  மீண்டும் இடம் பெயர்ந்து இந்துக் கல்லூரியருகில் வீட்டை வாடகைக்கு எடுத்தோம்.   கல்லூரியின் பின்பாக  இது மாலையில் ரீயுசன் செல்ல வசதியாக இருந்ததுடன், எனது சகோதரர்கள், நகரத்தில்  உள்ள பாடசாலைகளில் படிக்கத் தொடங்கினர்.

சென்னை

சென்னையில் நகைக்கடைகள், ஜவுளிக்கடைகள் நிறைந்த பாண்டிபஸாரில் நான்கு மாடிக்கட்டிடம். அதன் கீழ்ப்பகுதியில் கல்யாணமண்டபம் மேல்பகுதிகளில் சிறிய அறைகள் வாடகைக்கு விட்டிருந்தார்கள். ஆண்கள் மட்டும் இருப்பதற்காக அமைந்தவை.

இரவு நடுநிசி வரையும் ஜனநடமாட்டமான பிரதேசமானதால் நாங்களும் பம்பலாக இருந்தோம். நண்பர் விசாகனுடன் சேர்ந்து இருந்த காலம் சில மாதங்களே ஆனாலும் சுவாரஸ்யமானது.

விசாகன் யாழ்ப்பாணம் பல்கலைக்கழகத்தில் படித்தவர். திருமணமாகி மனைவியையும் குழந்தையையும் பிரிந்து என்னைப்போல் வந்திருந்ததால் எனக்கு அவருடன் இணக்கமாக இருக்க முடிந்தது. அவர் நகைச்சுவை உணர்வுடன் அரசியலும் பேசுபவர்.

யாழ் பல்கலைக்கழகத்தில் படித்ததால் பல இயக்கத்தினரையும் தெரிந்து வைத்திருந்தார். அக்காலத்தில் இடதுசாரி அரசியல் பேசுவதுடன் மட்டுமல்ல பல இடதுசாரிகளையும் அறிந்து வைத்திருந்தார்.

இலங்கை கம்மியூனிஸ்ட் கட்சியில் இருந்து பிரிந்து பின் செந்தமிழர் இயக்கத் தலைவராக இருந்த வி பொன்னம்பலம் அவர்களை எனக்கு அறிமுகப்படுத்தியவர்.

வி. பொன்னம்பலம் நேர்மையான அரசியல்வாதியென எல்லோராலும் அறியப்பட்டவர். எனக்கு அவர் நடமாடும் பல்கலைக்கழகமாகத் தெரிந்தார் என்பது மட்டுமல்ல பிற்காலத்தில் எனக்கு பலரை அறிமுகப்படுத்தி தமிழ் நாட்டில் வேலை செய்வதற்கும் உதவினார்.

அவர் எனக்கு முதலாவதாக அறிமுகப்படுத்தியவர் சாவித்திரி தேவநேசன்; என்ற பெண்மணி. இவர் இந்தியாவில் பேராசிரியர் சந்திரன் தேவநேசன் என்ற சென்னை கிறீஸ்துவ கல்லூரியில் கற்பித்த தமிழ்நாட்டு பேராசிரியரை மணம் முடித்த, இலங்கையின் பிரபல இடதுசாரியான லெஸ்லி குணவர்தனாவின் சகோதரியாவார்.

சாவித்திரி தேவநேசன் கூரையற்றவர்களுக்கு கூரை (Roof For the Roofless) என்ற தன்னார்வு நிறுவனத்தை சென்னையில் நடத்துபவர். அவரது நிறுவனத்தில் சேர்ந்து செங்கல்பட்டு மாவட்ட கிராமங்களில் மிருக வைத்தியராக ஒரு மாதம் வேலை செய்தேன்.

அக்காலத்தில் தி. நகரில் தோழர் வி பொன்னம்பலத்திடம் உரையாடச் செல்லும்போது அவரது இடத்தில் ஒண்டிக்குடித்தனம் செய்யும் மாவை சேனாதிராஜாவை சந்திப்பேன். தமிழ் அரசியலின் பல விடயங்களின் முடிச்சுகளை புரிந்து கொள்ளுவதற்கு தோழர் பொன்னம்பலம் உதவியாக இருந்தார். அவரிடம் உமா மகேஸ்வரன், பத்மநாபா என்போர் அடிக்கடி வருவார்கள். இளம் தலைமுறை இயக்க இளஞர்கள் அரசியலுக்கு ஒரு பாலமாக இருந்தார்.ஆனால் – அவரது கருத்துகள் ஏற்கப்பட்டு செயல்படுத்தியதாக நான் அறியவில்லை.

நண்பர் விசாகன், மானிடவியல் பட்டதாரி. சமூகவியல் மற்றும் அரசியல் விடயங்களில் ஆர்வமானவர் சென்னைப் பல்கலைகழகத்தில் படிப்பதற்கு வந்து நிற்பதாகக் கூறினார். அவரைப் பொறுத்தவரை யாழ்ப்பாணம் பல்கலைக்கழகத்தில் பட்டப்படிப்பை முடித்தவுடன் விரிவுரையாளராக சேராததற்குக் காரணம் பேராசிரியர் இந்திரபாலா என்று அடிக்கடி கூறுவார். ‘அவர் தன்னை அறுத்ததாக’ தினமும் கூறுவார்.

இது உண்மையாகவும் இருக்கலாம். பொய்யாகவும் இருக்கலாம்.

யாழ்ப்பாணம் பல்கலைக்கழகத்தில் மட்டுமல்ல பேராதனைப் பல்கலைக்கழகத்திலும் இப்படியாக விருப்பு வெறுப்பு பார்த்து மாணவர்களை தெரிவு செய்தல் நடந்திருக்கிறது.

பேராதனைப் பல்கலைக்கழகத்தில் பேராசிரியர் மகாலிங்கத்தினால் நான்கு முறை மைக்கிரோபயலஜியை மீண்டும் மீண்டும் எடுக்க வேண்டியிருந்ததால் எனது சிறப்பு சித்தி மற்றும் கிளாஸ் என்பன இல்லாமல் போய்விட்டது.

ஆண் பேராசிரியர்களின் பாலியல் பலவீனங்கள் விருப்பு வெறுப்புக்கு முதன்மையான காரணமாகிறது. என்னைப் பொறுத்தவரை சாதாரணமாகவோ இல்லை சிறப்பு சித்தி எடுத்தோ பல்கலைக்கழகத்தை முடித்து வந்தாலும் மிருகவைத்தியராக வருவதைத் தடுக்க முடியாது.ஆனால் விசாகனின் குறை தொடர்ச்சியாக நீடித்தது. இப்படியான சுய வரலாறு இலங்கையில் பலருக்கும் இருந்தாலும் அதை தினமும் சொல்லி தண்ணியடிப்பதற்கு விசாகனால் மட்டுமே முடியும்.

பேராசிரியர் இந்திரபாலாவை அதிகமாக நினைவு கூர்ந்த மாணவன் எனது நண்பன் விசாகன் மட்டுமே என்பதில் பேராசிரியர் பெருமை கொள்ள முடியும்.

சென்னையில் கோடைகாலத்தில் ஒரு நாள் – வழக்கத்திற்கு மாறாக நேரத்தோடு அறைக்கு சென்றுவிட்டோம். விசாகனது வட்டமான அவரது முகம் நீண்டு இருந்தது. மிகவும் கவலையுடன் இருந்தார். அன்று மாலை வழக்கமாக பேராசிரியரை சொல்லியபடி மது அருந்த பணமும் இல்லை.

‘என்ன வழக்கத்தைவிட அப்படி என்ன கவலை’

‘விடுதலைப்புலிகள் இயக்கத்தில் சமீபத்தில் ஒரு களையெடுப்பு நடந்ததாம் என செய்தி வந்தது. எனது மச்சானுக்கு ஏதாவது நடந்திருக்குமோ என நினைக்கிறேன்’ எனச் சொல்லிவிட்டு எழுதமுடியாத பல வார்த்தைகளால் விடுதலைப்புலிகள் தலைவருக்கு அர்ச்சனை நடந்தது.

சென்னையில் நான் இருந்த காலத்தில், அதிக களையெடுப்புகளை தமக்குள் நடத்தியவர்கள் உமா மகேஸ்வரன் தலைமையிலான தமிழ் மக்கள் விடுதலைக்கழகம் – PLOT.

இந்த களையெடுப்பு என்ற வார்த்தை நாங்கள் சிறுவயதில் இருக்கும்போது விவசாயப் பின்புலம் இல்லாத மாணவர்கள் மத்தியிலும் பிரபலமானதற்கு காரணம் அறுபதுகளின் பிற்பகுதியில் வந்த டட்லி சேனாநாயக்கா அரசாங்கத்தின் காலத்தில் யாழ்.குடாநாட்டு மாணவர்களை களை பிடுங்குவதற்கு பஸ்களில் கிளிநொச்சி பரந்தன் முதலான நெல்விளையும் பிரதேசங்களுக்கு கொண்டு செல்வார்கள்.

அக்காலத்தில் மாணவர்கள் பிடுங்கிய நெற்கதிர்கள், களைகளிலும் பார்க்க அதிகமாகும். அதன் பின்பு இந்த வார்த்தை துரோகிளை களையெடுப்பதற்கான இரட்டைப் பதமாக தமிழ் அரசியல்வாதிகள் வாய்களில் மத்திரமாகி பின்னர் மாணவர் இளைஞர் என ஆட்கொண்டது.

விடுதலைப்புலிகள் இயக்கத்தில் விசாகனின் மனைவியின் தம்பி,  ஹரிச்சந்திரா அக்காலத்தில் சேலத்தில் இருந்தார்.

அப்பொழுது நான் சொன்னேன்:-

‘விடுதலைப்புலிகள் என்ன செய்தார்கள் என அறிய முடியாது. என்னிடம் ஐம்பது ரூபாய் மட்டுமே உள்ளது. அதைத் தருகிறேன் என்னவாவது செய்யுங்கள். ஆனால் இன்று இரவுக்கு எனக்கு மச்சத்துடன் சோற்றுப் பார்சல் மட்டும் வேண்டித்தர வேண்டும். நாளையை,  நாளை பார்ப்போம்’ என்றேன்.

சிறிது உற்சாகத்துடன் உடை மாற்றிக்கொண்டு கீழே சென்றவர் ஒரு மணிநேரத்தில் இரண்டு பார்சல்கள் கொண்டு வந்தார். அத்துடன் அவரது கையில் வெள்ளை நிறமான சாராயப் போத்தலும் இருந்தது.

இந்தியாவில் தயாரிக்ப்படும் மிகச் சிறந்த குடிவகை. இலங்கையில் உள்ள மிக மலிவான சாராயத்திற்கு மட்டுமல்ல கிராமங்களில் வடிக்கும் வடிசாராயத்திற்கும் ஈடாகாது.

இலங்கையில் வடிசாராயம் காய்ச்சுபவர்கள் அதை ஒரு சமூக சேவையாக, பக்தி சிரத்தையோடு செய்வார்கள். எப்பொழுதாவது வடிசாராயம் குடித்து எவராவது அங்கு இறந்ததாக இலங்கைப் பத்திரிகைகளில் செய்தி வந்துள்ளதா…?

நீர்கொழும்பு வடிசாராயமான தங்கொட்டுவை வடிசாராயம் உண்மையில் ரஷ்ய வொட்காவிற்கு இணையானது. சிங்கள சமூகத்திற்கும் மட்டும் சொந்தமானது இந்தக்கலை. இலங்கையர் வசிக்கும் மத்திய கிழக்கு நாடுகளில்கூட இது பிரசித்தமானது.

விசாகன் கொண்டு வந்த சாராயப் போத்தலின் விலை நாற்பது ரூபாய். மிகுதி பத்து ரூபாய்க்கு உணவு கொண்டு வந்தார். என்னால் சிறிதளவுக்கு மேல் அருந்த முடியவில்லை. வயிறு எரிந்தது. ஆனால் நண்பர் போத்தலை காலியாக்கிய பின்பு சாப்பாட்டுப் பார்சலை பார்த்த போது அது தனி சோற்று பொதியாக இருந்தது.

வெறும் சோறை எப்படிச் சாப்பிடுவது எனக்கேட்டுபோது கோழிக்கறி என்று சொல்லி சிறிய பார்சலைத் திறந்தார். அதைப் பார்த்தபோது கோழியின் சிவப்பு கொண்டையுடன் அலகுகள் மற்றும் சிவப்பு விரல்கள் இருந்தன. அத்துடன் குடலும் இருந்திருக்கலாம். மிருக வைத்தியரான எனக்கு அது லெக்கோன் கோழியின் பகுதிகள் என்பது மட்டும் புரிந்தது.

ஆத்திரத்துடன் ‘ எங்கே வாங்கினீர்கள்?’ எனக்கேட்டேன்.

சாராயத் தவறணைக்குப் பக்கத்தில் இருந்த பெட்டிக்கடை என்றார்.

எனக்கு விளங்கிவிட்டது. சென்னையில் ஒவ்வொரு தவறணைக்கும் பக்கத்தில் சிறிய பாத்திரங்களுடன் இப்படி விற்பவர்கள் இருப்பார்கள்.

எதுவும் பேசாமல் ஒரு பிடி சோற்றை விழுங்கி சாராயத்தால் ஏற்பட்ட வயிற்று எரிவை தணித்துக் கொண்டேன். பணம் வேறு எதுவும் இல்லாததால் பட்டினி கிடப்பதைத் தவிர வேறுவழியில்லை.

‘ ஒரு நேர சாப்பாடு இல்லாமல் பட்டினியாக இருந்து, நாட்டு விடுதலைக்காக எத்தனை பேர் போராடுகிறார்கள். எப்படி இயக்க பொடியள் கஷ்டப்படுகிறார்கள் தெரியுமா? எத்தனை செல்வந்த குடும்பத்தில் இருந்தவர்கள், தங்களை ஒறுத்து ஆயுதப்பயிற்சி எடுக்கிறார்கள்?’என தொடர்ச்சியாக நான் நித்திரைக்கு செல்லும் வரை உபதேசம் நடந்தது.

பேராசிரியர் இந்திரபாலாவின் செயலால் ஏற்பட்ட கவலையுடன் அவரது மனைவியின் தம்பியாகிய ஹரிச்சந்திராவை நினைத்து கவலையுடன் போதையில் இருக்கும்போது எனது பக்க நியாயத்தை எப்படிச் சொன்னாலும் அது எடுபடப்போவதில்லை என்பதால் மவுனமாக இருந்தேன்.

ஒரு சில நாட்களில் நடந்த மற்றுமொரு சம்பவம் இதைவிட வேடிக்கையானது.

மாலைவேளையில் வரும்போது பாண்டி பஜாரில் இறங்கி உள்ளுர் குளிர்பானம் ஒன்றை வாங்கி அதில் பாதியை குடித்துவிட்டு மிகுதிக்கு சாராயத்தை ஊற்றி நிரப்பி நின்று கொண்டே குடித்துவிட்டு வருவது விசாகனின் வழக்கம்.

தமிழ்நாட்டில் குடிப்பதென்றால் பெரிய ஹோட்டலுக்குப் போகவேண்டும். அல்லது தவறணைகளுக்குப் போகவேண்டும். தவறணைகளில் சென்னையின் தொழிலாள வர்க்கத்தினருடன் சேர்ந்து மது அருந்தவேண்டும். அங்கு இலங்கையர்களின் நடை உடை பேச்சு எல்லாம் அந்நியப்பட்டுவிடும.; இடைப்பட்ட மத்திய வகுப்பினர் குடிப்பதற்கு இடங்கள் இல்லை. பல மத்திய வகுப்பினர் மறைவில் அடிப்பதும் குளிர்பானத்துள் விட்டு குளிர்பானம்போல் அருந்துவதும் வழக்கம்.

நான் பார்த்தவரை சந்தோசத்துக்காக அளவோடு மது அருந்துபவர்களைப் பார்ப்பது அரிது. பலரும் கிளைமாக்ஸக்குச் செல்லும்வரை குடிப்பதைத்தான் பார்த்திருக்கிறேன்.

ஒரு நாள் அவ்வாறு குளிர்பானத்துடன் அடிக்கும்பொழுது பலரை பாண்டிபஜார் பொலிசார் அப்பிக்கொண்டு சென்று விட்டார்கள். அதில் விசாகனும ஒருவர் என நான் அறிந்து அங்கு சென்றேன்.

நமது நண்பர் உள்ளாடையோடு தமிழ் சினிமாவில் காண்பிப்பதைப்போல் இருப்பார் என நினைத்துச் சென்றபோது அதற்கு மாறாக அங்கு நிலைமை இருந்தது.

ஏராளமானவர்கள் கைகளில் தோல் பேக்குகளுடன் அப்பொழுதுதான் ஒஃபீஸ் விட்டு வந்திருப்பவர்கள் போன்று தெரிந்தார்கள். உள்ளே சென்று ஒரு பொலிசாரிடம் நாங்கள் ஈழத்தவர் எங்களுக்கு சட்டவிதிகள் தெரியாது என்றேன். உடனே இனிமேல் அவ்வாறு செய்யக்கூடாது என்ற எச்சரிக்கையோடு விசாகனை விட்டு விட்டார்கள்.

அக்காலத்தில் ஈழம் என்ற பெயருக்கு மந்திர சக்தி இருந்தது. சாதாரண தமிழக மக்கள் மத்தியில் மதிப்பு மரியாதையும் இருந்தது. ஈழ அகதி என சொல்லிக் கொண்டு ரயிலில் டிக்கட் எடுக்காது போனவர்கள் பலரைத் தெரியும். நம்மவர் செய்கையால் பிற்காலத்தில் செத்த எலியின் வாடைபோல் ஈழவாசனை அங்கு வீசத் தொடங்கியது.

நான் விசாகனை அன்று சிறை மீட்டபோது ‘நான் மட்டுமல்ல பல தமிழ்நாட்டு அரசாங்கத்தின் உயர் பதவியில் வகிக்கும் பிராமணர்கள் இருக்கிறார்கள். அவர்களால், வீட்டில் வைத்து குடிக்க இயலாது’ என்று விசாகன் எனக்கு விளக்கம் சொன்னார.;

மைசூரில் பல்கலைக்கழகத்தில் அக்காலத்தில் படித்த விசாகனின் மனைவியின் தம்பி ஹரிச்சந்திராவை ஒன்றுவிட்ட தம்பியான பிரதாபன் மூலம் தொடர்பு கொண்டு மைசூருக்கு அழைத்து அங்கு சந்தித்து பேசினார்.

அப்பொழுது பல விடயங்களை அறிந்தோம். ஹரிச்சந்திரா விடுதலைப்புலிகளின் மிக நம்பிக்கைக்கு பாத்திரமானவனாகவும் முக்கிய பொறுப்புகள் வகிப்பதையும் அறியமுடிந்தது. ஹரிச்சந்திரா இயக்கத்தின் மீதான விசுவாசத்தையோ அல்லது ஈழத்து அபிமனத்தையோ விட பிரபாகரன் மீதுதான் அபரிமிதமான விசுவாசத்தைக்கொண்டிருந்ததை அவதானிக்க முடிந்தது.

இந்துக்கல்லூரியில் இரண்டு வருடங்கள் குறைவாகப் படித்த ஹரிச்சந்திராவை நேரில் பார்க்கும்போது அவனிடத்தில் சிநேகமோ சகோதர பாசமோ உடனே தோன்றும். அவனது வார்த்தைகளில் எதுவித பொய்யோ அல்லது யாழ்ப்பாணத்து நக்கல் வார்த்தைகளோ அல்லது தூஷண வார்த்தைகளோ இராது.

எந்த அரசியல் பற்றியும் பேசியோ அல்லது அதில் அவன் ஈடுபட்டதாகவே நான் அறியவில்லை. நான் கல்லூரியில் இருந்து பல்கலைக்கழகம் போனபின்பு தொடர்புகள் விடுபட்டாலும் அவனை , எனது நண்பர்களிடம் விசாரித்தபோது ஹட்டன் நாஷனல் வங்கியில் கொழும்பில் வேலை செய்வதாக கேள்விப்பட்டேன்.

பிற்காலத்தில் என்னோடு படித்த ஜெயக்குமாரின் மூலம் நான் அறிந்த தகவல்:

அவன் 83 கலவரத்தில் அவன் பாதிக்கப்பட்டு ஊருக்கு வந்ததாகவும் பின்பு விடுதலைப்புலிகள் இயக்கத்தில் சேர்ந்துவிட்டதாகவும் அறிந்தேன். அங்கு லெவ்டினணட் கேணல் இராதாவாகி பிற்காலத்தில் யாழ் மாவட்ட பொறுப்பாளராகி மரணமடைந்தான.

83 கலவரம் அரசியலில் எந்த கவர்ச்சியும் இல்லாதவர்களையும் இயக்கங்களை நாடி போகவைத்தது. வன்முறைக்கு, வன்முறை என்பதே தீர்வாக எண்ண வைத்தது. பயங்கரவாதத்தை பயங்கரவாதத்தைக் கொண்டு எதிர்க்க வேண்டும் என்பது பிரபாகரனது தாரக மந்திரமாகியது.

அவுஸ்திரேலியா

தென் அவுஸ்திரேலியாவிலிருந்த காலத்தில் எனது மாமா மாமி வந்து,  மகள் பேரப்பிள்ளைகளோடு இருந்தார்கள். அவர்கள் எனது மனைவி மேலுள்ள அன்பு பல விதத்தில் எனக்கு கஸ்டமாக இருந்தபோதும், தவிர்க்க முடியாது பிள்ளைப்பாசம். எனது பிள்ளைகளையும்  அவர்கள் வளர்த்தார்கள். நாங்கள் இருவரும் அவுஸ்திரேலியாவில் படிப்பதற்கு அவர்களே முக்கிய காரணம். ஆனாலும்  பேரப்பிள்ளைகள் மீது அவர்களது பாசம் சிலவேளைகளில் எதிர்பாராது. தென் அவுஸ்திரேலியாவிலிருந்து வேலையை விட்டு வீடு வந்தபோது அவர்களது பாசம், எனக்கு வீட்டைவிட்டு அதிக காலம் பிரிந்திருக்கக்கூடாது என நினைக்க வைத்தது.

எனது  மகனது கட்டிலின் கீழ் ஒரு ஒரு கன அடியுள்ள பெட்டி நிரம்ப எம் எம் வகையான சாக்கிலட் வெற்றுப் பெட்டிகளைச் சேகரித்து வைத்திருந்தான் . எப்படி இவ்வளவு பெட்டிகள்? என்றதற்கு கிரண்பா(தாத்தா) வேண்டித் தந்தது என்றான் . நான் இல்லாத ஆறு மாதத்தில்  குறைந்தது ஒரு நாளைக்கு ஒரு பெட்டி வீதத்தில் சாப்பிட்டிருக்கிறான் . இரவுவரை மனைவி வைத்தியசாலையில் வேலை செய்வதால் இது கண்டுகொள்ளப்படவில்லை.

அடுத்த ஆறுமாதங்கள், லோக்கம் என்ற ஆங்கில வார்த்தையின் அர்த்தத்தைப் புரிந்து கொண்டேன் . ஒரு நாள், ஒரு கிழமை,  இரண்டு கிழமைகள் என மற்றைய வைத்தியர்கள் விடுமுறை எடுக்கும்போது வேலை செய்தேன்.

விக்டோரியாவிற்கும் தென் அவுஸ்திரேலியாவிற்கும் இடையில் உள்ள போடர் ரவுண் என்ற சிறிய  நகரில் ஒரு கிழமை வேலை செய்வதற்காக போனபோது இரவு தங்குவதற்கு அந்த வைத்தியசாலையில் ஒரு அறையில் ஒரு கட்டில் தரப்பட்டது . அந்தக் கட்டில் புளோரஸ் என்ற கறுத்த பூனைக்குச் சொந்தமானது . ஏழு இரவுகள் அந்தப் பூனையுடன் போராடினேன் .எனது முகத்துக்கு அருகில்  படுப்பது அதனது தேவை , ஆனால் அது எனக்குப் பிடிக்காது . இருவரும் வன்முறையைக் கையில் எடுக்காது போராடிவிட்டு,   நடு இரவில்  அந்தப் பூனையுடன் சமாதான ஒப்பந்தம் செய்து  இருவரும் ஒரே கட்டிலில் தூங்குவோம். எனது காலருகில் புளோரஸ் தூங்கும் . முன்பிருந்த மிருக வைத்தியரால் ஏற்பட்ட பழக்கம். எழுவதீவில் கடற்கரையிலிருந்த சில அங்குல காணிக்காக எனது தந்தை பத்து வருடங்கள் போராடியதை அந்தப் பூனை நினைவு படுத்தியது .

இரண்டு  இரவுகள் எனக்கு வேலை வந்தது . ஒரு நாள்  600 கிலோ பசுமாட்டில் 5 மணிநேரமாக சிசேரியன் செய்து கன்றை வெளியே எடுத்தேன் . ஆனால் கன்று இறந்திருந்தது. அந்த பண்ணைக்கு உரிமையாளர்கள் இருவரும் இளம் வயதில் தாய்லாந்தில்  யப்பானிய கைதிகளாக இருந்தவர்கள். போரின் கொடுமையை அவர்கள் மூலம் கேட்டறிந்தேன். சயாம் மரண ரயில் பாதை போட்டவர்களில் அவர்கள் இருந்தார்கள் .அவர்களின் கதையால் சில வருடங்கள் முன்பாக தாய்லாந்து சென்று அந்த இடங்களைப் பார்த்தேன். மனிதர்கள்  எந்த நிலைக்கும் கீழிறங்கலாம் என்பதற்கு அந்த பர்மா இரயில்  பாதை உதாரணமாகும்.

மிருக வைத்தியத்தில் மிருகங்களைக் குணப்படுத்துவதுடன், வித்தியாசமான மனிதர்களைச் சந்திப்பதும், அவர்கள் கதைகளைக் கேட்பதும்  நமக்கு வாழ்வைப் புரிந்து கொள்ள வைக்கும்.

மறு நாள் இரவில் நடு நிசியில் வந்த தொலைப்பேசியை எடுத்தபோது குதிரை குட்டி போட கஸ்டப்படுவதாக பெண் சொன்னார். குதிரைக்கும் எனக்கும் ஏழாம் பொருத்தம். நான் குதிரையில் அனுபவமற்றவன் ஆனாலும் வருகிறேன் என்று சொல்லிவிட்டு  இருளில் கண்களால் தடவியபடி பல இடங்களில் காரை நிறுத்தி  இடம் பார்த்து,   இறுதியில் வீட்டை அடைந்தேன். வயதான பெண் வீட்டின் வாசலில் வந்து  குதிரை குட்டி போட்டு விட்டது ஆனால்  இளங்கொடி என்ற பிளசன்ரா வரவில்லை  “என்றார்  .

குதிரையில் அதிக அனுபவம் அற்றதால் உள்ளே  கை வைத்து இளங்கொடியை  அகற்றத் தயங்கினேன்  . நல்லவேளையாகப் போட்ட ஊசிக்குப் பயனாக இளங்கொடி வெளித் தள்ளிவிட்டது . மிகவும் சந்தோசமாக எனக்கு உணவும் வைனை தந்து உபசரித்து  வழியனுப்பினார் .ஒரு பெரிய பண்ணை வீட்டில் அவரே தனிமையாக வாழ்கிறார் .அவரது துணையாக ஒரு நாயும் இந்தக் குதிரையும் வாழ்கிறது. அந்த குதிரை ஈன்ற சிவப்பு நிற குதிரைக்குட்டியைக் கட்டியணைத்து   துணியால் துடைத்து உடலில் சூடேற்றியபடி அந்த இரவு முழுவதும் விழித்திருந்தார். சில வருடங்கள் முன்பாக இறந்த அவரது கணவர் குதிரைகளைப் பழக்குபவர். அவர் விட்டுச் சென்றது அந்தக் குதிரை என்றார் .  வாழ்வின் அர்த்தங்கள் பலவகை என நினைத்தபடி வெளியேறும்போது அதிகாலையாக இருந்தது.

அந்த ஒரு கிழமையின் பின்பு மெல்பேன் நகரத்தில் உள்ள வைத்தியசாலையில்   இரண்டு கிழமைக்கு வேலை செய்தேன் . அந்த வைத்தியரின் சிபார்சிலே எனக்கு நிரந்தரமான  மெல்பேனில் வேலை கிடைத்தது.

Posted in Uncategorized | பின்னூட்டமொன்றை இடுக

நாஞ்சில் நாடன் சிறுகதைகள்.

நடேசன் அவுஸ்திரேலியா

தமிழக எழுத்தாளர் நாஞ்சில் நாடன், 2019ம் ஆண்டு மெல்பேன் வந்தபோது எனது சொந்த பிரச்சனையில் சுழன்று திரிந்ததால் அவரை வீட்டிற்கு அழைக்க முடியவில்லை. ஒரு நாள் மட்டுமே அவருடன் செலவழித்தேன். மிகவும் யதார்த்தமாகப் பழகும் ஒருவர் அவர். அவருடன் மேலும் சில நாள்கள் பழகவில்லையே என்ற குற்ற உணர்வு இன்றும் என்னைப் புழுவாக குடைகிறது.

நாஞ்சில்நாடனின் சில சிறுகதைகளை அங்குமிங்குமாகவே வாசித்திருக்கிறேன். ஒரு எழுத்தாளரின் நூலை வாசித்து,  அவருடன் உரையாட விரும்புவது எனது இயல்பு. ஆனால் நாஞ்சில் நாடன் பற்றிய அதிக வாசிப்பு என்னிடமிருக்கவில்லை. இதனால் பொதுவான ஈழ அரசியல் பற்றியும்; மற்றைய எழுத்தாளர்களைப் பற்றியுமே நானும் நாஞ்சில் நாடனும்  பேசினோம். அவர் சென்ற பின், அவரது கதைகளைப் படிக்க வேண்டுமென்ற தீர்மானத்துடன் அவர் மெல்பேனுக்கு  கொண்டு வந்த ‘சூடிய பூ சூடற்க ‘ என்ற சாகித்திய அக்கடமி பரிசு பெற்ற சிறுகதைத் தொகுதியைப் படித்தேன். ஆனால், அதன் மூலம் அவரை பூரணமாக அறிந்து கொள்ள முடியவில்லை என்ற எண்ணம் என் மனதில் நிழலாகத் தொடர்ந்தது. சமீபத்தில் நண்பர் இளங்கோவிடம் சென்றபோது அவரது ஆரம்பகாலச் சிறுகதைகள், அதாவது 2004 வரை எழுதிய  80 சிறுகதைகள் கொண்ட, தமிழினி பதிப்பான நாஞ்சில் நாடன் கதைகள் என்ற புத்தகம் கிடைத்தது.  அந்தச் சிறுகதைகளை ஒரு நாளுக்கு 2 – 4 என்ற எண்ணிக்கையில் படித்தேன். அதன் மூலம் எனது பொச்சம் தீர்ந்தது. பணம் கொடுக்காது வாசிக்கக் கிடைத்த புத்தகம் என்பதால் குறைந்த பட்சம் குறிப்பாக எழுதவேண்டும் என்ற உணர்வும் என்னுள் எழுந்தது.

அவரது சிறுகதைகளை ‘யதார்த்த எழுத்துகள்’ என வரையறுத்துச் சொல்ல முடியும். ஆனால் அவை இலகுவானவையல்ல. நாம் கற்பாறை ஒன்றைப் பார்த்து விட்டு அதைக் கடந்து போவோம். ஆனால் அதைச் சிற்பி ஒருவன் செதுக்கி, சிற்பமாக்கி,  தெய்வமாக்குவது போல் அவர் தனது கதைகளை எழுதியுள்ளார். அவரது சிறுகதைகளைப் படித்தால் கன்னியாகுமரி நாகர்கோவில் மாவட்டங்களுக்குப் பயணம்  போகத் தேவையில்லை. தற்காலத்தில், கூகிள் வரைபடத்தைப் பார்ப்பது போல் நிலம், நீர் காடுகள், வயல்கள் என அனைத்தும் அவரது எழுத்தினூடே  தெளிவாகத் தெரியும். அதற்கும் அப்பால் அங்குள்ள சமூக, மானுடவியல் விடயங்களை அறிந்து கொள்ளலாம். சாதிகளின் உள்விடயங்களையும் புரிந்து கொள்ளலாம்.

நான் வாசித்த இந்த 80 கதைகளுள், மேலே சொன்ன வகையான பல கதைகளை நான் குறிப்பிடமுடியும். அவற்றுள் இங்கு என்னைத் தடுமாறச் செய்து, நிலை குலைய வைத்த இரு கதைகளை மட்டும் எழுதுகிறேன்.

‘வாலி சுக்கிரீவன் அங்கதன் வதைப்படலம்’ மற்றும் ‘சாலைப்பரிந்து’ என்ற சிறு கதைகளே அவை!

இச் சிறுகதைகள் இரண்டும் வெகு யதார்த்தமானவை.  பல இடங்களில்  நடந்தவை. மீண்டும் நடக்கக்கூடியன. இதனால் இவை செவ்வியல் இலக்கிய வடிவத்துள் அடங்குவன. கதைகளில் நான் ரசித்த விடயம் அவர் கதை சொல்லிய விதம். தூக்கத்தில் கிடந்தவன் முகத்தில் குளிர் நீரை வாளியால் அள்ளிக் கொட்டியது போன்ற உணர்வை அவை எனக்குத் தந்தன. முதலாவது கதை ஆசிரியர் சமூகத்திற்கும்,  மற்றயது பெற்றோரைப் புறக்கணிக்கும்  பிள்ளைகளுக்கும் கன்னத்தில் அறையும் கதைகள்.

1. ‘வாலி சுக்கிரீவன் அங்கதன் வதைப்படலம்’ (இந்தியா ருடே ஏப்ரல் 2000):

இந்தக் கதையில், தமிழ் வாத்தியார் ஒருவர் நகராச்சிப்பள்ளியில் கம்பராமாயணத்து வாலி வதைப்படலம் நடத்திக் கொண்டிருக்கிறார்.  (நாஞ்சில் நாடனது மொழியில் பல்லில்லாதவன் பரோட்டா தின்பதுபோல்)  அப்போது வகுப்பிலுள்ள மூன்று மாணவர்கள் பின் வாங்குகளில் அமர்ந்து தலைகளை குனிந்தபடி தங்கள்  ஆண்குறிகளைக் கையில் வைத்து ‘கையாட்டம்’ போட்டபடி இருக்கிறார்கள். இதைப் பார்த்த தமிழ் ஆசிரியர், துர்வாசராகி தனது தமிழ்ப் பாடத்தை அவமதிப்பதாக எண்ணிச் சினம் கொண்டு, கொதித்து அந்த மூன்று மாணவர்களையும் தலைமை ஆசிரியரிடம் கூட்டிச் சென்று தண்டிக்கிறார். மூவருக்கும்  பிரப்பம் பழங்கள் தண்டனையாகக் கிடைக்கிறது. ஆனால் அது போதாது எனத் தமிழ் ஆசிரியரும் தலைமை ஆசிரியரும் எண்ணியதால்,  தலைமை ஆசிரியர்;, அவர்களது தந்தைமாரை அடுத்த நாள் பாடசாலைக்கு  அழைத்து வரும்படி மூவருக்கும் சொல்கிறார்.

அடுத்த நாள் அவர்கள் தந்தையருடன் வந்தபோது தலைமை ஆசிரியர்,  தமிழ் வாத்தியாருடன் சேர்ந்து விசாரணை நடத்துகிறார். இறுதியில்   தந்தையினரிடம், வயதுக்கு வந்து,  அவசரப்படும் பையன்களுக்குத் திருமண நடத்தும்படி அறிவுறுத்தினர். இரண்டு தந்தைமார்கள்; மகன்களுக்காக மன்னிப்பு கேட்கின்றனர். ஆனால் தலைமையாசிரியர், மௌனமாக இருந்த மூன்றாவது தந்தையை ஏறிட்டுப்  பார்த்தபோது,  அந்த தந்தை , ஏற்கனவே அவனை நான் வீட்டில் அடித்துவிட்டேன், அவன் பாடசாலையில் நடந்தது கொண்டது தவறுதான் எனச் சொல்லி ஆசிரியர்களிடம்  மன்னிப்பு கேட்கிறார்.

ஆனால் தலைமை ஆசிரியரோ, பள்ளிக்கூடம் கோயில் மாதிரி. பள்ளியில் படிக்காத,  சந்தையில் மூடை  சுமக்கும் உனக்கு என்ன புரியும், என அந்தத் தந்தையை ஏளனம் செய்கிறார்.

அப்பொழுதும் அமைதியாக அந்த தந்தை,  தப்புதான். காலில் விழுந்து மன்னிப்பு கேட்கிறேன் என்கிறார்.

‘என்னவே இலேசா செல்லீடடீரு’ என்கிறார் தலைமை ஆசிரியர்.

அப்பொழுது தந்தை,  ‘பின்னே என்ன செய்யச் சொல்லுகியோ? என் பையனை வெசம் வைச்சுக் கொண்ணு போட்டிரட்டா? தப்புத்தான்.   பள்ளிக்கூடத்திலே செய்யக்கூடிய காரியம் இல்லேதான். ஆனா உலகத்தில் யாரும் செய்யாதது மாதிரி, நீ செய்ததில்லையா? தமிழ் வாத்தியார் செய்ததில்லையா? உலகத்திலு அதை செய்யாத ஆம்பிளை உண்டாய்யா? பள்ளிக்கூடத்திலே செய்திட்டான். சவம் சின்னப் பயகோ.  புத்தியில்லே, கொழுப்பு, தப்பு ஆகிப்போச்சு, அதால காதும் காதும் வச்சாப்பிலே கூப்பிட்டு கண்டிச்சு புத்தி சொல்லி அனுப்புவேளா? அதை விட்டுப்போட்டு பள்ளிக்கூடம் பூரா நாற அடிச்சு, ஊரல்லாம் கேவலப்படுத்தி புள்ளைகளைத் தண்டிக்கலாமையா? அவமானப் படுத்தலாமா? இனி இந்தப் பயக, மத்த பிள்ளையொ முகத்திலே, வாத்தியாரு முகத்திலே எப்படி முழிக்கும்? உமக்கு ஆம்பிளைபிள்ளை இருக்காய்யா? உம்ப மகன் இந்த வேலையை செய்யச்சிலே நீரு பாத்திட்டா என்ன செய்வீரு? பொலிஸ்டேசன் போய் பார்தி கொடுப்பேரா? முச்சந்தியிலே தட்டி எழுதி வைப்பேரா? உம்ம மாதிரி ஆளுகிட்டே படிச்சா பிள்ளையோ இப்படித்தான்யா நடக்கும். இதைவிட சுமடு தூக்கியோ செங்கல் சுமந்தே பிழைக்கலாம், வாலே மக்கா போகலாம். பள்ளிக்கூடம் நடத்கானுக. இதுக்கு கசாப்புக்கடை நடத்தலாம்.  நாறத்தேவடியா மவனுகோ…’.

இப்படியான விடயங்களை நானும் சிறுவயதில் சந்தித்துள்ளேன்.

கீழே சொல்லியது, எனது ஒன்பதாவது வகுப்பில் நடந்ததைச் சமீபத்தில் என் நினைவுக் குறிப்பாக எழுதியது.

எனது ஒன்பதாம் வகுப்பில் என்னோடு  படித்த ஒருவன், இரவில் அவனது பெற்றோர் கலவியில் ஈடுபட்டதைக் கண்டு விட்டு, அந்தக்காட்சியை எமது  வகுப்பில் எங்களுக்கு நாடகமாக விவரித்தான்.  அதனை அங்கிருந்த நாற்பது பேரும் ஆவலோடு வாய் மூடாது கேட்டோம். பிற்காலத்தில்  அதை நினைத்து வெட்கப்பட்டேன்.  பாடசாலையோ, சமூகமோ தெளிவான அறிவைக் கொடுக்கத் தவறும்போது, எனது வகுப்பு நண்பன் மட்டுமல்ல, அவன் சொன்னதை ஆவலுடன் கேட்ட என் போன்ற மனநிலை கொண்டவர்களும் உருவாகுவது தவிர்க்க முடியாது.

ஏன் ஈழத் தமிழ் அரசியல் இயக்கமும் இப்படி ஒரு குற்றத்திற்காக தண்டனை கொடுத்தார்கள்.

2. சாலைப்பரிந்து… (ஓம்சக்தி மே 2000)

இந்தக் கதையில், குழந்தையைக் கொடுத்து விட்டு, பிறந்த பிள்ளையின்  முதல் பிறந்தநாளுக்கு முன்பாகவே கணவன் வீட்டை விட்டு ஓடிவிட்டான்.  தாய் கணவனற்ற நிலையில், கிராமத்தில் இட்லி விற்று மகனை வளர்கிறாள். மகன், பிற்காலத்தில் வளர்ந்து சென்னையில்  வேலை பெற்று, கல்யாணமாகி வாழ்ந்து வருகிறான். தாயை நகரத்திற்கு வரும்படி அழைக்கிறான். தாயினது கிராமத்து வீடு விற்கப்படுகிறது.

தாய், மகனது வீட்டில் சம்பளமற்ற வேலைக்காரியாகிறாள். குழந்தைகளைப் பராமரிப்பது,  உணவு சமைப்பது, துணி துவைப்பது  எனக் காலம் ஓடும்போது  வயதாகியது. வயதாகிய நிலையில் மருமகள், பேரப்பிள்ளைகளால் அருவருப்புடன் புறக்கணிக்கப்பட்டு ஒரு அறையில் சிறை வைத்தது போன்று வாழ்வுச் சக்கரம் நகருகிறது. விரைவில் இறந்துவிட்டால் நிம்மதி என்ற நினைப்புடன் வாழும்போது ஓட்டோ விபத்து ஏற்பட்டுப் படுத்த படுக்கையாகிறாள். அவள் எப்பொழுது மரணமாவாள் என மொத்த குடும்பமும் ஏங்கிக் காத்திருக்கிறது. சுவர் பல்லியாக படுக்கையில் ஒட்டிய நிலையில் வேலைக்காரியின் மூலம் கவனிக்கப்படுகிறாள். அறையைப் பூட்டி துர்மணம் வெளிவராது  ஊதுபத்தி கொழுத்துவதைத் தவிர, இப்படி ஒரு ஜீவன் இருப்பதையே வீட்டார்கள் மறந்து விடுகிறார்கள்.

ஒருநாள் வேலைக்காரி வந்து பாட்டி இறந்துவிட்டதாகக் கூறியதும் பாட்டியைப் பார்க்காது அடுத்த நாள் பிரேதம் எடுக்க, அமரர் ஊர்தி, மாலைகள் என  ஆயுத்தங்கள் செய்யப்படுகின்றன. ஆனால் அன்று இரவு மகன் குற்ற மனப்பான்மையுடன் அறைக்கு வந்து  தாயைப் பார்த்தபோது கண்கள் அசைந்தன. உயிர் இன்னமும் இருப்பது தெரிகிறது, என தூக்கத்தில் இருந்த மனைவியை எழுப்பி,   பதற்றத்துடன் விடயத்தைச்  சொல்லி  ஆலோசனை கேட்கிறான். மனைவியோ, அம்மாவைக் குளியலறைக்குக்  கொண்டு சென்று, பத்து பக்கற் தண்ணீர் தொடர்ந்து தலையில் ஊற்றும்படி சொல்கிறாள்.  கணவன் தயக்கத்துடன் உடன்பட்டு, தாயைத் தூக்கிச் சென்று, தொடர்ந்து தண்ணீரை ஊற்ற, அவள் சவமாகிறாள்

சுமையாக மாறிய முதியவர்களை இப்படி நடத்தப்படுவது புதிதல்ல. ஆனால் இங்கு யதார்த்தமான மொழி, மனசாட்சியைச் சித்திரவதை செய்கிறது.

சிறுகதைகளில் நாஞ்சில் நாட்டு மொழி கொஞ்சம் கடினமானது. ஊரிலே, மம்மல் நேரத்தில், உலையில் போடுமுன் அரிசிக்குள் கல் பொறுக்குவது போன்று கவனமாக இக் கதைகளை வாசிக்க வேண்டும். கல்லைப் பொறுக்கி விட்டால்  நமக்குக் கிடைப்பது நல்ல கைத்குத்தரிசிச் சோறே.

ஊரடங்கிய கொரனா காலத்தில் எனக்கு உதவிய சிறுகதைத் தொகுதி இது.!

நன்றி திண்ணை .

Posted in Uncategorized | பின்னூட்டமொன்றை இடுக