உன்னையே மயல் கொண்டு – மூன்றாவது பாகம்

பரிசோதனை டிஸ்ஸில் வளர்ந்த பக்டீரியா கொலனிகளை மேசையில் வைத்து கீழே குனிந்தபடி எண்ணிக் கொண்டிருந்த சந்திரனின் முதுகில் பலத்த அடி விழுந்தது.
எரிச்சலுடன் திரும்பியபோது குண்டலராவ் நின்றான். முகத்தில் சந்தோசம் வந்தது.

“எப்படி உன் ஆராய்ச்சி போகிறது” என்றான் சந்திரன்.

“பரவாயில்லை ஏதோ போகிறது” என்றான் சலித்தபடி.

இந்த ஆய்வுகூடத்தில் கலாநிதிப் பட்டத்திற்கு படிக்கும் மூன்றாவது மாணவன் அவன். இந்தியாவில் ஆந்திரப்பிரதேசத்தில் இருந்து வந்து ஸ்கொலசிப்பில் படிக்கிறான்.

“என்ன இலங்கை-இந்திய மகாநாடு நடக்கிறதா”? எனக் கேட்டபடி சிண்டியும் வந்து சேர்ந்தாள்.

“உங்களுக்குத் தெரியுமா? அபரோஜினல் சிறுவன் ஒருத்தன் ரெட்போன் பொலிஸ் துரத்தும்போது கம்பிவேலியில் பாய்ந்து இறந்து விட்டான். ரெட்போனில் எங்கும் கலவரமாம்” என்றாள் சிண்டி பரபரப்பாக.

சிண்டிக்கு அபரோஜினல் விடயங்கள் உடனடியாக தெரியவரும். இவள் அடிக்கடி அவுஸ்திரேலிய கிறீன் கட்சி விவாதங்களில் பங்குபற்றுவாள்.

“ரெட்போனில் எப்போதும் பிரச்சனைதான்”. குண்டல்ராவ் சலிப்பு கலந்த குரலில கூறினான்

குண்டலராவுக்கு இப்படியான அரசியல் விடயங்களில் அக்கறை கிடையாது. ஆந்திர மாநிலத்தில் பண்ணையார் குடும்பத்தில் இருந்து வந்தவன். சாதி சமய நம்பிக்கைகளில் பிடிப்புள்ளவன்.

சிண்டி விடவில்லை. “ரெட்போன் பிரச்சனைக்கு அங்குள்ள மக்கள் காரணம் இல்லை. அந்தப்பகுதியை அபிவிருத்தி செய்யாமல்;.புறக்கணிக்கும் அரசாங்கந்தான் காரணம். உனக்கு ஒரு பெண் போன் பண்ணினாள்” என்று சந்திரனிடம் ஒரு நம்பரை தந்தாள்.

ஆச்சரியத்துடன் அந்த தொலைபேசி இலக்கத்தை வாங்கிக் கொண்டான். குண்டல்ராவும் சிண்டியும் விடைபெற்றுக் கொண்டனர்.

அன்று சனிக்கிழமை. குண்டலராவின் வீட்டுக்கு வருவதாக ஒப்புக் கொண்டிருந்தான். காலையில் பிளெமிங்ரன் மாக்கெட்டில் மீன் வாங்கி வந்து வாகாக குழம்பு சமைத்தான். மீன் வெட்ட சோபாவுக்கு தெரியாது. அப்படி வெட்டிக் கறி வைத்தாலும் உப்பு புளி கூடிக் குறைந்து இருக்கும். ஆரம்பத்தில் இந்த விடயத்தில் மனத்தாங்கல் ஏற்பட்டது. சுமன் பிறந்தபின் மீன் இறைச்சி சமைப்பதை சந்திரன் செய்வதால் குறைந்த பட்சம் அந்த விடயத்திலாவது பிரச்சனை தவிர்க்கப்பட்டது..

“மதிய சாப்பாடுக்கு பின் சோபா என்னுடன் படிக்கும் குண்டலராவ் வீட்டுக்கு இன்று வருவதாக சொல்லி இருந்தேன் என தகவல் சொன்னான்.

“அதுக்கென்ன நீங்கள் போங்கள்.”
.
“நீயும் வந்தால் நல்லது.” உரையாடலில் எதுவித ஈடுபாடும் காட்டாது விட்டேத்தியாக ரெலிவிசனை பார்த்தபடி இருந்தாள். சந்திரனுக்கு இந்த நடத்தை எரிச்சலை ஊட்டினாலும் இப்படியான விடயங்களில் சண்டையில் ஈடுபடுவதில்லை எனத் தனக்குள் ஒரு தீர்மானம் செய்திருந்தான்.

மதிய நேரமாதலால் டிவியில் ரக்பி நடந்து கொண்டிருந்தது. சந்திரனுக்கு கிரகிக்க முடியாத விடயங்களில் அதுவும் ஒன்று சனிக்கிழமையானால் டிவியில் இந்த ரக்பி ஆக்கிரமிக்கும். சிட்னி மோர்ணிங் கெரால்ட் பத்திரிகையை எடுத்துக் கொண்டு படுக்கைக்கு சென்றான். பக்கத்தில் தொட்டிலில் படுத்து நித்திரை கொள்ளும் சுமனின் கன்னத்தில் மெதுவாக முத்தமிட்டு விட்டு வாசிக்க முனைந்தான்.

சுற்று கண்ணயர்ந்த பிறகு விழித்தபோது பக்கத்தில் சுமன் இல்லை. சுமனை மடியில் வைத்து ரெலிவிசனை பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள் சோபா.

“சோபா வெளிக்கிடு. இப்ப வெளிக்கிட்டாதான் ரிச்மண்டுக்கு போய்வரமுடியும்.”

எந்தவிதமான மறுப்பும் இல்லாமல் உடைமாற்றச் சென்றாள். ஊர்க்காரப் பெண் எனக் கொழும்பில் இருந்துவந்த போட்டோவை பார்த்து தான் திருமணத்திற்கு சம்மதித்தான். மருண்ட கண்களும், நீள் வட்ட முகமும் ஏதோ ஒரு தமிழ்ப்பட நடிகைளின் சாயலைக் காட்டியது. பல்கலைகழக காதலில் ஏற்பட்ட தழும்புகளை தடவிக்கொண்டு சோக ராகம் ஒன்றை இசைத்துக்கொண்டிருந்த சந்திரனுக்கு சோபாவின் போட்டோ ஒருவடிகாலாக இருந்தது. போட்டோவைப் பார்த்து சம்மதித்தாலும் மனத்தில் பெண்ணை நேரடியாக பார்க்காமல் திருமணத்திற்க்கு சம்மதம் தெரிவிப்பதற்கு மனத்தில் தயக்கம் இருந்தது. அந்த தயக்கம் சிட்னி கிங்ஸ்போட் விமான நிலையத்தில் சோபா வந்து இறங்கிய போது விலகிவிட்டது. தனது மணப்பெண் தெரிவுக்கு தன்னை மெச்சிக்கொண்டான்.

சிவப்புசேலை உடுத்தி அதன் மேலே பச்சை வூலன் ஜம்பரைப் போட்டுக் கொண்டும் வெளியே வந்தாள். சுமனை தூக்கியபடி வந்த சந்திரன் காரின் பின் சீட்டில் குழந்தைகக்கான கப்பிசியூலில் சுமனை வைத்துக் கட்டியபின் “சோபா முன்னுக்கிருக்கிறாயா?” என்று கேட்டான்.

“இல்லை. நானும் பின்சீட்டில் இருக்கிறேன்” எனக்கூறிவிட்டு காரில் ஏறினாள்.

குண்டல்ரெட்டி திருப்பதி பல்கலைக் கழகத்தில் படித்துவிட்டு அவுஸ்திரேலியாவுக்கு வரும்பேர்து திருமணம் செய்து கொண்டவன். ஆந்திரப்பிரதேசத்தில வாழும் பண்ணையார் குடும்பம். இவனை நினைக்கும்போது சந்திரன் மனதில் வரும் கதை ஒன்று உண்டு.

“சந்திரன் நான் அவுஸ்திரேலியாவுக்கு படிக்க வரும்போது எங்கள் பண்ணையில் வேலைசெய்யும் தொழிலாளர்கள் பெரி;ய கொண்டாட்டத்தை பண்ணiயில் ஒழுங்கு செய்தார்கள்.”

“ஏன் நீ எல்லோருக்கும் பிடித்த முதலாளியாக இருந்தாயா”?

“இல்லை நான் வெளிநாடு போவது அவர்களுக்கு சந்தோசம். நான் கண்டிப்பாக வேலை வாங்குவது அவர்களுக்கு பிடிக்காது.”

சனிக்கிழமை என்றாலும் வீதியில் நெரிசல் இருந்தது. சோபாவின் மெனனம் எரிச்சலை மூட்டியது.

குண்டல்ராவின் வீடு பல்கலைக்கழகத்துக்கு அண்மையில் உள்ளது. வீட்டின் முன்பகுதி சிறிதாக இருந்தாலும் அழகாக புல் வெட்டப்பட்டிருந்தது. புல்வெளியை சுற்றி பலவண்ண ரோசாக்கள் பூத்திருந்தது . காரில் இருந்து இறங்கியதும் குண்டல்ரெட்டி மனைவியுடன் வாசலில் நின்று வரவேற்றான்.

“இலகுவாக கண்டுபிடித்தீர்களா? “என விசாரித்துக் கொண்டே வீட்டின் உள்ளே அழைத்து சென்றான். ரமாவை பலமுறை பல்கலைக்கழகத்தில் சந்தித்ததால் சோபவுக்கு மட்டும் அறிமுகம் செய்தான்.

ரமா சுமனை தனது கையில் வாங்கியபடி “ஆம்பிள்ளைப்பிள்ளை! எத்தனை மாதம்?;” என்று ஆசையாக கேட்டாள்.

“ஆறுமாதம்”, என்று சொல்லிக்கொண்டு சமையல் அறைக்குள் ரமாவுடன் சென்றாள் சோபா.

“குண்டல், உனது தோட்டம் நல்லா இருக்கி;றதே! புல்லுவெட்டுவது நீதானா?”

“அந்தப் பகுதி எல்லாம் ரமாதான்”.

“நீP அதிர்டஸ்சாலி”, என்றான். இருவரும் வரவேற்பு அறையில் அமர்ந்தனர்.

“உன் மாமா மாமி உன்னுடன் தானே?.”

“இல்லை அவை தனியாக இருக்கினம்.”

வார்த்தைகளில் தெரிந்த சங்கடத்தை உணர்ந்தபடியால் “சந்திரன் பியர் குடிக்கிறாயா?” என்று பிரிஜிலிருந்து பியர் கான்கள் சிலவற்றைக் கொண்டு வந்தான் குண்டல்ரெட்டி.

ஆந்திர சமையல் காரமாக இருந்தது. சந்திரனுக்கு பியருடன் காரம் தெரியவில்லை. சோபாவின் கண்களில் கண்ணீர் வந்தது.

ரமா சாப்பிடும்போது சுமனை தூக்கி வைத்திருந்தபடி “பிள்ளைக்கு தாய்பால் கொடுக்கிறதா? “, என எதார்த்தமாக கேட்டாள்.

சாப்பிட்டுக் கொண்டிருந்த சோபாவுக்கு புரை ஏறியது.

“இல்லை”, என்றான் சந்திரன்.

பிள்ளை பிறந்து ஒருமாத்தில் தாய்ப்பால் நிறுத்தப்பட்டது. சந்திரனே அதை செய்வித்தான். சுமன் பிறந்து ஒரு வாரத்தில் நித்திரை கொள்ள முடியாமல் உடல் எரிவு, நெஞ்சில் நோ, வயிற்றுவலி என பல விடயங்களால் சோபா துன்பப்பட்டாள் எப்பொழுதும் அழுகையும் கண்ணீரும்தான்;. பிள்ளை பிறந்ததால்தான் .இவை எனக்; கூறி மருத்துவர் தாய்க்கு மருந்துகள் கொடுத்தார். தாய் சாப்பிட்ட மருந்துகள் பிள்ளைக்கு கூடாது என்ற காரணத்தால் தாய்ப்பாலூட்டுதல் நிறத்தப்பட்டது. புட்டிப்பாலுடன் இசைவு பெறுவதில் சுமன் சிரமப்படவில்லை. சோபா பால்கட்டியாக நெஞ்சு நோ என அழுதாள். சுந்திரன் அவள் துடிப்பதைப்பார்த்து தனது வாயால் தாய்ப்பாலை எடுத்து சந்திரன் மார்பு நோவை குறைத்தான்.

குழந்தையின் பராமரிப்பை மனதிற்கொண்டு சோபாவும் தாய்தந்தையரை ஏற்கனவே அவுஸ்திரேலியாவுக்கு வரவழைத்திருந்தாள். இவர்கள் வந்தபின் சந்திரனுக்கும் இவர்களுக்கும் ஏற்பட்ட பிணக்குகள் தொடர்கதையானது. எப்படி இவற்றை ரமாவிடம் விளக்க முடியும்?

காரில் திரும்பும்போது சோபா “அந்த மனிசி இப்படி கேட்டுவிட்டதே, நான் பால் கொடுத்தால் என்ன?, கொடுக்கா விட்டால் என்ன?” என முணுமுணுத்தாள்.

“சோபா இது சாதாரணமான கேள்வி. ரமா கிராமத்துப்பெண். வஞ்சகம் இல்லாமல் கேட்டாள். நீ ஏன் இதனை பெரிதாக எடுக்க்pறாய்?”

சந்திரனின் வார்த்தைகளை மீறி பேசாவிடினும் சோபாவின் மனக்கலக்கம் கண்களிலும் முகத்திலும் தெரிவது சந்திரனுக்கு காரின் ரியர்வியூ மிரரில் தெரிந்தது.

வீட்டை அடைந்ததும் சுமனை தொட்டிலில் போட்டுவிட்டு உடையை மாற்றிக்கொண்டு படுக்கைக்கு வந்தாள். சந்திரன் அந்தக்கிழமை வெளிவந்த டைம்ஸ் மகசீனை படிக்க முயன்றான். குடித்த இரு பியர்களால் மனத்தை ஒருமுகப்படுத்த முடியவில்லை. மகசீனை மூடிவைத்தபோது சோபா உள்ளே வந்தாள். இளநீல நைட்டியை அணிந்திருந்தாள். கட்டிலில் தலைப்பகுதியில் இருந்த விளக்கு வெளிச்சம் அந்த நைட்டியை ஊடுருவி சென்றது. தலையின் கலைந்த தோற்றம் தன்னை அலங்கரிக்கவில்லை என்று காட்டியது. கட்டிலில் படுத்தவள் மீது தான் போர்த்த போர்வையை இழுத்து உடலைப் போர்த்தான்;. அவளது முகத்தை பார்த்தபோது ஏற்பட்ட மாற்றத்தை கவனித்துவிட்டு, “ஐம் சொறி, பியர் மணக்குதா? “ என்றான்.

“இல்லை” எனச் சிரித்தாள்.

இந்தச் சிரிப்பை பலநாள்களாக பார்க்கவில்லை. கன்னத்தை வருடியபடி “எவ்வளவு அழகாக இருக்கிறாய்” என கையை கழுத்துக்கு தளர்த்தினான். நிதானமாக அவனைப் பார்த்தபடி உதடுகளை அசைத்தாள் உதட்டசைவில் நிதானம் இழந்து அவளுக்கு உதட்டில் முத்தம் கொடுத்தான். அவளும் அவனோடு நெருங்கி வந்தாள்.

சுமன் பிறந்த காலத்தில் இருந்தே சோபாவிடம் உடல் உறவுக்கு நெருங்க முடியவில்லை. ஆரம்பத்தில் குழந்தை பெற்றவள் பின்பு நோயாளிப்பெண் எனக் காரணங்கள் இருந்தன. குழந்தையை பராமரிக்க வந்த இராசம்மா மகளின் கட்டிலில் படுத்துக் கொண்டாள். குழந்தை அழுவதும் இரவில் நப்பி மாத்துவது காரணங்களாகி சந்திரனை வரவேற்று அறையின் சோபாவில் துயில் கொள்ள வைத்தது. மாமனார் இராசநாயகம் அடுத்த அறையில் படுப்பது வழக்கம்.

மாமன் மாமியிடம் பிணக்கு ஏற்பட்டு அவர்கள் கோம்புஸ்சுக்கு தனியாகச் சென்றபின் இருவரும் ஒன்றாக படுத்தாலும், ஏதோ தயக்கத்தால் இருவரும் நெருங்கவில்லை.

மெல்லிய நீலநிற ஸீதுறூ நைட்டியும், குண்டல் ரெட்டியின் பியரும்க காமத்தை கிளறி விட்டன. அந்த காம உணர்வு சந்திரனது குருதியில் பாய்ந்து உடலில் வெம்மையை கூட்டி ஆண்குறியை விறைக்கப்பண்ணியது. சோபாவின் உடல் பல நாள் பனிபாறைக்குள் அகப்படடு இறந்த துருவ விலங்கொன்றின் உடல்லைப் போல் இறுக்கம் கண்டது. சந்திரன் தனது கைகளை எடுத்து சோபாவின் மார்புகளை தடவிய போது அவள் விலக்கினாள். கட்டிலின் ஓரத்துக்கு சென்றாள். சந்திரன் காமத்தின் உச்சத்தில் நின்றபோது சோபா தனது போர்வையில் இருந்து விலகி குலுங்கி குலுங்கி அழுதாள். முகத்தை தனது கைகளால் மூடிக்கொண்டு தனது தனது முழங்காலில் முகத்தைப் பதித்துக்கொண்டு விம்மினாள். தலைமயிர் விரிந்து முகத்துக்கு மூடுதிரை போட்டது.

சந்திரன் தான் ஏதோ பெரிய தவறை செய்துவிட்டது போல உணர்ந்தான். கவறு என்னவென்று தான் விளங்கவில்லை. காமஉணர்வு ஓட்டைவிழுந்த ரயரில் இருந்த காற்றுப்போல் காற்றோடு கலந்து மறைந்தது.

“ஏய் என்ன நடந்தது. உனக்கு பிடிக்கவில்லை என்றால் சொல்ல வேண்டியதுதானே” எனக் கூறியவாறு அவளது கைகளை முகத்தில் இருந்து விலக்கினான்.

கைகளை முகத்தில் இருந்து பிரித்து அவனை அணைத்தபடி அழுதாள். உடலில் உள்ள நைட்டி அப்படியே விலகி விழுந்தது. முழு நிர்வாணமாக இருந்தாள். அவளது தோற்றம் மீண்டும் சலனத்தை உருவாக்காமல் இருக்க தன்னை மெதுவாக விடுவித்துக் கொண்டான். முழங்காலில் முகம் புதைத்து கேவிக்கேவி அழுதாள்.

“சோபா” என அழைத்து அவளது உச்சந்தலையில் மெதுவாக முத்தம் கொடுத்து விட்டு, அடுத்த அறைக்கு சென்றான். சேன்றவன் மீண்டும் வந்து விளக்கை அணைத்துவிட்டுச் சென்றான்.

சந்திரன் விளக்கை அணைத்துவிட்டு வெளியே சென்றபோது படுக்கையில் நிர்வாணமாக செதுக்கியசிலை போல இருந்தாள் சோபா. இருட்டில் அவளது உடலில் எவ்வித அசைவுகளும் தென்படவில்லை. மனதில் எரிமலை கொதித்து தணல்களை அள்ளிவீசிக் கொண்டு இருந்தது. நினைவுகள் தொடர்பற்று பல துண்டுகளாக அறுந்த சங்கிலி போல் தோன்றியது. இருளடைந்த பாதாள கிணற்றுள் விழுந்துகொண்டிருப்பது போன்ற உணர்வு அவளது உள்ளத்திலே ஏற்பட்டது

‘நான் சந்திரனை வெறுக்கிறேனா? அவனது காமத்தின் அணுகுமுறை பிடிக்கவில்லையா? முன்பு அவனது அணைப்பும் மெய்தீண்டலும் இன்பமளித்ததே! சுமன் பிறப்பதற்கு முன் இப்படி இருக்கவில்லையே? ஒவ்வொருநாளும் உடல் உறவில் என்னை மறந்தேனே. எத்தனை பகல் பொழுதுகள் கட்டிலில் கழித்தோம்? எப்போது வேலை முடிந்து வருவான் என யன்னலைத் திறந்து பார்ப்பேன். ஒரு பிள்ளையின் பின் பெண்மையின்
தாபம் என்னிடம் இருந்து விடை பெற்றுவிட்டதா?. அவர் தொட்டவுடன் ஏன் உடல் நெருப்பாக கொதிக்கிறது?. சிலவேளை ஐசாக விறைக்கிறது. இப்படியாக எதிரும் புதிருமான தீவிர உணர்வுக்கு ஏன் எனது உடலும், மனமும் செல்கிறது?’

இப்படிச் சில கேள்விகள் அவளுடைய மனசை மொய்த்துக் கொண்டன.

அந்தக் கேள்விகளுக்கு அவளுக்குப் பதில் கிடைக்கவில்லை. குப்புற படுக்கையில் படுத்தால் நித்திரை வரவில்லை. ஏதோ ஒரு உருவம் நிழலாக வருவது போல் தோன்றியதும் பதட்டத்துடன் லைட்டைப் போட்டாள். வெளியே எட்டிப்பார்த்த போது எவருமில்லை. அடுத்த அறையில்; சந்திரனின் லேசான குறட்டை ஒலி கேட்டது. சமையல் அறையில் உள்ள குளாயில் இருந்து தண்ணீர் எடுத்துக் குடித்துவிட்டு மீண்டும் கட்டிலுக்கு வந்தாள்.

கட்டிலுக்கு பக்கத்தில் உள்ள மேசையில் கிடந்த போட்டோ அல்பத்தைப் புரட்டினாள். தன்னுடன் படித்த தோழிகள் எப்படி எங்கே இருப்பார்கள்? என நினைத்துக் கொண்டு புரட்டியபோது மீனாவுடன் எடுத்த போட்டோவை பார்த்தாள்.

மீனா எப்போதும் மறக்கமுடியாமல் மனத்தில் நிறைந்திருக்கும் தோழி. சோபாவின் வாழ்க்கையில் மறக்க முடியாத சம்பவங்களில் மீனாவும் இருந்தாள். அந்த சம்பவங்கள் இன்றைக்கு நடந்தது போல் இருக்கிறது.

Advertisements
Posted in Uncategorized | பின்னூட்டமொன்றை இடுக

Demons in Paradise-ஆவணப்படம்

Director:Jude Ratnam
Writer: Isabelle Marina

ஜுட் இரத்தினத்தால் இயக்கப்பட்ட இந்த ஆவணப்படம் உண்மையில் என் எல் எவ் ரி யில் அங்கத்தவராக இருந்து பின்பு விடுதலைப்புலிகளின் துப்பாக்கிக்குண்டுகளால், ‘காதில் பூக்காமலோ, நெற்றியில் பொட்டு வைக்கப்படாமல் ‘ தப்பிய ரஞ்சன் என்ற செல்லையா மனோரஞ்சன் – மாமாவாகத் தனது இயக்க காலத்து சம்பவங்களை இரை மீட்பதாகும் : அதாவது நனைவிடை தோய்தலாகும்

ஆவணப்படத்தின் ஆரம்பத்தில் வரும் இரயில் பாதை, அதை மூடிவளர்ந்த மரம் என்பது படிமமாக தொடங்கி அந்த மரம் படத்தின் இறுதியில் துண்டு துண்டாக வெட்டப்படுகிறது. படிமங்கள், இலக்கியத்தில் பலரால் பல மாதிரி புரிந்துகொள்ளப்படும். ஆனால் எனக்கு மரம் துண்டு துண்டாக்கப்படுவது 2009 சமூகத்தின் விடுதலையாக குறிக்கிறது. எனக்கு அந்த மரத்தை வெட்டுவதைப் பார்க்கும்போது இதயத்தில் குருதி கசியவைத்தாலும் ரெயில் பாதையை மேன்படுத்த வேறுவழியில்லை என்ற யதார்த்தம் உணர முடிந்தது.

தமிழர்கள் குங்குமப் பொட்டையழித்து, மொட்டாக்கு போட்டு ஜுலை 1983 தப்புவது போல விவசாயியின் உடைகளை அணிந்து ரஞ்சன் விடுதலைப்புலிகளிடமிருந்து தப்பும்போது அவர்கள் மக்களிடம் தண்டவாளங்களை துண்டு துண்டாக அரியும் வேலையில் ஈடுபடுத்துகிறார்கள். மாமா துண்டு துண்டாக வெட்டும் காட்சி நன்றாக இருக்கிறது. உடுப்பு மாற்றும் காட்சியை கொஞ்சம் நீடித்துவிட்டது. ஆனாலும் இயற்கையாக இருக்கிறது.

படிமான விடயம் இயற்கையாக மாறும்போது தேர்ந்த இரசிகர்களுக்கு கஸ்டமாகி விடுகிறது.

ஜுலைக் கலவரத்தில் ஒரு தமிழனை பலர் அடிப்பதைப் போட்டோ எடுத்த அந்த சிங்கள புகைபடப்பிடிப்பாளர் சொன்ன பதில் எனது மனத்தில் ஆழமாகப் பதிந்தது.

படமெடுத்த நீங்கள் ஏன் காப்பாற்ற முயலவிலை என்றபோது “இந்தச் சம்பவம் பொலிஸ்நிலயத்திற்கு முன்னால் நடக்கிறது. அத்தனை பேர் மத்தியில் நான் காப்பாற்ற முயலவில்லை காரணம் அது முடியாது ஆனால் நான் எனது தொழிலை செய்யமுடிந்தது.” அந்தப் புகைபடப்பிடிப்பாளர் கூறிய உண்மை எனது நெஞ்சை நிறைந்து விட்டது. அந்த மனிதர் இலங்கையின் ஆன்மாவாக நினைக்கவேண்டியவர். அவருக்கு இந்தப் புகைப்படம் புகழைக் கொடுக்குமென கனவிலும் நினைத்து திருக்கமாட்டார்.அவர் தனது கடமையைச் செய்திருக்கிறார்.

மாமாவின் குடும்பத்தைக் காப்பாற்றிய சிங்கள மக்கள்போல் பலர் இலங்கையின் தென்பாகத்தில் நிறைந்திருக்கிறார்கள். இவர்களே இறுதிவரையும் இலங்கையில் ஜனநாயகத்தையும் புத்த தர்மத்தையும் காப்பாற்றுவார்கள். இவர்களை வெளிக்கொண்டு வந்தது மிகவும் உன்னதமான விடயம்.

ஆவணப்படத்தின் இறுதியில் பல இயக்க நண்பர்கள் இருந்து போராட்டத்தவறுகளை அலசுவது நமது சமூகத்தில் ஒவ்வொரு நாளும் நடக்கவேண்டியது.

ஈழப்போராட்டம் முள்ளிவாய்காலில் சிதைந்தாக ஓலமெழுப்புவர்கள் பார்க்க வேண்டிய ஆவணப்படம் டீமன் இன் பரடைஸ். இதை நான் சொல்லவில்லை:

ஆழமாகப் பதியும் வார்த்தைகளும் படிமங்களும் கொண்டு உருவாக்கப்பட்ட ஆவணப்படத்தில் உள்ளவை

“800 மேற்பட்ட பயிற்சியளிக்கப்பட்ட ரெலோ போராளிகள் எங்களால் கொலை செய்பட்டார்கள் அப்பொழுது ஒருவர் கடையில் இருந்து தொடர்ச்சியாக எங்களுக்குக் கோக்கோ கோலா வழங்கியபடியே இருந்தார் ” என அக்காலத்தில் விடுதலைப்புலி இயக்க முன்னாள் போராளி சொன்னது இந்தஆவணப்படத்தில் பதிவாகியுள்ளது.

“என்னோடு இப்படியான கொலைகளில் ஈடுபட்டவர்கள் மனசாட்சிக்கு எதுவித உறுத்தலுமின்றி கனடாவில் குடும்பமாக வாழ்கிறார்கள்.” அப்போது உங்களுக்கு எப்படியிருந்தது என்ற கேள்விக்கு “ஒருவித மகிழ்சியான அனுபவமாக இருந்தது. ஆனால் இப்பொழுது என்னையே துன்புறுத்துகிறது ” என்றார்.

ஆவணப்படத்தின் இறுதியில் “எல்லா இயக்கத்தவர்களும் சேர்ந்து 20000 வரையான தமிழ் மக்களை கொன்றிருப்போம்” என்கிறார்கள்.

எல்லா இயக்கங்களையும் ஒரே மாதிரி, மக்கள் ஒரு காலத்தில் நேசித்தனர்.

மருமகனை மாமா வாழ்த்தி இந்தியாவுக்குப் போவதற்கு கவிதையால் வழியனுப்புகிறார்.

கண்ணீரைக் கடலாக்கி
நெஞ்சங்களைப் படகாக்கி
ஆன்மாவைத் துடுப்பாக்கி.

எல்லா இயக்கங்கப்போராளிகளுக்கும் இப்படி ஒரு மாமா, தந்தை, ஏன் தாய்கூட இருந்திருக்கலாம்.ஆனால் விடுதலைப்புலிகளைத் தவிர மற்றவர்களது உயிர்கள் தியாகங்கள் காற்றோடு கலந்துவிட்டது

தமிழர்களின் அழிவுக்கு யார் காரணம்? மகிந்த இராஜபச்சாவோ? கோத்தபயா? இல்லை சரத்பொன்சாவா என்பதைக் கரப்பான் பூச்சியின் மூளைகொண்டவர்களும் புரிந்துகொள்ளமுடியும்.

“சிறுவனாக இருந்தபோது எல்லா இயக்கங்களையும் ஆரம்பத்தில் எனது நாயகர்களாகப் பார்த்தேன். எனது மாமா இயக்கத்திற்குச் சென்றபோது அவர் எங்களுக்கு ஒரு ஹீரோவாகத் தெரிந்தார். ஆனால் போரின் இறுதியில் அரசாங்கப் படைகள் வெல்லவேண்டும் எனது உள்ளம் கூறியது. நான் மெல்ல மெல்லத் துரோகியாக மாறினேன்.”

இந்த வார்த்தைகள், எனக்கு என்மனச்சாட்சி பேசுவதாகத் தெரிந்தது.

எமது சமூகத்தின் தவறுகளை சுமக்கும் காலம் இது. யேசுநாதர் பிறந்து யூதர்களது பாவங்களை சுமந்தார் என்ற விவிலியம்: அசாத்தியமான விடயம். சிலுவைகளுக்கும் முள்முடிகளுக்கும் அவர்களே சொந்தக்காரர் என்பது எனது கூற்றல்ல. யேசுநாதர் பிறந்த அதேகாலத்தில் கணியன் பூங்குன்றனார் எழுதிய அருமையான வரிகள்

தீதும் நன்றும் பிறர்தர வாரா
நோதலும் தணிதலும் அவற்றோ ரன்ன

இதன் அர்த்தம்

நன்மை தீமை அடுத்தவரால் வருவதில்லை
துன்பமும் ஆறுதலும்கூட மற்றவர் தருவதில்லை.

நாம் நம்மை நாம் கண்ணாடியில் பார்க்க உதவும் இந்த ஆவணப்படம்.

Posted in Uncategorized | 2 பின்னூட்டங்கள்

அன்னா கரினாவின் இரயில்ப்பாதை


அன்னா கரினா

வடக்கின் வெனிஸ்’எனப்படும் பீட்டர்ஸ்பேக்கில் இருந்து எங்களது குழு மாஸ்கோ செல்லவேண்டும். அதிகாலையில் எழுந்து புறப்பட்டோம் பெருந்தொகையான மக்கள்கூட்டமும் ஏராளமான பிளட்பாரமும் உள்ள ரயில்வே நிலையத்தில் ஒருவர் பின்ஒருவராக சென்று ரயிலில் ஏறினோம். குழுவாகப் போகும்போது பாடசாலை மாணவர்கள் போன்ற உணர்வு ஏற்படும். மொழி புரியாத இடமென்பதால் அதிக கவனம். அத்துடன் தற்போது ரஸ்சியாவில், உல்லாசபிரயாணிகளிடம் பிக்பொக்கட் அடிப்பவர்கள் பெருகிவிட்டாரகளாம்.

இதுவரையும் மாஸ்கோ எனும்போது கிரம்லின்(Kremlin) என்ற சொற்றொடர் மனத்தில் வரும். ரஸ்சியா சென்ற பின்பே கிரம்லின் என்பது அவர்கள் மொழியில் கோட்டை என்றது தெரிந்தது. தமிழ்நாட்டிலும், கோட்டையில் யார் என்பது ஆட்சியாளரைக் குறிப்பதே என நினைத்தேன். அதுபோல் ஷார்( Czar or Tzar) )என்பது கிரேக்கத்து சீசரை பொருள் கொள்ளும்.

வாழ்கையில் எத்தனையோ விடயங்களில் கருத்தைப் புரிந்து கொள்ளாது பாவிக்கிறோம்.

ரஸ்சியாவின் சரித்திரம் மாஸ்கோவில் தொடங்கி, பின்பு பீட்டர்ஸ்பேர்கில் வந்து, மீண்டும் 2017ல் நிரந்தரமாக மாஸ்கோ வந்துவிட்டது. ஐவான் என்ற அரசனே ஜெஙகிஸ்கானின வாரிசுகளானன தத்தாரியர்களை வென்று, மாஸ்கோவி நதியால் சூழப்பட்ட நில அமைப்பைக்கொண்ட பாதுகாப்பான இடமான மாஸ்கோவைத் தேர்தெடுத்தான். பிற்காலத்தில் ஸ்ராலின், ஐவனை தனது முன்னுதாரணமாகக் கொண்டு நடந்ததாக வரலாற்று ஆசிரியர்கள் சொல்லியிருக்கிறார்கள்.


மாஸ்கோ சென்றடைய 700 கிலோ மீட்டர் தூரம். நான்கு மணி நேரத்தில் துரிதமாக புலட் இரயில் சென்றோம். எங்கள் எல்லோருக்கு விசேடமான கொம்பாட்மெனட் ஒதுக்கபட்டிருந்தது. மிகவும் வசதியானது. காலை நேரத்தில் புறப்பட்டு மதியத்திற்கு பின்பாக மாஸ்கோ அடையும். பீடடர்ஸ்பேக்கின் மத்தியில் இருந்து மொஸ்கோவின் நகர் மத்திக்குச் செல்வதால், விமானப்பயணத்தை தவிர்த்து பெரும்பாலான உல்லாசப் பிரயாணிகள் இரயிலில் செல்வார்கள். தற்போதைய புலட் இரயில் ஜெர்மன் கொம்பனியால் செய்யப்பட்டது. இதைவிட இரவு செல்லும் சாதாரண இரயில்களும் ஓடுகின்றன. இவைகள் 700 கிலோமீட்டரைக் கடக்க எட்டு மணிநேரத்தை எடுக்கும்

ரஸ்சியாவில் 19 நூற்றாண்டின் நடுப்பகுதியில் நிக்கொல்லஸ் 1 மன்னனால் இந்த ரயில்வே பாதை பீட்டர்ஸ்பேர்கில் இருந்து மாஸ்கோவரை போடப்பட்டது. மாஸ்கோ, பீட்டஸ்ர்பேர்க் ரஸ்சியாவின முக்கிய இரு அதிகாரமுள்ள நகரங்கள் என்பதால் ஆரம்பத்தில் அதிகாரிகள், பிரபுக்கள் மட்டுமே பயணித்தார்கள்.

பிற்காலத்தில் ரஸ்சியா போன்ற பெரியநாட்டில் சரக்குகள் ரயில்களின் தேவை அதிகமானதால் நாடெங்கும் ரயில் ரோட்டுகள் போடப்பட்டது. அக்காலத்தில் இருந்து இக்காலம் வரையும் அதிக அளவு பண்டங்கள் ரயிலாலே கொண்டு செல்லப்படுகிறது.கமியூனிஸ்டுகளின் காலத்தில் சரக்கு வண்டிகளினால் வரும் இலாபத்தில் பிரயாணிகள் பயணக்கட்டணங்கள் மிகக்குறைவாக இருந்தன.

அன்னா கரினா நாவலில் ரயில்ப் பாதையில் கதாநாயகி விழுந்து தற்கொலை செய்வது மட்டுமல்லாது இரயில் முக்கிய பாத்திரமாகிறது. டால்ஸ்டாயை பொறுத்தவரையில் ரயிலின் வருகையை, மனித வளங்களிற்கு எதிரான ஒன்றாகப் பார்க்கிறார். போக்குவரத்திற்கு குதிரை வண்டிகள், அதன் சாரதிகள் என்று நம்பியிருந்த சமூகம் திடீரென காணாமல் போவதை அவரால் சகிக்கமுடியவில்லை. மனிதர்களையும், குதிரைகளையும் வைத்து தனது உலகத்தை உருவாக்கியவர். ரயில்வேயின் வருகையைத் தீயசக்தியாக உருவகிப்பதற்காக அன்னாவின் தற்கொலை ஓடும் ரயிலில் நடந்தது.

மாஸ்கோ சென்ற இரவு நேரத்தில், மாஸ்கோ மெட்ரோ என்ற நகர நிலக்கீழ் ரெயிலில் சென்று பல ரயில் நிலையங்களை இறங்கிப்பார்த்தோம். ஒவ்வொரு நிலையமும் கலைக்கூடமாக உருவகித்திருந்தார்கள். சிலைகள், ஓவியங்கள், மொசாய்க் ஓவியங்கள் எனப் பார்ப்பதற்கு பரவசமான இடமாக அமைத்திருந்தார்கள்.

‘புரட்சிக்கு முன்பு அரசர்களும், பிரபுக்களும் தங்களுக்கு மாளிகைகளைக் கட்டி கலைப் பொருட்களையும், ஓவியங்களையும் அங்கு வைத்துப் பாதுகாத்தார்கள். நாங்கள் சாதாரண மக்கள் பாவனைக்காக மாளிகைகளை அமைக்கிறோம்’ என்று ஜோசப் ஸ்ராலின் உருவாகியது இந்த மெட்ரோ இரயில் அமைப்பு.

ஐந்து ரயில்வே நிலயங்களில் இரவில் இறங்கிப் பார்த்தபோது, எந்த ஐரோப்பிய நகர்களிலும் பார்க்காத கலைவடிவமாக அந்த ரயில்வே நிலயங்கள் காட்சியளித்து. இரண்டு நிமிட நேரத்துக்கு ஒரு முறை ரயில் வந்தபடியே இருந்தது. பார்ப்பதற்குப் பிரமிப்பாக இருந்தது.

Posted in Uncategorized | 2 பின்னூட்டங்கள்

உன்னையே மயல் கொண்டு 2

சிட்னியின் மேற்குப்பகுதியில் இருக்கும் அந்த பல்கலைக்கழகம் ஆரம்பத்தில் உயர் கல்விக்கூடமாக இருந்தது. இங்கு விவசாயிகளுக்கு செய்முறை பயிற்சி கிடைக்கும். அந்த இடத்தில் ஆறு ஓடுவதால் பல கால்நடைப் பண்ணைகள் இருந்தன. சிட்னியின் சனத்தொகை பெருகி மேற்குப்புறமாக வீடுகள் கட்டப்பட்டதால் விவசாய பண்ணை நிலங்கள் ஆக்கிரமிக்கப்பட்டது. ஜனத்தொகை வளர்ச்சியுடன் இந்த கல்வி நிலையம் பல்கலைக்கழகமாக மாற்றப்பட்டது. மற்றைய பல்கலைக் கழகங்களைப் போல் கொங்கிறீட் மாடிக்கட்டடங்கள் கட்டப்படவில்லை. மரங்களுக்கு இடையில் தனிகட்டடங்கள்; இயற்கைசூழலின் தன்மையை இழக்காமல் அமைந்தன.

நுழைவாசலின் வலப் பக்கத்தில் அமைந்த நீளமான கட்டடத்தில் உணவு விஞ்ஞானப்பகுதியும், சுற்றுச்சூழல் விஞ்ஞான கூடமும் உள்ளன. நடுப்பகுதியில் விஞ்ஞான ஆய்வுக்கூடமும் இரண்டு கரைப்பகுதியில் விரிவரையாளர்களது அறைகளும், விரிவுரைக் கூடங்களும் உள்ளதுன.

ஆய்வுக் கூடத்தில் தனது மேசையில் அன்று இரவு சிறிய மணித்துளிகளாக பூத்திருந்த ஈகோலை பக்டீரியா குடும்பங்களை எண்ணிக் கொண்டிருந்தான். கழிவுநீரில் வாழும் இந்த நுண்ணுயிர்கள் ஒவ்வொன்றும் இருபது நிமிடங்களில் இரண்டாக பெருகி மென்மையான செந்நிற குடும்பமாக கண்ணுக்கு தெரிகிறது. மனிதர்களின் கண்ணுக்கு தெரியும்போது மட்டும் ஒரு அந்தஸ்து கிடைக்கிறது. இதனால் இவை சந்திரனில் ஆராய்ச்சியில் பங்கு பெறுகிறது.

சிட்னிக்கு வடக்கே சில நூறு கிலோமீற்றர் தொலைவில் உள்ள உல்லாச பிரயாணிகள் செல்லும் நகரம் கொஸ்காபர். இந்த நகரத்தில் வெளியேறும் மனித கழிவுகளின் திண்ணப்பகுதி வடிகட்டப்பட்டாலும் திரவப்பகுதி போசாக்குள்ளது. இந்த திரவம் கடலில் கலக்கும் இடத்தில் கடல்பாசிகள் பெருகிவிடும். இந்தபாசிகளால்; கடற்கரைக்கு நீந்திக் குளிக்கவரும் உல்லாச பிரயாணிகளுக்கு இடைஞ்சலாகிறது. இந்தக்கழிவு நீரை மீண்டும் வாழைத்தோட்டங்களுக்கு பீச்சி அடித்து பசளையாக்குவது விவசாயத்துக்குப் பயனள்ளது.. இந்தக்கழிவு நீரினால் ஏற்படும் மொத்தமான பாதிப்பு பற்றி ஆராய்ச்சி செய்வது சந்திரனது பொறுப்பு. இதில் வாழைமரங்களில் ஏதாவது தொற்றுகிருமிகள் செல்கிறதா. இதில் இந்த மனிதருக்கு கடத்தப்படுகிறதா என்பதை உறுதிப்படுத்தி தரவுகளுடன் ஆராய்ச்சிகள் செய்ய வேண்டும். வாழைமரத்தின் பகுதிகள் வாரத்தில் ஒருநாள் குளிர்பதனப் பெட்டியில் சந்திரனுக்கு வந்து சேரும். இந்த பகுதிகளில் உள்ள நுண்ணுயிர்களை அறிவதே தற்போதைய ஆராய்வாக அமைந்தது

“ஏய் சந்திரன், உனது பரிசுப்பெட்டி வந்திருக்கு” எனக் கூறியபடி சிவப்பு நிறமான குளிர்பதன பெட்டியை சந்திரனின் மேசையில் வைத்தாள் சின்டி.
அவளது கைகள் சந்திரனின் தோளில் கைவைத்து உலுக்கிவிட்டு “அழகான பக்டீரியல் வளர்ச்ச்p” என கூறிவிட்டு எதுவித பதிலுக்கும் காத்திராமல் சென்றுவிட்டாள்.

எப்படித்தான் இவளால் எப்போதும் மகிழ்ச்ச்pயாக இருக்க முடிகிறதோ என் சந்திரன் வியப்பது உண்டு.

மீண்டும் சில நிமிடங்களில், “சோபாவிடமிருந்து ரெலிபோன் வந்தது” எனத் தகவல் தந்து சென்றாள்.

“எதுவும் கூறினாளா.?”

“இல்லை. ஆனால் குரல் நல்லாக இல்லை. நேரத்துடன் வீட்டுக்கு வரும்படி கூறினாள்”

இரண்டு வருடங்களாக சிண்டியும் சந்திரனும் இந்த ஆய்வுக்கூடத்தில் ஒன்றாக வேலை செய்கிறார்கள். சிறு தடுப்பால் இருவர் பகுதியும் பிரிக்கப்பட்டிருந்தாலும் தொலைபேசி, போட்டோ கொப்பி மெசின் இருவருக்கும் பொதுவானது. பால்பதனிடும் துறையில் கலாநிதிப் பட்டத்துக்கு ஆராய்ச்சி செய்யும் சிண்டி சுற்றுசூழலில் மிகவும் அக்கறை கொண்டவள். அவுஸ்திரேலிய கிறீன் கட்சியில் அவள் போய்பிரெண்டும் இவளும் அங்கத்தவர்கள்.

இவளிடம் இருந்து சந்திரன் அணுவாயுத எதிர்ப்பு, சுற்றுச்சூழல், அவுஸ்திரேலிய அபரோஜினல் பற்றிய செய்திகளைத் தெரிந்து கொள்ளும் போது இவளும் இலங்கையில் நடக்கும் அரசியல் ஆயுத போராட்டங்கள் பற்றிச் சந்திரன் மூலம் அறிந்திருந்தாள்.. சிண்டியிடம் பேசுவது மனதுக்கு ஒத்தணம் கொடுப்பது போல் இருக்கும்.

சந்திரனது குடும்ப விடயங்களையும் சிறிதளவு தெரிந்து வைத்திருந்தாள். இலங்கையில் இருந்து ஸ்பொன்சர் பண்ணி சோபாவை அவுஸ்திரேலியாவுக்கு வரவழைத்துத் திருமணம் செய்தது, குழந்தை பிறந்த பின்னர் கணவன் மனைவிக்குள் ஏற்பட்ட மனஸ்தாபங்கள் என்பவற்றை பாதி சந்திரன் சொல்லியும் மீதி யூகித்தும் அறிந்து கொண்டாள். எட்டுமணி நேரம் ஒன்றாக வேலை செய்யும் போது பிரத்தியேக விடயங்கள் பரிமாறப்படும்;. சிண்டி மற்றவர்கள் பிரச்சனைகளைப் புரிந்து கொள்வதில் திறமையும் பொறுமையும் கொண்டவள் என்பதை ஆரம்பத்திலே சந்திரன் புரிந்து கொண்டான்.

“நன்றி உனது தகவலுக்கு”, என கூறிவிட்டு கொண்டுவரப்பட்ட குளிர்சாதன பெட்டியை திறந்து அவற்றில் உள்ள வாழைக்காய், இலை, தண்டு என பிரித்தான். ஏற்கனவே இருபத்திநாலு மணித்தியாலம் ஆகிவிட்டதால் உடனே அவற்றை தயார் படுத்த வேண்டும். அவற்றைச் செய்தபின்னரே தொலைபேசியை எடுத்தான்.

சோபாவின் குரல் மறுமுனையில் வந்ததும்

“ஏன் போன் பண்ணினாய்?” என சந்திரன் கேட்டான்.

“சுமன் தொடர்ந்து அழுகிறான். டொக்டரிடம் கொண்டு செல்லவேண்டும். அதுதான் உங்களைக் கெதியாக வரச்சொன்னேன்.”

“சரி நான் வருகிறேன்.”

சோபாவின் பரபரப்பில் உண்மை இருக்கலாம். சின்ன விடயங்கள் கூட பெரிதாக்குவது இவளது இயல்பு. குழந்தை விடயமாக இருப்பதால் தட்டிகக்கழிக்க முடியாது என நினைத்து உடன் போகத் தீர்மானித்தான்.

கடந்த கிழமை கிடைத்த தரவுகளை கம்பியூட்டரில் பதிந்துவிட்டு, சிண்டியிடம் கூறிவிட்டு வெளியேறினான்.

சிட்னியின் மாலை நேரத்து போக்குவரத்து நெரிசல் மூன்று மணிக்கே ஆரம்பித்து விடுவதால்; மனஓட்டத்திற்கு ஏதுவாக கார் ஓடவில்லை. கண்கள் தெருவிலும், கைகள் ஸ்டீயரிங் வீலிலும் இருந்தாலும் மனம் பல நாடுகளை கடந்து, சமுத்திரங்களைக் கடந்து சென்றது. காசோ, பணமோ ஏன் விசாவோ, பாஸ்போடடோ கூட தேவையில்லை. இலங்கை சென்று திரும்புவதற்கு. இலங்கையில் இருந்து அரசியல் அகதியாக வந்தவன் அவுஸ்திரேலியாவிலிருந்து திரும்பி போகமுடியாது எனக் கூறி வதிவிடம் எடுத்தவன்கூட நனவோடையில் போய்வரும்போது மாணவன் என மேற்படிப்புக்கு வந்தவன் ஏன் போகமுடியாது?. ஆரம்பத்தில் அவுஸ்திரேலியாவுக்கு வந்த தமிழர்கள் அவுஸ்திரேலிய வதிவிடம் பெற உதவினார்கள். பின்பு அவர்களது அரசியலுக்கு இவனால் ஒத்துப்போக முடியவில்லை. இலங்கையில் நடக்கும் சண்டை ஏதோ இவர்களது காசில் தான்நடப்பது போலவும், அரசியலில் அக்கறை இல்லாதவர்களை துரோகிகள் என வசைபாடுவது இவனுக்கு ஒத்து வரவில்லை. சிட்னி வாழ் இலங்கைத்தமிழரிடம் இருந்து அந்நியமாக வாழ்ந்தான். இவனது சொந்தப்பிரச்சனை இலங்கையின் அரசியல் இனபிரச்சனை போல் சிக்கலாக இருக்கும்போது இவன் என்ன செய்ய முடியும்?

கண்டியில் உள்ள பேராதனை பல்கலைக்கழகத்தில் விவசாய பீட மாணவனாக படித்துக்கொண்டிருந்த போது சிறந்த முறையில் தேர்வு எழுதி அந்த பல்கலைக்கழகத்திலே உதவி விரிவுரையாளராக வரும் கனவு கண்டான். கல்வியில் திறமை மட்டும் இவன் கனவுகளை மெய்படுத்த போதாமல் இருந்தது. விரிவுரையாளர்கள், பேராசிரியர்களுக்கு பந்தம் பிடிக்க வேண்டும். படிப்பில் அக்கறை காட்டுவது போல் நடிக்கவேண்டும். இப்படி பல போலித்தனங்களுடன் வாழும் காலத்தில் தமிழ் சிங்கள இன மோதல்களுக்கும் முகம் கொடுக்க வேண்டி வந்தது.

நான் தமிழன் என்ற தாழ்வுணர்வுடன் போட்டியிடுதல் சாக்கில் ஒரு காலை விட்டு கொண்டு நூறுமீற்றர் பந்தயம் ஓடுவது போன்றது.

இந்த காலகட்டத்தில் இப்படியான பிரச்சனைகள் களப்பலி கேட்பது இளமையில் முகிழும் காதல் உணர்வாகும். சிரமப்பட்டு படித்து முடித்த இளைஞனை விலைபேசும் தனவந்தர்கள், பழைய பாரம்பரிய பணக்காரர்களோடு ஆட்களை வெளிநாட்டுக்கு அனுப்பிப் பணம் சேர்த்தவர்களும், கள்ள கடத்தலில் சம்பாதித்த புதிய பணணக்காரர்களுமாக திருமண ஏலச் சந்தையில் நிறையவே வந்திருந்தார்கள்.

சந்திரனுக்கும் மஞ்சுளாவுக்கும் ஏற்பட்ட காதல் ஆரம்பத்தில் சில பக்கம் மட்டும் படித்துவிட்டு பின்பு தொலைந்து போன சுவையான நாவல் போன்றது. எப்பொழுது மனசோர்வு ஏற்படும்போது திரும்பி பார்க்கும் வேதாகமம் போன்றது. மிசனரி ஆஸ்பத்திரிகளில் நோயாளர்களின் கட்டிலுக்கு பக்கத்தில் உள்ள சிறிய மேசையில் இருக்கும் அந்த தடிமனான தோல் அட்டை போட்ட வேதப்புத்தகம்.

வீட்டை அடைந்த சந்திரன் சோபாவின் முகத்தில் பார்த்த ஆத்திரமும் அவசரமும் அவனது வாயை அடைத்தது.

கையில் உள்ள சிறிய சூட்கேசை உள்ளே வைத்து விட்டு “ஏறு டொக்டரிடம் போவோம்” என்றான். குழந்தைக்கான விசேட இருக்கையை தூக்கிக் கொண்டு குழந்தையுடன் பின் தொடர்ந்தாள்.

சந்திரன் பேசவில்லை. குழந்தையும் அழவில்லை. சோபாவோடு சேர்ந்து மௌனமாகக் காரில் ஏறி அமர்ந்து கொண்டது.

சோபாவுக்கு அவ்விடமிருந்த மௌனம் பொறுக்க முடியவில்லை. நிலை குலைந்து தவித்தாள். கடைசியாக வாயை திறந்து “ஏன் இவ்வளவு லேட் உங்களுக்கு” என வெடித்தாள்.

“சிட்னி ரோடுகள் இந்த நேரத்தில் எவ்வளவு பிசி என்று உனக்கு தெரியாதா?”

எதிர்க்கேள்வி அவளுக்கு திருப்தி அளிக்கவில்லை.

“உங்களுக்கு பிள்ளையில் அக்கறை இல்லை”.

“அக்கறை இல்லாமலா இப்ப டொக்டரிடம் கூட்டிக்கொண்டு போகிறேன?;.”

“அப்ப என்னை பிடிக்கவில்லை என்றால் நேரடியாக சொல்லுங்கோ”.

“சோபா எங்கள் கதையை ஆறுதலாக பேசுவோம். இப்பொழுது டாக்டரிடம் பிள்ளையை காட்டுவோம்”; எனக் கூறியபடி கிளினிக்கின் கார்ப்பார்க்pல் காரை நிறுத்தினான்.

நல்லவேளையாக காத்திருக்க வேண்டிய அவசியம் இருக்கவில்லை. நேரடியாக டாக்டரின் அறைக்கு செல்லமுடிந்தது.

டொக்டர் வயிற்றை அழுத்தியும், ஸ்தெரஸ்கோப்பால் வயிற்றைப் பார்த்துவிட்டு, “இது சாதாரண வயிற்றுவலி. குழந்தைகள் பால் குடிக்கும்போது சிலவேளை காற்று தடைப்பட்டு நோ ஏற்படும்” எனக் கூறி மருந்து சீட்டைக் கொடுத்தார்.

டொக்டரிடம் இருந்து வெளிவந்தபோது சோபா சந்திரனின் முகத்தை பார்க்கவில்லை.

சந்திரன் தனது கோபத்தினை கட்டுப்படுத்திக் கொண்டான். ‘சோபாவை திட்டுவதன் மூலம் எதுவித பலனும் ஏற்பட போவதில்லை. திருமணம் நடந்து பல மாதங்கள் நல்லாத்தான் இருந்தாள். சுமன் பிறப்பதற்கு சிலமாதங்கள் முன்பு சோபாவி;ன பெற்றோரை சிட்னிக்கு வரவழைப்பதில் இருந்து ஒன்றுக்கு பின்னால் ஒன்றாக பல பிரச்சனைகள் உருவாகியது. பெற்றோரின் வரவு இவளது மனதில் மாற்றத்தை ஏற்படுத்தியதா? குழந்தை பிறந்தபின் போஸ்ட் நேற்றல் டிப்பிரசன் என மன அழுத்தம் ஏற்பட்டு மனதை மாறியதா?’

வீட்டுக்கு வந்ததும் ஏதும் நடக்காதது போல் இருவரும் நடந்து கொண்டனர்.

மறுநாள் சந்திரன் காலையில் பல்கலைக் கழகத்திற்கு போனதும் சுமனோடு கட்டிலில் படுத்திருந்தாள் சோபா. “அப்பனை போல் குத்தியன் படுத்திருக்கிறான் “ என கறுவிக்கொண்டு இருந்தபோது தொலைபேசி அடித்தது.

“என்ன சுமனுக்கு? டொக்டர் என்ன சொன்னார்.? “ என்று அவசரமாக இராசம்மா.

“ஒரு வருத்தமும் இல்லை. நீதான் பெரிசாக்கி அவருக்கு போன் பண்ண சொன்னது. உன்னால் நான் மாட்டுப்பட்டிருக்கிறேன் “;. என தாயுடன் புகைந்தாள்.

“தொடர்ந்து பிள்ளை அழுகிறான் என நீதான் எனக்கு சொல்லி அழுதாய். அப்ப நான் சொன்னேன். இப்ப என்னில் பழிபோடுகின்றாய். சரி சாப்பிட்டியா”?

“இல்லை.”

“பிள்ளை பெத்த உடம்பு வெறுவயிறில் இருக்கக் கூடாது.”

“நான் சாப்பிடுவன்” எனக் கூறி சோபா போனை வைத்தாள்.

சுமன் உண்டாகியவுடன் வெள்ளவத்தையில் இருந்த அம்மாவை ஸ்பொன்சர் பண்ண வேண்டும் என நான் பிடிவாதம் பிடித்தது தவறோ என கணம் யோசித்தாள். ஒரே மகள் வெளிநாட்டுக்கு போய் நன்றாக வாழவேண்டும் என அனுப்பியபின் மகள் சிட்னியில் வாழ்வதும், அவள் கர்ப்பமாக இருப்பதும் இராசம்மாவின் வாழ்ககையில் முக்கிய விடயங்கள். கணவர் இராசநாயகத்தார் வீட்டுவிடயங்களில் இராசம்மாவை எதிர்த்து எதுவும் கூறுவதில்லை. மனைவியின் முடிவுகளை எதுவித திருத்தமுமின்றி ஏற்றுக்கொள்ளுதல் அவர் சுபாவம். இவர்களின் செல்வமகளை தூரத்து உறவினரான சந்திரனுக்கு திருமணம் செய்து வைக்க முடிவுசெய்ததும் இராசம்மாதான்.

கொழும்பில் கொன்வென்ற் ஒன்றில் படித்த சோபா இராசகுமாரி போல் வளர்க்கப்பட்டாள்.

அவர்களது வாழ்க்கை எதுவித சலனமும் இன்றி; 83ஆம் ஆண்டு இனக்கலவரம் வரை திவ்வியமாக நடந்தது. கலவரத்தில் வீடு எரிக்கப்பட்டு குடும்பம் கொழும்பில் அகதி முகாமல் தங்கியிருந்து, யாழ்ப்பாணம் போய் சேர்ந்தனர். யாழ்ப்பாணத்தில் சுண்டிக்குளியில் பெண்கள் பாடசாலையில் சோபா தனது படிப்பை தொடர்ந்தாள் சோபா. யாழ்ப்பாணத்தில் அவள் குடும்பத்தில் நடந்த சம்பவங்களால் மீண்டும் குடும்பமாக கொழும்பில் குடியேற நேர்ந்தது.

பழைய நினைவுகளில் மூழ்கி இருந்த சோபாவை கதவில் யாரோ தட்டிய சத்தம் இந்த உலகத்திற்கு மீளஅழைத்து வந்தது. முகத்தைத் துடைத்து உடையைச் சரி செய்து கொண்டு கதவை திறந்தவளுக்கு வாசலில் நின்ற தாயும் தந்தையும் ஆச்சரியத்தை கொடுத்தனர்.

“என்ன இப்போதுதான் போனில் கதைத்தேன். உடனேயே வந்துவிட்டீர்களே.. .”

“மனம் கேட்கவில்லை. மகள். உன்னையும் பிள்ளையையும் பார்த்துவிட்டு போகலாம் எண்டுதான். . . என்று இராசம்மா வார்த்தைகளை மென்றவாறே உள்ளே வந்தாள்.

“உங்கம்மாவின் குணம் தெரியும்தானே? முருகன் கோயிலுக்கு வெளிக்கிட்ட என்னையும் இழுத்துக்கொண்டு இங்கே வந்துவிட்டாள். “

பட்டும் படாமலும் பேசுவது இராசநாயகத்தாரின் வழக்கம். கிளாக்காக வேலையில் சேர்ந்து முப்பந்தைந்து வருடங்களாக எதுவித பிரச்சனையிலும் சிக்காமல் பொறுப்பு அதிகாரியாக உயர்வு பெற்று பென்சன் எடுத்தவர். எல்லோரிடமும் நல்ல பெயர் வாங்கியவர்.

எதுவும் பேசாமல் தாயைத் தொடர்ந்தாள் சோபா.

“ இப்ப எப்படி இருக்கிறாய் என்ர குஞ்சு” என செல்லம் கொஞ்சியபடி சுமனை தூக்கி தன் தோளில் வளர்த்தினாள்.

“அம்மா ஏன் கஸ்டப்பட்டு வந்தனி? சின்ன விடயங்களை பெரிதுபடுத்துவதே உனது வழக்கமாகப் போச்சுது.”

“உன்னை எப்படி வளர்த்தன் தெரியுமா? பேரப்பிள்ளைளை பார்க்க நான் வரக்கூடாதா? உன்ரை புரிசன் எங்களை வெளியே போக சொன்னான் என்று நீயும் அப்பிடியே சொல்கிறாய்”;?”

“நீ வந்து என் ரென்சனை கூட்டுகிறாய.; அவரது பிரச்சனையை அவரோடு பேசு.”

“சரிசரி ஏதாவது சமைத்தாயா? “

“இல்லை நான் சமைக்க நினைத்தபோதுதான் நீ வந்தாய்.”
“நாங்கள் வரும்போது சுப்பர் மார்க்கெட்டில் இறைச்சி வாங்கி வந்தம். நான் கறி வைக்கட்டுமா? “

“ஏன் நான் சமைப்பன் தானே “, என்று கூறிய படி கையில் இருந்த பொட்டலத்தை வாங்க முனைந்தாள்.

“எனக்கு பேரனைத் தந்துவிட்டு தாயும் மகளும் சண்டை போடுங்கோ”, என்றார் இராசநாயகம்.
பேரனை வாங்கிய இராசநாயகம் ரெலிவிசன் முன்பு இருக்க சமையல் அறையில் வைத்து இராசம்மா இறைச்சியை வெட்ட துவங்கினாள்.

இறைச்சி வெட்டுவதை சில நேரம் பார்த்துக் கொண்டிருந்த சோபா திடீரென “இந்த ஆடு எவ்வளவு கஸ்டப்பட்டிருக்கும் தனது உயிரை பாதுகாக்க.. “ என்றாள்

“இதையெல்லாம் பார்த்தால் எப்படி சாப்பிட முடியும். பிள்ளை பெத்த உடம்புக்கு இரத்தம் ஏற வேண்டும். அதுதான் இறைச்சி வேண்டி வந்தன்.”

மௌனமாகப் பார்த்ததுக் கொண்டிருந்தவளது மனஉலகத்தில் வேறொரு காட்சி வேறு விரிகிறது.

அகண்ட புல்வெளியில் புல்லுகள் அரை அடி உயரத்திற்கு செழிப்பாக வளர்ந்திருக்கிறது. அங்கு பல செம்மறியாடுகள் கூட்டமாக மேய்கின்றன. அந்தக்கூட்டத்தை விட்டு ஒரு குட்டியாடு பின்தங்கி விடுகிறது. அந்த குட்டி ஆட்டின் கால்கள் தள்ளாடுகிறது. குழம்புகள் நிலத்தில் பதிய மறுக்கிறது. தொண்டையை கனைத்தபடியே தனது நிலையை மற்ற ஆடுகளுக்கு தெரியப்படுத்த அந்த குட்டியாடு முனைகிறது. கழுத்தை ஆட்டுகிறது. தொண்டையில் இருந்து மட்டும் சத்தம் வர மறுக்கிறது காலை வேகமாக வைத்து முன்னேற முயல்கிறது. இந்த நேரத்தில் சிறிய சத்தம் ஒன்று அந்த குட்டியாட்டின் கவனத்தை ஈர்க்க்pறது. நரியொன்று புல்லுக்கு மேல் தனது தலையை தூக்கி கபடக்கண்களால் பார்க்க்pறது. குட்டியால் முன்னேற முடியவில்லை. நரி முன்னங்காலை நிலத்தில் பதித்து பின்னங்கால்களை நீட்டி ஆட்டுக்குட்டியின் மேல் பாய முனைகிறது.

“அம்மா நிற்பாட்டு” என்று கூச்சலிட்டாள் சோபா.

“ஏன் கத்துகிறாய். இறைச்சி வேண்டாம் என்றால் மெதுவாக சொல்ல வேண்டியது தானே’.

சோபா தன்னை சுதாரித்துக்கொண்டு முகத்தில் அரும்பிய வியர்வையைத் துடைத்தபடி படுக்கை அறைக்கு சென்றாள்.

தொடரும்

Posted in Uncategorized | பின்னூட்டமொன்றை இடுக

கோசாக்கியர் நடனம்(Cossack’s Folk dance )


-sholokhov
இரண்டு மணி நேரமாகத் தியேட்டரில் அறுநூற்றுக்கு மேற்பட்டவர்கள் கோசக்கியரது நடன நிகழ்ச்சியை பார்த்துக்கொண்டிருந்தபோது, அதில் நடனமாடிய கோசாக்கிய அழகி மேடையில் இருந்து இறங்கி வந்து எனது கையைப் பிடித்து மேடைக்கு அழைத்துச் சென்றாள்.அது நான் எதிர்பார்க்காத விடயம். ஆனால் எந்த எதிர்ப்பும் காட்டாமல் அவளது கைகளால் மேடைக்கு இழுக்கப்பட்டு சென்றேன். அப்படியே நடனம் தொடர்ந்தது. வான்வெளியில் உலவுவதுபோல் இருந்தது.முடிந்தவரையில் கால்களை அசைத்தேன்.அது ஒரு கிராமிய நடனமானதாலும் 20 பேருக்கு மேற்பட்ட இளைஞர்களும் பெண்களும் ஆடுவதால் அவர்களுக்குள் ஒருவனாக இருந்தேன். ஐந்து நிமிடம் ஐந்து மணித்தியாலமாக ஊர்ந்தது.

நடனம் முடிந்தவுடன் கண்ணை பட்டாம்பபூச்சியின் இறகுகளாக்கி கன்னத்தருகே ‘பிராவோ’ என்றாள். என்னைத் தொலைத்த நான் அவளது கன்னத்தில் முத்தம் கொடுத்தேன். கீழிருந்து வந்த கைதட்டல் ஒலி அதிர மேடையில் இறங்கினேன்.

இருக்கைக்குச் சென்றபோது இதுவரையும் நடனமாடுவதை எனது மனைவி போட்டோ எடுத்தபடியிருந்தார்.பக்கத்திலிருந்த ஒரு கனடாப் பெண் ‘நடனம் நன்றாக இருந்தது ஆனால் காலில் பூட்ஸ் பொருத்தமாக இல்லை’ என்ற வார்த்தை இறகின் கனமாக காதையடைந்தது. நான் முத்தத்தின் மயக்கத்தில் இருந்து மீளவில்லை.

கோசாக்கியர் நடனம் பீட்டர்ஸ்பேர்க் தியேட்டரில் நடந்தது. போர், காதல் என்பவற்றைக் கலந்த கதையாகும். ஆண்கள் பெண்கள் கலந்த நடன நிகழ்ச்சி. ஈட்டிகளும் தீப்பந்தங்களும் பாவித்த வேகமான நடன நிகழ்ச்சி. அவள் நடனத்தின் முடிவிலே என்னை அழைத்தது எனக்கு கிளைமாக்ஸ்சாக எனக்குத் தெரிந்தது.

கோசாக்கியர் வரலாறு மிகவும் வித்தியாசமானது.

ரஸ்சியாவின் பண்ணையடிமை முறையில் இருந்து தப்பியோடியவர்கள் ரஸ்யாவின் கிழக்கே குளிரான சைபீரியா போகமுடியாது. மேற்கே கத்தோலிக்க மதத்தவர்களைக் கொண்ட போலந்து. தெற்கே இஸ்லாமியர்கள் என்பதால் அவர்கள் சென்ற இடம் தென்மேற்கு கோக்கஸ் மலையடிவாரம். அங்கு சென்று குடியேறியவர்கள் சுதந்திர மனப்பான்மையுடன் விவசாயாகளாகினார்கள்.

16 -17ம் நூற்றாண்டுகளில் பிற்காலத்தில் அவர்கள் தனித்துவமான விவசாயச் சமூகமாக மாறினார்கள். குதிரையேற்றம் மற்றும் போரைத் ஒரு கலைத்திறமையோடு செய்யும் இவர்கள் குதிரைகளைத் தீவிரமாக நேசிப்பார்கள். அதேவேளையில் குதிரைகளிலும் கீழாகப் பெண்களை நடத்துவார்கள் என்று இவர்களில் இருந்து வந்த நோபல்பரிசு பெற்ற சோலக்கோ கூறினார்

18ம் நூற்றாண்டில் ரஸ்சிய மன்னரது ஆட்சியை ஏற்று அவரது படையில் சுதந்திரமான படைவீரர்களாகவும், அதே நேரத்தின் கோசாககியர்களது கலாச்சார வாழ்வு, பொருளாதாரத்தில் தலையிடுவதில்லை என்பதோடு, அவர்கள் தங்கள் தலைவர்களைத் தேர்ந்தெடுக்கக்கூடிய ஒரு சுயாதீனமான சமூகம் என்ற அங்கீகாரத்துடன் ஒப்பந்தமாகினார்கள்.

ரஸ்சியாவின்மீது படையெடுப்பில் ஈடுபட்ட நெப்போலியனது ஐரோப்பியப் படையை கொரில்லா தாக்குதல் மூலம் கிலி கொள்ளவைத்தவர்கள் இந்த கோசாக்கியார்களே. இதை பிரான்சிய இலக்கியங்கள் மூலமறியலாம்.

கிரமியன் யுத்தத்தில்(The Crimean War) அவர்களோடு சேர்ந்து போரிட்ட லியோ டால்டாய் அவர்களைப்பற்றி பல கதைகள் எழுதினார்கள்.வீரர்களாக இருந்த இவர்கள் சமூக உறவில் முக்கியமாகப் பெண்களை நடத்துவதில் பழமையைப் பேணுபவர்களாக நடப்பார்கள்.

ரஸ்சிய மன்னன் சார்பாக போரிடுவதாக இவர்கள் சபதமெடுத்தவர்கள் என்பதால் பிற்காலத்தில் புரட்சியின் பின் இவர்கள் போல்ஸ்சுவிக்குகளுக்கு எதிராக இருந்தார்கள். இதனால் இவர்களது காணிகள் பலாத்காரமாகப் பறிமுதல் செய்யப்பட்டும், இலட்சக்கணக்கில் கொலை செய்யப்பட்டும், சைபீரியாவிற்கு கடத்தப்பட்டார்கள். இறுதியில் மொத்தமான அழிக்கப்பட்டது சமூகமாகியது.

இவர்களில் இருந்து நாவலை சோலைக்கோ(And Quiet Flows the Don By Mikhail Sholokhov) எழுதினார். இந்த நாவல் நடந்த காலம் 19 நூற்றாண்டில் இருந்து முதலாவது உலகயுத்தத்தில் போல்ஸ்சுவிக்களால் அவர்கள் நிலங்கள், கலாச்சாரம் அழிவதைப் நமக்குக் காட்டுகிறது.

சோலக்கோ, சோவியத் கம்மியுனிஸ்ட் கட்சியின் அங்கத்தவராகவும் ஸ்ராலினோடு நட்பாக இருந்த ஒரு எழுத்தாளர் மட்டுமல்ல, ஸ்டாலினது 60 வது வயதில் வைன் போத்தலை ஒன்றாகப் பருகிக் கொண்டாடியவர். பல தடவை, பல எழுத்தாளர்களை புரட்சிக்கு எதிரானவர்கள் எனக் கொலை செய்ய முயற்சித்தபோது உயிர் தப்பவைத்தவர். தனது பிரதேசத்தில் பஞ்சம் ஏற்பட்டபோது நேரடியாக ஸ்டாலினுக்கு கடிதம் எழுதி உணவுப்பொருட்களை அனுப்புவதற்கு ஆவன செய்தவர்.

ரஸ்சிய மக்களால் மிகவும் மதிக்கப்பட்ட இலக்கியவாதியாக இருந்தவர் ஆனால் ஒரு முறை ரஸ்சியப் புரட்சிக்கு எதிரான கலைஞர்கள் சுடப்படவேண்டும் என்றார். அப்போது ஒரு பெண் ‘ கொம்ரேட் சோலக்கோ, இதுவரையும் ரஸ்சிய இலக்கியம் பாதிக்கப்பட்டவர்கள் பக்கமாக இருந்தது. எப்படி உம்மால் இப்படிச் சொல்லமுடிகிறது? இது இலக்கியத்தின் மலட்டுத்தன்மை ‘ எனக் கடிதம் எழுதினார். இதன் பின் அவரது நாவலின் 10000 பிரதிகள் வாசகர்களால் திருப்பியனுப்பப்பட்டது.

எப்படியிருந்தபோதும் புரட்சிக்குப் பின்வந்த முக்கிய இலக்கியவாதியாகவும், கோசாக்கியர் வாழ்வு, கலாச்சாரத்தை உலகறிய வைத்தவர்

நாங்கள் பார்த்த நடனமும் கோசாக்கியர் தங்களது கலாச்சாரத்தின் சில வடிவங்களை உயிர்ப்போடு வைத்திருக்கும் முயற்சியாகும்.

Posted in Uncategorized | 1 பின்னூட்டம்

உன்னையே மயல் கொண்டு -நாவல்

அத்தியாயம் 1

சந்திரன் படுக்கையை விட்டு எழுந்து, திறந்திருந்த யன்னலை நோக்கிச் சென்றான். ஒவ்வொரு காலடிகளுக்கும் கோல்கோஸ்ட் எனப்படும் அந்த கடற்கரை நகரத்தின் இரவுப்போர்வை அவனது கண்களில் விரிவடைந்தது. யன்னலை அடைந்ததும் கம்பியில் கைவைத்தபடி வெறித்த பார்வையை வீசினான். கண்கள் வெளியே பார்த்தாலும், கருநீலமான பசுபிக் சமுத்திரம் அவனுக்குப் புலனாகவில்லை.

தனிமை அவனுக்கு கொடுமையாக இருந்தது. அவ்வளவு பெரிய ஹொட்டலில் தான் மட்டும் தனியாக இருப்பது போல் உணர்ந்தான். வெறுமையான ஏக்கம் நெஞ்செங்கும் நிரம்பி இருந்தது. தனிமை உளம் சார்ந்தது. ‘இந்த ஹோட்டலில் குறைந்தது ஆயிரம் மனிதர்கள் இருப்பார்களா?’ என அவன் நினைத்துக்கொண்டான்.

சடுதியாக வேறோர் உணர்வு குறுக்கிட, “பெண் உடலைத் தழுவி பன்னிரண்டு மாசங்களுக்கு மேலாகி விட்டதே” என சிறிது சத்தமாக கூறினான். எந்த உடற்குறையும் அற்ற, ஆறு அடிக்கு ஒரிரு அங்குலம் குறைவாக உள்ள முப்பது வயது ஆண் ஒருவனுக்கு வரவேண்டிய நினைப்புத்தான். இச்சந்தர்ப்பத்தில், அவனது நினைவில் அவனுடன் பழகிய பல பெண்கள் வயது வித்தியாசம் இன்றி கற்பனை வெளியில் அணிவகுத்தனர். இரத்த சம்பந்த உறவு உள்ளவர்களைவிட, மற்றவர்களின் அழகிய அவயங்கள் அந்நினைவுகளில் உல்லாசமாக ஊஞ்சலாடின.

‘ஆண்மகன் நித்திரைக்கு செல்லும் போதும் பின் கண்விழிக்கும் போதும் காமவசப்படுகின்றானா? இல்லை, நவீன மனிதன் இந்த நேரத்தில் மட்டும் ஓய்வாக இருக்கிறான் என்பதால் இந்த எண்ணங்கள் வந்து போகிறதா?” சமாதானம் தேடி அவன் மனசிலே இக்கேள்விகள் எழுந்தன. உணர்வுகளுக்கு உட்பட்டாலும் சந்திரனுக்கு விளக்கம் தேவைப்பட்டது.

ஆரோக்கியமான இளைஞனின் மனதில் இந்த எண்ணங்கள் ஏற்படுவது சாதாரணமானதுதான். சந்திரன் சராசரிக்கும் மேலானவன். விஞ்ஞானத்துறை ஒன்றிலே கலாநிதிப்பட்டம் பெறுவதற்கான ஆய்வுகளில் ஈடுபட்டுள்ளவன். திருமணமாகிய இரண்டு வருடங்களில் அதன் விளைவை அறிவிப்பது போல் ஆறுமாதத்தில் ஒரு குழந்தையும்; உள்ளது.

சந்திரனோடு வந்த சகஆராய்ச்சியாளனும் நண்பனுமாகிய குண்டல்ராவ் இன்று காலையே சிட்னி சென்று விட்டான். இவர்கள் இருவருக்குமாக இவர்களது பல்கலைக்கழகம் இரண்டு அறை கொண்ட சூட் ஒன்றை மூன்று நாள் வாடகைக்கு எடுத்திருந்தது. கோல்கோஸ்ட் கொன்பிரன்ஸில் இரண்டு நாள் சுற்று சூழல் பற்றிய உலக விஞ்ஞானிகளின் சந்திப்பு நடந்தது. பல்கலைக்கழகம் சார்பாக சந்திரனும் குண்டல்ராவும் ஆய்வுக் கட்டுரைகள் சமர்ப்பித்திருந்தார்கள்.

சோபா வந்திருக்கலாம்! நான் கேட்டேனே. அவள்தான் வரவில்லை என்றாள். வந்திருந்தால் கோல்கோஸ்டை சுத்திப்பார்த்திருக்கலாம்” இடைவெட்டில் சந்திரனின் மனசு அங்கலாய்த்தது.

“அவள்தான் வரும் நிலையில் இல்லையா? சுமன் பிறந்ததில் இருந்து ஒரே சிடுசிடுப்பு, சிலவேளைகளில எரிந்தும் விழுகிறாள். பலவேளைகளில் மௌனமாகி விடுகிறாள். என்னவோ அந்தரங்கத்தில் உரையாடுகிறாளே? சமையல் வீட்டில் ஒழுங்காக நடப்பதில்லை. கடந்த ஒருவருடத்தில் கட்டிலில் ஒன்றாக படுத்த நாள்களை விரல் விட்டு எண்ணி விடலாம்.

குடும்ப வைத்தியரை கேட்டால், “சில பெண்களுக்கு பிள்ளை பிறந்தபின் இப்படித்தான் இருக்கும்: இது ஒருவகை மனஅழுத்தம்” என்று கூறுகிறார். “பிள்ளைக்குப் பால் கொடுப்பதால் மருந்துகள் தேவையில்லை. அன்பான கவனிப்பும், பராமரிப்பும் மட்டும் இதை குணமாக்கும்” என்ற விளக்கவுரையையும் சேர்க்கிறார். அன்போடு இவளை அணுக முடிகிறதில்லை. இவளைத்தான் முடியாவிட்டாலும் குழந்தையை கொஞ்சினாலும் சிடுசிடுக்கிறாளே.

இப்படியான மனகுழப்பத்தில் சந்திரன் இருந்த காலத்திலேயே இந்த கொன்பிரென்சுக்கு அழைப்பு வந்தது.

யன்னலை விட்டு விலகி வந்து கதிரையில் அமர்ந்தபடி தொலைக்காட்சியின் ரிமோட்டை அழுத்தினான். பல சானல்கள் மாறின. அவன் மனம் எந்த சானலிலும் லயிக்கவில்லை. கட்டிலில் அருகே இருந்த கடிகாரம் இரவு எட்டுமணி என்று காட்டியது. குளியல் அறைக்குள் சென்று வெந்நீPரில் குளித்தபோது மனதிலே கவிந்திருந்த மூட்டம் விலகியது போல் இருந்தது.

மீண்டும் அதே ஜன்னல் ஊடாக பார்த்தபோது கருநீல நிறமாக கடல் பரந்து தெரிந்தது.

உயரத்தில் எறித்த நிலா தனது கீழ்ப்குதியில் உள்ள கடலின் பகுதியை மட்டும் வெண்கலத்தை உருக்கி வார்த்தது போல் ஜொலிக்க வைத்தது. மற்றைய பகுதிக்கு நான் பொறுப்பில்லை என மனிதர்கள் போல் சுயநலமாக இருந்தது. இந்த நிலாவெளிச்சத்தில் மெதுவாக சிறிய அலைகள் நெளிந்தும் குழைந்தும் புதுக்காதலர்கள் போல் போக்கு காட்டின. தரையில் இருந்து வீசும் மின்விளக்குகளின் ஒளிமட்டும் சமத்துவமாக கடற்கரையின் எல்லாப்பகுதியையும் தங்க மணற்பரப்பாக, தங்க கோல்ட் கோஸ்ட் என்ற பெயரை வெளிக்காட்டியது. தங்க மணற்பரப்பில் மோதும் அலைகளில் நெருக்கமான இளம்ஜோடி ஒன்று கால் நனைத்து விளையாடுவது தெரிந்தது. அந்த காட்சிகள் சந்திரனின் ஏதோ உணர்ச்சிகளை சீண்டிக் கொண்டிருந்தன.

உடையை மாற்றிக் கொண்டு வெளியே வந்தான்.சற்று தூரத்தில் தெரிந்த கசினோ உள்ள ஹோட்டலை நோக்கி நடந்தான்.

புரொட்பீச் எனப்படும் அந்த கடற்கரை பகுதியில் அமைந்துள்ள உணவு விடுதிகளையும், மதுசாலைகளையும் கடந்து வரும்போது சிறியதடாகம் ஒன்று எதிர்ப்பட்டது. அந்த நீர்நிலையில் சாம்பல் நிற வாத்து ஒன்று தண்ணீரில் மிதப்பது தெரிந்தது. சந்திரன் அந்த இடத்தை நெருங்கியதும் அந்த வாத்து பலமாக இறக்கைகளை அடித்தது.

‘நீயும் என்னைப்போல் தனியாக இருக்கின்றாய் போல’, என் நினைத்துக்கொண்டு பசுபிக் நெடுஞ்சாலையைத் தாண்டிச் சென்றான்.

கசினோவில் ஜனக்கூட்டம் நிரம்பி வழிந்தது. இடதுபுறத்தில் இருந்த மதுபான பாருக்கு சென்றான். மது பரிமாறும் இளம் பெண்ணிடம் “கொனியாக்” என்றான். அவள் பரிமாறிய மதுகிளாசுடன் காலியாக எங்கே இடம் கிடைக்கும் எனக் கண்களால் துலாவினான்.

மூலையில் இருந்த கதிரை ஒன்றில் சுமார் நாற்பது வயது மதிக்கத்தக்க வெள்ளைக்கார மாது இருந்தாள். அவளுக்கு முன்பாக போடப்பட்டிருந்த நாற்காலி காலியாக இருந்தது.

“எப்படி சுகம்? நான் அமரலாமா”?” என அவுஸ்திரேலிய பாணியில் ஆங்கிலத்தில் கேட்டான்.

“இருக்கலாமே. இது எனக்குரிமையான இடம் இல்லை” என நகைத்தாள்.

நேரடியான நகைச்சுவை மனத்தில் சங்கோசத்தை ஏற்படுத்தினாலும், சிரிப்பும் தனது கிளாசை நகர்த்த்திய நளினமும் அவளுடைய வரவேற்கும் பண்பினை வெளிக்காட்டியது.

வட்டமான முகத்தில் முகப்பூச்சுகள் எதுவும் இல்லை. கண்ணுக்கு கீழே சில சுருக்கங்கள். பொன்னிறமான தலைமயிர் பின்பகுதியில் பந்தாகக் கட்டப்பட்டிருந்தது. செந்நிற மேற்சட்டை கழுத்துக்கு கீழே தாராளமாக திறந்து மார்புகளின் கவர்ச்சிப் பகுதியை வெளிக்காட்டியது. கழுத்தில் கருமணிமாலை படர்ந்து நெளிந்து பள்ளத்தில் மறைந்து இருந்தது. காதில் சிறு தோடுகள். இவைகள் மட்டுமே அணிகலன்களாக தெரிந்தவை.

“கிளாஸில் இருப்பது கொனியாக்வா” என கண்களை விரித்தாள்.

“ஆம்”, என சந்திரன் கூறியதும் தனது கைப்பையுள் இருந்த சிகரட் லைட்டரை எடுத்துக் கிளாசின் கீழ்பகுதியை சில நிமிடம் சூடாக்கினாள்.

அவள் செய்கையை சந்திரன் வியப்புடன் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்.

“இப்பொழுது குடியுங்கள்”

அந்த மதுபானம் சூடாக தொண்டையில் இறங்கியது.

கிளாசை மேசையில் வைத்துவிட்டு, “என் பெயர் சந்திரன். நான் சிட்னியில் இருந்து வந்திருக்கிறேன்”.

“அங்கு என்ன செய்கிறீர்கள்”?

“பல்கலைக்கழகத்தில் கலாநிதிப்பட்டத்திற்கான ஆய்வில் ஆராய்ச்சி பண்ணுகிறேன்”.

“கோல்கோஸ்ட்டில் என்ன ஆராய்ச்சி பண்ணுகிறீர்கள்”? எனக் குறும்பு தூக்கலாகக் கேட்டாள்.

அந்த குறும்புத்தனம் ரசிக்க கூடியதாக இருந்தது. அவளுடைய அகல விரிந்த கண்களும், ஏறி இறங்கும் மார்புகளும் சந்திரனை கவர்ந்தன.

“எங்களுக்கு ஒரு கொன்பிரென்ஸ் இருந்தது.”

வார்த்தைகளில் இருந்த நகைச்சுவையைச் சந்திரன் புரியாதது போலக் கூறிய பதில் அவளுக்குச் சிறிது ஏமாற்றத்தை கொடுத்திருக்கலாம்.

“நானும் சிட்னிதான். என் மகளைப்பார்க்க வந்திருக்கிறேன். அவள் வேறு ஹொட்டல் ஒன்றில் வேலை செய்கிறாள். இங்கு தனது போய்பிறென்டுடன் வந்து சந்திப்பதாக கூறி இருந்தாள்.”

“ஏதாவது குடிப்பீர்களா? நான் வாங்குகிறேன்.”

“நீங்கள் வரமுன் தான் குடித்தேன்”, என்று கூறி தனது கிளாசை காட்டினாள். இப்படிப் அவர்கள் பேசிக்கெண்டிருக்கும்போது அங்கு இளம் ஜோடி ஒன்று வந்தது.

“எனது மகள் வருகிறாள்”. என்றதும் சந்திரன் எழ முயன்றான்.

“உட்காருங்கள். நான் அறிமுகம் செய்து வைக்கிறேன்”.

சுருக்கமான அறிமுகம் நடந்தது. சிபில் தலைமயிரை கட்டையாக வெட்டியிருந்தாள். மற்றப்படி தாயின் மறுபதிப்பு. பாய்பிரென்ட் ஆறடி உயரத்தில் இருந்தான்.

அறிமுகம் முடிந்ததும் சந்திரன் தனது கிளாசை எடுத்துக் கொண்டு வேறு இடத்தை நோக்கிச் சென்றான்.

இடம் எதுவும் காலியானதாக இல்லாததால் மதுபான கவுண்டர் அருகில் சென்று மீதியை அருந்திவிட்டு நைட்கிளப் பகுதியை நோக்கி நடந்தான்.

ஜோடி ஜோடியாக கைகோர்த்தபடி ஒட்டி உரசுபவர்கள் சந்திரனுக்கு உள்ளார்ந்த உணர்வுகளைக் கிளறினர். இரத்தத்தில் இருந்த மதுரசம் மேலும் விரகதாபத்தை அதிகரித்தது. சித்திரை மாதம், கோல்கோஸ்டின் மிதமான வெப்பநிலை நிலவும் காலமாகும். பெண்கள் மிகவும் அவசியமாக மறைக்க வேண்டியவைகளை மட்டுமே மறைத்து மற்றவற்றை வெளித்தெரியும்படி உடை உடுத்தியிருந்தார்கள். சந்திரனின் கண்கள் முள்செடியில் சிக்கிய ஆடைபோல் அலங்கோலப்பட்டது. உணர்வுகளின் காங்கையைத் தாங்கமுடியாமல் நைட்கிளப்பிலிருந்து வெளிப்பட்டு, சூதாட்டம் ஆடும் கசினோ பகுதிக்கு வந்து சேர்ந்தான்.

கசினோவில் உள்ளே பார்த்தபோது சீனர்களின் முகங்களே பெரும்பாலாக தெரிந்தன. தென்கிழக்கு ஆசிய நாடுகளான இந்தோனிசியா, பிலிப்பைன்ஸ், தாய்லாந்து, மலேசியாவில் வாழும் சீனச் செல்வந்தர்கள் சூதாட்டம் ஆடுவதற்கு அவுஸ்திரேலியா வருவார்கள். இவர்களது நாடுகளில் இப்படியான காசினோ இல்லை. அவுஸ்திரேலியாவில் கோல்ட்கோஸ்டுக்கு வருவது அவர்களுக்கு தீர்த்த யாத்திரை போன்ற விடயமாகும். சிலர் வாராவாரம் வருவார்கள். இவர்களுக்குப் பிரத்தியேக அறைகள், விசேட போக்குவரத்து வசதி என்பவற்றை கசினோ நிர்வாகம் கவனித்து கொள்ளும். இவர்கள் இழக்கும் பணத்தின் அளவு சாதாரணமா? கசினோ அருகிலே பாங்கு உண்டு. ஏன் கசினோ கூட கடன் கொடுக்கும் என சந்திரன் கேள்விப்பட்டிருந்தான்.

இப்படிப்பட்டவர்கள் பணங்களை இழப்பதை சந்திரன் வேடிக்கை பார்த்தான். பணத்தை இவன் இழக்க விரும்பினாலும் முடியாது. டாக்டர் பட்டத்திற்கு கொலஸிப் பணத்தில் ஆராய்ச்சி செய்பவனுக்கு கிடைக்கும் பணத்தில் அரைவாசி சிட்னியில் வீட்டு வாடகைக்கு மட்டுமே போய்விடும். மீதியில் மனைவி குழந்தை போக்குவரத்து என்றும் செலவழித்தால் எதுவும் மிஞ்சாது.

ஆசை விடவில்லை. இருந்த நூறு டொலர் நோட்டைச் சூதாட்டக்காய்களாக மாற்றிவிட்டு அதிர்ஸ்டச் சக்கரத்தை நோக்கி சென்றான்.

அந்தச் சக்கரத்தை சுற்றிக் கொண்டிருந்த இளம் பெண் சந்திரனிடம் ‘காசுகளை என்னிடம் இழந்துவிடு’ என கண்களால் கூறினாள்.

அவளது அழகிய முகமும், மேற்சட்டையை விட்டு வெளியே வரத் துடிக்கும் மார்பகங்களும் சில டாலர்களை இழக்கலாம் என்ற முடிவுக்குத் தள்ளின. சந்திரன் காய்களைப் பல இடங்களிலும் வைத்தான். மற்றவர்களும் வைத்தபின் சக்கரத்தை அவள் எட்டிச் சுழற்றினாள். எம்பியபோது உயர்ந்த அவளது சட்டை உயர தொடைகளின் பெரும்பகுதி வெளித்தெரிந்து, மீண்டும் சந்திரனது சிந்தையை மின்சாரம் போல் தாக்கியது. மற்றவர்கள் அதிஸ்டசக்கரம் எந்த புள்ளியில் நிற்கும் என் ஆவலுடன் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார்கள். சந்திரன் மட்டும் சக்கரத்தை பார்க்காது அவளைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தான். இதனை உணர்ந்து கொண்ட அவளும் சிரித்தாள்.

சந்திரனது முட்டாள்தனம் அப்படியே புரிந்திருக்க வேண்டும். சிலநாள் உணவற்று இருந்த நாலுகால் ஜந்துவின் பார்வையை ஒத்திருப்பதாக நினைத்திருக்க வேண்டும். சுற்றிய சக்கரம் நின்றபோது இருபதில் நின்றது. சந்திரனுக்கு பத்து காய்கள் கிடைத்தன. அதிர்டஸ்த்தை மெச்சியபடி மீண்டும் காய்களை வைக்க முற்பட்டபோது பல சீனபெண்கள் கூட்டமாகச் சந்திரனை பின் தள்ளினார்கள். பெருமூச்சுவிட்டு அந்த சக்கரம் சுற்றிய அழகியின் இடத்தை விட்டு விலகினான்.

எல்லா சூதாட்ட மேசைகளிலும் சூதாடுவோர் கூட்டம் நிரம்பி வழிந்தது. காசுகளை வைக்காமல் காய்களை வைத்து விளையாடும்போது காசு இழப்பது தெரிவதில்லை. மதுவும் தொடர்ச்ச்சியாக பரிமாறப்படுவதால் மதுவின் மயக்கம் சூதாட்டத்தை உற்சாகப்படுத்துகி;றது.

சந்திரனது ஆராய்ச்சி மூளை விளித்துக் கொண்டதால் மீண்டும் காய்களை காசாக்கினான். இப்போது நிகரலாபமாக நூறுடொலர்கள் அவனது பர்சில் சேர்ந்தன.

பசி உணர்வு வந்தபோது கடிகாரம் பத்துமணியைக் காட்டியது.

மீண்டும் மதுபாரை அடைந்தபோது அதே மேசையில் அதேபெண் அமர்ந்திருந்தாள். இப்போது அவளது கையில் கோக் போத்தல் இருந்தது.

“என்ன இங்கே இருக்கிறீர்கள்? “ என்றான்.

“மகள் போய்விட்டாள். சாப்பிட்டுப் போகலாம் என நினைக்கிறேன்.”

“நான் கசினோவில் நூறு டொலர் சம்பாதித்தேன்.”

“உங்களுக்கு இன்று நல்லநாள் போலிருக்கிறது.”

“ஏதாவது குடிக்கிறீர்களா”?

“இல்லை” என்று தனது கோக்போத்தலை காட்டினாள்.

“சரி நான் எப்படி சாப்பிடப்போகிறேன். என்னுடன் சேர்ந்து சாப்பிடமுடியுமா?”.

“விடமாட்டீர்கள் போல் இருக்க்pறது” என வார்த்தைகளை இழுத்தவாறு புன்னகைத்தாள்.

“என்ன ஓடர் பண்ணட்டும். எனக்கு நல்ல பசி”

“எனக்கு வெஜிட்டேரியன் சிப்சும் சலட்டும் போதும.;”

ஓடர் பாரில் கொடுத்துவிட்டு கோனியாக் கிண்ணத்துடன் மேசைக்கு மீண்டும் வந்தமர்ந்தவன் “உங்களுக்கு ஒருமகள் மட்டுமா”, என மதுவை சுவைத்தபடி சந்திரன் கேட்டான்.

“ ஒரு மகனும் உண்டு—சிட்னியில் . . . “

“எவ்வளவு காலமாக வெஜிடேரியன்? எனக்கு மிகவும் ஆச்சரியமாக இருக்கிறது. உங்கள் முன் அமர்ந்து மாமிசம் உண்பது எனக்கு சங்கடமாகவும் இருக்கிறது”

“டோன்ட்பி சில்லி”- என கையை அசைத்து சிரித்தாள்.

சாப்பாடு பரிமாறும் பெண் சந்திரனுக்கு முன் ரோஸ் பீவ்வையும், ஜீலியா முன் சிப்சும், சலட்டும் பரப்பிய பிளேட்டையும் வைத்தாள்.

“இப்பொழுது இந்தியர் ஒருவர் பீவ் சாப்பிடுவது புதுமையாக இருக்கிறது” என்றாள் ஜீலியா.

“நான் இந்தியன் அல்ல. இந்தியாவில் முஸ்லிம்கள், கிறிஸ்தவர்கள் பீவ் சாப்பிடுவார்கள். ஏன் இந்துக்கள்கூட ஆதிகாலத்தில் சாப்பிட்டார்களே”. . .

“அப்போ நீங்கள் எந்த இடம்?”

“நான் சிலோன் என்றழைக்கப்பட்ட் சிறிலங்கா”

“நான் பலகாலம் இந்தியா போக நினைத்தேன். ஆனால் காலம் வரவில்லை” என சிப்சைக்கடித்தாள்.

“எப்போது சிட்னி போகிறீர்கள?;.”

“நாளைக்குத்தான் விமான டிக்கட் போட்டிருக்கு.”

“இரவு எங்கு தங்கப்போகிறீர்கள்”?

“பெண் சிநேகிதியின் வீட்டில் – – -முகவரி இருக்கிறது.”

“ஏற்கனவே பத்துமணியாகி விட்டது” என ஆச்சரியம் கலந்த குரலில்.

“நான் மகளோடு தங்குவது என நினைத்துத்தான் வந்தேன். இப்போது அவளது போய்பிரண்டின் நண்பர்கள் வந்து தங்கியிருக்கிறார்கள் என்பதால் தான் சினேகிதியின் விட்டில் தங்க முடிவு செய்தேன். குரலில் தயக்கம் இருந்தது.

“பக்கத்து ஹோட்டலில் நானும் எனது நண்டனும் இரண்டு அறைகள் எடுத்து தங்கியிருந்தோம். காலை எனது நண்பன் வீடு திரும்பிவிட்டான். இந்த இரண்டு அறைகளும் எமது பல்கலைக்கழகத்தினால் வாடகைக்கு எடுக்கப்பட்டது. சம்மதம் என்றால் நண்பனது அறையில் நீங்கள் தங்கலாம்”

“உங்களுக்கு சிரமம் தரவிரும்பவில்லை”.

“இதில் எனக்கு என்ன சிரமம்?”

சிறிதுநேரம் அமைதியான சிந்தனையின் பின்பு “சரி” என்றாள்.

சந்திரனது உணவுப்பாத்திரம் காலியாகி விட்டது. உள்ளே சென்ற மது பசியைத் தூண்டியிருந்தது. அவளது பாத்திரத்தில் உணவு பாதிக்கு மேல் மீதமிருந்தது.

“எனக்கு நல்ல பசி. . .”

“எனக்குப் பசி இல்லை”.

“உங்களுக்குக் கோப்பி தேநீர் ஏதாவது”?

“சோட் பிளக் கொபி”

சந்திரன் எழுந்து பாருக்கு சென்று தனக்கு ஒரு போட் வைனும், அவளுக்கு சோட் பிளாக்கும் எடுத்து வந்தான்.

“ஒழுங்காக மது அருந்துகிறீர்களே” என்றாள் ஆச்சரியம் கலந்த சிரிப்புடன்.

“எப்போதாவது மட்டும்தான்”.

“அடுத்து சம்புக்காவா”?”

“விருந்தினராக நீங்கள் இருப்பதால் இத்துடன் நிறுத்துகிறேன். நீங்கள் சூட்கேஸை தாருங்கள்” என்று சொல்லிக்கொண்டே எழுந்தான்.

“அதிக பாரமில்லை.”

சந்திரன் வற்புறுத்தவில்லை. மதுபோதை சிறிது தடுமாற வைத்தது. இருவரும் வெளியே வந்து நடந்தனர். பசுபிக் நெடுஞ்சாலையைக் கடந்தபோது தலைக்கு மேலாக மொனோ ரயில் சென்றது. கபேக்களில் கூட்டம் இன்னம் இந்தது. சந்திரன் வரும்போது தனியே இருந்த வாத்தை எட்டிப்பார்த்தான். அது அங்கே இல்லை.

“துணையை தேடிப் போயிருக்கும்” என சிறிது சத்தமாக சொன்னான்.

“என்ன சொல்கிறீர்கள்”? என்றாள் ஜீலியா.

“இல்லை, நான் இந்த வழியால் இரண்டு மணி நேரம் முன்பு வந்தபோது ஒரு வாத்து நின்றது. அது இப்பவும் நிற்கிறதா என் பார்த்தேன்”;.

ஏழாவது மாடியில் உள்ள அறையானதால் லிப்டில் ஏறினார்கள். லிப்டின் ஒருபகுதி கண்ணாடியானதால் பசுபிக் சமுத்திரம் அப்படியே கருநீற நிறத்தில் எவ்வித சலனமும் அற்று தெரிந்தது. மனிதமனங்கள் கூட சமுத்திரம் போன்றது. எங்கிருந்து பார்க்கிறோம் என்பதை பொறுத்தது என சந்திரன் நினைத்தபடி தனது அறைக்கு வந்து, உள்பக்கமாக திறந்து எதிர் அறைக்கதவை திறந்து விட்டான்.

“இதுதான் உங்கள் அறை.”

“மிகவசதியானது” எனக் கூறியபடி தனது சூட்கேசை கட்டிலில் வைத்தாள்.

சந்திரன் தனது அறைக்குச் சென்று கதவை மூடிவிட்டு ரெலிவினை உயிர்ப்பித்தான். படுக்கையில் அமர்ந்தபடி ரெலிவிசன் நியூசை பார்த்தான்.

கதவு தட்டும் சத்தம் கேட்டது.

வெள்ளை இரவு உடுப்புடன் “உள்ளே வரலாமா” என்று கேட்டபடி ஜீலியா நின்றாள்.

“வாருங்கள்” என்று படுக்கையில் நிமிர்ந்து உட்கார்ந்தான்.

“பயணக்களைப்புக்கு குளித்தது புத்துணர்வாக இருக்கிறது” என கூறியபடி ரெலிவிசனுக்கு பக்கத்தில் உள்ள கதிரையில் அமர்ந்தாள்.

இப்படி உரிமையோடு வந்து இருப்பவளிடம் எதைப்பற்றி பேசுவது? எனது குடும்ப விடயத்தையோ அவளது குடும்ப விடயத்தையோ விசாரிப்பது நாகரீகம் இல்லை. மதுவின் மயக்கத்தில் வார்த்தைகளைச் சீராகக் கோர்ப்பதில் சிரமம் இருந்தது.

“உங்களைப் பார்க்க நித்திரைக்கு தயாரானவர்போல் இருக்கிறது. நானும் படுக்கைக்குப் போகிறேன். குட்நைட்”என்றாள்.

நாற்பதுக்கு மேலாக இருந்தாலும் வாளிப்பான பின்பகுதி சந்திரனை திணற வைத்தது. கண்ணியமாக நடக்கவேண்டி “குட்நைட்”, என பதிலுக்கு கூறிவிட்டு போர்வைக்குள் புகுந்து கொண்டான்.
———– .

குரல் கேட்டு கண்களை கசக்கியபடி எழுந்தான்.

தலைமயிர்கள் மார்பில் படர வெள்ளை மேல்சட்டையும், சாம்பல்நிற ஜீன்ஸ் அணிந்தபடி சிவப்புசாய உதடுகளை விரித்து “குட்மோனிங் இது பிளாக்கோப்பி. இரவு குடித்த அல்ககோலுக்கு நன்றாக இருக்கும்” என்றபடி கப்பை நீட்டினாள்.

“நன்றி, நான் நன்றாகத் தூங்கி விட்டேன்.” என்று கூறினாலும் சந்திரன் படுக்கையை விட்டு எழும்பவில்லை. அரை நிர்வாணமாக போர்வைக்குள் இருந்தான்.

“நீங்கள் இப்பொழுதே போகத்தயாராக விட்டீர்கள் போல் தெரிகிறது” என்றான் கோப்பியை ருசித்தபடி.

“இப்பொழுது பஸ் எடுத்து பிரிஸ்பேண் போகிறேன். மகள் என்னை பஸ்நிலையத்தில் சந்திப்பதாகச் சொல்லி இருக்கிறாள்.”

“நீங்கள் உங்கள் அறையில் சில நிமிட நேரம் இருங்கள். நான் பல்துலக்கி ரெடியாகி விடுகிறேன்.”

ஜீன்ஸில் பத்து வருடங்கள் குறைந்துவிட்டீர்கள் என் சொல்ல நினைத்தான். சொல்லவில்லை.

சில நிமிடநேரத்தில் அவளது அறையைத் தட்டி “நீங்கள் தயாரா” என்றான்.

“உங்களுக்கு ஏன் சிரமம். . “

“நான் வாசல் வரை வருகிறேன்” எனக் கூறி சூட்கேசை கையில் எடுத்தான்.

அறையை விட்டு வெளியே வந்தபோது ஒருவன் வழக்கமான பாணியில் “குட்டே”என்றான்.

அதேபாணியில் இவனுக்கு பதில் அளித்துவிட்டு ஏதோ மறந்தவனை போல “உங்கள் பெயரை கேட்கவில்லையே,“, என்றான் சந்திரன்.

“நீங்கள் உடனே கேட்டிருக்க வேண்டிய விடயம் . . அதுவும் ஒரு இரவு கழிந்தபிறகு கேட்கிறீர்கள்”, என்றாள் புன்சிரிப்புடன்.

“நேற்று இரவு நான் நல்லமூட்டில் இருக்கவில்லை மனசில் வேறு பலவிடயங்களை நினைத்துக்கொண்டிருந்ததால் அப்படி நடந்துகொண்டேன்.”

“நல்லமூட்டில் இல்லாதபோதே எனக்கு உதவி செய்து பண்பாக நடந்து கொண்டீர்கள் எதிர்காலத்தில் நீங்கள் நல்ல மூட்டில் இருக்கும்போது எப்படி இருப்பீர்கள் எனப்பார்க்க விரும்புகிறன்.” இவ்வாறு கூறி லிப்டுக்குள் நுழைந்தாள்.

லிப்டில் அருகே நின்றதால் தலையில் வைத்த சம்புவின் மணம் நாசிக்குள் சென்று உடல் எங்கும் ஆக்கிரமித்தது. மௌனத்தால் உரையாடுவது போன்ற மயல்..

வெளிவந்தவர்களுக்கு காத்திருந்தது போல் டாக்சி வந்து நின்றது. பூட்டில் சூட்கேசை வைத்துவிட்டு காரின் கதவை திறந்து “ஏறுங்கள்” என்றான்.

“உங்கள் உதவிக்கு நன்றி”, என்ற கூறியபடி சந்திரன் கன்னத்தில் உதடுகளை பதித்தாள்.

இது சந்திரன் சற்றும் எதிர்பார்க்காமல் சடுதியில் நடந்ததால் சிறிது தடுமாறியபடி “நான் என்ன செய்தேன்” என்று விலகி நின்று அவள் ஏறியதும் தனது விசிட்டிங் காட்டை கொடுத்தான்.

கை அசைத்து விடைபெற்றாள்.

தொடரும்

Posted in Uncategorized | 3 பின்னூட்டங்கள்

திரைப்பட இயக்குநர் தர்மசேன பத்திராஜ நினைவுகள்

இலங்கைத் திரைப்பட உலகை சர்வதேச தரத்திற்கு உயர்த்திய கலைஞன்!
தமிழ்ப்பேசும் மக்களின் கனவுகளை ஆவணமாக்கிய மனிதநேயரையும் இழந்துவிட்டோம்!
முருகபூபதி
இலங்கையின் சிங்கள சினிமாவை சர்வதேச தரத்திற்கு உயர்த்தியதுடன், தமிழ்பேசும் மக்களின் கனவுகளையும் திரையில் ஆவணமாக்கிய மனிதநேயக்கலைஞர் திரைப்பட இயக்குநர் கலாநிதி தர்மசேன பத்திராஜ இன்று 28 ஆம் திகதி ஞாயிற்றுக்கிழமை காலை , கண்டியில் தனியார் மருத்துவமனையில் காலமானதாக செய்தி வந்தது. இன்றைய தினமே மாலையில் கண்டி மஹியாவ மயானத்தில் அவருக்கு இறுதிநிகழ்வுகளும் நடந்துவிட்டன!
அண்மையில்தான் அவருக்கு யாழ்ப்பாணத்தில் நடைபெற்ற திரைப்படவிழாவில் வாழ்நாள் சாதனையாளர் விருதும் வழங்கப்பட்டது. தமது வாழ்நாளின் இறுதிக்காலத்தில் தமிழ்ப்பிரதேசத்திலிருந்தே விருது பெற்றுக்கொண்டு விடைபெற்றுவிட்டார் என்பதை அறியும்போது நெகிழ்ச்சியாக இருக்கிறது.
தர்மசேன பத்திராஜ தமிழ்ப்பேசும் மக்களின் உற்ற நண்பர். தமிழ் கலா ரசிகர்களினால் போற்றப்பட்டவர். இலங்கையின் முன்னணி திரைப்பட இயக்குநர். தரமான சிங்களப்படங்களையும் குறும்படங்கள் ஆவணப்படங்கள், தொலைக்காட்சி நாடகங்கள் பலவற்றையும் இயக்கியவர். பழகுதற்கு இனியவர். எளிமையானவர். சிறுபான்மை இனமக்களிடம் அளவுகடந்து நேசம் பாராட்டியவர். விசால மனம்படைத்த மனித உரிமை செயற்பாட்டாளர்.
எல்லாவற்றுக்கும் அப்பால் மனித நேயக்கலைஞர். அதனால் எமது நெஞ்சத்துக்கும் நெருக்கமானவர்.
அவரை நான் முதல் முதலில் சந்தித்ததும் கொழும்பு கோட்டை ரயில் நிலையத்தில் ஒரு பகல்பொழுதில்தான். அதனால் அந்த முதல் சந்திப்பும் மறக்கமுடியாதது.

யாழ்ப்பாணத்தில் தயாராகிக்கொண்டிருந்த எழுத்தாளர் காவலூர் ராசதுரையின் பொன்மணி படப்பிடிப்பு வேலைகளுக்காக தர்மசேன பத்திராஜாவும் அவரது ஒளி – ஒலிப்பதிவாளர் மற்றும் சிலரும் அன்றைய தினம் மதியம் காங்கேசன் துறை நோக்கி புறப்பட்ட ரயிலில் பயணித்தார்கள். அன்றைய சந்திப்பு எதிர்பாராதது.
எனினும் – அவரை அதன்பின்னர் சந்திப்பதற்கு காலம் கடந்து நான் அவுஸ்திரேலியா வந்தபின்னர்தான் சந்தர்ப்பம் கிடைத்தது.
பொன்மணியில் திருமதி சர்வமங்களம் கைலாசபதி – டொக்டர் நந்தி – பொறியிலாளர் திருநாவுக்கரசு – ஊடகவியலாளர் கமலா தம்பிராஜா – கலைஞர் சோக்கல்லோ சண்முகம் – மௌனகுரு – சித்திரலோக தம்பதியர் – பவாணி திருநாவுக்கரசு – திருமதி காவலூர் ராசதுரை உட்பட பலர் நடித்தனர். கதாநாயகியாக திரைப்பட நடிககை சுபாஷினி நடித்தார். பல்கலைவேந்தன் சில்லையூர் செல்வராசன் பாடல்கள் இயற்றினார். காவலூர் ராசதுரையின் மைத்துனர் தயாரித்திருந்தாலும் பொன்மணியின் கதை – வசனம் நிருவாகத்தயாரிப்பு முதலான பொறுப்புகள் அனைத்தையும் சுமந்தவர் காவலூர்.

தர்மசேன பத்திராஜ, அஹஸ்கவ்வ – பம்பருன் எவித் – பாரதிகே – சோல்தாது உன்னேஹ் – எயா தென் லொக்கு லமயெக் – முதலான சிங்களப்படங்களையும் இயக்கியிருப்பவர். 1970 இல் அவர் இயக்கிய சத்துரோ (எதிரி) பத்து நிமிட குறும்படம்தான்.
பல உள்நாட்டு சர்வதேச திரைப்படவிழாக்களிலும் தர்மசேன பத்திராஜாவின் படங்கள் காண்பிக்கப்பட்டு விருதுகள் பெற்றுள்ளன.
யாழ்ப்பாணத்தில் பல்கலைக்கழக வளாகம் தோன்றியதும் அங்கே விரிவுரையாளராகவும் பத்திராஜ பணியாற்றியவர்.
இலங்கையில் முன்னர் வெளியான சரிநிகர் பத்திரிகையில் பத்திராஜவின் சோல்தாது உன்னேஹ் திரைப்படம் பற்றிய விமர்சனம் அவரது படத்துடன் வெளியாகியிருக்கிறது. அதன் பிரதி என்வசம் நீண்டகாலம் இருந்தது.
பத்திராஜ மெல்பன் மொனாஷ் பல்கலைக்கழகத்தில் பெங்காளி திரைப்படங்கள் தொடர்பான தமது Phd பட்ட ஆய்வினை மேற்கொள்வதற்கு வருகைதந்திருந்த சந்தர்ப்பத்தில் மக்கள் விடுதலை முன்னணியின் (JVP) ஸ்தாபகரும் அதன் முன்னாள் பொதுச்செயலாளருமான தோழர் லயனல் போப்பகே இணைந்து இயங்கும் மனித உரிமை அமைப்பு ஒழுங்கு செய்திருந்த ஒன்றுகூடலில் மீண்டும் பலவருடங்களின் பின்னர் பத்திராஜவை சந்தித்தேன்.

பிறிதொரு சந்தர்ப்பத்தில் என்வசம் இருந்த அவர் பற்றியும் அவரது திரைப்படம் தொடர்பாகவும் எழுதப்பட்டிருந்த சரிநிகர் பத்திரிகையின் பிரதியை கையளித்தேன். அந்தக்கணங்கள் அவருக்கு மகிழ்ச்சியான தருணங்கள்.
நினைவுடன் பாதுகாத்து வைத்திருந்து தந்தமைக்கு தனது நன்றியை பரவசத்துடன் சொன்னார்.
மீண்டும் அவருடனான சந்திப்பு அவரது இயக்கத்தில் வெளியான In Search Of A Road – ஒரு பாதையைத்தேடி – ஆவணப்படம் மெல்பனில் காண்பிக்கப்பட்ட வேளையில் நிகழ்ந்தது. இக்காட்சியையும் தோழர் லயனல் போப்பகே மெல்பன் பல்கலைக்கழக வளாகத்தில் ஒரு சிறிய மண்டபத்தில் ஒழுங்குசெய்திருந்தார்.
அந்தக்காட்சிக்குப்பின்னர் உற்சாகமான அதே சமயம் கருத்துச்செறிவுடன் பத்திராஜவுடன் கலந்துரையாடலும் இடம்பெற்றது. சில கேள்விகளுக்கு தர்க்கரீதியான பதில்களும் வழங்கினார்.
In Search Of A Road ஆவணப்படத்தில் யாழ்.பல்கலைக்கழக மருத்துவ பீட பேராசிரியர் டொக்டர் நந்தியும் நாடகக்லைஞர் பிரதியாளர் குழந்தை சண்முகலிங்கமும் நடித்திருந்தார்கள்.
யாழ்ப்பாணத்தில் போர்க்காலத்தில் நீடித்த மின்சாரத்தடையினாலும் எரிபொருள் தட்டுப்பாட்டினாலும் பல்கலைக்கழக மருத்துவபீட மாணவர்களுக்கான பயிற்சிப்பாடங்களை இரவில் எழுதுவதற்கு தாம் மண்ணெண்ணை சிம்னி விளக்கினை எவ்வாறு சிக்கனமாக பயன்படுத்துகிறார் என்பதை உருக்கமாக இப்படத்தில் டொக்டர் நந்தி சொல்கிறார்.
இப்படம் குறித்து சிறிய பிரசுரமும் தமிழ் ஆங்கிலம் சிங்களம் ஆகிய மும்மொழிகளிலும் வெளியிடப்பட்டது.
அந்தப்பிரசுரத்தில் இடம்பெற்ற வரிகளை இங்கு பதிவுசெய்கின்றேன்.
வடக்கே ஓடும் புகையிரத வண்டியினதும் அதற்குச்சமாந்தரமாகச்செல்லும் ஏ 9 பாதையினதும் ஒன்றோடு ஒன்று பின்னிப்பிணைந்த கதை ஒரு பாதையைத்தேடி….

போருக்கும் சமாதானத்துக்கும் இடையில் அகப்பட்ட நிலையில் உள்ள மக்களின் கதை. பயணக்கதை மரபில் உருவாகியுள்ள இத்தயாரிப்பு தன்கதை சொல்லும் பாணியில் ஒரு விவரணப்படமாக வெளிவருகின்றது. இந்தப்புகையிரத வண்டியும் ஏ 9 பாதையும் யுத்தம் – சமாதானம் பயணம் – சமூக எழுச்சி – இடம் இடப்பெயர்வு என்பவற்றின் சின்னங்களாகும்.
யாழ்நகர் நோக்கிப்புறப்படும் புகையிரத வண்டி இடம் – நிலம் பிராந்தியம் – யுத்தம் – சமாதானம் – இல்லம் – நாடு என்பவற்றுக்கூடாகப் பயணம் செய்கிறது. ஒரு பூமியை நாடி…. ஒரு கதையைத்தேடி.
உண்மைக்கும் புனைகதைக்கும் இடையில் உள்ள இந்தப்படம் எம்மை ஒரு நூறு ஆண்டு காலப்பயணத்துக்கூடாக ஒரு எதிர்காலத்தை நோக்கியே எம்மை இட்டுச்செல்கிறது.
இந்தப்படத்தை பார்த்துக்கொண்டிருந்தபொழுது எனக்கும் அருகிலிருந்த மனைவிக்கும் கண்கள் பனித்தன. கரங்களை இறுக்கி எம்மை நாமே ஆசுவசப்படுத்திக்கொண்டோம்.
பலரும் கூடியிருந்த அந்த மண்டபத்தில் பத்திராஜ பேசும்பொழுது அவரது குரல் கம்மியிருந்தது. பருவகால மாற்றத்தினால் தொண்டை அடைத்திருக்கிறது. உரத்துப்பேச முடியவில்லை எனச்சொல்லிக்கொண்டு அதற்கான நிவாரண இனிப்பை எடுத்துக்கொண்டார்.
அவருடன் மீண்டும் ஒரு சந்திப்புக்கு நாள் குறித்தேன்.
மெல்பனில் – சிட்னி வீதியில் ஒரு உணவகத்தில் அவருக்கு இராப்போசன விருந்து வழங்கினோம். நானும் மனைவியும் நண்பர்கள் சட்டத்தரணி செல்வத்துரை ரவீந்தரன் தம்பதியர் – டொக்டர் நடேசன் தம்பதியர் மற்றும் தோழர் லயனல் போப்பகே – சித்திரா தம்பதியார் அவருடன் நீண்டநேரம் குறித்த ஆவணப்படம் இலங்கை அரசியல் – சமூகம் – இனப்பிரச்சினை தொடர்பாகவெல்லாம் கலந்துரையாடினோம்.
அதன்பின்னர் அந்த ஆண்டு (2007) மார்ச் மாதம் மெல்பனிலிருந்து வெளியான உதயம் மாத இதழில் பத்திராஜா பற்றியும் In Search Of A Road ஆவணப்படம் தொடர்பாவும் எழுதினேன்.
அதிலிருந்து சில பந்திகள்:

நினைவுகள் சாசுவதமானவை. அழியாதவை. நினைவுகள் மரணித்துப்போனால் அதுவே மனிதனின் மரணமுமாகிவிடும். பூமிப்பந்தெங்கும் வாழும் மனிதகுலம் நினைவுகளை சுமந்துகொண்டே ஓடிக்கொண்டிருக்கிறது.
இன்று தேசிய இனப்பிரச்சினையால் யுத்த நெருக்கடிக்குள் மூழ்கி மரணங்கள் மலிந்த மண்ணாக மாறி இருக்கும் இலங்கையைப்பற்றிய வெட்டு முகத்தோற்றத்தைப் பத்திராஜா இந்த ஆவணப்படத்தின் மூலம் காண்பித்துள்ளார்.
இலங்கையில் ஒரு காலத்தில் புரிந்துணர்வுடன் வாழ்ந்த மூவின மக்களும் தமது வாழ்விடங்களை தொலைத்துவிட்டு நினைவுகளைச்சுமந்துகொண்டு இடம் பெயர்ந்துகொண்டிருக்கின்றனர். குறிப்பாகத்தமிழர்கள் அந்நிய நாடுகளுக்கு புலம்பெயர்ந்துவிட்டனர்.
எங்குதான் சென்றாலும் முன்னர் வாழ்ந்த வாழ்வும் – நடமாடிய பிரதேசங்களும் – பயணித்த ரயில் வண்டிகளும் நினைவுத்தடத்தில் நீக்கமற நிறைந்திருக்கும் என்பதை இந்த ஆவணப்படத்தின் மூலம் மிகவும் உருக்கமாகச்சித்திரித்துள்ளார் பத்திராஜா.
சிதைந்து சின்னாபின்னமாக்கப்பட்டிருப்பது ஏ 9 பாதையில் அமைந்த ரயில் நிலையங்கள் மாத்திரமல்ல மக்களின் நெஞ்சங்களும்தான் என்பதை இப்படத்தின் காட்சிகளில் பார்க்கும்போது நெகிழ்ந்துபோகின்றோம்.
வடக்குக்கான ரயில் போக்குவரத்து துண்டிக்கப்பட்டதனால் கிளாலி கடல் ஏரிப்பாதையூடாக மக்கள் அனுபவித்த சொல்லொணாத்துயரம் சித்திரிக்கப்படுகிறது.

முஸ்லிம் மக்களின் வெளியேற்றம் – யாழ்குடா நாட்டிலிருந்து தமிழ் மக்களின் தென்மராட்சியை நோக்கிய பாரிய இடப்பெயர்வு.
தாம் வாழ்ந்த மண்ணை தரிசிக்கத்திரும்பும் மக்களின் உள்ளக்குமுறல்…. இவ்வாறு பல உண்மைகளை கெமரா உள்வாங்கிக்கொண்டிருக்கிறது.
ஒரு சிறந்த திரைப்பட இயக்குநர் போதகர் அல்ல. அதனால் அவர் வெளிப்படையாக எந்தவொரு செய்தியையும் போதிக்கமாட்டார்.
இந்தப்படத்தின் மூலம் என்ன செய்தியைச்சொல்ல வருகிறீர்கள்? எனக்கேட்டதற்கு நீங்களே ஊகித்துப்புரிந்துகொள்ளுங்கள் – என்று இரத்தினச்சுருக்கமாகப்பதில் அளித்தார்.

ரசிகர்களின் சிந்தனையில் ஊடுருவுவதில்தான் கலைஞர்கள் வெற்றி காண்பர். பத்திராஜாவும் அப்படித்தான் எமது சிந்தனையில் ஊடுருவுகின்றார்.
மீண்டும் இந்த ஆவணப்படத்தினை பலரதும் வேண்டுகோளின் நிமித்தம் பிறிதொரு மண்டபத்தில் நண்பர் நடேசனின் வண்ணாத்திக்குளம் நாவலின்

ஆங்கில மொழிபெயர்ப்பு வெளியீட்டு நிகழ்ச்சியின்பொழுது காண்பித்தோம்.
இந்தப்படத்தின் சிடியை தோழர் அஜித் ராஜபக்ஷ மெல்பன் உட்பட பல நகரங்களில் காண்பித்தார். அனுமதிச்சீட்டுக்கள் விநியோகிக்காமல் ரசிகர்கள் காட்சியின்பொழுது வழங்கிய சிறிய நன்கொடைகளே சேகரிக்கப்பட்டு பத்திராஜாவுக்கு வழங்கப்பட்டன.

இலங்கையிலிருந்த அரசியல் அழுத்தங்களினால் இப்படம் அங்கே காண்பிக்கப்படவில்லை. இப்படம் போரில் பங்கேற்ற அனைத்து தரப்பினரையும் கருத்தாழத்துடன் விமர்சித்தது. போரினால் பாதிக்கப்பட்ட அனைத்து மக்களின் ஆத்மக்குரலாக பேசியது.
குறிப்பிட்ட ஏ 9 பாதையில் தார்போட்ட வீதியாகவிருக்கட்டும் சிலிப்பர்கட்டைகள் தண்டவாளங்களினால் அமைக்கப்பட்ட ரயில் பாதைகளாகவிருக்கட்டும் வராலாற்று ரீதியாக புள்ளிவிபரப்படி பார்த்தால் அந்தப்பாதைகளில் அதிக எண்ணிக்கையில் பயணித்தவர்கள் தமிழர்களே.
அவர்கள் ஒரு காலகட்டத்தில் தொலைத்துவிட்டிருந்த அந்தப்பாதையை உலகிற்கு காண்பித்தவர் மனிதாபிமானம் மிக்க ஒரு சிங்களச்சகோதரர்தான் என்பதே இந்தப்பதிவு உணர்த்தும் செய்தி எனக்கருதுகின்றேன்.

உலக யுத்தங்களாகட்டும் உள்நாட்டு யுத்தங்களாகட்டும் அவற்றை ஆதாரங்களுடன் திரைப்படங்களாகவும் ஆவணப்படங்களாகவும் வெளியிடும் தேர்ந்த ரசனை மிக்க சமூகக்கலைஞர்களின் நோக்கம் யுத்தங்களை ஆதரிப்பது அல்ல. அவர்களின் பதிவுகளில் காண்பிக்கப்படும் மனித வலி மீண்டும் வந்துவிடக்கூடாது என்பதற்கான எச்சரிக்கை செய்திதான்.
இந்த ஆவணப்படத்தினை இயக்கித்தயாரித்த கலைஞர் தர்மசேன பத்திராஜவின் நீண்ட நாள் கனவு மீண்டும் ஏ 9 பாதை மக்களுக்காக திறக்கப்படவேண்டும் – மீண்டும் யாழ்தேவி வடக்கிற்கான தனது பயணத்தை தொடரவேண்டும் என்பதாகத்தான் இருந்தது. அந்தக்கனவு போருக்குப்பின்னர் நனவாகியது.

தர்மசேன பத்திராஜா அதன்பின்னர் தான் இயக்கிய மற்றும் ஒரு சிங்களப்படத்துடன் மெல்பனுக்கு வந்தார். அதன் பின்னர் அவர் பிரான்ஸ் காஃப்கா(Franz Kafka, 1883 –1924) எழுதிய Metamorphosis என்னும் நாவலை அடிப்படையாக வைத்து ஒரு சிங்களப்படத்தை இயக்கி, அதனை மெல்பனில் திரையிட வந்தார். அவர் மெல்பன் வரும்சந்தர்ப்பங்களில் சந்திப்போம்.

பொன்மணி எடுத்த நண்பர் காவலூர் ராசதுரை மறைந்ததும் அவருக்கு தகவல் தெரிவித்தேன். பத்திராஜ அந்தத் துயரச்செய்தி கேட்டதும் சில கணங்கள் மௌனமாக இருந்துவிட்டு, தனது ஆழ்ந்த கவலையை பெருமூச்சுடன் வெளிப்படுத்தினார். தமது இரங்கலையும் தெரிவித்தார். தமது அனுதாபங்களை திருமதி காவலூருக்கும் அவரது பிள்ளைகள் மற்றும் குடும்பத்தினருக்கும் தெரிவிக்குமாறு சொன்னார். பின்னர் அவர் காவலூரின் புதல்வர்களுடன் உரையாடியதாக அறிந்துகொண்டேன்.
தற்பொழுது பத்திராஜாவின் மறைவுச்செய்தியை பகிர்ந்துகொண்டிருக்கின்றேன். இவ்வாறு அடுத்தடுத்து அஞ்சலியை பகிரும்போது,
” ஜனனமும் பூமியில் புதியது இல்லை!
மரணத்தைப்போலொரு பழையதும் இல்லை!
இரண்டும் இல்லாவிடில் இயற்கையும் இல்லை!
இயற்கையின் ஆணைதான் ஞானத்தின் எல்லை!”
என்ற பாடல் வரிகள்தான் நினைவுக்கு வருகின்றன.
நினைவில் கலந்துவிட்ட தோழர் தர்மசேன பத்தராஜவுக்கு எமது அஞ்சலி.
letchumananm@gmail.com

Posted in Uncategorized | பின்னூட்டமொன்றை இடுக