டிசம்பர் 03 ஆம் திகதிகவிஞர் புதுவை இரத்தினதுரையின் பிறந்த தினம்

சொல்ல மறந்த கதைகள்:

புதுவை இரத்தினதுரை நினைவுகள்

முருகபூபதி

புதுவை இரத்தினதுரை தனது குடும்பத்திற்காக மத்தியகிழக்கு நாடொன்றுக்குச்சென்று உழைத்து திரும்பியபின்னர், விடுதலைப்புலிகளினால் ஈர்க்கப்பட்டு அவர்களின் கலை. பண்பாட்டுக்கழகத்தினை வளர்த்தார். 1986 இல் நான் அவரை இறுதியாகச்சந்தித்தபோது அவருக்கு தனித்தமிழ் ஈழம்தான் கனவு. அவரின் தலைவர் வேலுப்பிள்ளை பிரபாகரன்.

அவர் ஒருகாலத்தில் மாக்ஸீயம், கம்யூனிஸம் பேசியவர். எழுதியவர். அதிலிருந்து முற்றாக விடுபட்டாரா? என்பது எனக்குத்தெரியாது. ஆனால் விடுதலைப்புலிகளின் தலைமையை விட்டும் அதன் கொள்கைகளை விட்டும் இறுதிவரையில் அவர் விடுபடவில்லை.

‘அதிதீவிரவாதிகள் சந்தர்ப்பவாதிகளாக மாறிவிடுவார்கள்’ என்று மேதை லெனின் சொல்லியிருக்கிறார். இயல்பிலேயே மென்மையான குணமுள்ள எங்கள் புதுவையும் ஒரு கட்டத்தில் வெளியே வரலாம் என்ற நம்பிக்கை எனக்கிருந்தது.

1987 இல் நான் அவுஸ்திரேலியாவுக்கு வந்தபின்னர் அவருடன் தொடர்புகள் ஏதும் இன்றி மிகுந்த சோர்வுடன் இருந்தேன். எனினும் எதிர்பாராதவிதமாக அவரது இயக்கத்தின் தமிழ்த்தாய் வெளியீடாக வந்த நினைவழியா நாட்கள் கவிதைத்தொகுப்பின் பிரதியொன்றை அவுஸ்திரேலியாவில் நீண்டகாலம் வதியும் நண்பர் சண்முகம் சபேசன் எனக்குத்தந்தார்.

சபேசன் விக்ரோரியா மாநில தமிழர் ஒருங்கிணைப்புக்குழுவில் முக்கியஸ்தராக இருந்தவர். அத்துடன் பிரதி புதன் கிழமைதோறும் இங்கு ஒலிபரப்பாகும் 3CR தமிழ்க்குரல் வானொலியின் ஊடகவியலாளராகவும் பிரதான ஒலிபரப்பாளராகவும் பணியிலிருந்தவர். அரசியல் கருத்துக்களுக்கு அப்பால் எனது நல்ல நண்பர்.

அவரிடமும் மற்றும் ஒரு நண்பரான யாதவனிடமும் அவ்வப்போது புதுவை பற்றி கேட்டறிவேன். அவர்களும் தமிழர் ஒருங்கிணைப்புக்குழுவின் தலைவராக இருந்த ஜெயக்குமாரும் ( இவர் மறைந்துவிட்டார்) அவ்வப்போது மண்ணுக்கு’ சென்று வருபவர்கள்.

அவர்கள் இலங்கை சென்று திரும்பினால், இலங்கை சென்று வந்ததாகச்சொல்ல மாட்டார்கள். ‘மண்ணுக்கு’ சென்று வந்ததாகவே சொல்வார்கள். அந்தளவுக்கு ஈழமண்ணில் அவர்களுக்கு பற்றிருந்தது. ரணிலின் புண்ணியத்தினால் சமாதான காலம் வந்தபோது அவர்கள் தம்முடன் மேலும் பலரையும் அழைத்துக்கொண்டு மண்ணுக்குச்சென்று மீண்டு வந்தனர். பிரபாகரன் நடத்திய உலகப்பிரிசித்தம் பெற்ற பத்திரிகையாளர் மாநாட்டையும் கண்டு களித்தனர்.

ஆனால் 2009 மே மாதத்தின் பின்னர் மகிந்தரின் புண்ணியத்தினால் மண்ணுக்குச் செல்லமுடியாத நிலைக்கு ஆளாகிவிட்டனர். ஜெயகுமார் என்ன புண்ணியம் செய்தாரோ, அவர் ஆழமாக நேசித்த மண்ணின் பேரவலத்தை அறியாமலேயே மறைந்துவிட்டார்.

புதுவை இயக்கத்தில் இணைந்த காலப்பகுதியில் அவரது வயதை ஒத்த பலர் ஆயிரக்கணக்கில் புலம்பெயர்ந்துகொண்டிருந்தனர். ஏராளமானவர்கள், மாணவர்கள் என்ற ரீதியில் நோர்வேக்கு படையெடுத்தனர். பலர் ஐரோப்பிய நாடுகளுக்கும் அவுஸ்திரேலியாவுக்கும் கனடாவுக்கும் புலம்பெயர்ந்தனர். ஐரோப்பிய நாடுகளுக்குச்சென்றவர்கள் நாட்டுக்கு நாடு எல்லை தாண்டி ஓடினர். ஏஜன்ஸிகளை நம்பிப் புறப்பட்டு நிர்க்கதியாக அலைந்தவர்களும் இதில் அடக்கம். புலப்பெயர்வும் ஒருவகையில் கொடுமைதான் என்பதை அனுபவித்தால்தான் புரிந்துகொள்ளமுடியும்.

இவ்வாறு ஓடிக்கொண்டிருந்தவர்களைப்பற்றியும் புதுவை எள்ளிநகையாடி ஒரு கவியரங்குப்பாடல் புனைந்துள்ளார்.

யு.கே.க்குப்போக யூ.ரி.ஏ ஏறாமல்

ஏ.கே. தூக்கி இறந்தவர்கள் எத்தனைபேர்…..

இங்கே பற்பலர் பேசிக்களித்தனர்

எம்நாடு எரிகையில் ஓடிப்பறந்தனர்

சங்கமாடிய தமிழ் எனப்பேசிய

தம்பிமார் எல்லாம் கடலைக்கடந்தனர்

ஆனால் வெளிநாட்டில் வதியும் புலம்பெயர்ந்த ஈழத்தமிழர்களின் தார்மீக ஆதரவும் நிதியுதவியும் அவரது இயக்கத்துக்குத்தேவைப்படும் சூழல் தோன்றியதனால் குறிப்பிட்ட கவிதையை பின்னாட்களில் மறைத்துவிட்டார். அவருடைய எந்தவொரு கவிதைத்தொகுப்பிலும் இது இடம்பெறவில்லை.

மெல்பனில் வதியும் நண்பர் யாதவன் மண்ணுக்குச்சென்றிருந்தவேளையில் புதுவையை சந்தித்து நல்லதொரு நேர்காணலை பதிவுசெய்துகொண்டு வந்து, சபசேன் நடத்தும் தமிழ்குரல் வானொலிக்கு வழங்கியிருந்தார். அதனை செவிமடுத்திருக்கிறேன். புதுவை அதில் புலம்பெயர்ந்த தமிழர்களை வாய் இனிக்க புகழ்ந்துரைக்கின்றார்.

இலங்கையில் நான் பெரிதும் நேசித்த கவிஞர்கள் மூவர். அவர்கள் புதுவை இரத்தினதுரை, சேரன், வ.ஐ.ச.ஜெயபாலன். இவர்கள் மூவரும் வேறு இயக்கங்களை சார்ந்து நின்றபோதிலும், ஈழத்து இலக்கியத்திற்கு கிடைத்த கொடைகள் என்று என்னால் கூறமுடியும். இவர்கள் மூவரையும் இலங்கை மண்ணில் ஒன்றாக சந்திக்க முடியாதுபோனாலும் அவுஸ்திரேலியாவில் நான் சம்பந்தப்பட்ட தமிழ் எழுத்தாளர் ஒன்று கூடல் நிகழ்வுகளிற்காவது அழைப்பதற்கு பெரிதும் விரும்பியிருந்தேன். எனது விருப்பத்தை கனடாவில் சேரனிடமும் இலங்கையில் ஜெயபாலனிடமும் நேரடியாகச்சொல்லியிருக்கின்றேன். ஆனால் புதுவையிடம் சொல்லுவதற்கு சந்தர்ப்பம் கிடைக்கவில்லை. காரணம் வன்னியில் அவரது இருப்பிடம் தெரியாது. தொலைபேசி இலக்கமும் தெரியாது. இந்நிலையில் எதிர்பாராதவிதமாக எனக்கு புதுவையின் தொலைபேசி இலக்கம் கிடைத்தது.

அவரது உறவினரும் அவுஸ்திரேலியா சிட்னியில் வானொலி ஊடகவியலாளராக பணியிலிருந்தவருமான ரகுராம் என்பவர் என்னுடன் தொடர்புகொண்டு, புதுவையின் புலுனிக்குஞ்சுகளும் பூவரசம் வேலியும் நூலின் வெளியீட்டுவிழா மெல்பனில் நடக்கும்போது உரையாற்றுவதற்கு அழைப்பு விடுத்தார்.

எனக்கு அந்த அழைப்பு ஆச்சரியமாக இருந்தது.

“புதுவையுடன் பேசுங்கள். அவரது நூல் வெளியீட்டில் நீங்களும் உரையாற்றவேண்டும் என்று அவர் விரும்புகிறார்” என்று அழைத்தார் ரகுராம்.

புதுவையுடன் நீண்ட நேரம் பேசினேன். அன்றையதினம் வார்த்தைகளில் வர்ணிக்கமுடியாத மறக்கமுடியாத நாள். அவருடைய கணீரென்ற குரலை கவியரங்கு மேடைகளில் கேட்டு இன்புற்றிருக்கின்றேன்.

தொலைபேசியில் அந்த கணீர் குரல் இல்லை. அவரும் என்னைப்போன்று இருதய சத்திர சிகிச்சைக்கு ஆளாகியிருந்தார். பேராசிரியர் மௌனகுருவும் இச்சிகிச்சைக்குட்பட்டிருந்த வேளையில், நான் இலங்கையில் நின்ற வேளையில், அவரை தொலைபேசியில் தொடர்புகொள்ளவைத்து பேசச்செய்த இனிய நண்பர் ராஜஸ்ரீகாந்தன் பற்றி நான் எழுதியிருந்த நூலை புதுவையும் படித்திருக்கிறார்.

‘நாங்கள் இருதயசிகிச்சையால் ஒரு வர்க்கத்தினர்களாகிவிட்டோம்’ என்று சிரித்துக்கொண்டு சொன்னார்.

“அவுஸ்திரேலியாவுக்கு ஒரு தடவை வாடாப்பா… பார்க்க ஆசையாக இருக்கிறது. உனக்கு இங்கே எண்ணிறந்த ரசிகர்கள் இருக்கிறார்கள்” என்றேன்.

ஒரு தடவை ஐரோப்பிய நாடுகளுக்கு சென்று வந்ததாகவும் அதன் பின்னர் அங்கு செல்ல விசா கிடைக்கவில்லை என்றும் சொன்னார்.

“அவுஸ்திரேலியாவில், எதற்கும் ஜெயக்குமாரிடம் சொல்லு. நான் வருவேன்.” என்றார்.

நானும் சொன்னேன். “ ஆகட்டும் பார்க்கலாம்” என்று காமராஜர் பாணியில் ஜெயகுமார் சொன்னார்.

ரகுராம் திட்டமிட்டவாறு மெல்பனில் புதுவையின் புலுனிக்குஞ்சுகளும் பூவரசம் வேலியும் நூல் வெளியீடு வெகு விமரிசையாக நடந்தது. அச்சமயம் யாழ். மாவட்ட எம்.பி.யாக இருந்த கஜேந்திரனும் இந்நிகழ்வில் கலந்து உரையாற்றினார்.

எனக்கு “ அதென்ன புலுனிக்குஞ்சுகள்’’ என்று எதுவும் புரியவில்லை. சிட்னியிலிருக்கும் கவிஞர் அம்பியை தொடர்புகொண்டு கேட்டேன்.

அது குழைக்காட்டுப்பிரதேசத்தில் வாழும் ஒருவகை பறவையினம்” என்றார்.

“அது என்ன குழைக்காட்டுப்பிரதேசம்?” என்று அவரிடமே கேட்டேன்.

“ ஓ…நீ…நீர்கொழும்பு அல்லவா…? தெரிய நியாயமில்லைத்தான்.

அதடாப்பா… தென்மராட்சிப்பக்கங்களைத்தான் குழைக்காட்டு பிரதேசம் என்பர்” என்று விளக்கம் அளித்தார்.

புதுவைக்காக காத்திருப்பது போன்று, அந்த புலுனிக்குஞ்சுகளை பார்ப்பதற்காகவும் காத்திருக்கின்றேன்.

விடுதலைப்புலிகள் அமைப்பில் ஆற்றல் மிக்க பல படைப்பாளிகள், கலைஞர்கள், ஊடகவியலாளர்கள் இருந்தனர். அவர்கள் என்னவானார்களோ என்ற கவலையில் நானிருந்தமையால் அவர்களின் பெயர் பட்டியலை வைத்துக்கொண்டு இலங்கையிலிருக்கும் ஊடகவியலாளர்கள் சிலருடன் தொடர்ச்சியாக தொடர்பிலிருந்தேன்.

நான் கவலையுடன் தேடிக்கொண்டிருந்தவர்களில் புதுவை முதன்மையானவர். புதுவையினதும் எனதும் நல்ல நண்பர் மாத்தளை செல்வா என்ற விக்கிரமசிங்கா அவர் மலையக மக்கள் முன்னணித்தலைவர் முன்னாள் அமைச்சர் சந்திரசேகரனின் பொது மக்கள் தொடர்பாளர் (P.R.O)

அவருடன் தொடர்புகொண்டு சரணடைந்தவர்களில் புதுவையும் இருக்கலாம். அதனால் முடிந்தவரையில் அமைச்சரின் செல்வாக்கை பயன்படுத்தி புதுவையையும் மற்றவர்களையும் விடுவிக்க ஆவன செய்யுமாறு கேட்டுக்கொண்டேன்.

விக்கிரமசிங்கா தனிப்பட்ட விஜயம் மேற்கோண்டு அவுஸ்திரேலியா வந்தபோது எனது இல்லத்தில் ஒருநாள் தங்கினார். அவரிடம் புதுவையின் மனைவியின் தங்கையின் தொலைபேசி இலக்கம் பெற்று உரையாடினேன். அவரை எனக்கு ஏற்கனவே நன்கு தெரியும். அவர்களின் திருநெல்வேலி வீட்டுக்கு அருகில்தான் கவிஞர் ஈழவாணனின் வீடும் அமைந்திருந்தது. 1984 இல் ஈழவாணன் மறைந்தபோது அங்குசென்றிருக்கின்றேன். அதனால் அவர் எனக்கு ஏற்கனவே அறிமுகமானவர்.

1986 இல் புதுவையின் வீட்டில் அவரது மனைவி எனக்கும் மல்லிகை ஆசிரியருக்கும் பகற்போசன விருந்தளித்தவர். நாம் குடும்ப நண்பர்களாக பழகியவர்கள். அதனால் புதுவை குறித்து நான் அதிகம் கவலைப்பட்டதற்கு காரணங்கள் பல இருந்தன.

புதுவை போரின்போது சரணடைந்திருந்தாலும் அவரது மனைவி ரஞ்சினியும் மகன்மாரும் அகதிகள் முகாமிலிருக்கும் தகவல் கிடைத்தது. பலரும் அடுத்தடுத்து வெளியேறி தமது வாழ்விடங்களுக்கும் இடம்பெயர்ந்து வேறிடங்களுக்கும் சென்றுகொண்டிருந்த சூழ்நிலையில் தமிழ்நாட்டிலிருந்து நண்பர் ஜெயமோகன் எதிர்பாராதவிதமாக எனக்கு இலக்கியவாதியும் வெளிச்சம் ஆசிரியருமான கருணாகரனின் தொலைபேசி இலக்கம் தந்தார்.

நெஞ்சத்தை கிள்ளாதே, முள்ளும் மலரும், உட்பட சில நல்ல திரைப்படங்களை இயக்கிய மகேந்திரன், மற்றும் இயக்குநர் பாரதிராஜா ஆகியோர் வன்னியில் தலைவரை

சந்திக்கச்சென்றவேளையில் கருணாகரனையும் இவர்கள் சந்தித்துப் பேசியதாக ஒரு தகவலும் உண்டு. மகேந்திரன் வன்னியில் எடுத்த ஒரு குறும்படத்தில் கருணாகரனின் மகனும் நடித்திருக்கிறார். மகேந்திரன் வன்னியில் இருந்த காலத்தில் எழுதிய ”நடிப்பு என்பது’ ‘திரைக்கதை என்பது’ என்ற இரண்டு நூல்களை கருணாகரனே வெளியிட்டுமிருந்தார்.

கருணாகரனுடன் அவர் தங்கியிருந்த கொடிகாமத்திலிருந்து சுன்னாகத்திற்கு இடம் மாறிச் செல்லும் வரையில் அவருடன் தொலைபேசி தொடர்பில் இருந்தேன். அதன் பிறகு, 2010 இல் யாழ்ப்பாணம் சென்று அவரை சந்தித்து தற்போதும் தொடர்பிலிருக்கின்றேன்.

வவுனியா பி.பி.ஸி செய்தியாளர் மாணிக்கவாசகருடன் தொடர்புகொண்டு வவுனியா அரச அதிபரிடம் பேசி புதுவையின் குடும்பத்தினரை முகாமிலிருந்து விடுவிக்க நடவடிக்கை எடுக்குமாறும் கோரினேன். ஆனால் சில விடயங்கள் எமது சக்திக்கு அப்பாற்பட்டவைதான்.

இந்நிலையில் சில மாதங்களில் எதிர்பாராதவிதமாக புதுவையின் குடும்பத்தினர் இடைத்தங்கல் முகாமிலிருந்து வெளியே வந்தனர். ரஞ்சியுடன் உரையாடினேன். இலங்கை வந்ததும் சந்திக்கின்றேன் எனச்சொன்னேன்.

2010 இல் இலங்கை செல்லுமுன்னர் புதுவையின் தாயார் யாழ்ப்பாணத்தில் காலமான தகவல் புதுவையின் குடும்பத்தாரிடமிருந்து கிடைத்தது. அந்த அம்மா குழாய்நீர் தொட்டி அருகே விழுந்து மயக்கமுற்று மறைந்திருக்கிறார். தாயின் இறுதிச்சடங்கிற்கும் புதுவை இல்லை.

பெற்றெடுத்துப்பேணிப் பேரிட்டு, எத்தனையோ கற்பனைகள் செய்தென்னைக்

கவிபாடித்தாலாட்டி மெத்தையிலே வைத்தமுதமுலை தந்து வளர்த்தவளே…

முத்தத்தாலெந்தனது முகம் சிவக்கச்செய்தவளே…..

என்று தொடங்கும் அவரது ‘அன்னைக்கு இன்னுமொரு கடிதம்’ என்ற நீண்ட கவிதை இன்றும் எங்களிடம் இருக்கிறது.

சந்தமும் ஓசையும் கருத்தாழமும் அவரது கவிதைகளில் தனிச்சிறப்பு. அவரது தாயாரின் மறைவுச்செய்தி அறிந்தவுடனேயே கொழும்பிலும் யாழ்ப்பாணத்திலும் இருக்கும் புதுவையின் நண்பர்களுக்கு தகவல்

சொன்னதுடன், யாழ்ப்பாணத்திலிருப்பவர்கள் மரணச்சடங்கிற்கு செல்லுங்கள் என்றும் வேண்டுகோள் விடுத்தேன்.

“ நாம் இலங்கையிலிருக்கின்றோம். நாம் அறியாத தகவல்கள் உனக்கு எப்படி இவ்வளவு சீக்கிரம் வந்துவிடுகின்றன…?’ என்று சிலர் கேட்டனர்.

“அதற்கு அங்கு வந்து பதில் சொல்கிறேன். முதலில் மரணச்சடங்கிற்குச்செல்லுங்கள். அத்துடன் அவ்வப்போது புதுவையின் குடும்பத்தினரை சென்று பாருங்கள்.” என்று சொன்னேன்.

எத்தனைபேர் சென்றார்கள்? எத்தனைபேர் தயங்கினார்கள்? என்பது எனக்குத்தெரியாது.

2010 ஜனவரியில் முதல் தடவையாக கருணாகரனை யாழ். பல்கலைக்கழகத்தில் சந்தித்து நண்பர் நடேசனுக்கு அவரை அறிமுகப்படுத்தினேன். புதுவையின் இனிய நண்பரும் மல்லிகை இதழ் யாழ்ப்பாணத்திலிருந்து வெளியானபோது அதற்கு நீண்டகாலமாக அச்சுக்கோப்பாளராக பணியிலிருந்தவருமான சந்திரசேகரம் அண்ணரை நான் பார்க்கவிரும்பியபோது அழைத்துச்சென்றவர் கருணாகரன்.

சந்திரசேகரன் அண்ணரும் புதுவை பற்றியே கேட்டுத்தெரிந்துகொள்ளவிரும்பினார். புதுவை எங்கிருந்தாலும் வாழவேண்டும் என்று கண்கள் பனிக்க அவர் சொன்னபோது, அவரது பிரார்த்தனையும் புதுவையின் விடுதலை பற்றியதாகத்தான் இருந்திருக்கிறது என்பதை புரிந்துகொள்ளலாம்.

அவரிடமிருந்து விடைபெறும்போதும், புதுவையின் குடும்பத்தினரை பார்க்கப்போகிறேன் என்றுசொன்னேன். அவரது முகம் மலர்ந்தது.

ஒரு நாள் புதுவையின் குடும்பத்தினர் வசிக்கும் ஊருக்குச் சென்றேன். இரவு நேரமாகையால் வீட்டைத்தேடிக்கண்டுபிடிப்பதில் சிரமம் இருந்தது. என்னுடன் நண்பர் நடேசனும் வந்தார்.

நீண்ட இடைவெளிக்குப்பின்னர் அதாவது 1986 இல் எனக்கும் ஜீவாவுக்கும் விருந்தளித்து உபசரித்தபோது சந்தித்த அந்தச்சகோதரியை 2010 இல் மீண்டும் சந்தித்தேன். 1986 இல் அவர் கருவில் சுமந்திருந்த மகன், அன்று எம்முன்னே இளைஞனாக இன்முகம்காட்டி வரவேற்றார். ஆரத்தழுவிக்கொண்டேன்.

ஆனால் காத்திருப்பு தொடருகிறது.

எதுவுமே அவரவர் சக்திக்குட்பட்டும் சக்திக்கு அப்பாற்பட்டும் நடக்கும் விடயங்கள்.

எனினும் நானும் காத்திருக்கின்றேன்.

தனது அன்னையை நெஞ்சுருகி நினைத்துப்பாடியிருக்கும் கவிஞர், இப்படியும் ஒரு கவிதையை எங்களிடம் விட்டுச்சென்றுள்ளார்:-

முடிவு காண்பேன்

கன்னியர் அழகைப்பாடேன், காதலைப்பாடேன், வானின்

வெண்ணிலா தன்னைப்பாடேன், விசரரைப்பாடேன், ஆனால்…

எண்ணரும் துயரத்தோடு ஏழைகள் வாழும் வாழ்க்கை

இன்னுமா? பொறுக்கமாட்டேன். இதற்கொரு முடிவு காண்பேன்

கற்றவர் என்ற மாயைக் கவிஞர்கள் சிரித்தபோதும்

சற்றுமே நில்லேன், ஏழைச்சனங்களின் துயரம் போக்கச்

சொற்களாற் கவிதை யாப்பேன் துயரிதாற் போகாதென்றால்…

பெற்றதாய் தடுத்தபோதும் போர்க்களம் புகுந்து சாவேன்.

நன்றி அக்கினிக்குஞ்சு

Posted in Uncategorized | 1 பின்னூட்டம்

கரையில்மோதும் நினைவலைகள் 5 ; வேலை தந்த தேவதை

நடேசன்
யாழ்ப்பாணம்

“நீ தீவான். ஆர்ட்ஸ் படித்து என்ன செய்யப்போகிறாய்? இந்துக்கல்லுரிக்கு எஞ்ஜினியரிங் படிப்பதற்கு எல்லோரும் வருகிறார்கள் “ என்று பொன்னம்பலம் மாஸ்டர் முகம் சிவந்த கோபத்துடன் எனது இடக் காதை பிடித்துத் திருகியபடி 9 ஆவது வகுப்பில் கலைப்பிரிவில் இருந்த என்னை பாடசாலை வராந்தாவில் இழுத்துக்கொண்டு போய் இரண்டு வகுப்பறைகள் தள்ளியிருந்த கணிதப்பிரிவில் இருக்கும்படி கட்டளையிட்டார்.

உயரமானவர். எனது எட்டாம் வகுப்பில் தமிழாசிரியர். எனது தந்தையைத் தெரிந்த ஆசிரியர் அத்துடன் எங்கள் குடும்பத்தில் கொண்டும் கொடுத்த பக்கத்தூரான அனலைதீவைச் சேர்ந்தவர். அவரிடமே என்னை பார்த்துக்கொள்ளும்படி தந்தை சொல்லியிருந்தார் எஞ்ஜினியராக வரவேண்டுமென்ற அவரது ஆசைக்காக நான் கணிதத்தோடு இரண்டு வருடங்கள் போர் நடத்தினேன். சிரியப் போர் மாதிரி உள்நாட்டுப்போர். ஆனால் வெளிசக்திகளின் தேவைக்காக.

பிற்காலத்தில் என்னைக் கணிதத்திற்கு பொன்னம்பலம் மாஸ்டர் மாற்றியது தவறு. எனது உண்மையான ஊக்கசக்தி அவரால் மழுங்கடிக்கப்பட்டதே என பல தடவைகள் புழுங்கினேன்.

இக்காலத்திலும் கூட இலங்கை இந்தியா மட்டுமல்ல பெரும்பாலான கீழைத்தேச நாடுகளில் பெற்றோர்கள் மற்றோர்களது விருப்பங்களை பிள்ளைகளில் திணிக்கும்போது எவ்வளவு குழந்தைகளது ஆக்கபூர்வமான ஊக்கசக்தி வீணாகிறது என்பது நமக்குப் புரிவதில்லை . ஆனால் நான் கற்ற வரலாற்றுப்பாடம் எனது பிள்ளைகள் விடயத்தில் உதவியது.

இன்று நான் நினைப்பதுண்டு. பிள்ளைகளை அவர்களது பிடித்த துறையில் விடாததால்தான் நமது நாடுகள் வளராமல் தள்ளாடுவதன் முக்கிய காரணமாக இருக்கலாமா? பிள்ளைகளிடம் ஏற்கனவே சுமத்தப்பட்ட சுமைகளான மொழி மதம் சாதி கலாசாரம் என்பதற்கு மேலாக எமக்கு விருப்பமான கல்வித்துறைகளையும் அவர்கள் தொண்டையில் பலாப்பழமாகத் திணிக்கிறோம்.

அதேநேரத்தில் நானும் சட்டம் படித்து கறுப்புச் சட்டைபோடும் சட்டத்தொழில் செய்திருந்தால் தற்போதைய இலங்கைத் தமிழ் அரசியல்வாதிகள்போல் மக்களை உச்சும் அரசியலோ இல்லை, திருடன்- கொலைகாரன்- கஞ்சாக் கடத்துபவனுக்காக வாதிட்டிருப்பேன். சூரனைக்கொலை செய்தபோது அவனை சேவல் கொடியாக்கிய முருகன்போல் இப்படியான செயல்களிலிருந்து பொன்னம்பலம் மாஸ்டர் காத்து அருளினாரே என்ற எண்ணம் மழை இருட்டில் மின்னலாக இன்றுவரை வந்துபோகத் தவறுவதில்லை .
யாழ் இந்துக்கல்லுரியில் எனது முதல் வருடம், திருவிழா கொண்டாட்டத்துக்குள் புகுந்த சிறுவனின் நிலையில் இருந்தது. அதுவரையும் ஒரு சில தடவைகள் வைத்தியர்களைச் சந்திப்பதற்காகச் சென்று வந்த யாழ்ப்பாணம் என்னை பொறுத்தவரையில் புது உலகமாக விரிந்தது.. பெற்றோர் உறவினரது மேற்பார்வைகள் , கண்டிப்பு மற்றும் அச்சுறுத்தலற்ற சுதந்திரக் காற்றை சுவாசித்தேன் .
எனது கல்வி மூன்றாமிடத்திற்கு தள்ளப் பட்டது .கல்லூரி விடுதிக்கு வந்த முதல் மாதத்தில் எனது தந்தை வந்து எனது ஊர் நண்பனுடன் காவல்காரன் சினிமாப்படத்திற்கு அழைத்துச் சென்றார். அன்றிலிருந்து என்னால் எம்ஜிஆரை நடிகராக ரசிக்க முடியவில்லை.
சிவாஜி கணேசனின் ரசிகனாகியதுடன் அவரது படங்களை முதலாவது நாளில் பார்க்கும் நண்பர்களின் அணியில் சேர்ந்தேன் . அக்காலத்தில் எனது மனதில் சினிமாத் திரையரங்கத்தில் வேலைபார்ப்பதே பிற்காலத்தில் செய்யவிரும்பிய தொழில் விருப்பமாக உருவாகியது.

இரவில் இந்துக்கல்லூரியில் இருந்து கிணற்றருகே தண்ணீர்க்குழாய் அமைந்த மதிலின்மேல் ஏறி, கண்ணாடி துண்டுகள் பதியப்பட்ட மதிலுக்கு மேலால் பாய்ந்து செல்லும் பயிற்சியும் பெற்றேன். பகலில்; மதியம், மாலை என கிரிக்கட் விளையாடுவதே அக்காலத்தின் இலட்சியமாகியது

எட்டாவது வகுப்பின் இறுதியில் கலைப்படங்களில் நான் பெற்ற புள்ளிகள் இமயமலையாகவும் கணிதத்தில் பெற்றது கீரிமலையாகவும் தோன்றியது .

அதனால்தான் நான் கலைப்பட்டதாரியாகி சட்டம் படிக்கவேண்டுமெனத் தீர்மானித்துச் சென்றபோது பொன்னம்பவாணரால் தடுத்தாட்கொள்ளப்பட்டேன்.

இதைவிட மற்றும் ஒரு முறை பொன்னம்பலம் மாஸ்டர் எனது வாழ்வில் வந்ததை நன்றியுடன் நினைவு கூரவேண்டும் .
யாழ் இந்துகல்லூரி விடுதி மட்டுமல்ல பாடசாலையே ஆண்குருவானவர்களது செமினறி போன்றதுதான். பிற்காலத்தில் பெண் லைபிரரேரியன் வந்தபோது நாங்கள் அடைந்த இன்பம் சொல்லி மாளாது. எப்பொழுது கையைத் தூக்குவார் எப்பொழுது குனிவார். என்பதற்காகவே லைபிரறி சென்றோம். இந்துக்கல்லுரியில் எதிர்பாலுடன் எப்படி பழகுவது எனத் தெரியாமல் வளர்தோம். கூட்டுக்கல்வி எவ்வளவு முக்கியமானது என்ற விடயம் பல்கலைக்கழம் சென்ற பின்பே உறைத்தது

எனது காலத்தில் நியுபோடிங் என்ற விடுதி ஆறிலிருந்து எட்டாம் வகுப்பு வரையான பையன்கள் தங்குமிடம். அதன் கீழ் எங்களது உணவுக்கூடம். நியுபோடிங் அடுத்ததாக ஒல்ட்போடிங் என்ற மரத்திலான தரையுள்ள விடுதி இரண்டிற்கும் பொதுவான மாடிப்படிகள் உள்ளன. அங்கே ஒன்பதிலிருந்து பத்தாம் வகுப்பு வரையில் உள்ள மாணவர்கள் தங்கினார்கள். அதற்குக் கீழே புதினொன்று மற்றும் பன்னிரண்டில் படிக்கும் உயர்தர மாணவர்கள் இருப்பார்கள் . நிர்வாகம் நல்ல நோக்கில்தான் வயதடிப்படையில் மாணவர்களைப் பிரித்து வைத்தது. ஆனால் இரவில் நல்ல நோக்கம் பிசுபிசுத்து விடுகிறது. இரவு பன்னிரெண்டு மணிக்குப் பின்பு ஓல்ட்போடிங்கில் உள்ள சிலர் நீயு போடிங்கை தங்களது சிவப்பு விளக்கு பகுதியாக நடத்த விரும்பினார்கள்.

இரவுகளில் மரத்தரையான ஓல்ட் போடிங்கில் அதிக ஓசையுடன் ஒலிக்கும் காலடியோசைகள், நியூபோடிங் சிமெண்ட் தளத்தில் தேய்ந்து ஒலிக்கும். அது இருட்டில் பேய்கள் அசைவதைத் தெரிவிக்கும். எங்களுக்கு இதயத் துடிப்பு அதிகமாகி காகித உறையின் முத்திரையாகக் கட்டிலில் ஒட்டிக்கொள்வோம்.

பெரும்பாலான நியுபோடிங் பையன்கள் வயதுக்கு வராத நான்கு மாத புரலைர் குஞ்சுகள் மாதிரி . ஆனால் ஓல்ட் போடிங்கில் உள்ளவர்கள் சேவலாக புதிதாகக் கூவியவர்கள்.

என்னை ஒரு பேய் இருட்டில் தேடிவரும் அந்தப்பேயைத் தவிர்க்க பலதடவை ஓடி ஒளிப்பதும், இறுதியில் அந்த வயதிலே கடவுளைக்கும்பிடாத நான் அண்ணே ஆளைவிடுங்கள் எனக் கும்பிட்டுப் பார்த்தேன். எனது தொழுகையில் மனம் மாறி இரக்கமடைந்து அந்தப்பேய் என்னைவிட்டுவிட்டது.

ஆனால் மற்றொரு பேய் விடுதியில் வசிப்பதில்லை. ஆனால் என்னைப் பாடசாலை மைதானங்களில் துரத்தியபோது இறுதியாக என்னைக் காப்பாற்ற வழி தெரியாமல் பொன்னம்பலம் மாஸ்டரிடம் போய் பாஞ்சாலியாக சரணடைந்தேன்.

அவருக்கு கிருஷ்ணன் போன்று சக்தியற்றதால் அவர் அந்தப்பேயின் வகுப்பசிரியரும் எழுத்தாளருமான சொக்கன் எனப்படும் சொக்கலிங்கம் மாஸ்டரிடம் சென்றார் . அடுத்த நாள் சொக்கன் இருவரையும் இந்துக்கல்லூரி பிரார்த்தனை மண்டபத்திற்கு அழைத்து அந்தப் பேயிடம் “டேய் உனக்கு வேண்டுமென்றால் உன்னை விரும்பும் ஒருவனைப் பாரடா ஏன்டா விரும்பாதவனை கஸ்டப்படுத்துகிறாய் “ என்றார்

அந்த உருவம் அன்றைய அவமானத்திற்கு எப்பொழுதும் என்னைப் பழிவாங்கலாம் என்ற பயம் பலகாலமிருந்தது பின்பு அந்த உருவத்தைத் துணிவுடன் பார்ப்பதற்கு இரண்டு வருடங்கள் எடுத்தது. பாலுணர்வு மனிதர்களை எவ்வளவு கீழ்த்தள்ளும் என்பதை உணர்த்திய இந்த சம்பவம் எனக்கு பிற்காலத்தில் ஒரு படிப்பினையாக இருந்தது.


இந்தியா.


அடுத்த நாள் மாலையில்தான் சென்னைக்கு ரயிலில் பிரயாணம் செய்ய முடியும் என்பதால் இரவு இராமேஸ்வரத்தில் தங்க வேண்டும். பத்து ரூபாய்க்கு ஒரு ஹோட்டல் அறை அந்த இரவு தங்குவதற்கு கிடைத்தது மிகவும் ஆச்சரியமானது.
இலங்கையில் சாமானியர்கள் தங்குவதற்கு வசதியான இது போன்ற ஹோட்டல்கள் இல்லை. எங்கள் காலத்தில் யாழ்ப்பாணத்தில் தங்கும் வசதியுள்ள ஹோட்டல்கள் இருந்ததாகத் தெரியாது. இராமேஸ்வரத்தில் அன்று எனக்குக் கிடைத்த அந்த அறை குளியல் அறையுடன் சுத்தமானதாக இருந்தது. படுப்பதற்கு சிறிய கட்டிலும் எனது தேவைக்கேற்றபடியாக இருந்தது.
காலையில் எழுந்தபோது எப்படியும் பன்னிரண்டு மணிநேரமாவது இங்கு தங்கவேண்டும். இந்த ஊருக்கு வந்தோம், குறைந்த பட்சம் இராமாயணத்தில் இடம்பெற்ற கோயிலையாவது பார்ப்போம் என நடந்து சென்றேன். அதிக தூரமில்லை. அப்படி ஒரு பெரிய கோயிலை அதற்கு முன்னர் வாழ்க்கையில் பார்த்ததில்லை.

இராமேஸ்வரத்தில் கோயிலின் மண்டபங்கள், தூண்களைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தபோது உடல் பருத்த கருமையான மனிதர் ஒருவர் அரையில் கட்டிய அழுக்கான வேட்டியுடன் கறுத்தநிற பானை வண்டியுடன் என் முன்தோன்றி, கங்கா தீர்த்தம் எனச்சொல்லி சிறிய செம்பில் தண்ணீர் தந்தார்.

இதுபோன்ற தீர்த்தத்தில் நம்பிக்கை இல்லாதபோதும் தந்தவர் மனம் கோணாமல் இருக்கவேண்டும் என்பதால் அதைக் குடித்ததும், மீண்டும் ஒரு கிணற்றில் இருந்து செம்பு நிறைந்த தண்ணீரை எடுத்துத்தந்து, சரஸ்வதி தீர்த்தம் என்றார். அதனையும் மறுக்க முடியவில்லை. தொடர்ச்சியாக இப்படி கிட்டத்தட்ட இருபத்தைந்து தீர்த்தங்கள் குடித்தேன்.
அந்த மனிதர் கோயிலை தரிசிப்பதற்கு எனக்கு இடம் தரவில்லை. உடல்மொழியால் மற்றும் உதாசீனத்தால் அந்த மனிதரைப் புறந்தள்ள முடியவில்லை. துணியில் பட்ட மசாலா குழம்பின் மஞ்சள் கறையாக என்மீது அவர் ஒட்டிக் கொண்டார்.
முதல்நாளே புதியநாட்டில் ஒருவருடன் கடுமையாகப் பேசி முகம் முறிக்க முடியவில்லை. முகத்தை முறிக்காத பெண்ணுக்கு காலம் முழுவதும் வயிற்றிலே குழந்தை என்பதுபோல் எனக்கு தண்ணீர் குடித்தே வயிறு நிரம்பிவிட்டது. அந்த மனிதருக்கும் மூச்சு வாங்கியும் விடவில்லை. மனிதர் கடைசியில் கோயிலின் வெளியே வந்துதான் ஓய்ந்தார். மனதில் அவரை பலதடவை கொலை செய்துவிட்டேன்.
இலங்கையில் நுவரெலியா பொலிஸிடம் அகப்பட்டிருந்தால் பரவாயில்லை என அன்றைய சம்பவம் நினைக்க வைத்தது. கடைசியில் அவர் என்னிடம் இருபத்தைந்து ரூபாய் கேட்டபோது கொடுக்க மறுத்தேன். தந்த தண்ணீருக்கு விலையா? நான் தண்ணீர் கேட்கவில்லையே என்று கூறியும் பிரயோசனம் இல்லை. அந்த விடாக்கண்டனுக்கு பத்து ரூபாயைக் கொடுத்து விட்டு இனிமேல் கோயில்களுக்கே செல்வதில்லை என எச்சரிக்கையாக இருந்தேன். இந்தக் கொள்கையை பிற்காலத்தில் இந்தியாவில் இருந்த மூன்று வருடங்களும் கடைப்பிடித்தேன். சிதம்பரம் மதுரை திருச்சி என சென்ற போதெல்லாம் கோயில்களைத் தவிர்த்தேன்.மனைவி பிள்ளைகள் உள்ளே சென்றால் நான் அவர்களது காலணிகளுக்கு காவல்காரனாகினேன்.
இலங்கையில் எந்தக் கோயில்களிலும், எனக்கு நம்பிக்கையில்லாவிடிலும் அங்கு செல்லும் பழக்க உள்ள நான், இந்தியாவில் கோயில்களை தவிர்த்தேன்.

அன்றைய தினம் இராமேஸ்வரத்தில் விரைவாகவே அறைக்குத் திரும்பி வந்து படுத்தவாறு பழைய விடயங்களையும் அரசியல் புதினங்களையும்; அசைபோட்டேன். தனிமையில் இருக்கும்போது நினைவுகள் மட்டும்தானே நம்மோடு வரும்.
காங்கேசன்துறை வீதியில்தான் இந்துக்கல்லுரி உள்ளது. மேல் மாடியில் நின்றால் எங்களுக்கு நேர் கீழே வீதி தெரியும். எழுபதுகளில் ஒரு நாள் மாணவர் பேரவையின் ஊர்வலம் போவதாக கேள்விப்பட்டேன். யாழ்ப்பாணம் இந்துக்கல்லூரியின் தாவரவியல் பரிசோதனைச்சாலை சென்றபோது எனது சகவகுப்பு மாணவர்கள் உடன் வந்தார்கள். வீதியிலே ஏனைய பாடசாலைகளின் சிரேஷ்ட மாணவர்கள் கொடும்பாவிகள் சகிதம் தாரை தப்பட்டைகளுடன் ஊர்வலம் போனார்கள். ஊர்வலத்திற்கு பொலிஸ் அனுமதியில்லை. எப்படியம் ஊர்வலத்தில் போனவர்களுக்கு பொலிசால் அடிவிழும் எனப் பலரும் பேசிக்கொண்டார்கள் .
பரிசோதனைச்சாலையில் நாங்கள் நின்று யன்னல் வழியே ஊர்வலத்தில் எமது பாடசாலையைச் சேர்ந்தவர்கள் யாராவது போகிறார்களா என பார்த்தேன். அப்போதைய கல்வி அமைச்சர் பதியுதீன் முகமத்தை போன்று வைக்கோலினால் செய்யப்பட்ட கொடும்பாவியை சிலர் தூக்கிக் கொண்டு சென்றார்கள்.

எனக்கு ஆச்சரியம் தரும்வகையில் எனது சக மாணவனாகிய செல்வவடிவேல் கையில் ஒரு உடுக்கையை தட்டியபடி மாடியில் நிற்கும் எம்மைப் பார்த்து சிரித்தபடி அந்த கொடும்பாவியின் பின்னால் போய்க் கொண்டிருந்தான். அவன்மீது எனக்கு அப்போது பரிதாபம்தான் தோன்றியது.

தம்பி பொலிசிடம் நல்ல அடி வேண்டப்போறான் என்று கவலைப்பட்டேன்.
மறு நாள் எந்தவொரு பாதிப்பும் இல்லாமல் காயங்கள் இன்றி நிமிர்ந்த நேர்கொண்ட பார்வையுடன் அவன் என்னைச் சந்தித்தபோதுதான் எனது கவலை தீர்ந்தது.

எங்கள் வகுப்பில் பெரும்பலானவர்களுக்கு எந்த மாதிரியான தரப்படுத்தல் வந்தாலும் நாம் பல்கலைக்கழகம் போக முடியும் என்ற நம்பிக்கை இருந்தது. மற்றைய சிலர் இலங்கையில் பல்கலைக்கழகம் போக முடியாவிடில் இந்தியா அல்லது இங்கிலாந்து சென்று படிக்க முடியும் என்ற நம்பிக்கையுடன், வசதியுடன் இருப்பவர்கள். இந்த மன நிலையில் ஊர்வலம், போராட்டம் குறித்து எமக்கு நம்பிக்கை இருக்கவில்லை. மேலும் ஆர்ப்பாட்ட ஊர்வலம் சென்று அடிவாங்கும் அளவுக்கு உடம்பிலும் பலமும் மனதில் தைரியமும் இருக்கவில்லை. இந்த நிலையில் சக மாணவ நண்பன் செல்வவடிவேலை அந்த ஊர்வலத்தில் கண்டது மிகவும் ஆச்சரியத்தைத் தந்தது.
செல்வவடிவேல் வித்தியாசமாக சிந்தித்து ஊர்வலம் போனான் என்பதுடன் அவனது அன்றைய சிரிப்பு இன்றளவும் எனது மனதில் நினைவாக தங்கியிருக்கிறது. எப்பொழுதும் வித்தியாசமானவர்கள் மாறுபட்டநிகழ்வுகள் மனதில் அழுத்தமாக படியும். சாதாரணமான விடயங்களும் நாளாந்தம் சந்திப்பவர்களின் நினைவுகளும் மனஓடையில் ஓடும் நீர்போல் கடந்து போய்விடும் என்பதும் நியதிதானே.
போராட்டம் எனவரும்போது ஏராளமானவர்கள் அதை தவிர்க்கத்தான் விரும்புகிறார்கள். ஓடி தப்பிவிட முயலுகிறார்கள். ஆனால் சந்தர்ப்பமும் சூழ்நிலையும் அவர்களை அதில் இழுத்து விட்டுவிடுகிறது. எமது வகுப்பில் இருபது பேரில் அன்று ஒருவன் ஊர்வலத்துக்கு சென்றதுபோல் 95 வீதமானவர்கள் அன்று அந்த ஊர்வல போராட்டத்தை முடிந்தவரை தவிர்க்கவே விரும்பினார்கள். காரணம் பலருக்கு வாழ்க்கையே போராட்டமாக இருந்தது.

இதே வேளையில் போராட்டத்தின் வாடையே தம்மீது படியாமல் வாய்சொல்லால்; உசுப்பேற்றியவர்கள் அக்காலத்திலும் இருந்தார்கள். எனக்குத் தெரிய வண்ணை ஆனந்தனின் பொறிபறக்கும் பேச்சுகள், காசிஆனந்தனின் இரத்தத்திலகங்கள் அன்றைய காலகட்டத்தில் எப்படி உறைந்த இரத்தங்களை கொதிக்க வைத்தது என்பது எனது வயதுக்காரருக்குத் தெரியும். ஆனால் இப்போதைய இணையத்தில் ஆயிரக்கணக்கில், இலட்சக் கணக்கில் ஆனந்தன்கள் இருக்கிறார்கள். அக்காலத்தில் குறைந்தபட்சம் மக்கள் மத்தியில் வந்துபேசவேண்டும். சிறைவாசமும் அனுபவிக்கவேண்டும்.
நான் சொல்லும் 70 ஆம் ஆண்டு காலகட்டத்தில் அரசியல் என்பது நிழலாக எம்மைத் தொடர்ந்தது. நிழலுக்கு ஓடி மறைய முடியாது என்பதுபோல் இடைவிடாமல் துரத்தியது.

குடியரசு தினங்களில் பாடசாலைக்கு செல்லாதது மட்டுமல்ல மற்றவர்களையும் அப்படி செய்யத் தூண்டுவது எமது ஆரம்ப செயலாக தொடர்ந்து நடந்தது.

இதில் இரண்டு சம்பவங்கள் மனதில் நிற்பவை.

ஓன்று எனது நண்பன் சொன்னது. நான் நேரடியாக சம்பந்தப்படாதது.

‘முதலாவது குடியரசு தினத்தில் வைத்தீஸ்வரா பாடசாலையில் மாணவர்கள் பாடசாலையை பகிஷ்கரித்தபோது தலைமை ஆசிரியர் மணவர்களை அமைதியாக உள்ளே வரும்படி கேட்டுக்கொண்டார். ஆனால் பகீஷ்கரிப்பை ஒழுங்குபடுத்தியவர்கள் பாடசாலைக்கு கல்லெறிந்தபோது அந்த வழியால் சைக்கிளில் வந்த முதியவர் ஒருவர் ‘தம்பிமாரே படிக்கிற பாடசாலைக்கு ஏன் கல்லெறிகிறீர்கள் ? அப்படி கல்லெறிய வேண்டுமானால் இந்தா போகிறதே அரசின் இலங்கை போக்குவரத்து சபை பஸ் வண்டி. அதற்கு எறியுங்கள்’ என்றார்.
இது எப்படி இருக்கிறது?

யாவோ(Yehovah) கொடுத்த அருள்வாக்கின் பிரகாரம் இஸ்ரேலியர்களை எகிப்தில் இருந்து வெளியேற்றும் மோசஸே (Moses) வெளியேற்றினார்.

அதுபோல் அன்று பெரியவரின் அருள்வாக்குப் பிரகாரம் பாடசாலையை பதம்பார்த்த அந்தக் கல்லுகள், போக்குவரத்துச்சபை பஸ் வண்டிகளை நோக்கி எறியப்பட்டது. நானறிந்தமட்டில் அரசியல் காரணங்களுக்காக அதுதான் யாழ்ப்பாணத்தில் நடந்த முதலாவது கல்வீச்சு சம்பவம் என நினைக்கின்றேன். அதன்பின்பு யாழ்ப்பாணம் குடாநாடெங்கும் இலங்கை போக்குவரத்து சபைக்குச் சொந்தமான பஸ் வண்டிகள் சேவையில் இல்லாமல் போகும் வரையும் கல்லெறந்து உடைத்து, எரித்தது எமது வரலாறு.
இரண்டாவது சம்பவம், 75 ஆம் ஆண்டு என நினைக்கிறேன். யாழ்ப்பாணம் இந்துக்கல்லுரி மாணவர்கள் குடியரசுதினத்தில் கல்லுரியை பகிஷ்கரித்தார்கள்.அது எங்களுக்கு இலகுவாக வரும் போராட்ட முறையாகும். நாங்கள் ஒழுங்காகப் படிப்பது வெளியே ரீயுசனில்தான். எங்கள் காலத்தில் ஓழுங்காக பாடசாலையில் படிப்பித்த பிரான்சிஸ் மாஸ்டர் வெளியே டியூட்டரி வைத்து எங்களைப் படிப்பித்தார். ஆனால் சென்ஜோன்ஸ் கல்லுரரி மாணவர்கள் பகிஷ்கரிப்பில் ஈடுபடுவதற்கு விரும்பமாட்டார்கள். காரணம் அங்கு அவர்களுக்கு கல்லுாரியில் ஒழுங்காக படிப்பித்தார்கள்.

இந்துக்கல்லூரி மாணவர்கள் முற்றாக பகிஷ்கரித்ததால் ஒருவித வெற்றிப் பெருமிதத்துடன் சென்ஜோன்ஸ் பக்கம் நடப்பதைப் பார்பதற்காக ஒரு நண்பன் சுந்தரேசனோடு சைக்கிளில் சென்றேன். சுந்தரேசன் சிறிது குள்ளமானவான். சைக்கிளை நிறுத்திவிட்டு மதில்மேல் ஏறி எட்டிப் பார்த்தான். அவனது கெட்டகாலம் பின்னால் பொலிஸ் ஜீப் வந்து நின்றது. இருவரையும் நாலு பொலிஸ் கான்ஸ்ரபிள்களும் ஒரு இன்ஸ்பெக்ரரும் சுற்றி வளைத்தார்கள்.
நாங்கள் பயந்தபடி, விறைத்துப் போனோம்.
மதிலோடு நின்ற சுந்தரேசனை’ என்னடா எழுதினாய்’? என்று தலைமயிரில் பிடித்தபடி அரை குறைத்தமிழில் கேட்டார் அந்த இன்ஸ்பெக்ரர்.

அந்த மதிலில் “குடியரசு தினத்தை பகிஷ்கரிப்போம்” என சிவப்பு மையால் ஆங்கிலத்தில் ஏற்கனவே கொட்டை எழுத்தில் எழுதப்பட்டிருந்தது

‘ஐயா, நான் எழுதவில்லை’ என்றான் சுந்தரேசன்.
பொலிஸ் இன்ஸ்பெக்ரர் அவனை அடிக்க கையை ஓங்கிய போது ‘ஐயா இது சரியில்லை’ என்றான். அவனது முகத்தில் தோன்றிய உணர்வை வர்ணிக்க முடியாது. சுருக்கமாக சொல்வதானால் அவனது முகம் பயத்தில் பேயறைந்தவன் போலாகியது. வாழ்க்கையில் அந்தமாதிரியான பயத்தை முகத்தில் தேக்கியவாறு ஒருவர் அடியை தவிர்க்க குனிந்தால் கொதிக்க வைத்த இறாலின் கூனல்தான் ஞாபகத்துக்கு வரும். நண்பன் அவ்வாறு கூனிக் குறுகியதைப் பார்த்ததும் எனக்கு சிரிப்பு வந்து தொலைத்துவிட்டது.
வள்ளுவர் சொன்ன இடுக்கண் வருங்கால் நகுக என்பதுபோல் அன்று நான் சிரித்தது இலங்கை அரசின் நகர்காவலர்களுக்கு பிடிக்கவில்லை.

அவர்களுக்கு மட்டுமா சுந்தரேசனுக்கும் பிடிக்கவில்லை என்பது பிறகுதான் தெரிந்தது. அவன் பின்னர் தனக்குத் தெரிந்த சகல தூசண வார்த்தைகளாலும் என்னைத்திட்டியபோதுதான் அவனது கோபம் பொலிஸை விட என்னிடம்தான் அதிகம் என்பதை புரிந்துகொண்டேன்.
இன்ஸ்பெக்டர் அவனை கண்டிக்க முனைந்தவிதம் எனக்கு நகைச்சுவையாகியது. எனது சிரிப்பு அவருக்கும் பிடிக்கவில்லை. என்னிடம் திரும்பி முகத்தை கடுமையாக்கிக் கொண்டு,

‘எந்தப் பாடசாலை ?’எனக்கேட்டார்.

‘இந்துக்கல்லூரி’

‘அப்ப ஏன் இங்கு வந்தீர்கள்’

‘எனது உறவினரது வீட்டுக்கு’

‘விலாசம் என்ன?’

எனது வருங்கால மனைவியின் வீடு சென்ஜோன்ஸ் கல்லூரிப் பக்கம்தான்; இருந்தது. அந்த வீட்டின் விலாசத்தைக் கொடுத்தேன்.

‘ஓடுங்கடா’ என இருவரையும் துரத்தினார்கள் பொலிஸார்.

அந்தச்சம்பவத்திற்குப் பிறகு பல நண்பர்கள் சுந்தரேசனை எங்காவது கண்டால் “ஐயா இது சரியில்லை” என்பார்கள்.
இனி யாழ்குடாநாட்டிலிருந்து இராமேஸ்வரத்துக்கு வருகிறேன்.
அன்று மாலையில் சென்னை செல்வதற்கு ரயில் ஏறினேன். அது எனக்கு நீண்ட பயணமாக இருந்தது. முகங்களையும் மனிதர்களையும் துருவிப்பார்ப்பது எனக்கு மிகவும் விருப்பமான பொழுது போக்கு. எழுதுவதற்கான உந்துதலும் இதிலிருந்துதான் வந்திருக்கவேண்டும்.
யாழ்ப்பாணம் இந்துக்கல்லுரி விடுதியில் இருந்த காலத்தில் சினிமா கருப்பு வெள்ளையில் இருந்து வர்ணப்படங்களாக வெளிவந்த காலம். அந்தக்காலத்தில் சினிமா எனக்கு போதையாகவே இருந்தது. ஆரம்பத்தில் சினிமாத் தியேட்டரில் வேலை செய்யவேண்டும் என்பதே எதிர்கால கனவாகவும் இருந்தது. அந்த அளவு நிழலாக இருந்தவற்றை நேசித்தேன். இந்துக் கல்லூரி விடுமுறைக்குப்பின்னர் தொடங்கும் முதல்நாளில் விடுதியில் இருந்த எங்களுக்கு எதுவித நேரக் கட்டுப்பாடும் இல்லை. எந்த நேரத்திலும் வரலாம் போகலாம் என்பதால் ஒரே நாளில் மூன்று படங்களைக் கூடப் பார்த்திருக்கிறேன்.

இப்படி தென்னிந்திய சினிமாவைப் பார்த்ததால் எங்களது மனதில் இந்தியா ஒரு வர்ணமயான தோற்றத்தைக் கொடுத்தது. வண்ணக்கோட்டு சூட்டுகள் மட்டுமல்ல சிவப்பு, வெள்ளை என சப்பாத்து போடும் எம்ஜியார், சிவாஜி என திரையில் பார்த்திருந்தோம். இது மட்டுமா பெண்கள் எல்லோரும் அப்பிள் முகத்தில் அலைந்து திரியும் காட்சிகள் மனதில் இருந்தன. நாங்கள் படித்ததமிழ் கதைப்புத்தகங்களிலும் கருப்பானவர்களை மாநிறமானவர்கள் என்றுதான் சொல்வார்கள். எனக்கு மாநிறமென்றால் அரிசிமா கோதுமை மாவுதான் நினைவுக்கு வரும். அது எப்படி மனிதர்கள் மா நிறத்தில் இருக்கமுடியும்? என்ற கேள்வியும் நீண்ட நாட்களாக இருந்தது.
இப்படி சொல்கிறாய் ஜெயகாந்தனின் கதைகளைப் படிக்கவில்லையா? அவரது சித்தரிப்புகளில் புரிந்திருக்குமே? சேரிமக்கள்தானே அவரது கதை மாந்தர்கள். என்று இதனைப்படிப்பவர்கள் கேட்கக்கூடும். ஆனால் எனக்கோ இந்தியாவில் மாந்தர்கள் நான் பார்த்த சினிமாவிலும் படித்த கதைகளிலும் வந்தவர்கள் போல்தான் இருப்பார்கள் என்ற எண்ணம்தான் இருந்தது.
அன்றைய பயணத்தில் முழு ரயிலிலும் கோட் சூட் போட்ட மனிதர்களை காணமுடியவில்லை. இதை ஒரு சிரிப்பிற்காக எழுதவில்லை. தென் இந்திய கலாச்சாரத்தின் யதார்த்தத்தை தமிழ் சினிமாவும் கதைப்புத்தகங்களும் வெளியே இருப்பவர்களிடம் அக்காலகட்டத்தில் எவ்வாறு கொண்டு சேர்த்தன, எவ்வாறு நாம் உள்வாங்கிக் கொண்டோம் என்பதற்கு நானும் ஒரு சாட்சியாகிறேன்.


அவுஸ்திரேலியா

புதிதாக அவுஸ்திரேலிய பல்கலைக்கழகத்தில் ஒரு பட்டம் கிடைத்தது என மகிழ்ந்தாலும் பட்டம் சோறு போடாது .குடும்பத்தைப் பராமரிக்க முடியாது என்ற உண்மை, படியாத காளையாக வயிற்றில் உதைத்தது.

படிக்கு வரையும் குடும்பம், மனைவியின் சகோதரனோடு ஒட்டுண்ணியாக வாழ்வதை அனுமதிக்க எனது தன்மானம் படித்து முடித்தபின் தடுத்தது. எனது ஈகோவிற்கப்பால் அவனுக்குத் திருமணம் பேசினார்கள். புதிதாக ஒரு இடத்தைத் தேட என நினைத்தபோது இலங்கைத் தமிழர்கள் வாழும் பகுதியான கோம்புஸ் என்ற சிட்னியின் மேற்கு ப் புறநகரில் குடியிருப்பைத் தேடினோம்.
அங்குள்ள பாடசாலை நல்லதென்பதால் அந்த பகுதியை தெரிவு செய்தோம் .அந்த ஃபிளட்டின் வாடகைக்கு அரச உதவிப்பணத்தில் 60 வீதம் போய்விடும் . எனது வேலைக்கு ஆய்வுக்கூடங்கள் பல்கலைக்கழகங்கள் என அனுப்பிய விண்ணப்பங்கள் சுவரில் எறிந்த பந்தாக பதிலுடன் வந்தன .

நம்மவர்கள் கடிதங்களை மற்றும் பதவி விண்ணப்பங்களை செய்தித்தாள் புதினமாகப் பார்த்துக் கடந்து விடுவார்கள் அவுஸ்த்திரேலியர்கள் அப்படியல்ல. உடனுக்குடன் மிகவும் கனிவாக நன்றி தெரிவித்து பதில் போடுவார்கள். இப்படி நிராகரிக்கப்பட்டு 50 கடிதங்கள் வரையும் சேர்ந்ததும் இது சரி வராது என நினைத்து நேரடியாக சிட்னியின் தொழிற்சாலைகளுக்குப் பாதயாத்திரையாக இறங்கினேன். எனது அதிர்ஸ்டம் அப்படிச் சென்ற முதலாவது இடம் பிரித்தானிய பெயின்ட்கள் தயாரிக்கும் தொழிற்சாலை. நேரடியாக ஆட்களை நிர்வகிக்கும் மனேஜரின் அறைக்கு அனுப்பினார்கள். யாரோ வயதான ஒரு மனிதரிடம் எப்படிப் பேசுவது?
என்ன கேட்பார்கள் ?

எப்படி பதில் தரவேண்டும்? என மனதில் உருப்போட்டபடி சென்றேன்.

எதிர்பார்க்காத மாதிரி நெருப்பின் நிறத்தலையுடன் நீலக்கண்ணுடன் இருந்த பெண் எனது கோப்புகளைக் கையில் வாங்கி ஆனால் விரித்துப்பார்க்காமல் “ இன்றே இணைந்துகொள்ள முடியுமா ? என்றாள் .

ஒரு தேவதை எனக்காக அந்த அறையில் எழுந்தருளி வரம் தந்தது போன்ற புளகாங்கிதத்துடன் மயிர்கூச்செறிய நான் உடனே சம்மதித்ததும், அவளே என்னை ஒரு அறைக்கு அழைத்துச் சென்று மடிப்புக்குலையாத காக்கி ஓவரோலைத் தந்தாள். இதுவரை வெள்ளை கோட்டை அணிந்தவன் புதிதாகக் காக்கி அணந்தேன். ஓவரோலை நான் போடுவதற்காக வெளியே சென்றவள் வரும்போது எனது நியமன கடிதத்தோடு காத்திருந்தாள்.

எனது வேலை பெயின்ட்டுகளின் நிறங்களைக் கலக்குவதற்கான இரசாயனக் கூழை தயாரிக்கும் இயந்திரங்களில் தூளான இரசாயனங்களைக் கொட்டி அனுப்புவதும், அவற்றின் வெப்ப அமுக்கத்தை மேற்பார்வை பார்ப்பதும் வெளிவரும் கூழைத் தகரப் பீப்பாய்களில் நிரப்புவதுமாகும் .

உடல் முறியும் வேலையில்லை. எனது எட்டுமணிநேர சிஃப்ட் மாலை வேளையில் வரும். என்னுடன் ஒரு ஆங்கிலேயர் மற்றவர் போலந்து நாட்டவர் வேலை செய்தார்கள். பல்கலைக்கழகத்தில் படித்தவன் என்பதால் கண்ணியமாக நடத்தினார்கள். தொழில்கற்று தந்தார்கள். என்ன ஒவ்வொரு முறையும் துசண வார்தையுடன் சேர்த்தே எனது பெயரை அழைப்பார்கள் . ஆரம்பத்தில் கேட்பதற்குக் கடினமாக இருந்தது. பின்பு அதுவே சங்கீதமாகியது. அதிலும் ஆங்கிலேயனான மார்க் தனது யோக்சயர் கடினத் தொனியோடு அழைப்பது கிரிகெட் விளையாட்டுக்காரர் ஜெவ்ரி போய்க்கெட்டின் வர்ணனையைக் ( Geoffrey Boycott) கேட்பதுபோல் இருக்கும்

எமது தமிழர்கள் அரசியலும் சினிமாவும்போல அவர்கள் வாழ்விலும் இரண்டு விடயம் முக்கிய பேசுபொருளாகிறது ஒன்று கார் பற்றியது விதம் விதமான கார்களைப்பற்றி பேசுவர்கள் அதைவிட பெண்கள் . இளமையில் அவர்களது சாகசங்கள் காற்றில் தவழும்
என்னால் பெண்களைப் பற்றிய பேச்சுகளை ரசிக்க முடிந்தது. ஆனால் கார்கள் பற்றிய தொழில்நுட்ப விடயம் புரியவில்லை.
என்னிடம் கார் இருக்கவில்லை பஸ்சிலும் வேலைக்குப்போவேன் . போலந்துகாரர் என்னை வீட்டில் விடுவர் .
ஐந்து நாட்கள் வேலையை விட ஞாயிற்றுக்கிழமைகளில்; ஓவர்ட்ரைம் கிடைக்கும். அந்தக்காலங்களில் என்னை ஒரு பணக்காரனாக நினைக்க வைத்த ஊதியம். ஆவஸ்திரேலியவில் சுரங்க தொழிலாளிகளுக்கு அடுத்ததாக வேதனம் கொடுப்பது .இரசாயன தொழிலாளர்களுக்கே. இரண்டு பிரிவினரும் அதிகம் வாழ்வதில்லை எனக்கு ஒரு தொழிலாளி தனக்கு வேர்க்கும்போது அந்த வேர்வை மஞ்சள் நிறத்தில் இருக்கும் என்றார்

கொதித்தபடி வரும் அந்த இராசாயனக் கூழை பீப்பாய்களில் அடைத்து அவற்றை மூடும்போது வரும் ஆவி முகமூடியைக் கடந்து எனது சுவாசத்தில் புகுந்து விஸ்கியாக கிக்கேற்றும். முகத்தைத் திருப்பியபடி வேலை செய்யப் பழகிக்கொண்டேன்.
மூன்று மாதங்கள் வேலை செய்துகொண்டிருந்தேன். எப்பொழுதோ போட்ட விண்ணப்பத்திற்கு சிட்னியின் மேற்கு பல்கலைக்கழகத்தில் ஆராய்ச்சி வேலைக்கு தெரிவு செய்திருப்பதாக கடிதம் வந்தது.

அதில் குறிப்பிட்டிருந்த எனது வேதனம் தொழிற்சாலையின் எனக்குக் கிடைப்பதில் அரைவாசியாக இருந்தது. என்ன செய்வது? மத்தியதர வர்க்கத்தின் மனப்பான்மையுடன் வேலை தந்த தேவதைக்கும் எனது சகாவான மார்க்கிற்கும் போலந்து ரெவ்வானுக்கும் நன்றி சொல்லிய பின்பு அந்த தொழிற்சாலையை திரும்பிப் பார்த்தபடி வெளியே வந்தேன்.

நன்றி -அம்ருதா

Posted in Uncategorized | பின்னூட்டமொன்றை இடுக

பிராணவாயுவைத் தேடி

ஈகுவடோரின் தலை நகரமான கீற்றோவில் சில நாட்கள்-2
நடேசன்


கீற்றோவிற்கு செல்லும் எவரும் பார்ப்பதற்குத் தவறாத இடம் பூமத்திய ரேகை என்னும் கற்பனையான கோடாக நினைக்கும் புவியின் மத்திய பகுதி.அதனாலேயே ஸ்பானிய மொழியில் ஈகுவடோர் எனப் பெயர் வந்தது. பூமத்திய ரேகை கீற்றேவிற்கு வடக்கே செல்கிறது. கீற்றோ மத்திய நகரம் கோட்டிற்கு தெற்கேயுள்ளது.

200 வருடங்கள் முன்பாக பிரான்சின் புவியியல் விஞ்ஞானிகளது வருகையை கவுரவிக்கும் முகமாக பூமத்திய ரேகை வரையப்பட்டு, அங்கு கண்காட்சியகம் , பூங்கா என்பன கட்டப்பட்டன. அது உண்மையான ரேகையில் இருந்து 300 மீட்டார்கள் விலகியதாக கருதப்படுகிறது தற்போது ஜி பி எஸ் துணையுடன் புதிதான கோடு சரியான இடத்தில் உள்ளது. இரண்டு இடமும் பிரயாணிகள் செல்லும் பகுதியாகிவிட்டது.

புதிதான இடத்தை பார்க்க காரில் சென்ற போது அங்கு அப்பகுதியில் ஸ்பானியர் வருகைக்கு முன்பாக வசித்த ஆதிமக்களின் சிறிய கண்காட்சியகம் உள்ளது.அங்கு அவர்களது கலாச்சாரம், அவர்களது வாழ்க்கை முறை- எப்படி வாயால் ஊதி வேட்டையாடுகிறார்கள் என்பதையும்,அத்துடன் இறந்தவர்களைப் புதைத்த குழிகள் முதலானவற்றைப் பார்க்க முடிந்தது. அவர்களது சங்கீதம் ,நடனம் என்பவற்றையும் பார்ப்பவர்களுக்காக ஒழுங்கு பண்ணியிருந்தார்கள்.

இங்கு என்னைக் கவர்ந்தது ஒரு மீனே . அதை முன்பு கேள்விப்பட்டிருந்தாலும் பார்க்கக்கூடியதாகப் போத்தலில் அடைத்து வைத்திருந்தார்கள். ஆனால் என்ன?

கருவாடாகி இருந்தது.

இந்த மூத்திர மீன் (Pee fish) யாராவது ஆற்றுக்குள் சலம் விட்டால் அந்த சலத்தில் ஊடாக பாய்ந்து சென்று அவர்களது ஆண்குறியை அடைந்துவிடும். இதற்காக ஆண்கள் ஆண்குறியை மேல் வளைத்து இடுப்பில் எடுத்துக் கட்டியிருப்பார்கள்.
அப்போது யோசித்தேன் பெண்களுக்கு எப்படி? வழிகாட்டியிடம் கேட்க நினைத்து விட்டு, அவர்கள் இப்படியாக ஆற்றுக்குள் சலம் விடமாட்டார்கள் என நானே முடிவு செய்தேன்.

இந்த புவியின் ரேகையின் புவியீர்ப்பைப் பாவித்து ஆணியின் முனையில் ஒரு முட்டையை வைத்தார்கள். தண்ணீரை ஒரு புனலுக்குள் வைத்து இலையுடன் ஊற்றும்போது கையின் வடக்கே கடிகாரத்தின் எதிர்த் திசையிலும் தெற்கே வைத்து ஊற்றியபோது கடிகாரத்தின் திசையிலும் அந்த இலை சுழன்று நீரைக் காட்டியது.

அடுத்த நாள் காலை மிகக் குளிராக இருந்தது . ஆனால் வெயிலும் அடித்தது . சூரியனுக்கு அருகாமையில் இருக்கும் இந்த கீற்றோவின் மலை உச்சிக்குக் கொண்டலா எனப்படும் மலைகளுடாக செல்லும் ஒருவித கோபிள்காரில் செல்ல விரும்பினேன். அந்த மலை உச்சி 4100மீட்டர்கள் (13, 450 feet) கண்ணாடியாலான அந்தக் காரில் மலை மடிப்புகளின் மேலாக உச்சிக்குச் செல்ல 20 நிமிடங்கள் எடுத்தது.
இறங்கியதும் தனியாக ஒரு வழியில் நடக்க ஆரம்பித்தேன். அப்பொழுது, உடலில் கடுமையான காய்ச்சல் வந்தால் எப்படி இருக்குமோ அதுபோன்ற உணர்வு வந்தது. கால்கள் அழுத்தமாக புவியில் படாது நடப்பதுபோல் இருந்தது.

விமானத்தில் வந்தபோது யாரிடமோ இருந்து வைரஸ் தொற்றியிருக்கிறது .

சரியான நேரத்தில் வந்து முடிக்கப்போகிறது.

தனியாக வந்தது எனது தவறு .

நீரிழிவு உபாதைக்கான டயபட்டீஸ் மாத்திரையைத் தவிர வேறு எதுவும் கொண்டு வரவில்லை .

ஸ்பானிய மொழியில் எப்படிப் பேசி மருந்தெடுப்பது என யோசித்தவாறு நடந்தபடி அரைக் கிலோமீட்டர் தூரம் வரையில் சென்று, பனிப்புகையில் மறைந்து கண்ணாம்பூச்சி காட்டிய காட்சிகளை ரசித்தேன். அங்குள்ள மரங்கள் செடிகள் புதிதானவை. மக்கள் வசிக்காத இடங்கள்.மேலும் நடந்தபோது உடல் பலம் குறைந்த போலத் தெரிந்தது. அப்பொழுதுதான் நினைத்தேன், இங்கு மனிதருக்குத் தேவையான ஒட்சிசன் இல்லை அதனால் தான் எனது உடலும் அத்தருணத்தில் பலவீனமடைந்திருக்கிறது. மேலும் தனியே நடப்பது புத்தியல்ல என்ற முடிவோடு, திரும்பிப் பார்த்தபோது ஒரு சிறிய தேவாலயம் தெரிந்தது.

எவரும் வசிக்காத இந்த மலை உச்சியில் எதற்காகத் தேவாலயம்..? என்ற கேள்வியுடன் திரும்பி நடந்தபோது கணவனும் மனைவியுமாக ஆர்ஜின்ரீனாவை சேர்ந்த இருவர் என்னுடன் சேர்ந்து கொண்டனர் .

“ உங்களுக்கும் ஒட்சிசன் இல்லாதது தெரிகிறதா ? “ எனக்கேட்டபோது, அவர்கள் தலையாட்டிவிட்டு தேவாலயத்தைப் பார்த்து நெற்றியிலும் மார்பிலும் தொட்டுக் கொண்டு சிரித்தனர். அவர்கள் நம்பிக்கை அவர்களுக்கு ஊன்று கோல். அவர்களோடு சேர்ந்து நடந்து வந்து மீண்டும் கேபிள் காரில் ஏறி கீழ் நோக்கிவந்தேன்.

கேபிள் காரில் பிரான்ஸ் தம்பதிகளைச் சந்தித்தேன்.

ஆண் சிரித்தபடி “ இங்குள்ளவர்கள் பிரான்ஸியர்போல் அல்ல, உல்லாசப்பிரயாணிகளை வரவேற்கும் நாடு “ என்றார்

“அப்படி யா? “ என்று சொன்ன நான் “அந்த உயரத்தில் சுவாசிக்க கஷ்டப்பட்டேன்.” “என்றேன்

“ எனக்குப் பிரச்சினையாகவில்லை. எனது மனைவிக்குத்தான் தலையிடி “ என்றார்.

அப்போது அவரது மனைவியைப் பார்த்தேன்.

முதல்நாள் நட்டு இன்று வெய்யிலில் வதங்கிய செடிபோல் தலையைக் தொங்கவிட்டபடி இருந்தார்.

பத்து நிமிடங்கள் கீழ்நோக்கி பிரயாணித்தபோது எனது உடல் எனக்கு மீண்டும் சொந்தமாகிவிட்டதைப் போன்ற உணர்வு வந்தது.
நாம் எமக்கு இலவசமாகக் கிடைக்கும் பிராணவாயுவைக் கணக்கெடுப்பதில்லை. ஆனால், இப்படியான இடங்களிற்குச் செல்லும்போதுதான் அதன் தேவையை உணரக்கூடியதாக இருக்கிறது.

இந்தக் கட்டுரையை எழுதும்போது இந்தியத்தலைநகரமான டெல்லியில் பிராணவாயுவைச் சுவாசிக்க கஃபேக்கள் திறந்திருப்பதாக வெளியான செய்தியைப் படித்தேன்.
—000—-

Posted in Uncategorized | பின்னூட்டமொன்றை இடுக

ஷோபா சக்தியின் “ இச்சா “ – நாவல்

நடேசன்

நல்ல நாவலைப்படிக்கும்போது நமக்குள் ஒரு உருமாற்றம் (Metamorphosis) நடக்கிறது என்பார்கள் . அப்படியான ஒரு மாற்றத்தை சமீபத்தில் தோப்பில் முகம்மது மீரானது சாய்வு நாற்காலியையும் ஷோபா சக்தியின் இச்சா நாவலையும் வாசித்தபோது உணர்ந்தேன்.

இந்த உருமாற்றம் மனதில் நடக்கும் .

எப்படி புரியவைக்கலாம்?

நகரவீதிகளில் நடந்து கொண்டு போகும்போது திடீரென ஒரு பெரிய காட்டுக்குள் இருக்கிறீர்கள் என்றால் அப்பொழுது உங்களது மனதில் ஏற்படும் மாற்றத்தை உணர்ந்திருக்கிறீர்களா? அதை அனுபவித்திருக்கிறீர்களா?

அதுபோலவே .

கிட்டத்தட்ட 18 மாதங்கள் முன்பு ஷோபாசக்தியிடமிருந்து குறும்செய்தி வந்தது

“அண்ணன் வணக்கம்.
உங்களது ‘தற்கொலைப் போராளி’ கதையில், வெள்ளைக்காரர் இருந்ததால் போராளியை சுவரோடு மோதி வெடிக்க சொன்னது உண்மையில் நடந்ததா அல்லது நீங்கள் கற்பனையில் உருவாக்கிய சம்பவமா?
அன்புடன்
ஷோபா”

நான் பதிலுக்கு தொலைபேசியில் அந்த சம்பவத்தைப் பற்றிப் பேசினேன். மலேசியன் ஏர்லைன் 370 என்ற சிறுகதைத் தொகுப்பில் வந்த சிறுகதை .

பின்பு 6 மாதங்கள் முன்பாக மீண்டும் ஒரு செய்தி வந்தது.

“ வணக்கம் அண்ணன்,
நான் இப்போது எழுதிக்கொண்டிருக்கும் நாவலில் உங்களது ‘தற்கொலைப் போராளி’ கதையிலிருந்து ஒரு சம்பவத்தை எடுத்து என் கோணத்தில் அணுகி ஒரு அத்தியாயம் எழுதப்போகிறேன் இதுபற்றி முன்னொருமுறை உங்களோடு நான் தொலைபேசியில் உரையாடியது உங்கள் ஞாபகத்திலிருக்கும். நாவலின் கடைசிப் பக்கத்தில் ”நொயல் நடேசனுடன் பேசிக்கொண்டிருக்கும்போது அவருடைய கதையொன்றிலிருந்து என் நாவலின் ஒருஅத்தியாயத்தின் முடிச்சவிழ்க்க வழி கிடைக்கப்பெற்றேன்” எனக் குறிப்பிடுவேன். தயவுடன் உங்கள் அனுமதி தேவை.
அன்புடன்
ஷோபா”

எனது சிறுகதையின் கரு ஷோபாசக்தியின் கையால் நாவலின் பகுதியாக வருவது மகிழ்ச்சியாக இருந்தது . தமிழ் இலக்கியவாதிகள் உப்புக் குறைந்த உணவைத் தின்ற கோழிகளாக ஒருவருக்கொருவர் கொத்தி குருதியில் உள்ள உப்பை ருசி பார்க்கும் தமிழ் இலக்கியப் பரப்பில் என்னிடம் அனுமதி கேட்டது மிகவும் நிறைவாக இருந்தது.

இச்சா நாவல் எனது கையில் கிடைத்தது படித்தேன்.

ஒரு சாதாரண பொழுது போக்கு நாவலுக்கும் இலக்கிய நாவலுக்கும் என்ன வித்தியாசம் என்றால், இலக்கிய நாவல் பாத்திரத்தின் குணாதிசயங்களால் பின்னப்படும். அதேவேளையில் பொழுதுபோக்கு நாவல்கள் சம்பவங்களால் தொடரும்.

பல ஈழத்துத் தமிழ் போர் எழுத்தாளர்கள் விடுதலைப் புலிப்பிரபாகரன் உருவாக்கிய சம்பவங்களை ஏணிக் கயிறாக வைத்து இன உணர்வுடன் தொங்குவார்கள் அல்லது சண்டையை எம்ஜி ஆர் ரஜனிகாந்தின் வழியாக மட்டும் பார்த்த இந்தியத் தமிழர்களுக்காக எழுதுவார்கள்.

இவர்களது நாவல்களில் வரும் பாத்திரங்கள் நமது மனதில் நிற்காது . சம்பவங்கள் எமக்குப் புதிதாக இராது . ஆங்கிலத்தில் இக்பால் அத்தாஸ் மற்றும் டி பி எஸ் ஜெயராஜ் இதைவிட அழகாக எழுதியிருப்பார்கள். பாத்திரங்களை உருவாக்கி அந்தப்பாத்திரங்களது அக உணர்வுகளுக்கும் புறச்செயலுக்கும் என்னகாரணமென எழுதுவது நாவலாசிரியனது பொறுப்பு . இது நான் சொல்லவில்லை – ஆங்கில நாவலாசிரியர் இயன் பொஸ்டரின் (A Passage to India) வார்த்தை .

தென் கிழக்கிலங்கையின் அம்பாறை பகுதியில் அப்பாவியான இளம் சிறுமியைப் பாத்திரமாக உருவாக்கி இறுதியில் குழந்தையைப் பெற்றுத் தாயாக, புலம்பெயர்ந்த கணவனால் வஞ்சிக்கப்பட்டுகிறாள். துருவத்திலும், பால்டிக் கடலுக்கும் இடையில் அமைந்திருக்கும் ஐரோப்பிய நாடொன்றில் அவள் மரணிக்கும்வரை, அவளது புறச் செயல்களையும் அகச் சிந்தனைகளையும் கொண்டது இந்த நாவல்.

நாவலைத் தொடர்ந்து படிப்பதற்கு ஷோபா சக்தியின் மொழி வழி நடத்துகிறது . சில இடங்களில் அந்த மொழி இதயத்தில் சுருக்கென ஊசி குத்துவதுபோல் இருந்தாலும், அந்த இருளான இடங்களை இனங்காட்ட உதவுகிறது.

இந்த நாவல் இலங்கை அரசினது மற்றைய குடியேற்றங்களில் உள்ள ஊர்காவல் படையினதும் செயல்களை வெளிக்கொணர்வதுடன் நமது சமூகத்தில் இளம்பெண்களை வன்முறைக்குட்படுத்தும் விடயங்கள் வருகிறது.

நமது சமூகத்தில் உள்ள வன்முறை நாம் பேசவிரும்பாத விடயங்கள். எமது அழுக்கை சுரண்டிக்காட்ட நாம் விரும்புவோமா? என் மனதில் உறுத்தும் விடயம் இது: பாலியல் வன்முறை எங்கும் உள்ளது. காலம் காலமாக நடக்கிறது. ஆனால் எமது சமூகங்களில் மட்டுமே பாவிக்கப்படும் வன்முறையைப் புரிந்து கொள்ளாத அப்பாவிகளாக அந்தச் சிறுமிகள் இருப்பது முக்கியமான விடயம்.
இப்படியான ஒரு நிலை 21 ஆம் ஆண்டிலும் நீடிக்கிறது

சாதி, பெண்ணடிமைத்தனம் போன்றவை, மனிதர்கள் சகமனிதனின்மேல் பாவிக்கப்படும் வன்முறைகள். ஆனால் அந்த வன்முறைகளை அவற்றால் பாதிக்கப்படுபவர்களே புரிந்து விடாமல் பாரம்பரியம், கலாச்சாரம், மதம் என பூப்போட்டு தைத்த தலையணை உறைகளால் மூடிவைத்திருக்கும் வைத்திருக்கும் எமது முன்னோர் பாராட்டப்படவேண்டியவர்கள்!

இந்த நாவலில் சிங்களவர்கள் எல்லோரும் குருதியை உறிஞ்சுபவர்கள் தமிழர்கள் எல்லோரும் நல்லவர்கள் என்னும் தன்மையற்று வன்முறையை பொதுவாக வைக்கிறது

ஆனால் ஷோபாசக்தியின் இச்சாவில் வெளிநாட்டில் வாழும் தமிழர்களைக் குறிப்பாக ஊடகம் நடத்துபவர்களை அம்மணமாக்கி இடுப்பில் ஒரு கிளைமோர் குண்டு வைக்கப்பட்டிருக்கிறது. என்னைப் பொறுத்தவரையில் அவுஸ்திரேலியாவில் தமிழ் வானொலிகளில் இப்படியானவர்கள் இருக்கிறார்கள் . கதை ஐரோப்பாவில் நடப்பதால் அங்குள்ளவர்களை நோக்கியே குறியிருக்கிறது .

நாவல்களது நோக்கம் சமூக சீர்திருத்தம் செய்வதல்ல, என்ற போதிலும் இந்த நாவல் புலம்பெயர்ந்த தமிழர்களுக்கும் தமிழகத்தவருக்கும் மற்றும் எமது அரசியல்வாதிகளுக்கும் பாடத்தை உணர்த்துகிறது. இயக்கத்திலிருந்த போராளிகள் தசையும் இரத்தமும் கொண்டதுடன் அவர்களின் உணர்வுகள் பாசம் ஆசை என்பன எம்மைப் போன்றது. போர் முடிந்து பத்து வருடங்களாகியும் இவர்களது பாதிப்புகளை பலர் உணர்வதில்லை . ஆனால், ஒவ்வொரு வருடமும் கூச்சல் போடுவது மாத்திரம் நிற்பதில்லை

2010 இல் நடந்த ஒருவிடயம் – அக்காலத்தில் புனருத்தாரண வேலைகளின் ஆணையாளர் ஒருவர் ( சிங்கள இராணுவ பிரிகேடியர்) என்னிடம் முன்னாள் போராளிகளைப் பாடசாலைகளில் இணைத்து படிக்கவைப்பதற்கு ஏனைய பிள்ளைகளின் பெற்றோர்கள் எதிர்க்கிறார்கள் . அதனால் அவர்களுக்கு வெளியே ரியூசன் வகுப்புகளை நடத்துவதற்கு ஏதும் ஒழுங்குகள் செய்வதற்கு ஏதேனும் வழிகளில் உதவமுடியுமா.? ” எனக்கேட்டார்.

எப்படியிருக்கிறது எமது சமூக நிலைமை?!

காஃவ்கா சொல்லியது போல் நல்ல புத்தகங்கள் எமது மனதில் இறுகிய பனியாக உறைந்திருக்கும் . அறியாமையை பிளக்க உதவும் .

Franz Kafka – A book must be the axe for the frozen sea inside us
எனது சிறுகதை
https://noelnadesan.com/2012/06/03/%e0%ae%a4%e0%ae%b1%e0%af%8d%e0%ae%95%e0%af%8a%e0%ae%b2%e0%af%88%e0%ae%aa%e0%af%8d-%e0%ae%aa%e0%af%8b%e0%ae%b0%e0%ae%be%e0%ae%b3%e0%ae%bf/

Posted in Uncategorized | பின்னூட்டமொன்றை இடுக

இலங்கைத் தேர்தலில் வெளிப்பட்ட அச்சம்


நடேசன்

“ இலங்கை அதிபர் தேர்தல் முடிவுகளைப்பற்றி என்ன நினைக்கிறாய் நடேசன் ?” எனக்கேட்டாள் பிரீதி

அவளது கேள்விக்கு, “ இந்த முடிவையே நானும் எதிர்பார்த்தேன். அங்கு மாற்றம் வருதையே விரும்பினேன் “ என்றேன்.

“ அப்படியா ? “

“ நாங்களும் கோத்தாவிற்கே ஆதரவு. நாடு பாதுகாப்பாக இருக்கும். மக்களும் பாதுகாப்பபாக இருப்பார்கள் “ என்றார் என்னுடன் பல்கலைக்கழகத்தில் ஒன்றாகப் படித்த டொக்டர் பிரீதி கருணாரத்தின.

அதேபோல்; எனது நண்பி புஸ்பா மாத்தறையில் வசிப்பவள். அவளும் எனது கோத்தபாயவை ஆதரித்த முகநூல் பதிவுகளை பகிர்ந்து கொண்டாள்

இவளுக்கு இலங்கையில் தேயிலைத்தோட்டமும் இருக்கிறது. இவள் கடந்த அதிபர் தேர்தலில் யூ. என். பி. ஆதரித்து நின்ற வேட்பாளருக்கு வாக்களித்தவள். இம்முறை தேர்தலில் கோத்தபாயவை ஆதரித்தவள். வசதியானவள். எந்தவொரு பொருளாதராப் பிரச்சினையும் புஸ்பாவுக்கு இல்லை என்பதும் தெரியும். தற்போது, அவள் ஓய்வுபெற்றுவிட்டாள்.

டொக்டர் பிரீதி கருணாரத்தின தற்பொழுது, நான் கிழமையில் ஓரிரு நாட்கள் மட்டும் வேலை செய்யும் மிருக வைத்தியசாலையில் இருவரும் வேலை செய்கிறோம் 1975 ஆம் ஆண்டுமுதல் இருவரும் ஒன்றாக பேராதனையில் மிருகவைத்தியம் படித்ததுடன், இருவரும் மெல்பனில் வசிப்பதால் கிட்டத்தட்ட 45 வருடகால நட்பு.

பிரீதி, மத்திய வகுப்பைச் சேர்ந்தவர். பிறப்பு வளர்ப்பு எல்லாம் கொழும்பு. சகோதரர்கள் எல்லோரும் படித்தவர்கள் . அமெரிக்கா, அவுஸ்திரேலியா என வசிக்கிறார்கள். அதேபோன்று புஸ்பா எங்களுடன் படித்துவிட்டு, இலங்கையில் மிருக வைத்தியத்துறையில் பதில் இயக்குநராக பணியாற்றி இளைப்பாறியவர். அத்துடன் தேயிலைத் தோட்டத்தின் சொந்தக்காரி .

இவர்களை 45 வருடங்களாகத் தெரியும் . எந்த இன மத பாகுபாடுமில்லாத அறிவுஜீவிகள். இவர்கள் இம்முறை கோத்தபயா ராஜபக்சாவை தமது வர்க்க உணர்வில் இருந்து வெளியே வந்து ஆதரிக்கிறார்கள் . கோத்தாவை ஆதரித்த ஏழு மில்லியன் மக்களைப் போன்றவர்கள்.

இவர்களுக்கு இலங்கை அரசிடமிருந்து எந்தவொரு எதிர்பார்ப்போ, தேவையோ இல்லை. என்னால் இவர்களை இனவாதிகள் எனச் சொல்ல முடியாதவர்கள்.

இவர்களின் அச்ச உணர்வே எனக்குப் புரிந்தது.

இலங்கையில் 30 வருடகாலப் போர் நடந்து முடிந்தது என எல்லோரும் அமைதியாக இருந்த நிலையிலே கொழும்பிலும் மட்டக்களப்பிலும் நீர்கொழும்பிலும் குண்டுகள் வெடித்தன. 250 உயிர்களைப் பலி எடுத்ததுடன் இலங்கையில் ஒரு மில்லியன் மக்களது பொருளாதாரத்தைத் தட்டிப்பறித்துவிட்டது .

இலங்கையின் உல்லாசப் பயணத்துறையில் சம்பந்தப்பட்டவர்கள் 90 வீதமானவர்கள் சிங்கள மக்களே. இந்த வெடிகுண்டுகள் உயிர்ப் பயத்திற்கப்பால் பலரது வாழ்வாதரத்தை பறித்து வறுமையில் நிறுத்தியது. ஒவ்வொருவரதும் ஈரக்குலைகளைப் பிடித்து இழுத்ததுபோன்ற நிலையை உருவாக்கிவிட்டது.

தமிழர்களது போரில் நேரடியாகத் எதிரியைக் கண்டார்கள் . எதற்கு விடுதலைப்புலிகள் குண்டுவைக்கிறார்கள் என்பதைப் புரிந்து கொள்ளமுடிந்தது.

ஆனால், உயிர்த்த ஞாயிறுக் கொலைகளுக்கு உள்ளுர் இஸ்லாமிய மக்கள் பொறுப்பல்ல என்பது தெரிந்ததும், கண்ணுக்குத் தெரியாத எதிரி இருட்டில் நின்று அடிப்பதுபோன்ற பதற்ற நிலை. அப்படி நடந்தால் நாம் என்ன செய்வோம்?

அத்தகைய எதிரியிடமிருந்து மக்களைக் காப்பாற்றுவதற்கு, இதுவரையில் திறமையாகச் செயலாற்றியதாக நம்பப்படும் மனிதர் ஒருவரையே தங்கள் புதிய தெரிவாக நினைக்கிறார்கள் . அத்தகைய ஒருவர் வந்தால் மட்டுமே நமக்குப் பாதுகாப்பு என்று நம்புகிறார்கள்.

இதை நான் சொன்னால், பலருக்கும் நம்புவது கடினமானது. காரணம் சிறுபான்மை சமூகம் தமிழராகவோ அல்லது முஸ்லீமாகவோ மட்டுமே பார்க்கிறது. மற்றத்தளத்தில நின்றுபார்க்கும் வரை அடுத்தவரைப் புரிந்து கொள்ளமுடியாது .

நான் சொல்லும் ஒரு விடயத்தை சிந்தித்துப் பாருங்கள். இலங்கையில் சிங்களம் பேசும் கத்தோலிக்க மக்கள் இதுவரை காலமும் யு. என். பியின் தொடர்ச்சியான ஆதரவாளர்கள் . அவர்களும்கூட கோத்தபாய இராஜபக்ச இருந்தால் தமக்கு பாதிப்பு வராது என நம்புகிறார்கள் . இதனாலேதான் கொழும்பு கத்தோலிக்க பேராயர், இராஜபச்சவுக்கு ஆதரவு தெரிவித்தார் . கத்தோலிக்க தலைமைப்பீடத்தில் பல குறைகள் இருந்தாலும், வேதாகமத்திலிருந்து இக்காலம் வரையும் தமது மக்களது பாதுகாப்பை கருத்தில் கொண்டு நல்ல மேய்ப்பர்களாக உலகெங்கும் இயங்குவார்கள் என்பது எல்லோருக்கும் தெரிந்ததே .ஆக மொத்தம், சிங்கள பௌத்தர்கள் மட்டுமல்ல ஐந்துவீதமான கத்தோலிக்கர்களும் தங்களைக் காப்பாற்றக்கூடியவராக கோதபாய ராஜபக்சவையே நம்பினார்கள் என்பதை தென் மாவட்டங்களில் இந்தத்தேர்தல் முடிவு உறுதிப்படுத்துகிறது.

இஸ்லாமியர்களது நிலை

குண்டுவெடிப்பின் பின்னர், அப்பாவி இஸ்லாமியர்கள் துன்புறுத்தப்பட்டார்கள் . சிறையில் அடைக்கப்பட்டார்கள் . அவர்களது சொத்துகள் காடையர்களால் எரிக்கப்பட்டன. சூறையாடப்பட்டன. இதனால் இஸ்லாமிய சமூகத்தில் சகலரும் பயந்தனர்.

இந்த அசம்பாவிதங்கள் நடந்தகாலத்தில் பதவியில் இருந்தது யு. என். பி. அரசே . முன்பு மகிந்த ராஜபக்ச இருந்த காலத்தில் சில வன்முறைகள் நடந்தபோதும் ஒப்பீட்டளவில் அவை மிகச் சிறியன . அப்படியிருந்தும், இஸ்லாமியர்கள் ஏன் யு. என். பி. யை ஆதரித்தார்கள்..?

இங்கேதான் மக்களது பயத்தை இஸ்லாமிய அரசியல்வாதிகள் தங்களுக்குச் சார்பாகப் பாவித்தார்கள் என்பது புரிகிறது.

இலங்கையைப் பொறுத்தவரை எல்லா தமிழ் – சிங்கள – முஸ்லீம் அரசியல்வாதிகளும் ஊழல் பேர்வழிகள் . ஆனால், முஸ்லீம் அரசியல்வாதிகள் இதில் மற்றவர்களை முந்திக்கொண்டு முதல்பரிசைப் பெறுவார்கள். அத்துடன் நடந்த போர் இவர்களுக்கு ஐந்து நாள் கிரிக்கட் பந்தயம்போல் அதிக ஓட்டங்களைக் கொடுத்தது.

இந்த அரசியல்வாதிகளுக்கு யு. என். பி. நிறுத்தியவரை அதிபர் பதவியில் ஏற்றினால் தங்களது வியாபாரத்திற்கு வசதிகூட எனநம்பி, மொத்தமாக யு . என். பி. யை ஆதரித்ததுடன், கோத்தபாயாவை சிங்கள கடும்போக்காளராக மக்களிடம் காட்டுவதில் வெற்றிபெற்றார்கள்.

இங்கேயும் சாதாரண முஸ்லீம்களின் பயமே இவர்களது வர்த்தகத்தின் மூலதனமாகியது.

வட-கிழக்குத் தமிழர்கள்

வட – கிழக்குத் தமிழர்கள் விடயம் கொஞ்சம் வித்தியாசமானது. இறுதிப்போரை நடத்திய பாதுகாப்பு செயலாளர் மீது தமிழர்களுக்கு பயமிருப்பது நியாயமே. அதிலும் விடுதலைப் புலிசார்பாக நடப்பவர்கள் பயங்கொள்வது தவிர்க்க முடியாதது . ஆனால், போரைத் தலைமையேற்று நடத்திய இராணுவத்தளபதி ஃபீல்ட் மார்சல் சரத்பொன்சேக்காவுக்கு 2010 இல் நடந்த அதிபர் தேர்தலில் வாக்குகளை அள்ளிப் போட்டார்கள் . தமிழ்த் தலைவர்கள் சொல்லியே போட்டார்கள் என வைத்துக்கொள்வோம்.ஆனால், மகிந்த ராஜபக்சவிற்கு 2015 இல் விழுந்த வாக்குகளோ அல்லது வடக்கில் டக்ளஸ் தேவானந்தா – கிழக்கில் பிள்ளையான் என்ற சிவநேசத்துரைக்கு முன்னர் விழுந்த வாக்குகள் கூட ஏன் கோத்தபாயாவுக்கு கிடைக்கவில்லை..? என்பது இங்கு கேள்வியாகும்.

வடமாகாணத்தில், எப்பொழுதும் விடுலைப்புலி எதிர்ப்பாளர் இடதுசாரிகள் மற்றும் சுதந்திரக்கட்சி ஆதரவாளர்கள் என 25 வீதத்திற்கு மேல் இருக்கிறார்கள். அவர்கள் ஒற்றுமையாகாமல் சிதறுவது உண்மை. அப்படியிருந்தும் ஏன்அந்தளவாவது கோதபாய ராஜபக்சவிற்கு கிடைக்கவில்லை..?

தமிழ்த் தேசியக்கூட்டமைப்பு சொன்னதனால், அவர்கள் தங்களது வாக்குகளை சஜித் பிரமதாசாவிற்கு போட்டிருப்பார்கள் என நான் நம்பத்தயாரில்லை . சம்பந்தனுக்கோ சுமந்திரனுக்கோ அந்தளவு செல்வாக்கு அங்கு எப்பொழுதும் இருந்ததில்லை. முன்பு இருந்ததைவிட தற்பொழுது குறைந்திருக்கிறது.

அவ்வாறாயின் என்ன காரணம்.. ?

மீண்டும் பயம்!

ஆனால், அந்தப்பயத்தை இம்முறை விதைத்தவர்கள் தமிழ் அரசியல்வாதிகளல்ல . தமிழ் ஊடகங்களே!

வடமாகாண தமிழ்மக்கள் நீடித்த போரினால் கல்வியில் மட்டுமல்ல பல விடயங்களிலும் பின்தங்கிவிட்டவர்கள் . இலங்கையின் எந்தப்பகுதியிலும் இந்தளவு மனிதர்கள் அன்னத்திற்கும் கழுகிற்கும் வித்தியாசம் தெரியாதவர்கள் இருக்கமாட்டார்கள் .
தமிழைத்தவிர, மற்ற மொழிகள் தெரியாது. இதனால் இங்குள்ள அச்சு ஊடகங்களும் வெளிநாட்டில் இருந்து வெளியாகும் இணைய ஊடகங்களுமாகச் சேர்ந்து மக்களுக்கு வெள்ளைவேனையும் கோத்தபாய ராஜபக்சாவையும் ஒன்றாக இணைத்துக்காட்டுவதில் வெற்றி பெற்றுவிட்டார்கள் .

இதனால் தமிழர்களும் பயந்துவிட்டார்கள். இவர்கள் மற்றைய தேர்தல்களில் டக்ளஸ் தேவானந்தாவை ஆதரிப்பவர்களாக இருக்கலாம். கிளிநொச்சியில் வேறு ஒருவரையோ, அங்கஜன் இராமநாதனையோ ஆதரிப்பவர்களாக இருந்தாலும், தங்களைத் தேடியும் வெள்ளைவேன் வருமென பயந்தார்கள். அவர்களது பயம் யாருக்குப் போட்டாலும் கோத்தபாயாவிற்கு போடக்கூடதென்பதில்தான் தங்கியிருந்தது.

மூன்று இனத்தினதும் அப்பாவி மக்களின் அச்சம் இந்த அதிபர் தேர்தலில் வாக்குகளாக வெளிவந்திருக்கிறது. 75 வீதமானவர்கள் சிங்களமக்கள் என்பதால் அவர்கள் விரும்பியவர் வெற்றிபெறுவார் என்பது ஜனநாயகம்.
—-0—

Posted in Uncategorized | பின்னூட்டமொன்றை இடுக

கரையில்மோதும் நினைவலைகள் — 4 இடப்பெயர்வுகள்.

இலங்கை

சிட்னியியில் நியு சவுத்வேல்ஸ் பல்கலைக்கழகத்தில் நான் படித்த காலம் ஒரு வருடமே . ஆனாலும் புதிய இடம், கலாச்சாரம் என்பதால் அவை நினைவில் நீங்காதவையே. யாழ்ப்பாணத்தில் இந்துக்கல்லூரியின் விடுதி வாழ்க்கை மற்றும் பேராதனைப் பல்கலைக்கழகத்தின் நினைவுகள் போல் பசுமையானவையல்ல. புலம்பெயர்ந்தபின் வாழ்வதற்கு புதிய அவுஸ்திரேலியப் பட்டம் தேவையாகவிருந்தது

இலங்கையின் வடகரையில் எழுவைதீவென்ற சிறு தீவில் பிறந்து வளர்ந்து அமைதியாக ஏழாம் வகுப்பில் படித்த எனக்கு வங்கக் கடலில் மையங் கொண்ட புயலாக எனது தந்தையார் வந்தார். அதுவரையும் தென்னிலங்கையில் மலையகப் பகுதியில் ஆசிரியராக இருந்தவர். எனது பாடசாலைக்கு வந்ததும் எனது வாழ்வில் சனி பற்றிக்கொண்டது.

குடும்பத்தில் மூத்த பிள்ளை. நான் படித்த பாடசாலையே அம்மா வழி பாட்டனார் காலத்தில் தொடங்கியது. அவரே பாடசாலையாசியர். அம்மாவே அந்த ஊரில் தபால் அதிபர் . இவற்றால் மற்ற ஆசிரியர்களது மதிப்பும் அன்பும் கிடைத்ததுடன் சிறு வயதில் தொய்வு நோய் வந்ததால் ஒரு மிகவும் செல்லமாக வளர்க்கப்பட்டேன்.

எனது நிலை தந்தையார் ஊருக்கு ஆசிரியராக வந்ததும் தலைகீழாக மாறியது.சுதந்திரமான எனது சிறகுகள் கண்டிப்பென்ற பெயரில் வெட்டப்பட்டன.

தமிழ் சினிமாபோல் தந்தையாருடன் எட்டு மாதங்கள் பொருதிய பல சம்பவங்கள் இருந்தாலும் , இறுதியில் ஒன்று கிளைமாக்சாக என்னை ஊரைவிட்டு போக வைத்தது .

அப்பொழுது எனக்கு 12 வயது. மாமியின் மகள் இரண்டு வயது மூத்தவள், இரண்டு வருடங்களாக யாழ்ப்பாணத்தில் படித்துக்கொண்டிருந்தவள், இடையில் எங்களுருக்கு மீண்டும் படிக்க வந்துவிட்டாள். அவள் வந்த காரணம் : ஊகமாக அவள் தங்கியிருந்த வீட்டின் ஆண் உறவினரது நடத்தையே காரணமென்று பேசப்பட்டது. எனக்கு அதன் காரணங்கள், அர்த்தங்கள் புரியவில்லை. நேரடியாக கேட்டுப் புரிந்து கொள்ள நினைத்தேன்.

ஐப்பசி மாதத்தின் கடைசி வியாழக்கிழமை மதியத்தில் பாடசாலையிலிருந்து திரும்பி வரும்போது பூவரசு மரத்தின் நிழலில் நான் கடித்த அம்பலவி மாங்காயில் அரைப்பகுதியை அவளிடம் கொடுத்துவிட்டு “ யாழ்ப்பாணத்து நல்ல படிப்பை விட்டு ஏன் வந்தாய் ? அங்கு மாமா என்ன செய்தார்?” காரணத்தை அவளிடம் சீரியசாக இடையில் வழுவிய அரைக்கால்சட்டையை ஒரு கையால் பிடித்தபடி நேரடியாக கேட்டேன்.

பதின் மூன்று வயதான அவள், அப்பாவியாக ஒரு கன்னத்தில் மட்டும் குழிவிழ சிரித்து விட்டு மாங்காயில் ஒரு காக்காய்கடி கடித்துவிட்டு என்னிடம் தந்தாள் . ஆனால், பதில் சொல்லாது போய்விட்டாள். அந்த ஊர்க்கதையை எனக்கு சொன்ன நண்பன் வாயை மூடியபடி சிரித்தான் . அந்த நிகழ்வை அத்துடன் நான் மறந்து போய்விட்டேன் .

அடுத்த நாள் வெள்ளிக்கிழமை . எல்லோரும் காலையில் பாடசாலை தொடங்கமுன் கோயிலுக்கு போய்விட்டு வரிசையாக வந்தார்கள் . நான் இறுதியாக வந்தபோது பாடசாலைக் கட்டிடத்தின் அரைச்சுவருக்கு மேலால் தெரிந்த காட்சி இன்றும் திரைப்படம் போல் மனதில் பதிந்துள்ளது.

வெள்ளை மேல் சட்டையுடன் கருப்புக் கோடு போட்ட பச்சை லங்கா பருத்திச் சேலையை இறுக்கி கட்டிய மாமி, உடலில் துணியற்ற ஆறுமாதக் ஆண் கைக்குழந்தையை இடுப்பில் வைத்தபடி, வகுப்பு மேசையருகில் நின்று கதிரையில் உட்கார்ந்திருந்த எனது தந்தையிடம் கண்ணகியாக நியாயம் கேட்டார் . கையில் சிலம்பு மட்டுமே மிஸ்சிங். ஆனால் கேட்ட கேள்வி: நீயும் காவலனோ என்பதுபோல் “ வாத்தி இதுதானா உனது மகனுக்கு படிப்பிக்கிறாய் ? “ என்ற போது எனக்கு விடயம் புரிந்து விட்டது . ஏற்கனவே தந்தையாரிடம் சொல்லப்பட்ட விடயம் அவரிடம் மேலும் உருவேற்ற மீண்டும் காட்சியாக்கப்பட்டிருக்கு என்பது எனது மூளையில் உறைத்தது.

“இங்கே வாடா” “ என்று அழைத்ததும் பூனையிடம் அகப்பட்ட எலியாக மாறினேன்

எனது தந்தையார் பிரித்தானிய இராணுவத்தில் மூன்று வருடமிருந்தவர். இருபத்தைந்து வயதில் நான் இருந்தபோதும் ஐம்பத்தைந்து வயதில் அவரின் உடற்பலம் என்னில் இல்லை. கொக்கு, எலும்பன் என பல பட்டப் பெயர்கள் எனது உடல்த் திண்மைக்காக நண்பர்கள் வைத்தது.

எனது எலும்புகளை இன்று நிலத்திலிருந்தே பொறுக்கவேண்டும் என எண்ணியபடி அவர் முன் உறைந்திருந்தேன் . அவர் எழுந்து ,எனக்கு கன்னத்தில் ஓங்கி அடிக்க , நான் குனிய அந்த அடி என் தலையில் விழ , நான் கரும்பலகையில் சாய , கரும்பலகை வெட்டிச் சாய்த்த மரத்தின் ஓசையோடு கீழே விழுந்தது. இப்படியாக ஏற்பட்ட தொடர் நிகழ்வால் ஏற்பட்ட தாமதத்தால் அவரால் என்னை உடன் பிடிக்க முடியவில்லை . மீதியாக வைத்திருந்த அடிகள் நினைவுகளாகவே எஞ்சின. அந்தச் சந்தர்ப்பத்தைப் பாவித்து நான் பாடசாலையின் பெஞ்சுகள் , கதிரைகள் , சுவர்கள் முதலான தடைகளைத் தாண்டி வீட்டுக்கு ஓடி வந்து அம்மாவிடம் அகதியானேன். எக்காலத்திலும் அகதி விண்ணப்பம் நிராகரிக்கப்படாத ஒரு இடம்.

அம்மாவிடம் விடயத்தைச் சொன்னதும் “அவள் வேசை, அவள் யார் என்ர பிள்ளையை பற்றி குறை சொல்ல? இந்த மனிதனுக்கு மூளையில் என்ன இருக்கு ? என்று எழுத முடியாத பல வார்த்தைகளை பேசிவிட்டு “ இனி இந்த ஓட்டைப் பாடசாலை தேவையில்லை . யாழ்ப்பாணம் போய்படி மகனே “ என்றார்.

அன்றிலிருந்து ஒன்றரை மாதம் எந்த பாடசாலையும் போகவில்லை . அத்துடன் யாழ்ப்பாண இந்துக்கல்லுரியில் சேர்வதற்கு பரிட்சை எழுதியதும் அங்கு எடுபட்டேன். மூன்று வருடங்கள் என் விடுதி வாழ்வு இனிமையானது . இராணுவம், இயக்கங்கள் முளைக்காத சொர்க்க பூமி அக்கால யாழ்ப்பாணம்.

வீட்டில் இருந்து ஞாயிறு மாலையில் இந்துக் கல்லூரியின் விடுதியை அடைந்ததும் மற்றைய மாணவர்கள் எனது உடைகளை பரிசோதிப்பார்கள். காரணம்: நான் பணம் வீட்டிலிருந்து கொண்டு வந்தேனா என்பதற்கான அந்தப் பரிசோதனை. அவர்களுக்கு பணம் கிடைத்தால் அன்று சிற்றுண்டி மற்றும் சினிமா செலவுக்காக பயன்படும் .
அப்படி பணம் கிடைக்காதபோது எனது சப்பாத்தை கழட்டி சொக்ஸ் உள்ளே பார்க்க முயல்வார்கள்.

அப்படியான ஒரு நாள் அவர்களில் ஒருவன் , “அவன் தீவான். அவன் காலின் பித்த வெடிப்புக்குள் மணல்தான் இருக்கும்” என்றான் .
அது நகைச்சுவைக்காக சொல்லப்பட்டது. சொல்லியவன் எமது ஊருக்கு அடுத்த பகுதியான வேலணையிலிருந்து வந்தவன் .
அந்த வார்த்தைகளின் புவியியல் சார்ந்த உண்மை உள்ளது.

இலங்கையில் யாழ்ப்பாணத்தின் பெரும்பகுதி ஒரு காலத்தில் கடலின் கீழ் முருகை கற்பாறைகளாக (Coral reef) இருந்து மேல் வந்த இடம். பிற்காலத்தில் அந்தப் பாறைகள் உடைந்து மண்ணாகியது. அங்கு காற்றில் இருந்து உணவு தயாரிக்கும் பாசி போன்று தாவரங்கள் உருவாகி பின்பு அவை சிதைந்து பயிர்கள் விளையும் மண்ணாகியது. அப்படியான உருவாக்கம் நடைபெற பல இலட்சக்கணகான வருடங்கள் சொல்லும் . அப்படியான மாற்றம் நடைபெறும் இடங்களை புவிப்பந்தின் இறுதியாகத் தோன்றிய நியூசிலாந்தின் வட தீவில் பார்த்தேன் .

இடையில் ஒரு கேள்வியைக் கேட்காது போகலாமா?

கல் தோன்றி மண் தோன்றாத காலத்தில் வாழ்ந்த எமது தமிழர்கள் – அக்கால யாழ்ப்பாணத்தில் எப்படி உணவு உண்டார்கள்? உணவு பயிரிட முடியாத நிலம் . புல் மற்றும் தாவரங்கள் முளைக்காத நிலமது. ஆடு மாடு வளர்க்க முடியாது. அப்படியானால் அக்காலத்தில் மக்கள் மீன் மட்டுமே உண்டிருக்கமுடியும் – இதனால் ஆரம்பத் தமிழர் மீனவர்கள் எனவும் மீனை மட்டும் உண்பவர்கள் எனவும் கொள்ளலாமா?

எனது பித்தவெடிப்பில் மணல்போல் அவுஸ்திரேலியாவிலும் ஆதிவாசிகள் காலைப் பார்த்தல் சிவப்பாக இருக்கும். காரணம் பெரும்பாலான அவுஸ்திரேலிய நிலப்பரப்பை ஆகாய விமானத்தில் இருந்து பார்த்தால் சிவப்பாக இருக்கும் . காரணம்: அங்கு நிறைந்துள்ள இரும்புத்தாதே . அதை வெட்டி எடுத்து உலகம் முழுவதும் விற்று தற்பொழுது வசதியாக வாழ்கிறோம் . வெள்ளையருக்கு முன்பு வியாபார நோக்கத்துடன் அவுஸ்திரேலியவை கடலால் சுற்றி பார்த்த ஒல்லாந்தர், போர்த்துக்கேயர் இங்கு ஒன்றும் பிரயோசனமானது இல்லை எனப் போய் பக்கத்தில் உள்ள கிழக்குத் தீமோர் இந்தோனேசியா என்று தங்கள் காலனிகளை அமைத்ததார்கள்.

பின்னர் தங்கள் நாட்டு குற்றவாளிகளை குடியேற்ற மட்டுமே நிலம் தேடிய பிரித்தானியர்கள் அவுஸ்திரேலியாவைக் கண்டுகொண்டார்கள். இவ்வளவு இரும்புக்கனிமம் இருந்தும் ஆதிவாசி மக்கள் கற்காலத்திற்கு அப்பால் போகவில்லை. காரணம் அவர்களுக்கு எதிரிகளோ தேவைகளோ இல்லை . காட்டில் கிடைத்த உணவே போதுமானது. பயிரிடத் தேவையில்லை . படைக்கலங்களும் விவசாய உபகரணங்களும் செய்வதற்கே மற்றைய நாடுகள் இரும்பைப் பாவித்தார்கள்

பேராதனையில் மிருகவைத்தியம் படித்தபோது மைக்குரோபயலஜி என்ற பாடத்தில் மூன்று தரம் பேராசிரியர் மகாலிங்கத்தால் குண்டடிக்க வேண்டியிருந்ததால், அந்த மைக்குரோபயலஜியில் எனது ஆய்வை செய்ய விரும்பினேன். ஆனால், எனக்கு கிடைத்த அந்த பகுதி புதுமையானது.

இரும்புக் கனிமத்தை நிலத்தில் அகழ்ந்ததும் அதை உருக்கி இரும்பைப் பிரித்தெடுப்பார்கள். அந்த செய்முறையில் அதிக இரும்புள்ள கனிமத்திற்கே பொருளாதாரரீதியில் இலாபம் கிடைக்கும். குறைந்த இரும்புள்ள கனிமத்தை தரையில் கொட்டிவிட்டால் அந்த இடத்தில் ஒரு சாதிப் பக்டீரிவால்(Thiobacillus ferrooxidans) அமிலமும் இரும்பும் செப்பும் உருவாகி அந்த இடம் முழுவதும் எதற்கும் உதவாத இடமாகும். அங்கு புற்கள் முளைக்காது. இதுவே அவுஸ்திரேலியாவில் பலகாலமாக நடந்தது . தற்பொழுது குறைந்த இரும்புள்ள கனிமத்தை மீண்டும் புதைத்து நிலத்தை மண்ணால் மூடுகிறாரகள் . மேலே புற்கள் முளைக்கும். சிறுமரங்கள் நடுவார்கள்
எப்படி குறைந்த இரும்புள்ள கனிமங்களில் பக்டீரியாவைப் பாவித்து இரும்பை பிரித்தெடுக்க முடியும் ? என்பதே எனது ஆய்வு. அதிலும் இப்படியான கனிமவளமுள்ள நிலங்களில் நல்ல தண்ணீர் கிடையாது. மேலும் அவுஸ்திரேலியாவின் நடுப்பகுதி ஆதிகாலத்தில் கடலால் பிரிக்கப்பட்டிருந்தது. அதனால் உவர்ப்பான தண்ணீரில் இந்த பக்டீரியாக்கள் வளர இசைக்கமடையுமா? என்பதே ஆய்வின் நோக்கம்

இந்த ஆய்வு வேலைகளை செய்து கொண்டிருந்த காலத்தில் ஒரு பொது வேலையிலும் ஈடுபட்டேன்; மனித உரிமைகள் சம்பந்தமானது. சில சிங்கள நண்பர்களையும் மற்றும் எனது நண்பரான டாக்டர் நரேந்திரநாதனையும் சேர்த்து மனித உரிமைக் கழகத்தை உருவாக்கினோம் . அக்காலத்தில் பிஜியில் நடந்த இராணுவ புரட்சியின் காரணமாக பல இந்தியர்கள்அவுஸ்திரேலியாவுக்கு தப்பி வந்தனர் அதேபோல் 87-90 இல் இலங்கை இராணுவத்தினர் ஜனதா விமுக்தி பெரமுனையினரை வைகை தொகையற்று கொலை செய்தர்கள்.. அக்காலத்தில் அவுஸ்திரேலியாவில் தொழிற்கட்சியிருந்ததால் எங்களால் மந்திரிகள் எம்.பி.க்களை சந்திக்க முடிந்தது. நாட்டின் இந்த நிலமையைப் பற்றி பேசமுடிந்தது. அதன் காரணமாக சில நன்மைகள் ஏற்பட்டது

அக்காலத்திலோ வார விடுமறையில் இரவுகளில் ஒரு பஞ்சாபி உணவகத்தில் சேர்ந்து கழுவுதல், துடைத்தல் வேலைகளை செய்தேன். ஆனால் இறுதிவரையும் சப்பாத்தியை வட்டமாக என்னால் போடமுடியவில்லை. தோல்வியை ஒப்புக்கொண்டு அந்த வேலையில் இருந்து விலகவேண்டியதாக இருந்தது .

ஓரு வருடத்தில் எனது ஆய்வுகள் பூர்த்தியாகிவிட்டது. பட்டமும் கிடைத்தது. வேலையில்லை! மனைவியும் படித்துக்கொண்டிருந்தார் .
இலங்கையில் நல்ல வேலை, கார், வீடு என சகல வசதி இருந்தும் உயிர்ப்பயத்தால் கப்பலேறியதை நினைத்துப் பார்க்காமல் இருக்க முடியாது அத்துடன் என்னை சுற்றி கண்ணுக்குத்தெரியாத வலையாகவிருந்த அரசியலும் இருந்து தப்பி ஓடமுடியாது.

இராமானுஜம்
——–
84 ஏப்பரலில் தலைமன்னாரில் இருந்து இராமேஸ்வரம் செல்லும் கப்பலின் மேல்தட்டில் என்னுடன் மேலும் சிலர் இருந்தார்கள் . அவர்கள் கொண்டுவந்த மூட்டை முடிச்சுக்கள் அவர்களை மலையகத்தில் இருந்து வந்தவர்களாக அடையாளம் காட்டியது.

கண்ணுக்கு எட்டியதாகவிருந்த மன்னார் கடற்கரையை முற்றாக மறையும் வரையும் தொடர்ச்சியாக பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன். கலங்கிய கண்களும் கனத்த இதயமும் கொண்டவனாக மனதை அசைபோட்டேன்.

நாட்டை விட்டு வெளியேறும் பலர் வியாபாரம், உல்லாசப்பயணம் முதலான காரணங்களால் பிரியும்போது அந்தப்பயணம் உணர்வு கலந்தது அல்ல. ஆனால் நான் இப்போது வெளியேறும்போது எனது நாடு, மக்கள், உறவினர் முதலான பந்தங்கள் அறுபடுகிறது. எட்டு மாத கர்ப்பிணியான மனைவியையும் இரண்டு வயதே நிரம்பாத மகனையும் விட்டு எதற்கு பரதேசம் போகிறோம் என்பது தெரியாமல் எனது பயணம் தொடங்குகிறது. குருட்டுப் பூனை இருட்டில் பாய்வது போன்றது இந்தப் பயணம்.

கண்ணுக்கு எட்டியவரையும் கடலாகத் தெரிந்தது பாக்கு நீரிணை.

எவருக்கும் நாட்டைவிட்டு வெளியேறுவது என்பது இலகுவான விடயமல்ல. சுற்றம் நண்பர்கள் என்ற புறக்காரணிகளோடு அனைத்திலும் வெறுப்பை ஏற்படுத்தவேண்டும். ஆனால் அது எனக்கு சாத்தியம் அல்ல, நாம் இருக்கும் நாட்டை வெறுப்பது. அதிலும் அரசாங்க வேலை. மனைவிக்கு வீட்டுக்கு பக்கத்தில் வேலை. பிள்ளைகளைப் பார்க்க மாமா, மாமி என சகல வசதிகளோடு இருந்த எனக்கு இந்தியப்பயணம் எனக்கே புரியாத புதிராக இருந்தது. எனக்கே புரியாதபோது எனது அம்மா சகோதரங்களுக்கோ மனைவி மாமா மாமிக்கோ எப்படிப் புரியும்?

மதவாச்சியில் 83 இனக்கலவரத்தின்போது வேலை செய்துவிட்டு அதன்பின் மூன்றுமாதங்களை ஏதும் செய்யாமல் செலவிட்டேன். 1983 நவம்பர் மாதத்தில் இராகலையில் அரசாங்க மிருக வைத்தியராக வேலைக்குச் சேர்ந்தேன். இராகலை சென்றதும் புது அனுபவமாக இருந்தது. வரட்சியான யாழ்ப்பாணத்தில் பிறந்து வளர்ந்த எனக்கு குளிர்பிரதேசம் மாற்றமாக இருந்தது. ஆனால் நான் அதற்குத் தயாராகச் செல்லாதபடியால் முதல் இரண்டு நாட்கள் குளிரில் நித்திரை கொள்ள முடியவில்லை. பின்பு நுவரேலியாவில் எனது நண்பனது குவாட்டர்சில் சென்று தங்கினேன். அதன்பின் குளிருக்கான பெட்சீட், கம்பளி உடைகளோடு ராகலை வந்து சேர்ந்தேன்.

ராகலையில் எனக்குப் பிடித்தவிடயம் 83 ஜுலைக்கலவரத்தில் எதுவித பாதிப்பும் தமிழர் கடைகளுக்கு ஏற்படவில்லை. இதற்குக் காரணம் அந்தப்பகுதி பாராளுமன்ற அங்கத்தவரும் நுவரேலியா மாவட்ட அமைச்சருமான ரேணுகா ஹேரத் . கலவரம் நடந்த மூன்று நாட்களும் இரவு பகலாக கணவனுடன் ஜீப்பில் சென்று தீயசக்திகள், கடைகளுக்கு தீவைப்பதை தடுத்தார். இவ்வளவுக்கும் ரேணுகா ஹேரத்திற்கு முப்பது வயதுதான் இருக்கும். அதே வேளையில் சில கிலோ மீட்டர் தொலைவில் இருக்கும் நுவரெலியாவில் அமைச்சர் இராஜதுரையின் மகள் டொக்டராக வேலை பார்த்தார். அவரை ஹெலிகப்டரில் ஏற்றிக்கொண்டு அப்போதைய பெருந்தோட்ட அமைச்சர் காமினி திசநாயக்க சென்றதன் பின்னர் நுவரேலியா கடைவீதிகளுக்கு தீ வைக்கப்பட்டது. இதற்குக் கூட இனவாதம் காரணமில்லை.

அக்காலத்து அமைச்சர் தொண்டமானுக்கும் காமினி திசநாயக்காவுக்கும் இருந்த தொழிற்சங்க போட்டியே காரணம். இருவரும் இரண்டு தொழிற்சங்கங்களுக்கு தலைமை வகித்ததால் வந்தவினையாகும். இப்படி இலங்கையில் பல விடயங்களுக்கு அரசியல்வாதிகளே காரணம். மூவின மக்களைப் பொறுத்தவரையில் அமைதியான வாழ்வையே விரும்பினார்கள்.

84 ஆம் ஆண்டு மார்ச் மாதத்தில் ராகலை சூரியகாந்தித்தோட்டத்தில் நடந்த சம்பவம் எனது பயணத்திற்கு உடனடிக் காரணமாக இருந்தது.

எனது மிருகவைத்திய அலுவலகம் சூரியகாந்தித் தோட்டத்தில் இருந்தாலும் தொழிலாளர் குடியிருப்புகளுக்கு சற்று விலகியே அமைந்திருந்தது. எனது தங்குமிடம் அந்த கட்டிடத்தின் ஒரு அறையேயாகும். மலையகத்து காலை நேரம் மிகவும் இரம்மியமானது. ஈரமுகில்களால் போர்த்தப்பட்டு இரவில் நனைந்த தேயிலைச்செடிகள் கண்ணுக்கெட்டிய தூரம்வரை பரந்திருக்கும். இடைக்கிடையே தொழிலாளர் குடியிருப்புகள், மற்றைய உத்தியோகத்தர்களது இல்லங்கள் பச்சைவண்ண கம்பளத்தில் புள்ளிகள்போடும். தூரத்து மலைகளில் படிந்திருந்த சோம்பேறியான முகில்கள் மெதுவாக கலைவதும் கண்களுக்கு இதமானவை. தேயிலைத் தொழிற்சாலையில் வறுக்கப்படும் தேயிலைத் துளிர்களில் இருந்து பரவும் நறுமணம் காற்றோடு கலந்து வரும். அந்த காலை வேளையை சிறிது நேரம் இரசித்துவிட்டுத்தான் எனது வேலையைத் தொடங்குவேன்.

காலைப்பொழுது புலரும்வேளையில் எழுந்து பார்த்தால் தொழிலாளர்களது குடியிருப்புகளின் கூரையிலிருந்து எழும் புகை தெரியும். ஆனால் நான் அன்று பார்த்தது அவர்களின் அன்றாட சமையலின்போது வரும் புகையல்ல.
பல காம்பராக்களில் கூரைகளைக் காணவில்லை. விடயத்தை ஆராய ஆவலாக இருந்ததால் எனது உதவியாளரான இரத்தினத்தை எதிர்பார்த்திருந்தேன். இரத்தினம் அந்தத் தோட்டத்தில் வசிப்பது எனக்குத் தெரியும்..

இரத்தினம் சிறிது நேரத்தில் கலவரமான முகத்துடன் வந்தான்.

‘இரவு நடந்தது தெரியுமா?’ எனக்கேட்டான்.

‘இல்லையே’

‘நடு இரவில் சிங்களவர்கள் கிராமத்தில் இருந்து வந்து நெருப்பு வைத்துவிட்டார்கள். தொழிலாளர்கள் எல்லாம் குடும்பத்துடன் தேயிலை செடிகளுக்கு மறைவிலும் மலைப்பாறை இடையிலும் பதுங்கி இருந்து விட்டு இப்பதான் வருகிறார்கள்.’

‘என்ன நடந்தது?’

‘சின்னத்துரையை ஒரு தொழிலாளி குத்தியதால், குத்து வாங்கிய சின்னத்துரை சிங்கள கிராமத்தவர்களிடம் போய் சொல்லியதால் இந்த காம்பரா எரிப்பு நடந்தது.’

மேலும் அவனைத் துருவியபோது, தோட்டத்தில் நிர்வாகியாக சுப்பிரிண்டனும் அவருக்கு உதவியாக ஒருவரும் இருப்பார்கள். உதவியாக இருப்பவரை சின்னத்துரை என அழைப்பார்கள். சின்னத்துரை தொழிலாளியின் மனைவியை பாலியல் சேட்டை செய்ததால் தொழிலாளியால் குத்தப்பட்டான்.

தமிழ்த் தொழிலாளிகள் இரவில் மனைவி குழந்தைகளுடன் சென்று மலைகளிலும் புதர்களிலும் ஒளித்தனர். இந்தத் தோட்டத்தின் மத்தியில் அமைந்தது ராகலை மிருக வைத்திய சாலை. தொழிலாளிகள் தேயிலைக் கொழுந்துகள் கிள்ளுவதோடு மாடுகள் வளர்த்தும் பால் கறந்து விற்றும் ஜீவனத்தை நடத்தியவர்கள். இவர்கள் எல்லோரும் பால் உற்பத்தியாளர் கூட்டுறவு சங்கத்தில் அங்கத்தவர்கள். கிராம பால் கூட்டுறவுசங்கத்திற்கு நான் தலைவரானதால் இவர்களோடு எனக்கு தொடர்பு உள்ளது. இப்படியான தொடர்புகள் இருந்ததால் இரத்தினத்தோடு சென்று தொழிலாளிகளிடம் பேசினேன். அவர்களது துன்பங்களை விசாரித்த போது அவர்களது பயங்களை உணர்ந்தேன்.

இலங்கையில் சிறிய தகராறு இனக்கலவரமாகியது. சூரியகாந்தி தோட்டத்தை சுற்றிய கிராமங்களில் வசிப்பவர்கள் சிங்கள மக்கள். தமிழ்த்தொழிலாளி , சின்னத்துரை என்ற சிங்களவரை குத்தியது என சின்னத்துரை கிராம மக்களிடம் சென்று சொன்னதால் தமிழன் சிங்களவனை குத்தியதாக தகவல் பரவி இனப்பகையாகியது.

‘பறதெமலோ பலயாங்’ என்றபடி அன்று தோட்டத்து காம்பராக்களை சிங்கள கிராமவாசிகள் எரித்தனர்.

நான் தமிழ்த் தொழிலாளர்களிடம் சென்று பேசியதால் “ கொட்டியா “ என சிலரால் அழைக்கப்பட்டேன்

இந்த கொட்டியா (புலி) என்ற சொல் பெரும்பாலானவர்களால் தமிழர்களுக்கு எதிராக பாவிக்கப்பட்டது. நான் அதைப்பற்றி ஆரம்பத்தில் பொருட்படுத்தவில்லை. ஆனால் பின்பு என்னை நுவரேலியாபொலிஸ் நிலயத்திற்கு அழைத்து விசாரிக்க இருப்பதாக என்னோடு வேலை செய்த சிங்கள இனத்தவர் ஒருவர் மூலம் தகவல் தெரிந்தது.

சித்திரை வருடப்பிறப்பிற்கு யாழ்ப்பாணம் செல்ல நினைத்திருந்தபடியால் அப்படியே கொழும்பு சென்று இந்திய விசா எடுத்தேன்.

சூரியகாந்தி தோட்டத்தில் நடந்த கலவரம் மட்டுமா என்னை வெளியேறத்தூண்டியது?

நிச்சயமாக என்னை பொலிஸ் விசாரித்தாலும் பிரச்சினை வந்திராது.
வருடப்பிறப்புக்கு வீடு செல்ல முயன்ற போது, எனது மேலதிகாரி இந்தப்பகுதியில் பல மிருகவைத்தியர்கள் லீவில் நிற்பதால் லீவு தரமறுத்தார். உடனே, கண்டியில் உள்ள மேலதிகாரியிடம் பேசி லீவெடுப்பேன் என்று நான் சொன்னது அவருக்கு ஆத்திரமூட்டியது.

இந்தக் காரணங்கள் மட்டுமல்ல.

நிச்சயமாக இதற்கும் மேலான காரணங்கள் இருக்கவேண்டும்.

இந்தியாவில் தமிழ் இளைஞர்களுக்கு இந்திய அரசாங்கத்தால் பயிற்சியளிக்கப்படுகிறது என்ற தகவல் பல பத்திரிகைகளில் வந்திருந்தது.

இலங்கையின் தென்பகுதியில் வேலை செய்து கொண்டு எதிர்கால சரித்திரத்தில் பிழையான இடத்தில் நின்று விடுவேனோ என்ற பயம் வந்தது.

இவ்வளவுக்கும் நான் அரசியலில் பெரிதளவில் ஈடுபட்டவன் அல்ல. யாழ்ப்பாணம் இந்துக்கல்லுரியில் படித்து முதல்முறையிலேயே பல்கலைக்கழகம் பிரவேசித்தபின் எனது வாழ்க்கை ஒழுங்காக நகர்ந்தது.
இலங்கையில் இன ரீதியான பிளவு ஏற்படுவதிலும் எனக்கு உடன்பாடில்லை. ஏராளமான சிங்கள, இஸ்லாமிய நண்பர்கள் எனக்கு இருந்தார்கள். இனம் – மதம் என்பவை எங்களுக்கு நாங்களாக போட்ட கவசங்கள் என்பது புரிந்தவன். ஆனால், அக்காலப்பகுதியில் எனது வயதையொத்த இளைஞர்கள் அரசியல்சாயம் படாமல் தப்பமுடியாது. ஹோலி பண்டிகை காலத்தில், ஹோலிபண்டிகையை கொண்டாடாதவனும் வர்ணத்தை பூசிக்கொள்வது போல் அரசியல் வாடை என்னைத் தழுவியது

நான் பன்னிரண்டாம் வகுப்பில் படித்த காலத்தில் யாழ்ப்பாணத்தில் நாலாம் உலக தமிழ் ஆராய்ச்சி மகாநாடு நடந்தது, அப்போது நடந்த நிகழ்வுகள் என் மனதில் பசுமரத்தாணியாக பதிந்திருக்கிறது.

பதினொருவர் இறந்த நாளுக்கு முதல் இரவு (2-01-1974)மூவர் இறந்தனர். இவர்களின் இறப்புக்கு நான் சாட்சியாகினேன். இரவு 8 மணியளவில் மீன்களைப் போல் வடிவமைக்கப்பட்ட அலங்கார ஊர்தி யாழ்ப்பாணம் ஆஸ்பத்திரி வீதியால் வந்து கொண்டிருந்தது. வீதிக்கு மேலாக செல்லும் மின்வயரில் ஊர்தி முட்டியவுடன் மின்சாரவயர் அறுந்தது, அந்த இடத்திலே மூவர் இறந்தார்கள். வயர் அறுந்த போது மின் வெளிச்சம் அணைந்தாலும் நான் நின்ற இடத்துக்கு அருகில் தரையில் போட்ட மீன் போல் ஒருவர் துடித்து இறந்ததை என்னால் பார்க்க முடிந்தது. எங்கள் ஊரில் வலையில் சிக்கி மீன்துடிப்பதைப்போல் இருந்தது அவரது மரணம். ஏற்கனவே இறந்தவர்களை பார்த்து இருக்கிறேன். ஆனால் கண்முன்னே நான் பார்த்த முதலாவது இறப்பு என்ற செயல் கோரமாக நிகழ்ந்தது.

அதிர்ச்சியுடன் வீடு சென்றேன்.

அடுத்தநாள் மகாநாட்டின் கடைசிநாள். ஞானம் மாஸ்ரரிடம் பௌதிகம் பாடம் படித்துவிட்டு நாங்கள் ஐந்து பேராக மாலைநேரம் மகாநாடு நடக்கும் இடத்துக்குச் செல்ல எண்ணினோம். ஞானம் மாஸ்டர் மகாநாட்டு குழுவில் ஒருவராக இருந்ததால் வகுப்பு சீக்கிரம் முடிவடைந்தது.

சைக்கிளை மணிக்கூட்டு கோபுரத்தருகே வசிக்கும் எனது நண்பன் இரத்தினகாந்தனின் வீட்டில் விட்டுவிட்டு அவனுடன் வீரசிங்கம் மண்டபத்தை நோக்கிச் சென்றோம். மக்கள் கூட்டம் எங்கும் நிறைந்து வழிந்தது, வடமாகாணத்தில் வசிப்பவர்கள் எல்லோரும் அங்கு வந்துவிட்டார்களா என நினைத்தேன்.

முனியப்பர் கோயில், புல்லுக்குளம் போன்ற பகுதிகள் எமக்குத் தண்ணிபட்ட பாடமானதால் விரைவாக வீரசிங்கம் மண்டபத்தை அடைந்தோம். மண்டபத்தின் முன்னிலையில் மேடைபோடப்பட்டிருந்தது, நாங்கள் அந்த மேடையின் பின்னால் நின்றோம்.

மேடையில் பலர் பேசினார்கள். ஆனால் அமிர்தலிங்கம் பேசும்போது மக்கள் ஆர்ப்பரித்தார்கள். அமிர்தலிங்கம் பேசி முடித்தவுடன் ஒருவர் மேடையில் ஏறினார். அவரை ஜனார்த்தனன் என மக்கள் கூறினார்கள்.

இரா. ஜனார்த்தனன் இலங்கைக்கு வருவதற்கு இலங்கை அரசாங்கம் விசா கொடுக்கவில்லை என்ற விடயம் எமக்கு முன்பு தெரிந்திருந்தது.

எங்களுக்குப் பக்கத்தில் இருந்த ஒரு சிலர் இவர் வள்ளத்தில் வந்தார் எனக் கூறினார்கள்.

பேராசிரியர் நைனார் முகம்மது பேசிக் கொண்டிருக்கும்பொழுது மக்கள் ஜனார்த்தனன் பேசுகிறார் என ஆர்ப்பரித்தார்கள். அப்போது கண்ணாடிகள் நொருங்கும் சத்தம் கேட்டது. அத்துடன் கண்ணீர் புகை குண்டுகளும் எம்மத்தியில் விழுந்தன. சுடுகிறாங்கள், சுடுகிறாங்கள், நிலத்தில் படுங்கள் என பலர் சத்தமிட்டார்கள்.

நான் படுத்ததால் எனக்கு மேல் குறைந்தது பத்துப்பேராவது படுத்திருப்பார்கள்.
திடீரென்று லைட்டுகள் அணைந்தன.எங்கும் கூக்குரலும் அலறலும் எதிரொலித்தது, இருட்டில் நடப்பது தெளிவாகத் தெரியவில்லை. எனக்கு மேல் படுத்தவர்கள் எழும்பிய பின்பு நானும் எழும்பி கண்ணீர்ப் புகையில் எரியும் கண்களை கசக்கியபடி பார்த்தேன். மண்டபத்தின் முன்பகுதியில் நான் நின்ற இரும்பு கேட்டால் அமைக்கப்பட்ட பகுதியில் எவரும் இல்லை. கேட்டை கடந்து செல்ல முயற்சிக்கும் போது கேட்டின் மேல் இருவர் சடலங்களாக தொங்குவது தெரிந்தது, இது என்றோ ஒருநாள் பார்த்த ஆங்கில சண்டைப்படத்தை நினைவுக்கு வந்தது.

மின்சாரவயர் ஒன்று பக்கத்தில் கிடந்தது,

கேட்டிலும் மின்சாரம் பாயலாம் என்று நினைத்து கேட்டின் மேல் பாய்ந்து யாழ்ப்பாணம் தபால் நிலையம் நோக்கி ஓடினேன்.

என்னுடன் வந்த நண்பர்கள் எங்கு சென்றார்களோ எனக்குத் தெரியாது. தபால் நிலையத்தில் ஒரு தாயும் சிறுமியும் என்னுடைய கையைப் பிடித்தபடி சேர்ந்து கொண்டார்கள். அவர்களையும் இழுத்துக் கொண்டு கொட்டடிப் பக்கமாக ஓடினேன். கொட்டடியில் திறந்து இருந்த ஒரு வீட்டினுள் அவர்களை இருந்துவிட்டுப் போகும்படி கூறிவிட்டு, தட்டாத் தெரு சந்தியை நோக்கி ஓட்டமாக வந்து வீட்டை அடைந்தேன்.

இரவு கண்ணீர்புகை ஓட்டம் என்பனவற்றால் சாப்பிட முடியவில்லை. பாலை மட்டும் குடித்துவிட்டு படுத்தேன்.

அடுத்தநாள் காலை சைக்கிளை எடுக்க மீண்டும் சென்றபோது எம்மில் சிலரோடு முதல்நாள் இரவுச்சம்பவம் தொடர்பாக உரையாடினேன்.

வீரசிங்கம் மண்டபத்தின் முன்னால் செருப்புகள் மலைபோல் குவிந்திருந்தது, பலருடன் பேசியதில் கிடைத்த விபரமாவது: பேராசிரியர் நைனார் முகம்மதுவை மேடையில் பார்த்தவுடன், அவரை இரா. ஜனார்த்தனன் என நினைத்து எஸ்.பி சந்திரசேகராவின் கட்டளையின்படி பொலிசார் மேடையை நோக்கி வந்தபோது ஆத்திரம் கொண்ட மக்கள் பொலிசார் மீது செருப்புகளை வீசினர். இதைத் தொடர்ந்து பொலிசார் கண்ணீர்ப்புகை குண்டுகளை மக்களுக்கு எறிந்ததோடு, துப்பாக்கியால் மேல்நோக்கியும் சுட்டார்கள். துப்பாக்கிவேட்டு மின்சார வயரை தாக்கியதால் வயர் அறுந்து மின்சாரம் தாக்கி சிலர் இறந்தார்கள்.

இந்தத்தகவல்கள் முற்றாகச் சரியா எனக் கூறமுடியாது. ஆனால் அரசாங்கமோ, தமிழ் தலைவர்களோ வேறுவிதமாக சொல்லவில்லை. விசாரணை வைக்கவில்லை.
சிவகுமாரன் எஸ்.பி சந்திரசேகராவை குண்டெறிந்து கொல்ல முனைந்ததற்கும் இந்தத் தமிழ் ஆராய்ச்சி மகாநாடுதான் காரணமாகும்.

——-
இந்தியாவில் இராமேஸ்வரக்கரையை அன்று மாலை கப்பல் தொட்டதும், அடுத்து என்ன செய்வது என்று தெரியவில்லை. கையில் ஐநூறு அமெரிக்கன் டொலர் இருந்தது. இந்தியப் பணம் எதுவும் இருக்கவில்லை.
வெளியே வந்த என்னை பலர் சூழ்ந்து கொண்டு, ‘என்ன சார் இலங்கையில் இருந்து கொண்டு வந்ந்தீர்கள்?’ எனக்கேட்டனர்.

உயிர்ப்பயத்தையும கவலைகளையும் கொண்டுவந்திருக்கிறேன் எனவா சொல்லமுடியும்?
அக்காலத்தில் சிங்கப்பூர் குடை லக்ஸ் சோப் இந்தியாவில் கிடைக்காததால் உனக்கு உபயோகமாக இருக்கும் என மன்னாரில் மாமி அவற்றை வாங்கித் தந்திருந்தார். அவற்றை அவர்களிடம் விற்றபோது மூன்னூறு இந்திய ரூபாய்கள் கையில் கிடைத்தது.
—0–

Posted in Uncategorized | பின்னூட்டமொன்றை இடுக

நவீனகால மதியூகி சுமந்திரனுக்கு ஒரு கடிதம்

“Our decision (to support Sajith Premadasa) was made, based on who should be defeated and who should not win. Not for any other reasons.”
– M. A. Sumanthiran, in Mannar, to the media, on November 4th.


நடேசன்
இராமாயணத்தில் வரும் பரதன் 14 வருடங்கள் இராமன் அமரவேண்டிய சிம்மாசனத்தில் அண்ணன் இராமனின் பாதுகையை வைத்து அரசாண்டான். அங்கும் ஆலோசகராக சுமந்திரன் என்ற மதியூகி இருந்ததாகக் கம்பன் கூறுகின்றான். அதைத் தெரிந்து கொண்டுதான் இலங்கை அரசியலில் நீங்கள் ஒரு மதியூகியாக வரவேண்டும் என்ற எதிர்பார்ப்புடன் உங்கள் பெற்றோர் உங்களுக்கு அந்தப் பெயரிட்டிருக்கிறார்கள் – என நினைக்கின்றேன்.

நீங்கள் நீடித்த ஈழப்போரின் பின்னர்தான் அரசியலுக்கு வந்தவர். எந்த இரத்தக் கறையும் படியாதவர் என்பது முக்கியமான இலட்சணம்.!

உங்களது அரசியல் பிரவேச ஆரம்ப காலங்களில் ஒரு நாள் இலங்கை பாராளுமன்றத்தில் நீங்கள் பேசியதைப் பார்த்தபோது, “ தமிழ் மக்களுக்கு நல்லதோர் பாராளுமன்ற உறுப்பினர் கிடைத்துள்ளார் “ என்ற நம்பிக்கை எனக்கு பிறந்தது.

நீங்கள் தாய்மொழியோடு ஆங்கிலமும் சிங்களமும் சரளமாகத் பேசத் தெரிந்த ஒருவர் என்பதோடு மெல்பனில் படித்தவரும் என்பதால் “ சரக்குள்ள “ விஷயம் தெரிந்த மனிதர் என நினைத்தேன். மெல்பனில் உங்களை சந்தித்துப் பேசியபோது, “ இலங்கை அரசாங்கத்தின் நிலை புரிந்தவராக இருக்கும் நீங்கள் சார்ந்துள்ள கட்சி ஏன் இப்படி நடந்துகொள்கிறது..? “ எனக்கேட்டபோது “ மக்களை விட்டு விட்டு நாம் ஒரு முடிவும் எடுக்க முடியாது. அவர்களையும் சேர்த்துக் கொண்டுதான் செல்லவேண்டும். “ என்றீர்கள்.
அப்பொழுதும் உங்களை ஒரு நம்பிக்கை நட்சத்திரமாகத்தான் பார்த்தேன் . அத்துடன், விடுதலைப்புலிகளும் பல மனித உரிமை மீறல்களில் ஈடுபட்டிருக்கிறர்கள் எனவும் பகிரங்கமாகக் கூறினீர்கள் .

அதற்கப்பால், வடபகுதியிலிருந்து இஸ்லாமியர்கள் வெளியேற்றப்பட்டதற்கு ஒரு தமிழனாக மன்னிப்பும் கேட்டீர்கள் .
நீங்கள் சொல்லியிருக்கும் இந்த விடயங்கள் யாவும் முன்னர் எனது இதயத்தையும் நெருடிக்கொண்டிருந்தவை.
அதனால், உங்கள் கூற்றுக்களினால் நான் மகிழ்ந்திருக்கின்றேன். .

ஒருவர் பாராளுமன்ற அங்கத்தினராகவோ அல்லது சமூகத் தலைவராகவோ மக்கள் முன்னிலையில் வரலாம். பேசலாம், சிறை செல்லலாம், ஏன் பிரபாகரன் போன்று போர்க்களத்தில் உயிரும் துறக்கலாம் ! ஆனால், அவர் சமூகத்திற்காக எதனைப் பெற்றுத்தந்தார்…? என்பது மாத்திரமே வரலாற்றில் பேசப்படும் .

விவசாயி ஏர்கொண்டு நிலத்தை ஆழமாக உழுவதனாலோ அல்லது அவனது தோட்டத்தில் கிணறை ஆழமாக கிண்டுவதாலோ அவனது குடும்பம் நிறைவடைவதில்லை . பட்டினியிலிருந்து வெளிவருவதில்லை. காந்தி , மண்டேலா போன்றவர்கள் முறையே சத்தியாக்கிரகம் செய்ததாலோ அல்லது அதிக காலம் சிறையிலிருந்ததாலோ பேசப்படவில்லை . அவர்கள் மக்களுக்கு ஏதோ ஒன்றைப் பெற்றுத்தந்தார்கள். மார்ட்டீன் லூதரால் கறுப்பு அமெரிக்கர்களுக்கு சம உரிமை கிடைத்தது .இவர்களை விட எத்தனையோ பேர் இப்படியான முயற்சிகளில் உயிர் இழந்தோ அல்லது சிறை சென்றோ இருப்பார்கள். அவர்களையும் கூட எவரும் நினைப்பதில்லை .

போரின் விளைவுகளைச் சந்தித்த ஒரு சமூகம் உங்களையும் உங்கள் கட்சியையும் நம்பி பேராதரவு கொடுத்து பாராளுமன்ற கதிரைகளைக் தந்தார்கள் . உங்களது புகழ் மற்றும் சிறப்புகள் அவர்களால்தான் உங்களுக்கு கிடைத்தன. ஆனால், அவர்களுக்கு நீங்களோ, உங்களது கட்சியோ எதுவும் பெற்றுக் கொடுக்கவில்லை என்பதும் உங்களுக்குத் தெரியும் .

உங்களால் மக்களுக்கு லாபமில்லை என்பது ஒரு புறமிருக்க, அதற்குப்பதிலாக நம்பிக்கைத் துரோகங்களைத்தான் அவர்களுக்கு பரிசாக்கியிருக்கிறீர்கள் .

“ நான் எனது கட்சிக்குத் தலைவரில்லை! ஏன் என் மீது குற்றம் சுமத்துகிறீர்கள் ..? “ என நீங்கள் கேட்கலாம்.. ! இராஜவரோதயம் சம்பந்தன் என்பவர் முகமூடியாக மாத்திரமிருக்கிறார். அவர் சார்பில் நீங்களே முடிவெடுக்கிறீர்கள் என்பது எல்லோருக்கும் நன்கு தெரிந்த விடயம். அதனால் உண்மையைப் பேசிவிடுவோம் .
கடந்த இரண்டு தடவைகளும் பாராளுமன்ற உறுப்பினராக நீங்கள் இருந்து செய்த சாதனைகளை நீங்களே சீர்தூக்கிப் பார்த்திருக்கிறீர்களா..?

நீங்கள் செய்த மூன்று விடயங்கள் மிகவும் பாரதூரமானவை. அதில் கொடுமையானது நீங்கள் சம்பந்தனோடு சேர்ந்து எந்த தகுதியுமில்லாத ஒருவரை கொண்டு வந்து வடமாகாண சபையின் அரியணையில் ஏற்றியது!? அவர் அதில் அமர்ந்து தமிழ் மக்களுக்கு செய்தது என்ன?

அவருக்குப் பதிலாக வடமாகாணத்தில் விளையும் பனங்கொட்டையொன்றை முதல்வராக்கியிருந்தால் அதிகாரிகள் தங்கள் வேலையைச் செய்திருப்பார்கள். அரசாங்கம் அபிவிருத்திக்காக அனுப்பிய பணம் திரும்பியிராது ! அந்தப் பணத்தில் எத்தனை வடமாகாணத்தவர்கள் வேலை வாய்ப்பு பெற்றிருப்பார்கள் ? ஏன், ஊழல் நடந்திருந்தால்கூட அந்தப்பணம் யாழ்ப்பணத்திலே தங்கியிருக்கும்.

இரண்டாவதாகக் கிழக்கு மாகாணத்தில் முதலமைச்சராக முடிந்தவரையில் மக்களுக்கு நல்ல காரியம் செய்த பிள்ளையான் எனும் சிவநேசதுரை சந்திரகாந்தனை சிறையில் அடைப்பித்தீர்கள். இவ்விடத்தில், ஒரு கேள்வி உங்கள் கட்சியில் கொலை செய்தவர்கள் எவருமில்லையா? உண்மையில் ஆலால சுந்தரம் , தர்மலிங்கம் போன்றவர்களை கொலை செய்தவர்கள் யார்? அதை விடப் பலர் உங்கள் பக்கத்திலே இருக்கிறார்கள்!

இறுதியாக மற்றும் ஒரு விடயம்: கடந்த பத்து வருடங்களாக ஜெனிவாவில் தமிழர்களுக்கு ஏதோ நடக்குமென மக்களை ஏமாற்றிவந்தீர்கள் . வெளிநாட்டுத் தமிழர்கள் பலர் சுயநலமாகச் சேர்த்த பணத்தை கணக்குக் காட்டவும், மேலும் அகதி அந்தஸ்துக்காகவும் செய்த இந்த களியாட்டத்தில் நீங்களும் பங்கு பற்றினீர்கள். தற்பொழுது நடந்தது என்ன?
தற்போதைய அரசியலில் தமிழ் மக்கள் யாரை ஆதரிப்பது ? என முடிவு செய்வதற்கே தலையை பிய்த்திருக்கிறீகள் . இறுதியில் சஜீத் பிரேமதாசவிற்கு ஆதரவு கொடுப்பதற்கு முன்வந்திருக்கிறீர்கள் . அதை வரவேற்கின்றேன் . காரணம் அதனால் சிங்கள மக்களின் வாக்குகள் எதிர் பக்கத்திற்குச் செல்லலாம்.

தமிழர்கள் இலங்கையின் இரண்டு பிரதான கட்சிகளை ஆதரித்து, தமிழ் மக்களுக்குப் பலவற்றைப் பெற்றுக்கொடுக்கவேண்டு மென்பதே எனது அவா. கடந்த முறை இன்றைய அரசை ஆதரித்த நீங்கள் கடந்த வருடங்களில் எதுவும் பெறவில்லை. அதற்கு முன்னர் மகிந்த அரசை எதிர்த்தும் எதுவும் பெறவில்லை .

சரத்பொன்சேகாவை ஆதரித்து என்ன பெற்றீர்கள்?

போரில் ஈடுபட்ட மகிந்த ராஜபக்க்ஷவை எதிர்த்தது கொள்கை ரீதியானது என்றால், இராணுவத்தளபதியாக யுத்த களத்தில் இருந்த சரத்பொன்சேக்கா எப்படி தூய்மையான மனிதராகின்றார்?

மனித உரிமைமீறல் கடைசி யுத்தத்தில் மட்டுமா நடந்தது?

சமகால, தற்போதைய அரசை உருவாக்கி ஆதரித்த சந்திரிகா அம்மையார் பதவியிலிருந்த காலத்தில் யுத்தக்குற்றங்கள் நடக்கவில்லையா…? முன்னாள் ஜனாதிபதிகளான பிரேமதாச மற்றும் ஜெயவர்தனா காலத்தில் தர்மப்போரா நடந்தது..?
இதிலிருந்து என்ன தெரிகிறது..? கொள்கைக்காக நீங்கள் ஆதரிக்கவில்லை என்பது புரிகிறது. நானும் கொள்கைகளில் தொங்குபவனில்லை. யதார்த்தவாதி .

கடந்த அரசாங்கத்தை ஆதரித்து சில அமைச்சர் பதவிகளை பெற்று, மக்களுக்கு ஏதாவது செய்திருந்தால் கொஞ்சம் ஆறுதலாக இருந்திருக்கும் . கற்புடன் இருப்பதாக வெளியே காண்பித்தவாறு மறுபக்கத்திற்கு மட்டும் சிவப்பு விளக்கெரித்தீர்கள் என்பதே உண்மை.

என்னைப் பொறுத்தவரையில் சஜீத் பிரேமதாச வந்தாலும் நீங்கள் கோரிக்கைகளிலும் அறிக்கைகளிலும்தான் நாட்களைக் கடத்துவீர்கள். கோத்தபாய இராஜபக்‌ஷ பதவிக்கு வந்தால் என்ன செய்வீர்கள் ? மீண்டும் உங்கள் இந்தியப் பயணம் – ஜெனீவா பயணம் தொடரும் .

தமிழர்களுக்கு தற்போது நீங்கள் செய்யக்கூடியது : “ தற்போதைய நிலையில் நீங்களே உங்களைப் பார்த்துக் கொள்ளுங்கள். யாரை ஆதரித்தால் மக்களுக்கு நன்மை உண்டு என்பதை அவர்களே தீர்மானிக்கட்டும் “ என விட்டு விட்டு உங்களது தொழிலைப் பாருங்கள் .

பாவப்பட்ட மக்கள் முப்பது வருடப்போரில் உயிர்தப்பி வாழ்ந்தார்கள். அப்பொழுது அவர்களுக்காக எவருமிருக்கவில்லை. அதேபோன்று வாழ்ந்துவிட்டுப் போவார்கள். அவர்களுக்கு அதிர்ஷ்டமிருந்தால் நல்ல மேய்ப்பன் ஒருவன் கிடைப்பான்.

“ இலங்கைத் தமிழர்கள் முதலில் அகிம்சைப்போர் நடத்தினார்கள். பின்னர் ஆயுதப்போர் நடத்தினார்கள். தற்போது இராஜதந்திரப்போர் நடத்துகிறார்கள். “ என்று நீங்கள் மெல்பன் நகரில் சில வருடங்களுக்கு முன்னர் நடந்த கூட்டமொன்றில், உங்களை வரவேற்றவர்கள் முன்னிலையில் பேசினீர்கள். நினைவிருக்கிறதா..?

இப்போது, புதிய அதிபருக்கான தேர்தல் வரும்வேளையில், யாரை ஆதரிப்பது என்பதைவிட, யாரை தோற்கடிக்கவேண்டும் என்பதைபற்றி பேசுகிறீர்கள்.

இதுதான் நீங்கள் சொல்லவரும் இராஜதந்திரப்போருக்கான வழிமுறையா..? சொல்லுங்கள் மதியூகி சுமந்திரன் அவர்களே..?
—0—

Posted in Uncategorized | 1 பின்னூட்டம்