‘புலிகளின் அழிவுக்குக் காரணம் தேடிய பிரேத பரிசோதனை’

டாக்டர் நடேசனின் நாவலான ‘கானல் தேசம்’ பற்றிய சிறு விமர்சனம். ( 1)

இராஜேஸ்வரி பாலசுப்பிரமணியம்-லண்டன்

‘கானல் தேசம்’ என்ற நாவல் தமிழ்த் தேசியத்தைக் காப்பாற்ற, பல பிரமாண்டமான எதிர்பார்ப்புகளுடன் ஆயுதம் தாங்கிய அற்புத அவதாரமாய்’ வளர்ந்த விடுதலைப் போராளிகளின் போராட்டம் என்னவென்று சட்டென்று அழிந்து சாம்பலானது என்பதை,ஒரு மருத்துவர் பல காயங்களுடன் இறந்துவிட்டவனின் உடலின் முக்கிய பகுதிகளை வெட்டியெடுத்து ஆராய்ந்து,அவனின் இறப்புக்குக் காரணங்களைத் தேடும் பிரேதப் பரிசோதனை செய்வதுபோல் டாக்டர் நடேசனால் ‘கானல் தேசம்’ என்ற நாவல் எழுதப் பட்டிருக்கிறது.

எதிர்காலத்தில் தமிழ் மாணவர்கள், இலங்கைத் தமிழரின் விடுதலைப் போராட்டம் பற்றி ஆய்வு செய்ய முயலும்போது,நடேசனின் ‘கானல் தேசம்’ என்ற நாவலும் மிக உதவும் என்ற குறிப்புடன் எனது சிறு விமர்சனத்தை முன்வைக்கிறேன்

இலங்கையில் தமிழர்களின் விடுதலைக்கான போராட்டம்,(1977-2009) தமிழ் சமுதாயம் சார்ந்தது என்ற வரையறையைத் தாண்டி,ஒரு சிறு இனத்தின் போராட்டம் எப்படி உலக அரசியலுடன் பின்னிப் பிணைந்தது, ஏன் படு தோல்வியுற்றார்கள் என்ற சரித்திரத்தின் வரலாற்றை, டாக்டர் நடேசன் ‘கானல் தேசம்’ என்ற தலைப்புடனான இலக்கியமாக்கியிருக்கிறார். நவகாலத்தில் வரும் பல இலக்கிய,கலைப் படைப்புக்கள், பழைமையான பல பழைய சமுதாயக் கட்டுடைப்புக்களைச் செய்கின்றன. அதே பாணியில். ‘தமிழ்ப் போராட்ட அரசியலில்’ பல கொடுமையான,மனித நேயத்திற்கப்பாற்பட்ட,தர்மத்தைக் காலிற்போட்டு மிதித்த அகங்காரமான செயற்பாடுகளை மனம் திறந்து பேசமுடியாத விடயங்களாக மூடிவைத்திருப்பதை உடைத்தெறிந்து பேசுகிறது.’கானல் தேசம்’.

அவரின் ‘உடல் இந்த நாட்டில் இருந்தாலும் எனது உயிர் இலங்கையிலிருக்கிறது'(பக்106) என்று அவரின் கதாபாத்திரம் சொல்வதாக எழுதியிருக்கிறார்.என்னைப் பொறுத்தவரையில், நடேசன் ‘பெற்ற தாயும் பிறந்த பொன்னாடும் நற்றவானிலும் நனி சிறந்தனவே’ என்று எங்கள் மூதாதையர்களால் சொல்லிக் கொடுக்கப் பட்ட அறத்தை உணர்ந்தவர். பிறந்த நாட்டிற் பிறந்த அத்தனை இன மக்களின் அமைதிக்கும்,மேன்மைக்கும் ஒரு நாட்டிற் பிறந்த பல சமுதாயங்களின் ஒன்றிணைவும்; புரிந்துணர்தலும் அடிப்படையானது என்ற தத்துவம் இந்நாவலின் ஆத்மிக மூச்சாக ஒலித்துக்கொண்டிருக்கிறது.

யாழ்ப்பாணத்தில் வேரூன்றியிருந்த,சாதி சமய,வர்க்க.பிராந்திய வெறிகளையுடைத்து,ஒட்டுமொத்தத் தமிழ் இளைஞர்களையும் தமிழர் விடுதலைக்கு ஒன்று சேர்த்த போராட்டம்தமிழ் உணர்வைத்’ தாண்டி,என்னவென்று புலம் பெயர்ந்த மேற்தட்டுத் தமிழர், தமிழரின் விடுதலைப் போராட்டத்தைத் தங்களின் இலாபம் ஈட்டும் வியாபாரமாக்கி விடுதலைப் போர் தோல்வியடைந்ததின் மிக முக்கிய காரணிகளாக இருந்தார்கள் என்பதை இப்படைப்பிலிருந்து தெரிந்து கொள்ளலாம்.

இக்கதை,1987ம் ஆண்டு ஒக்டோபர் மாதம் 16ம் திகதி இந்தியப் படையினரால் (பக்35) அனாதையாகிய ஒரு எட்டு வயது இளம் பையன் அசோகனையும் அவனைத் தேற்றித் தங்கள் மகனாக வளர்த்த ஒரு அருமைத் தமிழ்க் குடும்பத்தையும் வைத்துப் பின்னப் பட்டிருக்கிறது. அது அவர்களின் தனிக்கதை அல்ல. அன்றைய பெரும்பாலான தமிழர்களின் சோக வரலாறு. இந்நாவலில்,இந்திய ஆர்மிக்குப் பயந்து,புலிகளுக்குப் பயந்து அதற்கு முன் மற்ற இயக்கங்களுக்குப் பயந்து'(பக்38) வாழ்ந்த தமிழர்களின் துயர்க் கதைகள் பரந்து கிடக்கின்றன. அவர்களின் அந்தத் துயர்,’நோய் வந்தால் சாவது போல் இப்போது ஆயுததாரிகள் வந்திருக்கிறார்கள்'(பக்40)என்ற தமிழ்த் தாயின் பொருமலில் அந்தக் காலத்தில் அவர்கள் அனுபவித்த துயர் பீறிட்டுவெடிக்கிறது.பல்லாண்டுகளாக யாழ்ப்பாணத்தைத் தங்கள் தாயகமாகக் கொண்டு வாழ்ந்த ஆயிரக் கணக்கான இஸ்லாமிய மக்களை யாழ்ப்பாணத்திலிருந்து ஒரு சோடி உடுப்பும் 500 ரூபாய்களுடனும் கண்ணீரும் கம்பலையுடனும் உடனடியாக விரட்டப்பட்ட காட்சி படிப்பவர்களின் கண்களைக் குளமாக்கும் விவரணச் சித்திரம்.(பக்294). அந்த நிமிடம்,’எம்மதமும் சம்மதமே என்ற அறத்தைத் தழுவி சைவத்தைப் பேணி வளர்த்த யாழ்ப்பாணத்துத் தமிழனைப் பார்த்து தர்மம் தலை குனிந்தழுத நேரமாகவிருக்கலாம்.

ஐந்து வருடகாலத்தில் தமிழர்கள் என்னவென்று இஸ்லாமியர்களை யாழ்ப்பாணத்திலிருந்து வெளியேற்றினார்களோ அதே மாதிரி,இலங்கை இராணுவம் தமிழர்களை யாழ்ப்பாணத்திலிருந்து 1995ம் ஆண்டு விரட்டியடிக்கியது.

அசோகனின் இளவயதில் அவருடன் விளையாடிய கணேசன்,சாதிக் கொடுமைகளால் ஊரை விட்டுத் துரத்தப் படுகிறான். அதை அவர் அசோகன் வாயிலாக விளக்கும்போது’நைனாதீவில் 1958ம் ஆண்டு இனவாதம் பிடித்த சிங்கள இராணுவத்தினன் எனது தாத்தாவுக்கு அவனின் மூத்திரத்தைப் பருக்கி உதைத்தபோது எனது மனம் காயமடைந்தது. இப்போது அவனை (அவரின் நண்பன் கணேசன்) விதானையார் பிரித்தபோது கோபம் கொண்டேன்.என் சிறுபிராயம் என்னிடமிருந்து பலாத்காரமாகப் பிரிக்கப் பட்டபோது நான் காயமடைந்ததாகத் தெரியவில்லை.(பக்.268) என்று சாதி சொல்லித் தமிழனைப் பிரித்தழிக்கும் யாழ்ப்பாண மேல்மட்டத்துச் சாதிக் கொடுமையைச் சாடுகிறார்

‘உணர்வுகளை வார்த்தைகளில் அதிகம் பயன்படுத்தாத ஈழத்தமிழாக வாழ்ந்தவன் அசோகன்’ என்று தன் கதாபாத்திரத்தில் மூலம் தமிழர் அனுபவித்த கொடுமைகளுக்குக் காரணம், ஒருத்தொருக்கொருத்தர் கலந்து பேசி வித்தியாசங்களைப் புரிந்துகொள்ளாமல் ஆயுதத்தால் முடிவு தேடி அழிவைத் தேடிக்கொண்டார்கள் என்பதைத்தான் சொல்கிறாரா என்ற கேள்வி வருகிறது.

யாரும் ஒரு டாக்டராகவோ, பத்திரிகையாளனாகவோ,பணம் படைக்கும் வியாபாரியாகவோ அல்லது இலக்கிய ரசனையுள்ள எழுத்தாளனாகவோ பிறப்பது கிடையாது.அவர்கள் பிறந்த இடத்து வாழ்க்கையமைப்பு, வசதி அல்லது வசதியற்ற சூழ்நிலை,அவர்களின் கல்வி நிலை என்பன ஒரு மனிதனின் எதிர்கால வாழ்க்கையுடன் சம்பந்தப்பட்ட வழியைத் தேட அறிவு நிலை சார்ந்த தூண்டுதலைக் கொடுக்கிறது.

திரு நடேசன் அவர்கள், தற்செயலாக இலங்கைத் தமிழ் இலக்கியத் துறைக்குள் தன்னையறியாமல் இணைத்துக் கொண்டவர்;. இலங்கையில் தமிழர்களுக்கு எதிராக இலங்கையில்,யு.என்.பி அரசு 1980ம் ஆண்டுகளில் கட்டவிழ்த்து விட்ட கொடுமைகளால் புலம் பெயர்ந்து அவுஸ்திரேலியாவில் வாழ்க்கையை அமைத்துக் கொண்டவர். காலக்கிரமத்தில் அங்கு அவர், இலங்கைத் தமிழர் பற்றிய அரசியலில், அவுஸ்திரேலியத் தமிழர்கள் சிலர் நடந்துகொண்ட நேர்மையற்ற,சுயநலமான,அரசியற் செய்கைகளால் கொதிப்படைந்தார்.அந்த ஆக்ரோஷத்தின் எதிர்ப்புக் குரலாக அவரால் ‘உதயம் பத்திரிகை வெளிவந்தது. அந்தப் பத்திரிகைக்குத் தமிழ்த் தேசியவாதிகளிடமிருந்து கிடைத்த வக்கிரமான எதிர்ப்பு,பயமுறுத்தல்கள்,வசைகள் என்பன அவரை ஒரு இலக்கியவாதியாக உருவெடுக்க உதவியிருக்கிறது என்பதை இந்நாவல் படிப்போர்கள் உணர்வார்கள்.

70ம் ஆண்டின் கடைசிக் கால கட்டத்திலிருந்து,முப்பது வருட காலம்,உலகத்திலேயே பிரமாண்டமாகப் பேசப்பட்ட ஒரு ஆயுதக் குழு ஒரு அடையாளமற்றதாக,2009ம் ஆண்டு வைகாசி மாதம்,இலங்கை அரசபடைகளால் அழித்தொழிக்கப் பட்டுவிட்டது.இதை அவர்,’பெரிய சமுத்திரமாகப் பேசப்பட்ட விடுதலைப் புலிகளின் இயக்கம்,கோடைக்காலத்தில் மணற்தரையில் இறைத்த நீராக, இருந்த அடையாளம் அற்றுப் போய்விட்டது'(பக் 367),என்று சொல்கிறார்.

இதற்கான அவரது பார்வையும் விளக்கங்களும் 399 பக்கங்களில் பல திருப்பங்களைக் கொண்ட துப்பறியும் நாவலாக எழுதப்பட்டிருப்பதுபோற் தோன்றினாலும்,புலிகள் எப்படித் தங்களைத் தாங்களே தோற்கடித்துக் கொண்டார்கள்; என்ற பரிதாபத்தை அவர் பல வழிகளிலும் விளக்க வருவது தெரிகிறது. இக்கதையில், காதல், காமம், என்ற தனிமனித உணர்வுகளின் வெளிப் படுத்தல்களுடன், சாதித்திமிர்,வர்க்க பேதம்,பாலியல் வக்கிரங்கள்,பல தரப்பட்ட சக்திகளின் உளவாளித்தனம், காட்டிக் கொடுப்பு,அவலப்படும் தமிழர்களுக்குச் சேர்த்த பணத்தைத் தங்களுக்காகக் கையாண்டு- குபேர வாழ்க்கை கண்ட,இன்னும் காணும் தமிழத்தேசியவாதிகளின்(?) கயமைத்தனம்,போன்ற பல முக்கிய விடயங்கள் காரசாரமாகப் பேசப்படுகின்றன.

புலிகளின் பாரதூரமான அந்தத் தோல்விக்குக் காரணங்களில் ஒன்று, புலிகளின் தெளிவற்ற அரசியல் பார்வையா அல்லது அவர்களை வளர்த்து வாழ்த்துப்பாடி, புலிகளையே தங்கள் வாழ்க்கையின் இலாபத்துக்காகப் பாவித்துக் கொண்ட மிக மிகச் சுயநலமான தமிழ்ச் சமுதாயத்தின்,ஊடகங்கள்,சமய,சமூகநலம் என்ற பெயர்களிலியங்கும் பரிமாணங்களா என்ற கேள்விக்கு இந்த நாவலில் பதில்களுள்ளன.

அடுத்தது,1970ம் ஆண்டுகள் தொடக்கம்,உலக அரங்கில், தங்களின் பொருளாதார தேவைக்கப்பால் எதையும் கணக்கெடுக்காத மேற்கு அரசுகளின் கபடநாடகங்களில் அகப்பட்டுக் கொண்டு பல இன்னல்களையும் அழிவுகளையும் அனுபவித்த, அனுபவித்துக் கொண்டிருக்கும் சமூகங்களில் இலங்கைத் தமிழினமும் ஒன்று என்பதைப் புலிகள் புரிந்து கொள்ளவில்லை என்பதை,ஆசிரியர் பல இடங்களிற் சொல்கிறார்.

1970களின் பிற்பகுதியில்,பாகிஸ்தான்,ஆப்கானிஸ்தான்,இலங்கை போன்ற நாடுகளில் மேற்கத்திய நாடுகளின் ஆளுமை தலைதூக்கியது மேற்கு நாடுகள்,இந்தியாவில் சீக்கியர்களின் தனி நாட்டுக் கொள்கைகளுக்குப் பாகிஸ்தான் மூலம் ஆதரவளித்தார்கள். அதனால்,இந்தியா, மேற்கு நாடுகளின் செல்லப் பிள்ளையான இலங்கை அரசில் உள்ள கோபத்தில் தமிழ்க் குழுக்களுக்குப் பயிற்சி கொடுத்தார்கள்.அந்தத் தமிழ்க் குழுக்கள் தங்களுக்குள் தாங்களே அடிபட்டுக் கடைசியில் ஒட்டுமொத்தத் தமிழரையும் அவலத்திற்காளாக்கினார்கள்.

போதாக் குறைக்கு இந்தியப் பிரதமரைக் கொலை (1991) செய்து அவர்களையும் தமிழர்களின் விடுதலைப் போருக்கு எதிரிகளாக்கினார்கள்.

அக்கால கட்டத்தில்,’இந்தியப் படைகளை இலங்கையிலிருந்து விரட்டத் தமிழரின் பரம வைரிகளான சிங்கள இராணுவத்தினரிடமிருந்து பொலனறுவை மற்றும் வன்னிக் காடுகளில் வைத்துப் பணமும் ஆயுதமும் வாங்கினர்’(பக் 247).இதிலிருந்து, புலிகள் எந்த விதமான கோட்பாட்டுக்குள்ளும் தங்களை வரையறுத்துக் கொள்ளாதவர்கள் என்பது மட்டுமல்ல தங்களின் சுய ஆதாயத்திற்கு யாருடனும் சேரத் தயங்காதவர்கள் என்பது சொல்லப் படுகிறது.

தாங்கள் வாழும் ஒட்டுமொத்த மக்களின் மேம்பாட்டுக்குமான ஒரு சமுதாயப் புரட்சிக்குத் தேவையான அரசியல் விளக்கங்கள்,ஆய்வுகள்,எதுவுமின்றி,ஒரு குறிப்பிட்டவர்களின் நலனை மட்டும் கருத்திற்கொண்டு ஒரு மாற்றத்திக்கான போராட்டத்தைத் தொடர்ந்தபோது அது நிச்சயம் தோல்வியடையும் என்பதைப் பல உதாரணங்களுடன் ஆசிரியர் பெரியப்பா சதாசிவம் என்ற இடதுசாரி வாயிலாக,'(ஆயுததாரிகள்) அழிவு கடவுள்கள்'(பக்60)

‘புலிகளால் தமிழர்களுக்கு அழிவுதான் ஏற்படும்'(பக்57)’

(பெரியப்பா)விடுதலைப் புலிகளை இராணுவ ரீதியான ஒரு பாஸிஸ்ட் அமைப்பு எனத் தீர்மானித்து விட்டார்,அதனை மனித மலத்தைப்போல் பார்க்கும் அவர்’பக்95) என்று ஆரம்பத்திலேயே விளக்குகிறார்.

இக்கதை படிக்கும் பல தமிழர்களுக்கு, இக்கதையில்,ஆசிரியர் படைத்திருக்கும் கதாபாத்திரங்கள் தர்மசங்கடத்தையுண்டாக்கலாம். இலங்கையில் கத்தோலிக்க பாதிரிகள் ‘பயங்கரவாதிகள்’ என்று உலகத்தால் அடையாளம் காணப்பட்ட புலிகளின் வளர்ச்சிக்கு உதவுகிறார்கள்.பிற்காலத்தில் அசோகனைத் தங்கள் தேவைகளுக்குப் பாவிக்க, அவனது வறுமை நிலையைப் பாவித்துக் கத்தோலிக்க பாதிரியார் அவனை அவுஸ்திரேலியாவுக்கு அனுப்புகிறார்.அதை வெளியில் சொல்லும்போது, ‘பைபிள் படிக்க ரோமாபுரிக்கு அனுப்பவதாகக், கூறினார்கள்; (பக்49)

பல நாடுகளிலுமுள்ள படித்த தமிழர்கள், புலிகளின் கொடிய செயல்களைக் கண்டும் காணாமலிருந்துகொண்டு புலிகளுக்கு உதவுகிறார்கள்.இதன்மூலம் கிடைக்கும் கொமிஷன் மூலம் சமுதாயத்தில் பெரிய மனிதர்களாக வலம் வருகிறார்கள், புலிகள்; மற்ற தமிழ்க்குழுக்களுக்குச் செய்த சொல்ல முடியாத கொடுமைகளைத் தட்டிக்கேட்கத் தைரியமற்றவர்களாக இருப்பதால், புலிகளின் கொடுமைகள் வலுக்கின்றன. ‘வெளிநாட்டுத் தமிழர்கள் பலருக்குத் தங்களைப் பெரியவர்களாகக் காட்டிக்கொள்ள உள்நாட்டில் நடக்கும் போரும் வெளிநாட்டு அமைப்புக்களும் உதவுகிறார்கள்’ (பக்131) என்று எழுதித் துக்கப் படுகிறார்.

ஹிட்லர் ஆஷ்விச் என்ற இடத்திலும் வேறு பல இடங்களிலும் வைத்திருந்த சித்திரவதைக் கூடங்கள் மாதிரி துணுக்காய் போன்ற இடங்களில் புலிகள் பெரிய சித்திரவதை முகாம்களை வைத்திருந்து தங்களுக்குப் பிடிக்காத தமிழர்களைக் கொடுமை செய்கிறார்கள். அங்கு புலிகளால் சிறை பிடிக்கப்பட்டிருந்த ஒரு தமிழன்,’சிங்களவன் போராடத் தந்த சுதந்திரத்தையும் பறித்த மரண தேவதைகளே எனக் கூக்குரல் எழுப்புவான்'(பக்310) எனச் சொல்கிறார்.

அப்பாவித் தமிழரைப் பல சாட்டுகளை முன்வைத்துப் புலிகள் கொலை செய்வதை ஒரு சாதாரண விடயமாகப் பொதுமக்கள் எடுத்துக் கொண்டார்கள் என்பதை அசோகனின் இடதுசாரிப் பெரியப்பா சதாசிவத்தின் நாட்குறிப்பிலிருந்து படிக்கிறான். அவருடன் வேலை செய்த குணம் என்ற இளைஞனைச் சுட்டுக் கொலை செய்ததை,’தைமாதம் 1982ம் ஆண்டு ‘யாரையோ பொடியன்கள் சுட்டுப் போட்டிருக்கினம்’ என்ற வார்த்தை தமிழில் புதிதாக வந்த சொற்பதங்களாகின என்று விளக்குவதன் மூலம் பொது மக்களின் அசாதாரண மனநிலையைப் பெரியப்பாவின் டையறியைப் படிக்கும் அசோகன் தெரிந்து கொள்கிறான்.

புலிகளால் மற்ற இயக்கத்தைச் சேர்ந்த தமிழர்கள் ஆரியக்குளம் சந்தியில் வைத்து உயிருடன் கொழுத்திக் கொலை செய்யும்போது தமிழ்ப் பொதுமக்கள் பார்வையாளர்களாகப் பங்கு பற்றுகிறார்கள். எதிரித் தமிழனின் உயிரற்ற உடல் புலிகளால் கொலை செய்யப்பட்டுச் சந்தையிலொரு கம்பத்தில் தொங்குவதைச் சட்டை செய்யாமல் குழந்தை குட்டிகளுடன் கடை கண்ணிகளுக்குப் போய்வருகிறார்கள்.

அண்மையில் வந்த ‘டிமன்ஸ் ஒவ் பரடைஸ்’ என்ற டாக்குயுமென்டரியில் துணுக்காய்ச் சிறையிலிருந்த 3800 மேற்பட்ட தமிழர்களுக்கு என்ன நடந்தது என்ற கேள்வி கேட்கப் பட்டது. புலிகளால் கிட்டத்தட்ட 20.000 சாதாரண தமிழர்கள் கொல்லப் பட்டதாகச் சொல்லப் பட்டது.800-900 டெலோ போராளிகள் புலிகளால் கொல்லப் பட்டதாகவும், கொலை செய்த புலிகளுக்குத் தாகம் தீர்க்கப் பொது மக்கள் கோலா உடைத்துத் தந்ததாக அந்தக் கொலை நிகழ்வில் பங்கு பற்றிய வாசு என்பவர் குறிப்பிட்டார்.

2003ம் ஆண்டு அமெரிக்க இரட்டைக் கோபுரம் இஸ்லாமிய தீவிரவாதிகளால் தகர்க்கப்பட்டபின், மேற்கத்திய அரசுகள் ‘புலிகள் விடுதலைப் போராளிகள்’ என்ற கருத்திலிருந்து விலகி அவர்களைப் பயங்கரவாதிகளாகப் பார்க்கத் தொடங்கினார்கள். தென்னாசிய கடற்பரப்பில் புலிகளின் ஆயுதக் கப்பல்களைக் கண்காணிக்கத் தொடங்கினார்கள்.தென்னாசியக் கடற் பிராந்தியத்தில் புலிகளின் கடல் ஆதிக்கம் விரிகிறது. இதனால், சோமாலியா கடற் கொள்ளைக்காரர்கள் மாதிரிப் புலிகளும் மிக வலிமையான கடற் சக்தியாக வளர இடமுண்டு எனச் சிந்திக்கிறார்கள்.புலிகளை அழிக்க மேற்கு நாடுகள் திட்டம் தீட்டுகின்றன.

அதைத் தொடர்ந்து,இலங்கை,இந்தியா மட்டுமல்லாமல் பல நாட்டு உளவாளிகள்; வருகிறார்கள்.

முக்கியமாக அவரின் காதலியாக வரும் ஜெனி (ஜெனிபர்) என்பளும் ஒருத்தி. உளவாளிகளாக இக்கதையில் வரும் நியாஸ்,பர்னாந்து.மகிந்த,ரோனி,சாந்தன்,பாண்டியன், போன்ற பலரையும் விட ஜெனி வித்தியாசமானவளாகப் படைக்கப் பட்டிருக்கிறாள்.

சாணக்கிய தந்திரங்களில்,பெண்களைப் பாவித்து எதிரியை ‘வசியம்'(?) பண்ணுவது குறிப்பிடப்பட்டிருப்பாகத் தெரிகிறது. பெண்களின் இளமையான உடற் கவர்ச்சி, பெண்மையின் அடிப்படையான அன்பும் தாய்மை சேர்ந்த தொடர்புகளும் எந்த மனிதனையும் மனம் விட்டுப் பேசவைக்கும் என்ற உண்மை பலருக்கும் தெரியும். இந்த நாவலில்,கல்யாணம் வரைக்கும் தன் உடலைப் ‘பரிசுத்தமாக’ வைத்திருக்கும் இருபத்தைந்து வயதுத் தமிழ் இளைஞன் அசோகன்,இந்தியாவின் வடமேற்குப் பிரதேசமான ராஜஸ்தானின் பாலைவனத்து பூரணைநிலவும் இரவின் மோனமும் சிவப்பு வைனும் தந்த போதையில் ஜெனிபர் என்ற பெண்மையின் காமத்துக்கு முன்னால் நிலை தடுமாறிவிடுகிறான். அந்த சம்பவத்தை ஒரு நாள் உல்லாச ஞாபகம் என்று அவன் உதறிவிட நினைத்தாலும் அவள் அவனைத் தொடர்கிறாள்.

பிரித்தானியரால் அவுஸ்திரேலியாவுக்குக் கைதியாக அனுப்பப் பட்ட ஜரிஷ் ஜிப்ஸி பாரம்பரியத்தைச் சேர்ந்தவள் என்றுசொல்லிக் கொண்டு போதையில் முனகும் ஜெனிபர், ஜிப்ஸிகள் இந்தியாவிலிருந்து நாடோடிகளாகப் பல மேற்கத்திய நாடுகளுக்கும் சென்றவர்கள் என்ற சரித்திரத்தை அசோகனுக்குச் சொல்லி ‘இந்தியனான'(?) அசோகனுக்கும் தனக்கும் பூர்வீகத் தொடர்பு இருப்பதாகச் சொல்லிக் கொண்டு அவனைத் தொடர்கிறாள்.அவள் அவுஸ்திரேலிய நாட்டு உளவாளி என்பது தெரியாமல் அசோகன் அவளுடன் பழகுகிறான். அவனின் நேர்மை, அப்பாவித்தனம் என்பன அவளைக் கவர்கின்றன.அவனில் உண்மையாகவே அவளுக்குக் காதல் வருவதாகக் கதை தொடர்கிறது. ‘ஜிப்ஸிக்’கவர்ச்சிக் கன்னியாக வந்து இளைஞன் அசோகனைக் காதலால்(காமத்தால்) வயப்படுத்துகிறாள். ‘ஜேம்ஸ் பொண்ட்’ படங்களில் வரும் பல நாடுகளைச் சேர்ந்த கவர்ச்சிக் கன்னிகள் அந்தப் படம் வெற்றிபெற உதவுவதுபோல் இக்கதையில் அசோகனும் ஜெனியும் ‘ஒன்றுபடுமிடங்கள்'(!) மேற்கத்தியப் படங்களை ஞாபகப் படுத்துகின்றன. ஜெனிபரின் வேலை அவனைப் பின் தொடர்ந்து அவுஸ்திரேலியாவில்,பயங்கரவாதிகளாக உலகில் தடைசெய்யப் பட்ட புலிகளுக்காகப் பணம் சேகரிக்கும் தமிழ்க் கும்பலை வளைத்துப்பிடிப்பதாகும்.

ஜெனிபர்-அசோகன் காதலைவிட, புலிப் புலனாய்வுத் துறை சாந்தனுக்கும் அசோகனின் தங்கை கார்த்திகாவுக்கும் உண்டாகும் (தெய்வீகக்)காதல், புலியின் புலனாய்வுத்துறை ‘பொட்டம்மானுக்கும், மட்டக்களப்புப் போடியாரின் மகளுக்குமுண்டான காதலின் பிரதிபலிப்பா என்ற கேள்வி இந்நாவல் படிக்கும்போது எனக்குள் வந்தது.

இந்நாவலில் தமிழ் மக்களின் விடுதலைக்குத் தமிழ் இளைஞர்கள் தங்கள் உயிரையும் எதிர்காலத்தையும் தியாகம் செய்ய முன்வந்தார்கள் என்பதைப் புலிகளின் புலனாய்வுத்துறை உத்தியோகத்தனாக வரும் சாந்தன் மூலமும், தன் அன்புக்குரிய சினேகிதி கார்த்திகாவைத் தற்கொலைப் போராளியாப் பாவிக்கப் போகிறார்கள் என்று தெரிந்ததும் தன்னுயிரைத் தியாகம் செய்ய வந்த பெண்புலி செல்வியின் தியாகம் மனத்தை உலுக்கியது.

வசதியான குடும்பத்தில் பிறந்து, உடுவில் பெண்கள் பாடசாலையில் படித்த,ஆங்கிலம் தெரிந்த செல்வி, அவளது காதலன் அவளைக் கைவிட்டுக் கனடாவுக்கு ஓடியதால் தனது உயிரை மாய்த்துக் கொள்ளப் புலிப் போராளியாகிறாள். ஆனால் கார்த்திகா இயக்கங்களின் பயத்தால் புலிகளில் சேர்ந்தவள். கார்த்திகாவைக் காப்பாற்றத் தன் உயிரை மட்டுமல்லாமல்,அந்தச் செயற்பாட்டுக்காக அவளின் பெண்மை எதிர்கொண்ட பாலிய வன்முறைகளைத் தனது இனத்துக்காக மட்டுமல்ல உயரிய சினேகிதத்திற்கு தியாகம் செய்வதைப் படித்தபோது ,இப்படியான உயரிய கொள்ளையுள்ளவர்களை இந்தக் கொடி போர் பலிவாங்கியதை நினைத்து ஆத்திரம் வருகிறது.

அடுத்தது, காதலின் மேன்மையையுணர்ந்து எதிரியான சுனில் ஏக்கநாயக்காவுக்கு உயிர் கொடுத்த புலிகளின் புலனாய்வுத்துறைப் போராளி சாந்தனின்(பக்384) உயரிய பண்புகள் என்பன பூவை வைத்துப் போற்ற வேண்டியவை.புலிகள் இயக்கத்தை வைத்துப் பிழைக்கும் தமிழர்கள் இப்படி உயரிய உள்ளம் தமிழர்களைப் பலி எடுத்த சாத்தான்கள்.

இலங்கையில் இனப் போர் நீண்டகாலம் தொடர இரு பக்க அரசியல்வாதிகளும் தங்கள் சுயநலத்தில் மட்டும் கவனம் செலுத்திப் பொது மக்களை அழியப் பண்ணினார்கள் என்பதை,’விதை நெல்லை அவித்துத் தின்னும் விவசாயியாக இரண்டு இனத் தலைவர்களும்,மாறி மாறி இளைஞர்களை அழித்துவிட்டார்கள்'(பக் 131).’தர்மன் சூதாட்டத்தில் பாஞ்சாலியைப் பகடையாக வைத்தாடியதுபோல்,இன அரசியற் போராட்டத்தில் உயிருடன் நகர்த்தப்படும் பகடைக் காய்களாக அவனது ஒரு கண்ணிலும் மறுகண்ணில் அவர்கள் உயிர் வாழ்வதாகத் தொடர்ந்து போராடும் காவிய நாயகர்களாகவும் தெரிந்தனர்'(பக்157) என்று விவரிக்கிறார்.

புலிகளின் கட்டுப்பாட்டுக்குள் அடிமைகள்போல் வாழ்ந்து போரின் தொடர்ச்சியால் துயர் படும் தமிழ் மக்களைப் பார்த்து,’பாலைவனத்தில் நாற்பது வருடங்களுக்கு மேலாக அலைந்த யூதர்களுடன் இவர்களை ஒப்பிட முடியுமா’என்றும், ‘கனவு தேசத்தில் கானலை நம்பி அலையும் மான்களா’ இவர்கள் என்றும் பெருமூச்சு விடுகிறார்.

புலிகள் மற்ற இயக்கத்தாரை மட்டுமல்ல தங்களுக்குச் சந்தேகமான புத்திஜீவிகளையம் அழித்ததோடு தங்கள் இயக்கத்துக்குள்ளேயே புலி இயக்கத்தின் முன்னோடிகளாயிருந்த மன்னார் விக்டர்,அதன் பின்னர் மாத்தையா.போன்றோரைப் போட்டுத் தள்ளியதையும் ஆவணப்படுத்தியிருக்கிறார்(பக்315).

ஆனால்,1986ம் ஆண்டுப் பகுதியில் புலிகளால் கொடுமையாக அழிக்கப்பட்ட மற்ற தமிழ்க் குழுக்களையோ அல்லது கிழக்குப் போராளிகள் பிரிவையோ அதைத் தொடர்ந்து கிழக்குப் போராளிகளுக்கெதிராக நடத்தப் பட்ட கொடுமைகளையோ அவர் எழுதவேயில்லை. புலிகளின் அழிவுக்கு அவர்கள் தங்கள் இனத்திற்குச் செய்த கொடுமைகளும் ஒருகாரணம் என்பது இப்பெரிய நாவலில் சில வார்த்தைகளாகவும் ஆவணப் படுத்தவில்லை.

அதாவது, இந்திய உளவு சக்திகளுடன் தொடர்பு வைத்திருந்ததாக 1986ல் டெலோ போராளிகள் யாழ்ப்பாணத்தில் சந்து பொந்துகளில் வைத்து மிருகங்களாக வேட்டையாடப்பட்டுப் புலிகளால்; கொலை செய்யப் படுகிறார்கள். 1987ம் அதே இந்தியாவை பூமாலை போட்டு பொங்கல் வைத்துப் புலிகள் வரவேற்கிறார்கள்.அந்த ஆரவாரம் சில மாதங்கள் நீடித்தாலும் இந்தியாவுடன் அக்டோபர் 1987ல் புலிகள் போர் தொடுத்ததால், புலிகள் டெலோவுக்குச் செய்த கொடுமைகளை இந்தியப் படைகள் தமிழ் மக்களுக்குச் செய்கிறார்கள். பொது மக்கள்; மிருகங்கள் மாதிரி வேட்டையாடப் பட்டுக் கொலை செய்யப்படுகிறார்கள்.

அதைத் தொடர்ந்து,1991ம் ஆண்டு இந்திப் பிரதமர் ராஜீவ் காந்தியைப் புலிகள் கொலை செய்ததால் இந்தியா புலிகளை; பயங்கரவாதிகளாகப் பிரகடனப்படுத்துகிறது. அதைப் பல மேற்கத்திய நாடுகளும் பின் பற்றுகின்றன. அந்த நாளிலிருந்து புலிகளின் வளர்ச்சியில் இறங்கு திசை தொடங்குகிறது.

அதே மாதிரி,10.4.2004ல் புலிகளிடமிருந்து பிரிந்த கிழக்கைச் சேர்ந்த 120 மேற்பட்ட பழைய பெண்புலிகள் வாகரையில் வைத்துப் பிரபாகரன் ஆதரவாளர்களால்க் கொடூரமான பாலியல் கொடுமைகளுக்காளாகி,உடல்கள் சிதைக்கப்பட்டு காடுகளில் அவர்களின் உடற் பாகங்கள் மிருகங்களின் உணவாக எறியப் பட்டன(கிராமவாசியின் வாக்குமூலம்).தட்டிக்கேட்பார் யாருமில்லை.அதே ஆண்டு.அந்தப் பெண்கள் அழிந்த எட்டே மாதங்களில் அவர்களின் சாபத்தில் பிறந்தெழுந்த அரக்கனாக 26.12.2004ம் ஆண்டு வந்த சுனாமிப் பேரலையில் வாகரை போன்ற கரையோரங்களிருந்து புலிப்போராளிகள் பலரும் அவர்களின் ஆயுதக் கிடங்குகளும் நாசமாகின.

இந்த சுனாமியலையால் தொடக்கி வைக்கப்பட்ட சரிவு புலிகளின் அழிவுக்கு அத்திவாரம் போட்டது.

2002ம் ஆண்டில் சமாதான ஒப்பந்தத்தில் கையெழுத்து வைத்து விட்டு,இன்னொரு போருக்குப் புலிகள் தயாராகிக் கொண்டிருக்கும்போது,இலங்கையில் சுனாமிப்பேரலை வந்ததை,’விவிலிய வேதத்தில் சொல்லப் பட்ட வெள்ளப் பெருக்கோடு’ ஒப்பிடுவது மட்டுமல்லாமல், சுனாமிப் பேரலை,துன்பப் பட்ட தமிழ்ச்சமுதாயத்திற்குப் புலிகள் மேலும் துயரைக் கொடுப்பதைப் பார்த்து,’கடல் வெகுண்டு இத்தனை உயிர்களை அழித்தது ஏனென்று தெரியவில்லையா?இது மனிதர்களுக்கு அழிவைத் தடுக்கக் காட்டப்படும் சிறப்புக்கொடி,அதையாவது யோசித்துப் பார்க்கிறார்களா?’ என்று கேட்பது போலிருந்தது இந்நாவல் ஆசிரியர் துக்கப்படுகிறார்.

புலிகளும் இலங்கையரசும் வெளிநாட்டார் முன்னிலையில்; போர்நிறுத்தம் செய்த கால கட்டத்திலும், மற்ற இயக்கத்தினரையோ தங்களுக்குச் சந்தேகமானவர்களையோ அழித்தொழிப்பதைப் புலிகள் நிறுத்தவில்லை. சமாதான காலத்தில் பணம் படைத்தவர்கள் புலிகளுக்குப் பணம் கொடுத்துத் தங்கள் உறவினர்களைப் போராட்டத்திலிருந்து வெளியில் எடுத்து விடுகிறார்கள். ஒருசிலர் ‘சமாதானம் மக்களுக்கு’ கொடுத்த சந்தோசத்தில் புலிகள் இயக்கத்திலிருந்து வெளிநாடுகளுக்குத் தப்பிச் சென்றார்கள் ஆனாலும் புலிகள் ஊர் ஊராகச் சென்று இளவயதினரைப் போருக்குச் சேர்ப்பதைத் தொடர்ந்தார்கள்.

போருக்கு இருபகுதியினரும் தயாராகிக் கொண்டிருந்தாலும்,இலங்கை இராணுவத்துக்குள் புலிகளுக்காதரவான உளவாளிகள் இருந்தார்கள் என்று இந்த நாவலில் சொல்லப் படுகிறது.அத்துடன் இராணுவ அதிகாரிகளுக்குள் முறிவுகள், பிரிவுகள்,என்பன போரை நீட்டின. இதனால்,கடைசிக் கட்டத்தில் சில நடவடிக்கைகள் இராணுவ மட்டத்தில் மட்டுமல்லாது.பாதுகாப்பமைச்சின் நேரடி அதிகாரத்துக்குள்ளும் நடந்தன என்கிறார்(பக்388).

2009ம் ஆண்டு போர் முடிந்ததும் 11000 புலிப் போராளிகள் இலங்கை அரசால் கைதுசெய்யப் பட்டுப் புனர்வாழ்வு கொடுக்கப் பட்டனர்.ஆனால் புலிகளின் மேல்மட்ட தலைமையை வெளியில் விட்டால் அவர்களால் பிரச்சினை தொடரும் என்பதால் அவர்களை ‘அழித்து விடும்படி'(பிரபாகரன் உட்பட?) இராணுவத் தலைமை உத்தரவிட்டதாக எழுதியிருக்கிறார்(பக்387).

இந்நாவலைப் படித்து முடித்ததும் அவர் பல இடங்களில் மனிதநேயம், இன ஒற்றுமை, சமாதான செயற்பாடுகள் என்பவற்றில் எவ்வளவு அக்கறை காட்டுகிறார் என்பது புரியும்.

‘போர் என்பது எதிரியை மனிதன் அல்ல என நினைத்து,உடல் உள்ளம் எங்கும் மிருக வெறியைத் தேக்கி கொலை செய்வதற்கு அலைவது.சமாதானம் என்பது,காருண்ணியத்தை மனதிற் நிறைத்து எதிரியை இதயத்தால் தழுவி மனிதனாக நினைப்பது'(பக்227).என்று குறிப்பிடுகிறார்

நடேசனின் தமிழ் எழுத்து நடை மிகவும் ரசிக்கக்கூடிய விதத்தில் உள்ளது. அவர் எழுவைதீவுக் கிராமத்தில் சிறுவயதைக் கழித்தவர். சுவாரஸ்யமாக எழுதுபவர். இந்நாவலில் பழமொழிகள் கலந்த அவரின் நடையில் ஆச்சிகளின் சொல்லாடல்கள் சிலவும் மிகவும் ரசிக்கக் கூடியவை.

ஆச்சி பயத்தில் நடுங்குவதை,’நெஞ்சு சுளகு போல படக்கு படக்கு என்று அடிக்கிறது'(பக்43)

ஆங்கிலம் படித்த ஜெனிபர் விசிலடிப்பதை,

-‘கூவிற பெட்டைக் கோழியும் விசிலடிக்கிற பொம்பிளயும் குடும்பத்திற்குதவாது'(பக் 72) என்றும்

இடம் பெயர்ந்த தமிழர்கள் தங்கள் குழந்தை குட்டிகள்,சாமான்களுடன் அலைவதை,

-‘பெட்டை நாய் குட்டிகளை இடத்துகிடம் காவியது'(பக்39),

-‘பழிவாங்குவதால் இழப்பின் வேதனை தீர்ந்து விடுமா?'(பக்143),

-‘எங்களது சங்கக்கடை வியாபாரம்போல் இறுதியில்;(புலிகளின் ஆயதப்போராட்டம்)நட்டத்திலேதான் முடியும்'(பக்144)

-‘வெளி நாடுகளில் பணம் சேர்ப்பது தேனெடுக்கும் தொழில்.விரலை நக்குவதும்,கைகளில் அள்ளிக் குடிப்பதும் அவரவர் இயல்பைப் பொறுத்தது'(பக்163)

– பெரியம்மாவின் கொய்யகச் சேலையில் முடிந்த சில்லறையாகத் தொங்கிக் கொண்டு வந்தவள்'(பக்176)

-‘இலையில் ஒட்டியிருந்த கூட்டுப்புழு பட்டாம் பூச்சியான கதை கடந்த ஐந்து வருடத்தில் நடந்திருக்கிறது'(பக்176)

-‘அவர்கள் கேட்கும் உயிர்ப்பலியைக் கொடுக்கத்தானே வேணும்'(பக்283)

-‘இருபது வயதையொட்டிய இளைஞர்கள் சித்திரவதைகளைப் பலவிதமாகச் செய்கிறார்கள்'(பக்305)

-‘மரணமடைந்த நாயிலிருந்து வெளியே வந்த தெள்ளாகினர்'(பக்332)

-‘சமாதானத்திற்கான விருப்பம் ஒதுக்குப் புறமான பழைய கட்டிடத்தில் விழுந்த ஆலம் விதைபோல் இயக்கத்தில் பலரிடம் முளை விட்டது'(பக்345)

-‘கொத்தும்போது மண்ணுக்கு வலியா வெட்டும்போது பயிருக்கு நோவா என்ற விவசாயி பார்ப்பானா?'(பக்352)

-‘வார்த்தைகளுக்கு அவசியமற்றபோது,உடையற்ற உயிர்கள்.மொழியற்ற மூதாதையர்களின் காலத்திற்குப் பயணமாயின-இனம்-மதம்-என எதுவுமற்ற காலம்.விரும்பிய உள்ளங்கள் உடல்களால் சேருவதற்குத் தடையற்ற காலத்திற்கு இருவரும் பயணமாயினர்'(பக்375)

என்ற சொல்லாடல்கள் மூலம் பெரிய சம்பவங்களின் விளக்கத்தை ஒரு வரியிலோ சில வரிகளிலோ அற்புதமான கவிதை நடையில்; விளக்குகிறார்.

இந்நாவல் பல பரிமாணங்களில் ஆய்வு செய்யப்பட வேண்டியது.அரசியல் நாவலா,போரின் சரித்திரமா என்ற கேள்விகளைத் தாண்டி மனித உணர்வுகளுடன் பின்னிப்பேரிணைந்த ‘மஜிக்கல்’ றியலிசம் என்ற கோட்பாட்டுக்குள் இந்நாவலை ஆராயலாம்.

ஆனால் சில இடங்களில் ஜெனியும் அசோகனும்(காதலா காமமா?) சேருமிடங்களில் பாவிக்கப்படும் வசனநடையில் சிறு கவனம் செலுத்தியிருந்தால் இந்த நாவலைப் படிக்கும் இளம் தலைமுறையினரின் தர்மசங்கடத்தைத் தவிர்த்திருக்கலாம் என நினைக்கிறேன்.

இந்நாவல் ஒரு சாதாரண நாவலல்ல,இலங்கைத் தமிழரின் போராட்ட காலத்தின் மிக முக்கியமான கால கட்டத்தை அடிப்படையாக வைத்து எழுதப்பட்ட ஒரு ‘இலக்கிய’ ஆவணம். ஆனால் போரின் முக்கியமான சில சம்பவங்களை ஏன் எழுதாமல் விட்டார் என்று சில இடங்களில் தோன்றுகிறது. அதாவது:

இதில் இந்நாவலுக்கு வலிமை கொடுக்கக் கூடிய பல தகவல்கள் சொல்லப்படவில்லை,அவை வேண்டுமென்றே தவிர்க்கப் பட்டதா அல்லது இக்கதையில் புலிகளின் அழிவுக்கான காரணிகளாகப் பல கதைகள் சொல்லும் ‘புலனாய்வாளர்கள்'(உளவாளிகள்!) சொல்ல வேண்டிய வேண்டிய பலவற்றைத் தவிர்த்தார்களா என்ற கேள்வியும் வருகிறது.

-2005ம் ஆண்டு ஆகஸ்ட் மாதம் இலங்கை வெளிநாட்டமைச்சர் லஷ்மன் கதிர்காமர்,’புலிகளால்(?) ‘ கொலை செய்யப் பட்டது அதைத் தொடர்ந்து,புலித்தலைமை,2005ம் ஆண்டு இலங்கைப் பாராளுமன்றத் தேர்தலைப் புறக்கணித்து,ரணில் விக்கிரம சிங்காவைப் பதவிக்கு வராமற் தடுத்து மஹிந்தாவைப் பதவிக்குக் கொண்டு வந்ததன் மூலம் புலிகள் தங்கள் அழிவுக்குத் தங்களின் சொந்தப் பணத்தில் தங்கள் அழிவைத் தேடிச் சூனியம் வைத்தார்கள். இளம் தலைமுறையின் கழுத்தில்; சையனைட்டைக் கட்டிப் போர்க்களம் அனுப்பிய தலைவர் வெள்ளை சேர்ட்டுடன் எதிரியிடம் சரணடைய வந்ததாக வந்த செய்தி உண்மையானால் அது ஒரு போர்த் தலைவனின் தர்மமான செயற்பாடா?

இக்கதை படிக்கும் தமிழ் வாசகர்கள் கேட்கக்கூடிய கேள்விகளில் ஒன்று. இலங்கை இராணுவம்,தனது நாட்டைப் பாதுகாக்க சிங்கள,தமிழ். என்ற வேறுபாடின்றி நாட்டுக்கு எதிராக ஆயதம் எடுத்தவர்களை அழித்து முடிப்போம் என சிங்கள இராணுவ அதிகாரி மகிந்த தயாரெத்ன சொல்வதாக ஆசிரியர் சொல்கிறார். இலங்கைத் தமிழர்களை ஆயுதம் எடுக்கப் பண்ணியதே 1958ம் ஆண்டு தொடக்கம் தமிழர்களுக்கு எதிராகப் பாய்ந்த இலங்கை இராணுவத்தின் அரச பயங்கரவாதமே என்ற உண்மையான சரித்திரத்தை அசோகன் சொல்லாமல் விட்டது ஏன்? அதை எழுத இரண்டு வரிகள் போதுமே.

Advertisements
Posted in Uncategorized | பின்னூட்டமொன்றை இடுக

முகவுரை மட்டும் வைத்து ஒரு மணிநேரம் பேசமுடிகிறதே!

சும்மா சொல்லக்கூடாது நம்மால முடியாத விடயம். சாகித்திய அக்கடமி பரிசு பெயற்ற நாவல்களுக்கே கிடைக்காத வாய்ப்பு. இதைப்பற்றி நான் யோசித்திருந்தால் நாய் பூனைக் கதைகளை எழுதாமல் பலவருடங்கள் முன்பாக எழுதியிருக்கலாம் எனத் தோன்றுகிறது.

Posted in Uncategorized | பின்னூட்டமொன்றை இடுக

கானல் தேசம்

சுகு-ஸ்ரீதரன்
கானல் தேசம் தமிழ் சமூகத்தில் பேசப்படுவதை விரும்பாத பிரச்சனைகளை கலை இலக்கிய வடிவத்திற்கு கொண்டு வருகிறது.
பேசாப் பொருளைபேசத்துணிந்தது. தமிழ்போராட்டத்தின் அறஞ்சார் தராதரத்தை அது அலங்காரம் எதும் இல்லாமல் தனது இயல்பான ஓட்டத்தில் கேள்விக்குள்ளாக்குகிறது.

போராட்டத்தின் பிரதான போக்கில் பொதிந்திருந்த சர்வதேச அளவிலான “மாபியாதனத்தை” மக்களின் பேரில் சேகரிக்கப்பட்ட உலகளாவிய நிதி எவ்வாறு துஸ்பிரயோகம் செய்யப்பட்டது மற்றும் கருத்து சுதந்திர இடைவெளியை இல்லா தொழிப்பதில் ஊரிலும் உலகிலுமாக இருந்த மிருக வெறியையும், பிரக்ஞை பூர்வமாக போராட்டத்தில் ஆட்கள் ஈடுபடுவதை தவிர்த்து தோழமை நட்புக்கு பதிலாக பரஸ்பரம் சந்தேகத்துக்குரியவர்களாகவும் -போராட்டத்திற்கு றோபோக்கள் தயாரிக்கும் பட்டறையாகவும் இருந்ததையும் ,
சகல மட்டங்களிலும் போராட்டம் என்று சொல்லி ஈடுபடுத்தப்பட்டவர்களுக்கு எந்த பாதுகாப்பும் இருக்காத நிலையும், மனிதாபிமானம்- அறம்- துளியறவு இல்லாத நிலையும், பல சொந்த இழப்புக்களை சந்தித்து அவுஸ்திரேலியாவிற்கு அழைத்து வரப்பட்ட இளைஞன் அவனுக்குத் தெரியாமலே எவ்வாறு வில்லங்கமான காரியங்களில் சிக்கவைக்கப்படுவதையும்,ராஜஸ்தான்-டெல்லி- சென்னை- மெல்பேர்ண் இலங்கை வடக்கு கிழக்கு என யுத்தம் பேரழிவு சுனாமி மக்கள் கூட்டங்களின் பலவந்தமான இடம்பெயர்வு ஊழல் -காதல் -சண்டை- வதை – மரணம்- மனிதாபிமானம்,சாதாரண பெண் பிள்ளை எவ்வாறு போராட்டத்தின் பெயரில் அபாயமான முனைகளில் வேலை செய்ய அனுப்பபடுகிறாள்.

போர் முனைகளில் போரளிகளின் பாதுகாப்பு பற்றிய பிரக்ஞை எவ்வளவு தூரம் ?

நிர்பந்திக்கப்பட்ட உறவு மூலம் கர்ப்பிணியாக்கப்பட்ட பெண் எவ்வாறு தற்கொலை குண்டுதாரியாக்கப்படுகிறாள்.
கைதுசெய்யப்படுபவர்கள் மீதான குரூரமான சித்திரவதைகள, வயது வேறுபாடின்றி வேள்விக்கு வளர்க்கப்படும் கிடாய்கள் போல புறொயிலர் கோழிகள் போல இங்கு மனிதம் வறுத்தெடுக்கப்படுகிறது.

இங்கு மனிதாபிமானத்தின் கூறுகள் எவையும் இல்லை.

1990 முஸ்லிம் மக்களின் இடம்பெயர்வும் 1995 இடம்பெயர்வும் வெவ்வேறு மனிதர்களை எங்கெங்கு கொண்டு சேர்ப்பிக்கிறது
வடக்கு கிழக்கு எல்லைப்பிரதேச சிங்கள குடும்பங்கள் -பெண்கள் அனுபவித்த துயங்கள் ,
கிராமப்புற பிக்குகளின் யுத்த மனநிலை- தேச பக்தி என்ற பெயரில் சிங்கள தமிழ் இருதரப்பிலும் நிலவிய வன்மங்கள் இதில்; சாதாரண மக்களும் பெண்களும் அனுபவித்த துன்பங்கள், புலம்பெயர் உள்ள தமிழ் பிரமுக உலகின் வன்மங்கள் ஊழல்கள்,
போராட்டகாரர்கள் என்று சொல்லப்பட்டவர்களிடையே நிலவிய ஏற்றதாழ்வு,பெண்போராளிகள் மீதான குரூரம்,
சித்திர வதைக் கூடங்களிலும் இதர அதிகார மட்டங்களிலும் வார்த்தைகளில் சரமாரியாக வந்து விழும் “ஆணாதிக்க வக்கிரம் ”
கருத்து சுதந்திர நிராகரிப்பு, அரச இராணுவ உயரடுக்கினருக்கும் சாதாரண பதவி நிலையில் உள்ளோருக்கும் இடையிலான உறவு சிக்கல்கள்,அனைத்து உளவுத்துறை உயரடுக்குகளின் லஞ்ச லாவணியங்கள்,சமூக உறவுப் பிளவின் வரலாற்று ரீதியான காரணிகள்
உள்ள சர்வதேச இலக்கிய தரத்திலான கூறுகள் நடேசனின் நூலில்.

முதலாவது பிரான்சுப்புரட்சி காலத்தில் எழுதப்பட்ட டீக்கன்சின் -“இரண்டு நகரங்களின் கதையின்”; முதல் முன் வாக்கியங்கள் பலவற்றை நான்கைந்து வசனங்களில் முன்நிறுத்தி விடுகின்றன.
லியோ டால்ஸ்டாயின் “புத்துயிர்ப்பு” மாஸ்லேவாவின் சிறைநோக்கிய யாத்திரை,
“போரும் சமாதானத்தில” வரும் பிரான்ஸ் ராஸ்சிய யுத்தம் -மஸ்கோ,
தாஸ்தோயோவ்ஸ்கியின் “குற்றமும் தண்டனையில”; வரும் ராஸ்கோலனிக்கோ சோனியா காதல், கதரினாவின் நிராசையான கடந்த காலம், மாமலட்டோவ் மரணம், மனைவி கதரினாவின் மரணச்சடங்கிற்கு பிந்திய விருந்து,
கடைசியாக தெருவிற்கு வருதல் “அன்னாகரினா” நாவலின் காதல் பயணம் ஆரம்பித்த அதே ரயில் நிலையத்தில் குரூர மரணம்
துர்க்கோனிவின் தந்தையரும் தனையரில் வரும் பரஸ்பர ஆக்கிரமிப்புக்களும் போராட்டங்களும்
இறுதியாக அந்த “நிகிலிஸ்டின்” மரணத்தின் பின்னர் வயோதிப தாய்தந்தையர் அமைதியான அந்த இடுகாட்டிற்கு செல்லும் கட்சி
இவை அந்த காலகட்டத்துடன் பிரதான தொடர்புடைய அமரத்துவ இலக்கியங்களில் என்னுள் மன அதிர்வை ஏறபடுத்திய காட்சிகள்.
இந்த பக்கங்களை பந்திகளை திரும்ப திரும்ப பல சந்தர்பங்களில் வாசித்ததுண்டு.

2 ஆம் உலகமாயுத்த நடுப்பகுதியில் எழுதப்பட்ட “அன்னி பிராங்கின் டயறி”
பூசிக்கின் 2 வார சித்திரவதை அனுபங்களான “தூக்குமேடைக்குறிப்பு”
1990 இல் ஈரானில் வெளிவந்த -சின்னஞ்சிறிய அன்னியன்- திரைப்படத்தில் வரும் பாசு
சோபாசக்தியின் -ம்- பிரசன்ன விதானகேயின் திரைப்படம் -புரவந்த கலுவர- வில் யுத்தகால எல்லையோர கிராமங்களின் பிரதிபலிப்புக்கள் 2000 களின் இன் நடுப்பகுதியல் வெளிவந்த -ஏ-9- திரைப்படம்
விமல் குழந்தைவேலுவின் -கசகரணம-; நாவல்
இவை போன்ற இன்னும் பல மன அதிர்வை ஏற்படுத்தும் வாசிப்பு மற்றும் படைப்பு அனுபவ அதிர்வுகள் நடேசனின் இந்த எழுத்துக்களில் உணரமுடிந்தது .

படைப்பு பற்றிய சுயாதீன சிந்தனை வேண்டும். மனனம் செய்து ஒப்புவிப்பது போன்று இது நாவல் என்ற வரைவிலக்கணத்துள் பொருந்துகிறதா என்று பார்ப்பது சமூக பொருளாதார வாழ்வு இலக்கியத்தின் வாழ்நிலை மாற்றத்தின் இயக்கவியலை மறுப்பதாகும்.

போராட்டத்தின் அறப்பரிமாணம் இழிவு நிலையில் இருந்ததை,சர்வதே சக்திகள் தமது நலன்களுக்கு பிராந்தியத்தின் நலன்களுக்கு பாதகமானது என்று புரிந்து கொண்டதை,போராட்டம் சர்வதேச நிலைமைகளுக்கு பொருத்தமற்றதாகவும் எதிரானதாகவும் இருந்ததை,
மனித உயிரும்- பொருளும்- வளமும் வாரியிறைக்கப்பட்டதை, சமூகங்கள் சிதிலமடைந்து சின்னாபின்னப்பட்டுப்போனதை,
ஆச்சி -பெரியம்மா- பெரியப்பா- அசோகன்- ஜெனி- கார்த்திகா -சாந்தன்- செல்வி- பாதர் -சிற்றம்பலம்- நியாஸ்- இந்திராணி -சுனில் எக்க நாயக்கா -தயாரத்தின- மகிதானந்த தேரர் பாண்டியன் என உலவும் பாத்திரங்கள்

கானல் தேசம் எமது போரட்டம் பற்றிய ஒரு சுய தரிசனம் . ஏகப்பட்ட சுய தரிசனங்கள் தேவைப்படுகின்றன.

இந்த தரிசனமில்லாமல் இந்த சமூகத்தின் மறுமலர்ச்சி?

Posted in Uncategorized | பின்னூட்டமொன்றை இடுக

நடேசனின் எக்சைல்

சுகு-ஸ்ரீதரன்

திருநிலை- புனிதப்படுத்தப்பட்டவை மீதான தீவிரமான கேள்விகள்

நடேசனின் எக்சைல் மற்றும் கானல் தேசம் இரண்டு நூல்களும் சமகால கவனத்திற்குரியன.
படைப்பு சுதந்திரம் ஒரு சமூகத்தின் சுயவிசாரணை தொடர்பாக அவை முக்கியத்தும் வாய்ந்தன.
எக்ஸைல்

“முறிந்த பனை” 1990 களின் முற்பகுதியில் பரவலாக பேசப்பட்டது. அக்காலத்தில் அது தமிழ் “புனிதங்களை” பற்றி கேள்வி எழுப்பியதால் பூசிப்பவர்களின் கடும் சினத்திற்குள்ளானது.

அதனை வாசிப்பவர்களும் அதனை வினியோகிப்பவர்களும் உயிராபத்தை எதிர் கொள்ளும் நிலை நிலவியது.
இலங்கையின் எந்த தமிழ் புத்தக கடையிலும் அதனை காண முடியவில்லை, இன்றளவில்! நீண்டகாலத்திற்கு பின் சென்னை புத்தக கண்காட்சி ஒன்றில்.

நடேசன் யுத்தம் முடிந்து 9 ஆண்டுகளின் பின் எக்சைல், கானல்தேசம் ஆகிய படைப்புக்களை தந்துள்ளார்.
எக்ஸைல் அவரது சிறு பராய நினைவுகளில் இருந்து ஆரம்பித்தாலும் 1980களில் இருந்து ,
இன சமூக உறவுகளின் சிதைவையும் தனது சொந்த வாழ்க்கையின் அனுபவக் கூறுகள் சிலவற்றையும் பதிவு செய்கிறார்.
குறிப்பாக 1983 இலிருந்து 87 இலங்கை இந்திய- ஒப்பந்தம் வரை.
சமூகங்கள் மனிதர்களிடையே உறவின் சிதைவின் வேதனை அனுபவங்களில் தொனிக்கிறது.
இன-மதரீதியில் பிளவுண்டு போகையில் மனித உறவுகளின் உயிர் ஊசலாட்டத்தை,
அடிப்படையில் ஒரே மாதிரி இதயம் கொண்டவை இந்த கற்பிதங்களின் கருஞ்சுழியில் எவ்வாறு சிக்கி திணறுகின்றன.

வடமத்திய மாகாண கிராமங்களில் சூழலில் மிருகவைத்திய தொழிலை செய்தவருக்கு அங்கு நிலவிய நட்பான சூழல் வெள்ளாந்தியான மனிதர்கள்

1983 இன் மனங்கசந்து போகச் செய்த நிகழ்வுகள்

யாழ்ப்பாணத்திலும் வாழ்வதற்கான இடைவெளி குறைந்ததன் அனுபவங்கள் யாழ் ஆஸ்பத்திரிவீதியிலும்,
எங்கே செல்லும் இந்த பாதை என்பதுபோல் மன்னாரில் கப்பல் ஏறியது.

ராகுல்ஜி சங்கிருத்தியன் தனது தரிசனங்களை ஓயாத இந்திய ரயில் பயணிகளிடையே மேற் கொண்டார்.
கோர்க்கி தனது நாடோடி போன்ற வாழ்க்கையில் பல தரிசனங்களை கண்டார்.

நடேசனும் பயணங்களும் தேடல்களும் கொண்டவர்.

அனுரதபுரமாவட்ட கிராமங்கள்- ராமநாதபுரம்- புயல் பாதுகாப்பு மையங்களில் அகதிளாக வந்திருந்த மக்கள்
நைல் நதி தீரத்தின் வரலாறும் வாழ்க்கையும் பண்பாடும்,

தென்னமெரிக்க பூர்வகுடிகள்

கம்பூச்சியா இந்தோ சீனம் என பரந்த தேடல்.

பள்ளிக் கால நண்பர்கள் சிலர் இயக்கத்திற்கு போனபின் எவ்வாறு அந்நியமனிதர்கள் ஆனார்கள்.
அகதிகளுக்கான மருத்துவசேவை மீது திணிக்கப்பட்ட இயக்க அரசியல் பின்னர் நேர இருந்த விபரீதங்களுக்கான அறிகுறிகளாக இருந்ததை சென்னையின் அராஜகமான வாழ்க்கையும்- தட்ப வெப்பமுமான நிலையில் தடைகளை தாண்டி அகதிகளான மக்களுக்கு மாத்திரமல்ல காயமடைந்த போராளிகளுக்கு சேவை செய்வதில் இருந்த பிரம்ம பிரயத்தனங்கள்,
சமூக நலன் என்று கருதி ஒற்றுமையாக செயற்படுவதில் அந்த நாட்களிலேயே இருந்த இழுபறி,
இவற்றுக்கும் மேலாக கிடைத்த உதவிகள் -தன்னலமற்ற மனிதர்கள் -ஜெய்பூர் கால்கள்
பற்றாக்குறைகள் கெடுபிடிகள் மத்தியில் அர்ப்பணத்துடன் செயற்பட தயாராயிருந்த சகமனிதர்கள், இயக்கங்களிடையே சென்னையில் நிலவிய உரசல்களும்- உறவும் -சமூக அக்கறையும் மானிட நேயம் கொண்ட தலைவர்களும- பெரியவர்களும்.

சமூக உறவின் மீதான நெருடல்களும்- அனுராதபுரம் போதிமரத்தின் கீழ் நடத்தப்பட்ட படுகொலைகள் போன்றவை, சென்னையில் வசித்த தென்னிலங்கை முற்போக்காளர்களிடையே உருவாக்கிய அதிர்ச்சியளிப்பதும் சங்கடமான மனநிலையையும்
1980 களின் நடுப்பகுதியில் அம்பாறை மாவட்டத்தில் தமிழ் முஸ்லீம் உறவுகள் சிதைவடைந்தபோது போராட்டதில் பங்குபற்ற வந்த

முஸ்லீம் இளைஞருக்கு ஏற்பட்ட சங்கடமான நிலையையும் அதனை புரிந்து கொண்டு நடந்த இயக்க தலைவரையும்,
எழுத்தாளரான தனது கணவரைத் தேடி தோளில் குழந்தையை சாய்த்தபடி இயக்கவாசலில் நின்றவரின் அலநிலையையும்,
இயக்க சமூக ஒற்றுமைக்காக பிரயாசையுடன் உழைத்த தலைவர்களையும் ,இயக்கங்களின் பொதுவான போக்காக ஜனநாயக மறுப்பு ,அராஜகம் ,அர்ப்பணம் ,மெலிந்த தோற்றமுடைய இயக்காரர்கள்.

இயக்காரியாலயம் ஒன்றில் மார்க்ஸ்லெனின் ஏங்கல்ஸ் படங்கள்
அங்கு வந்து சென்ற வடஅமெரிக்காவுக்கு புலம்பெயசந்த உறவினரின் பிரதிபலிப்பு.
குடும்பங்களின் சிதறுண்டநிலை.
சென்னையின் தகிக்கும் வெயில் வசதி குறைந்த இருப்பிடம்
சென்னை சில அரசியல்வாதிகளின் நிலப்பிரபுத்துவபாணி உறவு நிலை
ஈழப்போராடத்தின் ஆராஜக நிலையின் சாரம்சமாக நடேசனின் அனுபவங்கள்
சூழைமேடு, ராமநாதபுரம் நாகபட்டினம் காரைக்கால் எழிலகம் ஒபர் சக்காரியா காலனி
சாலிக்கிராமம்

ஜெய்பூர் டெல்லி என மருத்துவ சேவைக்கான அலைச்சல்

சாந்தி ராஜசுந்தரம், சிவனாதன், ஜெயகுலராசா ,வாசுதேவா, சந்ததியார் ,டேவிட் ஐயா ,தமிழக அமைச்சர் அரங்க நாயகம் சந்திரகாசன் ,அரிச்சந்திரா , யோகி, குணசேகரம் ,விசாகன் தேவானந்தா, பத்மநாபா, ஸ்ரீசாபாரத்தனம,; உமாமகேஸ்வரன், கிருபாகரன், கும்பகோணம் ஸ்ராலின் அண்ணா, டொக்டர் பிரமோத்கரன் சேத்தி என சந்தித்த மனிதர்கள்

அகதிகளான மக்களுக்கும் காயமடைந்த போராளிகளுக்கும் மருத்துவபணி செய்வதில் இருந்த அராஜகசூழலில் சவால் மிக்க பணியாக அது அமைந்ததையும் பின்னர் நிகழவிருந்த ஜனநாயகவிரோத விபரீதங்களுக்கான குணங்குறிகள் மருத்துவசேவை செய்யும் சூழலிலேயே வெளிப்படத்தொடங்கியதையும் அவரின் அனுபவம் பதிவு செய்கிறது.

அண்மைய வழமையாக ஏதோ ஒன்றை புனிதமாக ஏற்றுக் கொண்டு எழுதவேண்டும் பேச வேண்டும் என்பது தமிழர் தரப்பில் எழுதப்படாத விதியாக இருந்து வந்தது. இந்த விதிக்கு கட்டுப்படாதவர்கள் அவர்கள் அரசியல் சமூகம் பத்திரிகை இலக்கியம் எத்துறையினராக இருந்தாலும் துரோகிகள்- அந்த விதி மெல்ல அழிவடைந்து வருகிறது.

நாவலும் அனுபவமும் இப்படித்தான் இருக்கவேண்டும் என்ற போக்கில் எமது சூழலில் ஒரு ஜனநாக விரோத உள்ளடக்கம் ஒழிந்துகொண்டிருக்கிறது. அது தகர வேண்டும்.

Posted in Uncategorized | பின்னூட்டமொன்றை இடுக

அறச்சீற்றமா? ஆற்றாமையா?


ஜெயமோகனுக்கு எதிராக ஈழத்தமிழர்கள் முக்கியமாக கவிஞர்களின் அறச்சீற்றம் ஆழிப் பேரலையென பொங்கியெழுந்ததைக் கண்டு பயந்து போய்விட்டேன் . 2004 மார்கழியை நினைவு படுத்தியது. ஐரோப்பாவில் இருந்து பெருந்தலை எனது பெயரையும் இழுத்து விட்டது. இது அடுக்குமா? ஒருவரின் நண்பனாக இருப்பது குற்றமா ? வேறொருவர் அல்லக்கை என ஒரு நக்கல்.

ஜெயமோகனது நண்பனாக இருப்பது மட்டும் நல்ல நாவல் எழுதுவதற்கு போதுமா என இலக்கியப் பெரும்தலை என்னை இழுத்துவிட்டிருந்தார். அதாவது கம்பன் வீட்டு கைத்தறி கணக்கில்.எனது நாவல்கள் நல்லதல்ல என்பதா அல்லது ஜெயமோகனோடு நான் நண்பராக இருக்கக்கூடாது என்பதா என்று எனக்குப் புரியவில்லை. பேராசிரியர் சிவத்தம்பியின் எழுத்து மாதிரி சிக்கலாக இருந்தது.

விடயத்திற்கு வருவோம்.

இரவு மெயில் வண்டியில் நித்திரைபோல் பாசாங்கு செய்தபடி முன்சீட்டில் கால் போட்டபடி இருக்கும் தமிழர்களை தட்டி “நகப்பாங்” என அநூராதபுரத்தில் எழுப்புவது சிங்களவர்கள்தான். அதுபோல் ஜெயமோகன் தனது வார்த்தையால் தட்டி எழுப்பிவிட்டார் .

இப்படி காயடைந்த பாம்பாகிய காரணமென்ன?

நமது முழங்கையில் சிறிது தட்டினால் கை விறைப்பது போன்றது.

இதுவும் முக்கியமாக 200 கவிஞர்கள் இலங்கைக்கு அதிகம். அதைவிட நகரத்திற்கு அதிக தொகை என்றிருக்கிறார் . கவிஞர்கள் அதிகமானால் மகளிர் கற்புக்கு பாதிப்பு என்றும் கூறிவிட்டார்.எந்தக் கவிஞரை நினைத்து கூறினாலும் வார்த்தைகள் சிக்கலாகிவிட்டது- உண்மைதான் .

எல்லோரும் பொங்கிவிட்டார்கள் . ஈழத்தேசியவாதிகள் – ஏற்கனவே இந்தியாவோடு கோபத்தில் இருந்தவர்கள் அறம் பாடினார்கள் . தலித் ஆதரவினர் மீசை துடித்தனர் . இஸ்லாமிய கவிஞர்கள் நல்ல வேளை அறம் பாடியதோடு நிறுத்திவிட்டார்கள்: எனக்குள்ளே பயம் சல்மான் ருஸ்டி லெவலுக்கு பிரச்சனை எகிறி விடுமோ என . இடதுசாரிகளும் எகிறினார்கள். முகநூல் எங்கும் இரத்தம் தசை வாடையடித்தது . இறந்த குதிரைகள் யானைகளின் உடல்கள் அகற்றப்படாத போர்க்களமாக சில நாட்கள் இருந்தது.

விடயத்தை நிதானமாக புரிந்துகொள்ள பல நாட்கள் எடுத்தது.

எழுத்தாளர்கள் அரசியல்வாதிகள்போல் அல்ல. மேடைக்குப் புதியவர்கள். சுவைக்காக சில வார்த்தைகளை சேர்ப்பார்கள்.

இதேமாதிரி எஸ்பொ சொன்னதை கேட்டபோது அது கள்ளுக்கு கருவாடு மாதிரி என்று சிரித்தார்.

அன்ரன் பாலசிங்கம் ஒரு தடவை “ சந்திரிகா ஏதோ பொத்திப் பொத்தி வைச்சிருக்கிறாவாம். அதைப்பீரிஸூக்கு மட்டும்தான் காட்டுவாராம்” என்றார். அந்தப் பேச்சுக்கும் விசிலடித்தவர்கள்தான் நமது மக்கள்.

இப்படி பலரது பேச்சுகளை பல தடவைகள் கேட்டப் புல்லரித்த சமூகம் நாம்.

அதை விடுங்கள். அது அரசியலில்.

2009 இல் 400000 மக்களை ஆட்டு மந்தையை வளைப்பதுபோல வளைத்துக்கொண்டு யுத்த பூமிக்கு கொண்டு சென்றபோது – நாம் அறம் பாடவில்லை. எதிர்ப்புக்குரல் எழுப்பவில்லை.

பல நூறு வருடங்களாக வடக்கில் இருந்த இஸ்லாமியரை இருப்பிடத்தை விட்டு துரத்தியபோது வராத அறச்சீற்றம் இப்போது மட்டும் எப்படிவந்தது?

இலங்கை அரசின்மீது எத்தனை கவிஞர்கள் அறம் பாடிக் கொண்டிருக்கிறார்கள்?

ஆனால் ஜெயமோகன் மீது, அதுவும் சாதாரணமாக எழுதுகோலை மட்டும் நம்பியிருக்கும் இந்தியாவின் ஒரு கோடியில் இருக்கும் ஒரு தனிமனிதன் மேல் ஏன் இந்தச் சீற்றமெல்லாம் வந்தது?

இங்கேதான் எமது சமூகத்தின் பலவீனத்தை பார்க்க வேண்டும்.

அதற்கு முன் ஜெயமோகன் தன்னை மட்டும் கொண்டாடும் எழுத்தளரல்ல .

இணையத்தில் வந்த கட்டுரை ஒன்றை உதயத்தில் பிரசுரித்தபின் பத்திரிகையை அவருக்கு அனுப்பினேன் . ‘என்ன அதிகம் ஆங்கிலமாக இருக்கு?” என்று ஒரு சன்மானமும் பெறாது எட்டு வருடங்கள் தொடர்ச்சியாக எழுதினார் .பின்பு நேரமில்லாதபோது எஸ். ராமகிருஸ்ணன், சாரு நிவேதிதா போன்றவர்களை அவரே இனம்காட்டினார் . எனக்கு இலக்கியத்தில் யாரையும் தெரியாத காலம். அப்பொழுதுதெல்லாம் நான் அவரது அரசியலிலும் இல்லை இலக்கியத்திலும் அக்கறையற்றவன் .

இலக்கியம் என்பது தனியாக வளரும் ஆலமரமல்ல. ஏன் ஒரே மரங்கள் பல வளர்ந்த தோப்புமல்ல. பல மரங்கள் வளரும் தோட்டம். அங்கு பலர் விதம் விதமான முறையில், மொழியில், உத்திகளில் எழுதுவதே என்பதை அறிந்தவர், அறிவர்.

அஸ்திரேலியாவிற்கு வந்தபோது தெளிவத்தை ஜோசப் எங்கள் மூலம் ஜெயமோகனுக்கு நேரில் அறிமுகமானார். பிற்காலத்தில் அவரை விஷ்ணுபுர விருது வழங்கி கவுரவித்தபோது நான் கேட்டேன். “இலங்கையின் தலைசிறந்த எழுத்தாளர் எனவா அவரைப்பார்ர்கிறீர்கள்?” என

“அவர் மலையக மக்களின் குலப்பாடகன் போன்றவர். அதாவது அந்த மக்களை பாடும் பாணனாகப் பார்க்கிறேன்” என்றபோது அதை எனது மனது ஏற்றுக்கொண்டது .

இதேபோல் அ. முத்துலிங்கத்தின் கதைகளில் என்னால் ஆழத்தை பார்க்க முடியவில்லை. வார்த்தைகளின் விளையாட்டே என்றேன் –
அதற்கு ‘அதற்கு மேல் யார் ஈழத்தவர்கள் எழுதுகிறார்கள்” என்றார்-

அவரைப் பொறுத்தவரை ஒரு விளக்கம் வைத்திருந்தார் .

இதிலிருந்து தெரிவது; ஓவியம் கலை, இலக்கியங்கள் பக்க மூளையில் இருந்து உருவாகுபவை. ஒருவரது பார்வை சம்பந்தப்பட்டவை. பகுத்தறிவுப் பார்வையில் போர்முலாவுக்குள் அடங்க விஞ்ஞானமோ கணிதமோ அல்ல -மேலும் தனிமனிதரது பார்வைகள் அவர்கள் வாழ்ந்த, வாழும் சமூகத்திற்கு ஏற்ப, அனுபவத்திற்கும் அறிவிற்கும் ஏற்ப வித்தியாசப்படுகிறது.

தனியே விடுதலைப்புலிகளை பற்றி எழுதிய சயந்தனது ஆதிரையும் தமிழ்நதியின் புத்தகமும் தமிழகத்தில் கொண்டாடப்படுகிறது. அவை சிறந்த நாவல்கள் என்பதற்காகவா? ஏன் நாவல் கட்டுமானத்துக்குள் வரக்கூடவில்லை. நினைவில் வரும் பாத்திரங்கள் கூட இல்லை.

ஆனால் தமிழரின் வீரத்தையும் தமிழ்மக்களது அழிவையும் இராணுவத்தின் கொடுமையையும்அவை தெரிவிப்பதால் தமிழகத்தவர்கள் இதயத்திற்கு அருகில் செல்கின்றன .இதனால் அவை கொண்டாடப்படுகின்றன.

ஜெயமோகன், ஈழ எழுத்தார்களில் எஸ்.பொ, க.சட்டநாதன், அ. முத்துலிங்கம், சோபாசக்தி, மு.தளையசிங்கம், சு.வில்வரத்தினம், சேரன், அனோஜன் பாலகிருஸ்ணன், தெளிவத்தை யோசப், கா. சிவத்தம்பி எனக் குறைந்தது 25 பேர் பற்றியாவது எழுத்து வடிவத்தில் தனது கருத்தை சொல்லியிருப்பார். அதில் இறந்தவர்கள், இருப்பவர்கள் எனப் பலர் உள்ளார்கள் .எனது அசோகனின் வைத்தியசாலை, வாழும்சுவடுகளுக்கு முன்னுரை மற்றும் அறிமுகம் எழுதினார். எனது உன்னையே மயல்கொண்டு தனக்குப் பிடிக்கவில்லை என்றார் .
அதேபோல் அனோஜன் போன்ற இளம் எழுத்தாளர்கள் அவரோடு இயங்குகிறார்கள். எனக்கு பல தென்னிந்திய எழுத்தாளர்கள் நண்பர்கள் உண்டு. ஆனால் ஜெயமோகன் மற்றும் பேராசிரியர் அ.ராமசாமி மட்டுமே நட்புக்கு அப்பால் ஈழ எழுத்தை பொதுவாகக் கவனிக்கிறார்கள் . நான் சொல்வது உண்மையானவை என்பது இலக்கியத்தில் கவனிப்பவர்களுக்குப்புரியும்.

இப்படியான நிலையில் நம்மவர்கள் அறசீற்றமடைய அவர் கருத்து சொன்ன விதமோ வார்த்தையில் தெரிந்த கருத்தோ காரணமல்ல.
வார்தைகளுக்கு இடையில் சொல்லாத விடயமே அம்பின் கூர்முனையாகத் தைத்துள்ளது.

இலங்கையர்கள் தங்களிடையே செய்யாத விடயத்தை அவர் சொல்லிக் காட்டுகிறார்.

கிராமங்களில் முதலிரவின் பின்பு மாப்பிள்ளையின் அக்கா படுக்கைத் துணி தோய்க்கும்போது இரவு தம்பதிகளிடையே நடந்ததை, நடக்காததை கண்டுகொள்வார் என்பது போல் ஈழ இலக்கிய சமூகத்தில் நடக்காத விடயத்தை ஜெயமோகன் சுட்டுகிறார்.

60 களில் பேராசிரியர்கள் கா. சிவத்தம்பி மற்றும் க. கைலாசபதி போன்றவர்கள் எழுத்தாளர்களை வகைப்படுத்தினார்கள். பட்டியற்படுத்தினார்கள். அப்பொழுதும் அங்கும் சர்ச்சை எழுந்தது. தனக்கு வேண்டியவர்களை எழுதுதுகிறார்கள் என்று பல குரல்கள் கத்தின. அங்கும் ஒரு தரவரிசையிருந்தது.

போர்காலத்திலோ அதன் பின்னோ அப்படியான எதுவும் நடக்கவில்லை. வாழ்வதற்கான போராட்டம் தொடங்கியதால்.முக்கியமாகப் பலர் வெளிநாடுகள் சென்று விட்டார்கள் இதனால் வடமாகாணத்தில் இலக்கியம் திண்ணையில் விடப்பட்டது. கிழக்கு மாகாணம், மலையகம், கொழும்பு என இலக்கியம் இயங்கியது. அங்கேதான் பேசப்படுகிறது.ஆனாலும் இலக்கியமென்ற மதயானை, மாலை மேடை மற்றும் பொன்னாடை எனச் சிறிய கூட்டில் அடைபட்டுள்ளது. பரிசுகள் விருதுகளை சிறு கைத்தொழில் வியாபாரமாக்கிவிட்டார்கள்.

இலங்கையில் ஒரு நல்ல புத்தகம் வந்தால் அதற்கு வருடக்கணக்கில் விமர்சனம் செய்யப்படுவதில்லை. அவரை எழுதிவிட்டால் அவர் பெரியவராகி விடுவார் அல்லவா? ஆர். எம். நௌசாத்தின் “கொல்வதெழுதல் முபொவின் சங்கிலியன்தரை இரண்டும் வெளியாகி வருடங்கள் கடந்த பின்பு அவைபற்றித் தற்செயலாக நான் எழுதினேன் .

இலங்கையில் எட்டுப் பல்கலைக்கழகங்களில் தமிழ்ப் பகுதியுள்ளது. பல நூற்றுக்கணக்கானவர்கள் தமிழிலக்கியம் பயில்கிறார்கள். ஆய்வுகளைச் செய்கிறார்கள். அரசாங்கம் பணத்தை செலவழிக்கிறது. அங்கு நடக்கும் இலக்கிய வெளிப்பாடுகளோ மிகவும் மந்தமானவை.
.
நான் எழுதியது நாவல்கள் பற்றியது மட்டுமே. இதற்கப்பால் கவிதை சிறுகதை மிகவும் கவனிக்கப்படுவதில்லை. அவற்றிற்கு அங்கீகாரமில்லை. எல்லோரும் மாங்காயும் தேங்காயும் சுண்டங்காய் எனச் சேர்த்து கடை விரித்து வியாபாரம் செய்யும் இடமாக முகநூல் மட்டுமே தற்போது உள்ளது.

ஈழ இலக்கியவாதிகள் மத்தியில் தற்பொழுது இலக்கியத்தைவிட ஈகோ, பொறாமை, சோம்பேறித்தனம் என்பது அதிகமாக உள்ளது. இதை ஏற்றுக்கொள்ள நேர்மையில்லை. இதை மறைப்பதற்கு தான் தற்போது ஒற்றுமையாக ஜெயமோகன் மீது தாக்குதல் நடத்துகிறார்கள்.

இவர்கள் எதிர்க்கும் காரணிகளான இந்திய இலக்கிய எஜமானத்தன்மை, இந்து மதவிசுவாசம் இவை எல்லாம் நான் எதிர்ப்பவையே. இந்திய தமிழ் இலக்கிய கோட்பாட்டில் இருந்து நாம் விலகி புதிதாக சிங்கள மக்கள் போல் பிரத்தியேகமான இலக்கியம் படைக்வேண்டுமென 2011 கொழும்பில் நடந்த சர்வதேசிய இலக்கிய மகாநாட்டில் சொன்னேன். அதற்கு காரணம் உண்டு. மத இன ஜாதி மற்றும் வட்டாரதன்மையில் இருந்து தமிழகத்தில் ஒரு சிலரே வெளிவந்து இலக்கியம் படைத்திருக்கிறார்கள். மேலும் புலம்பெயர்ந்தவர்களது செயற்பாட்டை நல்லவகையில் பயன் படுத்தும்போது மேலும் நன்மையைக் கொடுக்கும்

ஆனால் நாம் என்ன செய்கிறோம்? பிணத்துடன் குடும்பம் நடத்தும் நமது அரசியல்போல் இலக்கியத்திலும் செய்ய விளைகிறோம். யாராவது புதிதாகச் செய்பவர்களைத் தாக்குகிறோம். கனடாவில் இலக்கியத்தோட்டம் சரியோ பிழையோ ஏதோ செய்கிறார்கள். அது சரியில்லையென்றால் அதைவிடத் திறமாக செய்யுங்கள். அதை விடச் சரியாகச் செய்து காட்டுங்கள். இங்கே உள்ள போலி முகங்கள், பாவனைகள் நல்லதல்ல. குறை சொல்வதற்கு ஆயிரம் பேர் வரலாம். நிறைவாகச் செய்வதற்கே ஆட்கள் தேவை.

நேரடியாக வருகிறேன்.

ஜெயமோகனின் மீது முகநூலில் தாக்குதல் தொடுத்த கோ .நாதன் பின்பு எழுதிய கற்சுறா போன்றவர்களிடம்கேட்கிறேன் . கடந்த

இரண்டு வருடத்தில் உங்களது சக இலக்கியவாதி ஒருவரது கவிதை, நாவல், சிறுகதை, கட்டுரை நூல்களை நீங்கள் விமர்சித்திருக்கிறீர்களா? யாராவது ஒரு படைப்பாளுமையைப் பற்றிய மதிப்பீட்டைச் செய்திருக்கிறீர்களா? இலக்கிய இயக்கமொன்றை உருவாக்க வேண்டும் என்று சிந்தித்துச் செயற்படுத்தியிருக்கிறீர்களா? இல்லை குறைந்த பட்சம் முகநூலில் படைப்பாளிகளை ஊக்கப்படுத்தும் விதமாக எழுதிப் பதிர்ந்திருக்கிறீர்களா? சக எழுத்தாளரது உயர்வில், வளர்ச்சியில் உங்கள் பங்கென்ன?

கிழக்கு மாகாண பெண் கவிஞர்களான ஆழியாள், அனார் போன்றவர்களை பற்றி ஜெயமோகன் எழுதியிருக்கிறார். அவர் மூலமாகவே நான் இவர்களைத் தெரிந்து கொண்டேன். ஜெயமோகன் தனிமனிதன் ஒரு இயக்கமாக இயங்குகிறார்.

முன்பு கவிதையைப் பற்றி அவ்வளவாகத் தெரியாமலிருந்த நான் கடந்த வருடங்களில் மூன்று கவிஞர்களதுகவிதைகளைப் பற்றி எழுதியும் ஒரு கவிஞருக்கு முன்னுரையும் எழுதியிருக்கிறேன். அதேபோல் முகமே தெரியாதவர்களது சிறுகதைத் தொகுப்புகள், நாவல்கள் என்பவற்றுக்கும் மதிப்புரைகள், விமர்சனங்கள் எழுதியிருக்கிறேன்.பெருமையாக இதைச்சொல்லவில்லை. கடந்த சில வருடங்களாக நான் அங்கத்துவராக இருக்கும் அவுஸ்திரேலிய தமிழ்ச் சங்கத்தில் பலரது படைப்புகளை வெளிக்கொண்டு வந்திருக்கிறோம். இதற்கு நண்பர் முருகபூபதி இயக்கமாக தொழில் படுகிறார்.

தொடர்ச்சியாக கசப்புகளையும் வெறுப்புகளையும் மற்றவர்கள் மீது கக்குவதை விட்டு சக எழுத்தாளர்களை பாராட்டுகள். படைப்புகள் தரமற்றதானால் விமர்சியுங்கள் . முக்கியமாக முகநூலை காசநோய் வந்தவனது துப்பும் கலயமாக மாற்றாதீர்கள்.இதற்குமேல் சொல்ல எதுவுமில்லை.

இறுதியில் இந்தக் கட்டுரை ஜெயமோகனுக்கு ஆதரவாக எழுதவில்ல; ஈழ இலக்கியத்திற்காகவே எழுதினேன்.

Posted in Uncategorized | 2 பின்னூட்டங்கள்

நொயல் நடேசனின் ‘கானல் தேசம்’ : கசப்பின் இதிகாசம் – தெய்வீகன்


மதிப்புரை
ஈழத்தமிழ் இலக்கிய படைப்புலகத்திலிருந்து வெளிவந்து கொண்டிருக்கும் போரியல் சார்ந்த பிரதிகளுக்கு “ஜனவசியம்” மிகுந்த எதிர்பார்ப்பு நிலவுவது ஒன்றும் புதிதான விடயம் அல்ல. ஆனால், அந்தப் பிரதிகள் என்ன வகையிலான அரசியலை பேசுகின்றன என்பதைப் பொறுத்து ஒவ்வொரு தரப்பிலிருந்தும் பல்வேறு விமர்சனங்கள் இருந்து வந்துள்ளன.

ஈழத்தில் போர் முடிந்த பின்னர் வெளிவந்த பிரதிகளை மாத்திரம் எடுத்து நோக்குவோமானால் அவற்றில் முக்கால்வாசிக்கும் மேற்பட்ட பிரதிகள் பிரச்சார நெடி நிறைந்தவையாகவும் போரினால் பொதுமக்கள் இழந்தவற்றை முன்னிறுத்தி எழுதப்பட்டிருக்கின்ற பாடுகளாகவுமே காணப்பட்டிருக்கின்றன. அதிலும், இன்னும் சொல்லப்போனால், இவ்வாறு எழுதிய பிரதிகளில் அதிகம் பேசப்பட்டவை இந்தப் போரினால் நேரடியாக பாதிக்கப்படாதவர்களால் எழுதப்பட்டவையாகவும் களத்தில் அந்தப் போரின் போது இல்லாதவர்களாகவும் இருந்திருக்கிறார்கள்.

அந்த வகையில் இந்தப் போர் பிரதிகளில் சில, செயற்கையான உள்ளுணர்வை சித்திரிக்கும் உபாதை நிறைந்தவையாகவும் அதற்கும் அப்பால் முழுக்க முழுக்க உண்மைக்கு புறம்பானவையாகவும் கூட இருந்திருக்கின்றன. சில படைப்புக்கள் இன்னமும்கூட “டுமீல்” என்று வெடித்த துப்பாக்கியை நோக்கி, எதிரணியினர் “ரட் ரட்” என்று வேட்டுக்களை தீர்த்தனர் என்ற ரீதியில் எழுதப்பட்டுக் கொண்டிருப்பது பெருஞ்சோகம்.

இதுபோன்ற பின்னணியில், ஈழத்தில் போர் ஏற்படுத்திச் சென்ற தாக்கங்களை ஒரு கொதிபுள்ளியில் நின்று – அதன் கனபரிமாணத்தை சரியாக உள்வாங்கி – இலக்கியமாக்குவதென்பது மிகுந்த சிரமம் நிறைந்ததும் மிகப்பெரிய சமூகப்பொறுப்பு வாய்ந்ததும் என்பது பல படைப்பாளிகளால் புரிந்துகொள்ளப்படாத – சிலரால் அபூர்வமாக புரிந்து கொள்ளப்பட்ட – அறமாகும்.

ஈழத்தில் விழுந்து வெடித்த ஒவ்வொரு ஆட்லறி குண்டிற்குப் பின்னாலும் ஒரு கதையிருக்கிறது. தாகம் தீர்த்துக் கொண்ட ஒவ்வொரு துப்பாக்கி சன்னத்திற்கு பின்னாலும்கூட பெருங்காதை விரிந்து கிடக்கிறது. கந்தகச் சன்னங்களும் உயிர்குடித்த குண்டுகளும் மனிதர்களில் மாத்திரமல்ல, உயிரற்ற பொருட்களின் மீது விழுந்து வெடித்த சம்பவங்களின் பின்னணியிலும்கூட அடர் கதைகள் மண்டிப்போயிருக்கின்றன. இன்னும் இன்னும் நொதித்துப் போய் எழுதப்படாத கதைகளாக அவை இலங்கையிலும் இலங்கைக்கு வெளியிலும் கூட பரவிக் கிடக்கின்றன.

இந்தப் பின்னணியில், நடேசனின் “கானல் தேசம்” என்ற நாவல் முக்கியத்துவம் வாய்ந்ததாக சேர்ந்திருக்கிறது.

அறம் சார்ந்த பரிதிப் பார்வையின் முன்னால் போர் என்பது முற்றிலும் வேறு பரிமாணமுடையதாகவே இருக்கும். அது வெளிப்படுத்தும் கசப்பான உண்மைகளுக்காக அவற்றை ஒதுக்கிவிட முடியாது. போர் நிலத்தில் வெளித்தள்ளிக் கிடக்கும் கூரான அனைத்து உண்மைகளையும் இலக்கியத்தினால் மாத்திரமே சத்தியத்தின் வழியாக எடுத்துச் செல்ல முடியும்.

ஈழப்போரில் அதற்கான சாத்தியங்களை திறப்பதற்கு நடேசன் போன்றவர்கள் சிறந்த வழிகாட்டிகளாக இருப்பார்கள் என்பது தமிழ் இலக்கிய உலகத்தில் ஒரு எதிர்பார்ப்பாக இருந்திருக்கிறது.

ஏனெனில், ஈழப்போர் குறித்து தமிழர்கள் கொண்டுள்ள பொதுப்பார்வையிலிருந்து எதிர்நிலையிலிருந்து கொண்டு அதை அணுகுபவராகவும் போருக்கும் போரின் பின்னணியிலிருந்த தமிழர் தரப்பு காரணங்களாக காட்டப்படுகின்ற அர்த்தம், லட்சியம் மற்றும் அரூப விடயங்களை நிராகரிப்பவராகவும் நடேசன் இருந்திருக்கிறார். போர் குறித்த மதிப்பீடு அவரது பார்வையில் தூர நோக்கம் கொண்டதாகவும் அகன்ற சமூகத்தின் பல்வேறு சமன்பாடுகளின் ஊடாக அதற்கு விடை தேட முயற்சி செய்வதாகவும் இருந்திருக்கிறது.

தனது தொழில் சார்ந்து நடேசன் போருக்கு முற்றிலும் வேறு களத்தில் இயங்குபவராக இருந்தாலும் அவர் போருக்கு சமாந்தரமாக நெடுங்காலம் பயணித்திருக்கிறார். இயன்றளவு தன்னை இந்தப் போருக்கு மிக அருகில் நிலை நிறுத்தி வைத்திருந்திருக்கிறார். ஈழத்தில் போர் முகிழ்ந்த எண்பதுகளில் தமிழ் இயக்கமொன்றின் முக்கிய வேலைகளில் தன்னை ஈடுபத்திக் கொண்டவர். அந்த இயக்கத்தின் அபிமானியாகவும் ஆதரவாளனாகவும் இன்றுவரை தன்னை பதிவு செய்து வருபவர். போரின் விளைவுகளால் பல லட்சக்கணக்கான தமிழ்மக்கள் போல தானும் புலம்பெயர்ந்தவர். ஆஸ்திரேலியா வந்த பின்னரும் பத்திரிக்கை ஒன்றை நடத்தியவர். அதன் ஊடாக தனது அரசியல் கருத்துகளை தொடர்ச்சியாக முன்வைத்து வந்தவர். அதேவேளை, போரினால் பாதிக்கப்பட்ட தனது மக்களுக்கு ஈழத்தில் சென்று பெருமளவில் உதவிகளை செய்து வந்தவர்.

நடேசன் எழுதிய “கானல் தேசம்” என்ற நாவல் குறித்த பார்வையைத் தான் இங்கு பதிவு செய்வது முக்கியம் என்றாலும் இந்த நாவல் முழுக்க முழுக்க அரசியலால் நிறைந்தது என்ற காரணத்தினால் நடேசனின் அரசியலில் இருக்கக்கூடிய செறிவு – செறிவின்மை போன்ற விடயங்கள் இந்த நாவலில் எவ்வாறு செல்வாக்கு செலுத்தியிருக்கின்றன என்பதை பதிவு செய்வதற்கு அவர் குறித்த பார்வையும் அவரது அரசியல் குறித்தும் இங்கும் உரையாட வேண்டியது கட்டாயமாகவுள்ளது.

பெரும்பான்மை தமிழ்ச் சமூகம் கொண்டிருக்கின்ற போர் குறித்த லட்சியப் பார்வையிலிருந்து முரண்டுபட்டு நிற்பது மாத்திரமல்லாமல் வேறு வழியை நோக்கி அந்தரித்து நிற்பவராக நடேசன் தன்னை தமிழ்ச் சமூகத்துக்கு ஒப்புக்கொடுத்துக் கொண்டிருப்பதால், இந்த நாவலுக்கும் அதேயளவிலான விசித்திரமானதொரு எதிர்பார்ப்பிருக்கிறது என்பதை மறுக்க முடியாது.

“கானல் தேசம்” ஈழப்போர் நிகழ்த்திய பரந்துபட்ட காயங்களையும் அவை சமூக வேறுபாடுகள் பாராமல் – தமிழ் – சிங்கள – முஸ்லிம் மக்களில் – ஆழக்கீறிச் சென்றுள்ள ஆறாத வடுக்களைப் பற்றியும் பேச விழைந்திருக்கிறது.

நாவலில் வருகின்ற பெரியப்பா என்ற கதாபாத்திம் ஈழத்தின் அரசியல் பிரக்ஞை கொண்ட எல்லா முதியவர்கள் போலவும் ஒரு மார்க்ஸியவாதியாக காணப்படுகிறார். அவரது அரசியல் எவ்வாறு தமிழ் ஆயுதக் குழுக்களின் வன்முறைக் கலாச்சாரத்துக்கு முற்றிலும் எதிரான நிலைப்பாட்டை கொண்டிருக்கிறது என்பதை பேசத் தொடங்கியதிலிருந்து ஈழத்திலும் ஈழத்திற்கு வெளியில் இலங்கையிலும் புலம்பெயர்ந்த நாடுகளிலும் இந்தியாவிலும் கூட பரந்து செல்கின்ற போர் அதிர்வுகளை நடேசன் ஒவ்வொரு கதாபாத்திரமாக நாவலுக்குள் நுழைக்கிறார்.

நாவலின் ஆரம்பம் மிகத் தரமான பாத்திரப் படைப்புக்களின் வழியாக உள்நுழைகிறது. அசோகன் என்ற நாவலின் கதாநாயகன் இந்தியப் பாலைவனத்தில் ஒரு ஜிப்ஸி பெண்ணைப் பார்த்து சபலம் கொள்வதாக தொடங்கும் கதை, ஒவ்வொரு முடிச்சுக்களின் வழியாக கதையின் பிரதான புள்ளியை நோக்கி நகர்கிறது.

ஆனால், நாவல் தொடங்கும் வேகமும் – செறிவும் – சிறிது நேரத்திலேயே விழுந்து அதுபாட்டுக்கு அரசியல் பிரச்சாரமாக ஆரம்பித்து, நாவலின் கடைசிவரை – ஒரு சில இடங்களைத் தவிர்த்து – மிகத் தொய்வானதொரு புள்ளியில் கடைசியில் சென்று முடிகிறது.

நாவலின் மிக முக்கியமான பின்னடைவாகக் காணப்படுவது நடேசன் பிரதி முழுவதும் காண்பித்திருக்கும் காழ்ப்பும் கசப்பும் தான்.

தமக்கு எதிரான அரசியல் மேலாதிக்கத்தின் வலியிலிருந்து தம்மை விடுவித்துக் கொள்வதற்காக ஆயுதமேந்திய தமிழர்கள் எவ்வாறு அந்தப் போராட்டத்தை மேற்கொண்டார்கள் என்பதில் யாருக்கும் விமர்சனம் இருக்கலாம். அந்த வகையில், மக்கள் முகங்கொடுத்த – போராளிக் குழுக்களால் இழைக்கப்பட்ட கொடுமைகளை – இதுவரை பேசப்படாத பல விடயங்களை நடேசன் நாவலுக்குள் கொண்டு வந்திருக்கலாம். அது நிச்சயம் பேசப்பட வேண்டியவையும் கூட.

ஆனால், நடேசன் நாவலுக்குள் வரிக்கு வரி இறக்கி வைப்பது ஒரு குறிப்பிட்ட இயக்கம் மேற்கொண்ட போராட்டத்தின் மீது சேறடிப்பும் தமிழர்கள் எந்தக் காரணமும் இல்லாமல் வன்முறையை தேர்ந்ததெடுத்த இரத்த வெறிபிடித்தவர்கள் போன்ற சித்தரிப்பும்தான். அதுவும், அவற்றை நிரூபணம் செய்வதற்காக – சுவாரஸ்யம் என்று அவர் கருதி – நாவலுக்குள் கொண்டு வந்திருக்கும் சில சம்பவங்கள் சகிப்புத்தன்மைக்கு அப்பாற்பட்டவையாக காணப்படுகின்றன.

அவற்றில், மிக முக்கியமானது, போராளிப்பெண் ஒருத்தியை கர்ப்பிணியாக்கி அவளை தற்கொலைத் தாக்குலுக்கு அனுப்புவதாக சொல்லப்படுகிறது.

அதனை அவர் தனது முன்னுரையில் குறிப்பிடும்போது –

“விடுதலைப்புலிகள் பெண்ணை கர்ப்பிணியாக்கி அதன் பின் அந்தப் பெண்ணை தொடர்ச்சியாக இராணுவ மருத்துவமனைக்கு அனுப்பி, பின்னர் தற்கொலைக் குண்டுதாரியாக இராணுவ தளபதிக்கு எதிராக பாவித்தது போன்ற அதிர்ச்சியூட்டும் சம்பவங்களை வேறு வரலாறுகளில் நான் படித்ததில்லை. மனித சமூகத்தில் மட்டுமல்ல மிருகங்கள் மத்தியிலும் நம்மால் பேசப்படும் தாய்மை என்ற கருத்தாக்கத்தை அத்தகைய செயல் தகர்க்கிறது. இத்தகைய செயலை எப்படி புரிந்து கொள்வது?” – என்கிறார்.

நடேசன் கூறுவதைப் போலவே, இப்படியான பொய்யுரைப்புகளையும் தமிழ் வாசகர்கள் வரலாறில் மீண்டும் படித்து விடக்கூடாது என்பதற்காகவே இதன் உண்மையைப் பதிவு செய்ய வேண்டியிருக்கிறது.

நடேசன் குறிப்பிடுகின்ற சம்பவம், சிறிலங்கா இராணுவ தளபதி சரத் பொன்சேகா மீதான தற்கொலைக் குண்டுத்தாக்குதல் என்பது அனைவருக்கும் தெரிந்த விடயம்.

அந்தச் சம்பவத்தில் தற்கொலைக் குண்டுதாரியாக வெடித்துச் சிதறிய பெண், ஒரு இராணுவ கப்டனது மனைவியுடன் நெருங்கிப் பழகி, இராணுவக் கப்டனது மனைவி கர்ப்பிணியாக இருந்த போது, அதைச் சாட்டாக வைத்து அவர் அனுமதிக்கப்பட்டிருந்த இராணுவ வைத்திய சாலைக்கு அடிக்கடி போய் வந்தவர்.

அவ்வாறு போய் வந்த ஒருநாள், அங்கு வந்த இராணுவ தளபதி சரத் பொன்சேகாவின் வாகனத்தில் பாய்ந்து தன்னை வெடிக்கச் செய்தார்.

ஆனால், அன்றைய தினம், இராணுவ தளபதியின் அதிர்ஷ்டம், வாகனத்தின் மறுபக்கத்திலிருந்து வர, இந்தப் பெண் இலக்குத் தவறி இன்னொரு இடத்திலிருந்து வெடித்துவிடப் போகிறோமே என்று அடுத்த பக்கத்துக்கு பாய்ந்து செல்ல முற்பட்டபோது பாதுகாப்புக்கு வந்த “பீல்ட் பைக்”; குழுவினரால் அவள் உதைக்கப்படுகிறாள். பதற்றத்தில் அவள் அந்த இடத்திலேயே வெடிக்கிறாள். இராணுவத் தளபதி பின்னர் காயங்களுடன் உயிர் தப்புகிறார். இது வரலாறு.

ஆனால், இராணுவக் கப்டனின் மனைவியை பார்ப்பதற்கு அடிக்கடி இராணுவ ஆஸ்பத்திரியில் மகப்பேறு பகுதிக்குச் சென்று வந்து உளவு பார்த்த காரணத்தினால், இந்த சம்பவம் இடம்பெற்ற பின்னர், தற்கொலைக் குண்டுதாரி கர்ப்பிணியாக இருந்தவர் என்று தென்னிலங்கை சிங்கள ஊடகங்கள் புனைந்தெழுதி தங்களது வஞ்சத்தை தீர்த்துக்கொண்டன.

ஆனால், ஒரு பத்திரிக்கையை நடத்திய நடேசன் இந்தச் சம்பவத்தின் உண்மை எது என்பதை மிக லாவகமாக கடந்து சென்று தனக்கு விருப்பமான உண்மை என்று கருதப்படுகின்றதொரு செய்தியை நூலின் முன்னுரையிலேயே எழுதி, வெறுங்காணியை காண்பித்து சுடுகாடு என்று கூறி கண்ணீர் வடிக்கிறார்.

மேற்படி தற்கொலைத் தாக்குதல் சம்பவத்துடன் தொடர்புடையவர் என்ற சந்தேகத்தின் பேரில் கைது செய்யப்பட்டு இன்றும் கொழும்பு சிறையில் பல ஆண்டுகள் சிறைத்தண்டனை விதிக்கப்பட்டு தடுத்து வைக்கப்பட்டுள்ள நபரை நடேசன் அவர்கள் விசாரித்திருந்தாலே, இப்படியான மன உளைச்சல்களை தவிர்திருக்கலாம்.

இலக்கியத்தில் நேர்மை தவறிய பொய்கள் எதுவுமே புனைவாகிவிட முடியாது.

இதுபோன்ற – அறம் சார்ந்த நிலைகளிலிருந்து ஒற்றைக்கு ஒற்றை பிறழ்வாகியிருக்கும் நடேசனின் அனைத்து நாவல் சம்பவங்களும் “தான் பின்பற்றும்” அரசியலுக்காக அவர் விசேடமாக இறக்குமதி செய்திருப்பவையாகவே தெரிகிறது. போராட்டம் தொடர்பாக செவிவழி பரவிய கதைகளையும் – மரத்தடி வம்புகளையும் – தனது புலியெதிர்ப்பு அரசியலுக்கான பிரதான சம்பவங்களாக வரிந்து கட்டிக்கொண்டு எழுதி, அவற்றின் மீது விழுந்து விழுந்து ஒப்பாரி வைப்பதாக பல நாவலின் பல இடங்கள் அருவருக்கின்றன. விடுதலைப் புலிகள் அமைப்பை நடேசன் அவர்களுக்கு கனவிலும் காண்பிக்கக் கூடாது என்பதைத் தவிர, இந்த நாவல் பேசியிருக்கும் உச்சப்பட்ச அரசியல் வேறெதுவாகவும் இருக்க முடியாது என்பது எனது கணிப்பு.

விடுதலைப்புலிகள் என்ற அமைப்பானது எந்தப் பிரச்சினையுமே இல்லாமல், வெறுமனே வன்முறையில் தாகமெடுத்த வெறிகொண்ட மிருக அமைப்பாக – கொலையே முழுப்பணியாக – அலைந்து கொண்டு திரிந்தது என்று வரிக்கு வரி தனது கசப்பை வார்த்து வைத்திருக்கிறார் நடேசன்.

அதேவேளை மறுபுறத்தில், சிங்கள மேலாதிக்க இராணுவத்தை மிகப் புனிதர்களாக நாவலில் கட்டமைக்கிறார். இராணுவத்தினர் எதனை செய்தாலும் அதற்கொரு காரணமிருப்பதாக நாவலில் காண்பிக்க அவசரப்படுகின்ற நடேசன், புலிகள் என்று வரும்போது “வன்னியிலுள்ள நுளம்புகள் இது எங்களுடைய இடம், எங்களுடைய சட்டம் என்று ஆர்ப்பாட்டம் செய்தன” என்று எள்ளி நகையாடுமளவுக்கு காழ்ப்பை காண்பிக்கிறார்.

ஆங்காங்கே சில, சம்பவங்கள் இராணுவத்தினரின் கெடுபிடிகளாக சித்தரிக்கப்பட்டிருந்தாலும் விடுதலைப் புலிகளின் மீது காண்பிக்கும் வன்மத்தின் சிறுதுளியாகவே அது தெரிந்து மறைகிறது.

இதுபோன்ற அறம் தவறியதொரு பாதையில் – மக்களின் உணர்வுகளை போலியாக புரிந்துகொள்ள முற்பட்ட இலக்கிய சிந்தனையில் நின்றுகொண்டு ஒரு நாவல் எழுதுவது என்பது நாவலாசிரியருக்கு எவ்வளவு தூரம் துணிவுள்ள முயற்சியாகப்பட்டது என்பது இந்த நாவலுக்குள் உயிர்ப்புடனுள்ள பெருங்கேள்வி.

இலக்கியத்தில் அரசியல் எழுதப்படுகின்ற போது அது சார்ந்த தர்க்க நியாயங்கள் ஐயம் திரிபுற முன்வைக்கப்பட வேண்டும். சறுக்கல்களும் கிறுக்கல்களும் வரலாற்றின் குறுக்குவெட்டு முகங்கங்களாக முன்வைக்கப்படும் பிரதிகளில் மருந்துக்கும் ஆகாத ஒன்று.

உதாரணத்துக்கு –

மகாபாரத (அகன்ற இந்தியா) மனநிலையில் இருந்து கொண்டு ஜெயமோகன் முன்வைக்கும் திராவிட – பெரியாரிய எதிர்ப்புக்கெல்லாம், அவர் மிகப்பெரியதொரு தர்க்கத்தை முன்வைக்கிறார். தனது நிலைப்பாட்டை நியாயப்படுத்துகிறார். அது சரியா, தவறா என்பதெல்லாம் வேறு விடயம். ஆனால், தனது அரசியல் நிலைப்பாடு குறித்து அறமெனும் பலிபீடத்தில் அவர் தன்னை ஒப்புக்கொடுக்கிறார்.

ஜெயமோகன் மகாபாரத மனநிலையிலிருந்து பேசுவதைப் போல நடேசன் மகாவம்ஸ மனநிலையிலிருந்து உரையாட முயற்சித்து முழுத் தோல்வியடைந்திருக்கும் நாவலாகவே “கானல் தேசம்” காணப்படுகிறது.

ஏனெனில், இங்கு தனது அரசியலை நியாயப்படுத்தும் எந்த தர்க்கத்தையும் நடேசன் முன்வைக்கவில்லை. முன்வைக்க முடியவில்லையா என்று தெரியவில்லை. விடுதலைப் புலிகளையும், கொஞ்சம் தள்ளிப்போனால், நாட்டின் அரசியல்வாதிகளும் தான் இந்தப் போருக்குக் காரணம் என்று அவ்வப்போது கூவிவிட்டு ஓடி ஒளிந்துகொள்கிறார்.

அவர்கள் எப்படி காரணமாயினர்? எண்பதுகளுக்குப் பின்னால், அந்த அரசியல் எவ்வாறு தமிழ் ஆயுதக் குழுக்களின் உருவாக்கத்துக்கு வித்திட்டன? அந்தக் குழுக்களின் வளர்ச்சி பின்னர் எவ்வாறு படுகொலைகளின் பாதையில் சென்றது?

இப்படி எத்தனையோ விடையளிக்க வேண்டிய கேள்விகள் அனைத்தையும் மறைத்து வைத்துக் கொண்டு இந்த நாவலை – “பெற்றோரின் அஸ்தியை கரைக்கும் போது ஏற்படும் உணர்வுடன் இந்த நாவலைப் படைத்தேன்” – என்கிறார்.

அதேபோல, நாவலின் படிமங்கள் அனைத்தும் மிகத்தொன்மையாகவும், “அவன் கூறிய வார்த்தைகள் காதுக்குள் மத்தளம் வாசித்தன” – என்கிற ரீதியில் காணப்படுவது நாவலோட்டத்தில் அசதியை ஏற்படுத்தும் இன்னொரு விடயம் என்று குறிப்பிடலாம்.

கதாபாத்திரங்களின் உணர்வுகள் நாவலின் முக்கியமான இடங்களில் எல்லாம் செயற்கையாக அடுக்கப்பட்டது போலிருப்பது நாவலின் மிகப்பெரியதொரு தோல்வி.

விடுதலைப்புலிகளுக்காக ஆஸ்திரேலியாவில் பணிபுரியும் அசோகனை வேவு பார்ப்பதற்காக அனுப்பப்படும் ஆஸ்திரேலிய உளவுப்பெண்மணி அவன் மீது காதல் கொள்கிறாள். அதனை அவளது அதிகாரி சுட்டிக் காட்டும்போது பொசுக்கென்று அழுது விடுகிறாள். ஆனால், அதற்குப் பிறகும் அவள் தொடர்ந்தும் வேவு பார்க்கும் வேலையை செய்து கொண்டுதானிருக்கிறாள்.

அதேபோல, புலிகளுக்கு எதிராக வேலை செய்வதற்கு இந்தியாவிலிருந்து வருகின்ற இரகசிய ஏஜெண்டுகள் இருவர், இலங்கை இராணுவத்தினருடன் பேசும்போதும் ஏதோ சொல்லிவிட, அவர்களும் பொசுக்கென்று அழுதுவிடுகிறார்கள்.

இப்படிப் பல இடங்களில், கேட்டுக் கேள்வியில்லாமல் நடேசனின் பாத்திரங்கள் அழுதுவிடுகின்றன.

அதேபோல, பெண் பாத்திரங்கள் அனைத்தும் ஏதோ ஒரு சம்பவத்தில் யாருடனாவது படுக்கையை பகிர்ந்து கொள்வதாக சித்திரிப்பது நாவலின் பலம் என்று நடேசன் நம்புவதும் புலிப் போராளிப் பெண்கள் பாலியல் வறுமையிலிருப்பது போல, ஒரு வயது சிறுவனின் விதைப்பையை பார்த்துக் கூட, அதனை நகைச்சுவையாக பேசி ஆராய்ச்சி செய்வதும் நாவலாசியிரின் ரசனையை மாத்திரமே திருப்தி செய்திருக்கின்றன.

நாவலின் அரசியலுக்கு அப்பால் – கானல் தேசத்தின் நாவல் கட்டமைப்பு நடேசனின் “வண்ணத்திக்குளம்” எழுதப்பட்ட புள்ளியிலிருந்து கூட இம்மியும் எழுந்து நகராத நிலையில் காணப்படுவது இந்த பிரதியின் இன்னொரு பின்னடைவாகும்.

ஒரு சிறந்த கதை சொல்லியாக – கதைகளைக் கோர்த்து செல்லுகின்ற பாணியில் தேர்ந்தவராக நடேசன் முதிர்ச்சி மிக்கவராகத் தெரிகிறார். அதிக பாத்திரங்களை நாவலுக்குள் அலைய விட்டு, வரலாற்றுப் பிரதியென்றவுடன் வாசகர்களுக்கு எழுகின்ற சம்பிரதாய பூர்வமான சளைப்பை கொண்டு வந்துவிடக் கூடாது என்று முடிந்தளவு முயற்சி செய்திருக்கிறார். இருந்தாலும், நாவலின் கதைப்போக்கு நேரடியானதாகவும் கட்டமைப்பு ரீதியாக எந்த உடைவுகளையோ பரிசோதனைகளையோ நிகழ்த்தாத அலுப்புடன் நகர்கிறது.

ஒரு வாரப் பத்திரிக்கைக்கு எழுதுகின்ற தொடர் போலவும் – நீங்கள் இந்த வாரம் எழுதிய சம்பவத்தில் இப்படியும் ஒரு நிகழ்வு இடம்பெற்றது தெரியுமா என்று ஒருவர் கேட்க அதனை அடுத்த வாரத்தில் சேர்த்து எழுதியது போன்ற – தொடர்பற்ற தொங்கு கதைகளாகவும் மாத்திரமே கானல் தேசத்தின் உள்ளும் புறமும் காணப்படுகின்றன.

“கானல் தேசம்” ஒரு மித மிஞ்சிய எதிர்பார்ப்புடன் எழுதத் தொடங்கி அளவுக்கதிகமான கசப்பிற்குள் வழிதவறிய பிரதியாக முன்வைக்கப்பட்டிருந்தாலும் நடேசன் பேச விரும்பிய அரசியல், கூர்மையான இலக்கிய மொழியின் வழியாக முன்வைக்கப்படுவது காலத்தின் தேவை என்பதில் எந்த மாற்றுக்கருத்தும் இருக்க முடியாது.

விடுதலைப்புலிகள் அமைப்பின் மீது இவ்வளவு நீண்ட குற்றப்பத்திரிக்கையுடன் நாவலுக்குள் குந்தியிருக்கும் நடேசன், தான் சார்ந்திருந்த தமிழ் ஆயுதக்குழு 87-ற்குப் பின்னர் மேற்கொண்ட சித்திரவதைகள், தங்களைத் தாங்களே தின்னத்தொடங்கிய சகோதரப் படுகொலைகள் ஆகியவற்றின் உச்சங்கள் என்பவை தொடர்பாகவும் அறத்தோடு நின்று ஒரு பிரதியை எழுத வேண்டும்.

அந்தப் பிரதி – தற்போது நடேசன் கொண்டிருக்கும் அரசியல் அசமநிலை அனைத்தும் களையப்பட்டு – இலக்கியத்தின் ஆகக் குறைந்தபட்ச தேவையான – அறத்தின்பால் பதிவு செய்யப்பட வேண்டும் என்பது “கானல் தேசம்” நாவல் வாசித்து முடிக்கும்போது ஒரு கோரிக்கையாக எழுகிறது.

அதுவரை, நடேசன் நின்றுகொண்டிருக்கும் புள்ளிக்கு எதிரான புள்ளியிலிருந்து தமிழ் தேசியத்தின் பிரச்சார கர்த்தாக்களாக இலக்கியப் பிரதிகளை உற்பத்தி பண்ணி நடேசன்களை சமன் செய்துகொண்டிருக்கும் இலக்கியப் போக்கென்பது மறுக்க முடியாததாகவே இருக்கும்.

வெளியீடு : காலச்சுவடு
விலை : ரூ. 450

நன்றி -தமிழினி

Posted in Uncategorized | பின்னூட்டமொன்றை இடுக

கானல்தேசம்- முன்னுரை


அப்பிள் நிலத்தில் விழுவது, அதனது காம்பு சூரியவெப்பத்தில் காய்ந்துவிடுவதாலா? காற்று பலமாக வீசியதாலா? புவியீர்ப்பினாலா? அல்லது அப்பிள் மரத்தின் கீழே நின்ற சிறுவன் அதை உண்பதற்கு விரும்பியதாலா?

இப்படி பல காரணங்கள் பழமொன்று விழுவதற்கு இருக்கும்போது, ஏனைய விடயங்களுக்கு எத்தனை காரணங்கள் இருக்கலாம் என ருஷ்ஷிய எழுத்தாளர் லியோ ரோல்ஸ்ரோய் கேள்வி எழுப்பியிருக்கிறார்.

இதை வாசித்தபோது இலங்கையில் தமிழர்கள் போராட்டம் தோற்றதற்கு இலங்கை அரசாங்கம் மட்டுமல்ல காரணம் என்ற விசாலமான சிந்தனையில் உருவாகியதே இந்த நாவல். அதேவேளையில் ஈழப் போராட்டத்தை அவதானமாக கவனித்த காலப்பகுதியில், அவுஸ்திரேலியாவில் வெளிவந்த ‘உதயம்’ மாத இதழின் நிருவாக ஆசிரியனாக இருந்தபோது பல சம்பவங்கள் என்னை மிகவும் ஆழமாக பாதித்தன. அதில் முக்கியமானது இலங்கையின் இராணுவத் தளபதி மீது நடத்தப்பட்ட தற்கொலைக் குண்டுத் தாக்குதலாகும்.
தற்கொலைத் தாக்குதல் என்பது மிகவும் பழைமையானது. பழைய வேதாகமத்தில், வெட்டாத மயிரில் இருந்து வலிமை பெற்ற சாம்சன் சிறையிருந்த மண்டபத்தின் துண்களை உடைத்து, சிறைப்பிடித்தவர்கள் மற்றும் பார்வையாளர்களைக் கொன்று தானும் இறந்தான். பாரதப்போரில் அரவானது களப்பலி அத்துடன் பல நமது தொன்மையான கதைகளில் இப்படியான தற்கொலை தாக்குதல்கள் உள்ளன.
ஜப்பானியர்களது கமக்காசியென அழைக்கப்பட்ட குண்டுடன் பாய்ந்து தாக்குதல் நடத்தும் சம்பவங்கள் இரண்டாம் உலக மகா யுத்தத்தில் நடந்து எதிரிகளை நிலைகுலையப்பண்ணியது. தற்பொழுது இஸ்லாமியத் தீவிரவாதிகளாக ஆண்களும் பெண்களும் குழந்தைகளுமென தற்கொலை தாக்குதல்கள் செய்திருக்கிறார்கள். இவையெல்லாம் தன்னுயிரைக் கொடுத்து எதிரியை அழிப்பதற்கான உதாரணங்கள்.

விடுதலைப்புலிகள் பெண்ணைக் கர்ப்பிணியாக்கி அதன் பின் அந்தப்பெண்ணை தொடர்ச்சியாக இராணுவ மருத்துவமனைக்கு அனுப்பி, பின்னர் தற்கொலை குண்டுதாரியாக இராணுவ தளபதிக்கு எதிராக பாவித்தது போன்ற அதிர்ச்சியூட்டும் சம்பவங்களை வேறு வரலாறுகளில் நான் படித்திருக்கவில்லை. மனித சமூகத்தில் மட்டுமல்ல மிருகங்கங்கள் மத்தியிலும் நம்மால் பேசப்படும் தாய்மை என்ற கருத்தாக்கத்தை அத்தகைய செயல் தகர்க்கிறது. இத்தகைய செயலை எப்படிப் புரிந்து கொள்வது?

தமிழ் மக்களது சொத்துக்கள் உடமைகள் அழிக்கப்பட்டது பலருக்கும் தெரியும். ஆனால், தென்பகுதியில் ஒரு இடத்தில் விடுதலைப்புலிகளுக்கு ஆதரவாக இருந்த சிங்கள குடும்பத்தின் வீடு, பாதுகாப்புப் படையினரால் தரைமட்டமாக்கப்பட்டது மற்றைய ஒரு செய்தி.

முல்லைத்தீவு இராணுவ முகாம் மீது விடுதலைப்புலிகளின் தாக்குதலில் ஆயிரக்கணக்கானவர்கள் இறந்தபோதிலும் எழு இரணுவ வீரர்கள் பல நாட்கள் தண்ணீர் தாங்கியில் ஒளித்திருந்து உயிர் பிழைத்தார்கள்.

விடுதலைப்புலிகளால் துணுக்காயில் நடத்தப்பட்ட சித்திரவதை முகாமில் பலர் இறந்தபோதும் சிலர் உயிர் தப்பினார்கள்.

இப்படியான சம்பவங்கள் சில என்னை ஆழமாக யோசிக்கவைத்தன. எனினும், போர்க்காலத்தில் நான் இலங்கையில் இருக்கவில்லை. சம்பவங்கள் உண்மையானவை என்பதால் அதனது காரணங்களை கற்பனையாக்கி புனையப்பட்ட பாத்திரங்களை உலாவவிட்டேன். இந்த நாவலில் சில முக்கியமான சம்பவங்கள் ஊடகங்கள் மூலமும் தனிப்பட்ட தொடர்பாலும் எனக்குத் தெரிந்தவை. அவைகளின் காரணங்கள் கற்பனையில் இப்படி இருக்குமா என நினைத்து எழுதப்பட்டது இந்த நாவல். தகவல் எங்குமுள்ளது. அதன் காரணத்தை சொல்வது நாவலாகும்

கடந்த முப்பது வருடப்போரில் பல இருண்ட பக்கங்களோடு பல நிரப்பப்படாத பக்கங்களும் உள்ளன. இவை எதிர்காலத்தில் வரலாற்று ஆசிரியர்களால் எழுதப்படுமா என்பது தெரியாதபோது நாவலாசிரியரினால் கற்பனையால் சில பகுதிகள் விரவப்படுகிறது.

The king died and then the queen died is a story. The king died, and the queen died of grief is a plot.” – E. M. Forster

இதுவரையும் போரைப் பற்றி எழுதியவர்கள் போரில் பங்குகொண்டவர்கள். நான் போரை நேரடியாக பார்த்தவனில்லை என்பதால், நான் உருவாக்கிய பாத்திரங்கள் கற்பனையானவை. அவர்கள் சென்ற வழியே இந்த நாவல் செல்கிறது. இது போர் நாவலல்ல. போரால் பாதிக்கப்பட்டவர்கள் ஒருசிலரது கதையே இதில் வருபவர்கள் எவரேனும் கற்பனைப்பாத்திரங்கள் அல்ல என வாசகர் தீர்மானித்தால் அது வாசகரின் கற்பனை. அதற்கு நான் பாத்திரவாளியல்ல.

இலங்கையில் நீடித்த போரினால் மூன்று இனங்களிலும் பாதிக்கப்பட்டவர்கள் இருக்கிறார்கள். பாதிப்பின் அளவுகளின் எண்ணிக்கையில் வித்தியாசமிருக்கலாம். மனிதர்களை இன மதம் கடந்து பார்க்கிறேன். அவர்களது பாதிப்புகளை வெளிப்படுத்த எனது பாத்திரங்கள் அந்தந்த சமூகத்தில் இருந்து தெரிவாகியிருக்கிறார்கள். வெளிநாடுகளில் வாழ்ந்த தமிழர்கள் மட்டுமல்ல பல வெளிநாட்டவர்களும் இந்தப் போர் வரலாற்றில் நிஜமான பாத்திரங்களாக இருப்பதனால் எனது பிரதான பாத்திரங்கள் சில வெளிநாட்டவர்களாக சித்திரிக்கப்பட்டுள்ளனர்.

ஒரு நாவலாசிரியனாகவும் இலக்கியப்பரப்பில் நிற்கும் எனது அரசியல் பார்வையையும் வாசகர்கள் புரிந்துகொள்ளவேண்டும் என்பதையும் இங்கு மேலுமொன்றை சுட்டிக்காண்பிக்கின்றேன்.

83 ஜுலையின் பின்பு தமிழர்கள் ஒரு ஆயுதப்போரை நோக்கித் தள்ளப்பட்டார்கள் என நினைத்தவனில் நானும் ஒருவன். தமிழர்கள் மிகவும் இலகுவாக அதிகாரப்பகிர்வை பெற்றுக்கொள்ள கிடைத்த இரண்டு சந்தர்ப்பங்களை விடுதலைப்புலிகள் நிரகரித்ததுடன் பல முக்கிய அரசியல் சமூகத் தலைவர்களையும் கொன்றதால் போராட்டத்தை ஆதரித்த என் போன்றவர்கள் பிற்காலத்தில் இலங்கை அரசாங்கத்தை விட தமிழ்மக்களின் எதிரிகள் விடுதலைப்புலிகள்தான் என்ற நிலைப்பாட்டை எடுக்கவேண்டியிருந்தது.
இந்த எனது எண்ணத்திலிருந்து இம்மியளவும் மாறாதவேளையில், எதிர்காலத்திலும் இதுபோன்ற தவறுகள் எமது சந்ததிக்கு நேர்ந்துவிடலாகாது என்பதற்காகவே எனது நோக்கத்தை நாவலாக இங்கு பதிவுசெய்துள்ளேன்.

இந்தப் போராட்டத்தை முன்னெடுத்துச் சென்றவர்களது தவறுகளை மட்டுமல்ல, அயல்நாடான இந்தியாவின் பங்கையும் விவரிக்காமல் இந்தப் போரை பற்றி எழுதமுடியாது. போரின் இறுதிக்காலத்தில் மேற்கு நாடுகள் பலவும் இதில் பங்குகொண்டன. இந்தப்போரில் முக்கிய பங்குகொண்ட விடுதலைப்புலிகள் இயக்கம், தமிழர்களுக்காக இலங்கை அரசோடு போராடியதுடன் மட்டும் நிற்கவில்லை. ஏனைய விடுதலை இயக்கங்களை எதிர்த்தும் போராடியது. அத்துடன் உள்நாட்டில் வாழ்ந்த ஏனைய இனத்தினரோடும் போராடியது. வெளிநாடுகள் முன்வைத்த தீர்வு யோசனைகளுக்கு எதிராகவும் போராடியது. ஒரு விதத்தில் பல முனைகளில் போரிடவேண்டிய நிலையை தங்களுக்கு அவர்களே உருவாக்கினார்கள்.

காட்டில் வேட்டையாடும் மிருகங்கள் தமது உணவிற்கு அதிகமாக வேட்டையாடுவது இல்லை. அவை தங்கள் இருப்பை பாதுகாக்கவும் பால் உறவிற்காகவும் மட்டுமே சண்டையில் ஈடுபடும். காட்டில் உள்ள விதிமுறைகள்கூட இந்தப் போராட்டத்தில் இருக்கவில்லை. எந்தவிதமான நியாயங்களோ அறங்களோ போராட்டத்தில் ஈடுபட்டவர்களைக் கட்டுப்படுத்தவில்லை என்னும் கசப்பான உணர்வை அவர்களை ஆதரித்தவர்களும் மறுக்க முடியாது.

அரசியல்வாதிகள் பலதரப்பிலும் இப்படியான நிலைக்கு மூலகாரணம் என்பது பலருக்கும் புரிந்த உண்மை. இலங்கை அரசுகளில் இருந்த அரசியல்வாதிகள் இந்தப் போராட்டத்தை ஆரம்பத்திலேயே சுமுகமாக முடித்திருக்கலாம்.. ஆனால், அவர்கள் போரை உருவாக்கி அதை அரசியலாக்கியது மட்டுமல்ல, வியாபாரமாகவும் மாற்றினார்கள். அதேபோன்று தமிழ் அரசியல்வாதிகளும் விளையாட்டு மைதானத்தில் வீரர்களை உற்சாகப்படுத்தும் பார்வையாளர்களாக இயங்கினார்கள். இதனால் இரண்டு பக்கத்திலும் பல்லாயிரக்கணக்கான இளைஞர்கள் வீணாக உயிரிழந்தார்கள். விதை நெல்லை அவித்து தங்கள் பசிபோக்கும் விவசாயியின் போக்கை ஒத்தவை இலங்கை அரசியல்வாதிகளின் நடத்தைகள். இந்தப்போரை அரசிற்கோ எந்த இனத்திற்குமோ பெருமைதரும் போராக நினைவு கூரமுடியாது என்பது எல்லோருக்கும் தெரியும். இங்கு வெற்றியை ஒரு பிரிவும் பெறவில்லை. அழிவு மட்டுமே நடந்தது.
சிறுவயதில் இருந்து வாழ்கையின் பெருமளவு காலத்தில் நீடித்த இந்தப் போரையும் அதனது விளைவுகளையும் அவதானித்து வந்துள்ளேன். போரைத் தணிக்கவும் போரில் பாதிக்கப்பட்டவர்களுக்கு உதவுவதிலும் என்னால் முடிந்தவரை எனது சக்திக்குட்பட்டவாறு முயற்சி செய்திருக்கின்றேன்.

போர் முடிந்தாலும் இன்னமும் பூரண அமைதி ஏற்படாத காலத்தில் இந்த நாவல் வெளிவந்தபோதிலும் பொதுவாக எழுபதுகளில் இருந்து போராட்டத்தில் ஈடுபட வந்து, பின்னர் விடுதலைப்புலிகளால் கொலை செய்யப்பட்ட ஆயிரக்கணக்கான இளைஞர்களுக்கும் ( இதில் பலர் எனது நண்பர்கள்) பிரதானமாக நான் மிகவும் நேசித்த பத்மநாபாவுக்கும் இந்த நாவலை சமர்ப்பிப்பதன் மூலம் ஏதோ சிறிய ஆறுதலை அடையமுடியும் என நினைக்கிறேன்.

மதநம்பிக்கையுள்ளவன் மறைந்த தனது பெற்றோரது அஸ்தியை கரைக்கும்போது ஏற்படும் உணர்வுடன் இந்த நாவலைப் படைத்தேன் என்றால் அது மிகையான கூற்றல்ல. இந்த நாவலின் நோக்கம் பழயவற்றைக் கிளறுவதல்ல. புதியவற்றை மற்றாக வைப்பதற்கே என்பதுடன் நாவலுக்கும் வாசகர்களுக்குமிடையில் இருந்து விலகுகிறேன்.
நடேசன்
uthayam12@gmail.com

Sri Lankan Bomber Was Pregnant After All
By DILIP GANGULY
The Associated Press
Friday, April 28, 2006; 10:56 AM
COLOMBO, Sri Lanka — The Tamil suicide bomber who targeted Sri Lanka’s top general used her pregnancy to meticulously plan the attack, an investigator said. Officials previously said the bomber had only pretended to be pregnant, but the investigator said hospital records showed she actually was.
Her attack Tuesday killed 11 people and wounded army commander Lt. Gen. Sarath Fonseka and 25 others. It unleashed fighting between government troops and Tamil Tiger rebels that has posed the most serious threat yet to a four-year cease fire.
The military launched two days of air strikes against the rebels on Tuesday and Wednesday in apparent retaliation for the suicide bombing. The rebels say the strikes killed 12 and sent thousands fleeing their homes.
The bomber identified as 21-year-old Anoja Kugenthirasah used her pregnancy to conceal explosives and get inside a maternity clinic in the army’s heavily fortified headquarters where she attacked the commander, said the investigator, who spoke on condition of anonymity because he was not authorized to speak to the media.
The woman is believed to have been a member of the dreaded Black Tigers suicide squad.

Fonseka, a battle-hardened soldier with 35 years in the infantry, was appointed to the military’s top post after President Mahinda Rajapakse took office in November. He became a formidable enemy of the Tamil Tigers.
The investigator said Kugenthirasah had fake identification showing she was the wife of a clerk working for the Sri Lankan army and indicating she was pregnant.
Every Tuesday, the military hospital inside army headquarters in the capital Colombo holds a maternity clinic, and Kugenthirasah had visited three times, getting to know the guards and learning Fonseka’s routine, the investigator said. The general went home for lunch around 1:30 p.m.
On Tuesday, Kugenthirasah arrived a half-hour ahead of the clinic opening and stood in front of the hospital, which is beside the road that Fonseka took when he left the headquarters.
As the general’s car approached, she moved closer. One of Fonseka’s motorcycle escorts shouted at her to get away, but she detonated the bomb shortly afterward. Five of Fonseka’s escorts were among those killed in the blast.
Media Minister Anura Priyadarshana Yapa said he was aware of the initial findings of the bombing investigation but declined to comment until it was over.
The Black Tigers are renowned for their skill at suicide bombings against military, government and civilian targets. Victims have included former Sri Lankan President Ranasinghe Premadasa and former Indian Prime Minister Rajiv Gandhi.

Posted in Uncategorized | பின்னூட்டமொன்றை இடுக