வண்ணாத்திக்குளம் ;பன்றி வேட்டை



காமினியும் நானும் வெள்ளி இரவு வேட்டைக்குச் செல்ல தீர்மானித்தோம். காமினி நண்பனின் காரையும் இரண்டு துப்பாக்கிகளையும் இரவலாகப் பெற்று வந்தான்.

செட்டிகுளத்துக்கு அருகில் உள்ள ராமன் குளம் என்னும் இடத்தில் பெரும்பாலும் முஸ்லிம் மக்கள் வாழ்கிறார்கள். அந்த கிராமத்தினை சுற்றி அடர்ந்த காடு உண்டு. இந்த காடுகளும் வில்பத்து வனவிலங்கு சரணாலயத்தின் எல்லை வரை செல்வதால் பல மிருகங்கள் அதிக அளவில் வரும். காட்டுப் பன்றிகள் கிராமத்தில் பயிர்களை அழித்து விடும். முஸ்லிம் விவசாயிகள் காட்டுப்பன்றிகளைச்சுட விரும்பாததால் பக்கத்து கிராமங்களில் உள்ளவர்கள் சுடுவதை வரவேற்பார்கள். இந்த காரணத்தால் ராமன் குளத்தை வேட்டைக்கு தெரிவு செய்தோம்.

இரவு எட்டு மணியளவில் ராமன் குளத்தை அடைந்து எமக்கு பரிச்சயமான லத்தீப்பின் வீட்டுக்குச் சென்றோம். லத்தீப் இரண்டு ஓலைப் பாய்களை எமக்கு தந்தார். லத்தீப்பின் சிறிய குடிசை வீட்டின் முற்றத்தில் படுத்திருந்து விட்டு இரவு ஒரு மணிக்கு வேட்டைக்குப் போவது என தீர்மானித்தேன். எனக்கு வேட்டை, காடு என்பன புதுமையாக இருந்ததால் காமினியையே தற்காலிகமாக குருவாக வைத்துக்கொண்டேன்.

முற்றத்தைச் சுற்றி வாழை மரங்கள் நின்றாலும் சிறிது தூரத்தில் பற்றைக்காடுகள் உள்ளன. இருட்டில் சத்தங்கள் கேட்டன.

‘காமினி என்ன சத்தம் ‘.

‘பெரும்பாலும் மயில்களாக இருக்கும். ‘.

‘புலி ஏதாவது இருக்காதா? ‘

‘யாழ்ப்பாண புலி இருந்தால் தான் ‘ என சொல்லி சிரித்தான்.

‘காமினி நான் வேட்டைக்கு வந்தது ஒரு விடயத்தை பற்றி பேசுவதற்கு. ‘

‘என்ன பிரச்சனை’

‘இது எனது தனிப்பட்ட பிரச்சனை. ஆனாலும் காமினியின் அபிப்பிராயத்தைக் கேட்க விரும்புகிறேன். ‘

‘கேளுங்கள் ‘

‘நான் சித்ராவை விரும்புகிறேன். அவளும் என்னை விரும்புகிறாள். ‘

‘அப்ப என்ன பிரச்சனை. எப்போது எங்களுக்கு விருந்து? ‘ எனக் கூறிக்கொண்டு எழுந்து நின்றான்.

‘விருந்து கிடக்கட்டும். நான் சித்ராவின் பெற்றோரிடம் பேச வேண்டும். அத்துடன் ருக்மன்; என்ன நினைக்கிறானோ தெரியவில்லை’.

‘அது எல்லாம் வெல்லலாம். நான் ஏதாவது உதவி செய்யவேண்டுமா? ‘

‘இந்த விஷயத்தை சித்ராவின் பெற்றோரிடமும், ருக்மனிடமும் பேசுவதற்கு உதவி செய்ய வேண்டும். ‘

‘நான் உதவி செய்கிறேன். ஆனால் உங்கள் வீட்டில் எப்படி?

‘அப்பா ஆத்திரப்படுவார். அம்மா கவலைப்படுவார். கடைசியில் சமாளிக்கலாம் என நினைக்கிறேன். ‘

நடுநிசிக்கு மேல் ஆகிவிட்டதால் படுத்த ஓலைப்பாயை சுருட்டி வைத்துவிட்டு இருவரும் துப்பாக்கியை எடுத்துக் கொண்டோம். காமினியின் கைகளில் ஐந்து பட்டரி டோர்ச் லைட் இருந்தது.

சாரத்தை முழங்காலுக்கு மேல் கட்டிக்கொண்டு காமினிக்கு பின்னால் நடந்தேன். காலில் செருப்பு அணிந்தால்; மிருகங்களுக்கு அந்தச் சத்தம் கேட்டு ஓடிவிடும் என்றதால் வெறுங்காலோடு நடந்தோம். முட்செடிகள் தொடை வரை கீறின. வாழைத்தோட்டத்தின் அருகில் உள்ள சிறுகொட்டிலுக்கு வந்தோம். அங்கிருந்து மிக அடர்த்தியான காடு உள்ளது. காட்டுப்பகுதியில் இருந்து வாழைத்தோட்டத்துக்கு வரும் பன்றிகளுக்காக காவல் இருந்தோம். சிலமணி நேரத்தின் பின் எதுவும் வராதபடியால் காட்டின் ஓரமாக நடந்தோம். எப்பொழுதாவது தான் டோர்ச் லைட் பாவிக்க வேண்டும் என்பதால் கஷ்டமாகவும் பயமாகவும் இருந்தது. பல தடவை ‘பாம்பு இந்த பக்கமாக வருமா ‘ என காமினியிடம் கேட்டேன். காமினியும் பயப்படவேண்டாம் என ஒப்புக்கு சொல்லி வைப்பான்.

சிறிது தூரம் நடந்த போது எதிரே ஒரு சத்தம் கேட்டது. காமினி ‘பன்றி, சுடுங்கள் ‘ என்றான். சத்தம் வந்த இடத்தை நோக்கி சுட்டேன். காமினியின் துப்பாக்கியிலிருந்தும் சத்தம் வந்தது. எதுவும் கண்ணுக்கு தெரியவில்லை. ஆனால் சிதறி ஓடும் சத்தம் கேட்டது.

‘காமினி லைட்டை அடி’ என்றேன்.

பிரகாசமான வெளிச்சத்தில் காட்டுப்பகுதி நன்றாகத் தெரிந்தது. ஆனால் பன்றி எதுவும் காணவில்லை.

நான் ஏமாற்றத்துடன் ‘இருவர் சுட்டும் பிரயோசனம் இல்லை’, என்றேன்.

காமினி பதில் பேசாமல் லைட் வெளிச்சத்தில் பரவலாக தேடி இலை ஒன்றை எடுத்து என்னிடம் காட்டினான்.

‘இது இரத்தம் ‘ என்றேன்.

‘பன்றி சுடுபட்டு இங்கு பக்கத்தில் கிடக்கவேண்டும். தேடுவோம். ‘

இருவரும் தேடினோம். கிடைக்கவில்லை. கடிகாரம் நான்கு மணி காட்டியது.

‘நாங்கள் கொட்டிலுக்கு போய்விட்டு ஐந்து மணிக்கு திரும்பி வருவோம். அப்போது வெளிச்சத்தில் தெரியும் ‘ என்றான் காமினி.
கொட்டிலுக்குப் போய் குளிருக்கு இதமாக இருக்க நெருப்பு மூட்டினோம். இது எனது முதல் வேட்டை அநுபவம். எனக்குள்ளேயே அசை போட்டுக் கொண்டேன். காமினி ஒரு குட்டித் தூக்கம் போட்டான்.

சொல்லி வைத்தாற்; போல் ஐந்து மணிக்கு வெளிச்சம் வந்தது. விடியும் காலை நேரம் மிகவும் அழகாக இருந்தது. இருட்டைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்த கண்களுக்கு மென்மையான வெளிச்சம் இதமாக இருந்தது. இளம்தென்றல் உடலை தொட்டுத் தழுவிக்கொண்டு சென்றது. நாட்டுப்புறத்தில் கோழி கூவுவது போல் இங்கு பல பறவைகள் வித்தியாசமான தொனியில் கதம்ப இசை தொகுத்து வாசித்தன. ஆண் மயில்கள் மரங்களை விட்டு இறங்கி வந்து தோகையை விரித்து ஆடின. பெண்மயில்கள் மரங்களிலும், நிலத்திலும் இறங்கி வந்து ஆண்மயில்களின் ஆட்டத்தை ரசித்தன. மனதை விட்டு அகல முடியாத காட்சி.

நாங்கள் கொட்டிலில் இருந்து திரும்பவும் பன்றிகளைச் சுட்ட இடத்திற்கு வந்து இரத்ததுளிகளைப் பின்தொடர்ந்தோம். மிகவும் நெருக்கமான காடு. அங்கு நிமிர்ந்து நடக்க முடியாது. முட்பற்றைகளும், மரங்களும் சிறிதும் இடைவெளி இல்லாமல் இருந்தபடியால் துப்பாக்கியால் விலத்தியபடி நடந்தோம். பல இடங்களில் முழங்காலில் தவழ்ந்து சென்றோம். இப்படி பல நூறு யார் தூரம் சென்றபோது ஆண்பன்றி ஒன்று இறந்து கிடந்தது.

காமினி சந்தோஷத்துடன் பின் காலை பிடிக்கும்படி கூறி விட்டு முன்கால்களை தானே தூக்கினான்;.

மரத்தின் கொப்பில் பன்றியை கட்டி தூக்க்p விட்டு கீழே நெருப்பைக் கொழுத்தி பன்றியின் ரோமங்களை பொசுக்கினோம். காமினி தன்னிடம் இருந்த கத்தியால் குடலை வெட்டி எறிந்து விட்டு நாங்கள் ஏற்கனவே கொண்டு வந்திருந்த பொலித்தீன் பைகளில் கட்டி காரில் ஏற்றி விட்டு மீண்டும் லத்தீப்பின் குடிசைக்குச் சென்றோம்.

லத்தீப் இருவருக்கும் தேநீர் தந்ததால் குடித்து விட்டு, பத்து ரூபாயை லத்தீப்பிடம் கொடுத்தோம். ஆரம்பத்தில் மறுத்தாலும் பின்பு வாங்கிக்கொண்டார்.

பன்றி வேட்டை வெற்றியில் முடிந்த சந்தோஷத்தில் மன்னார் வீதியால் மீண்டும் மதவாச்சி வந்து சேர்ந்தோம்.

Posted in Uncategorized | பின்னூட்டமொன்றை இடுக

முள்ளுள்ள புதர்களின் மத்தியில்; அத்தியாயம் 7


முல்லைத்தீவு இராணுவமுகாம் தாக்கி அழிக்கப்பட்டதன் களிப்பு அடங்குவதற்க்கு முன்னரே கிளிநொச்சி இடம்பெயரவேண்டிய நிலை ஏற்படுமோ என்ற பீதி மக்களை ஆட்கொள்ளத்தொடங்கிவிட்டது. குண்டுச்சத்தங்களும் துப்பாக்கி வேட்டுகளும் உரத்து ஒலிக்கத் தொடங்கிவிட்டன. கிளிநொச்சி வைத்தியசாலை நோயாளர்களால் நிரம்பி வழிந்து கொண்டிருந்தது. மாலை வேளைகளில் மக்கள் வெளியில் வரத்தயங்கினர். ஒரு சில வியாபாரிகள் தங்கள் பொருட்கனை லொறிகளிலும் ரைக்டர்களிலும் ஏற்றிக்கொண்டு ஏ9 வீதிக்கு கிழக்காகவும் மேற்காகவும் கொண்டு சென்றனர்.

சேர சோழ பாண்டியர்கள் ( புலிகளின் வியாபார நிலையங்கள்) ஏனைய வியாபாரிகளை இவ்விடயத்தில் முந்தி விட்டார்கள். வலிகாமத்தை போலல்லாது மக்கள் தாமாகவே இடம்பெயரத்தொடங்கினர். அத்தியாவசியப்பொருட்களின் விலை மழமழவென ஏறத்தொடங்கியது. புலிகளின் பாஸ் வழங்கும் அலுவலகங்களில் நேர்ந்து விட்ட ஆடுகளைப்போல் மக்கள் மக்கள் தாங்களும் நாட்டுப்பற்றாளர் பட்டியலில் சேர்ந்து விடுவோமோ பதைபதைப்புடனும் திகிலுடனும் காணப்பட்டனர்.

இந்த சூழலில்தான் கிளிநொச்சியில் பணியாற்றும் சர்வதேச அரச சார்பற்ற நிறுவனங்கள் அவசர அவசரமாக சர்வதேச செஞ்சிலுவைச் சங்கத்தின் அலுவலகத்தில் ஒன்று கூடினர். கிளிநொச்சியிலிருந்து இடம்பெயர்ந்து எங்கு தத்தமது காரியாலயங்களை அமைப்பது என்ற விடயமே கலந்துரையாடப்பட்டது. பல வாதப்பிரிவாதங்களின் பின்னர் மல்லாவிக்கு செல்வதென தீர்மானிக்கப்பட்டது. கிளிநொச்சி மாவட்ட செயலகமும் வேறு பல அரச நிறுவனங்களும் ஸ்கந்தபுரத்தில் இயங்க ஆரம்பித்து விட்டன.

கிளிநகர் இடம்பெயர்ந்து 3 வாரங்களின் பின்னர் ஆனையிறவிலிருந்து தெற்கு நோக்கி முன்னேறிய இராணுவம் அப்பிரதேசத்தை தமது கட்டுப்பாட்டின் கீழ் கொண்டுவந்தனர். அதற்க்கு முன்னரே இடம்பெயர்ந்து செல்லும் மக்களின் சொத்துக்கள் இராணுவத்திடம் சிக்கக்கூடாது என்ற நல்லெண்ணத்தின் அடிப்படையிலேயோ என்னவோ வீடுகளின் கதவுகள் யன்னல்கள் கூரைகள் மலசலகூட மறைப்புகள் என்று ஒன்றையும் மிச்சம் விடாமல் சகலவற்றையும் புலிகள் அள்ளிச்சென்று விட்டனர்.

இடம்பெயர்ந்த மக்களுடனான சந்திப்பை முடித்துக்கொண்டு வெளியேறுகையில் ஓர் 50 வயது மதிக்கத்தக்க பெண்ணொருவர் தயங்கித்தயங்கி என்னருகில் வந்து பதட்டத்துடன் ‘சேர் உங்கள்டத்தான் ஒர் உதவி கேட்கவேணும்’ மெல்லிய குரலில் யாருக்கும் கேட்காதவாறு கூறினா ஏதாவது நிவாரண உதவிகளைத்தான் கேட்கப்போறா என எண்ணி ‘ என்னம்மா என்ன விஷயம் சொல்லுங்கோ’ என்றேன். ‘என்ட மகன் இயக்கத்துக்குப்போய் 4 வருஷம் ஆகிறது அதற்குப்பிறகு இற்றவரை அவனை நான் காணவில்லை போன கிழமை கிளிநொச்சியில் நடந்த அடிபாட்டில அவன் பிடிபட்டு அவனை TV யில் காட்டியதாக பார்த்தவர்கள் சொன்னாங்கள். அவன் உயிருடன் இருக்கிறானா எண்டு மட்டும் அறிந்து சொல்லுங்கோ’ என்று கண்கலங்கிய என்னிடம் வேண்டினா அந்த தாய். இது

கொஞ்சம் சிக்கலான விடயம். கவனதாகக் கையாள வேண்டும். இல்லாவிட்டால் என்னையும் ஆபத்தில் மாட்டிவிடும். ஆனாலும் அந்த தாயின் வேண்டுகோளை தட்டிக்களிக்கமுடியவில்லை. மகனின் விபரங்களை நின்றநிலையிலேயே அவசரஅவசரமாக எழதி எடுத்து கொண்டு அடுத்தநாள் காலை நான் வந்து சந்திப்பதாகக் கூறி நேரடியாக அலுவலகம் சென்று சர்வதேச செஞ்சிலுவைச் சங்கத்தின் குடும்பங்களை மீள்ணைக்கும் பிரிவுக்கு ஓர் கடிதத்தை தயாரித்து விட்டு வீட்டிற்குச்செல்ல இரவு 9மணியாகிவிட்டது. ‘ வருக வருக சமூக சேவையாளரே என எனது 8 வயது மகள் நக்கலாக வரவேற்றது மனதுக்கு இதமாக இருந்தது.

அடுத்த நாள் காலை அந்தப்பெண்ணின் குடியிருப்புக்குச் சென்று அவவின் கையொப்பத்தை பெற்று அதை சர்வதேச செஞ்சிலுவைச் சங்கத்தின் குடும்பங்களை மீள்ணைக்கும் பிரிவில் சமர்ப்பித்துவிட்டு திரும்புகையில் ‘ சேர் உங்கள் நிறுவனத்திற்கு கிடுகுகள் தேவையா’ என்ற குரல் கேட்டு திரும்பிப்பார்தேன். வெள்ளை வேட்டி வெள்ளை சாரம் முகத்தை மறைக்கக்கூடியளவுக்கு ஒரு தொப்பி அணிந்த உயரமான சற்று பருமானான நடுத்தர வயதுமிக்க ஒருவர் செயற்கைச்சிரிப்புடன் நின்றுகொண்டிருந்தார். கிடுகின் விலை தரம் போன்றவற்றை பேசித்தீர்த்து விட்டு ஒரு 100 மீட்டர் தூரம் செல்வதற்கு முன்னரே எனக்கு அறிமுகமான ஒருவர் ‘சேர் இப்ப உங்களோட கதைத்த ஆளை தெரியுமோ’ எனக்கேட்டு நான் பதிலளிக்கும் முன்னரே ‘ உவன்தான் மோடி முந்தி மாத்தையாவின்ட கையாள் கெட்ட சாமான்’ என்றார் சற்றே கோபத்துடன். இவரும் ஏதோ ஒருவிதத்தில் மோடியால் பாதிக்கப்பட்டவர் என்பதை உடனடியாகவே புரிந்து கொண்டேன். எந்த இயக்கப் போராளிகளும் சமூகத்துடன் மீளிணைக்கப்படவேண்டும் என்பதில் நான் உறுதியானவன். மோடி சொன்ன நேரத்தில் சொன்ன இடத்தில் தரமான கிடுகுளை கொண்டுவந்து சேர்ப்பித்தான். கிடுககளைப் பெற்ற மக்கள் எவ்வித குறைகளையும் கூறவில்லை. தொடர்ந்து அவனிடமிருந்து எமது நிறுவனம் கிடுகுகளை வாங்கியது. எனக்கும் அவனுக்குமிடையே ஒருவித நம்பிக்கையும் நெருக்கமும் ஏற்ப்படத்தொடங்கியது. ஒரு நாள் என்னை அவன் காணவந்த பொழுது தனது சேர்டை உயர்த்தி மடியிலிருந்து எதையோ உருவினான். பிஸ்டல் என்னத்தையோ எடுக்கிறானோ என பயந்துவிட்டேன். அவன் சிரித்த படியே ஒரு மொனிடேர்ஸ் கொப்பியை எடுத்து ‘இதை வாசித்துப்போட்டுத்தாங்கோ’ என்றான் எதுவித சலனமுமி;ன்றி. எனக்கு ஒன்றும் விளங்கவில்லை. தந்த கொப்பியை பத்திரமாக வாங்கி எனது லாச்சிக்குள் வைத்தேன்.

வீட்டிற்குச்சென்றதும் முதல் வேலையாக அந்த மொனிடேர்ஸ் கொப்பியை புரட்டிப்பார்த்தேன். எல்லாம் பென்சிலால் எழதப்பட்டிருந்தன. PLOT, TELO, EROS, EPRLF போன்ற இயக்கங்களின் ஆரம்ப கால வரலாறு அவற்றின் கொடிகளின் விளக்கங்கள், அவ்வியக்கங்கள் நடாத்திய கொலைகள், கொள்ளைகள் போன்றவை சுருக்கமாக எழதப்பட்டிருந்தன. இந்த கொப்பி என்னிடம் இரண்டே இரண்டு நாட்கள் மாத்திரமே இருந்தது. இதை வாசித்து 20 வருடங்களுக்கு மேலாகின்றது. பல விடயங்களை மறந்து விட்டேன். ஆனால் ஒரே ஒரு விடயம் மாத்திரம் நன்றாக ஞாபகத்தில் உள்ளது. இறைகுமாரன் உமைகுமாரன் கொலைகளில் புளட் இயக்கத்தை சேர்ந்த கண்ணதாசன் பாலமோட்டை சிவம் என்பவர்கள் நேரடியாக ஈடுபட்டார்கள் என அதில் குறிப்பிடப்பட்டிருந்தது.

Posted in Uncategorized | பின்னூட்டமொன்றை இடுக

வவனியா தகனம்

சித்திரா வவனியாவுக்கு போவதாக சொன்ன வெள்ளிக்கிழமை காலையில் நான் சுறுசுறுப்பாக இயங்கினேன். அலுவலகத்தில் மெனிக்கவிடமும் சமரசிங்கவிடமும் அன்று செய்யவேண்டிய வேலைகளைக்கூறி நான் யாழ்ப்பாணம் நோக்கிய பயணத்தைத்துவங்கினேன்.

நடந்து வரும் வழியில் ஒருவர் தன் நாய்குட்டிக்கு புழு கண்டிருப்பதாகவும் அதற்கு மருந்து வேண்டும் என கேட்டார்.

‘நல்லவேளை நான் பஸ்ஸில் ஏற முதல் கேட்டீர்கள்’!

சிறு துண்டில் புழுவுக்கான மருந்தை எழுதிக் கொடுத்து விட்டு மனதுக்குள் ஆத்திரம் வந்தாலும் சிரித்தபடியே அந்த மனிதருக்கு விடை கொடுத்தனுப்பி பஸ் நிலையத்தை நோக்கி வேகமாக நடந்தேன். நல்லவேளையாக பத்து மணிக்கு வரும் பஸ் வராதது ஆறுதலாக இருந்தது. பஸ்கள் பிந்தி ஓடுவது சில வேளைகளில் உதவியாக இருக்கிறது.

பத்துமணி கழிந்து பத்து நிமிடம் ஆகியும் பஸ் வராததால் பரபரப்புடன் சுற்றி சுற்றி நடந்தேன். பஸ்நிலையத்துக்கு அருகில் உள்ள கடைக்குத் தேநீர் அருந்துவதற்குச்சென்றபோது, பதவியாவிலிருந்து அநுராதபுரம் செல்லும் பஸ் வருவது கண்டு மீண்டும் திரும்பி வந்தேன்.

பஸ்ஸின் கம்பிகளுக்கூடாக சித்ராவின் முகம் கண்டும் மனம் ஆறுதல் அடைந்தாலும், இதயத்தின் துடிப்பு கூடியது. பதவியா பாடசாலையில் அணிந்திருந்த அதே சிவப்பு சேலையும் சட்டையும் அணிந்திருந்தாள். அவள் சேலையை கண்டிச் சிங்களப் பெண்களின் மோஸ்தரிலே அணியாது யாழ்ப்பாணப் பெண்களின் பாணியில் அணிந்திருந்தாள்.

‘சித்ரா, சிவப்பு சேலை அணிந்து வந்ததற்கு நன்றி’
பதில் சொல்லாமல் சிரித்தாள்.

அப்போது வவனியாவுக்கு செல்லும் பஸ் ஒன்று பஸ் நிலையத்தில் வந்து நின்றது. அதில் இருவரும் ஏறினோம்.

பஸ்ஸில் இருவர் இருக்கும் சீட் ஒன்றில்; யன்னல்கரையில் சித்ராவை அமரச்செய்து அடுத்தாற் போல் நான் அமர்ந்;தேன்.

‘சித்ரா பாடசாலை மாணவர்களுக்கு நான் கூறியது புரிந்ததா?’.

‘ஏன் அப்படி கேட்கிறீர்கள்?’

‘சிறு சந்தேகம். அதுசரி, நீ அடிக்கடி வவனியா போவாயா?’

‘அடிக்கடி இல்லை. எப்பவாவது நல்ல சாரி வாங்க வேண்டுமென்றால் செல்வேன். அநுராதபுரத்தில் நல்ல துணிக் கடைகள் கிடையாது.’

‘இந்த சாரியும் வவனியாவில் வாங்கியதா?’

‘ஆம்’.

‘வவனியாவுக்கு வரும் போது மட்டுந் தான் இப்படி சாரி கட்டுவாய். அநுராதபுரத்துக்கு போகும் போது சிங்களப்பெண் போல் சாரி கட்டுவாயா?’ என சிரித்தபடி அவளை சிறிது சீண்டினேன்.

ஆத்திரத்துடன் ஒரு முறைப்பு. பின் யன்னல் வழியாக வெளியே பார்த்தாள்.

எனக்கு ஒரு மாதிரி போய் விட்டது. எப்படி சமாதானப் படுத்துவது எனத் தெரியவில்லை.

‘ பிளீஸ் ‘

என்னை திரும்பிப் பார்க்கவில்லை. கண் இமைகள் படபடப்பிலும், முகம் சிவந்திருப்பதிலும் கோபம் உண்மையானதென்று தெரிந்தது.

‘என்னை மன்னித்துக்கொள். விளையாட்டுக்குச் சொன்னேன்.’
இப்போது திரும்பிப்பார்த்தாள். கோபம் தணியவில்லை.

‘பிளீஸ் சித்ரா!’

கரகரத்த குரலில் ‘இதுதான் முதன்முறையாக நான் இப்படி சாரி கட்டினது. அதுவும் பக்கத்து வீட்டு நந்தாவிடம் கேட்டு தெரிந்து கட்டியது.. நான் இதை உடுத்த பட்ட பாடு’ சிறிது தணிந்தாள்.

இப்போது இடது கண்ணின் கரையோரத்தில் ஒரு கண்ணீர்த் துளி விழுந்து விடவா, வேண்டாமா என என்னைப் பார்த்துக் கேட்டது போல் இருந்தது.

எனது லேஞ்சியை எடுத்து ‘கண்ணை துடைத்துக் கொள். மற்றவர்கள் பார்த்து விடுவார்கள்’ என கூறினேன். அவள் என் லேஞ்சியை பெற்றுக் கண்களை துடைத்துக் கொண்டாள். ‘விளையாட்டுக்காக கூறியதை இவ்வளவு சீரியஸாக எடுத்துக் கொள்வாய் என நான் கனவிலும் நினைக்க வில்லை.’என உண்மையில் மனம் நெகிழ கூறினேன்.

அவள் முகம் பழைய நிலைக்கு வந்தது. பஸ்சும் வவனியா பஸ் நிலையத்தை வந்தடைந்து விட்டதற்கு அடையாளமாக புழுதிப்படலம் எழும்பி கண்ணை மறைத்தது.

பஸ்ஸால் இறங்கிய போது சித்ரா எனது லேஞ்சியை திருப்பித் தந்தாள். லேஞ்சியை நான் விரித்து வட்டமாக நனைந்த பகுதியை காட்டி ‘கோபத்தின் அடையாளச்சின்னம்’ என்றேன்.

அவள் களுக்கென்று சிரித்தாள்.

‘அப்பாடி இப்பொழுதுதான் பழைய சித்ராவைப் பார்க்கிறேன்’ என்றபடி கடிகாரக் கடைக்குள் சென்றோம்.

கடிகாரத்தை மாற்றிக்கொண்டு வரும் போது துணிக்கடை அருகில் சித்ராவின் நடையின் வேகம் குறைந்தது.

‘என்ன சாரி பார்க்க வேணுமா’? என்றபடி துணிக் கடைக்குள் ஏறிய போது ஒரு துப்பாக்கிச்சூட்டுச் சத்தமும் பின்பு அதைத் தொடர்ந்து பல துப்பாக்கிச்சூட்டு சத்தங்களும் கேட்டன.

வெளியே வந்து பார்த்தோம். சிறிது தூரத்தில் வவனியா பொலிஸ் நிலையம் தெரிந்தது. அங்கு எதுவித நடமாட்டமும் தெரியவில்லை.

‘ஏதோ பிரச்சனை போலிருக்கு’

துணிக்கடைக்காரர் எங்களை வெளியே செல்லும்;படி கை காட்டிவிட்டு வாசலின் இரும்புக்கதவை இழுத்து மூடினார்.

கார்களும் மற்றைய வாகனங்களும் பல்வேறு திசையில் தெறித்து சென்று கொண்டு இருந்தன. அவசரத்தில் சைக்கிளை ஓட்டிய ஒருவர் விழுந்து விட்டார். ஆனால், சைக்கிளை மீண்டும் நிமிர்த்தி ஏற முயற்சிக்காமல் சைக்கிளை இழுத்தபடியே ஓடினார்.

நான் சித்ராவைக் கூட்டிக்கொண்டு பஸ்நிலையம் நோக்கிச் சென்றேன்.

பெண்கள் சிங்களத்திலும், தமிழிலும் கத்தியபடி பிள்ளைகளை ஒருகையிலும், மூடைகளை தலையிலும் சுமந்தபடி ஓடினார்கள்.

வழியில் ஓடி வந்த ஒருவரிடம் ‘என்ன நடந்தது என வினவினோம்.’

‘விமானப்படை ஜீப்பை பொடியன்கள் தாக்கியதில் இரண்டு பேர் இறந்து விட்டார்கள்’ என்று கூறியபடியே ஓடினார்.

சித்ராவிடம் ‘எதுக்கும் பஸ் நிலையத்துக்கு சீக்கிரமாக போவோம் .’ என்று கூறினேன்.

நாங்கள் பஸ் நிலையத்துக்கு வந்து சேர்ந்த போது சகல பஸ்களும் வெவ்வேறு திசைகளில் ஓடின. மக்களும் திகில் அடைந்து ஓடிய பஸ்களிலும் வான்களிலும் ஏறினார்கள். மதவாச்சி பஸ் இல்லாத படியாலும், நான் யாழ்ப்பாணம் செல்ல விரும்பியதாலும் நாங்கள் இருவரும் பஸ் நிலையத்தில் நின்றோம்.

ஐந்து நிமிடங்களில் இரண்டு ஜீப்பிலும் இரு பெரிய டிரக்குகளிலும் தடதட என ஆகாயப்படையினர் வந்து இறங்கினர். வவனியா மெயின் கடைப்பகுதி கண்டி ரோட்டும், ஹொரவப்பத்தான ரோட்டும் சந்திக்கும் இடத்தில் அமைந்திருப்பதால் பெரிய அளவிலான ஆயுதப் படையினராலேயே முற்றுகையிட முடியும். அத்தகைய முற்றுகை ஒன்று உருவாகியது.ஆகாயப் படையினர் வந்து இறங்கின பின்புதான் பொலிசார் வந்து இறங்கி சேர்ந்து கொண்டார்கள்;.

ஒரு அம்புலன்ஸ் சத்தமிட்டபடியே சென்று காய்கறி மார்க்கட்டை நோக்கிச்சென்று மறைந்தது. சம்பவம் நடந்த இடம் அதுவாக இருக்க வேண்டும். சிறிது நேரத்தில் மீண்டும் அம்புலன்ஸ் சத்தமிட்டபடி அநுராதபுரத்தை நோக்கிச் சென்றது.
இதுவரை நேரமும் கண்ணியமாகவும், கட்டுப்பாடாகவும் நடந்துகொண்ட ஆகாயப்படை வீரர்களில் ஒருவர் பொலிஸ் வேனுக்கு எதிரில் இருந்த பெற்றோல் பங்கில் இருந்து பெற்றோலை ஒரு தகரத்தில் நிரப்பினான். பெற்றோல் பங்கில் எவருமே இருக்கவில்லை. எங்களுக்கு எதிரிலுள்ள துணிக்கடைக்கும் மற்றைய கடைகளுக்கும் பெற்றோலை ஊற்றி சிகரெட்டைப் பற்ற வைப்பது போல தீ வைத்தான். வேறு ஒருவன் எதிரில் நின்ற கார்களுக்கு நெருப்பு வைத்தான். இந்த நேரத்தில் காய்கறி மாக்கெற் இருந்த பக்கத்தில் இருந்து வானளாவிய புகை வந்தது. பொதுமக்கள் அதிக அளவில் இல்லாதபடியால் பொதுமக்களுக்கு கண் எதிரில் எதுவும் நடக்கவில்லை. ஆனாலும் ஐயோ, என்கிற அலறல் சத்தங்களுடன்; குரல் கேட்டதால் சிலர்
தாக்குதலுக்குள்ளாகிக்கொண்டிருக்கிறார்கள் என்பதை ஊகிக்க கூடியதாக இருந்தது.

இவ்வளவு நடந்தும் பஸ் நிலையத்தில் உள்ள கடைகளுக்கு எதுவும் நடக்கவில்லை. மேலும் பஸ் நிலையத்தில் எங்களை விட பத்து பதினைந்து பேர் நின்றார்கள். எல்லோரும் மதவாச்சியை சேர்ந்த சிங்களவர்கள் என நினைத்தேன்.

நானும் சித்ராவும் எதுவும் பேசவில்லை. ஒருவரை ஒருவர் பார்த்தபடியும் சுற்றி நடக்கும் அக்கினித் தகனங்களை பார்த்துக் கொண்டும் பயத்துடன் நின்றோம்.

இரண்டு ஆகாயப்படையினர் எம்மை நோக்கி வந்தனர். நாங்கள் பின்னால் சில அடிகள் வைத்து மற்றையோரின் பின்னே சென்றோம். அவர்களை நோக்கி வந்தவர்களில் இருவர் கைகளில் இயந்திர துப்பாக்கி இருந்தது. முன்பாக நின்றவர்களை பார்த்து எங்கு போக நிற்கிறியள் என சிங்களத்தில் ஒரு படைவீரன் கேட்டபோது சகலரும் ஒரே குரலில் மதவாச்சி என கூறினார்கள்.

அவர்களது உடைகளிலும் முகங்களிலும் அவர்களை சிங்கள விவசாயிகளாக காட்டியது. அத்துடன் ஒவ்வொருவரும் பெரிய உரமூட்டையோ அல்லது நெல்லுக்கு அடிக்கும் பூச்சி மருந்துப் பொதியோ வைத்திருந்தார்கள்.

மற்றைய படைவீரர் எங்களை நோக்கி வந்தபடி’எங்கே போகிறாய்?’

‘யாழ்ப்பாணம் ‘

‘தெமலயோ’ என்றபடி நெஞ்சில் சப்மெசின் துப்பாக்கி அழுத்தப்பட்டது.

அப்போது நான் எதிர் பார்க்காமல் சப்மெசின் துப்பாக்கியை கையால் பிடித்தபடி, ‘மகே சுவாமி புருஷய’ என கூறினாள் சித்ரா.

இந்தக்குரல்; விமானப் படைவீரனை அதிரச் செய்திருக்க வேண்டும்.

பக்கத்தில் இருந்த ஒருவர் சித்ராவிடம் சிங்களத்தியா? என கேட்டபோது சித்ரா ‘நான் பதவியா, இவர் என் கணவன் ‘ என சிங்களத்தில் கூறினாள்.

இப்போது சித்ரா எனக்கும் விமானப்படை வீரனுக்கும் நடுவில் நின்றாள். ஆனால் கை சப்மெசின் துப்பாக்கியில் இருந்தது.

தனது துப்பாக்கியை அவளுடைய கைபடாது இழுத்தபடி கெட்ட வார்த்தையால் ஏசியபடி விலகினான்;. செல்லும் போது ‘இந்த இடத்தை விட்டு ஓடிப்போங்கள் ‘ என எச்சரித்துக்கொண்டே சென்றான்.

‘சித்ரா’ என்றேன்.

என்னைப் பார்த்த அவளின் கண்களிலே இருந்து கண்ணீர் அருவியாக கொட்டியது.

அவளுடைய தோளைப் பற்றி என்னை நோக்கி இழுத்தேன்.

என்னை அணைத்தபடி விக்கி விக்கி அழுதாள்;.

தாங்கமுடியாத உணர்ச்சிப்பெருக்கில் நானும் அழுது விட்டேன்.

சுற்றி நின்றவர்கள் எங்களை பாhர்த்துக்கொண்டு நின்றார்கள். எவரும் ஒரு வார்த்தையும் பேசவில்லை. மௌனமான மொழியால் கோபம், அதிர்ச்சி உணர்வுகள் எம்மிடையே பர்pமாறப்பட்டன.சிறிது நேரத்தில் மதவாச்சியில் இருந்து வந்த பஸ்ஸில் ஏறி மீண்டும் மதவாச்சி சென்றோம். பஸ்ஸில் இருந்து வவனியாவை பார்த்தபோது வவனியா தீப்பிளம்பாகத் தெரிந்தது.

அந்தக் காலத்தில் ஒரு குரங்கு லங்காதகனம் செய்ததாக ஓர் இதிகாசம் சொல்கிறது. இப்போது எத்தனை மனிதவானரங்கள் தீ வைப்பதற்கு அலைந்து திரிகின்றன?

சித்ராவின் அழுகைச்சத்தம் நின்று விட்டாலும் கண்ணீர் நிற்கவில்லை. பஸ்ஸில் இறுக்கமாக அணைத்துக் கொள்வதைத் தவிர வேறுவிதத்தில் என்னால் அவளுடன் பேச இயலவில்லை.

மதவாச்சியில் இறங்கிய கையோடு கடையில் ஒரு பக்கெட் சிகரெட் வாங்கினேன். ஓரு சிகரெட்டை பற்ற வைத்த பின்னரே அமைதியாக யோசிக்க முடிந்தது.

‘சித்ரா நாம் விடுதிக்கு போவோம். ‘

சித்ராவும் என்னை பின்தொடர்ந்தாள்.

விடுதியில் என்னையும் சித்ராவையும் பார்த்துவிட்டு ருக்மனும், காமினியும் வெளியே வந்தார்கள்.

‘ருக்மன் சித்ராவை நான் வவனியாவில் தற்செயலாக சந்தித்தேன் ‘ என்று கூறிவிட்டு வவனியாவில் நடந்த சம்பவத்தைக் கூறினேன். ‘உனது தங்கையால்தான் உயிர் தப்பினேன். ஆனாலும் இது அவளுக்கு அதிர்ச்சியை அளித்துள்ளது. என்னால் தனியாக பதவியாவுக்கு அனுப்ப முடியவில்லை. அதனால் இங்கே கூட்டி வந்தேன். ‘

‘நான் தனியே போவேன் ‘ என்றாள் சித்ரா.

‘ருக்மன், நீ புறப்பட்டு சித்ராவுடன் பதவியாவுக்கு போ. நான் டாக்டரை ரயில்வே ஸ்ரேசனுக்கு கொண்டு போகிறேன். இரயிலில் யாழ்ப்பாணம் போவது பிரச்சனையில்லை’, என்றான் காமினி.

காமினி எதுவும் பேசாமல் மோட்டார் சைக்கிளில் இரயில்வே ஸ்ரேசனில் இறக்கி விட்டான்.

ரயில் வரும் போது ‘கவலைப்படாமல் போய் வாருங்கள் ‘ என்றான் காமினி.

நான் கவலைப்படவில்லை. ஆனால் இப்படி நடக்கும் என எதிர்பார்க்கவில்லை.

‘இவை நடக்கின்றன என்பது தான் உண்மை. ‘

‘நாட்டில் நடக்கும் அரசியல் பிரச்சனையிலிருந்தோ, இப்படியான சம்பவங்களில் இருந்தோ நாம் தப்ப முடியாது. ஆனாலும் எமக்கு நடக்கும் போது அதிர்ச்சியளிக்கிறது’ என்று கூறியபடி இரயிலில் ஏறினேன்.

சனிக்கிழமை எழும்ப பத்து மணியாகி விட்டது அம்மா தந்த முட்டைக்கோப்பியை குடித்து காலைக் கடன்களை முடித்து சைக்கிளில் வெளியே போகப் புறப்பட்டேன்.

‘புட்டை சாப்பிட்டு விட்டு போ’ என்றார் அம்மா.

‘பசியில்லை. சங்கர் வீட்டை போய்விட்டு வருகிறேன் ‘

‘ஆமிக்காரன்கள் அலைகிறான்கள். கவனமாய் போ’.

தலையாட்டிவிட்டு குச்சு ஒழுங்கைகள் வழியாக சங்கரின் வீட்டை அடைந்தேன்.

பின்னர் சங்கரும் நானுமாக ஆனைக்கோட்டைக்குச் சென்றோம். ஒன்றாக படித்தவர்களில் சங்கர் மட்டுந்தான் யாழ்ப்பாணத்தில் இருக்கிறான். மற்றவர்கள் வேலைக்காகவோ, படிப்புக்காகவோ என வெளியேறிவிட்டார்கள். யாழ்ப்பாணத்தின் பிரதான ஏற்றுமதிப் பொருள் என்ன என்று கேட்டால் ‘மனிதர்கள்’ என்று தான் பதில் சொல்ல வேண்டும். காலம் காலமாக இலங்கையின் மற்ற பகுதிக்கு ஏற்றுமதி செய்வோம் பின் கலவரங்கள் ஆரம்பித்தபின் இங்கிலாந்து, பிரான்ஸ், ஜேர்மனி என்று ஏற்றுமதி செய்கிறோம்.

சங்கரும் நானும் பாடசாலை காலங்களிலிருந்து ஆனைக் கோட்டை முத்தண்ணனின் கள்ளை ருசி பார்த்திருக்கிறோம். அவருடைய கள்ளுக்கு எப்போதும் தனி ருசி. முத்தண்ணையின் பிள்ளைகள் நல்லா இருந்தாலும் தொழிலை மட்டும் விடவேயில்லை.

வாசலில் எங்களை கண்டவுடன் ‘தம்பி எப்ப வந்தது.’ என்று அன்புடன் கேட்டார்.

‘நேற்றுதான் அண்ணை. ‘

‘எப்படி தம்பி சிங்கள ஊர் புதினம் ‘ என்று கேட்டவாறு சிவப்பு முட்டி நிறையக் கள்ளுடன் எங்களிடம் வந்தார்.

‘எல்லாம் அப்படித்தான். எங்கே மகன் ராசா? ‘

‘அவன் ஜேர்மனிக்கு போய் விட்டான் ‘என்று கூறிய முத்தண்ணை தன் மனைவியிடம், ‘அந்த மீன்பொரியலை இங்கு கொண்டு வந்து வையெணை’ என்றார்.

‘என்ன, சூரியன் வந்தால் மட்டும் விசேசமாக இருக்குது,’ என்று சங்கர் கேட்டான்.

‘அதில்லை; தம்பி எப்பவாவது இருந்து விட்டுத்தானே வருகிறது. ‘ என்று சமாதானம் கூறினார்.

முத்தண்ணையின் மனைவி வைத்த மீன் பொரியலுடன் கள்ளை குடித்து முடித்தோம்.

முத்தண்ணர் வீட்டை விட்டு வெளியே வரும் போது சிறிது போதையும் ஏறியிருந்தது. வரும் வழியிலே சித்திராவுடன் ஏற்பட்ட தொடர்புகளை முழுமையாகச் சங்கரிடம் கூறினேன். அத்துடன் என் நெஞ்சில் அரும்பியுள்ள காதலை நான் மறைக்கவும் இல்லை.

‘சிங்களத்தியை கல்யாணம் முடிக்கப் போகிறாயா? ‘ என ஆத்திரமாகக் கேட்டான் சங்கர்.

‘மற்ற எல்லாம் சரி. இனம்தான் பிரச்சனை என்று நினைக்கிறாயா? ‘ என்று அப்பாவித்தனமாக கேட்டேன்.

‘உன் மூளையில் சுகமில்லை தம்பி! நீ யாழ்ப்பாணத்திலும் இருக்க ஏலாது. மதவாச்சியிலும் இருக்க இயலாது ‘ சங்கரின் எச்சரிக்கையில்; உண்மையிருந்ததால் மௌனமாகினேன்.

‘ஏய் உனக்கு மட்டும் தான் சொன்னேன். சித்ராவுக்கு கூட நான் இப்படி நினைப்பது தெரியாது. ‘

‘ஏதோ மூளையை பாவிச்சு நட. ‘ என்று சொல்லித் தனது வீடு நோக்கிச் சென்றான்.

நான் வீடு நோக்கி ஓட்டுமடவீதியால் வந்து கொண்டிருந்த போது ஒரு பச்சை ஜீப்பை கண்டு சிறிய ஒரு ஒழுங்கைக்குள் சைக்கிளை விட்டேன். திரும்பி ஜீப்பை பார்த்தபோது விவசாயத் திணைக்களம் என எழுதப்பட்டிருந்தது.

யாழ்ப்பாணத்தில் மாற்றம் தெளிவாகத் தெரிந்தது. எழுபதாம் ஆண்டுகளிலே இரவு நேரங்களில் சுதந்திரமாக எங்கும் திரியமுடியும். இரண்டாம் இரவு சினிமா ஷோ பார்த்து விட்டு ஒரு மணிக்கு யாழ்ப்பாண ரோட்டுகளால் ஏராளமான வண்டிகள் போகும். எண்பதுகளில் இரண்டாவது சினிமாக்காட்சி இல்லாமல் போய் விட்டது. தேர்தல் காலங்களில் மட்டுமே பேசப்பட்ட அரசியல் இப்பொழுது எல்லா நாள்களிலும் பேசப்பட்டது. எங்கும் பதற்ற நிலை உருவாகியது. இப்படியான நிலை உருவாகியதற்கு தொடர்ச்சியாக ஆட்சி புரிந்த அரசாங்கங்களே காரணமாகும். இளைஞர்கள் பொதுவாக வன்முறைப் போராட்டத்தை விட வேறு வழியில்லை என்றார்கள். இவர்களிடம் அரசியல் போராட்டத்திற்கு மக்கள் பலத்தை விட சக்தி வாய்ந்த ஆயுதங்களில் அதிகம் நம்பிக்கை வைத்து பேசினார்கள். எதிர்க்கருத்துகள் எதுவும் இருக்கக் கூடாது. அவை ஒற்றுமையை குலைக்கும் என்று ஆணித்தரமாக கூறப்பட்டது. இவை எனக்கு கவலையைத் தந்தது.

செவ்வாய் கிழமையன்று பதவியா விவசாயத் திணைக்களத்தில் வேலை இருந்த காரணத்தால், அதை முடித்துக் கொண்டு சிரிபுர சென்றேன்.

வாசலில் இறங்கியபோதே சித்ராவின் தந்தை வந்து ‘எப்படி மாத்தையா’ என்றார்.

‘நல்ல சுகம் ‘.

‘யாழ்ப்பாணத்தில் பிரச்சனை எப்படி? ‘

‘பிரச்சனைகள் தான.; சித்ரா எங்கே?’

‘ குளிக்கப் போய்விட்டாள். இப்போது வரும் நேரந்தான் ‘.

‘வெள்ளிக்கிழமை நடந்த விஷயத்தை மகள் உங்களிடம் கூறினாளா? ‘

‘ஆம், நல்ல வேளை கடவுள் தான் உங்களை காப்பாற்றினார். ‘
எதிரில் சித்ரா சிரித்தபடியே வருவது தெரிந்தது. ஈரமான கூந்தல் நாலுமணி வெய்யிலில் பளிச்சிட்டது. ‘உடுப்பு மாற்றிவிட்டு வருகிறேன.;’
என்று சொல்லி விட்டு உள்ளே சென்றாள்.

தந்தையார் வயலில் கட்டப்பட்டிருக்கும் காளை மாட்டை நோக்கிச் சென்றார்.

சிறிது நேரம் காத்திருந்த எனக்கு அவள் அவசரக்கோலத்தில் தரிசனம் தந்தாள். அள்ளி முடிந்த கொண்டையில் ஒரு துணியும் சேர்ந்து இருந்தது. சேலையையும் அவள் அள்ளிச்சொருகியபடி வந்தாள்.

‘சித்ரா நான் திரும்ப மதவாச்சி போகவேண்டும். அதற்கு முதல் அவசரமாக உன்னிடம் ஒரு விஷயம் பேச வந்தேன்;. ‘

‘என்ன விஷயம் ‘.

‘எங்கே உன் அம்மா’.

‘பதவியா போய் இருக்கிறார். ‘

அவள் தந்தை இப்போது காளையை வயலின் மறுகரைக்கு ஓட்டிச் செல்வது தெரிந்தது.

மோட்டார் சைக்கிளில் சாய்ந்தபடியே ‘கிட்ட வா’ என்றேன்.

‘ஏன் டொக்டர் ‘

‘டொக்டர் எனக் கூற வேண்டாம் ‘ என்றேன் அழுத்தமாக.
‘அப்படி சொல்லாவிடில் எப்படி சொல்வது.இதைச் சொல்லவா, அம்மா எங்கே என வினவினீர்கள் ‘

‘நான் ஒன்று சொல்ல நினைக்கிறேன். உனக்கு பிடிக்குமோ தெரியாது. ஆனால் என்னால் சொல்லாமல் இருக்கவும் முடியாது. ‘

‘அப்படி என்ன விஷயம் ‘

‘சுவாமி புருஷயா என்றால் சிங்களத்தில் என்ன அர்த்தம்?. ‘
முகம் சிவந்து தலைகுனிந்தபடி இரண்டு எட்டு நகர்ந்தாள்.

‘சித்ரா எனக்கு அதன் அர்த்தம் தெரியும். நீ என்னை காப்பாற்றுவதற்கு சொன்னது. உனக்கு சம்மதமானால் அதற்கு உண்மையான அர்த்தத்தை அளிக்க விரும்புகிறேன். ‘

என்னை நிமிர்ந்து பார்த்தாள்.

‘உனக்கு சம்மதமானால் இன்றே உன் தாய் தந்தையுடன் பேசுகிறேன். ‘

அதற்கும் மீண்டும் மௌனமே பதிலாக வந்தது.

‘உன் கைகளை நீட்டு’.

இரண்டு கைகளையும் நீட்டினாள்.

எனது இரண்டு கைகளால் பிடித்தபடி ‘என்னை நம்பு’ என்றேன். என் குரல் தளதளத்ததை நானே உணர்ந்தேன்.

அரும்பிய கண்ணீருடன் ஆம் என தலையசைத்தாள்.

‘உன் தாய்தந்தையருடன் நான் பேசவா? அல்லது நீ பேசுகிறாயா? ‘

‘நான் பேசுகிறேன் ‘

சித்ராவின் கை இப்போது என் கைகளை இறுக்கமாக பிடித்தது. பூப்போன்ற கைகளுக்கு எப்படி இவ்வளவு பலம் வந்தது என நினைத்தபடி என் கன்னத்தில் வைத்தேன். சித்ராவின் தந்தையார்; வருவது தெரிந்ததும், ‘நான் பிறகு சந்திக்கிறேன் ‘ என கூறிவிட்டு அவள் தந்தைக்கு கை அசைத்து விட்டு புறப்பட்டேன்.

பண்டார அன்று மதியம் ஒருவன் மூலமாக எனக்கு கடிதம் எழுதி அனுப்பி இருந்தார். திறந்து பார்த்தபோது அதிர்ச்சியாக இருந்தது. ரோகண விஜயவீர அநுராதபுரம் வருவதாகவும் விருப்பமானால் காமினியுடன் அநுராதபுரத்துக்கு வரும்படியும் அந்தக் கடிதம் செய்தி சொன்னது.

எனக்குப் புது அனுபவமாக இருந்தது. எந்தக்காலத்திலும் நான் அரசியல்வாதிகளை சந்தித்ததோ, பேசியதோ கிடையாது. பேராதனை பல்கலைக்கழகத்தில் சக மாணவர்களிடம் பேசிய அரசியல் மட்டும் தான். யாழ்ப்பாணத்தில் அரசியல் கூட்டங்களுக்கு சிறுவயதில் சென்ற போது அவர்கள் பேச்சுக்களை கேட்டு இருக்கிறேன். வயது வந்ததும் அந்த பேச்சுக்களின் போலித் தனங்கள், சந்தர்ப்பவாதங்களும் புரிந்தபின் நல்ல அபிப்பிராயம் ஏற்படவில்லை. ஆனால் என்னால் அரசியலை வெறுக்க முடியவில்லை. இதைவிட மிகவும் கவனமாக உள்நாட்டு, வெளிநாட்டு அரசியலை கவனித்து வந்தேன். என்னோடு படித்த பலருக்கு இலங்கை எந்த வருடம் சுதந்திரம் அடைந்தது என்று கூட சரியாகத் தெரியாது.

மாலை ஆறு மணிக்கு பகிரங்கக் கூட்டம். ஆனபடியால் நானும் காமினியும் ஐந்து மணிக்கே அநுராதபுரம் போய்ச் சேர்ந்து விட்டோம். கூட்டம் அநுராதபுர கச்சேரிக்கு அருகில் உள்ள வெளியில் ஒழுங்கு செய்யப்பட்டிருந்தது. நாங்கள் போன போதே பெருமளவில் மக்கள் கூடியிருந்தார்கள். பெரும்பாலானவர்கள் இளைஞர்களும் இளம்பெண்களும் ஆவர். பெரும்பாலானவர்கள் தலைகளில் சிவப்புத் துணி கட்டியிருந்தார்கள். சிவப்புத்துணி கட்டியவர்கள் ஜனதா விமுக்திப் பெரமுனை அங்கத்தவர்கள் என காமினி மூலம் அறிந்து கொண்டேன். கூட்டம் நடக்கும் இடத்தில் இருந்து சிறிது தூரத்தில் உள்ள மரத்தடியில் மோட்டார் சைக்கிளை நிறுத்திவிட்டு வந்த போது ‘டொக்டர்’ என குரல் கேட்டது. திரும்பிப்பார்த்த போது ருக்மன்; தலையில் சிவப்புத் துண்டு கட்டியபடியே எம்மைப் பார்த்து சிரித்தான்.

எனக்கு சிறு அதிர்ச்சியாக இருந்தது. ருக்மன்; ஜே.வி.பி யில் அங்கத்தவர் ஆக இருப்பான் என நினைக்க வில்லை. என் வியப்பைக் காட்டாமல்
‘ருக்மன் எப்போது கூட்டம் ?’ என கேட்டேன்.

‘இப்போது துவங்கும். ‘

மணிக்கூட்டைப் பார்த்தபோது மணி ஆறு காட்டியது.
‘நான் யாழ்ப்பாணம் கூட்டம் தான் இப்படி தாமதம் ஆகும் என இதுவரை காலமும் நினைத்திருந்தேன். ‘

‘இல்லை, தோழர் விஜயவீர இன்னமும் வரவில்லை’ கவலை தோய்ந்த முகத்தோடு ருக்மன்; மேடையை பார்த்தபோது மேடைக்கு அருகில் ஒரு கார் வந்து நின்றது. காரில் இருந்து இருவர் இறங்கினர். அதில் உயரமாகத் தாடியுடன் இருந்தவர் பண்டார என என்னால் அடையாளம் காண முடிந்தது.

காமினி என் கைகளைப் பிடித்து ‘அவர்தான் விஜயவீர’ என்றான்.

சராசரி உடலும் குறைவான உயரத்தோடும் கண்ணாடி அணிந்து தாடியுடன் இருந்தார். கறுப்பு காற்சட்டையும், சிவப்பு சேட்டும் அணிந்திருந்தார்.

விஜயவீர மேடைக்குச் சென்று அமரும் போது ‘விஜயவீரவுக்கு ஜெயவேவ ‘ என மக்கள் கோஷம் எழுப்பினர்.

பண்டார கூட்டத்திற்கு தலைமை வகித்தார். கூட்டத்தில் மூன்று ஆண்களும் இரண்டு பெண்களும் பேசியபின் விஜயவீர பேசினார்.

விஜயவீரவின் பேச்சு பெருமளவில் எனக்கு புரியாவிட்டாலும் அதில் மயக்கும் தொனி இருந்தது. பேச்சில் சரித்திர கால துட்ட கைமுனுவை நினைவு படுத்திப் பேசிய போது இளைஞர்களை ஆவேசம் கொள்ள வைத்து மேலும் அரசாங்கம் இலங்கையை வெளிநாட்டுக்கு அடைவு வைப்பதாகப் பேசிய போது கரகோசம் எழும்பியது. விஜயவீர தன்னை சிங்கள விவசாயிகளில் ஒருவராக காட்டிக்கொண்டு பண்டைய மன்னர்களின் மேன்மையை எடுத்துக் கூறினார். நான் இடைக்கிடை ருக்மனை பார்த்தபோது முகத்தில் இருந்த தீவிரமும் கண்கள் இமைகளை அசைக்காமல் மேடையை பார்த்தபடி இருக்கும் உணர்ச்சிகரமான இளைஞன் விஜயவீராவால் ஆட்கொள்ளப்பட்டிருப்பது புரிந்தது. கூட்டம் இரவு பத்து மணியளவில் முடிந்த போது ருக்மன்; வேறு திசையில் செல்ல நானும் காமினியும் பண்டார வீட்டை நோக்கிச் சென்றோம்.

சைக்கிளில் செல்லும் போது, ஏன் நான் விஜயவீரவை சந்திக்க விரும்பினேன் என என்னை பலமுறை கேட்டுக்கொண்டேன். மேலும் இந்த சந்திப்பு மதவாச்சியில் யாருக்கும் தெரிந்தால், விசேடமாக பொலிசாருக்கு தெரிந்தால் வீண் பிரச்சனை என நினைத்தேன். ஜே.வி.பி அந்தக் காலத்தில் சட்டபூர்வமாக இயங்கினாலும் அரசாங்கத்தினதும் காவல் துறையினதும் கண்கள் அவர்கள் மேலேயே இருந்தது. தலைமயிர் வெட்டும்போது ஆறுமுகம் அண்ணை கூறியது நினைவுக்கு வந்தது.

மனதில் பல கேள்விகளுடன் மோட்டார் சைக்கிளை பண்டாராவின் வீட்டுக்கு முன் நிறுத்தி விட்டு இறங்கினோம்.

‘சகோதரயா’ என்றான் காமினி.

பண்டார சிவப்பு சேட்டுடன் வருவது தெரிந்தது. ‘வாங்கோ’ என உள்ளே அழைத்துச் சென்றான்.

பெரும்பாலும் இருட்டாக இருந்த இடத்தில் ஒரு மண்ணெண்;ணை விளக்கு எரிந்தது. மேசைக்கு பக்கத்தில் விஜேவீர இருப்பது தெரிந்தது.

சிவப்பு சட்டையும் பளிச்சென்ற கண்கள் கண்ணாடியையும் மீறி என்னை துளாவியது.

பண்டார என்னை அறிமுகப்படுத்தி நாற்காலியில் அமருமாறு கூறினான்.

‘எப்படி கூட்டம் இருந்தது ‘ என்றார் விஜயவீர.

‘நன்றாக இருந்தது. ‘

‘உங்களுக்கு எதாவது கேள்வி இருந்தால் தோழரிடம் கேளுங்கள் ‘ என்றான் பண்டார.

நான் சிரித்தபடி ‘என்னை பிரச்சனையில் மாட்டுவது என்ற திட்டமோ?’ என்று கேட்டு என்னை சுதாகரித்துக் கொண்டேன்.

‘ அப்படி பிரச்சனை ஒன்றுமில்லை. கேளுங்கள் ‘ என்றார் விஜயவீர.

‘தமிழர்களின் இனப்பிரச்சனை பற்றி ஜே.வி.பி என்ன நினைக்கிறது.’?

‘தமிழர்கள் பிரச்சனை ஐக்கிய தேசியக்கட்சிக்கு பின்பு சுதந்திர கட்சியால் உருவாக்கப்பட்டது. சாதாரண சிங்களவர்களுக்கும் சாதாரண தமிழர்களுக்கும் பிரச்சனைகள் ஒன்றே. அது இலங்கையில் வர்க்க பேதமற்ற அரசாங்கம் வரும் போது இல்லாமல் போய்விடும். இதற்காகவே ஜே.வி.பி பாடுபடுகிறது. ‘

‘ நீங்கள் இந்திய எதிர்ப்பு வாதத்தையும் பேசி சிங்கள தேசிய வாதத்தையும் பேசிய போது நீங்கள் ஒரு இனவாத இயக்கம் என தமிழர்களை நம்ப வைக்கும். ‘

இந்தப் பேச்சை விஜயவீர எதிர்பார்க்கவில்லை. சிரிப்புடன் இருந்த முகத்தில் கடுமை தெரிந்தது.

‘நாங்கள் இந்திய எகாதிபத்திய எதிரியை பற்றி பேசும் போது இலங்கை தமிழர்கள் தங்களை எதிர்ப்பதாக ஏன் கருத வேண்டும்?’

இலங்கையின் பண்டைய கால இராஜதானியான ராஜரட்டைதான் இந்திய மன்னர்கள் படை எடுத்து கைப்பற்றும் போது சிங்கள மன்னர்கள் இயற்கையில் மலைகளும் குகைகளும் நிறைந்த தென் இலங்கையில் தமது இராசதானியை அமைப்பார்கள். இந்த பிரதேசம் ரோகண எனப்படும். தென் இலங்கையில் பிறந்ததால் ரோகண என தன் புனைபெயரை சூடிக்கொண்டார். விஜயவீரவின் இயற்பெயர் டொன் நந்தசிறி விஜயவீரவாகும். மார்க்சீக கொள்கைளை ஏற்று கொண்டு இயக்கத்தை வழி நடத்தும் விஜயவீர அந்தக்கால சிங்கள மன்னர்களின் கீர்த்தனைகளை உயர்த்தி பேசியது அவரது அரசியல் தன்மையை காட்டியது.

‘பெரும்பான்மை இனத்தை சிறுபான்மை இனம் சந்தேகத்துடன் பார்ப்பது தவிர்க்க முடியாது. ‘

‘அதை நான் ஏற்றுக்கொள்கிறேன். மேலும் நாங்கள் முடிந்தவரை தமிழர்களுக்கு புரிய வைக்க முயல்கிறோம். ‘

இத்துடன் இந்த சம்பாஷனையை முடிக்க எண்ணி ‘நான் உங்களை சந்திக்க வேண்டும் என காமினியிடம் கேட்ட போது உண்மையில் சந்திப்பேன் என எதிர்பார்க்கவில்லை. இந்த சந்திப்பு எனக்கு என்றுமே மறக்கமுடியாதது’ எனக் கூறி விஜேவீரவிடம் விடைபெற்றேன்.

பண்டார வெளியே வந்து வழியனுப்பிய போது பண்டாரவிற்கு நன்றி சொன்னேன்.

மோட்டார் சைக்கிளில் வரும் போது காமினியிடம் சொன்னேன்,

‘இன்னும் பல கேள்விகள் உண்டு. ஆனால் விஜேவீரவிடம் இளைஞர்களுக்கு ஏன் இவ்வளவு பற்று என புரிந்தது. ‘

Posted in Uncategorized | பின்னூட்டமொன்றை இடுக

முள்ளுள்ள புதர்களின் மத்தியில் ;அத்தியாயம் 6

——-

எமது வாகன தொடரணி புலிகளின் கட்டுப்பாட்டு பிரதேசத்திற்குள்வர இருண்டு விட்டது. வழமை போல் உட்பிரவேசிக்கும் வரிசையில் பதிவுசெய்வதற்க்காக காத்துநின்றேன். எனக்கு முன்னால் நின்ற கிறிஸ்தவ பாதிரியார் தனது முறை வர பதிவு செய்பவரிடம் அடையாள அட்டையைக்கொடுத்து விட்டு அவனின் கேள்விகட்கு பதிலளிக்க ஆரம்பித்தார்.

‘ உங்கள் பிரயாணத்தின் நோக்கம்’ ‘தேவ பணி’ என்றார் அந்தப்பாதிரியார்.

கஸ்டப்பட்டு எனக்கு வந்த சிரிப்பை அடக்கிக்கொண்டேன். அதற்கிடையில் அந்த பாதிரியார் மறைந்துவிட்டார். என்னையும் வழமையான கேள்விகளை கேட்டுவிட்டு ஒரு துண்டை தந்து ‘அந்த அறையிலுள்ள பொறுப்பாளரை சந்தித்துவிட்டு போங்கோ’ என்றார் எதுவித சலனமுமின்றி;;;;.

அவர் தந்த துண்டைப் பெற்றுக்கொண்டு இறைச்சிக்கு நேர்ந்து விட்ட பலிக்கட போல் பொறுப்பாளரின் அறைக்குள் நுளைந்தேன்.
எவ்வித சீருடையுமின்றி சாரத்துடனும் ரீசேட்டுடனும் ஏதோ கடும் யோசனையிலிருப்பவர் போல் பொறுப்பாளர் காணப்பட்டார். என்னைக்கண்டதும் புன்முறுவலுடன் ‘வாங்கோ ஜயா இருங்கோ’ என்று தன் முன்னாலிருந்த கதிரையைக்காட்டினார். மரக்கட்டைபோல் அமந்தேன். நான் கொடுத்த துண்டை வாசித்து விட்டு கசக்கி தனக்கருகாமையிலிருந்த குப்பைக்கடகத்துள் குறி பார்த்து போளை அடிப்பது போல் ஸ்டைலாக எறிந்தார். குறி தவறி விட்டது. அதை காணதவர் போல் என்னைப்பார்த்தார். இவரால் சரியாக சுடத்தெரியாத படியால்தான் இந்த வேலைக்கு விட்டார்களாக்குமென நினைத்தேன். அதை வெளிக்காட்டாதவாறு அப்பாவி சிரிப்பொன்றை உதிர்த்தேன்.


எமது நிறுவனம் எவ்வாறன வேலைத்திட்டங்களை நடைமுறைப்hடுத்துகின்றுது எதிர்காலத்திட்டங்கள் என்ன போன்ற சில கேள்விகளைக் கேட்டார்.
நானும் சுருக்கமாக பதிலளித்தேன். இந்த இக்கட்டான காலகட்டத்தில் எமது நிறுவனம் செய்யும் சேவைகளை பாரட்டினார். எங்கேயோ உதைத்தது. ஏன் என்னை பப்பாவில் ஏத்துகிறார் என்று விளங்கவில்லை இருந்தாலும் அவரது பாராட்டை செயற்கை புன்முறுவலுடன் ஏற்றுக்கொண்டேன். வேறு என்னதான் செய்ய முடியும். ‘அப்ப அந்த ஆமிக்காரன் என்னவாம்’ என்று இயல்பாகவே கேட்டார்
அந்தப்பொறுப்பாளர். ‘ நீங்கள் கேட்ட இதே கேள்விகளைத்தான் அவனும் கேட்டான்’ பொறுப்பாளர் பெரிதாகச்rசிரித்தார். ‘ அத்துடன் என்னிடமிருந்த sportsta ஜப்பார்த்துவிட்டு கிரிக்கட் கால்பந்து போன்றவற்றை பற்றியும் கதைத்தோம் அதைப்பற்றித்தான் கனநேரம் கதைத்தோம்’ என்றேன் நானும் இயல்பாகவே. நாக்கு சற்று வரண்டத்தொடங்கியது. இப்போ தண்ணீர் கேட்டால் அவனுக்கு சந்தேகம் ஏற்ர்hடுமென்ற பயத்தால் வெளிக்காட்டாமல் எச்சிலை மாத்திரம் மெதுவாக விழுங்கினேன்.

என்னை அவன் அச்சுறித்தினானா எச்சரித்தானா என கேள்விமேல் கேள்வியால் என்னை துளைத்தெடுத்தான் அந்தப்பொறுப்பாளர். நான் உண்மையைத்தான் கூறினேன். ஆமிக்காறன் என்னை மரியாதையாகவே நடத்தினான் என்றேன். ‘ அதுதான் எங்களுக்கு வேணும் ஜயா’ என்றான் இறுதியாக. என்னையறியாமலேயே நுனிக்கதிரைக்கு வந்து நிமிர்ந்து இருந்தேன். பொறுப்பாளருக்கு முன்னாலிருந்த தண்ணிப்போத்தலை கேட்டுக்கேள்வியின்றி மடக்மடக்கென்று குடித்தேன். இந்தமுறை அவர் மெதுவாக சிரித்தார். சிரிப்பு போலியானது போல் படவில்லை.

எனது மனநிலையை அறிந்தவர் போல் ‘ ஜயா ஒண்டுக்கும் பயப்பாடாதையுங்கோ அவனுடன் நீங்கள் தொடர்பை பேணவேண்டும் நம்பிக்கையை பெறவேண்டும் அது எங்களுக்கு பிற்காலத்தில உதவும். உவன்தான் மணலாத்தில எங்கட பல போராளிகளின் வீரமரணத்திற்கு காரணம். ஊவனை விடக்கூடாது’ என்றான் சற்றே உணர்ச்சி வசப்பட்டவனாக. ‘கிழிஞ்சுது போ இனி உன்ட பாடு அவ்வளவு தான் என்றது மனசு. ‘சரி ஜயா போட்டு வாங்கோ பிறகு சந்திப்பம்’ என்று அவன் கூறி முடிக்கு முன்னறே ஆளைவிட்டால் போதும் என்று எண்ணிய படியே வாகனத்தை நோக்கி நடக்கத் தொடங்கினேன்.

‘எதிரிகளின் பாசறையை தேடிப்போகிறோம்’ என்ற பாடல் இடம் பொருள் ஏவல் தெரியாமல் என்னை வரவேற்றுக்கொண்டிருந்தது.

தொடரும்
Posted in Uncategorized | பின்னூட்டமொன்றை இடுக

வண்ணாத்திக்குளம் -மீண்டும் பதவியா



அலுவலகத்தில் அன்று வந்த கடிதங்களை படித்துக் கொண்டிருந்;தேன். ஒரு கடிதம் தனிச்சிங்களத்தில் எழுதப்பட்டதாக இருந்ததால் மெனிக்கேயிடம் கொடுத்து வாசிக்கிச்சொன்னேன். மெனிக்கே படித்து விட்டு
‘பதவியா மகாவித்தியாலயத்தில் கால் நடை விவசாயம் பற்றி இம்மாதம் பதினைந்தாம்; திகதி மாணவர்களுக்கிடையில் பேச முடியுமா என பாடசாலை அதிபர் கேட்டிருக்கிறார் ‘ என்றாள்.

பதவியா மகாவித்தியாலயத்தில்தான் சித்திரா வேலை செய்கிறாள் என்ற நினைப்பு வந்தவுடன் சந்தோஷத்தில் சிரித்து விட்டேன்.

‘என்ன மாத்தையா சிரிக்கிறீர்கள்?’, என்றாள் மெனிக்கே.

‘இல்லை, நான் வருகிறேன், என்று சிங்களத்தில் எழுதிக் கொண்டு வா,’ என அவளுக்கு கூறினேன்.

மெனிக்கே எழுதிக்கொண்டு வந்த கடிதத்தில் என் கையொப்பத்தை இட்டு என் கையாலேயே தபாலில் சேர்த்தேன்.

வெள்ளிக்கிழமை எப்போது வரும் என்று எதிர்பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன். ருக்மனிடம், ‘நான் பதவியா போவதாக இருக்கிறேன் நீயும் வருகிறாயா?’ என கேட்டபோது, அவன் தனக்கு வேலை இருப்பதாகக்கூறினான். இது நான் எதிர்பார்த்தது தான்.

பதவியாவை நான் சென்றடைய காலை பத்து மணியாகி விட்டது. நேரடியாக பாடசாலை அதிபரின் அறைக்குச்சென்றேன்.

அதிபர் ஜெயசிங்கா நடுத்தர வயது மனிதர். அவரது பேச்சு அவரை கண்டிச்சிங்களவராக காட்டியது. உயரமான தோற்றமும் வெள்ளை தேசிய உடையும் அவர் மீது மரியாதையை ஏற்படுத்தியது. பதவியா போன்ற விவசாய பிரதேசங்களில் ஆசிரியராக வேலை செய்வது இலகுவான விடயமல்ல. மேலும் மாணவர்களில் பலர் பொருளாதாரப்பிரச்சினைகளால் படிப்பில் அக்கறை காட்டுவதில்லை. இப்படியான இடங்களில் வேலை செய்வதற்குப் பொறுமையும் சேவை மனப்பான்மையும் கொண்டவர்களே வெளியூரில் இருந்து வரமுடியும். அரசியல்வாதிகள் தங்களுக்கு பிடிக்காதவர்களை பதவியா போன்ற இடங்களுக்கு இடமாற்றம் செய்வது உண்டு. ஜெயசிங்காவை பார்த்தால் அப்படி வந்தவராகத்தெரியவில்லை.

எனது கையை பிடித்தபடி, ‘நாங்கள் அழைத்தவுடன் வந்தமைக்கு நன்றி’, என அதிபர் ஜெயசிங்கா கூறினார்.

‘நீங்கள் அழைத்ததற்கு நான் நன்றி சொல்ல வேண்டும்.’

‘எங்கள் பாடசாலைக்கு உங்களைப் போன்ற படித்தவர்களை அழைத்து மாணவர்களிடம் பேச வைத்தல் மூலம் விஞ்ஞானத்தில் அவர்களுக்கு அக்கறை உண்டாகும் என நினைக்கிறோம். இந்தத் திட்டத்தின்கீழ் மாதம் ஒருவரை அழைத்து வருகிறோம். முக்கியமாக உயர்தர வகுப்பில் படிக்கும் மாணவர்களிடம் இது நல்ல பயனை உருவாக்கும் என நினைக்கிறோம் ‘ என அதிபர் கூறினார்.

‘எனக்கு சிங்களம் அதிகம் பேச வராது’ என்றேன். அவை அடக்கமல்ல. உண்மையும் அதுதான்.

‘பரவாயில்லை உங்களால் முடிந்தவரை பேசுங்கள்’ எனக்கூறினார்.

அதிபரின் அறையில் இருந்து வெளியே வந்த போது எதிரே சித்ரா வந்தாள்.

‘எப்படி இருக்கிறீர்கள்’? என சித்ரா கேட்டுக்கொண்டே என் அருகில் வந்தாள்.

‘நீங்கள் பேசுங்கள்’, என கூறிவிட்டு அதிபர் ஜெயசிங்கா மீண்டும் தனது அறைக்குச்சென்றார்.

‘இது எல்லாம் உன் வேலை தானே?’ ஒத்துக் கொள்வது போல தலையைக் கவிழ்த்தாள்.

‘மதவாச்சியில் இருந்து நீங்கள் வருவீர்களா? என அதிபர் கேட்டபோது நீங்கள் வருவீர்கள் ‘ என்று சொன்னேன்.

அவளுடைய சிவப்பு நிறச் சேலையும் அதே நிறத்தில் சட்டையும் அவள் கண்கள்தான் வண்ணத்துப்பூச்சிகளா, அல்லது அவளே ஒரு பென்னம் பெரிய வண்ணத்துப்பூச்சியா?

‘இன்று நல்ல அழகாக இருக்கிறாய்.’

‘நன்றி’, என நாணித் தலை குனிந்தபோது.. இந்த நாணம் அவளுடைய கன்னங்களிலே எவ்வாறு குங்குமத்தை அள்ளிச் சொரிந்தது?

‘கூட்டத்தை ஆரம்பிப்போம்’, என அதிபரின் குரல் கேட்டு இருவரும் திரும்பினோம்.

பாடசாலை மாணவர்களும், ஆசிரியர்களுமாக அந்த ஹோலில் கூடியிருந்தனர்.

இலங்கை போன்ற நாடுகளில் எப்படி கால்நடைகளிலிருந்து மொத்த நன்மைகள் பெறப்படுவதில்லை என்றும், அதிலும் பதவியா போன்ற இடங்களில் மாடுகளில் பால் கறக்கப்படுவதில்லை என்றும், அப்படி எடுக்கப் பட்டாலும் சந்தைப்படுத்தப் படுவதில்லை என என் பேச்சிலே குறிப்பிட்டேன். இறுதியாக இந்த விடயங்களை மக்கள் அரசியல்வாதிகளின் கவனத்துக்கு கொண்டு வர வேண்டும் என்று தட்டுத்தடுமாறி எனக்குத்தெரிந்த சிங்களத்தில் கூறினேன்.

சித்திராவும் அதிபரும் கால் நடை வைத்தியத்தைப்பற்றி சிறிது கூறும்படி கேட்டபோது ஆங்கிலத்தில் கூறினேன். நான் கூறியவற்றை அதிபரும் சித்திராவும்; மாணவர்களுக்கு புரியும் வகையில் சிங்களத்தில் கூறினார்கள்.

அதிபர் எனக்கு நன்றி கூறிவிட்டு மாணவர்களுக்கு இறுதிப்பரீட்சை பற்றி கூறத் தொடங்கிய போது நானும் சித்திராவும் ஹோலை விட்டு வெளியே வந்தோம்.

கட்டடத்தின் வெளியே உள்ள மாமரத்தின் கீழ் இருவரும் நின்றோம். ‘சித்திரா! எப்போது மீண்டும் சந்திக்கலாம்?.’

‘நீங்கள் எப்போதும் பதவியா வரலாம்?’

‘நீ எப்பவாவது மதவாச்சி வரமாட்டாயா?’ என ஆவலுடன் கேட்டேன்.

‘அடுத்த வெள்ளிக்கிழமை வவனியாவுக்கு போக வேணும். எனக்கு ஒரு கடிகாரம் வாங்கினேன். ஆனால் அது பிடிக்கவில்லை. திருப்பிக்கொடுக்க வேணும்.’

‘அடுத்த வெள்ளிக்கிழமை நானும் யாழ்ப்பாணம் போக வேணும். உனக்கு சம்மதமாகில் மதவாச்சியில் இருந்து உன்னோடு வவனியாவுக்கு வருகிறேன்.’

‘எனக்கு சம்மதம்.’

அதிபர்; வெளியே வந்ததும் அவரிடமும் சித்ராவிடமும் விடை பெற்றுக் கொண்டு மதவாச்சி திரும்பினேன்.

விடுதியில் உடை மாற்றிக்கொண்டு மதவாச்சிக் கடை வீதிக்கு புறப்படத் தயாரானபோது ராகவனும் என்னுடன் சேர்ந்து கொண்டான்.

ராகவன் தனக்கு கட்டடத் திணைக்களத்தில் சனிக்கிழமை வேலை இருப்பதாக கூறினான். எனக்கு ராகவனின் அப்பாவித் தனமான சிரித்தமுகம் மிகவும் பிடித்திருந்தது.

வேலை முடிந்தால் விடுதியில் ராகவனை காணமுடியாது. இரவு பத்து மணிக்கு பின்புதான் மீண்டும் விடுதியில் காண முடியும்.

பலதடவைகள், ‘நீ எங்கு போகிறாய்? என்னையும் கூட்டிக்கொண்டு போ’, எனக்கேட்டிருக்கிறேன்.

‘அது உங்களுக்கு சரி வராத இடம்’, என சிரித்தபடி நழுவி விடுவது ராகவனின் வழக்கம்.

‘நான் தலைமயிர் வெட்டவேண்டும். எங்கு வெட்டலாம்?’

‘நம்மட யாழ்ப்பாணத்து ஆள் இங்கே சலூன் வைத்து இருக்கிறான். வாருங்கள் காட்டுகிறேன்.’

‘தலை மயிர் வெட்டவும் நம்ம ஊர் ஆளிடமா வெட்டவேண்டும்?’ என கேட்டபடி சலூனுக்குள் நுழைந்தோம்.

சுவரில் பெரிய அளவில் தமிழகஇ வடஇந்திய நாட்டு நடிகைகளின் முழு உருவப்படங்கள் சுவர்களை அலங்கரித்தன.

‘எப்படி ஐயா, என்றபடி சலூனின் பின் பகுதியில் இருந்து வாட்டசாட்டமான ஒருவர் வந்தார். முன் தலையில் மயிர் உதிர்ந்து இருந்ததால் நெற்றி மட்டும் அல்ல தலையின் அரைபக்கத்திலும் திறுநீறு பூசி சைவப்பழமாக காட்சிதந்தார்.

‘ஆறுமுகண்ணை, ஐயா நம்மடை ஆள் ஒருக்கா நல்லா தலையை வெட்டுங்கோ!’ என ராகவன் கூறினான்.


‘அதுக்கென்ன இருங்கோ ‘.

என் தலையில் கைவரிசை காட்டியபடி, ‘ஐயா யாழ்ப்பாணத்தில் எந்த இடம் ..’?
‘கொக்குவில்’

‘எவ்வளவு காலம் மதவாச்சியில் வேலை செய்கிறீர்கள்?’

‘இரண்டு கிழமை’

‘எங்க தங்கி இருக்கிறியள்?’

‘அரசாங்க விடுதியில்’

எனது தலைமயிரை வெட்டுவதை நிறுத்தி விட்டு ராகவனிடம் கோபமாக ‘நீ தான் அங்கு தங்கி இருப்பதும் இல்லாமல் ஐயாவையும் சேகுவாராக்காரன்களோடு சேர்த்து விட்டாய்’ என்றார்.

அவரது குரலில் இருந்த உண்மையான கோபம் என்னை வியப்பில் ஆழ்த்தியது.

‘நான் தான் அங்கு போனேன். ராகவனுக்கும் இதில் எந்த சம்பந்தமும் இல்லை.’ என்று நான் உண்மையை கூறினேன்.

‘அது சரி, அங்கே இருப்பவர்களெல்லாம் JVP காரர் என்பது பொலிசுக்குத் தெரியும். நீங்கள் அங்கு இருப்பது நல்லதில்லை. நாடு இருக்கிற நிலை சரியில்லை. என்மனதில் பட்டதைச்சொன்னேன்’.

ஆறுமுகத்திற்கு சிறிது தாரளமாகவே பணத்தை கொடுத்து விட்டு சலூனை விட்டு வெளியேறினேன்.

கண்டி வீதியில் நடக்கத் தொடங்கினேன். அந்த வீதியில் ஒரு நெசவுசாலை இருக்கிறது. அதன் எதிரில் மதவாச்சி வைத்தியசாலை அமைந்திருந்தது.

‘ராகவன்’ என பெண்குரல் ஒலித்தது. நானும் திரும்பிப் பார்த்தேன்.

நெசவுசாலைக்கு பக்கத்து வளவில் மாமரத்தின் கீழ் இரு பெண்கள்
தலை வாரியபடியே நின்று கொண்டிருந்தார்கள். நான் ராகவனை பார்த்த போது, ராகவன் ‘நீங்கள் போங்கள் நான் பின்னால் வருகிறேன்’, என்று கூறிவிட்டு பெண்களை நோக்கி நடந்தான்.

மாலை நேரத்தில் ராகவன் மறைவதற்கும் இது தான் காரணமாக இருக்க வேண்டும் என நினைத்தபடி விடுதியை நோக்கி நான் நடக்கலானேன்.
Posted in Uncategorized | பின்னூட்டமொன்றை இடுக

முள்ளுள்ள புதர்களின் மத்தியில் –அத்தியாயம் 4

By Terrence Anthonipillai

‘அடோ கொட்டியா கவத ஆவே , போம்ப மொனவத் கெனாவத'( அடோ புலி எப்ப வந்தனி குண்டு ஏதாவது கொண்டு வந்தியா) என்று கொழும்பிலுள்ள எங்கள் தலைமையகத்தில் பணிபுரியும் சிங்கள நண்பர் சிரித்தபடியே என்னைக்கேட்டுக்கொண்டு கட்டித்தழுவினார்.


‘ போம்ப நவே அம்ப கெனாவ’ ( குண்டு அல்ல மாம்பழம் கொண்டு வந்தனான்) என்று நான் கூறி முடிக்கும் முன்னரே சமயலறையை நோக்கிப்பறந்தார் என் நண்பர். அங்கு பணிபுரியும் பலரும் என்னைக்கண்டவுடன் சுகதுக்கங்களை விசாரித்து வன்னி நிலவரங்களை கேட்டறிந்தனர் இவர்கள் பலவகைப்படுவர் யார் உண்மையிலேயை சமாதனத்தை விரும்புகிறார்கள் என்பதைக்கண்டறிவது கடினம் பொதுவாக புலிகளைத்திட்டினால் தப்பித்துக்கொள்ளளாமென்பது வடகிழக்கிலிருந்து வரும் பலரது அபிப்பிராயம். ஆனாலும் சிங்களவர்கள் முட்டாள்கள் அல்லர்.


வெளிநாட்டுப்பிரதிநிதிகளுடன் கலந்துரையாடும் பொழுது அவர்கள் எப்பொழுதும் தந்களுடன் இலங்கையின் வரைபடத்தை வைத்திருப்பது வழமை. புலிகளின் கட்டுப்பாட்டுப்பிரதேசம் சூனியப்பிரதேசம் இவற்றிக்கிடைப்பட்பட்ட தூரம் போக்குவரத்துப்பாதைகள் என்பனவற்றை அறிய அதிக ஆவலக இருப்பார்கள். அவர்களுடன் கதைத்துவிட்டு வெளியில் வரும்பொழுது நாங்கள் என்ன கதைத்தோம் என்பதை அறிய பலர் முண்டியடித்துக்கொண்டு வருவார்கள். இவர்களை சமாளிப்புத பெரும்பாடாகிவிடும்.

‘மச்சாங் we must do something to the poor people, they must be suffering a lot’ ‘ என்றார் ஒருவர் பிளேன் டி யை உறிஞ்சிக்குடித்தபடியே. ‘யெஸ் மச்சாங் பவ் நேத அற மினுசு'(பாவம் அந்த மனிதர்கள்) என அவருடன் உடன்பட்டார் இன்னுமொரு ஊழியர் கல்குலேட்டரில் கணக்குப் பார்த்தவாறே. இவர்களது மனிதாபிமானமும் கரிசனையும் என்னை வெகுவாகக்கவர்ந்தது. பின்னர்தான் அறிந்தேன் அவர்களிலொருவர் பெர்ச்சசிங் ஒபிசர் என்று. மற்றயவர் அவரது உதவியாளர். அநேகர் என்னுடன் அன்பாகவும் நட்புடனும் பழகினார்கள். ஒருசிலர் இரவில் தண்ணியடிக்கவும் அழைத்தார்கள்.மறுநாள் நடைபெற இருக்கும் கிறிக்கட் மட்ச் பார்க்கப்போகலாமென ஒருவர் விடாப்பிடியாக நின்றார்.

வன்னியிலிருந்து வந்த எனக்கு இவையெல்லாம் உற்சாகம் தருவதாகவே இருந்தது. நானும் கொழும்பிலிருக்கும் நாட்களை எவ்வாறு கழிக்கலாமென்று எனக்குள் திட்டம் தீட்டிக்கொண்டிருக்கும் பொழுது ஓபீஸ் எங்கும் ஒரே பரபரப்பு எல்லோரும் அங்குமிங்குமாக அவசரமாக தங்களுக்குள் எதோ குசுகுசுத்தவாறு நடந்து திரிந்து கொண்டிருந்தனர். எல்லோரிடமும் ஏதோ ஒருவித பதட்டம் தென்பட்டது. காலையில் அன்போடு பழகியவர்களில் சிலர் முகம்கொடுத்து கதைக்கவே தயங்கினர் .சிலர் என்னை ஒருவித சந்தேகத்துடன் பார்தனர். எனக்கு ஒன்றும் விளங்கவில்லை. அப்பொழது எமது வெளிநாட்டு வதிவிடப்பிரதிநிதி என்னை தனது அறைக்குள் அழைத்து விடயத்தைக் கூறினார். கொழும்பில் பாரிய குண்டொன்று வெடித்து பலர் இறந்து விட்டதானவும் எங்கும் பதட்டம் நிலவுவதாகம் என்னை அவதானமாக இருக்கும்படியும் கண்டபடி திரிய வேண்டாமென்றும் அறிவுரை கூறினார். நான் அவரது அறையைவிட்டு வரும்பொழது ‘மச்சாங் நீ ஒண்டுக்கும் பயப்படாதை இண்டைக்கு நீ என்ட வீட்டிற்கு வா தண்ணி அடித்து சாப்பிட்டு படுப்பம் நாளைக்கு எல்லாம் சரியாப்போடும்’ என்றார்

இதுவரை பெரிதாக அலட்டிக்கொள்ளாத சிங்கள நண்பர். அன்றைய இரவு அவரின் வீட்டில் நிம்மதியாகக்கழிந்தது.

முள்ளுள்ள புதர்களின் மத்தியில் -அத்தியாயம் 5


‘மாத்தையா என்ட கிவ்வா’ (ஜயா வரட்டாம்) என்ற குரல் கேட்டு முக்கால் மணிநேரமாக வவுனியா வாகன தொடரணி சோதனை முகாமிற்கருகாமையிலிருந்த மரநிழலின் கீழ் பத்திரிகை வாசித்துக்கொண்டிருந்த நான் நிமிர்ந்து பார்த்தேன். துப்பாக்கியுடன் இராணுவச்சிப்பாய் எதுவித உணர்ச்சிகழுமின்றி என்னைப்பார்தவாறு நின்றிருந்தான். எனக்கு நெஞ்சு திக்கென்றது. இராணுவச்சிப்பாய் என்னுடன் கதைத்தது சுற்றியிருந்த பலரின் கவனத்தை எனது பக்கம் திருப்பியது.

வன்னியில் பணிபுரியும் பல அரச அரசசார்பற்ற உத்தியோகஸ்தர்கள் வாகன சாரதிகள் என பலர் தொடரணி புறப்படுவதற்க்காக காத்திருந்தனர். ஏதோ தடை செய்யப்பட்ட பொருட்களை கடத்த முற்பட்டு பிடிபட்டுவிட்டேன் என்று அவர்கள் எண்ணியிருக்கக்கூடும். விடலைக்பருவத்தில் சுயஇன்பத்தில் ஈடுபட்டுக்கொண்டிருக்கும் பொழது கையும் மெய்யுமாக பிடிபட்டது போன்ற உணர்வு என்னை ஆட்கொண்டது.

ஒருமணி நேரத்திற்க்கு முன்னரே சகல பொருட்களும் சோதனையிடப்பட்டு வாகனத்துக்குள் ஏற்றியாகிவிட்டது. ஒரு சில பத்திரிகைகளும் சஞ்சிகைளும் மாத்திரமே என் வசம் இருந்தன. அவற்றையும் எடுத்துக்கொண்டு அந்த இராணுவச்சிப்பாயை பின்தொடர்தேன். ஒர் அறையைக் காட்டி உள்ளே செல்லுமாறு பணிவாக்கூறினான். அவனது பணிவு எனக்கு கொஞ்சம் தென்பைத்தந்தது. அது ஒர் நீண்ட விசாலமான அறை. எனது வரவை எதிர்பார்த்தவர் அங்கிருந்த உயர் அதிகாரி சிரித்தவாறு ‘“ hello come on in” என்றார் சிரித்தவாறே. எனக்கிருந்த பயம் ஓரளவு நீங்கியது. அவர் காட்டிய கதிரையில் அமர்ந்தேன். மேசையில் இரண்டு கோக் போத்தல்கள் இருந்தன. ஒன்றை எனக்கு முன் தள்ளிவிட்டு மற்றையதை அப்படியே அண்ணாந்தபடியே பருகினார். அவரது பாணியை நானும் கொப்பியடித்தேன். நிண்ட நேரம் வெய்யிலில் நிண்ட எனக்கு அது அமிர்தமாக இருந்தது. உடம்பும் மனதும் கொஞ்சம் ரிலக்ஸ் ஆனது.

வாகன தொடரணி இன்று புறப்பட சற்று தாமதமாகுமென பேச்சை ஆரம்பித்த அவர் எனது விபரங்களை மேலோட்டமாக கேட்டறிந்தார். இவ்வளவு பேர் உள்ள இடத்தில் இவர் ஏன் என்னை மாத்திரம் கூப்பிட்டார் என எனக்கு புரியவில்லை. அதை அவர் உணர்ந்தவர் போல் ‘ ஒண்டுக்கும் யோசிக்க வேண்டாம் நீர் தொடர்ந்து வாசித்துக்கொண்டிருந்தது ஒரு இராணுவ வீரனுக்கு சந்தேகத்தை எழுப்பிவிட்டது அவன் உம்மை விசாரிக்க வேண்டுமென என்னிடம் கூறினான். அதுதான் நீர் அப்படி என்ன பெரிசாய் வாசிக்கிறீர் என அறியத்தான் கூப்பிட்டனான்.’ ஏன அழகான ஆங்கிலத்தில் கூறினார். ஒரு நிம்மதிப்பெருமூச்சுடன் என்னிடமிருந்த சகலவற்றையும் அவரிடம் கொடுத்தேன். அதில் இரண்டு மூன்று sportstar ஞாயிறு ஆங்கில பத்திரிகைகள் சில சரிநிகர் துக்ளக் Fredrick Forsyth இன் ஆங்கில நாவல் ஒன்று என்பன இருந்தன. ஒவ்வொன்றையும் மேலோட்டமாக புரட்டிப்பார்த்து விட்டு ஆங்கில பத்திரிகைகளை உடனடியாகவை திருப்பித்தந்தார். பயபக்தியுடன் அவற்றைப்பெற்றுக்கொண்டேன். Fredrick Forsyth இன் ஆங்கில நாவலின் பின்னட்டையிலுள்ள சுருக்கத்தை வாசித்து விட்டு அந்த ஆசிரியரின் வேறு சில நாவல்களை தான் வாசித்ததாகவும் ஆனால் அந்த குறிப்பிட்ட நாவலை தான் வாசிக்கவில்லை என்றார். ‘அப்டியாயின் நீங்கள் இதை வைத்திருங்கோ’ என்றேன் சற்று மனவருத்தத்துடன். ஒரு கணம் யோசித்துவிட்டு ‘ இதை என்னால் கொழும்பில் இலகுவாக வாங்க முடியும் ஆனால் வன்னியில் உம்மால் இதை வாங்முடியாது’ என்று அதை திருப்பித்தந்தார்.

எங்கே அது கை நழுவிப்போய்விடுமோ என்று பயந்த நான் அதை பறிக்காத குறையாக பெற்றுக்கொண்டேன். அதன் பின்; sportstar களை தந்து விளையாட்டுக்களைப்பற்றி கதைக்க ஆரம்பித்தார் அந்தநாட்களில் உலகக்கோப்பை கால்பந்து போட்டிகள் நடைபெற்றுக்கொண்டிருந்தன. அவர் பிரேசில் விசிறி. எனக்கும் கால்பந்தில் அதிக ஆர்வம் இருந்ததால் அந்த போட்டிகள் பற்றி கால் மணி நேரம் கதைத்தோம். இறுதியாக என்னிடமிpருந்த சரிநிகர் துக்ளக் பற்றி துருவித்துருவி கேட்டார். நான் அவற்றில் வெளியான செய்திகள் கட்டுரைகள் குறித்து ஓரளவு விரிவாக ஆங்கிலத்தில் மொழிபெயர்த்துக் கூற கவனமாக கேட்டுக்கொண்டிருந்த அவர் இறுதியாக ‘இவற்றைக் கொண்டு போக புலிகள் விடுவார்களா’ என ஆச்சரியத்துடன் கேட்டார்.

‘புலிகளின் சோதனைச்சாவடியில் நிற்கும் எல்லோரும் சரியாகத் தமிழ் வாசிக்க மாட்டார்கள்’ என்றேன். சிரித்துக்கொண்டே அவற்றை என்னிடம் தந்தார்
‘ போமஸ் ஸ்துதி மாத்தையா’
“you are welcome”
Posted in Uncategorized | பின்னூட்டமொன்றை இடுக

நீதிமன்றம்; வண்ணாத்திக்குளம் 4

மேசையில் இருந்த கடிதங்களைத் திறந்தேன். முதலாவதாக இருந்த கடிதம் என்னை நீதிமன்றத்துக்கு வரும்படி அழைக்கும் அழைப்பாணை. வைத்தியர் ஒருவரிடம் இருந்து மருத்துவ சான்றிதழ் ஒன்ற எடுத்து அனுப்ப வேண்டும் என நினைத்துக் கொண்டேன்.

இரண்டாவது முறையாக நீதிமன்றம் செல்லாமல் உடல் நலக்குறைவு என பொய் சான்று அனுப்புவது மனத்தை உறுத்தியது.

சுமூகத்தில் சட்டமும் நீதிமன்றங்களும் மதிக்கப்பட வேண்டியவை. அதே நேரத்தில் நீதிமன்றம், சட்டம் என்பன சாதாரண மக்களின் உணர்வுகளையும் நியாயங்களையும் பிரதிபலிக்க வேண்டும். இதன் அடிப்படையில் தான் ‘கொமன்லோ’என்ற சட்டம் வழக்கில் உள்ளது. முதன்முறையாக வாழ்க்கையில் நீதிமன்றம் ஏறியபோது எனக்கு கசப்பான அனுபவம் ஏற்பட்டது. அது அந்தக் கசப்பு மருந்துகள் விழுங்கிய பின்னும் நாக்கை விட்டு அகலாத விதமாக தொடர்கிறது.

மதவாச்சியில் வாழத்தொடங்கிய சில வாரங்களில் சமரசிங்க எனது அறைக்கு ஒருவரை அழைத்து வந்தார்.

‘மாத்தையாஇ உங்களிடம் இவர் பேச வேண்டுமாம்’ என அறிமுகப்படுத்தினார்.

‘எனது பெயர் முகைதீன்;’ என தமிழில் கூறியபோது சமரசிங்க அறைக்கதவை சாத்திக்கொண்டு வெளியே சென்றார்.

‘என்னால் தங்களுக்கு என்ன ஆக வேண்டும்’ என கூறிக்கொண்டு எதிரில் உள்ள நாற்காலியில் அமரும்படி சைகை காட்டினேன்.

தலையில் வெள்ளை லேஞ்சி கட்டி இருந்தார். வெள்ளைச் சட்டையும் கட்டம் போட்ட சாரமும் அணிந்திருந்தார்.

தமிழ் பேசும் முஸ்லிம் என மனதில் நினைத்துக்கொண்டேன்.

‘நான் புல்லெவியாவில் இருக்கிறேன். மாடுகளை வியாபாரம் செய்கிறேன்.

‘ அதென்ன மாடுகளை வியாபாரம் . . . ?’

‘ கொழும்புக்கு மாடுகளை ஏற்றுவது. . .’

இப்பொழுது தெளிவாகப் புரிந்து கொண்டேன்.

விவசாய பிரதேசங்களில் மாடுகளை வாங்கி கொழும்பிலே வாழ்வோருக்கு இறைச்சியாக கிடைக்க கொழும்புக்கு அனுப்பி வைத்தலாகும்.

‘ நான் என்ன செய்ய வேண்டும்.?

‘மாடுகளைப் பார்த்து, அவை நலமாக இருக்கின்றன என மருத்துவ சான்றிதழ் தரவேண்டும். இந்த சான்றிதழைக் காட்டித்தான் லொறிகளில் அவற்றை ஏற்ற அரசாங்க அதிபரிடம் அனுமதி பெற முடியும்.

‘அதற்கென்ன தருகிறேன். ஆனால் மாடுகளை நான் பரிசோதிக்க வேண்டும்.

‘ஒவ்வொரு மாடுகளும் வேறு இடங்களில் உள்ளன.

‘அதுக்கென்ன’ நான் கேட்டேன்.

இதேசமயம் முகைதீன் கையில் வைத்திருந்த தோல் பையில் இருந்து பச்சைநோட்டுக்களை எடுத்து என்னிடம் நீட்டினார்.

‘ஏன்? எதற்கு?’

‘மாடுகளைப் பார்ப்பதற்கு’.

‘அது வேண்டாம் மாடுகளை பார்த்து விட்டு சான்றிதழ் தருகிறேன்.’ என கூறியபடி ஆசனத்தை விட்டு எழுந்தேன்.

என் மனோநிலையை புரிந்து கொண்ட முகைதீன் எழுந்து வெளியே சென்றார்.

சில நிமிட நேரத்தில் சமரசிங்க உள்ளே வந்து, ‘மாத்தையாஇ முன்னால் இருந்தவர்கள் எல்லோரும் காசைப் பெற்றுக் கொண்டு பத்திரம் கொடுப்பார்கள்.’

‘ நான் அப்படி இல்லை. மாடுகளைப் பார்ப்போம்.’

மதவாச்சி டவுனில் இருந்து பழைய காரொன்றை முகைதீன் கொண்டு வந்தார். நானும் சமரசிங்கவுடன் மாடுகளைத் தேடி முகைதீனுடன் புறப்பட்டோம்.

சிலமாடுகள் மதவாச்சிக்கு அருகே உள்ள கிராமங்களில் நின்றன. அவற்றைப் பார்வையிடுவதில் சிரமங்கள் இருக்கவில்லை. ஏனைய மாடுகளைத் தேடிச்சென்ற போது அவை மேயப் போய் விட்டன. சில இடங்களில் மாடுகளை முகைதீன் காட்டியபோது அவற்றின் சொந்தக்காரர்கள் இருக்கவில்லை. பகல் முழுக்க அலைந்து திரிந்து பன்னிரண்டு மாடுகள் பரிசோதிக்க வேண்டிய எனக்கு எட்டு மாடுகளை மட்டுமே பார்க்க முடிந்தது.

‘முகைதீன், நான் மாடுகளைப் பார்க்காமல் அவைகளின் உடல்நலம் குறித்த சான்றிதழை எப்படித்தர முடியும்?’

‘எல்லா மாடுகளுக்கும் பணம் கொடுத்து விட்டேன். ஐயா, போட்ட காசை எடுக்காவிட்டால், குடும்பத்திற்கு கஞ்சி ஊற்ற முடியாது’.

சமரசிங்க, ‘மாத்தையா உடல் நலக்குறைவான மாட்டை ஒருவரும் வாங்க மாட்டார்கள். அப்படி வாங்கினாலும் லொறியில் ஏற்ற மாட்டார்கள். நீங்கள் பயப்படாமல் பத்திரத்தை கொடுங்கோ’ என்று யதார்த்தமாக சொன்னான்.

சமரசிங்கவின் தர்க்கத்தில் உள்ள உண்மை புரிந்தது. ஆனாலும், அரைமனதுடன் பார்க்காத மாடுகளுக்கும் சேர்த்து சான்றிதழ் கொடுத்தேன்.

இதன் பின்னர் பலதடவை பத்திரம் கேட்டபோதும் கொடுத்தேன். முகைதீன் பத்திரத்தை பெற்றுக்கொண்டு போகும் வழியில் சமரசிங்கவிடம் பணம் கொடுத்து விட்டுப் போவார். சமரசிங்க அன்றைய தினம் கந்தோரில் எல்லோருக்கும் விசேடமான சாப்பாடு வாங்கி வருவார். . லஞ்சப்பணத்தில் வந்த சாப்பாடாக இருந்ததால் ஆரம்பத்தில் ஒருமாதிரி இருந்தது. பின்னர் அது பழகி விட்டது.

பசுக்களை மாமிசத்துக்கு கொலை செய்யக்கூடாது என சட்டம் இருந்தது. ஆண்மாடுகளுக்கு மட்டும் நான் கொடுத்த பத்திரத்துடன் பசுக்களையும் சேர்த்து லொறியில் ஏற்றிச் சென்ற போது முகைதீன் பொலிஸில் மாட்டிக் கொண்டார்.

கெப்பித்திக்கெல்லாவை நீதி மன்றத்திலே இந்த வழக்கு விசாரணைக்கு வந்தது. அங்கு வந்து சாட்சியம் அளிக்கும்படி பிடி ஆணை எனக்கு வந்தது.

கெப்பித்திக்கெல்லாவை நீதிமன்றத்தின்; அருகே எனது மோட்டார் சைக்கிளை நிறுத்திவிட்டு நீதிமன்ற கட்டிடத்தை பார்த்தேன். பழைய கட்டிடம். பல வருடங்களுக்கு முன் காவி அடித்திருக்க வேண்டும். மஞ்சள் கலருக்கு இடையில் வெள்ளை சுண்ணாம்பு சில இடங்களில் ஒரு இடத்தில் செங்கல் நிறமும் தெரிய அந்த சுவர் பல வர்ணமாகத் தெரிந்தது. கட்டிடத்தின் முன்பகுதியில் அரசாங்கப் பாடசாலை போல் அரைச்சுவர் எழுந்து நின்றது. அந்த சுவரிலே காகங்களும் புறாக்களும் தமது எச்சங்களை தாராளமாக தூவி இருந்தன. இந்தக் கட்டிடத்தில் மாதம் ஒரு முறையே நீதி மன்றம் நடைபெறும். இதனால் அரசினர் அந்தக்கட்டடத்திற்குப் பராமரிப்புத் தேவையில்லை என நினைத்து விட்டார்களோ? அல்லது பராமரிப்புக்கு ஒதுக்கப்பட்ட பணம் யாருடைய சட்டையில் உறவாடுகிறதோ?

வாழ்க்கையில் முதன் முறையாக நீதி மன்றம் ஏறும் போது சுத்தமான நீதிமன்றத்தில் ஏறுவதற்கு கொடுப்பனவு இல்லை என நினைத்துக் கொண்டேன்.

‘பசு வைத்தியர் சூரியன்’ என ஒருவன் உள்ளே இருந்து கூவியதும் அவசரமாக உள்ளே சென்றேன்.

நீதிமன்ற ஊழியர் ஒருவர் என்னை கூண்டில் ஏறும்படி கூறினார். கூண்டில் ஏறியதும் நீதிபதியின் முகத்தை ஏறிட்டு பார்த்தேன். அறுபது வயது மதிக்கத்தக்க ஒருவர் உயரமான மேசைக்கு அருகில் உள்ள கதிரை ஒன்றில் அமர்ந்திருந்தார். சினிமாப்படங்களில் மட்டும் நீதிமன்றக்காட்சிகளைப்பார்த்த எனக்கு அவரது தோற்றம் சப்பென்று இருந்தது.

நான் நீதிபதியை பார்த்ததும் உடனே முகத்தை திருப்பிக் கொண்டு நீதி மன்ற ஊழியரை தன்னருகே வரும் படி சைகை செய்தார். பின்னர் ஊழியரின் காதில் ஏதோ மெதுவாகக்கூறினார். ஊழியர் என்னை அணுகி ‘அடுத்தமுறை நீதிமன்றம் வரும் போது உமது சேட்டின் கை நீளமாக இருக்க வேண்டும். இப்போது நீர் கூண்டை விட்டு இறங்கலாம். வழக்கு ஒத்தி வைக்கப்படுகிறது’ என்றார்.

அப்போது எனது கையைப் பார்த்தேன். மோட்டார் சைக்கிளை ஓட்டுவதற்கு வசதியாக சேட்டின் கை முழங்கை வரையில் மடிக்கப்பட்டிருந்தது.

அவமானத்துடனும் ஆத்திரத்துடனும் நீதிமன்றத்தை விட்டு வெளியேறினேன். நீதிமன்றத்தை சுத்தமாக வைத்திருக்க முடியவில்லை. எனது சேட்டின் கை மடிக்கப்பட்டதற்காக, வழக்கை ஒத்தி வைத்து எத்தனையோ பேரின் நேரத்தையும் அரசாங்கப்பணத்தையும் வீணாக்குகிறார்கள். மீண்டும் சாட்சி சொல்ல இங்கு வருவதில்லை என மனதில் நினைத்துக் கொண்டேன்.

இப்போது இரண்டாம் முறையாக மருத்துவ சான்று இதழ் அனுப்ப வேண்டிய சங்கடம் எனக்கு.

Posted in Uncategorized | பின்னூட்டமொன்றை இடுக