அங்கத்திலே ஒரு குறையிருந்தாலும்.

மெல்பன் பொலிஸ் இலாகாவில் பணிபுரியும் சிமித் தம்பதியரின் செல்லப் பிராணி பூனை. பெயர் ரைகர். பக்கத்துவீட்டு நாய், சிமித் வீட்டினுள் அத்துமீறி நுழைந்ததுமல்லாமல் அவர்களின் அருமையான பூனையையும் கடித்து பதம் பார்த்துவிட்டது. பக்கத்துவீட்டு- லிண்டா அந்த நாயின் சொந்தக்காரி Single mother . தன் பிள்ளைகளையே பொறுப்பாகக் கவனிப்பதில்லை. இந்தஇலட்சணத்தில் தனது நாயை மாத்திரம் பொறுப்போடு கவனிப்பாளா?”” – இது திருமதி சிமித்தின் வாதம். Single mother வாழ்வு வாழும் பெண்கள் மீது வித்தியாசமான பார்வை கொள்பவர்களின் சராசரிக் கணிப்புடன் அவளைத்திட்டிக்கொண்டிருந்தாள்

திருமதி சிமித். சிமித்தின் பூனையை மேசையில் ஏற்றிப் பரிசோதித்தேன். அதன் வலது பின்னங்காலில் இரண்டு முறிவுகள். அதன் இடுப்பின் கீழும் பாதங்களிலும் உணர்ச்சி இல்லை. எலும்பு முறிவை சிறுசத்திரசிகிச்சை மூலம் சுகப்படுத்தலாம். ஆனால் காலில் நரம்பு இயங்காவிட்டால் பலன் இல்லை. நிலைமைகளை சோதனையின் பின்பு சிமித்திடம் கூறினேன். எவ்வளவு செலவானாலும் பரவாயில்லை காலை பிக்ஸ் பண்ணிவிடுங்கள்.”” அவள் அழாத குறையாகக் கெஞ்சினாள். எலும்பைப் பொருத்தலாம். நரம்பு இயங்காதுபோனால் பூனையால் நடக்கவும் முடியாதே என்று விளக்கினேன்.

சிமித் ஆத்திரமுற்றான். பக்கத்து வீட்டுக்காரிக்கு எதிராக கேஸ்” போடப் போவதாகவும் “”கவுன்ஸிலில் முறையிடப் போவதாகவும்பொரிந்து தள்ளினான்.

சட்டப்படி அந்தப் பக்கத்து வீட்டுக்காரிதான் உங்கள் பூனையின் மருத்துவச் செலவுகளை பொறுப்பேற்க வேண்டும். இல்லாவிடில்நீங்கள் அவவுக்கு எதிராக வழக்குத் தொடரலாம்” – என்றேன்.

சத்திரசிகிச்சை மூலம் எலும்புகளைப் பொருத்துவோம். ஆனால் கால் மீண்டும் பழைய உணர்வு நிலைக்குத் திரும்பாது விட்டால் காலையே எடுத்துவிடத்தான் நேரும் – எனவும் சொன்னேன்.

ஏதோ உங்களால் முடிந்ததைச் செய்யுங்கள்” என்று என் பொறுப்பில் அந்தப் பூனையை ஒப்படைத்துத் திருமதி சிமித் அகன்றாள்.

தீர்மானித்தவாறு சிகிச்சை மேற்கொண்டு எலும்புகளை பொருத்தியாயிற்று. ஆனால் காலில் உணர்ச்சி இல்லை என்பது இரண்டுவார காலத்தில் தெரிந்தது. அது குண்டான பூனை. தனது பருமனான தேகத்தை சுமந்தவாறு பின்காலை இழுத்து இழுத்து நடந்ததைப் பார்க்க பரிதாபமாகஇருந்தது.

ஒரு மாதமாகியும் நிலைமை அப்படித்தான். சிமித் தம்பதியரிடம் பூனையின் நிலையைச் சொன்னேன். திருமதி சிமித் மீண்டும் பக்கத்து வீட்டுக்காரியை திட்டினாள். எனினும்- பூனையின் முதலாவது சத்திரசிகிச்சைக்கு அந்த பக்கத்துவீட்டுக்காரியே செலவு செய்திருப்பதனால்-இனிமேல் அவள் கவனமாக இருப்பாள் எனச் சொன்னேன்.

சிமித் தம்பதியின் அனுமதியுடன் பூனையின் குறிப்பிட்ட கால் மற்றுமொரு சத்திரசிகிச்சையின் மூலம் அகற்றப்பட்டது. நாலுகால்பிராணியின் ஒரு காலை அகற்றுவது என்பது கவலையான விடயம். எனினும் இந்தத் தொழிலில் அந்தக் கவலையை புறம் ஒதுக்க நேர்ந்தது. பூனை ஒரு காலை இழந்த நிலையில் மீண்டும் சிமித் வீட்டுக்குச் சென்றது.

தற்பொழுது அந்தப்பூனை உற்சாகமாக ஓடி ஆடித் திரிகிறது என்றும் – மூன்று கால்களினாலேயே வீட்டுக்கூரையில் ஏறி விளையாடுகிறது என்றும் அறிகிறேன்.

அதன் அங்கத்தில் குறை நேர்ந்தாலும் திருமதி சிமித்தின் கண்முன்னே அது வழமைபோன்று விளையாடுகின்றது, மூன்றுகால்களின் துணையுடன்.

Posted in Uncategorized | பின்னூட்டமொன்றை இடுக

கே. எஸ். சிவகுமாரன்-இலக்கிய திறனாய்வாளர்

காலமும் கணங்களும் :
இலக்கிய திறனாய்வாளர் கே. எஸ். சிவகுமாரன்
வாழ்நாளில் கற்றதையும் பெற்றதையும் பதிவுசெய்த கலை, இலக்கியவாதி !
ஒக்டோபர் 01 பிறந்த தினம் !!
முருகபூபதி

எனது நீண்ட கால நண்பரும் புகழ்பெற்ற இலக்கியத்திறனாய்வாளருமான கே. எஸ். சிவகுமாரன் அவர்கள் சுகவீனமுற்று கொழும்பில் மருத்துவமனையில் அனுமதிக்கப்பட்டுள்ளார் என்ற செய்தி எனது செவிக்கு எட்டியதும், அவரது கைத்தொலைபேசிக்கு அழைப்பெடுத்து அவரது சுகம் விசாரித்தேன்.
மறுமுனையிலிருந்து எனது குரலை அடையாளம் கண்டுகொண்ட அவர், என்னை “ சேர் “ என விளித்து, “தொடர்ந்தும் பேசமுடியவில்லை “ என்றார்.
“ நீங்கள் ஓய்வெடுங்கள். பின்னர் தொடர்புகொள்கின்றேன் “ என்றேன் அவர் இப்படித்தான் என்னை மட்டுமல்ல இன்னும் பலரையும் “ சேர் “ என்று விளிப்பதுதான் வழக்கம்.

நாம் அவரை சிவா என்றும் சிவகுமாரன் என்றும் அழைப்போம். தப்பித்தவறி அவரை சிவகுமார் என்று விளித்துவிட்டால், சற்று அதட்டலான குரலுடன், “ ஐஸே… எனது பெயர் சிவகுமாரன். அவ்வாறு அழையும். அல்லது சிவா என்று கூப்பிடும் என்பார்.
ஆனால், என்றைக்குமே அதிர்ந்து பேசமாட்டார்.

இவரது எழுத்துக்களை ஊடகங்களிலும் மல்லிகை முதலான இதழ்களிலும் 1970 காலப்பகுதியில் பார்த்திருக்கின்றேன். எனினும் முதல் முதலில் இவரை சந்தித்தது 1972 இல் கொழும்பில் பூரணி காலாண்டிதழ் வெளியீட்டின்போதுதான்.
அன்று முதல் கடந்த 48 வருடகாலமாக எந்தவொரு விக்கினமுமின்றி எப்போதும் புன்சிரிப்புடன் நட்புறவாடிவரும் இலக்கிய நண்பர் கே. எஸ். சிவகுமாரன் மருத்துவமனையில் அனுமதிக்கப்பட்டிருக்கிறார் என்பது அறிந்ததும், மனம் பதறியது. 1936 ஆம் ஆண்டு இதே ஒக்டோபர் மாதம் 01 ஆம் திகதி பிறந்திருக்கும் இவர், இம்மாதம் வீட்டிலிருந்து தமது அன்பு மனையாளுடன் தமது பிறந்த தினத்தை கொண்டாடினாரா..? என்பதும் தெரியவில்லை.

ஆனால், இவரது முகநூல் நண்பர்கள் சிலவேளை இவரது பிறந்த திகதி அறிந்து வைத்திருந்து, முகநூல் வழியாக இவருக்கு ஒற்றைவரியில் வாழ்த்துக்கூறியிருப்பார்கள் என நம்புகின்றேன்.

என்னிடம் அந்த ஊடகம் இல்லாதமையினால், இவ்வாறு விரிவான ஒரு பதிவை எழுதி வாழ்த்தையும் பகிர்ந்து கொள்வதற்கு நேரிட்டுள்ளது. நவீன தமிழ் இலக்கியத்திற்கு பொதுவாகவும் ஈழத்து இலக்கியத்திற்கும் மொழிபெயர்ப்புத்துறைக்கும் கடந்த ஆறு தசாப்தங்களுக்கும் மேலாக அளப்பரிய சேவையை அர்ப்பணிப்போடு மேற்கொண்டுவரும் எங்களால் கொண்டாடப்படும் இலக்கிய நண்பர் – இலக்கியத்திறனாய்வாளர் பற்றி நான் அவரிடம் கற்றதையும் பெற்றதையும் பற்றி இங்கு பதிவுசெய்கின்றேன்.
இலக்கிய வாழ்வும் பணியும்
ஆர்ப்பாட்டம் எதுவுமின்றி அமைதியாக இலக்கியப்பணியாற்றுபவர்களை இக்காலத்தில் காண்பது அபூர்வம்தான். தளும்பாத நிறைகுடமாக எம்மத்தியிலிருப்பவர் கே.எஸ்..சிவகுமாரன்.
இதுவரையில் தமிழில் நாற்பதிற்கும் மேற்பட்ட தமிழ் நூல்களையும் ஆங்கிலத்தில் சில நூல்களையும் வரவாக்கிவிட்டு தொடர்ந்தும் அயராமல் ஆங்கில, தமிழ் இதழ்களில் எழுதிக்கொண்டிருப்பவர். முகநூல் அறிமுகமானதன் பின்னர் அதிலும் எழுதுகிறார்.

தங்கள் நூல்களைப்பற்றி ஆங்கில, தமிழ் ஊடகங்களில் சிற்றிதழ்களில் கே.எஸ்.எஸ். எழுதமாட்டாரா? என்று காத்திருக்கும் படைப்பிலக்கியவாதிகளும் எம்மத்தியிலிருக்கிறார்கள்.

சிவகுமாரன் தன்னை ஒரு இலக்கியவிமர்சகன் என்று சொல்லிக்கொள்ள விரும்பாதவர். இன்றும் தான் ஒரு திறனாய்வாளன்தான் என்று அடக்கமாகச்சொல்லிக்கொள்ளும் இவர், சிறுகதைகளும் எழுதியிருக்கிறார். அத்துடன் ஆங்கிலத்திலும் தமிழிலும் கவிதைகளும் எழுதியவர்.
ஆயினும் ஒரு விமர்சகராக, திறனாய்வாளராக, பத்தி எழுத்தாளராக, மொழிபெயர்ப்பாளராகத்தான் வெளியுலகிற்கு அறியப்பட்டிருக்கிறார்.
இருமை, சிவகுமாரன் கதைகள் ஆகிய இரண்டு சிறுகதைத்தொகுப்புகள் இதுவரையில் வெளியாகியிருக்கின்றன. பெரும்பாலான இவரது கதைகள் உளவியல் சார்ந்திருக்கும். கே.எஸ்.எஸ்., பேராதனைப் பல்கலைக்கழக ஆங்கிலப்பட்டதாரி. தமது வாழ்நாளில் பெரும்பகுதியை இலக்கியத்திற்கும் ஊடகம் மற்றும் இதழியலுக்கும், மொழிபெயர்ப்பிற்கும் கல்வித்துறைக்கும் அர்ப்பணித்தவர். தன்னை எங்கும் எதிலும் முதனிலைப்படுத்திக்கொள்ள விரும்பாத அளவுக்கு அதிகமான தன்னடக்க இயல்புகொண்டவர்.

விமர்சகர்கள், விமர்சனத்துக்கும் கண்டனத்துக்கும் ஆளாகும் இயல்பினர் என்பதனாலோ என்னவோ, தம்மை ஒரு திறனாய்வாளர் என்று சொல்லிக்கொள்வதில் அமைதிகாண்பவர். எவரையும் தமது எழுத்துக்களினால் காயப்படுத்தத்தெரியாதவர்.

ஒருவரது குணம் அவரது இயல்புகளிலேயே பெரிதும் தங்கியிருக்கிறது. அமைதியான சுபாவம், கலந்துரையாடல்களிலும் உரத்துப்பேச விரும்பாத இயல்பு மற்றவர்களின் கருத்துக்களை பொறுமையாக செவிமடுக்கும் குணம் முதலானவையே அவரது மிகச்சிறந்த பலம் என்று கருதுகின்றோம். அதனால்தான் இத்தனைகாலம் இவரால் இங்கு தாக்குப்பிடிக்கமுடிகிறது.

இலங்கை வானொலி, த ஐலண்ட், வீரகேசரி, முதலான ஊடகங்களிலும் பணியாற்றியவர். டெயிலிநியூசில் இவரது பத்தி எழுத்துக்களை பார்க்கலாம். இலங்கை வங்கி உட்பட பல வர்த்தக ஸ்தாபனங்களிலும் இவர் மொழிபெயர்ப்பாளராக கடமையாற்றியிருக்கிறார்.

இலங்கை வானொலியின் தமிழ்வர்த்தகசேவையில் பகுதிநேர அறிவிப்பாளராகவும் ஒலிபரப்புக்கூட்டுத்தாபனத்தில் மொழிபெயர்ப்பாளராகவும் செய்திப்பிரிவில் துணை ஆசிரியராகவும் சேவையாற்றிய கே.எஸ். சிவகுமாரன் இலங்கையில் அமெரிக்கத்தூதரக தகவல் பிரிவிலும் சிறிதுகாலம் பணியாற்றியிருக்கிறார். நவமணி இதழின் ஸ்தாபக ஆசிரியரும் இவரே.

கொழும்பில் மூன்று சர்வதேசப்பாடசாலைகளிலும் அமெரிக்கா, மாலைதீவு, ஓமான் ஆகிய நாடுகளிலுள்ள பாடசாலைகளிலும் ஆங்கில ஆசிரியராக பணியாற்றிய அனுபவம் இவருக்குண்டு. இலங்கை திரைப்பட தணிக்கை அதிகாரியாகவும் கடமையாற்றியவர். சிறுகதை, திறனாய்வு, பத்தி எழுத்துக்களில் மாத்திரம் கவனம்செலுத்தியவர் அல்ல. தரமான சினிமா பற்றிய பிரக்ஞையுடனும் இயங்குபவர்.

அசையும் படிமங்கள், சினமா ஒரு உலகவலம் ஆகிய இவரது நூல்கள் சினமா பற்றியவை. இந்தியாவில் நடந்த பல சர்வதேச திரைப்பட விழாக்களிலும் பங்குபற்றியவர்.
இவர் இத்தனை அனுபவங்களுக்குப்பின்னரும், தாம் இன்னமும் இலக்கியத்தில் கற்றுக்கொண்டிருக்கும் மாணவன்தான் என்று மிகுந்த கூச்சத்துடன் சொல்லிக்கொள்கிறார். இதுவும் இவரது தன்னடக்கத்திற்கு ஒரு அடையாளம்.

சிவகுமாரன் 2011 இல் அவுஸ்திரேலியா மெல்பனுக்கு வந்திருந்தபோது . அவருக்கு தேநீர் விருந்துபசாரம் வழங்கினோம். அதே ஆண்டு கொழும்பில் நடந்த சர்வதேச தமிழ் எழுத்தாளர் மாநாட்டில் நாம் வெளியிட்ட Being Alive (ஆங்கிலத்தில் மொழிபெயர்க்கப்பட்ட அவுஸ்திரேலிய தமிழ்ப்படைப்பாளிகளின் சிறுகதைகள்) நூலை இச்சந்திப்பில் அறிமுகப்படுத்தி உரையாற்றினார்.
மீண்டும் 2014 ஆம் ஆண்டு இவர் மெல்பன் வருகை தந்தபோது சிட்னியில் அடுத்தடுத்து மறைந்த மூத்த எழுத்தாளர்கள் எஸ்.பொன்னுத்துரை, காவலூர் இராஜதுரை ஆகியோருக்காக சட்டத்தரணி செல்வத்துரை ரவீந்திரன் தலைமையில் இரங்கல் கூட்டம் நடத்தியபோது சிவகுமாரனும் உரையாற்றினார்.

அதே ஆண்டு டிசம்பரில் நடந்த எழுத்தாளர் நடேசனின் மணிவிழாவிலும் கலந்துகொண்டு நடேசனை வாழ்த்தி உரையாற்றினார்.

இந்நிகழ்வுகள் அவரைப்பொறுத்தவரையில் எதிர்பாராததுதான். அவுஸ்திரேலியாவுக்கு தமது மகனைப்பாரக்க வருமுன்னரே குறிப்பிட்ட Being Alive மொழிபெயர்ப்பு நூல் பற்றி டெயிலி நியூஸ் பத்திரிகையில் மதிப்பாய்வு எழுதியிருந்தார்.

நீண்ட இடைவெளிக்குப்பின்னர் சிட்னியிலும் மெல்பனிலும் தமது கலை, இலக்கிய, வானொலி ஊடகத்துறை நண்பர்களை நேரில் சென்று பார்த்து அவர்களது சுகநலன் விசாரித்தார். இலங்கை திரும்பியதும் தமது அவுஸ்திரேலிய பயண அனுபவங்களை ஆங்கிலத்தில் தமது பத்தியில் எழுதினார்.
மற்றவர்களின் படைப்புகளையும் அவர்தம் இலக்கியப்பணிகளையும் தனிப்பட்ட விருப்பு வெறுப்புகளுக்கு அப்பால் தமது பத்திகளில் அறிமுகப்படுத்தும் சிவகுமாரன்தான் தமிழில் பத்தி எழுத்து என்னும் பிரயோகத்தை அறிமுகப்படுத்தியவர் என்ற தகவல் பலருக்குத்தெரியாது.

Thamil Writing in Srilanka , Aspects of Culture in Srilanka ஆகிய நூல்களிலும் தமிழில் எழுதியிருக்கும் ஈழத்துச்சிறுகதைத்தொகுப்புகள், நாவல் இலக்கியம் தொடர்பான நூல் உட்பட பல நூல்களிலும் எம்மவர்களின் படைப்புகளை திறனாய்வு செய்து அறிமுகப்படுத்தியிருக்கும் இவரது இயல்பு ஏனையவர்களுக்கு குறிப்பாக விமர்சகர்களுக்கு முன்மாதிரியானது.

ஒரு நூலைப்படித்தால் அது இவரைக் கவர்ந்துவிட்டால் தாமதமின்றி ஆங்கிலத்திலோ தமிழிலோ அதனை அறிமுகப்படுத்தி ஏதேனும் இதழில் எழுதிவிடுவார். அத்துடன் இலக்கிய உலகின் சமகால நிகழ்வுகளையும் இரண்டு மொழிகளிலும் தமது பத்திகளில் பதிவுசெய்துவிடுவார்.

வாழும்காலத்திலேயே பாராட்டி கொண்டாடப்படவேண்டியவர் கே.எஸ். சிவகுமாரன். இவரைப்போன்று பலர் எம்மத்தியில் தோன்றவேண்டும். அல்லது உருவாக்கப்படல்வேண்டும். இல்லையேல் எதிர்காலத்தில் மிகப்பெரிய வெற்றிடங்கள் தோன்றலாம்.
இலக்கியத்தில் மொழிபெயர்ப்புத்துறை குறித்து தீவிர கவனம் செலுத்தவேண்டிய காலத்தில் நாம் வாழ்கின்றோம்.

கணினி இன்று எமக்கு வரப்பிரசாதமாகியிருக்கும் சூழலில் சிவகுமாரனுக்கு எம்மவர்கள் உரிய மரியாதை வழங்கி நன்கு பயன்படுத்திக்கொள்ளவேண்டும். ஒருவரது வாழ்நாள் உழைப்புக்கு மரியாதை செலுத்துவதன் மூலம் மானுடத்தின் மதிப்பீடுகளை உயர்த்தமுடியும்.
இலங்கையில் நீண்டகாலம் வெளியான மல்லிகை, மற்றும் தற்போதும் வெளியாகும் ஞானம் இதழும் கே.எஸ்.சிவகுமாரனை அட்டைப்பட அதிதியாக கௌரவித்து பாராட்டியுள்ளன.

யாழ்ப்பாணத்திலிருந்து வெளியாகும் ஜீவநதி இவருக்காக பிரத்தியேகமாக தனிச்சிறப்பிதழும் வெளியிட்டுள்ளது.


மல்லிகை இதழ்களை வாசிக்கத்தொடங்கிய 1970 காலப்பகுதியில் அதில் பதிவாகும் குறிப்பிடத்தகுந்த பத்தி எழுத்துக்கள் என்னைக்கவர்ந்தன. அவற்றை தொடர்ந்து எழுதிவரும் கே.எஸ். சிவகுமாரனின் உரைநடை இலக்கிய உலகின் அரிச்சுவடியில் இருந்த எனக்கு அப்பொழுது ஆதர்சமாகவே விளங்கியது.
மல்லிகையில் பேராசிரியர்கள் கைலாசபதி, சிவத்தம்பி, சபாஜெயராசா, நுஃமான் உட்பட பலர் எழுதிய ஆக்கங்களில் இடம்பெற்ற வார்த்தைப்பிரயோகங்கள் முதலில் என்னை ஆச்சரியத்திலும் அச்சத்திலும் ஆழ்த்தியவை.
“அது அவர்களின் தவறு அல்ல. எனது தவறுதான்” என்பதை நண்பர் பூரணி மகாலிங்கம்தான் சுட்டிக்காண்பித்து தொடர்ந்து விமர்சனங்களையும் படித்துவாருங்கள் என்று எனக்கு ஊக்கமளித்தார். ” ஆனால் – கே.எஸ். சிவகுமாரனின் எழுத்துநடை என்போன்ற ஆரம்பகட்ட வாசகர்களுக்கு உடனடியாகவே புரிந்துவிடுகிறதே ” என்றேன்.
அதற்கு மகாலிங்கம், ” சிவகுமாரன் எழுதுவது விமர்சனங்களாக இருந்தாலும் அவை அறிமுகப்பாங்கில் அமைந்த ஒருவகை பத்தி எழுத்து ” – என்று தரம் பிரித்து அடையாளம் காண்பித்தார்.

யார் இந்த சிவகுமாரன்…? என்று அப்போது தேடிக்கொண்டிருந்தேன். அக்காலப்பகுதியில் மல்லிகை யாழ்ப்பாணத்திலிருந்து வெளியானது. வெள்ளவத்தையில் அமைந்திருந்த விஜயலக்ஷ்மி புத்தகசாலைக்கு அடிக்கடி சென்று நீர்கொழும்பில் நாம் நடத்திய வளர்மதி நூலகத்திற்கு நூல்கள் – இலக்கிய சிற்றிதழ்கள் வாங்குவேன்.
அங்குதான் தமிழகத்திலிருந்து வரும் தீபம், தாமரை இதழ் கள் கிடைத்தன. அந்த புத்தகசாலையின் உரிமையாளர் மூத்த எழுத்தாளரும் நாவலாசிரியருமான செ.கணேசலிங்கன் என்ற தகவலும் எனக்கு காலப்போக்கில்தான் தெரியவந்தது.
அவரையும் அங்கே சந்திக்கும் சந்தர்ப்பம் அப்போது கிட்டவில்லை. அந்தப்புத்தகசாலையில் ஒரு முஸ்லிம் அன்பர் பணியிலிருந்தார். ஒருநாள் அங்கிருந்த தாமரை , தீபம் இதழ்களை கையில் எடுத்துக்கொண்டு பணத்தை நீட்டும்பொழுது அந்த இதழ்களில் கே.எஸ்.சிவகுமாரன் என்று எழுதப்பட்டிருந்தது.

அந்த விற்பனைப்பிரதிநிதி அந்த இதழ்களை எனக்கு விலைக்குத்தருவதற்கு மறுத்தார். ” அந்த இதழ்கள் கே.எஸ். சிவகுமாரன் என்பவருக்குரியவை. அவருக்காக அவை காத்திருக்கின்றன. உங்களுக்கும் குறிப்பிட்ட இதழ்கள் மாதாந்தம் தேவைப்படின் முற்கூட்டியே உங்கள் பெயரை பதிவுசெய்து வைத்துவிட்டுச்செல்லுங்கள் ” – என்றார்.
எனக்கு அன்று ஏமாற்றமாக இருந்தாலும், காலப்போக்கில் எனக்கும் அந்த இதழ்கள் கிடைப்பதற்கு அந்த முஸ்லிம் அன்பர் உதவினார். அத்துடன் அவரும் எனது பிரியத்துக்குரிய நண்பரானார். அவர் இலங்கை எழுத்தாளர்களின் புதிய நூல்களை விலைக்கு வாங்கி அமெரிக்க தூதரக தகவல் பிரிவுக்கும் வழங்கிவந்தார்.
அவரிடம் ” கே.எஸ். சிவகுமாரன் அவர்களைப்பார்க்க விரும்புகின்றேன். எங்கே பார்க்கலாம்…? ” எனக்கேட்டேன்.
அவர் வெள்ளவத்தையில் மறு புறத்தில் இருப்பதாகவும் இலங்கை ஒலிபரப்புக்கூட்டுத்தாபனத்தில் பணியாற்றுவதாகவும் சொன்னார். உடனே ” வானொலியில் சில சமயங்களில் செய்தி வாசிப்பாரே… அவரா இந்த சிவகுமாரன்…?” என்று கேட்டேன். “ஆமாம் அவரேதான். ” என்றார்.

எனக்கு சிவகுமாரனை நேரில் பார்க்கவேண்டுமே என்ற ஆவல் முகத்தில் துளிர்விட்டிருப்பதை அவதானித்த அந்த அன்பர் தந்த முகவரியைப்பார்த்தேன். இலக்கம் 21 முருகன் பிளேஸ் வெள்ளவத்தை என்று இருந்தது.
வெள்ளவத்தையில் முருகன் பிளேஸ் என்று எமது கடவுளின் பெயரில் தெரு ஒன்று இருப்பதும் எனக்கு அன்றுதான் தெரியும். எனது வியப்பை அந்த அன்பரிடம் தெரிவித்தேன். உடனே அவர் சிரித்துக்கொண்டு – ” ஆமாம் உங்கள் முருகக்கடவுளின் மற்றுமொரு பெயரும் சிவகுமாரன்தானே ” என்றார்.
அதில் இருந்த ஆழமான உவமானம் என்னை ஈர்த்தது.
ஆனால், நான் தேடிக்கொண்டிருந்த கே.எஸ். சிவகுமாரனை பின்னாட்களில் எதிர்பாரதவிதமாக கொழும்பு விவேகானந்தா வித்தியாலயத்தில் 1972 முற்பகுதியில் நடந்த பூரணி முதல் இதழ் வெளியீட்டு நிகழ்வில்தான் நேருக்கு நேர் சந்திக்க முடிந்தது.
சகோதர வாஞ்சைக்குரிய நட்புறவு ஆரோக்கியமாகவே தொடருவதற்குரிய ரிஷி மூலம் அவரிடம்தான் ஒளிந்திருக்கிறது.
கோபத்தையும் புன்சிரிப்பினால் புறம் ஒதுக்கிவிட்டு நேசிக்கும் இயல்புகொண்டவர். தன்னைவிட வயதில் இளையவர்களையும் அவர் ” சேர்…” என்று விளிப்பார்.
சில நாட்களுக்கு முன்னரும் மருத்துவமனையின் கட்டிலில் இருந்துகொண்டு மீண்டும் அவர் “ சேர் “ என விளித்தபோது நெகிழ்ந்துவிட்டேன்.

நான் சந்தித்த பல மனிதர்களிடம் இத்தகைய மென்மையான பண்புகளை பார்ப்பது அரிதாகவே எனக்குத்தென்பட்டிருக்கிறது.
அவரது இயல்புகளுக்கு ஏற்பவே அவரது எழுத்துக்களும் அமைந்திருக்கும்.

மட்டக்களப்பில் 1936 ஆம் ஆண்டு ஒக்டோபர் மாதம் 01 ஆம் திகதி பிறந்த சிவகுமாரன் புலவர்மணி பெரியதம்பிப்பிள்ளையின் மாணாக்கர். பாலுமகேந்திரா இலங்கையில் மட்டக்களப்பில் வாழ்ந்த காலத்தில் சச்சிதானந்தன் என்பவருடன் இணைந்து தேனருவி என்ற கலை இலக்கிய இதழை வெளியிட்டபொழுது அதில் பல ஆக்கங்களை எழுதியிருக்கும் சிவகுமாரனின் ஒரு நூலுக்கு பாலுமகேந்திரா முன்னுரை எழுதியுள்ளார்.
சிவகுமாரனின் அசையும் படிமங்கள் என்ற சினிமாத்துறை நூலின் முகப்பில் இந்த பால்யகாலத்தோழர்கள்தான் இணைந்து தோன்றுகின்றனர்.

நான் இவருக்கு மிகவும் நன்றிக்கடமைப்பட்டவன் என்பதற்காக பின்வரும் தகவல்களையும் இங்கு பதிவு செய்துவிடுகின்றேன்.
சிவகுமாரனை சந்தித்த காலப்பகுதியில் அவர் இலங்கை வானொலியில் பணியாற்றுவது அறிந்து வானொலி கலையகத்தில் ஏதாவது ஒரு நிகழ்ச்சியில் பங்கேற்று எனது குரலை வானலைகளில் பரவச்செய்ய விரும்பினேன். எனது அன்றைய ஆசையை இன்று நினைத்துப்பார்க்கும் பொழுது சிறுபிள்ளைத்தனமாக இருக்கும்.
எனது விருப்பத்தை அவரிடம் சொன்னதும் எனது முகவரியை பெற்றுச்சென்றார்.

சில நாட்களில் எனக்கு அவர் அனுப்பிய அஞ்சலட்டையில் ஒரு மாலை நேரம் இலங்கை வானொலி நிலையத்திற்கு வருமாறும் அங்கே வி.என். மதியழகன் என்பவரைச்சந்தித்து பேசினால் அவர் உங்களுக்கு ஒரு சந்தர்ப்பம் தருவார் என்றும் என்னைப் பற்றி அவரிடம் சொல்லியிருப்பதாகவும் எழுதியிருந்தார்.
கொழும்பில் சுதந்திரச்சதுக்கத்தில் அமைந்த இலங்கை வானொலி ஒலிபரப்பு நிலையத்தை தேடிக்கண்டுபிடித்துச்சென்றேன்.
அங்கு நான் சந்தித்த வி.என். மதியழகன் எனக்கு தான் நடத்திய சங்கநாதம் இளைஞர்களுக்கான நிகழ்ச்சியில் உரையாற்றுவதற்கு சந்தர்ப்பம் தந்தார். அன்று முதல் அவரும் மற்றும் சண்முகநாதன் வாசுதேவனும் நண்பர்களானார்கள்.
பிறிதொரு சந்தர்ப்பத்தில் தமிழ்ச்சேவைப்பணிப்பாளர்
வி.ஏ.திருஞானசந்தரம் அவர்களையும் சிவகுமாரன் எனக்கு அறிமுகப்படுத்தி , வானொலியில் கலைக்கோலம் நிகழ்ச்சியை தொடர்ச்சியாக சில மாதங்கள் நடத்துவதற்கும் வழிசமைத்துக்கொடுத்தார்.

1983 வன்செயலில் அவரது முருகன் பிளேஸ் வீடும் தாக்கப்பட்டது. அவர் மயிரிழையில் உயிர்தப்பினார். சில நாட்களில் தனது சில உடைமைகளை எடுத்துவருவதற்கு அவர் மீண்டும் திரும்பியபொழுதும் அந்த வீட்டருகே தீயசக்திகள் அடுத்த தாக்குதலுக்கு தயாராகத்தான் நின்றார்கள்.

” நான் எனது புத்தகங்களைத்தான் எடுக்க வந்தேன் ” – என்று இவர் சிங்களத்தில் சொன்னபொழுது “அவைதான் உமது வீட்டில் அதிகம் இருந்தன” என்று அங்கு நின்ற ஒருவன் சொல்லியிருக்கிறான்.
அதனைக்கேட்டு அவருக்கு சிரிப்பு வந்துள்ளது. அந்த இழப்பிலும் அவரது முகத்தில் தவழ்ந்த புன்னகையினால் வெட்கித்துப்போன அந்த ரவுடிகள் சமாவெண்ட (மன்னித்துக்கொள்ளுங்கள்) என்றார்களாம்.
” இனி எதுவும் நடக்காது வீட்டில் வந்திருங்கள் ” – என்றும் சொல்லியிருக்கிறான் ஒரு ரவுடி.
”இனி என்னதான் நடக்கவிருக்கிறது” என்று மனதிற்குள் தமிழிலோ அல்லது ஆங்கிலத்திலோ சொல்லிக்கொண்டுதான் இந்த அறிவாளி வீட்டினுள் நுழைந்திருப்பார்.

அதன் பிறகும் நாட்டை விட்டு புலம்பெயராமல் அதே வெள்ளவத்தை முருகன் பிளேஸ் இல்லத்தில் தொடர்ந்தும் வாழ்ந்தவாறே

இலக்கியப்பணியாற்றுகிறார் 84 வயது நிரம்பிய எங்கள் கே.எஸ். சிவகுமாரன். விரைவில் பூரண சுகம் பெற்றுத்திரும்பி, இலக்கிய எழுத்துப் பணிகள் தொடர வாழ்த்துவோம்.

letchumananm@gmail.com



Posted in Uncategorized | பின்னூட்டமொன்றை இடுக

தெய்வங்களது தரிசனம்

8 கரையில் மோதும் நினைவலைகள்

1970 ஆம் வருடத்தில் எனது பத்தாவது வகுப்பு பரீ ட்ஷையின் முக்கியமான பாடங்களின் வினாத்தாள் முதல் நாள் இரவு கிடைத்ததும் அதற்கான பதில்களை மற்றைய மாணவர்களிடமிருந்தும் புத்தகங்களைத் தடவியும் விடைகளை எடுத்தோம். அன்றைய இரவில் எம்மைப் பொறுத்தவரை அக்கால பிரித்தானிய சாம்ராச்சியம்போல் சூரியன் மறையவில்லை .
வினாக்களிற்கான விடைகளை எழுதும்போது சிரித்தபடியே எழுதினேன் . வகுப்புக்குப் போகாது சுற்றித் திரிந்த எனக்கு இப்படி ஒரு விடயம் நடக்குமென நான் எதிர்பார்க்கவில்லை. என்னைத் தவிர மற்றைய மாணவர்கள் எல்லோரும் பக்திப் பழமாகத் விபூதி மற்றும் சந்தனப்பொட்டுடன் தோற்றமளித்தார்கள். எனது நண்பர்களில், கடவுள் இருப்பதை நம்பியவர்கள் அன்று விடைத்தாள் கிடைத்ததை அதற்கான சாட்சியமாக நினைத்தார்கள்.

விடுதியில் இருந்தவர்கள், தீவுப்பகுதி மற்றும் கிளிநொச்சி முல்லைத்தீவு பிரதேசங்களைச் சேர்ந்தவர்கள் . வினாத்தாள் வெளிவந்ததற்கு முருகன் , ஐயனார், நாகம்மாள், வற்றாப்பளை அம்மன் மற்றும் வினாயகர் எனத் தங்கள் தரப்புத் தெய்வங்களை பொறுப்பாகினார்கள்.

இதில் முக்கிய விடயம் உயர் கணிதம் (Advance maths) எனப்படும் கணித பாடத்திற்கு வினாத்தாள் கிடைத்தும், எனது நண்பர்கள் விடைகளைச் சொல்லித்தந்தும் என்னால் கிரகிக்க முடியவில்லை. காரணம் அந்த வகுப்பிற்கு நான் சென்ற நாட்களை கைவிரல்களில் எண்ணமுடியும். எனக்கும் ஆசிரியருக்கும் உள்ள உறவு நீதிபதிக்கும் தொழில்முறைத் திருடனுக்கும் உள்ள உறவுபோல் தவிர்க்க முடியாத சந்திப்புகள் நடந்தாலும், அவற்றை இருவரும் பரஸ்பரம் பொருட்படுத்துவதில்லை . படிக்காத மத்தியூவின் கைபிடித்து தேவதை விவிலியத்தின் புதிய ஏற்பாட்டை எழுதியதாக ஒரு கதையுண்டு. அதேபோல் எழுவைதீவு முத்தன்காட்டு முருகன் எனது கையைப்பிடித்து எழுதியிருந்தாலும், அந்தப்பாடத்தில் பதில் எழுதியிருக்க முடியாது . அதனால் அந்தப் பாடத்தை எழுதும் நாள் கல்லூரிக்குப் போகாமல் மனோகரா தியேட்டரில் ஆங்கிலப் படம் பார்த்தேன்.

மார்கழி மாதத்து நாட்களில் இந்துக் கல்லூரியின் விடுதியில் பரீட்சை எடுக்கும் பத்தாம் தரமாணவர்கள் மட்டுமே இருப்பார்கள். மற்றைய வகுப்பு மாணவர்கள் விடுமுறையில் சென்றிருப்பார்கள் . அதனால். எங்களுக்கு சமையல் நடத்துவதற்கு ஓரிரு சமையல்காரர் மட்டுமே நிற்பர். வழமையாகவே விடுதிக்குப் பொறுப்பானவர் மாலையில் ஆறுமணிக்கு யாழ்ப்பாண சந்தையில் வழமையாக காய்ந்து வதங்கிய விற்காத காய்கறிகளை மலிவு விலையில் வாங்குவது எமக்குத் தெரியும் . அதுவும் குறைந்த எண்ணிக்கையினர் விடுதியில் இருக்கும் காலத்தில் மேலும் கொடுமையாக இருக்கும் .
எங்கள் கல்லூரியைச் சுற்றி அடிக்கொரு கோயில். மாதத்தில் ஏதாவது கோயிலில் கொடியேறும். அதைவிட மார்கழி , திருவெம்பாவை காலத்து பக்தி மாதம். வாடிய கத்தரிக்காய் முற்றிய வெண்டைக்காயில் உள்ள புழுக்களைத் தவிர அசைவமாக எதுவும் நாக்கில் படாத எங்களுக்கு, யாழ்ப்பாணத்து சைவக்கடைகள் ஏற்கமுடியவில்லை. இந்தக் காலத்தில் வெளியே சென்று உணவருந்த எமக்குச் சிறிது சுதந்திரமளித்திருந்தார்கள். இதனால் ஒவ்வொரு இரவுகளிலும் வெளியே சென்று சாப்பிட்டு வருவது எமது வழக்கம். இக்காலத்தில் மச்சம் மாமிசத்தைத் தேடுவோம்..

மீன்கடைகளை பார்ப்பதற்கு யாழ்ப்பாணம் நகரைக் கடந்து போகவேண்டும். அவை எமக்குத் தூரமானது . எமக்கு அருகிலே இஸ்லாமியர்கள் நடத்திக்கொண்டிருந்த கடைகளே நடந்து போய் சாப்பிட்டு வர உதவியது . அதிலும் ஒரு கடை அக்காலத்தில் ஐந்து லாம்படி பகுதியில் இருந்தது.ஆரம்பத்தில் ஹமீதியா கபேயாக இருந்தது .அதனை மொக்கங் கடை என்போம். ஏதோ ஒரு நாள் அங்கு பணத்தை குறைத்து வாங்கியதால் அந்தப்பெயர்ச் சொல்லில் அழைத்து, அந்தப் பெயரே பிற்காலத்தில் அதன் விளம்பரப் பலகையிலும் வந்தது . அங்கு தரப்பட்ட மாட்டுக் குருமா மூளை மற்றும் பிஸ்ரேக் என்பன எமது வாழ்கையில் கண்டதும் தின்றதும் அக்காலத்திலேதான்.

இப்படி உணவை ரசித்து வெற்றிகரமாகப் பரீட்சை எழுதி முடித்தபின், எழுதாத பாடத்தைத்தவிர மற்றைய பாடங்களில் A சித்தி வருமென நினைத்திருந்தேன். அதிக நாள் போகவில்லை. அந்தச் செய்தி எம்மை மரத்தில் கட்டிய பசுமாட்டைத் தாக்கிய இடியாக விழுந்தது. அந்தப் பரீட்சை ரத்துச் செய்யப்பட்டு மூன்று மாதங்களில் மீண்டும் தோற்றவேண்டும் என்பதே அச்செய்தி.

மீண்டும் பரீட்சை எழுதியபோது நான் எனது பரீட்சை முடிவைக்கூட பார்க்க விரும்பவில்லை . பரீட்சை முடிவுகள் வருவதற்கு முன்பாகவே வீட்டில் உள்ளவர்கள் எனது பிரச்சினைகளை முகர்ந்து பிடித்தார்கள்.

“விடுதியிலிருந்து இவன் உருப்பட மாட்டான் “ என நினைத்த அவர்கள், என்னையும் அழைத்துக்கொண்டு குடும்பமாக யாழ்ப்பாணம் நோக்கிக் குடிபெயர்ந்தனர். இதுவரையிலும் பிறந்து வளர்ந்த ஊரான எழுவைதீவு அன்னியமாகியது. பரம்பரையாக வாழ்ந்த ஊரில் தபால் அதிபராக இருந்த அம்மா, தனது வேலையை விட்டுவிட்டு ஆறு பிள்ளைகளுடன் யாழ்ப்பாணத்திலிருந்து மூன்று மைல் தொலைவிலுள்ள கல்வியங்காடு என்ற இடத்திற்கு வந்து வாடகை வீட்டில் குடியேறினார்.

இதுவரை பாடசாலையில் இருந்து வாரமொரு முறை பஸ் ஏறி பின்பு வள்ளத்தில் கடல் கடந்து சென்றவன், இப்பொழுது சைக்கிளில் ஒவ்வொருநாளும் பாடசாலை போகவேண்டும். அக்காலத்தில் யாழ்ப்பாணத்தில் இரண்டு சைக்கிளாவது ஒரு வீட்டில் இருக்கும். அதுவும் ரலி என்ற இங்கிலாந்து சைக்கிள் வைத்திருப்பவர்கள் பெருமைப்படுவார்கள்.

எனக்கு அதுவரையும் சைக்கிளோடத் தெரியாது. கல்வியங்காடு வந்தபின்பே சைக்கிள் ஓட் பழகினேன். அப்பொழுது பதினேழுவயது. கிட்டத்தட்ட நாற்பது வயதுக்குப்பின் திருமணம் முடிப்பதுபோல் கஷ்டமாக இருந்தது. விழுந்து விழுந்து விழுப்புண்களைப் பெற்று ஓடிப் பழகினேன்.

கல்வியங்காட்டு வந்ததும் புதிய நண்பர்கள் சேர்ந்தார்கள். அதை விடச் சைக்கிள் எவ்வளவு தெய்வீகமான வாகனம் எனவும் புரிந்து கொண்டேன். இந்துக்கல்லுரி கிட்டத்தட்ட மூன்று மைல் தூரம். வழியெங்கும் பெண்கள் பாடசாலைக்குப் போவதற்காக கொத்துக் கொத்தாக வெள்ளை உடையுடன் பூத்திருப்பதையும் அவர்களை வழியனுப்ப அக்காமார் அம்மாமார் ஆன்ரிகள் வாசலில் நிற்பதையும் பார்த்ததும் அது புதுஅனுபவமாகியது. அதனால் எனது உடை மற்றும் முடியலங்காரங்கள் மாறின.

அக்காலத்தில் எனது ஆதர்ச நடிகராக தமிழ் நடிகர்கள் எவருமில்லை. ராஜேஷ் கன்னாவே இருந்தார் . தலையை அவர் மாதிரியே வாரிவிட்டேன். மேலும் அக்காலத்திலே பெல்பொட்டம் எனப்படும் தரையை தழுவும் காற்சட்டையும் அணியத்தொடங்கினேன்.

சென்னை

அமைந்தகரையில் அடுக்கு மாடியில் ஒரு வீட்டில் காசி விஸ்வநாதன் மாஸ்டர் மனைவியுடன் இருந்தார். மாஸ்டரும் மனைவியும் ஏற்கனவே என்னுடன் படித்த செல்வகுமாரின் பெற்றோர்கள் என்பதால் ஏற்கனவே அறிமுகமானவர்கள்.

அவர்கள் வீட்டில் பரந்தாமன் என்ற சிறுவயது நண்பன் எனக்கு ஞானம் என்ற பெயரில் அறிமுகப்படுத்தப்பட்டதுடன், ஈழமக்கள் புரட்சிகரமுன்னணியின் முக்கியஸ்தராகவும் காசி விஸ்வநாதன் மாஸ்டரால் அறிமுகப்படுத்தப்பட்டார்.
என்னுடன் படித்தவர்கள் இப்படி அரசியல் முக்கியஸ்தர்களாக இருப்பது ஒருவிதத்தில் ஆச்சரியமளித்ததுடன், அந்த அறிமுகம் எனக்கு அதிர்ச்சியையும் தந்தது.
அதுவரையும் இயக்கம் என்பது எனக்கு தெரியாத – சம்பந்தப்படாதவர்கள் என்ற சிந்தனைதான் இருந்தது. நான் நினைக்கிறேன். பல மத்தியதர வகுப்பினருக்கு பொதுவானதாக அந்தச் சிந்தனை இருக்கும். 83 கலவரம் தூரத்துப் பச்சையாக இருந்த ஆயுதக்குழுக்களை தங்களவராக நினைக்க வைத்திருக்கும் எமது யாழ்ப்பாணத் தமிழ் மக்களுக்கு.
ஆனால், நான் சிங்களப்பகுதிகளில் வேலை பார்த்தபடியால் அந்த எண்ணம் என்னைத் தொற்றிக் கொள்ள இந்தியா வரவேண்டியிருந்தது. ஒருவன் வாழும் சூழ்நிலை அவனது சிந்தனை கலாச்சாரம் மற்றும் பண்பாடுகளை உருவாக்குகிறது என்பது எவ்வளவு சரியானது என்பதை அத்தருணத்தில் உணர்ந்தேன்
பரந்தாமன் ஒரு வித்தியாசமானவனாக மாணவனாக படிக்கும் காலத்தில் இருந்தான். யாழ்ப்பாணம் இந்துக்கல்லூரியில் வேறு வகுப்பில் படித்தாலும் ஒரே தரத்தில்தான் இந்துக்கல்லூரியில் சேர்ந்தோம். பல வருடங்கள் பழகிய நட்பு.

அக்காலத்தில் விடுதியில் இருந்தபோது எமது பொதுவான பொழுதுபோக்கு தமிழ்சினிமாப் படங்கள் பார்ப்பது. இதைத்தவிர அக்காலத்தில் முக்கிய நடிகருக்கு இரசிகர்களாக இருந்து அவர்கள் பற்றி பேசுவதும், அவர்கள் பற்றிய தகவல்கள் சேரிப்பதும் எமது கல்லூரி வாழ்வில் முக்கிய அமம்சங்களாக விளங்கின.
நான் சிவாஜி கணேசனது இரசிகன். அதேபோல் பலர் எம்ஜி இராமச்சந்திரன் ஜெய்சங்கர் முதலானவர்களது இரசிகர்களாக இருந்தார்கள். ஆனால், அப்பொழுது சாந்தி நிலையம் என்ற திரைப்படத்தில் சிறுமியாக நடித்த மஞ்சுளாவுக்கு இரசிகனாகவும் அந்த சாந்திநிலையம் படத்தை ஒன்பது தடவைகள் பார்த்தவனாகவும் இருந்த நண்பன் பரந்தாமன் மட்டும்தான்.
அதனால் அவன் வித்தியாசமான சினிமா இரசிகனாக எம்மிடையே அறிமுகமானான். எப்பொழுதும் பரந்தாமனை பார்க்கும் போது நடிகை மஞ்சுளாவின் உருவம் எனக்கு மனதில் நிழலாடும்.
காலங்கள் கடந்து நான் பல்கலைக்கழகம் போனபின் பரந்தாமனது தந்தையார் இறந்தார் என்ற தகவல் காதில் விழுந்தது. வாழ்க்கை என்ற இரயில் பிரயாணத்தில் வேறு வேறு திசைகளில் பயணப்பட்டதால் நாங்கள் பிற்காலத்தில் பல வருடங்களாக சந்தித்துக்கொள்ளவில்லை

மாஸ்டர் வீட்டில் சந்தித்த பரந்தாமனைக்கண்ட வியப்பிலிருந்து மீள்வதற்கு முன்னால் பரந்தாமன் என்னிடம் ‘உனது நண்பர் குண்சி என்பவர் இங்கே இருக்கிறார்’ – என்றபோது இந்துக்கல்லுரியின் விடுதியில் இருந்த இடைக்காட்டைச் சேர்ந்த குணசேகரம் என்பவர் மனதில் வந்து சென்றார்.

அவரை நான் மதவாச்சியில் வேலை செய்யும் நாட்களில் ஒரு நாள் யாழ்ப்பாணம் பஸ்நிலையத்தில் சந்தித்தேன். அந்த மாலைநேரத்தில் தாடிவளர்த்த ஒருவர் கையில் சுரண்டியபோது திரும்பினேன். பார்ப்பதற்கு பிச்சைக்காரன்போல் தாடிவளர்த்து தலையில் ஒரு டவலால் மொட்டாக்கிட்டபடி இருந்தார்.

என்னிடம் “எப்படி இருக்கிறாய்?” என்று கேட்டுவிட்டு பறந்து சென்ற பறவைபோல் மறைந்துவிட்டான். பின்பு யோசித்தேன் – அவன் வாழ்வு ஏதோ தலைமறைவு வாழ்வு போல் இருக்கிறது என்று.
‘வேறு யார் நமக்கு தெரிந்தவர்கள் நம்மோடு படித்தவர்கள் இங்கே இருக்கிறார்கள்?’ புதிய இடத்தில் அறிமுகமானவர்களை தெரிந்து கொள்ளும் சாதாரண விருப்புடன் கேட்டேன்.
‘குகனும், ஹரிசந்திரா என்ற இந்துக்கல்லூரியில் படித்தவர்கள் இருவர் புலியோடு இருக்கிறார்கள்.
‘அப்படியா ஹரிசந்திரா இயக்கத்தில் இருப்பான் என கற்பனை பண்ணமுடியாது எனக்கு.
இப்படி பேசிக் கொண்டிருந்தபோது ‘இரண்டு இளம்தாரியள் இருக்கிறீர்கள்’ என்று எங்களை நோக்கி சொல்லிக்கொண்டு என ஒரு லீட்டர் பிளாக் அன்ட் வையிட் போத்தலை எங்கள் முன்பு வைத்தார் மாஸ்டர்

அந்த போத்தில் மதுவோடு வேறு சில விடயங்களும் வெளியே வந்தன.
பரந்தாமன் இராணுவத்தால் பிடிக்கப்பட்டு ஜெயிலில் இருந்தது தெரியவந்தது. வாழ்க்கையில் பொலிஸ் ஸ்ரேஷனே போய் இராத எனக்கு இத்தகவல் பெரிய ஆச்சரியமாக இருந்தது.
நான் படிக்கும் காலத்தில் வண்ணை ஆனந்தன், மாவை சேனாதிராசா, காசி ஆனந்தன் போன்றவர்கள் சிறையில் இருந்து வெளியேவரும்போது அவர்களுக்கு நடந்த வரவேற்புக் கூட்டங்களையும் இரத்த திலகங்களையும் உணர்வு கொந்தளிக்க பார்த்திருக்கிறேன்.

அக்காலத்தில் சிறை மீண்ட செம்மல் என்ற வார்த்தைகள் எனக்கு அடிக்கடி காதில் விழுந்தன. சங்கிலித்திருட்டில் யாழ்ப்பாணத்தில் சிறைசென்றவர்களும் தங்களை சிறை மீண்ட செம்மல்களாக காட்டிக் கொண்டார்கள். படித்த இளைஞர்களுக்கு எப்பொழுதும் யாழ்ப்பாணத்தில் மரியாதை இருந்தது. பிற்காலத்தில் இப்படியான “செம்மல்களால்” அந்தச் செல்வாக்கு சரிந்தது உண்மையே.
‘அப்ப நமது பரந்தாமனும் சிறை மீண்ட செம்மல்தானே?”
‘உனக்கு நக்கலாக இருக்கு. மேலும் சிலநாட்கள் நான் இருந்திருந்தா நான் வெலிக்கடையில் கொலை செய்யப்பட்டிருப்பேன்.”
நான் கவலையடைந்த மனநிலைக்குப் போனேன்.
‘நான் குட்டிமணி , ஜெகன் போன்றவர்களோடு சிறையில் இருந்தேன். 83 ஜுலை கலவரத்ததுக்கு சிலநாட்கள் முன்பாகத்தான் வெளியே வந்தேன். இருந்திருந்தால் நானும் அம்போதான். “

‘அதுசரி குட்டிமணி தங்கத்துரை முதலானோர் பிடிபடுவதற்கு பிரபாகரன்தான் காரணம் எனப் பலர் பேசுகிறார்கள். அதில் உண்மையுள்ளதா?” என்றபோது-
‘இங்கே இந்த விழல் கதைகளை கதையாதீங்க” என்றார் மாஸ்டர்.
‘குட்டிமணியும் தங்கத்துரையும் அப்படி நம்புகிறார்கள். மேலும் குட்டிமணி “வெளியே சென்றபின் அந்த முழியனுக்கு நான் யார் என காட்டுகிறேன் என கூறியதை எனது காதால் கேட்டேன்” என்று பரந்தாமன் சொல்லியபோது மீண்டும் மாஸ்டர் ‘இந்தக் கதைகளை விடுங்க. உறுதிப்படுத்த முடியாதவை.’ என்றார்
81 ஆம் ஆண்டில் சித்திரை மாதம் தங்கத்துரை குட்டிமணி ஆகியோர் கடற்கரையில் காத்திருந்த போது அவர்களுக்கு பிரபாகரன் இந்தியா செல்ல படகோட்டியை ஒழுங்கு பண்ணுவதாக இருந்தது . அந்தப் படகோட்டிக்கு காத்திருந்த போது கைது செய்யப்பட்டதாக அரசல்புரசலாக சில கதைகள் யாழ்ப்பாணத்தில் உலாவின. ஆனாலும் மாஸ்டரின வீட்டில் அவரது பிளக் அன்ட் வைட்டைக் குடித்துக்கோண்டு இதற்குமேல் கதைப்பது நாகரீகமில்லை என்பதால் அந்தப் பேச்சுகளை விஸ்கியுள் அமிழ்த்தினோம்.
மாஸ்டரின் மனைவி கொண்டு வந்த தோசையை சாப்பிட்டுவிட்டு அன்று இரவு அவரது வீட்டில் தங்கினேன்.

பரந்தாமன் என்ற ஞானத்தின் அழைப்பின் பேரில் எபிக் என்ற ஈழமக்கள் புரட்சிகர முன்னணியின் தகவல் நிலையத்திற்கு(EPIC) சென்றேன். சூளைமேட்டில் ஒரு கட்டிடத்தின் மேல்மாடியில் அது அமைந்திருந்தது. அங்கிருந்தவர்கள் இனிய முகத்துடன் தோழர் என வரவேற்றது மட்டுமல்லாமல் அன்று இரவு சாப்பாடும் தந்தார்கள்.
ஐந்து தமிழ், ஆங்கில பத்திரிகைகள் மற்றும் புத்தகங்கள் இருந்தன. இரண்டு மணிநேரம் அங்கு இருந்து விட்டு வெளியே வந்தபோது வாசலில் நான் கழற்றிப் போட்ட செருப்பைக் காணவில்லை. மற்றவர்களது செருப்பை எடுக்கவும் மனமில்லாமல் வெறும் காலோடு ஆர்காடுரோட்டில் அரைக்கிலோ மீட்டர் சென்று புதிய இரப்பர் செருப்பை வாங்கி அணிந்து கொண்டு அறைக்கு வந்து சேர்ந்தேன்

செருப்பை பறி கொடுத்தாலும் தோழமையான அந்த இடம் என்னைக் கவர்ந்து விட்டது. மேலும் எனது பால்யகால நண்பரான குண்சி – நீ எப்பொழுதும் இங்கு வரலாம் எனச் சொல்லியிருந்தர். தொடர்ச்சியாக புத்தகத்தை வாசித்துக்கொண்டு இருந்துவிடுவேன். அந்த இடத்தில் பேசுவதற்கு துணையும் வசிப்பதற்கு புத்தகங்களும் எனது முக்கியமான கவர்ச்சியாக இருந்தன.
சில இரவுகள் அங்கு படுத்தும் எபிக்கில் இருக்கும் அழுக்கான தலையணைகளை போட்டுக்கொண்டு தரையில் படுத்துவிடுவேன். நடு இரவில் எழும்பியபோது தலைக்கு கீழ் இருக்கும் தலையணை காணாமல் போய்விடும். சுற்றியுள்ள சுவரில் உள்ள கார்ல் மார்க்ஸ், லெனின், ஸ்ராலின் உருவப்படங்கள் எப்பொழுது நீ கம்யூனிஸ்டாக மாறுவாய் என முறைத்தபடி என்னைப்பார்த்தன.
என்னைப் பொறுத்தவரை கம்யூனிசத் தத்துவங்களை படித்தறிய முடிந்த இடம் அந்த எபிக்கேயாகும். அவுஸ்திரேலியா வரும்வரைக்கும், அக்காலத்திலே மாவோ ஸ்ராலினை உலக வரலாற்றில் மாபெரும் கொலைகாரர்களாக இனம்கண்டு கொண்டாலும் லெனின்மீதும் கார்ல் மாக்ஸின்பாலும் இளம்சிவப்பு அபிமானம் இருந்தது.

84 ஆம் வருடம் வைகாசி மதிய வெயில்வேளை – நான் எபிக்கில் இருந்த போது ரோட்டில் பெரிதாக சத்தம் கேட்டது. மாடிப்படிகளில் இறங்கி எபிக் கட்டிடத்திற்கு அருகே உள்ள சிறிய பாதையைப் பார்த்தபோது பல ஈபிஆர்எல்எவ் தோழர்கள் ஒரு முப்பது வயதான மனிதரை மொத்து மொத்தென அடித்தார்கள். அவன் அம்மே, அம்மே என சத்தமிட்டான்.

சிங்கள உளவாளி என சிலர் கூக்குரல் இட்டார்கள். எனக்கு என்ன செய்வதென்று தெரியவில்லை. ஒரு மனிதனை பலர் அடிப்பதை பார்ப்பது இதுவே முதலாவது தடவை.
ஒருவர் – அடிப்பதை நிறுத்திவிட்டு விசாரித்தபோது அந்த மனிதன் மலையாளி எனப்புரிந்தது.
அவன் அம்மே என்றது இவர்களுக்கு அவனை ஒரு சிங்களவராக அடையாளம் காட்டியிருக்கிறது.
இந்தச் சம்பவத்தை அதில் பங்கு பற்றியவர்கள் மறந்திருக்கலாம். ஆனால் என்னால் மறக்கமுடியாத சம்பவம். அடிவாங்கிய அந்த மலையாளத்து மனிதன் மெதுவாக திரும்பி பார்த்தபடி நடந்து போனது – அடித்தவர்கள் அவனிடம் மன்னிப்புக் கேட்டது – அடித்த தோழர்கள் பலர் மனம் நொந்து பேசியது என்பன என்னால் மறக்கமுடியாத காட்சிகள்.

நல்லவேளை அப்பாவியான ஒரு சிங்களவர் அகப்பட்டிருந்தால் அவரது நிலை எப்படி இருக்கும் என்பதையும் அந்தக்கணத்தில் எண்ணிப் பார்க்கவும் மனம் தவறவில்லை.
ஒரு மாலை நேரம் சினிமாவுக்குச் சென்றுவிட்டு ஒரு நாள் எபிக்கிற்கு போனபோது மிகவும் தலையிடியாக இருந்தது . அங்கிருந்த தோழர்களிடம் தலைவலி மருந்து கேட்டேன்.
எல்லோரும் இல்லை என்று சொன்னார்கள்.
அப்போது ஆறடி உயரமான நெய்யில் வளர்ந்த செழிப்பான உடலுடன் ஒருவர் சிரித்தபடி வந்தார். எனது வயதுதான் இருந்தாலும் – அவரது உடலும் புன்னகையும் அவரை மதிப்புக்குரிய மனிதராக உயர்த்தி விட்டது.

இயக்கத்தவர்கள் எல்லோரும் மெலிந்தவர்கள். அதுவும் ஈழமக்கள் புரட்சிகர முன்னணியினர் நித்திய பஞ்சத்தில் வாழ்ந்தவர்கள் போன்ற தோற்றம் உடையவர்கள். மேலும் அவர்களுக்கு கிடைக்கும் உணவைத்தான் நான் பார்த்திருக்கிறேனே! நிச்சயமாக இந்த மனிதர் அவர்களில் ஒருவராக இருக்க முடியாது என்பதை எனது உள்ளுணர்வு சொல்லியது.

அந்த செழிப்பான மனிதர் இதோ நான் மருந்து தருகிறேன் எனக் கூறிவிட்டு ஏதோ வெள்ளைப்பசையை எடுத்து எனது நெற்றியில் சூடு ஏறத் தேய்த்தார். நானும் மனிதர் ஏதோ வைத்தியம் தெரிந்தவர் என நினைத்து அவர் தேய்த்தபின்னர் எனது அறைக்குச் சென்று படுத்து விட்டேன். நிச்சயமாக தலையிடி குறைந்துவிட்டதாக உணர்ந்தேன்
அடுத்த நாள் நான் எபிக்கிற்கு சென்ற போது குன்சி அங்கு என்னை கையில் பிடித்து சமையல் அறைக்கு அழைத்துச் சென்று ‘நீ கொஞ்ச நாளைக்கு இங்கு வரவேண்டாம்’ எனச் சொன்னார். எதற்கு… என எதுவும் கேட்காமல் – நான் வெளியே வந்தபோது, முதல்நாள் நான் சந்தித்த அதே மனிதர் வந்து ‘எப்படி தலையிடி? என்றார் சிரித்தபடி.
‘ஏதோ உங்கள் புண்ணியத்தில் இரவு தூங்க முடிந்தது’
‘நான் உங்களுக்கு நெற்றியில் தடவியது சிக்னல் பற்பசை’ என சிரித்து விட்டு தனது பெயர் விசாகன் யாழ்ப்பாணம் பல்கலைக்கழகத்தில் படித்தேன் என அறிமுகமானார். அவருடன் அன்று அவரது பல்கலைக்கழக நண்பனான மகேஸ்வரராஜாவும் சேர்ந்து கொண்டார்.

எனது மனதில் எதற்கு என்னை வரவேண்டாம் என சொன்னார்கள் என்பது தலைக்குள் வண்டாக குடைந்து கொண்டிருந்தது. ஏதாவது ஓபரேசன் இலங்கையில் செய்யப்போகிறார்கள் என விசாகன் கோடி காட்டினார்.
ஏற்கனவே செல்வநாயகம் சந்திரகாசனோடு அவரது ஒஃபர் என்ற தன்னார்வத் தொண்டு நிறுவனத்தில் தான்வேலை செய்வதாகவும் அங்கு வந்து தனக்கு ஒத்தாசை செய்யும்படியும் காசி விஸ்வநாதன் மாஸ்டர் கூறியிருந்தார்.
அடுத்த நாள் எக்மோரில் உள்ள ஒஃபர் அலுவலகத்திற்குப் போன போது அங்கிருந்த மாஸ்டர் – ‘ஏன் இவ்வளவு நாளும் வரவில்லை?’ எனக்கேட்டார்.
‘ஞானத்தின் ஆட்களோடு இடத்திற்கு( ஈழமக்கள் புரடசிகர மன்னணியின் ஆபீஸ்) போய் வந்தனான்’ என்றேன்.

‘அவன்கள் சரிப்படான்கள். அவன் நாபா மட்டும்தான் நல்ல மனுசன். இவன்கள் தேவையில்லாத கம்யூனிசம் பேசிக்கொண்டு நேரத்தை வீணாக்குகிறார்கள். புலியளைப் பார் – அவர்கள் இந்த மாக்சிசம், கம்யூனிசம் என்று ஏதாவது பேசுகிறார்களா ? அவங்களுக்கு தெரியும் சிங்களவருக்கு எங்கேயடித்தால் விடயம் நடக்கும் என்று’ – என்று மாஸ்டர் பேசிய விடயங்கள் புரிந்துகொள்ளக்கூடியதாக இருந்தன.
ஆனால், புலிகளின் போக்கு சரி என என்னால் எண்ண முடியவில்லை. என்னைப் பொறுத்தவரை ஆயுதப்போராட்டத்தை மறுக்க முடியாதபோதிலும் மனிதாபிமானமான விடயங்களில் ஈடுபடுவது சாலச்சிறந்தது என நினைத்தேன்.
‘பேராதனை – கொழும்பு என பல்கலைக்கழகத்தில் இருந்து அரைவாசியில் படிப்பு முடியாமல் பல மாணவர்கள் இங்கு வந்துள்ளார்கள். அவர்களுக்கு தமிழ்நாட்டில் பல்கலைக்கழகத்தில் இடம் எடுப்பது சம்பந்தமான வேலையை நான் செய்கிறேன். அதுவிடயமாக கல்வி அமைச்சர் அரங்கநாயகத்தை நாளை சந்திக்கவேண்டும். அதற்கு நீ வருகிறாயா’ எனக்கேட்டார் மாஸ்டர்.
அடுத்த நாள் கல்விஅமைச்சரை சந்திப்பதற்கு நான் தயாராகினேன்;.

அஸ்திரேலியா.

வார்ணம்பூல் அக்காலத்தில் 20, 000 மக்கள் வசிக்கும் தென் கடல் சார்ந்த நகரம். கோடைகாலத்தில் குறிப்பாக மார்கழி மாதத்தில் விடுமுறைக் காலத்தில் மக்கள் தொகை கடற்கரைக்கு வெயில் குளிக்க வருபவர்களால் இரண்டு மடங்காகும் . கார்கள் மக்கள் எங்கும் நிறைந்து கலைந்த தேன்கூட்டை நினைவுபடுத்தும். மாறாக ஜுலை மாதத்தில் குளிர்காலம். தென்துருவத்தில் இருந்து குளிரை முதுகில் தாங்கியபடி வீசும் காற்று எலும்புக்குள் சென்று புல்லாங்குழல் ஊதும் . வீசும் காற்றின் ஓசை மட்டும் தாலாட்ட முழு நகரமே உறங்குவதுபோலத் தெரியும். நகரத்தின் உள்பகுதியான நிலங்கள் பசுமையான புல் தரையானதால் மாட்டுப்பண்ணைகள் அதிகமுள்ளது. ஆரம்பத்தில் அயர்லாந்திலிருந்து பஞ்சம் பிழைக்க வந்தவர்கள் குடியேறிய பகுதி.

மனைவி சியாமளா உதவி வைத்தியராக வார்ணம்பூல் வைத்தியசாலையில் பதவி எடுத்ததும் எனது தொழில் மாறிவிட்டது. சமையல் வேலையுடன் பிள்ளைகளைப் பராமரிக்கும் குடும்பத்தலைவனானேன். தங்குவதற்கு வைத்தியசாலைக்கு எதிரே ஒரு குவாட்டர்ஸ் தந்தார்கள் . மிகவும் பாதுகாப்பான ஊர். வீட்டுக்கதவை திறந்து விட்டு பல மணிநேரம் எங்கும்போய் வரலாம் .
பிள்ளைகளைப் பாடசாலையில் விட்டுவிட்டு வார்ணம்பூலில் உள்ள மிருகவைத்தியசாலைக்குச் செல்வேன் . அங்குள்ளவர்கள் எனக்கு அவுஸ்திரேலியாவில் மிருக வைத்தியத்தின் சூக்குமத்தை சொல்லித் தந்தார்கள். அங்குள்ளவர்களில் தலைமை வைத்தியர் டாக்டர் கமில்டனிடம் “நீதான் என் குரு “ “என்றேன்.

‘குரு’ என்ற வார்தையை அவன் ஏற்கனவே கேள்விப்பட்டிருந்ததால் “ நன்றி நண்பா உன்னைப் பரீட்சையில் சித்தியடைய வைப்பது எனது பொறுப்பு “ என்றான். அவனுடன் பண்ணைக்குச் செல்வேன் . பசுக்களை குதிரைகளை பரிசோதிப்பேன்.
அங்குதான் உண்மையான அவுஸ்திரேலிய பண்ணை மற்றும் விவசாயியின் பௌதீக அமைப்பைப் புரிந்து கொண்டேன். சராசரியாக 400- 500 பசு மாடுகளை 500 ஏக்கர் காணியில் வளர்ப்பார்கள் . அங்குள்ள புல் நிலத்தில் அவை மேயும். காலையிலும் மாலையிலும் அங்குள்ள தொழுவத்திற்கு வந்து பால் தரும். பால் கறப்பது மெசினால் என்றாலும் ஒரு இலகுவான வேலையல்ல. வாரம் ஏழுநாளும் வேலையிருக்கும். தொடர்ச்சியாக புல்லை வளர்ப்பதுடன் வரட்சியான காலத்திற்கு புல்லை காயவைத்தும் பாதுகாக்கவேண்டும். கன்றுகள் போட்டால் அவற்றை பராமரிக்கவேண்டும் . குடும்பத்தினரே சகல வேலைகளிலிலும் ஈடுபடுவார்கள் . வெளியில் இருந்து எவரையும் வேலைக்கு வைத்திருக்க கட்டுப்படியாகாது . விடுமுறையிருப்பதில்லை . பெரும்பாலானவர்களிடம் அதிகமான சொத்துகள் நிலமாகவோ ட்ராக்ரராகவோ இருக்கும். ஆனால், அதிகம் பணமிராது . இதனால் பலர் பண்ணைகளை விற்று விடுகிறார்கள். அடுத்த தலைமுறை பண்ணை விவசாயம் செய்யத்தயாரில்லை. நகரத்தை நோக்கி இடம்பெயர்வதால் பெரும்பாலான விவசாயிகள் தலைநரைத்த மத்திய வயதைக் கடந்தவர் களே. பால் விலையேறுவதும் பின்பு குறைவது மற்றும் மழையற்ற வரட்சி போன்ற காரணிகள் அவர்களை கடன்காரர்களாக்கும்.

இதில் மிருகவைத்தியராக நான் அவதானிப்பது: பசுக்கள் குளிர்காலத்திலே கன்று போடும். , அப்பொழுதுதான் அவை பால் கொடுக்கும். வசந்தகாலத்தில் அதிக புல்லுக்கிடைக்கும் . ஒரு முறை நான் அதிகாலை நாலு மணியளவில் பண்ணைக்குச் சென்று பசு, கன்றைபோடுவதற்கு உதவியபோது அந்த குளிற்காற்றில் நான் நடுங்கியது இன்றும் நினைவிலிருக்கிறது .
இந்தக் காலத்திலே நான் பரீட்சைக்காக மீண்டும் மிருகவைத்திய புத்தகங்களைக் கரைத்துக் குடித்தேன். ஆறு மாதத்தில் எனது பரீட்சையை குவின்ஸ்லாந்து பல்கலைக்கழகத்தில் எடுக்க வேண்டியிருந்தது .

அந்தப் பரீட்சையின்போது மறக்க முடியாத இரண்டு சம்பவங்கள் நடந்தன. பல நாடுகளைச் சேர்ந்த பத்து மிருகவைத்தியர்கள் பரீட்சைக்கு வந்திருந்தார்கள் . தொடர்ச்சியாக எட்டுப்பேருக்கு பேராசிரியரகள் நேர்முகப் பரீட்சை நடத்திக்கொண்டிருந்தார்கள். எனது முறை வரும்போது பரீட்சையை நிறுத்திவிட்டார்கள். நான் அந்தரப்பட்டேன். அவர்கள் எல்லோரும் நண்பகல் இரண்டு மணியாகியதும் மெல்பன் குதிரைப்பந்தயத்தை தொலைக்காட்சியில் பார்க்கச் சென்று விட்டார்கள்.
சம்பேயின் போத்தல்களை திறந்து சீஸ் கட்டிகளுடன் அருந்தினார்கள். அத்துடன் எனக்கும் பரிமாறினார்கள். என்னைப் பொறுத்தவரை அவுஸ்திரேலியாவுக்கு குடிபெயர்ந்து மூன்று வருடமும் ஐந்து மாதங்களுமாகிவிட்டது . இந்தத் தேர்வு எப்பொழுது முடியும்..? எனக் காத்திருக்கிறேன். குதிரையோட்டத்தை பார்க்கவோ சம்பேயினை அருந்தும் மன நிலையிலோ நான் இல்லை. ஆனாலும் என்ன செய்வது ?
இரண்டுமணித்தியாலத்தின் பின்பு எனக்கு நேர்முகப் பரீட்சை நடந்தது.

தலைமைப் பேராசிரியர் ரெக்ஸ் என்பவர் அடுத்தநாள் என்னைக் கண்டவுடன் “ மகனே பயப்படாதே . நீ சித்திபெறுவாய் .
“பரீட்சையில் உனக்கான நோயியல் மாதிரிகளில், ( Pathological specimens ) இந்தியாவில் உள்ள நாய்களுக்கு வரும் நோயின் மாதிரியும் (specimen) உள்ளது என்றார்.
எனக்குப் புரியவில்லை . ஆனால், ஏதோ உதவ நினைத்து சொன்னதாக எண்ணி நன்றி சொன்னேன்.
பரீட்சையின்போது தெரிந்தது: இலங்கை இந்தியாவில் தெருவில் திரியும் நாய்களுக்கு அவற்றின் ஆண்குறி பெண்குறியில் குட்டைபோல் ஒரு நோய்வரும் . அவற்றை இலங்கையில் பார்த்திருக்கிறேன் . அவுஸ்திரேலியாவில் அந்த நோய் இல்லை
நன்றியுடன் நினைத்துகொண்டதுடன், இறுதிநாளில் நேரடியாக அவரிடம் கேட்டேன் “ எப்படிச் செய்தேன் என நினைக்கிறீர்கள்? “
“மகனே பயமற்று வீடு செல் “ என்றார்.

சிவகாசி கலண்டரில் பழனி முருன் படத்தின் மேல் எழுதிய வார்த்தைகள்போல் அவரது வாக்கு இருந்தது.
தெய்வ நம்பிக்யைற்ற எனக்கு, அன்று அந்த ஆறரை அடி உயரமான பேராசிரியர் தெய்வமாகத் தெரிந்தார்.

தொடரும்


நன்றி அம்ருதா
Posted in Uncategorized | பின்னூட்டமொன்றை இடுக

எனது அறிமுகம்: அசோகனின் வைத்தியசாலை


இலக்கியம் என்பது அனுமானம் ,அனுபவம் மற்றும் அவதானிப்பில் பிறக்கிறது என சொல்வார்கள். இலங்கையில் மதவாச்சி என்னும் பிரதேசத்தில் தொழில் நிமித்தம் வாழ்ந்த காலப்பகுதியில் எனக்கு ஏற்பட்ட அனுபவத்தையும் அவதானிப்பையும் பின்னணியாக வைத்து உருவாகியது எனது முதல் நாவல் வண்ணாத்திக்குளம். இலங்கை அரசியலில் சாதாரண சிங்கள மக்களின் மனங்களில் இனவாதத்தை தூவிய சிங்கள அரசியல்வாதிகளினாலும் – அதேபோல் தமிழ் இளைஞர்களுக்கு உணர்ச்சியூட்டி கொம்பு சீவிய தமிழ் அரசியல்வாதிகளாலும் ஏற்பட்ட இனநெருக்கடிகளை கோடிகாட்டி எழுதப்பட்ட இந்த நாவல்; ஆங்கிலத்திலும் (Butterfly Lake ),சிங்களத்திலும் ( சமணலவௌ) மொழி பெயர்க்கப்பட்டது. நான் பிறந்த நாட்டில் எனக்கிருந்த அபிமானத்தால் வண்ணாத்திக்குளம் நாவல் எழுதப்பட்டதே அல்லாமல், எழுத்தாளராகவோ அல்லது நாவலாசிரியராகவோ வரவேண்டுமென்ற எண்ணத்தில் நான் அந்த நாவலை எழுதவில்லை. அதன் பின்னர் அவுஸ்திரேலியா நியூசவுத்வேல்ஸ் மாநிலத்தில் நான் பணியாற்றிய மேற்கு சிட்னி பல்கலைக்கழகத்தின் பின்புலத்தில் எழுதிய நாவல் உனையே மயல்கொண்டு. பெண்கள் வெளிநாடுகளுக்கு புலம்பெயர்ந்த பின்பும் ஏற்கனவே அவர்கள் தமது தாயகத்தில் எதிர்கொண்ட வன்செயலின் பாதிப்புகள் எப்படி தொடர்கிறது என்பதை உளவியல் ரீதியாக சித்திரிக்கும் முயற்சிதான் உனையே மயல்கொண்டு என்ற எனது இரண்டாவது நாவல். குறிப்பிட்ட இரண்டு நாவல்களும் இலங்கைப் பிரச்சினைகளைக் கருவாகக் கொண்டவை. மூன்றாவது நாவலான அசோகனின் வைத்தியசாலை எனது புகலிட வாழ்வில் முக்கிய பகுதியான – சுமார் ஆறுவருடங்கள் மிருகவைத்தியராக தொழில்புரிந்த மெல்பன் வைத்தியசாலையொன்றின் பின்னணியில் புனையப்பட்டது.

இந்த வைத்தியசாலையில் எனக்கேற்பட்ட பல அனுபவங்கள் – அங்கிருந்த செல்லப்பிராணிகளோடு தொடர்புடைய சம்பவங்கள் எனது வாழும் சுவடுகளில் தொகுப்பில் பதிவாகிவிட்டன. எனினும் அசோகனின் வைத்தியசாலை – அங்கு என்னோடு தொழில்புரிந்த மனிதர்களையும் அவர்களின் செய்கைகளையும் பார்த்துப் பெற்ற நேரடி அனுபவங்களிலிருந்தும் அவற்றின் அகப்பின்னணிகளை புரிந்து கொள்ளும் முயற்சியிலும் உருவானது.

இலங்கை – இந்திய கலாச்சார பின்னணியில் இருந்து வந்து புதிய கலாச்சாரம் ஒன்றில் தனித்து விடும்போது – நுண்மையான அவதானிப்புகள் கொண்ட ஒருவனுக்கு இந்த வைத்தியசாலை ஒரு காட்சிச்சாலையாக அல்லது சுயவிசாரணைக்குத்தள்ளிவிடும் பரிசோதனைக்கூடமாகவோ மாறிவிடுகிறது. அதனால் பெற்ற அவதானிப்பும் மற்றும் அனுபவமும் உந்தியதனால் உருவான புனைவுதான் அசோகனின் வைத்தியசாலை.

உலகத்தின் பெரும் நாவல் இலக்கியங்கள் கதாநாயகன் வெளியிடம் செல்வதையோ அல்லது அன்னியன் புதிய இடத்திற்கு வருவதையோதான் கருப்பொருளாக கொண்டிருக்கின்றன. ஹோமரின் ஓடிசியில் இருந்து இராமரது பயணத்துடன் தொடங்கும் இராமாயணமும் இந்தக் கருப்பொருளில் இருந்து உருவாகி – இதிகாசம் ,கற்பனைவாதம், மொடனிசம், போஸ்ட் மொடனிசம் எனக் காலங்களைக் கடந்து பயணித்து வருகிறது.

அசோகனின் வைத்தியசாலையின் கருப்பொருளில் நாயகன் வெளி செல்வதோ அன்னியனாக புதிய இடத்துக்கு வருவதோ என்ற புரிதல் வாசகர்களை சார்ந்தவிடயம் என்பதாக இந்த நாவல் அமைந்துள்ளது.

வழமையான கருப்பொருளைக் கடந்த மனச்சாட்சி என்பது என்ன? அது எப்படி உருவாகிறது என்று பலகாலமாக இருந்த எனது கேள்வி இந்தக் நாவலில் ஆன்மாவாக ஊடுருவுகிறது. இதை மெதுவாக எழுத்தாளர் ஜெயமோகன் தொட்டுச் சென்றாலும் நான் சிறிது விளக்க விரும்புகிறேன். நிக்கலஸ் ஹம்பிரி (Nicholas Humphrey) என்ற பிரித்தானிய உளவியலாளர் மனச்சாட்சி என்று நாம் அழைக்கும் (Consciousness) என்பது உருவாகும் விதத்தை விளக்கியது என்னை மிகவும் கவர்ந்தது.

‘நாங்கள் உருவாக்கிய அரங்கத்தில் நடத்தப்படும் ஒரு விந்தையான நாடகமே மனச்சாட்சி’ என்கிறார்.

Consciousness is a magical mystery show that you lay on yourself and you respond to sensory input by creating a personal response.

.எம்மைச் சுற்றி உள்ள விடயங்களைப் பார்ப்பதாலும் ,கேட்பதாலும் எமக்கு உருவாகும் மனப்பதிவு இந்த மனச்சாட்சி. இக்கால மொழியில் புரோக்கிராம் பண்ணுப்பட்ட கணினியின் மென்பொருள் போன்றது. அப்படியானால் பிறவியிலேயே ஊமையாகவும் குருடாகவும் இருக்கும் ஒருவனுக்கு மனச்சாட்சி உருவாகாதா? மேலும் மனநோயால் பாதிக்கப்பட்டவர்களது நிலை என்ன? அவர்கள் மனச்சாட்சி இல்லாதவர்களா? என எழுப்பிய கேள்விகளின் விளைவுதான் வைத்தியசாலையில் வளரும் கொலிங்வூட் என்ற பூனை.

இந்தப் பூனையின் மனச்சாட்சி அந்த வைத்தியசாலையில் உள்ள மனிதர்களின் சிந்தனை,செயல், பேச்சு என்பதற்கு அமைய உருவாகிறது. அந்தப் பூனை பேசும் போது எப்படி இருக்கும்? அதனது நடத்தையில் எப்படியான அற உணர்வு தெரியும் என்பனவற்றின் அனுமானம் அந்த வைத்தியசாலைக்குரிய அறம் சார்ந்த யதார்த்தமாக (Moral realism)) இந்த கதையில் சொல்லப்பட்டுள்ளது.

இலக்கியம், அறிவுரை முடிவுகளைத் தரக்கூடாது என்பதால் – அவைகள் முடிவுகள் அல்ல: கேள்விகள் மட்டுமே.

மனிதர்களின் உடல் இயக்கம் நின்ற பின்பு ஆன்மா வெளியேறுவதாக நினைக்கிறோம். அந்தச் சிந்தனை மனிதர்களுக்கு எப்படி வந்தது?

கனவுகளில் மனிதர்கள் வெளியிடங்களுக்கு ஏன் வேறு உலகத்திற்கே செல்கிறர்களே! இதனது விளைவுதான் உடலை விட்டு வெளியேறும் ஆன்மா என்ற சிந்தனையின் வரலாறா?

அப்படியென்றால் மனிதர்கள் மரணத்திற்கு பயப்படுவதும், காலம் காலமாக மரணத்தை தள்ளிப் போடுவதற்கான ஒரு முயற்சிதான் மனிதர்களிடம் தெய்வத்தைப் பற்றிய சிந்தனையை உருவாக்கியதா?

நிக்கலஸ் ஹம்ரியின் கூற்றான மனச்சாட்சி என்பது மனிதர்கள் தங்களை பாதுகாத்து வாழ்வதற்கான உணர்வேயாகும்.அந்த உணர்வில் உருவாகிய ஆன்மீக உணர்வில் இருந்துதான் ஒட்டுண்ணியாக தெய்வ நம்பிக்கையும் பின்பு மத உணர்வுகளும் எக்காலத்திலும் வாழ்ந்து வருகிறது என்ற கூற்றில் எவ்வளவு உண்மை உள்ளது?

தற்போது அந்த மத உணர்வுகள் தெய்வ நம்பிக்கைள் உருவாக்கிய மனச்சாட்சிகள் தற்காலத்து மனிதர்களது செயல்களை மட்டுமல்ல இனக்கூட்டங்களினதும் அரசுகளினதும் நடவடிக்கைகளை தீர்மானிக்கிறதே.

இந்தக் கேள்விகளுடன் கதைசொல்லியும் அவனுடன் சுந்தரம்பிள்ளையும் மற்றும் கொலிங்வூட் என்ற பூனையும் வலம் வருவதுதான் இந்த அசோகனின் வைத்தியசாலை நாவலில் உள்ள ஆன்மா. வைத்தியசாலையில் நடைபெறும் சாம,பேத, குரோதம் இந்த நாவலின் உடலாகிறது புலம் பெயர்ந்த கலாச்சாரத்தின் மொத்தப்பதிவு என்பதால் தமிழில் தொடக்க முயற்சி. ஆனால் வெற்றியா தோல்வியா என்பது இதை வாசிப்பவர்கள் சொல்லவேண்டியது.

இந்நாவலை படுக்கையில் இருந்தபடி ஆயிரம் இரவுகளில் மின்விளக்கைப் போட்டு எழுதும்போது என்னை அனுசரித்துச் சென்ற எனது மனைவி சியாமளாவுக்கும், எழுத்துப் பிழைகளைத் திருத்திய எழுத்தாளர் முருகபூபதிக்கும், இந்த நாவல் எனது இணையத்தில் வந்தபோது வாசித்து தனது எண்ணத்தை எழுதி இதை வெளியிட துணை செய்த கவிஞர் கருணாகரன், மற்றும் அறிமுகவுரை எழுதிய எழுத்தாளர் ஜெயமோகன் ஆகியோருக்கும் இணையத்தில் தொடர்ந்து வாசித்து விட்டு உற்சாகம் தந்த தமிழ்நாட்டு எழுத்தாளர் சுப்பிரபாரதிமணியன், இந்த நாவலை பதிவுகள் இணையத்தளத்தில் வெளியிட்ட எழுத்தாளர் வ.ந. கிரிதரன் இதை வெளியிட முன்வந்த மகிழ் பதிப்பகத்தினருக்கும் எனது மனமார்ந்த நன்றி.

Posted in Uncategorized | பின்னூட்டமொன்றை இடுக

காந்தி பிறந்த ஊர்

காந்தியின் வரலாற்று அருங்காட்சிகம்-ராஜ்கோட்


நடேசன்

காந்தியின் நிலத்தில் எங்கள் பயணத்தின் அடுத்த இடம் ராஜ்கோட் நகராக இருந்தது. பிரித்தானியர் காலத்தில் சமஸ்தானத்தின் தலைநகர். அங்கு காந்தியின் தந்தையார் திவானாக இருந்தார். அதுவே காந்தி சிறு வயதில் வாழ்ந்து, இங்கிலாந்து போகும் வரையும் கல்வி கற்ற இடம். அவர் கல்வி கற்ற மேல் நிலைப் பாடசாலையை தற்பொழுது அவரது நினைவிடமாக்கி, அதைக் காந்தியின் வரலாற்று அருங்காட்சியமாக அமைத்திருக்கிறார்கள். இரண்டு மாடி கட்டிடம்.

அங்கு போனால் அங்குள்ள வரலாற்றின் பகுதிகளை வாசித்தபடியே பல மணி நேரங்கள் செலவழிப்பேன் என்பதால் மனைவி சியாமளாவிடம் முன்னெச்சரிக்கை செய்திருந்தேன். எனக்குக் கடைத்தெருக்களில் அலைவதற்குப் பொறுமையில்லை. அதுபோல் சியாமளாவிற்கு அருங்காட்சியகங்களில் பொறுமை குறைவு. ஆனாலும் இம்முறை என்னுடன் வருவதாக ஒப்புக்கொண்டார்.

காந்தியின் ஜனனத்திலிருந்து மரணம் வரை அவரது வரலாறு, படங்களாகவும் குறிப்புகளாகவும் இருபத்தைந்துக்கு மேற்பட்ட அறைகளிலிருந்தன . ஒவ்வொன்றும் வகுப்பறை போன்று பெரிதானவை

காந்தியின் வரலாறுபோல் இந்தப் பாடசாலைக்கும் பெயர் மாற்றங்கள் உண்டு. 1953 இல் அத்திவாரமிட்டு சௌராஸ்ட்ரா அல்லது கத்திவார் குடாநாடு என்ற பிரதேசத்தில், பிரித்தானியர்கள் காலத்தில் கட்டப்பட்ட முதல் ஆங்கில பாடசாலை. ஆரம்பத்தில் அதற்கு ராஜ்கோட் மேல் நிலைப்பாடசாலை என்று பெயரிடப்பட்டது. பின்பு ஆல்பிரட் மேல் நிலைப் பாடசாலையாகியது. சுதந்திரத்தின் பின்பு மோகன்தாஸ் காந்தி மேல் நிலைப்பாடசாலையாக உருமாறியது. இறுதியாக 2017 இல் அருங்காட்சியகமாக மாற்றப்பட்டது.

இந்தப் பாடசாலையில் 38 மாணவர்களுடன் காந்தி படித்தார். அதில் புலமைப்பரிசில் பெற்ற இருவரில் காந்தி ஒருவர். காந்தி பற்றிய கண்காட்சியை நான் இங்கு எழுதுவது அவசியமில்லை, பல காலமாக நான் நேசித்த ஒருவரது வாழ்வின் சுவடுகளைப் பார்த்தது எனது ஆத்மாவுக்கு நெருங்கிய விடயம்.

இங்கு என்னை மிகவும் ஆச்சரியம் தந்த விடயம் அங்கு செல்பவர்களுக்குக் கிடைத்த வரவேற்பாகும். எல்லா அறைகளிலும் இளம் பெண்கள் புன்முறுவல் பூத்த முகத்துடன் முன் வந்ததுடன், கண்காட்சிஅறைகளின் கதவுகளைத் திறந்து விட்டு ஒவ்வொரு புகைப்படங்களைப் பற்றியும் விபரமாகச் சொன்னார்கள் . ஆரம்பத்தில் காது கொடுத்துக் கேட்டேன். பின்பு “நானே வாசித்துக்கொள்கிறேன்” “ என்றவர்களிடம் சொன்னேன். ஏற்கனவே மன ஓடையில் பதிந்து கொண்டவற்றை ஒப்பீடு செய்வதற்கு அடுத்தவர்களிடமிருந்து கேட்பது இடையூறாக இருக்குமென நினைத்தேன் .

இந்தியாவில் இப்படியான இடங்களில் புன்முறுவலைத் தொலைத்தவர்களே காணப்படுவார்கள். வட இந்திய நட்சத்திர விடுதிகள் பரவாயில்லை. ஆனால், பெரும்பாலும் ஆண்களே. அகமதாபாத் , ராஜ்கோட் போன்ற நட்சத்திர ஹோட்டல்களில் இருந்த பெண்களில் புன்முறுவலைப் பார்க்கவோ, ஆங்கிலத்தைக் கேட்கவோ முடியவில்லை.

சில பெண்களை நான் சிரித்தபடியே சிறிது நேரம் பார்ப்பதைக் கண்ட சியாமளா, “ என்ன பார்க்கிறீர்கள்…? “ என்று என்னை நோண்டியபோது, “ நான் அவர்கள் முகத்தில் கொஞ்சமாவது சிரிப்பைப் பதிலுக்குப் பார்க்க விரும்புகிறேன் “ என்றேன். இந்திய விமான நிலையங்களிலும் கிடைக்காத விடயம். பெரும்பாலும் அரச அலுவலகங்கள் அப்படியிருக்கலாம். தென்கிழக்காசிய நாடுகளில் புன்முறுவல் உபரியாகக் கிடைக்கும்.

ராஜ் கோட்டில் முக்கியமான அடுத்த இடமாக சுவாமி நாராயணன் கோவிலிருந்தது. அழகிய கட்டிடம். ஆனால், அதிகமானவர்கள் கூடும் மாலை நேரம். அதைத் தவிர்த்து, வெளியே நின்று படமெடுத்துக்கொண்டு நின்றபோது சியாமளா உள்ளே போய் வணங்கிவிட்டு வந்தார் . இந்த கோவிலுக்கு அருகில் சிற்றுண்டிக் கடையில் குஜராத்தி சிறப்பு உணவு வாங்கச் சென்றேன் .

குஜராத்தில் காந்தியையோ மோடியையோ வெறுப்பவர்கள் இருக்கலாம். ஆனால், டோக்ளா விரும்பி உண்ணாதவர்கள் எவருமில்லை . ரவையில் செய்யப்படும் இது, மலிவானது. சத்தான உணவும் கூட . அத்துடன் எனக்கு உண்பதற்குப் பிடித் திருந்து . குஜராத்தில் நின்ற நாட்களில் ஒவ்வொரு நாளும் உண்டேன் .

காந்தியின் பிறந்த இடமான போர்பந்தருக்குப் போனபோது அவரது மூன்று மாடி வீடும் தற்போது அருங்காட்சியகமாகியுள்ளதை அவதானித்தேன். நகரத்தின் மையத்தில் அந்த வீடு உள்ளது. அவர் பிறந்த இடத்தை கட்டம் போட்டு காட்டியிருந்தார்கள். அவரது தந்தையார் அங்குள்ள சமஸ்தானத்துக்குத் திவானாக இருந்திருக்கிறார் என்பதால் மேற்தட்டு வர்க்கத்தில் பிறந்துள்ளார். அத்துடன் வியாபாரம் செய்பவர்கள். செல்வாக்கான குடும்பம் எனத் தெரிந்தது.

அகமதாபாத் சபர்மதி ஆசிரமம், ராஜ்கோட் அருங்காட்சியகம் பின்பு போர்பந்தர் எனக் காந்தியின் காலடிகளைப் பின்தொடர்ந்து போய் புதிதாக என்ன அறிந்து கொண்டேன்.
காலனித்துவ காலத்தில் உள்ள மற்றைய தலைவர்கள் ஒரு சமூகத்தை அல்லது பிரதேசத்தை அல்லது வர்க்கத்தை பிரதிநிதித்துவப்படுத்தியபோது காந்தியின் வரலாற்றில் அவர் எப்படி இந்தியாவின் மேல்வர்க்கத்தையும் அடிமட்ட மக்களையும் இணைக்கும் தலைவராக இருந்தார் என்பதுடன் அவரே இந்தியத் தேசியத்தின் தந்தையானார் என்பதையும் புரிய வைத்தது.

அதேவேளையில் அவர் தொடர்ந்து குஜராத்தியாகவும் இருந்திருக்கிறார் என்பதும் புரிந்தது . தற்போது இந்தியப்பிரதமர் மோடி குஜராத்தையும் இந்துத்துவத்தையும் பிரதிநிதித்துபடுத்துகிறார் .

இன்னுமொரு புதிய சிந்தனை வந்தது. மீண்டும் காந்தி பிறந்து வந்தால்கூட அவரால் எதுவும் செய்யமுடியாது . காலனியகாலத்தில் அவரது தேவையிருந்து . சுதந்திரத்தின் பின் அவரது சேவை தேவையற்றது என அவரே நினைத்திருக்கலாம். காந்தி போன்ற தனிப்பட்ட பிடிவாதங்களும் கொள்கைகளும் கொண்ட ஒருவரால் நாட்டை நிர்வகிக்க முடியாது போயிருக்கும். அவரது உண்ணாவிரதங்கள் அலட்சியப்படுத்தப்பட்டிருக்கும். அரசியலிலிருந்தால் அவர் புகழ் மங்கியிருக்கலாம்.

இக்காலத்தில் அலெக்சாண்டர் , ஜெங்கிஸ்கான் ஏன் நெப்போலியன் போன்றவர்கள் தோன்றினாலும் எதுவும் நடவாது. காலங்களுக்கேற்ப தலைவர்கள் தோன்றுகிறார்கள் என்பதே உண்மையானது எனத் தெரிந்து கொண்டேன்.

தேசிங்கு ராஜாவின் குதிரை மீண்டும் பிறந்து வந்தால் ஓட்டோக்களையும் பாதசாரிகளையும் விலத்தியே அண்ணாசாலையில் ஊர்ந்து கொண்டிருக்கும்.

காந்தி பிறந்த வீடு -போர்பந்தர்
Posted in Uncategorized | பின்னூட்டமொன்றை இடுக

சேகுவேராவின் மரண வாக்குமூலம்

வாழ்வின் அவலத்தை தேடிச்சென்ற கெரில்லாத்தலைவர் ( அங்கம் -02 )

மரணத்தின்போதும் மனைவிக்கு மறுவாழ்வு கொடுக்கவிரும்பிய விடுதலைப் போராளி !
முருகபூபதி

மரணம் நெருங்கிவிட்டதருணம் ஒவ்வொருவரும் என்ன நினைத்துக்கொள்வார்கள்?
இது அவரவர்க்கே வெளிச்சம்.
ஏர்ணஸ்ட் சேகுவேரா என்ற வாழ்வின் அவலத்தை தேடிச்சென்ற சர்வதேசப்போராளி, தன்னைக்கொல்ல வந்தவர்களிடம் “ என்னைக்கொல்வதிலும் பார்க்க உயிரோடு என்னை வைத்திருப்பதே உங்களுக்கு பயனளிக்கும்” என்றாராம்.

பன்முக ஆற்றலும் ஆளுமையும் மிக்க ஒரு போராளியிடமிருந்து இயல்பாகவே வரக்கூடிய வார்த்தைகள்தான் அவை.
சேகுவேரா உட்பட அனைத்துப்போராளிகளையும் வேட்டையாடுவதற்காக நியமிக்கப்பட்ட உளவுத்துறையில் இயங்கிய ஒரு அதிகாரியான கேர்னல் ஓர்னால்டோ சாஸேடா பிராடா என்பவர் குவேராவின் இறுதிவாக்குமூலத்தை பதிவு செய்துள்ளார்.
எதிரியிடம் பிடிபட்டுவிட்டோமே என்ற வருத்தம் சேகுவேராவுக்கிருந்திருக்கிறது.
அதனால்தான் இவ்வாறு சொல்லியிருக்கிறார்:- “ நீங்கள் என்னைச் சுட்டுக்கொல்லப்போகிறீர்கள் என்பது எனக்குத்தெரியும். நான் உயிரோடு பிடிபட்டிருக்கக்கூடாது. இந்தத்தோல்வி புரட்சியின் தோல்வி அல்ல. புரட்சி எப்படியும் வெற்றிபெறும் என்று பிடல் காஸ்ட்ரோவிடம் சொல்லுங்கள். எனது மனைவி அலெய்டாவிடம், இதையெல்லாம் மறந்துவிட்டு மீண்டும் திருமணம்செய்துகொண்டு மகிழ்ச்சியோடு வாழ்வை தொடரச்சொல்லுங்கள். குழந்தைகளை நன்றாக படிக்கவைக்கச்சொல்லுங்கள்.”

மரணம் அருகில் வந்தவேளையில் தனது காதல் மனைவியையும் குழந்தைகளையும் தனது சகதோழன் பிடல் காஸ்ட்ரோவையும் அவர் நினைத்துப்பேசியிருக்கிறார்.
லா ஹிகுவேரா என்ற கிராமத்தில் ஒரு பாடசாலைக்குள் மறைந்திருந்த வேளையில் பிடிபட்ட சேகுவேராவை சுட்டுக்கொன்ற இராணுவ அதிகாரி, லெப்டினன்ட் மரியோ டெரான், துப்பாக்கியின் விசையை அழுத்துமுன்னர் ஸ்கொட்ச் விஸ்கி அருந்தி தன்னைச்சூடேற்றிக்கொண்டே ஆறு தோட்டாக்களை அந்த கர்மவீரனின் வசீகரமான தோற்றம்கொண்ட உடலில் பாய்ச்சினான்.

இராணுவ அதிகாரிகளிடம் சேகுவேராவின் உடலை என்ன செய்வது..? என்பது தொடர்பாக வாதப்பிரதிவாதங்களும் தோன்றியிருக்கின்றன.
தாங்கள் சுட்டுக்கொன்றது சேகுவேராவைத்தான் என்பதை பொலிவிய அரசுக்கும் சி.ஐ.ஏ. உளவுத்துறைக்கும் காண்பிப்பதற்காக அவரது தலையையும் கைகளையும் துண்டித்து எடுத்துக்கொள்ளவேண்டும் என்றும் உடலின் எஞ்சிய பகுதியை எரித்துவிடவேண்டுமென்றும்தான் ஒரு மேஜர் பிடிவாதமாக நின்றிருக்கிறான்.
ஆனால், தலை துண்டிக்கப்படுவதற்கு பலமான எதிர்ப்பு கிளம்பியதையடுத்து கைகள் மாத்திரம் துண்டிக்கப்பட்டன.

துண்டிக்கப்பட்ட கைகள் ஃபோர்மலின் திரவத்தில் பதப்படுத்தப்பட்டு பாதுகாக்கப்பட்டதாகவும் அவை பின்னர் மர்மமாக கியூபாவுக்கு கடத்தப்பட்டு எங்கோ இரகசியமாக மறைத்துவைக்கப்பட்டிருப்பதாகவும் ஊர்ஜிதமற்ற தகவல்கள் வெளியாகியுள்ளன.
ஒரு போராளி வாழும் காலத்தில் பெற்றிருந்த சமூக அந்தஸ்த்துக்கும் அவருடைய மறைவுக்குப்பின்னர் கற்பிதப்படுத்தப்பட்டுள்ள மேதாவிலாசத்திற்கும் இடையேதான் எவ்வளவு துயரம்மேவிய சுவாரஸ்யங்கள்?
எங்கேயோபிறந்து ஒரு வேற்றுநாட்டின் (கியூபா) விடிவுக்காகப்போராடி, விடுதலை கிடைத்தபின்னரும் ஓய்வெடுத்துக்கொள்ளாமல், மற்றுமொரு நாட்டின் (பொலிவியா) விடிவுக்காகச்சென்று மடிந்துபோன இந்தச்சர்வதேசப்போராளியின் உடலைத்தேடியதே ஒருவரலாறாக பதிவாகியுள்ளது.

மண்ணுக்குள் புதைக்கப்பட்ட சேகுவேரா யேசுகிறீஸ்துவைப்போன்று உயிர்த்தெழவில்லை. ஆனால் முப்பது ஆண்டுகளின் பின்னர் அவரது எலும்புக்கூடும் சீருடையும் வெளி உலகை எட்டிப்பார்த்தன.

சேகுவேராவைச்சுட்டுக்கொன்ற மரியோ டெரான், தலைமறைவாகவே வாழ்ந்துவருவதாகவும் எப்பொழுதும் குடிபோதையிலேயே இருப்பதாகவும் தன்னை கியூபா புரட்சியாளர்கள் தேடியலையக்கூடும் என்ற அச்சத்துடன் நாட்களை எண்ணிக்கொண்டிருந்ததாகவும் தகவல்கள் வெளியாகியிருந்தன.
கியூபா மற்றும் ஆர்ஜென்டைனா நிபுணர் குழுவின் தீவிர தேடுதலின்பின்னர் (சுமார் 30 ஆண்டுகள்) ஏர்ணஸ்ட் சேகுவேராவினதும் மேலும் 38 போராளிகளினதும் உடல்கள் எலும்புக்கூடுகளாகக் கண்டுபிடிக்கப்பட்டன.
அவை அரசமரியாதையுடன் கல்லறைகளில் வைக்கப்பட்ட நினைவில்லம் நிர்மாணிக்கப்பட்ட பிரதேசம்தான் சாந்தா கிளாரா.

இச்சந்தர்ப்பத்தில் ஒரு முக்கிய தகவலை தெரிவித்தாகவேண்டும்.
சேகுவேராவின் இறுதித்தருணத்தில் அவர் காயங்களுடன், தன்னைச்சுட வந்த மரியோ டெரான் சலாசாரைப்பார்த்து ஏளனமாகச்சிரித்தார். குவேராவின் ஏளனச்சிரிப்பை மேலும் தாங்க முடியாத மரியோவைப்பார்த்து, “நீ இங்கு என்னைக் கொல்லத்தான் வந்திருக்கிறாய் என்று எனக்குத் தெரியும். கோழையே என்னைச் சுடு. நீ ஒரு மனிதனை மட்டும்தான் கொல்லப் போகிறாய், புரட்சியை அல்ல ” என்றார்.
அதற்குமேலும் பொறுக்கமாட்டதா அவன் தனது துப்பாக்கியினால் சுட்டான். குண்டுகள் சீறிப்பாய்ந்தன. சேகுவேராவுக்கு அப்போது வயது 39. இச்சம்பவம் நடந்து சுமார் 40 ஆண்டுகளுக்குப்பின்னர் அதே பொலிவிய இராணுவ அதிகாரிக்கு கண்ணில் புரை வந்தபோது, கியூபா அரசின் மருத்துவ உதவியுடன் சிகிச்சையளிக்கப்பட்டு அகற்றப்பட்டது. அந்த அதிகாரிக்கு கண்பார்வை வழங்கியது கியூபா அரசு.
“ எதிரிகளுக்கும் விடுதலையைத் தந்ததுதான் சே குவேராவின் புரட்சி. “ என்று தான் வரலாறு பேசுகிறது.
எதிரியையும் மன்னித்தது சேகுவேராவின் புரட்சி.

சமகால கண்ணுக்குத் தெரியாத எதிரியான கொரோனா வைரஸுடன் போராடுவதற்கும் கியூபா அரசு ஏனைய நாடுகளுக்கு தனது மருத்துவ உதவிகளை வழங்குகிறது. ஒரு காலத்தில் அமெரிக்கா காஸ்ரோவின் அரசுக்கு எதிராக பொருளாத தடைவிதித்தபோது, அமெரிக்க விசுவாச நாடுகள் அதற்கு செவிசாய்த்து தலையாட்டியதையும் அறிவோம். ஒரு கொடிய நோய் பரவியபோது, அமெரிக்காவின் கட்டுப்பாட்டை மீறமுடியாமல் கியூபாவுக்கு மருத்துவ உதவி வழங்குவதற்கும் சில நாடுகள் பின்வாங்கின.
காலம் அனைத்தையும் அவதானித்துவருகிறது. சமகாலத்தில் கண்ணுக்குத் தெரியாத எதிரயான கொரேனோ வைரஸிலிருந்து பல நாடுகளை காப்பாற்றுவதற்கு கியூபா முன்வந்தது. கியூபா மருத்துவத்துறையில் நன்கு முன்னேறிய நாடாக விளங்குகிறது.தோழர் சேகுவேராவும் ஒரு மருத்துவர்தான் என்பதை உலகம் மறக்காது.

கிருமிகளுக்கு வர்க்கபேதம், இன – மத – மொழி பேதம் தெரியாது. தேசங்கள் கடந்தும் கிருமிகள் பரவும். வறிய நாடுகளையும் வளர்முகநாடுகளையும் வளர்ச்சியடைந்த வல்லரசுகளையும் அது தொற்றிக்கொள்ளும். அணுவாயுதங்களுக்கு கந்தகப்பொடி தேடிய நாடுகள், முகக்கவசங்களையும் வென்டி லேட்டர்களையும் தேடி ஓடிக்கொண்டிருக்கின்றன.
காலம் இப்படித்தான் பதில் சொல்லிவருகிறது.

மீண்டும் எமது அன்றைய கியூபா – சாந்தகிளாரா பயணத்திற்கு வருகின்றேன்
முதலில் அங்கிருந்த கண்காட்சியகத்துக்குச்சென்றோம்.
அங்கே:- சேகுவேரா தனது வாழ்நாளில் பயன்படுத்திய பல பொருட்களும் உபகரணங்களும் கருவிகளும் துப்பாக்கிகளும் காட்சிப்படுத்தப்பட்டிருந்தன.
கியூபாவின் புரட்சிக்கு உழைத்தமைக்காக பிடல் காஸ்ட்ரோவால் அவருக்கு வழங்கப்பட்ட கௌரவ பிரஜாவுரிமைச்சான்றிதழ், சிறுவயதில் அவர் பாடசாலையில் பெற்றுக்கொண்ட சான்றிதழ்கள் என்பனவும் அவரது வாழ்வையும் பணிகளையும் நினைவுகூர்ந்தன.

அந்தப் போராளியின் கரத்திலிருந்த பேனை, கெமரா, கிட்டார் இசைக்கருவி, தண்ணீர் குடுவை, பல் சுத்திகரிக்கும் பல்பிடுங்கும் கருவிகள் மருத்துவ உபகரணங்கள் யாவும் என்னை நெகிழச்செய்தன.

மக்களின் விடுதலைக்காக தன்னை அர்ப்பணித்துக்கொண்ட அதேசமயம், தனது மறைவுக்குப்பின்னர் தனது காதல் மனைவி தனித்துவிடக்கூடாது, அவள் தனக்கொரு துணையைத்தேடிக்கொள்ளவேண்டும் என்று சாகும் தருவாயிலும் வாக்குமூலமாகச்சொன்ன மனிதநேயவாதி அல்லவா?

காஸ்ரோவுடன் உரையாடிக்கொண்டிருக்கும் பிரம்மாண்டமான புகைப்படம் சேகுவேரா உயிரோடு எம்மருகே நிற்பதுபோன்ற பிரமையை ஏற்படுத்தியது.
இந்தக்காட்சி அறைகளைப்பார்த்துக்கொண்டு, கல்லறைகள் அமைந்துள்ள அடுத்த கட்டிடத்துக்குள் பிரவேசித்தோம்.
அங்கே ஒரு நினைவுத்தீபம் ஒளிர்ந்தது. அது அணையாத தீபம் எனச்சொல்லப்பட்டது.
சுவரிலேயே கல்லறைகள்.
மொத்தம் 39 கல்லறைகள்.
நடுநாயகமாக சேகுவேராவின் கல்லறை.
அதன் முன்பாக மட்டுமல்ல, இந்த அறையைவிட்டு வெளியே வரும்வரையிலும் மௌன அஞ்சலியே செலுத்திக்கொண்டிருந்தேன்.
நினைவில்லத்துக்கு வெளியே வந்தபின்னரே படங்கள் எடுத்துக்கொண்டோம்.

எங்களால் முடிந்ததும் அதுதானே?

அன்று மாலை ஹவானாவைச்சுற்றிப்பார்த்தோம்.
பிடல் காஸ்ட்ரோ மக்களிடம் தோன்றி பகிரங்கமாக அமெரிக்காவுக்கு சவால்விட்டுப்பேசும் சதுக்கத்தையும் சென்றுபார்த்தோம். அன்று இரவு ஒரு இரவுவிடுதிக்குச்சென்று, கியூபாவின் இசையையும் தனிநபர் நடிப்பு நகைச்சுவை நிகழ்ச்சியையும் ரசித்தோம்.


அந்தமொழி புரியாமல் எப்படி ரசித்திருப்போம் ?
வாசகர்கள் நிச்சயம் இப்படி ஒரு கேள்வியைக்கேட்கக்கூடும்.
எங்களுடன் வந்திருந்தாரே ருத்ரன்- அவர் அந்தமொழியே தெரிந்தவர்போன்று பாசாங்கு செய்ததைத்தான் ரசித்தோம். நகைச்சுவை நடிகர் ஏதோ சொல்லவும் ரசிகர்கள் அட்டகாசமாகச்சிரித்தார்கள்.
உடனே ருத்ரனும் கைதட்டி அட்டகாசமாகச்சிரித்தார்.

“ என்ன ? உமக்கு ஏதும் புரிந்ததா? “ – என்று அவரது காதுக்குள் கேட்டேன்.
“ புரிந்தது போல நடிக்கிறேன். அந்த ஆள் ஏதோ பெரிய நகைச்சுவையைச்சொல்கிறான். இவர்கள் சிரிக்கிறார்கள். நாங்கள் சிரிக்காமல் முகத்தை ‘உம்’ என்று வைத்துக்கொண்டிருந்தால், எங்களை ரஸனை தெரியாத முழு மூடர்கள் என்றல்லவா நினைத்துவிடுவார்கள். அதனால் இவர்கள் சிரிக்கும்போது நானும் சேர்ந்து சிரிக்கிறேன். நீங்களும் அவ்வாறே சிரியுங்கள்.” – என்றார் ருத்ரன்.
எனக்கு, ருத்ரன்தான் நகைச்சுவை நடிகராகத்தென்பட்டார்.

அதனால் நானும், அவர் சிரிக்கும்போதெல்லாம் சிரித்துக்கொண்டேன்.
ஒன்றுமட்டும் உண்மை, அந்த விடுதியில் அருந்திய மதுவின் சுவை மாத்திரம் புரிந்தது. வேறு ஒரு கோதாரியும் புரியவில்லை. விடுதியைவிட்டு வெளியே வரும்வேளையில், தனிநபர் நடிப்பினால் ரஸிகர்களை மகிழ்ச்சியில் ஆழ்த்திய அந்த நடிகருக்கு ருத்ரன் ‘கைவிசேஷம்’ கொடுத்தார்.
விடுதிக்குத்திரும்பும்பொழுது, அந்த நடுச்சாமத்திலும் டாக்ஸியின் மின் வெளிச்சத்தில் ஆங்காங்கே தென்பட்ட ஏர்ணஸ்ட் சேகுவேராவின் பதாதைகள், “ இந்த மக்களின் சிரிப்புக்காகவும் சுதந்திரத்திற்காகவுமே நான் வாழ்ந்திருக்கிறேன்”- எனச்சொல்வதுபோல் பட்டது.

மறுநாள் காலை ஹவானாவைவிட்டுப்புறப்படும் தருவாயில் எம்மை விமானநிலையத்திற்கு அழைத்துச்சென்றதும் அதே டாக்ஸி சாரதிதான்.

கியூபாவை விட்டுப்புறப்படும்பொழுது, வயது முதிர்ந்த ? ஃபிடலுக்குப்பின்னர் இந்த நாட்டின் எதிர்காலம் என்னவாகும் என்ற கவலை மனதை அரித்தது.
சோவியத் நாட்டின் நேச சக்தியாக விளங்கிய பிடல், 1980 களின் இறுதியில் சோவியத் அதிபர் மிகையில் கொர்பச்சேவின் தலைமையில் நிகழ்ந்த மாற்றங்களை எதிர்த்தார். கியூபா பின்பற்றக்கூடிய சிறந்த பாதை சேகுவேரா காண்பித்த பொருளாதாரப்பாதைதான் எனவும் சூளுரைத்தார்.
எனினும், சேகுவேராவின் அந்தக்கொள்கைகள் அங்கே நடைமுறைக்கு வரவேயில்லை என்பது கசப்பான உண்மையாகும்.

ஃபிடல் காஸ்ரோவுக்குப்பின்னர் கியூபாவின் அதிபரான ராவுல் காஸ்ட்ரோவும் புரட்சியின்போது களம் பல கண்ட கெரில்லாப்போராளிதான். சிறையிலிருந்தவர். யுத்தமுனையில் போராடியவர். ஃபிடலின் உடன்பிறந்த சகோதரர். சேகுவேராவிடம் அளவுகடந்த பாசம் கொண்டவர்.
இன்றைய கியூபா
கியூபா புரட்சிக்கு தலைமை வகித்த ஃபிடல் காஸ்ட்ரோவால் பிரதமர் பதவி 1976 இல் நீக்கப்பட்டது.

கியூபாவில் கடந்த 2019 ஆண்டின் ஆரம்பத்தில் உருவாக்கப்பட்ட அரசியலமைப்பின் பிரகாரம் பிரதமர் பதவி மீண்டும் உருவாக்கப்பட்டது.
அதிபரிடம் இருக்கும் சில பொறுப்புகளை தற்போதைய பிரதமர் மாரேரோ ஏற்றுள்ளார்.

அதிபரின் “ நிர்வாக ரீதியிலான வலது கரமாக பிரதமர் பொறுப்பு திகழும் “ என்று கியூபாடிபேட் என்னும் அரசின் உத்தியோக பூர்வ செய்தி ஏடு தெரிவித்துள்ளது.

(பிற்குறிப்பு:- கியூபாவைப்பற்றி எழுதுவதற்கு உசாத்துணையாக விளங்கிய நூல்கள்:-
1. சேகுவேரா: வாழ்வும் மரணமும் – ஜோர்ஜ் ஜி. காஸ்நாடா- தமிழில்: எஸ். பாலச்சந்திரன்
2. ஆபிரிக்கக் கனவு – ஏர்ணஸ்ட் சேகுவேரா.
3. எனது இளமைக்காலம் – பிடல் காஸ்ட்ரோ- அறிமுகம்- கேப்ரியல் கார்ஸியா மாரக்வெஸ்.
4. கியூபப்புரட்சியின் இன்றைய பொருத்தப்பாடு. –
கி. வெங்கட்ராமன்.
—–0—–

Posted in Uncategorized | பின்னூட்டமொன்றை இடுக

ஆங்கிலத்தில் அசோகனின் வைத்தியசாலை

ஆங்கிலத்தில் நடேசனின் நாவல்
King Asoka’s Veterinary Hospital

தனது மொழிபெயர்ப்பு நூலை காண்பதற்கு முன்பே விடைபெற்ற யுகமாயினி சித்தன் !
உலகில் முதலாவது விலங்கு மருத்துவமனை அமைத்த அசோக சக்கரவர்த்தி !!

முருகபூபதி
அவுஸ்திரேலியா மெல்பனில் வதியும் விலங்கு மருத்துவர் நடேசன், கடந்த மூன்று தசாப்த காலமாக இலக்கியப் பிரதிகளும் ( சிறுகதை, நாவல், பயண இலக்கியம் ) பத்தி எழுத்துக்களும், தமது தொழில் சார்ந்த புனைவுசாராத படைப்புகளையும் எழுதிவருபவர்.
இவரது சிறுகதைகளும் நாவல்களும் சிங்களத்திலும் ஆங்கிலத்திலும் மொழிபெயர்க்கப்பட்டு வெளியாகியுள்ளன.
ஏற்கனவே இவர் எழுதிய வண்ணாத்திக்குளம், உனையே மயல்கொண்டு ஆகிய நாவல்கள் ஆங்கிலத்திலும், வண்ணாத்திக்குளம் , மலேசியன் ஏர்லைன் 370 ( கதைத் தொகுதி ) என்பன சிங்கள மொழியிலும் வெளிவந்துள்ளன.
உனையே மயல்கொண்டு நாவலும் Lost in you என்ற பெயரில் ஆங்கிலத்தில் வரவாகியுள்ளது.

அவுஸ்திரேலியாவில் மொழிபெயர்ப்பு முயற்சிகள் என்ற எனது கட்டுரையில் ஏற்கனவே இந்தத் தகவல்கள் குறித்து விரிவாக எழுதியிருக்கின்றேன்.

நடேசனின் நூல்களின் வரிசையில் தற்போது அவர் சில வருடங்களுக்கு முன்னர் எழுதிய அவுஸ்திரேலியா புகலிட வாழ்வையும் விலங்கு மருத்துவப்பணியையும் சித்திரித்த அசோகனின் வைத்தியசாலை நாவலும் தற்போது ஆங்கிலத்தில் வெளிவந்துள்ளது. குறிப்பிட்ட ஆங்கில மொழிபெயர்ப்பை King Asoka’s Veterinary Hospital, என்னும் பெயரில் Amazon இல் தொடர்புகொண்டால் கிடைக்கிறது.

இந்த நாவல் முதலில் கனடாவிலிருந்து நீண்ட காலமாக வெளியாகும் பதிவுகள் இணைய இதழில் தொடராக வெளிவந்தது.
அந்த இணையத்தளத்தை நடத்தும் கிரிதரன் அவர்களும் தொடர்ந்து இலக்கியப்பிரதிகள் எழுதிவருபவர். அவரது படைப்புகளும் ஆங்கிலத்தில் வெளியாகியுள்ளன. அவர் தொடர்ந்தும் தரமான தமிழ் நாவல்களையும் மொழிபெயர்ப்பு படைப்புகளையும் பதிவுகளில் வெளியிட்டு வருபவர்.

நடேசனின் அசோகனின் வைத்தியசாலை நாவலை சில வருடங்களுக்கு முன்பு அது நூலாக வெளிவருவதற்கு முன்னர், அதன் படிகளை ( Proof Reading ) திருத்தும்போதே படித்திருக்கின்றேன்.
அச்சமயத்தில், நான் பெற்ற வாசிப்பு அனுபவத்திலிருந்து இந்நாவலை நடேசன், ஆங்கிலத்தில் சிந்தித்து தமிழில் எழுதினாரா..? என்றும் யோசித்திருக்கின்றேன்.

அவர் ஏன் இந்த நாவலுக்கு அசோகனின் வைத்தியசாலை என்ற பெயரைச்சூட்டினார்..? விலங்கு மருத்துவத்துறையில் தான் பெற்ற அனுபவங்களை படைப்பிலக்கியமாக்க முயன்றபோது, எதற்காக விலங்குகளின் பெயரைத்தாங்காமல், ஒரு மனிதனின் பெயரை வைத்தார் என்றும் சிந்தித்தேன்.

பின்னர், நடேசனைத் தொடர்புகொண்டு கேட்டறிந்தபோது கிடைத்த செய்தி என்னை ஆச்சரியத்திற்குட்படுத்தியது.
அசோகன் என்பவர் யார் என்பது உங்கள் அனைவருக்கும் தெரியும். இந்தியாவில் பல நூறு ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் அரசாட்சி செய்த மன்னன்.
நாடு பிடிக்கும் ஆசை அலெக்ஸாண்டருக்கும் நெப்போலியனுக்கும் ஹிட்லருக்கும் இருந்தது போன்றே அசோகனுக்கும் கலிங்கம் என்ற நாட்டை பிடிக்கும் ஆவல் இருந்தது. அந்த மன்னன் அந்தப்போரின் வெற்றியை மனதளவிலும்கூட கொண்டாட முடியாமல் மக்களின் உயிரிழப்பு குறித்து ஆழ்ந்த கவலையடைந்து புத்தமதத்தை தழுவி அன்பு மார்க்கத்தை போதிக்க முன்வந்ததுடன் இலங்கைக்கு தனது மகள் சங்கமித்தையையும் அரச மரக்கிளையுடன் அனுப்பிவைத்தார்.

அசோக சக்கரவர்த்தியை திரையில் சந்தோஷ் சிவன் இயக்கத்தில் ஷாருக்கான் நடித்த அசோக்கா திரைப்படத்திலும் (2001 ) நாராயணமூர்த்தியின் இயக்கத்தில் 1958 இல் சிவாஜி கணேசன் நடித்த அன்னையின் ஆணை திரைப்படத்தில் இடம்பெற்ற சாம்ராட் அசோகன் நாடகத்திலும் பார்த்திருக்கின்றோம்.
ஆனால், இந்தப்படங்களில் அந்த மன்னனின் நாடு பிடிக்கும் ஆசையையும் தனது வெற்றிக்காக எத்தனை மனித உயிர்க்கொலையும் செய்யத்துணிந்த கோரமான பக்கத்தையும், இறுதியில் தனது குற்றங்களையும் செய்த பாவங்களையும் உணர்ந்து மனம்மாறியதையும்தான் அறிந்தோம்.
ஆனால், அந்த மன்னன்தான் இந்த உலகில் முதல் முதலில் மிருகங்களுக்கான வைத்தியசாலையை உருவாக்கிய முன்னோடி என்ற அரிய செய்தியை நடேசன் சொல்லித்தான் அறிந்துகொண்டேன். அத்துடன் அவர் மேலும் சில விளக்கங்களும் தந்தார்.

ஜீவராசிகளான விலங்குகளும் பிராணிகளும் ஊர்வனங்களும் நோயுற்றால் அதற்குரிய சிகிச்சை அளித்து காப்பாற்றவேண்டும் என்ற உயர்ந்த நோக்கம் அசோகன் பின்பற்றிய அன்பு மார்க்கத்திலிருந்து தோன்றியது.
விலங்குகளும் மற்றும் பிராணிகள் உயிரினங்களும் வாய்பேச முடியாத ஜீவன்கள். ஆனால், அவற்றுக்கும் மனிதர்களுக்கு இருப்பதுபோன்ற உணர்வுகளும் விசித்திரமான இயல்புகளும் இருக்கின்றன என்பதை தனது மூன்றாவது நாவல் அசோகனின் வைத்தியசாலையில் நடேசன் மிகவும் அழுத்தமாகப் பதிவு செய்கின்றார்.
நிறையப்பாத்திரங்கள் இந்நாவலில் வருகின்றன. சுமார் முப்பது பாத்திரங்கள் இருக்கலாம். ருஷ்ய இலக்கியமேதை லியோ ரோல்ஸ்ரோயின் உலகப்புகழ்பெற்ற போரும் சமாதானமும் நாவலில் ஆயிரத்துக்கும் மேற்பட்ட கதாபாத்திரங்கள் வருகிறார்கள்.

அசோகனின் வைத்தியசாலையில் கொலிங்வூட் என்ற ஒரு பூணையும் மிக முக்கியமான பாத்திரமாக வருகிறது. நானூறு பக்கங்கள் கொண்ட இந்நாவலை எழுதி முடிப்பதற்கு தனக்கு சுமார் மூன்று வருடகாலம் எடுத்ததாகவும் நடேசன் சொன்னார்.
இந்த நாவலை படிக்கும் பொழுது ஒரு ஆங்கில நாவலை படிக்கும் உணர்வுதான் எனக்கு ஏற்பட்டது. இந்த நாவலை முன்பு கனடா பதிவுகளில் தொடர்ந்து படிக்காத ஒரு வாசகன், முழுநாவலாக நூல் வடிவத்தில் முதல் தடவையாக படிக்க நேர்ந்தால் ஆங்கில நாவலின் தமிழ் மொழிபெயர்ப்புத்தான் இந்நூல் என்ற முடிவுக்கும் வரலாம்.
நான் இதனைப்படித்தபொழுது நடேசன் ஆங்கிலத்தில் சிந்தித்து ஆங்கிலத்தில் கற்பனை செய்து தமிழில் எழுதியிருக்கிறாரோ..? என்றும் கருதினேன்.
சில அத்தியாயங்கள் தனித்தனி சிறுகதைகளுக்கு அல்லது குறுநாவலுக்குரியது போன்ற தோற்றத்தையும் காண்பிக்கின்றன. குறிப்பாக Sharan என்ற பாத்திரம். அவளது கதை வித்தியாசமானது. அவள் சம்பந்தப்பட்ட அத்தியாயங்களை படித்தபொழுது ஆங்கில த்ரில்லர் படங்களை பார்த்தது போன்ற உணர்வுதான் எனக்கு வந்தது.
அதுபோன்று மற்றுமொரு பாத்திரம் பழைய சாமான்கள் பழைய வெற்று மதுப்போத்தல்கள் முதலானவற்றை தனது வீடு நிரம்பவும் சேகரித்துவைத்திருந்து இறுதியில் அநாதரவாக மரணிக்கும் ஒரு பாத்திரம்.

நடேசன், இந்நாவலில் எம்மை நாம் முன்னர் பார்த்தறியாத உலகத்திற்கு அழைத்துச்செல்கின்றார். தமிழில் படைப்பு இலக்கியத்திற்கு இது புதிய வரவு. புதிய அறிமுகம். அதாவது எம்மில் எத்தனைபேர் மருத்துவமனைகளில் இருக்கும் சவ அறைகள் பற்றி இலக்கியத்தில் அறிமுகப்படுத்தியிருக்கின்றோம்.

இந்த உலகில் பிறந்த அனைவருமே ஒருநாள் இறப்பது நிச்சயம்தான். ஆனால் – இறந்தபிறகு என்ன நடக்கும் என்பதை மற்றவர்களின் மரணச்சடங்கில்தான் நாம் பார்க்கின்றோம்.
விலங்குகள் பிராணிகளின் சவ அறை எப்படி இருக்கும்? நடேசனின் நாவல் அது பற்றியும் பேசுகிறது. பதட்டத்துடனும் அதிர்வுடனும் அந்த அத்தியாயங்களை படித்தேன்.
முற்றிலும் புதிய களம் இந்த நாவலில் விரிகிறது. நாம் பார்க்கத்தவறிய பார்க்கத்தயங்கும் பேசத்தயங்கும் செயல்படுத்துவதற்கு அஞ்சும் பல பக்கங்கள் இந்நாவலில் திரைப்படக்காட்சிகளாக வருகின்றன.

பல பாத்திரங்கள் வந்த பொழுதும் ஒரே ஒரு தமிழ்ப்பாத்திரம் சிவநாதன் சுந்தரம்பிள்ளை மாத்திரம்தான். அவனது மனைவி பிள்ளைகள் இந்நாவலில் இரண்டாம் பட்சம்தான்.
காலோஸ் சேரம் என்ற மற்றும் ஒரு மிருகவைத்தியர் மிகவும் சுவாரஸ்யமான பாத்திரம். எனக்கு அவர் சம்பந்தப்பட்ட அத்தியாயங்களை படித்தபொழுது இந்தியாவின் பிரபல பத்திரிகையாளர் இலஸ்ரேட்டட் வீக்லியின் பிரதம ஆசிரியர் குஷ்வந் சிங்தான் நினைவுக்கு வந்தார்.
குஷ்வந்த்சிங் மிகவும் உற்சாகமான சுவாரஸ்யமான மனிதர். அவர் பாலியல் விடயங்களையும் வெளிப்படையாகவே பேசுபவர் எழுதுபவர். அதில் அவரிடம் ஒரு நேர்மையும் இருந்தது. இந்நாவலின் கார்லோஸ் சேரம் பல இடங்களில் எம்மை வாய்விட்டு சிரிக்கவைக்கின்றார்.

அசோகனின் வைத்திசாலை தற்போது, King Asoka’s Veterinary Hospital என்ற பெயரில் தனி நூலாக எமக்கு வரவாகியிருக்கிறது.
ஆனால், இதனை மொழிபெயர்த்த எமது அருமை நண்பர் ‘யுகமாயினி ‘ சித்தன் இந்த ஆக்கபூர்வமான முயற்சியை பார்க்காமல் கண்களை நிரந்தரமாக மூடிக்கொண்டு விடைபெற்றுவிட்டாரே!?

இச்சந்தர்ப்பத்தில் அவரையும் நினைவுபடுத்தும் வகையில் இந்தப்பதிவை மேலும் தொடருகின்றேன்.

சித்தனை கலை, இலக்கியத்துறையில் ஒரு சகல கலா வல்லவன் என்றுதான் சொல்லவேண்டும். அவரால் இலக்கியம் படைக்கமுடியும். ஓவியம் தீட்டுவார். கேலிச்சித்திரம் வரைவார். இதழ்கள், நூல்களுக்கு அட்டைப்படங்கள் வடிவமைப்பார். அழகாக மொழிபெயர்ப்பார். செம்மைப்படுத்துவார். ஒளிப்படக்கலைஞர். நாடகம் எழுதுவார். நடிப்பார். இத்தனைக்கும் மத்தியில் தொடர்பாடலை நன்கு பேணுவார்.

இவ்வாறு பல தளங்களில் இயங்கியிருக்கும் அவரிடம் வாதத்திறமையும் குடியிருந்தது.
சில திரைப்படங்களில் துணை ஒளிப்பதிவாளராகவும் பணியாற்றியிருப்பவர். சுறுசுறுப்பாக இயங்குபவர்.
சிட்னியிலிருந்த மூத்த படைப்பாளி எஸ்.பொ. அவர்கள் சென்னை சென்று, மித்ர பதிப்பகம் தொடங்கி நூல்களை வெளியிட்டுக்கொண்டிருந்த காலப்பகுதியில் சித்தன் அவருக்கு அறிமுகமாகியதைத்தொடர்ந்து, 2007 ஆம் ஆண்டு முதல் சித்தன், யுகமாயினி என்னும் மாத இதழைத்தொடங்கினார்.
அதற்கு அந்தப்பெயரைச்சூட்டியதும் எஸ்.பொ. தான். எஸ்.பொ.வும் மாயினி என்னும் பெயரில் ஒரு நாவல் எழுதியுள்ளார்.
சித்தன், யுகமாயினி இதழை தமிழகத்திற்குள் மாத்திரம் வரையறுத்துக்கொள்ளாமல் இலங்கை, சிங்கப்பூர், மலேசியா, மற்றும் அய்ரோப்பிய நாடுகளிலிருந்து எழுதிக்கொண்டிருப்பவர்களுக்கும் களம் வழங்கும் நோக்கத்துடன் வெளியிட்டார்.

எஸ். பொ. நிறுவக ஆசிரியராகவும், அதன் ஆலோசனைக்குழுவில் இந்திரா பார்த்தசாரதி, சிற்பி, இன்குலாப், வி.கே.டி பாலன் (தமிழகம்) செங்கை ஆழியான் ( இலங்கை) தர்மகுலசிங்கம் (டென்மார்க்) ஆகியோரையும் இணைத்துக்கொண்டார். யுகமாயினி இதழுக்குரிய பதாகையை எழுதியர் எஸ்.பொ. இவ்வாறு அது அமைந்திருந்தது:
‘முரண்பாடுகள் மத்தியில் ஒருத்துவம் கலகத்தில் மலரும் சுதந்திரம்’.

அவுஸ்திரேலியாவிலிருந்து நானும் நடேசன், கிருஷ்ணமூர்த்தி, சுதாகரன் ஆகியோரும் யுகமாயினியில் எழுதியிருக்கின்றோம். எனது சொல்ல மறந்த கதைகள் தொடர் யுகமாயினியில்தான் முதலில் வெளியானது. சிட்னியில் வதியும் இலக்கிய சகோதரி யசோதா பத்மநாதன் யுகமாயினி இதழ்களை தருவித்து எமக்கும் விநியோகித்தார். தரமான இதழ். சிற்றிதழ்களுக்கு நேரும் துன்பியல் யுகமாயினிக்கும் நேர்ந்து சில வருடங்களில் மறைந்துவிட்டது.

சித்தனைச்சுற்றி எப்பொழுதும் இலக்கிய நூல்களும் இதழ்களும் இருக்கும். அவர் இருக்கும் இடத்தில் யாராவது ஒரு கலைஞனோ அல்லது இலக்கியவாதியோ இருப்பார். அவரது பேக்கில் எப்பொழுதும் ஏதும் ஒரு புத்தகமும் ஒரு சிகரட் பக்கட்டும் இருக்கும்.

இறுதியாக சில வருடங்களுக்கு முன்னர் நான், சித்தனைச் சந்தித்தபோது ஒரு திரைப்படத்தை எடுக்கவிருப்பதாகவும், அதற்கான திரைக்கதை வசனமும் எழுதி, படப்பிடிப்பிற்கான இடங்களும் தேர்வாகி, தயாரிப்பாளர்களை தேடிக்கொண்டிருப்பதாகச் சொன்னார்.
இறுதிக்காலத்தில் ஒரு ஆங்கில ஊடகத்தையும் தொடங்கியிருந்தார். நடேசனின் 400 பக்கங்கள் கொண்ட அசோகனின் வைத்தியசாலை நாவலை ஆங்கிலத்தில் மொழிபெயர்த்துவிட்டுத்தான் சித்தன் விடைபெற்றுள்ளார்.

நடேசன் தனது நாவலின் தமிழ் வடிவத்தை எனக்குச் சமர்ப்பித்துள்ளார். அதன் ஆங்கில வடிவத்தை கடின உழைப்போடு மொழிபெயர்த்த சித்தனுக்கு சமர்ப்பித்துள்ளார்.
இதுவும் விதிப்பயன்தானா !!?? சித்தத்தில் கலந்திருக்கும் சித்தனை மீண்டும் எழுத்தில் பதிவுசெய்வதற்கு King Asoka’s Veterinary Hospital நாவல்தான் காரணம் !

இதனைப்பார்க்க நண்பர் சித்தன் நம்மத்தியில் இல்லையே என்பதை வலியுடன் உணர்கின்றேன்.

நாம் சிறந்த மொழிபெயர்ப்பாளர் ஒருவரை சித்தனின் உருவத்தில் இழந்துவிட்டோம்.
letchumananm@gmail.com





Posted in Uncategorized | பின்னூட்டமொன்றை இடுக

அவலத்தை தேடிச்சென்ற கெரில்லாத்தலைவர்

சே குவேராவின் 53ம் ஆண்டு நினைவு நாள்

வாழ்வின் அவலத்தை தேடிச்சென்ற கெரில்லாத்தலைவர் — அங்கம் -01
போராயுதமும் எழுத்தாயுதமும் ஏந்திச்சென்றவரின் வாழ்வில் குறுக்கிட்ட காதலிகள்

முருகபூபதி
முன்கதைச்சுருக்கம்

ஒரு நாட்டில் பிறந்து மற்றுமோர் இனத்தின் விடுதலைக்காக போராடிய மாபெரும் போராளி ஏர்ணஸ்ட் சேகுவேரா நினைவிடத்தை காண்பதற்காக 2008 ஆம் ஆண்டு தொடக்கத்தில் மெல்பன் இலக்கிய நண்பர் நடேசனுடனும் கனடா ஒளிப்படக்கலைஞர் ருத்ரனுடனும் சென்றிருந்தேன். அந்த மனப்பதிவுகளை சேகுவேராவின் 53 ஆவது நினைவு தினத்தில் வாசகர்களுடன் பகிர்ந்து கொள்கின்றேன்.

கியூபா புரட்சியில் மிகவும் முக்கியத்துவம் வாய்ந்த பிரதேசம் சாந்தா கிளாரா.
சேகுவேராவின் தலைமையில் புறப்பட்ட கிளர்ச்சியாளர்களுக்கு வாழ்வா- சாவா என்பதைத் தீர்மானிக்கவிருந்த உக்கிரமான போர் நிகழ்ந்த இடம்தான் சாந்தாகிளாரா.

இந்த நகரத்தின் முக்கியமான முகாம்களில் சர்வாதிகாரி பாடிஸ்டாவின் படையினர் சுமார் 2500 பேர் இருந்தனர். தவிர, மேலும் ஆயிரம்பேரைக்கொண்ட ஆயுதப்படையினர் சாந்தாகிளாராவைச் சுற்றியிருந்த பிரதேசங்களில் நிலைகொண்டிருந்தனர்.
ஆனால், சேகுவேராவிடம் 300 போராளிகள் மாத்திரமே தாக்குதலுக்குத் தயாராகியிருந்தனர். இங்கு நிகழ்ந்த போர்தான் கியூபாவின் தலைவிதியையே மாற்றியது.
துணிச்சலும் அயராத கடினஉழைப்பும் போர்த் தந்திரோபாயமும் கொண்டிருந்த சேகுவேராவின் வீரத்துக்கு அடையாளமாகத்திகழ்ந்த சாந்தாகிளாராவில்தான், பொலிவியா புதைகுழியிலிருந்து கண்டெடுக்கப்பட்ட அவரது எலும்புகளும் எச்சங்களும் வைக்கப்பட்ட கல்லறையும் நினைவில்லமும் அமைந்துள்ளன.
வீரம்செறிந்த போர்நிகழ்ந்த சாந்தாகிளாராவில் 1958 டிசம்பரில் சேகுவேராவும் அவரது கெரில்லாபடையினரும் முறியடித்து கவிழ்த்த ரயில் பெட்டிகளைப் பார்க்கச்சென்றோம்.

சேகுவேராவிடம் துப்பாக்கிமாத்திரம் இருக்கவில்லை. எப்பொழுதும் கைவசம் பேனாவும் குறிப்புப் புத்தகமும் வைத்திருப்பார்.
பிற்காலத்தில், சேகுவேரா தொடர்பான பல நூல்கள் வெளிவருவதற்கு, அவர் ஏற்கனவே எழுதிவிட்டுச்சென்ற போர்முனைக் குறிப்புகள்தான் உதவியிருக்கின்றன. குறிப்புகளுடன் மாத்திரம் அவர் நின்றுவிடவில்லை. தனது தாயாருக்கு தொடர்ச்சியாக கடிதங்களும் எழுதியிருக்கிறார்.

சாந்தாகிளாரா போர்க்களத்தில் நிகழ்ந்த சிறுசம்பவம்:-
போர் உக்கிரமாக நடந்துகொண்டிருந்தபோது ஒரு போராளி களைப்பினால் சற்று கண்ணயர்ந்திருக்கிறார். அவரது கையில் துப்பாக்கியும் இல்லை. இதனைக்கண்டுவிட்ட சேகுவேரா, அந்தப்போராளியை அதட்டித்திட்டியுள்ளார்.
கட்டளை பிறப்பிக்கப்படுவதற்கு முன்பு தான் சுட்டதாகவும் அதனால் தனது துப்பாக்கி பறிமுதல்செய்யப்பட்டதாகவும் போராளி சொல்லியிருக்கிறார்.

சரி, பரவாயில்லை போய்ச்சண்டையிடு, சண்டையிட்டு ஒரு ஆயுதம் தேடிக்கொள். என்றாராம் சேகுவேரா.

அந்தப்போராளி மீண்டும் களம் புகுந்துள்ளார்.
பிறிதொரு சந்தர்ப்பத்தில், காயமடைந்த சில போராளிகளுக்கு சிகிச்சையளித்துக்கொண்டிருந்த ( சேகுவேரா ஒரு மருத்துவர்) பொழுது, ஒரு போராளி, தமது உயிருக்குப்போராடியவாறே, சேகுவேராவின் கையைப்பற்றிக்கொண்டு, “ கொமாண்டர், என்னை நினைவிருக்கிறதா, ஆயுதத்தை தேடிப்பெற்று போராடச்சொன்னீர்களே, அது நான்தான். என்றாராம். பிறகு அவரது உயிர்பிரிந்ததாம். நிராயுதபாணியாகச்சாகாமல் ஆயுதத்துடனேயே இறக்கிறேன் என்ற பெருமிதம் அந்தப்போராளியிடம் இருந்ததாக பதிவுசெய்கிறார்.

போர்முனையில் உணர்ச்சிகளுக்கு அப்பாற்பட்டவராக இயங்கிய சேகுவேரா, தமது நாட்குறிப்பில் இச்சம்பவத்தையும் உணர்ச்சியின்பாற்பட்டு நெகிழ்ச்சியுடன் பதிவுசெய்யவில்லை.
தமது புரட்சிப்படை எத்தகையது என்பதை உணர்த்தவே இச்சம்பவத்தை எழுதியிருக்கிறார்

இருபத்தியிரண்டு பெட்டிகளைக்கொண்ட ரயில்வண்டி இராணுவத்தினரை ஏற்றிக்கொண்டு சாந்தாகிளாராவை நோக்கிவருகிறது. சேகுவேரா இதனைத்தெரிந்துகொண்டு தாக்குதலுக்குத்தயாராகிறார்.
துரிதமாக தண்டவாளங்கள் கழற்றப்பட்டன.
முன்னெச்சரிக்கையுடன் மெதுவாக ஓடிவந்த ரயிலின் மூன்று பெட்டிகள் தடம்புரள்கின்றன.
கெரில்லாக்களின் சரமாரியான வேட்டுக்களினாலும் வெடிகுண்டுவீச்சுக்களினாலும் இராணுவம் திணறியது. தொகையான ஆயுதங்களுடன் ரயிலை சேகுவேரா கைப்பற்றியபொழுது சுமார் 400 இராணுவத்தினர் சரணடைந்தனர்.
கியூபாவின் புரட்சியில் தலைமறைவுப்போராளியாக விளங்கிய அழகிய இளம்பெண் அலெய்டா மார்ச். இராணுவப்பொலிசாரால் ஏற்கனவே துரத்தப்பட்டிருந்த அலெய்டா எஸ்காம்பிரே என்னுமிடத்திலிருந்த சேகுவேராவின் முகாமில் முன்பு தஞ்சடைந்திருந்தவர்.

சாந்தாகிளாரா போரின் வெற்றிப்பரிசாக சேகுவேராவுக்குக்கிடைத்தவர்தான் அலெய்டா என்ற தகவலும் உண்டு.
வசீகரமான தோற்றமும் ஆளுமையும் மிக்க கெரில்லாத்தலைவரிடம் காதல்வயப்பட்டார் அலெய்டா.

சேகுவேரா கவிழ்த்த அந்த ரயில்பெட்டிகளுக்கு முன்னால் அலெய்டாவை வரச்செய்த சேகுவேரா, ‘’ அலெய்டா, வரலாற்றுக்காக நான் உன்னைப்புகைப்படம் எடுக்கப்போகிறேன்”- எனச்சொல்லி தமது கெமராவினால் படம் எடுத்தாராம்.

அந்த ரயில் பெட்டிகளைப்பார்த்தபோது இலங்கையில் வடபகுதியில் ஒரு தமிழ்ப்போராளி இயக்கம் தாக்குதல் தொடுத்த ரயில்பெட்டிகள் நினைவுக்குவந்தன.

எம்முடன் வந்த புகைப்படக்கலைஞரான ருத்ரனிடம், “நாங்கள் போராளிகள் இல்லை. போராளிகள் கவிழ்த்த ரயிலைப்பார்க்கவந்த பயணிகள். அலெய்டாவை, சேகுவேரா படம் எடுத்ததுபோன்று எங்களையும் படம் எடும்” என்றேன்.

சாந்தாகிளாராவுக்கு எம்மை அழைத்துச்சென்ற டாக்ஸி சாரதி எம்மூவரையும் படம் எடுத்தார்.

“சேகுவேராவுக்கு ஆயுதம் ஏந்தி போராடவும் தெரிந்திருக்கிறது. மருத்துவமும் தெரிந்திருக்கிறது. யாத்ரீகனாக பல தேசங்களுக்கும் அலைந்து டயறிக்குறிப்புகளும் எழுதத்தெரிந்திருக்கிறது. அமைச்சராக பணியாற்றவும் தெரிந்திருக்கிறது. புகைப்படம் எடுக்கவும் தெரிந்திருக்கிறது.”- என்றேன்.

“ அதுமட்டுமா, அவருக்கு சில பெண்களைக்காதலிக்கவும் தெரிந்திருக்கிறது’’ – என்றார் நடேசன்.
ஆமாம். ஆற்பாயுளில் மறைந்துவிட்ட இந்தகெரில்லாப்போராளியின் வாழ்வில் சில பெண்கள் குறுக்கிட்டுத்தான் இருக்கிறார்கள். இந்தவகையில் இவர் ஒரு காதல் மன்னன்தான்.
இதிலே சிறப்பு என்னவென்றால், தமது தாயாருக்கு எழுதும் கடிதங்களிலும் தமது காதலிகள் குறித்து அவரால் காவியநயத்துடன் எழுதமுடிந்திருக்கிறது.
சிச்சினா
ஸோய்லா ரோட்ரிகுசேஸ் கார்ஷியா.
ஹில்டா காடியா.
அலெய்டா.
இப்படியாக சில காதலிகள்.

எனினும் ஹில்டாகாடியாவும் அலெய்டாவும் அவரது சின்னங்களாக குழந்தைகளையும் பெற்றுக்கொடுத்தவர்கள்.
ஒருசமயம், டிரினிடாட்டிலிருந்து தமது அத்தையொருவருக்கு சேகுவேரா எழுதிய கடிதத்தில், ” இனிமையான பாடல்களை இசைக்கும் பழுப்பு நிற மோகினிகளுடன் போராடியபிறகு .இந்த அற்புதமான தீவின் நினைவுச்சின்னமாக ‘அழகிகள்’ நிறைந்த என் இதயத்தை கொண்டுசெல்கிறேன்” என குறிப்பிட்டிருக்கிறார்.
கியூபாவில் புரட்சி வென்றபின்னர் . அந்த நாட்டின் வங்கித்தலைவராகவும் அமைச்சராகவும் பதவிவகித்த சேகுவேரா, பல நாடுகளுக்கும் விஜயம்செய்திருக்கிறார்.
பல உலகத்தலைவர்களுடன் பேச்சுவார்த்தையில் ஈடுபட்டிருக்கிறார்.
அப்துல் நாசர், நேரு, மா ஓ சேதுங் ஆகியோர் இதில் குறிப்பிடத்தகுந்தவர்கள்.

சேகுவேரா கொழும்புக்கும் வந்து சிலநாட்கள் தங்கியிருக்கிறார்.
கியூபாவின் பிரதிநிதியாக ஐ.நா. சபையிலும் உரையாற்றியவர்.
பல சர்வதேச தொலைக்காட்சிகளில் தோன்றியவர். பல பத்திரிகைகளுக்கு அரசியல் கட்டுரைகள் எழுதியவர். கியூபாவின் பொருளாதாரத்தை ஆரோக்கியமான திசையில் வளர்ப்பதற்கு பிடல் காஸ்ட்ரோவுக்கு பக்கபலமாக இருந்தவர்.
அமைச்சராகப் பதவி வகித்துக்கொண்டே கரும்பு ஆலையில் கைவண்டியும் இழுத்திருக்கிறார்.
இப்படி பன்முகத்தன்மையுடன் இயங்கிய சேகுவேராவிடம் இயல்பாகவே குடியிருந்த போர்க்குணம்தான் பொலியாவுக்கும் சென்று போராடத்தூண்டியிருக்கிறது.
கியூபா புரட்சியின் முன்னணி நாயகர்களில் ஒருவராகவும் பதவியேற்ற அரசில் அமைச்சராகவும் இருந்த சேகுவேரா, அத்துடன் அமைதியடைந்திருக்கலாம்.

குழந்தைப்பருவம் முதல் ஆஸ்த்துமா நோயுடன் போராடியவர், போர்க்களத்தில் காயமுற்றவர், பல சந்தர்ப்பங்களில் மயிரிழையில் உயிர் தப்பியவர், வாழ்நாளில் பெரும்பாலும் நாடோடியாகவே அலைந்து திரிந்தவர், நெடிய பயணங்களில் பல நாட்கள் பட்டினி கிடந்தவர், உரிய நேரத்தில் ஆஸ்த்துமாவுக்கு தற்காலிகமாகவாவது நிவாரணம் தரும் மருந்துகள் கிடைக்காமல் அவதியுற்றவர், கியூபாவின் வெற்றிக்கு கடினமாக உழைத்திருந்தபோதிலும் தான் ஒரு ஆர்ஜென்டைனர்- கியூபாவுக்கு அந்நியன்- என்ற தாழ்வுச்சிக்கலுக்கும் உள்ளாகியிருந்தவர்………..

ஏன்… மீண்டும் ஒரு போராளியாக உருவெடுத்தார்?
சேகுவேராவைப்பற்றி தெரிந்துகொண்ட நாள்முதலாக என்னை அரித்துக்கொண்டிருந்த கேள்வி இது.
இவரைப்பற்றிய வரலாற்றாசிரியர்களின் பொதுவான கணிப்பு இதுதான்:-
முரண்பாடுகளிலிருந்து தப்பித்த மனிதன் மட்டுமல்ல,
தனது வாழ்வின் அவலத்தை தானே தேடும் ஒருமனிதன்தான் சேகுவேரா.
புட்சிப்படையில் துரோகம் இழைத்தவர்களை தண்டிப்பதற்கும் அவர்தயங்கவில்லை எனத்தெரிகிறது.

அத்தகையவர்களுக்கு மரண தண்டனை விதித்தபின்னர், தான் செய்தது சரியா? தவறா? எனச்சீர்தூக்கிப்பார்த்து தன்னைத்தானே சுயவிமர்சனமும் செய்திருக்கிறார்.

தமது 37 வயதில் கியூபாவில் குடியுரிமை பெற்றுக்கொண்ட இந்த ஆர்ஜென்டைனா நாட்டுப்பிரஜை, கொல்லப்பட்டது பொலிவியாவில்.
1500 ஆம் ஆண்டளவில் லியணார்டோ டா வின்ஸியால் வரையப்பட்ட மோனாலிஸா ஓவியத்திற்கு உலகெங்கும் கிட்டியுள்ள வரவேற்பு அறிந்ததே ஐந்து நூற்றாண்டுகளையும் கடந்து இந்த ஓவியம் வாழ்ந்துகொண்டிருப்பதுபோன்று, ஏர்ணஸ்ட் சேகுவேராவின் உருவப்படமும் உலகெங்கும் தென்பட்டுக்கொண்டிருக்கிறது.
வரலாற்றுச்சிறப்புமிக்க அந்தப்படத்தை எடுத்தவர் அல்பர்ட்டோ கோர்டாவின் என்பவர்.
இவர், ரெவில்யூஷன் என்ற பத்திரிகையின் புகைப்படக்கலைஞர்.
அந்தப்படம் எதிர்பாராதவிதமாக எடுக்கப்பட்டது என்று ஒரு நேர்காணலில் சொல்லியிருக்கிறார்.

புரட்சியின்போது லாகோர்போ என்ற இடத்தில் நிகழ்ந்த சம்பவமொன்றில் கொல்லப்பட்டவர்களுக்கான அஞ்சலிக்கூட்டம் நடந்துகொண்டிருந்தது. பிடல் காஸ்ட்ரோவும் வேறும் சிலரும் முன்வரிசையில் இருந்தனர். சில விநாடிகளில் அந்த இடத்தில் தோன்றி மறைந்த சேகுவேரா கெமராவின் லென்ஸில் சிக்குண்டார். அந்தப்படம், கோடிக்கணக்கான இளம்தலைமுறையினரின் மணக்கண்களில் நிரந்தரமாகப்பதிவாகிவிட்டது.
நீண்டநாட்களாக சி.ஐ.ஏ.யினது கண்களில் சிக்கியிருந்த இந்த புரட்சிப்போராளி, எதிர்பாரதவிதமாக கொல்லப்பட்டபோது, இறந்தவர் சேகுவேராதான் என்பதை உடனடியாக ஊர்ஜிதம் செய்யமுடியாமலிருந்தாம்.

1967 இல் சுட்டுக்கொல்லப்பட்ட சேகுவேராவின் உடல் புதைக்கப்பட்ட இடத்தை தேடிக்கண்டுபிடிப்பதற்கு முப்பது ஆண்டுகள் சென்றன.
ஆனால், ஹொலிவூட் திரையுலகம், சேகுவேரா கொல்லப்பட்டவுடனேயே ‘சே’ –என்ற திரைப்படத்தை தயாரிக்கத்தொடங்கிவிட்டது.
20 யத் செஞ்சரி ஃபொக்ஸ் என்ற சர்வதேசப்புகழ்பெற்ற நிறுவனம் தயாரித்த இந்தப்படத்தில், சேகுவேராவாக நடித்தவர் பிரபல நடிகர் ஓமர்ஷரீப். ஜாக் பலன்ஸ், பிடல்காஸ்ட்ரோவாக நடித்தார். இந்த வரலாற்று நாயகர்கள்குறித்து அரசியல் ரீதியாக விமர்சனங்கள் இருந்தபோதிலும், அமெரிக்க ஏகாதிபத்தியம், ஹொலிவூட் தயாரிப்பாளர்களின் ஊடாக மோசமாக சித்திரிக்கமுயன்றது.
கருத்தை கருத்தால் வெல்லமுடியாதவர்கள், தனிநபர் அவதூறுகளிலேயே தீவிரமாக இறங்குவார்கள். இயங்குவார்கள். என்பதற்கு குறிப்பிட்ட திரைப்படமும் சிறந்த உதாரணம் என்பது விர்சகர்களின் சிந்தனை.
இத்திரைப்படம் தென்னமரிக்காவில் தடைசெய்யப்பட்டது. சிலியிலும் வெனிசூலாவிலும் திரையிடப்பட்டபோது வெடிகுண்டுகள் திரையரங்குகளில் வீசப்பட்டன.

இந்தப்பயணக்கட்டுரை எழுதிக்கொண்டிருக்கும் பொழுது த லொஸ்ட் சிட்டி என்ற கியூபா குறித்த திரைப்படமும் பார்த்தேன். பிறிதொருசந்தர்ப்பத்தில் இப்படம் பற்றி எழுதலாம்.
எங்கே புரட்சி நடந்தாலும் இனவிடுதலைப்போராட்டம் வெடித்தாலும் அந்த வரலாற்றை யதார்த்தபூர்வமாக அல்லது கொச்சைப்படுத்தும் விதமாக திரைப்படம் தயாரிப்பவர்களும் தமது இருப்பை வெளிப்படுத்தவே முனைவார்கள்.
திரையிலே ஓமர் ஷெரீப் சேகுவேராவாகத் தோன்றியவேளையில், பொலிவியாவில் வாலேகிரண்ட் என்னுமிடத்தில் தடயமே தெரியாதவிதமாக அடியாழத்தில் புதைக்கப்பட்டிருந்தார் உண்மையான சேகுவேரா.

1997 ஆம் ஆண்டு அக்டோபர் மாதம் சாந்தகிளாரவில் நிர்மாணிக்கப்பட்ட நினைவில்லத்தில் போராளி குவேராவின் எலும்புகளும் எச்சங்களும் கல்லறைக்குள் அடக்கமாகின.
ஏகாதிபத்தியத்திற்கு அடங்கமறுத்து, கல்லறைக்குள் அடங்கிவிட்டவரின் நினைவில்லத்தை நோக்கி எமது பயணத்தை தொடர்ந்தோம்.
( தொடரும் )

Posted in Uncategorized | பின்னூட்டமொன்றை இடுக

மஞ்சள் விளக்கின் அர்த்தம்

நேரம் இரவு ஒன்பது மணியையும் கடந்து விட்டிருந்தது. தனது பெயர் மரியோ என அறிமுகப்படுத்திக் கொண்ட சுமார் இருபத்தைந்துவயது மதிக்கத்தக்க யுவதியொருத்தி எமது மிருக மருத்துவமனைக்கு வந்தாள்.

முகத்தில் அளவுக்கு அதிகமான மேக்கப். நித்திராதேவியுடன் இவள் சங்கமிப்பது குறைவோ எனச் சொல்லும்விதமாக கண்களின்கீழ்ப்புறம் கருவளையம். தனது நாயை கொண்டு வந்திருந்தாள். அதன் இனம் பாக்ஸர். பிரச்சினையை வினவினேன். நேற்று குட்டிபோட வேண்டிய நாய், இன்னும் பிரசவத்திற்கு தயாராகவில்லை – என்று கவலையோடு சொன்னாள்.

எப்பொழுதுஆண் நாயுடன் சேர்ந்தது என வினவினேன். சரியான திகதி சொன்னாள். அறுபத்தி மூன்று நாட்கள். முன்பின்னாக இருக்கலாம். தொடர்ந்தும் நாயை breed பண்ணவிருப்பதனால் சிசேரியன் செய்யவிரும்பவில்லை என்றாள். நாய்க்கு ஊசி மருந்து ஏற்றிவிட்டு இருட்டறைக்கு அனுப்பினேன்.

நாய்க்கு பிரசவத்துக்கு இருட்டறைதான் தகுந்தசூழல். அச்சமயம் எனக்கு ஊர் ஞாபகம் வந்தது. அங்கு டாக்டராக பணிபுரிந்த எனது நண்பன் சொல்வான்.பிரசவத்திற்கு வருபவர்களிடம் கரு உண்டாகிய திகதி கேட்டால், நல்லூர் தேருக்கு இரண்டு நாட்களுக்கு முன்பு -அல்லது சித்திரைமாதம் அட்டமியில், இல்லையென்றால் சன்னதி கொடியேறமுன்பு… இப்படிக் கோயில்திருவிழாக்களும், பஞ்சாங்கக் குறிப்புகளுந்தான் சரியான திகதியை அவர்களுக்கு சொல்லும். இனி நாம் தமிழ்க் கலண்டரில் சன்னதி கொடியேற்றம் – நல்லூர் தேர் முதலானவற்றின் திகதிகளைத்தேடவேண்டும – என அலுத்துக் கொள்வான் அந்த டாக்டர் நண்பன்.

ஆனால் இங்கு – இன்று தனது நாயை பிரசவத்திற்கு கொண்டுவந்த யுவதிக்கு நாய் கருத்தரித்த நாள் சரியாகத்தெரிந்திருக்கிறது. நான், நாய்க்கு செலுத்திய ஊசியும் வேலை செய்யாத காரணத்தினால் சிசேரியன் செய்து 13குட்டிகளை எடுத்தேன். மரியாவுக்கு அளவுகடந்த சந்தோசம். நாயும், குட்டிகளும் அவளுடன் வீடு திரும்பின. இரண்டு வாரங்களின் பின்பு- தையல் வெட்டுவதற்காக நாயை கொண்டு வந்தாள்.

அப்பொழுதும் இரவு நேரம். ஏன் இந்த நேரத்தில் வருகிறாய்? பகலில் வந்தால் நாம் கட்டணம் வசூலிப்பதில்லை.இப்போது அவசர சிகிச்சை வேளை எனச் சொன்னேன்.

மன்னிக்கவும் – எனக்கு வேலைநேரத்தில் வரமுடியாது. அதனால் – கிடைத்த ஓய்வுநேரத்தில் வந்தேன் – என்றாள். எங்கே வேலை? – எனக் கேட்டேன்.

North Melbourneஇல் – என்றாள்.

என்ன வேலை?

சற்றுத் தாமதித்துப் பதில் வந்தது. “விபச்சார விடுதியில்வேலை”. நான் குனிந்தபடி நாய்க்குத் தையல் வெட்டிக் கொண்டிருந்தமையால் அவளது முகம் பார்க்க அவகாசம்இல்லை.

அவள் நாயுடன் சென்ற பின்பு – எங்கள் மருத்துவ மனைக்கு அருகில்தான் அந்த பிராத்தல் இருக்கிறது.நாம் உணவிற்குப் போவோமே – ஒரு ஹோட்டல் இந்தப் பெண் வேலைசெய்யும் பிராத்தலைக் கடந்துதான் தினமும்செல்கிறோம். ஒரு மஞ்சள் நிறத்தில் மின்குமிழ் ஒளிசிந்தும் அந்தக் கட்டிடம்தான் என்றாள் எமது மருத்துவமனையில் என்னுடன் பணிபுரியும் நர்ஸ்.

இந்தியாவில் சிவப்பு விளக்கு பகுதி என்பார்கள். அவுஸ்திரேலியாவில் ஹாஸ்பிடல், நர்ஸிங்ஹோமில் சிவப்புவிளக்கு.

ஆனால் – பிராத்தலில் மஞ்சள் விளக்கு. நாட்டுக்கு நாடு விளக்குகள் மாறும் விநோதம் ரஸனையானதுதான

Posted in Uncategorized | பின்னூட்டமொன்றை இடுக

அரசியலும் இலக்கியமும்


எழுத்தாளர் மு. பொன்னம்பலம் சந்திப்பு
நடேசன்
இலங்கையில் கவனத்திற்குட்பட்ட எழுத்தாளர் மு. பொன்னம்பலம் அவர்களின் சங்கிலியன் தரை நாவல் பற்றி ஏற்கனவே எழுதியிருக்கின்றேன்.

அவரை கடந்த 2019 ஆம் ஆண்டு ஜனவரி மாதம் 07 ஆம் திகதி கொழும்பில் சந்தித்து உரையாடினேன். அவரது கருத்துக்களை ஒலிப்பதிவும் செய்தேன்.

தொடர்ச்சியாக பயணங்களும் இதர பணிகளும் இருந்தமையால், அன்று பதிவுசெய்ததை எழுத்துருவாக்க மறந்துவிட்டேன்.

இந்த கொரோனா காலத்தில் வீட்டில் முடங்கியிருக்க நேரிட்டதனால், அந்த ஒலிப்பதிவை மீண்டும் கேட்டுவிட்டு, அதில் அவர் சொன்னவற்றில் முக்கியமாக நான் கருதியவற்றை மாத்திரம் இங்கே பகிர்ந்துகொள்கின்றேன்.

விடுதலைப் புலிகளிடமிருந்த தீவுப்பகுதிகளை இராணுவத்தினர் கையகப்படுத்திய காலப்பகுதியை பற்றிய நினைவுகளை மீட்டியபோது அவர் சொன்னது:

விடுதலைப்புலிகள் இருந்த இடத்தை (புங்குடுதீவு) இராணுவம் கைப்பற்றியது . இராணுவம் அவர்களது பிரசுரங்களை பார்த்தார்கள் . அப்பொழுது நான் சொன்னேன்: “ நாம் சுமார் ஐந்து வருடங்கள் அவர்களின் கீழ் இருந்தோம்.

மொத்தமாக 500 பேர் இருந்தோம். 140 பிள்ளைகள் பாடசாலைக்குப் போகவேண்டும் அதில் எனது குடும்பமும் ஒன்று. எனக்கு இன்சுலின் வேண்டும்.

மூன்று மாதங்கள் வரை சாப்பாட்டை குறைத்துக் கொண்டு இன்சுலின் இல்லாது இருந்தேன். நடமாடமுடியாத நிலை வந்தது. பணியாற்றிய ஆசிரமத்தில், இனி எனக்கு வரமுடியாது எனச் சொன்னேன். ஆமி இன்சுலினோடு வீட்டிற்கு முன்பாக வந்து நிற்கிறார்கள். அதன் பின்பு பிரஜைகள் குழுவுக்குத் தலைவராகப் போட்டார்கள். புலிகளின் ஆளாக நான் இன்னமும் இருப்பதாக ஈபிடீபியினருக்கு என்னில் கோவம். அவர்களை இராணுவம் என்னோடு பேசாது தடுத்துவிட்டது.

ரணில் விக்கிரமசிங்க வந்தபோது நான் மட்டுமே அவரை வரவேற்றேன் . அக்காலத்தில் உணவு வினியோகத்திற்குப் பொறுப்பாக இருந்தவர் பற்குணம். என்னோடு படித்தவர். “ நாங்கள் இராணுவமோ புலிகளோ இல்லை ஈபிடீபியினருக்கோ பயமடையத் தேவையில்லை. கடமையை செய்வோம் “ என்றார்.
கவிஞர் வில்வரத்தினம் உறவுமுறையில் எனது மருமகன், இக்காலத்தில் எனக்குச் சொல்லாது யாழ்ப்பாணம் போய்விட்டான். பண்ணைக்கடலால் போனால் வரமுடியாது . அவனது பிள்ளைகளையும் நான்தான் பார்த்தேன். அது பயங்கரமான கால கட்டம். ஒரு வருடத்திற்குப் பின்பாக வில்வரத்தினம் வந்தபோது ஈபிடீபி, அவர் உளவாளியாக வந்ததால் தாங்கள் சுடப்போவதாகச் சொன்னார்கள்.

அப்பொழுது நான் சொன்னேன், “ ஒரு வருடமாக நான் இருக்கிறேன். உங்களுக்கு என்ன நடந்தது? அவனை விடுங்கள். “ என்றேன்.
தொடர்ந்து, பொன்னம்பலத்தின் அண்ணன் தளையசிங்கம் பற்றியும் அவர் தீவுப்பகுதியில் நடத்திய சாத்வீகப்போராட்டங்கள் பற்றியும் கேட்டேன், அதற்கு அவர், குடிநீர் பெறும் போராட்டம் பற்றிய நினைவுகளை பகிர்ந்துகொண்டார்.

“ அந்த மக்களுக்கு ஆலய கிணற்றை திறந்துவிடுவதற்கு தளையசிங்கம் போராடியபோது அவரை பொலிஸ் அடித்து சிறையில் போட்டதால், கா .பொ. இரத்தினம் வந்து பஞ்சாயத்தோடு பேசி தண்ணீர் கிணற்றைத் திறந்து விட்டார். ஏனென்றால், தளையசிங்கம் நினைத்திருந்தால் வெள்ளாளருக்கு அடித்துப் போட்டுச் செய்திருக்கலாம்.

அதன்பிறகு கிறிஸ்தவர்களை ஒதுக்கிப் போட்டு சைவப்பறையரை மட்டும் அள்ளவைத்தது, பாவம்.

தொடர்ந்து எனது கேள்விகளும் அவரது பதில்களும்:

நடேசன்: கிறீஸ்தவர்கள் அங்கே அதிகம் இருந்தார்களா..?

மு பொ: அந்தப் போராட்டத்திற்கு வந்தவர்கள் கிறிஸ்தவர்களே. ஒரு சைவப்பறையர் கூட இல்லை. கோட்டுக்கு முன்னால் சிறைக்கு முன்னால் வந்தவர்கள் கிறிஸ்தவர்களே . அதை நாங்கள் அடக்கு முறையின் கீழ் அவர்கள் வாழ்வதாக விளங்கிக் கொள்ளவேண்டும் . சிறையிலிருந்து தளையசிங்கம் வெளியேவந்த பின்பு, மண்டைதீவில் அவர் ஒரு இலக்கியக்கூட்டத்தில் பேசும்போது, இலங்கை, இந்திய, யாழ்ப்பாண சிறுகதைகள் பற்றிய உரையின் இறுதியில் சொன்னது- போராட்டத்தால் கா. பொ. இரத்தினம் வந்து பாவனைக்கு திறந்துவிடப்பட்ட கிணற்றில்- சைவப்பறையர்களுக்கான அக் கிணற்றில் செல்வநாயகம் போன்றவர்கள் தண்ணீர் அள்ள முடியாது- கிறிஸ்தவர்கள் – இதனை தளையர் அன்று ஒரு முரண் நகையாகச் சொன்னது . நமது சமூகத்தில் நல்ல சிந்தனை கிடையாது .

நடேசன் : சமூக அமைப்பு அப்படி..!

மு. பொ. : அதை பிரேக் பண்ணிவிட்டு வருவது போல் செய்யவேண்டும். தமிழருக்கு உரிமை கொடுக்கவேண்டும் அதை ஓப்பானாகவே சொல்லிச் செய்திருப்போம். சிங்களவர்கள் தமிழ் கற்கவேண்டும். அதேபோல் தமிழரும் கற்கவேண்டும். அப்போதே ( ஒருவரை ஒருவர்) விளங்கிக்கொள்ள முடியும். நாங்கள் தீமை செய்ய வரவில்லை சமஷ்டி ஆட்சி ஒருவருக்கும் தீங்கில்லாதது. சிங்களவர்கள் மத்தியில் அதனை விளங்கப்படுத்த வேண்டும் . அதற்காகவே சர்வோதய முன்னணி அமைத்து கா.பொ. இரத்தினம் மற்றும் தங்கமூளை நவரத்தினத்தின் காலத்தில் தேர்தலில் போட்டியிட்டு கா.பொ. வென்றபோது, நாங்கள் இரண்டாவதாக வந்தோம். எஸ் எல் எஃப்பி.யினர் வந்து தங்களோடு சேரச் சொனனார்கள். அப்போது தளையசிங்கம் , “ நாங்கள் சேருகிறோம். ஆனால், உங்களது மத்திய குழுவில் இடம் தரவேண்டும். ஏனென்றால் சிங்களவர் மத்தியில் எங்கள் பிரச்சினைகளைச் சொல்லவேண்டும் “ என்றார். எங்களைக் கூப்பிட்டவர் செல்லையா குமாரசூரியர் . ஆனால், பின் கூப்பிடவில்லை. அது நடக்கவில்லை பிற்காலத்தில் சந்திரிக்கா வந்தபோது, தமிழருக்குப் பலதும் செய்ய விரும்பினார்.
இறுதியில் எதுவும் நடக்கவில்லை.
—0—


Posted in Uncategorized | பின்னூட்டமொன்றை இடுக