My Guilt and Punishment

Short story by Noel Nadesan



It was my lunchtime. I was seated next to my favorite window in the ‘Red Back’ pub in north Melbourne. The pub is situated along Elizabeth Street, just and Royal Women’s Hospital. Usually, I long for that table next to the window facing Elizabeth Street when I pay a visit. I can have a full view of the street scene and enjoy the ability to see through the window.

There is not much of a crowd because it is a Monday It is rather difficult to step in n on Fridays and had to drink and eat in a standing position.

“What is the matter? Look worried. You have come alone!”- Quipped the girl who serves liquor as if she is well acquainted with me. She is accustomed, but not friendly. She may be a part-time worker or a university student.

“Why should I worry about it?” “Victoria bitter pot” – I said.

I used to call over at least once a week with my office colleagues. This is the closest pub with liquor and decent food to my workplace.

                                                      I can appreciate the beauty of the surroundings while seated closer to the window, even if I am alone. Lovely wind will embrace my face and can watch passer-by. I can spend my lunchtime without boring.

                                                  Blue airmail letter in my shirt pocket feels like tapping my heart, the letter was written by my cousin, Nanthan, after a long interval made me anxious. It carried the information that his mother, my aunt- aged seventy, has passed away. I felt that it is a great achievement for Tamils in Sri Lanka during wartime living for natural death at the age of 70. Why should I worry for my aunt died at the age of seventy when young kids of our community are dying on the battlefield?

Nanthan’s letter remembered my past and envisioned my childhood.                                                          

The days when I threw stones on her roof the house – lingering in my memory lane. In fact, my punishment was worse than the cruel penalty inflicted upon the female victim by the Taliban.                                                      

I have been pelting stones in the nights at my aunt’s house for a month. She would not have slept the whole night. When the relatives see her with sleepless reddened eyes in the mornings, they may have thought that she had been weeping the whole night on account of the demise of her husband.

It happened during my younger days. I found out wrongful conduct in her personal character and decided to punish her. I was highly arrogant when I found that she was unfaithful to my uncle. But later when I came to know of such transgressions rampant in society, I felt sorry for her. Do I know what my uncle was up to? What is his darker side?                                                     

Whoever whose individual drawbacks are hidden appear to be of good behavior and those who are unable to hide due to their incapability are exposed for victimization. This is the reality of happening for decades. Since I cannot forget that embarrassing incident, my heart was terribly hurt when I saw Nathan’s letter.                                                   

It was the day of my uncle’s funeral.   I heard the voice of Sambasivam’s uncle who requested me to give him tobacco. He was missing for half an hour from the funeral house. He must have gone in search of his black-arrack bottle to drink half-glass of arrack pretending to have gone for a washroom. He is a person with fond of alcohol. Whenever he attends a marriage ceremony or funeral the black bottle too arrives on the sly. He will hide it in some flower plant-bush and quench his thirst whenever he wants.     It is funny that he is under the impression that he only knows this drinking affair. He is now requesting tobacco to counterbalance the bitterness of liquor. He and another eight people were discussing the American space mission to the moon. Their conversation about Armstrong under the jack-tree never touched dead uncle.                                            

 The body of my uncle is placed in the verandah. The house consists of two bedrooms and a kitchen in a half-square shape and the dead body are decorated with silk attire. There are two brass lamps on either side with burning frankincense sticks. The smell of frankincense is common at all funerals. My aunt is seated on the floor near the bedhead of my uncle with unkempt locks of hair.  My uncle and aunt are fair in complexion and people described Them openly as a good-matching couple.                                               

Several women sat around aunt and wailing and weeping with a loud voice. This wailing tone at times increases in pitch and then comes down. Some are singing funeral elegy abounding with comparisons between the deceased and other revered, but some pretend to be shedding tears.                                                  

Four people were engaged in drum beating under the shady mango tree. I noticed their arm muscles bulging by the beating of the drums, they want to burst. I gave tobacco to them as well. I heard a voice mixed with authority,      “Inform the women to supply tea for us”. I assign the duty of providing betel and tobacco for the people. I wanted to tell him that I am not responsible for supplying tea. But I hesitated. But no one cared about my uncle, but the betel, tobacco, tea, and a trip to the moon.                                            

 Do the wailing women cry of sorrow? 

I cannot blame others too.                                                

Uncle underwent his studies in his younger days in town.  He was appointed as a teacher at Kurunegala immediately after completing his studies. He comes home only during the school holidays. Even if he comes, he never moved with the society.                                             

I saw uncle’s son playing in the backyard. He is five years old. I am damn wild with him.             He is responsible for all the happenings. He does not resemble my uncle. He is coal-black whereas my uncle and aunt are very fair in complexion.                                                

“I have got to provide tea as well. You better serve tobacco.”                                             

 He told jerking his body and said, “I can’t.” He spoke                                              

I kicked him, as it was the right opportunity.

He sobbed quietly.

I moved from there and approached Sinnappoo who is our laundryman preparing the customary garments to spread clothes along the route of the procession before cremation of the body.  He is a six-foot person and very much fond of me. I had the crazy desire to see the whole world by being seated on top of his shoulder.                                              

He comforted, saying, “Son! Are you feeling sorry for having lost your uncle?” –I just looked at Nanthan who is crying by my punishment while Sinnappoo embraced me.                                             

He is crying, no one bothered to console him because it is a funeral house. If not, he would have gone and made a complaint to my aunt. I noticed that the moaning tone of Aunt had stopped, and others got an interval. Ponamma who was leading the elegy may have felt the urge to chew betel. She is famous for her elegy singing at funerals.                                                  

The bier-makers who were ‘doing research high above at the sky’ under the jack-tree now commenced their assigned work because the sun was settling down

                                                 Uncle’s garden consists of several trees required, such as coconut leaves, tender shoots, and coconut flowers for making a bier. The bier-building work was in progress under the leadership of Sambasivam another uncle. The shades of the bier-builders in the evening sunlight gave long dark shadow appearances.                                                 

“Son! Tell them to bring tea for all”- Sambasivam’s uncle gave sudden order.                                                  

My mother is administering the funeral arrangements. My mother liked his brother very much and she praised him for his studies. My mother disliked my aunt. I have heard her accusations that my aunt is ill-treating my uncle. I have seen my uncle having his meals in our home. I remember to have seen him stay in our house. I remember to have seen him stay in our house for two weeks.                                                  

One day I rushed to my uncle’s house to show my performance report of the fifth standard when I heard that he had come from Kurunegala, south of Sri Lanka. I was rolling the metal rim of the cycle through the thatched gate in the backyard.                                                   

 I was stunned by the loud voices from his house.

“If you continue to behave like this, I am not going to call over here.” This is uncle’s reflexive voice.

“How can I tolerate an unmanliness married person spending whole life in Kurunegala?”- Aunt’s aggressive reply.                                                    

“You better live with the person who had fathered your child. Why should I come here?”

 “Why should I sneak behind another man if you were possessing Manliness?”

“I have not touched you for the last six years as you have not behaved properly”.                                                     

“How dare you say like that to a daughter of a village- headman?”                                                   

 I came back home when I heard the undignified angry voice from Aunt.  I also did not want to tell the matter to my mother. It took several days to overcome the unexpected shock caused by the incident.

My uncle went back to Kurunegala the next day itself.                                                     

My uncle’s corpse arrived within a varnish-painted coffin in a van. The doctor has certified that he had committed suicide by taking folidol insecticide.  

I moved out from that place, as I could not stand the performance of the last rites of uncle holding torch from coconut oil by Nanthan. 

Uncle’s dead body started the last journey in the decorated bier at 6.00 p.m. Children were not allowed to go to the cremation ground near the beach. However, when I went hiding behind Palmyra trees and beach rocks, his body is in flames. Sambasivam uncle and Sinnappoo were the only persons who were at the cremation ground till the body is completely burnt to ashes.                                                        

“Ranee! Something fell on the roof the whole of last night. It seems that your brother is not going to allow us to live in peace, even after his demise. My son and I were awake the whole night”- Aunt made a complaint to my mother for the next day.                                                         

“ Sister-in-law! My brother is so affectionate with you. I think that is why he is coming and troubling you as a ghost. It will be all right after 31 days when the priest comes and attends the purifying ceremony”- My mother told her. 

My mother was not aware that I am the person who had pelted stones on the thatched- roof of her house till I went to the town for higher studies. I used to keep the stones underneath my pillow daily for pelting purposes.                                                          

 “What! Shall I bring another bottle?” – waitress’s voice brought my thoughts back to Melbourne.                                                           

It was the end of lunchtime when I came back from recollection. I was not feeling hungry on that day. Has a guilty conscience on stone-throwing deprived hunger?                                                           

 I vacated the liquor restaurant after making the payment.  

Translation Nallaikumaran                                                                                                                 

Posted in Uncategorized | பின்னூட்டமொன்றை இடுக

புலம்பெயர் தமிழ் இலக்கியத்தின் ஊற்றுக்கண்

இராஜேஸ்வரி  பாலசுப்பிரமணியம் !

கிழக்கிலங்கை கிராமத்திலிருந்து இங்கிலாந்து வரையில் அயராது இயங்கும்  பெண்ணிய ஆளுமை !!


இயற்கை எழில் கொஞ்சிய கிழக்கிலங்கை கிராமத்திலிருந்து வல்லரசு இங்கிலாந்து வரையில் பயணித்த பெண்ணிய ஆளுமை இராஜேஸ்வரி பாலசுப்பிரமணியம்
படைப்பு இலக்கியத்திலும் , பெண்ணிய மனிதஉரிமை செயற்பாட்டிலும் ஆவணப்படத்துறையிலும் மனித நேயப்பணிகளிலும்  அயராது பங்காற்றியவர்     அவரது வாழ்வும் பணிகளும் குறிப்பிடத்தகுந்தன. விதந்து போற்றுதலுக்குரியன.

அத்துடன் எதிர்வினைகளை எதிர்கொண்டு, அவதூறுகளை துச்சமாக்கிய புகலிட இலக்கிய முன்னோடி.

பெண்கள் எப்பொழுதும் வீட்டுக்குள் இருந்து குடும்பக் கடமைகளைப் பார்த்தால் போதும் என்றும் – அடுப்பூதும் பெண்களுக்கு படிப்பெதற்கு என்றும் சொல்லப்பட்டு, அவர்களுக்கு தேர்தல்களில் வாக்களிக்கும் உரிமையும் மறுக்கப்பட்ட ஒரு காலம் முன்பிருந்தது.

சமையல்கட்டு வேலை , பிள்ளைப் பராமரிப்புடன் கணவனின் தேவைகளை பூர்த்திசெய்யும் இயந்திரமாகவும் பெண்ணின் வாழ்வு முடக்கப்பட்டிருந்த காலம் மலையேறிவிட்டது என்று இன்னமும் சொல்ல முடியாதிருக்கிறது.

இத்தகைய பின்புலத்தில் எமது இலங்கையில் கிழக்கு மாகாணத்தில் இயற்கை எழில் கொஞ்சிய அழகிய கிராமத்திலிருந்து – அதேவேளை கல்வியிலும் பொருளாதாரத்திலும் பின்தங்கியிருந்தாலும், கூத்துக்கலைகளில் முன்னிலை வகித்த தமிழர்களும் முஸ்லிம்களும் ஒரு தாய் மக்களாக வாழ்ந்த அக்கரைப்பற்று கோளாவில் கிராமத்திலிருந்து – பல நாடுகளை தனது ஆளுகைக்குள் கட்டிவைத்திருந்த முடிக்குரிய அரசாட்சி நீடித்த வல்லரசுக்கு புலம்பெயர்ந்து சென்ற சகோதரி இராஜேஸ்வரி பாலசுப்பிரமணியம் அவர்களைப்பற்றி நினைக்கும்தோறும் எனக்கு வியப்பு மேலிடுகிறது.

புலம்பெயர் இலக்கியத்தின் முன்னோடியான அவரது எழுத்துக்களை இலங்கையில் 1980 களில் படிக்கநேர்ந்தபொழுது, அவர் பற்றிய எந்த அறிமுகமும் எனக்கு இருக்கவில்லை. பம்பலப்பிட்டி சரஸ்வதி மண்டபத்தில் இராஜேஸ்வரி எழுதி, அலை வெளியீடாக வந்திருந்த ஒரு கோடை விடுமுறை நாவல் வெளியீட்டு விமர்சன அரங்கிற்கு சென்றிருந்தேன்.

பெண்ணியவாதி நிர்மலா, மூத்த எழுத்தாளர் செ.கணேசலிங்கன் உட்பட சிலர் அங்கு உரையாற்றினார்கள். ஆனால், அவர்களின் கருத்துக்களுக்கு ஏற்புரை சொல்ல அந்த மண்டபத்தில் இராஜேஸ்வரி இருக்கவில்லை.
எனினும் அந்நாவல் வெளியீட்டிற்கு பக்கபலமாக இருந்து பதிப்பித்தவரும் தற்பொழுது லண்டனில் வதிபவருமான இலக்கிய ஆர்வலர் பத்மநாப அய்யர் கலந்துகொண்டதாக நினைவிருக்கிறது.

அன்று அந்த நாவலை வாங்கிச்சென்று உடனடியாகவே படித்து முடித்து நண்பர்களுக்கும் கொடுத்திருந்தேன். தற்பொழுது என்வசம் அந்த நாவல் இல்லை. அதுவும் என்னைப்போன்று எங்கெங்கோ இடம்பெயர்ந்திருக்கலாம். ஆனால், இன்றும் கோடை விடுமுறை லண்டன், அவுஸ்திரேலியா உட்பட பல நாடுகளுக்கும் வருடாந்தம் வந்துகொண்டிருக்கிறது.

ஓர் ஈழத்தமிழனின் புகலிட வாழ்வுக்கோலத்தை முதன் முதலில் இலக்கியத்தில் பதிவுசெய்த முன்னோடி நாவல் ஒரு கோடை விடுமுறை. இறுதியில் அந்நாவலின் நாயகன் தனது காரில் சென்று விபத்துக்குள்ளாகி மடிகின்றான். அது தற்கொலையா… விபத்தா …. என்பது மறைபொருளாகியிருந்தது.
வாழ்வில் மன அழுத்தம் என்பது என்ன..?  என்பதையும் அந்த நாவல் பூடகமாக சித்திரித்திருந்தது. அந்நிலைக்கு இன்று இலங்கையிலும் புகலிட நாடுகளிலும் பல்லாயிரக்கணக்கானோர் இலக்காகியிருக்கின்றனர்.

இராஜேஸ்வரியின் வாழ்வையும் பணிகளையும் கவனித்தால் அவர் நான்கு தளங்களில் ஒரேசமயத்தில் இயங்கியிருப்பதை அவதானிக்கலாம்.

படைப்பிலக்கியம், பெண்ணிய மனித உரிமைச்செயற்பாடு, ஆவணத்திரைப்படம், இவற்றுக்கு மத்தியில் தொழில்முறையில் தேர்ச்சிபெற்ற மருத்துவதாதி. ஒரு பெண் இவ்வாறு நான்கு தளங்களில் இயங்கியவாறு தனது பிள்ளைகளின் பெறுமதியான தாயாகவும் பேரக்குழந்தைகளின் பாசமுள்ள பாட்டியாகவும் தமது வாழ்வைத் தொடர்ந்து வருகிறார்.

இவைகள் மட்டுமல்ல இன்னும் பல விடயங்களும் அவர்குறித்த வியப்பினை என்னுள் வளர்த்திருக்கிறது.
கோளவில் கிராமத்து தமிழ்ப்பாடசாலையில் எட்டாம் வகுப்புவரையும்தான் தொடக்க காலத்திலிருந்திருக்கிறது. இவரைப்போன்ற பெண்களும், ஊர் மக்களில் 90 சதவீதமானவர்களும் அருகிலிருந்த மீன்பாடும் தோனாட்டை அக்காலப்பகுதியில் சுமார் 18 வருடகாலமாக தரிசிக்காமலே வாழ்ந்திருக்கிறார்கள் என்பது அதிசயம்தான்.

இவருடைய தந்தையார் குழந்தைவேல்தான் இவரது ஆதர்சம். அவர் வைத்தியராகவும் கூத்துக்கட்டும் கலைஞராகவும் பல தலைவர்களின் வாழ்க்கை வரலாறுகளைப் படித்தவராகவும் விளங்கியவர். அத்துடன் வேளாண்மை வயல்களை பராமரிக்கும் வட்டைவிதானையாராகவும் வாழ்ந்தவர்.
அவரிடமிருந்த கலை ஆர்வம், ஆளுமைப்பண்பு, வாசிப்பு அனுபவம் என்பன சிறுமி இராஜேஸ்வரிக்கு அன்றே இடப்பட்ட பலமான அத்திவாரமாக இருந்திருக்கவேண்டும்.

அவரது கிராம வாழ்க்கை, யாழ்ப்பாணத்தில் பெற்ற தாதியர் பயிற்சி, எழுதத் தொடங்கிய பருவம் – முதல் கவிதை வெளியான வீரகேசரி பத்திரிகையில் தாயார் யாருக்கோ வீட்டுத்தோட்டத்தில் வளர்ந்த கீரையை பறித்து சுற்றிக்கொடுத்ததினால் அந்தக்கன்னிப்படைப்பை தொலைத்துவிட்ட சோகம், யாழ்ப்பாணத்தில் சாதி அமைப்பு முறையையும் அதன்கொடுமையையும் நேரில் பார்த்து கொதித்தெழுந்த தர்மாவேசம், இடதுசாரி சிந்தனையுள்ள கணவருடன் அவரது நண்பர்கள் மார்க்ஸ், லெனின், ஏங்கல்ஸ் பற்றி உரையாடும்பொழுது , அவர்கள் கொழும்பில் வசிக்கும் கணவரின் நல்ல நண்பர்கள் போலும் என்று நம்பிக்கொண்டிருந்த அப்பாவித்தனம் – இலண்டனுக்கு புலம்பெயர்ந்த பின்னர் ஈடுபட்ட பெண்ணிய மற்றும் மனித உரிமைச்செயற்பாடுகள், திரைப்படத்துறையில் முன்னேற எடுத்துக்கொண்ட முயற்சிகள், அரசியல் செயற்பாட்டாளராக மாறியதும் பலரதும் அவதூறுகளை எதிர்கொண்டு அவற்றை வெற்றிகொண்ட ஆளுமை முதலான பல்வேறு விடயங்களையும் அவர் மனம் திறந்து பகிர்ந்துகொண்ட விரிவான நேர்காணலை நண்பர் ஷோபா சக்தி தமது தோழர்களுடன் இணைந்து பதிப்பித்த கனதியான இலக்கியத்தொகுப்பு குவர்னிகாவில் படித்திருக்கின்றேன்.

யாழ்ப்பாணத்தில் நடந்த 41 ஆவது இலக்கியச்சந்திப்பில் இத்தொகுப்பு வெளியிடப்பட்டது பலரும் அறிந்த செய்தியே. ஆனால், இதில் இடம்பெற்றுள்ள ஷோபா சக்தியால் முன்வைக்கப்பட்டுள்ள கேள்விகளுக்கு இராஜேஸ்வரி வழங்கியிருக்கும் பதில்களில் பல தகவல்கள் எனக்கும் மாற்றவர்களுக்கும் புதியனவே.

நான் அவரது தீவிர வாசகனாகியதும் கடிதத் தொடர்புகளை மேற்கொண்டிருந்தேன். என்னையும் ஒரு வாசகனாக மதித்து தொடர்ந்து என்னுடன் கடிதத்தொடர்புகளை அவர் மேற்கொண்டார். அவரது நாவல்களை விரும்பிப்படித்தேன். தினக்குரலிலும் அவர் பற்றிய கட்டுரையை எழுதினேன்.
வடபுலத்தில் நிலவிய சாதிக்கொடுமைகள் பற்றிய இலக்கியப்படைப்புகளை ஏற்கனவே டானியல், தெணியான், கணேசலிங்கன், டொமினிக் ஜீவா  முதலானோரின் படைப்புகளில் படித்து தெரிந்துகொண்டிருந்தேன்.

ஆனால் – இராஜேஸ்வரி அந்தக்கொடுமைகளை யாழ்ப்பாணத்தில் தாதியாக பணியாற்றிய காலத்திலே நேரிலே கண்டு கொதித்திருக்கிறார். தாழ்த்தப்பட்ட சமூகத்தைச்சேர்ந்த பெண்ணொருத்தி உயர் ஆதிக்க சாதி இளைஞனை காதலித்து திருமணம் செய்து அவனாலும் அவனது குடும்பத்தினாலும் வஞ்சிக்கப்பட்டு தீக்குளித்து இறந்தபொழுது அவளுக்கு சிகிச்சையளித்தவர் இராஜேஸ்வரி. ஆனால், அவளைக்காப்பாற்ற முடியாமல் போன அவலத்தை சொல்கிறார்:

நான் அறிந்தவரையில் எமது சமூகம் மட்டுமல்ல, கீழைத்தேய மற்றும் மத்திய கிழக்கு நாடுகளின் சமூகங்களும் பெண்களை அடக்கியாள்வதில்தான் பெருமை பெற்றன. பெண்கள் பிள்ளை பெறும் இயந்திரங்களாகவும் சமையல்கட்டுக்குரியவளாகவும் ஆண்களின் தேவைக்கு ஏற்ப போகப்பொருளாகவும் இருந்தால் மாத்திரம் அதுவே பெண்மைக்கு இலக்கணம் என்று கருதிய ஆணாதிக்க சமுதாயத்தில் – ஒரு பெண் துணிந்து கற்று ஆசிரியராக, மருத்துவ தாதியாக, மருத்துவராக வந்துவிட்டால் ஓரளவு பொறுத்துக்கொள்கிறது. தப்பித்தவறி நாட்டியத்தாரகையாக மிளிர்ந்தாலும் ஏற்றுக்கொள்கிறது.

ஆனால் – அறிவுஜீவியாக பெண்ணியவாதியாக அதற்கும் மேல் ஆளுமையுள்ள படைப்பாளியாகவோ ஊடாகவியலாளராகவோ மாறிவிட்டால் அவளது பெண்மைக்கே களங்கம் விளைவிக்கும் அளவுக்கு தயங்காமல் அவதூறுகளை அள்ளிச்சொரியும். உயிருக்கும் உலை வைத்துவிடும். நானறிந்த பல பெண் படைப்பாளிகள் எதிர்கொண்ட இன்னல்கள் அறிவேன்.

ஸர்மிலா ஸய்யத், தஸ்லீமா நஸ்ரின், அருந்ததி ராய், கமலா தாஸ், வாசந்தி, திலகவதி,  சிவகாமி, தாமரை, மாலதி மைத்ரி, கருக்கு பாமா, லீனா மணிமேகலை…. இவர்களின் வரிசையில் இராஜேஸ்வரி.

அச்சுறுத்தல்களுக்கு மத்தியில் அவர்கள் படைப்பு இலக்கியத்துறையில் தாக்குப்பிடித்தார்கள்.
பெண் ஊடகவியலாளர்கள் கடத்தப்பட்டார்கள். செல்வி (செல்வநிதி) , ரஜினி திரணகம, இசைப்பிரியா ஆகியோர் கொல்லப்பட்டார்கள்.

இராஜேஸ்வரி தமது கதைகளில் பெண்களின் உணர்வுகளுக்கும் உரிமைகளுக்கும் முக்கியத்துவம் வழங்கிய பெண்ணியவாதி. அத்துடன் எழுத்துப்போராளி. எழுதுவதுடன் தமது பணி ஓய்ந்துவிட்டதாக கருதாமல் ஒரு செயற்பாட்டாளராகவே (Activist) மாறியவர்.
இந்த Activist களினால் இவர்களுக்கும் கஷ்டம், மற்றவர்களுக்கும் கஷ்டம்தான் என்று ஒரு தடவை எழுத்தாளர் அசோகமித்திரன் குறிப்பிட்டிருந்தார்.

ஏற்கனவே நிம்மதியாகவிருந்த அக்கரைப்பற்று இனமோதல்களினால் உருக்குலைந்த அவலம் நன்கறிந்தவர் இராஜேஸ்வரி. தமது ஒரு உடன்பிறப்பை ஆயுதப்படைகளிடம் பறிகொடுத்தவர். அந்தத்துயரத்தால் சடுதியாக மரணித்த தாயாரின் இழப்பை சந்தித்தவர். மற்றும் ஒரு தம்பியான விமல் குழந்தைவேலை ஆயுதப் படை கைதுசெய்து பின்னர் விட்டது.
(விமலும் படைப்பிலக்கியாவதி. நான்கு சிறுகதைத்தொகுதிகளையும் வெள்ளாவி, கசகறணம் முதலான நாவல்களும் எழுதியிருப்பவர்.)

இராஜேஸ்வரி, இலண்டன் வாழ்க்கையில் சுகபோகம் அனுபவிக்காமல் எமது மக்களின் குரலாக இயங்கினார். இலங்கையில் நிகழ்ந்த இனவாத வன்செயல்களை அம்பலப்படுத்தி – மூவின மக்களின் ஒற்றுமையையும் வலியுறுத்தி இங்கிலாந்து அரசியல் தலைவர்கள் முதல் மனித உரிமைச் செயற்பாட்டாளர் வரையில் தொடர்ச்சியாக அழுத்தங்கள் பிரயோகித்தவர். இலங்கையின் மனித அவலங்களை சித்திரிக்கும் ஆவணப்படங்கள் இயக்கினார். தமிழகத்தில் தஞ்சமடைந்த ஈழத்து அகதிகளின் முகாம்களுக்குச்சென்று படங்களுடன் திரும்பி லண்டனில் கண்காட்சி வைத்தார். கருத்தரங்குகள், கண்டன ஊர்வலங்களில் பங்கேற்றார்.

இலங்கையில் நீடித்த மனித உரிமை மீறல்கள் தொடர்பாக இவர் இயக்கிய ஆவணப்படத்தை, இன்று முள்ளிவாய்க்கால் இறுதி யுத்தப்பேரழிவை அம்பலப்படுத்திய செனல் 4 தொலைக்காட்சி அன்று இவரது அந்த ஆவணப்படத்தை நிராகரித்திருக்கிறது.

இலங்கையில் நீடித்த போர் எமது தமிழ் மக்களையும் தாயகத்தையும் இறுதியில் எங்குகொண்டுசென்று நிறுத்தும் என்பதை அறிந்துவைத்திருந்த தீர்க்கதரிசி அவர். அதனால் அன்டன் பாலசிங்கம் முதல் இலங்கை அரசுத்தலைவர்கள் வரையில் அவர் தனித்தும் பலருடனும் பேச்சுவார்த்தைகளைத் தொடர்ந்தார்.

யார் எக்கேடு கெட்டால் என்ன…. தனக்கென்ன வந்தது. தானும் குடும்பமும் லண்டனில் நன்றாக வாழ்ந்தால் போதும் என்றிருந்தவர் அல்ல அவர். காற்றோடு பேசிய பேச்சாளர் அல்ல. கவிதை பாடித்திரிந்தோ பட்டிமன்றம் நடத்தியோ  புகழ்தேடியவர் அல்ல. வீதிக்கு இறங்கி இயங்கினார்.
ஆனால், இவர் போன்றவர்களின் ஆலோசனைகளை ஆட்சித்தலைவர்களும் அதிகாரத்திலிருந்தவர்களும் கேட்கவில்லை. ஆயுதம் ஏந்தியவர்களின் ஆலோசகர்களும் கேட்கவில்லை. ஒரு தரப்பு ஆருடத்தையும் ஆயுதத்தையும் மற்றத்தரப்பு ஆயுதத்தையும் மக்களின் கேடயத்தையுமே நம்பியது.

பேச்சுவார்த்தை நடத்தச்சென்ற இவருக்கு அவதூறு சுமத்துவதற்கு மட்டும் பலர் பின்னிற்கவில்லை. அவர் ஆயுதம் கேட்டுச் செல்லவில்லை. பணம் கேட்டுச்செல்லவில்லை.
இவை இரண்டையும் ஆட்சி அதிகாரங்களிடம் கேட்டுப்பெற்றவர்கள் தமிழ் இனத்தை குத்தகை எடுத்து குடிமுழுகிப்போனார்கள்.

இராஜேஸ்வரி அப்பொழுதும் சோர்ந்து போய்விடவில்லை.
தமது நண்பர்கள் சிலருடன் இணைந்து முகாம்களில் தடுத்துவைக்கப்பட்டிருந்த முன்னாள் பெண்போராளிகளினதும் கணவரை இழந்து தவித்த விதவைத்தாய்மாரினதும் கண்ணீரைத் துடைக்கச்சென்றார்.
முகாம்களில் தடுத்துவைக்கப்பட்டிருந்த பெண்பிள்ளைகளின் தனிப்பட்ட தேவைகளுக்கானவற்றை எடுத்துச்சென்று வழங்கியபொழுது அவர்களுக்கு உதட்டுச்சாயமும் நகப்பூச்சும் வாசனைத் திரவியங்களும் எடுத்துச்சென்று கொடுத்ததாக அவுஸ்திரேலியாவில் தமிழ்த்தேசியம் பேசிய ஒரு தமிழ் வானொலியில் எள்ளிநகையாடினார் அந்த வானொலியை நடத்தியவர். அவருக்கு ஒத்து ஊதினார்கள் சில பரதேசிகள்.

காலம் அதற்கெல்லாம் சரியாகப்பதில் சொல்லிக்கொண்டிருக்கிறது.
இராஜேஸ்வரி, தமது இலக்கியப்படைப்புகள் திரைப்படத்துறை முதலானவற்றில் மாத்திரம் முழுமையாக கவனம் செலுத்தியிருந்தால் எமது தமிழ் சமுதாயத்திற்கு ஒரு அபர்ணா சென்னோ, ஒரு மீரா நாயரோ, ஒரு தீபா மேத்தாவோ கிடைத்திருப்பார்.

ஆனால் , அவர் தமது பணிகளை எமது தேசத்து பாதிக்கப்பட்ட மக்கள் பக்கம், குறிப்பாக பெண்கள் பக்கம் தொடர்ந்தார். உண்மையான படைப்பாளி – பத்திரிகையாளர் எப்பொழுதும் பாதிக்கப்பட்டவர்கள் பக்கம்தான் நிற்பார். அதற்கு சிறந்த முன்னுதாரணம் இராஜேஸ்வரி.

தமிழ்நாட்டில் மூத்த இலக்கிய விமர்சகர் கோவை ஞானி, ராஜம்கிருஷ்ணன், பாலுமகேந்திரா, சுஜாதா உட்பட பலருடன் ஆரோக்கியமான நட்புறவைப்பேணியவர். ஜெயகாந்தனுடன் கருத்து ரீதியாக மோதியிருப்பவர்.

திரைப்படத்துறையில் இவருக்கிருந்த ஆர்வத்தை அறிந்து இயக்குநர் ராஜீவ் மேனனிடம் இவரை அனுப்பினார் சுஜாதா. ராஜீவ் மேனன், சங்கர் முதலான பல இயக்குநர்களின் படங்களுக்கு வசனம் எழுதியவர் சுஜாதா.
ஆயினும் இராஜேஸ்வரியின் வாழ்வில் திரைப்படத்துறையைவிட பாதிக்கப்பட்ட மக்களின் துயரமே அதிகம் தாக்கத்தை செலுத்தியது. அதனால் தமது எழுத்தையும் குரலையும் செயற்பாடுகளையும் இம்மக்கள் பக்கமே திசை திருப்பினார்.

அமைதியாக இயற்கை எழில் கொஞ்சும் தோற்றத்துடன் துலங்கிய ஒரு கிராமத்தின் சராசரிப் பெண்ணின் கனவுகள், பனியில் மூழ்கும் தேசம்சென்ற பின்னரும் தொடர்ந்தன. அவற்றுள் எத்தனை நனவாகின…? எத்தனை நிராசையாகின…? என்பதை அவரது மனச்சாட்சியிடம்தான் கேட்க முடியும்.
அவரை நான் அவுஸ்திரேலியா வந்தபின்னர்தான் நேருக்கு நேர் சந்தித்தேன். அதுவரையில் அவரது படைப்புகளும் கடிதங்களும்தான் என்னுடன் பேசிக்கொண்டிருந்தன.
அவர் அவுஸ்திரேலியா வந்திருந்த ஒரு சமயம் அவரை சிட்னியில் நடந்த எமது எழுத்தாளர் விழாவில் உரைநிகழ்த்த சந்தர்ப்பம் வழங்குமாறு அங்கிருந்த நிகழ்ச்சி அமைப்பாளர்களிடம் கேட்டபொழுது தயக்கம்தான் மௌனப்பாஷையாக வந்தது.

ஒரு பெண் மீது அந்த ஆண்களுக்கு வந்த பயம் ஆச்சரியமானது. எனினும் அவரை அன்று ஒரு கருத்தரங்கிற்கு தலைமை ஏற்கச்செய்தேன். இங்குள்ள SBS வானொலியும் அவரைப்பேட்டி கண்டது.
ஆயினும் அவரை குற்றவாளிக்கூண்டில் நிறுத்திக்கேட்ட கேள்விகளாகவே இருந்தன.

பொதுவாகவே Activist களுடன் நேர்காணல் செய்பவர்கள், அவர்களை குற்றவாளிக்கூண்டில் நிறுத்தியே கேள்வி கேட்பது வழக்கமாகிவிட்டது. இது கேள்வி கேட்பவர்களுக்கான திருப்தியா…? அல்லது அவதூறு பரப்புபவர்களை திருப்திப்படுத்தும் முயற்சியா…?

இராஜேஸ்வரி ஒரு கலகக்குரல். துணிவுடன் எதனையும் எதிர்கொள்ளும் திராணியுள்ள ஆளுமை. ஆனால், அவருடன் பழகினால் இந்தக்குழந்தையிடமா இவ்வளவு தர்மாவேசம் என்பது ஆச்சரியமாக இருக்கும். அவரது எளிமை, தன்னம்பிக்கை, தளராத முயற்சி என்பன முன்மாதிரியானவை.

ஜெயகாந்தன் மறைந்தபொழுது, அவர் நீண்ட காலம் எழுதாமல் இருந்தமையினால் – அவர் என்றோ மறைந்துவிட்டார் என்ற தொனியில் சிலர் பேசினார்கள். எழுதினார்கள். அவ்வாறு கருதி திருப்திப்பட்டுக்கொண்டனர்.

அதுபோன்று இராஜேஸ்வரியும் எழுதாமல், இயங்காமல் இருக்கவேண்டும் என்று எதிர்பார்ப்பவர்களின் திருப்திக்காக ஓய்ந்துவிடவில்லை. அதுவும் அவரது முன்மாதிரி என்பேன்.
இராஜேஸ்வரி தொடர்ந்தும்  தன் பணி தொடருகின்றார். சமகால மெய்நிகர் அரங்குகளில் இணைந்துகொள்கிறார்.

அவுஸ்திரேலியா கன்பரா தமிழ்க்களஞ்சியம் ( Tamil Trove ) ஏற்பாட்டில்  எதிர்வரும் 04 ஆம் திகதி ( 04-12-2021 ) சனிக்கிழமை மெய்நிகரில் இராஜேஸ்வரி பாலசுப்பிரமணியத்தின் சிறுகதைகளில் பெண்ணிய வெளிப்பாடு என்ற தலைப்பில் புது டில்லியிலிருந்து எழுத்தாளரும் பத்திரிகையாளருமான வாசந்தி, தமிழ்நாட்டிலிருந்து பேராசிரியை பிரேமா, இங்கிலாந்திருந்து எழுத்தாளரும் வானொலி ஊடகவியலாளருமான நவஜோதி யோகரட்ணம் ஆகியோர் உரையாற்றவுள்ளனர்.

மெய்நிகர் இணைப்பு விபரம்:  

          04-12-2021 சனிக்கிழமை

           அவுஸ்திரேலியா  இரவு 8-00 மணி

       இலங்கை – இந்தியா  மதியம் 2-30 மணி

    இங்கிலாந்து – அய்ரோப்பா  முற்பகல் 9-00 மணி

Join Zoom Meeting

Meeting ID: 870 6583 1890    Passcode: 332130

Posted in Uncategorized | பின்னூட்டமொன்றை இடுக

கானல் தேசம் – வாசிப்பு அனுபவம்

தாமரைச்செல்வி.. – அரிசோனா

Dr. நடேசன் அவர்களுடைய கானல் தேசம் என்ற புதினம் 1980 களின் இறுதியில் இந்திய அமைதிப்படை இலங்கைக்கு சென்ற காலத்தில் ஆரம்பமாகி 2009 ஆம் ஆண்டு இறுதி யுத்தத்திற்கு பிறகு  முடிவடைகிறது.

தமிழ்நாட்டுத் தமிழர்கள் இலங்கைப் பிரச்சனையை பல ஆண்டுகளாக ஒரே நோக்கில் பார்த்திருந்தோம்.  இலங்கையின் முப்பதாண்டு கால ஆயுத போராட்டம் தனது மறுபக்கத்தை சில சூழ்நிலைகளில் காட்டியிருந்தாலும் அதைப் பற்றிய பெரும் மீளாய்வுகள் 2009 க்கு பின்னரே நடக்கின்றன.

உண்மை சம்பவங்களை அடிப்படையாகக் கொண்டு எழுதப்பட்ட ‘கானல் தேசம்’ அசோகன் என்ற கதாபாத்திரத்தின் பார்வையில் தமிழர்களின் விடுதலைப்  போர் என்ற பெயரால் இலங்கையில் புலிகள் இயக்கம் தமிழர்களின் மீதே எத்தகைய வன்முறையை நிகழ்த்தியது என்பதை விவரிக்கிறது.

  ராஜிவ் படுகொலை, இலங்கை ராணுவத் தளபதியின் மீதான கொலை முயற்சி, ஆஸ்திரேலியா வழியாக புலிகளின் பணப்பரிமாற்றங்கள், வெளிநாடுகளில் இலங்கைப் போரை காட்டி நிதி வசூலித்தவர்களின் மோசடிகள், போரை முடிவுக்குக் கொண்டு வர பல்வேறு நாடுகளின் உளவுத் துறைகள் எவ்வாறு ஒன்றிணைந்து இலங்கை அரசுக்கு உதவின….இவ்வாறு பரந்துபட்ட பல முக்கியமான உண்மை நிகழ்வுகளை புனைப் பாத்திரங்களின் வழியாக எழுத்தாளர் வெளிப்படுத்துகிறார்.

 இலங்கைச் சமூகம் உண்மையில் சிங்களவர்/தமிழர்/முஸ்லிம் என தனித்தனியாக பிரிந்து கிடக்கவில்லை, பல இடங்களில் இணைந்தே வாழ்ந்து வந்திருக்கின்றனர் என்பதை இந்நூல் நன்றாக உணர்த்துகிறது. ஏன்? புலிகள் இயக்கத்திற்கு உதவிய சிங்களர்களும், சிங்களர்களுக்கு உதவிய தமிழரும் இருந்திருக்கின்றனர்.

   பால்/வயது பாரபட்சமின்றி மனித உயிர்கள் ஆயுதமாக பயன்படுத்தப் பட்டிருக்கின்றன.  பெண்களின் மீதான  உச்ச பட்ச மனித உரிமை மீறல்கள்….முக்கியமாக பெண் கரும்புலியை கர்ப்பமாகி, ராணுவ மருத்துவமனைக்கு பரிசோதனைக்கு போக வைத்து அதன்மூலம் ராணுவத் தளபதி மீது தற்கொலை தாக்குதல் நடத்திய கொடூரம் !!!  உண்மையில் விடுதலைப் போராட்டம் என்ற பெயரில் மனித உயிர்கள் மலிவாக பலியிடப் பட்டிருக்கின்றன ☹

    புலிகளின்   துணுக்காய் வதை முகாமில் சக தமிழர்களை ஆயிரக்கணக்கில் அடைத்து வைத்து கொடூர சித்ரவதைகளுக்கு உள்ளாக்கியதை இந்தப் புதினம் பதிவு செய்திருக்கிறது !

     ‘கானல் தேசம்’ நூலை படிப்பதற்கு முன்பே முன்னாள் புலி உறுப்பினர்கள் எழுதிய சில நூல்களின் மூலம் பல உண்மைகளை அறிந்திருந்தேன். இருப்பினும் “கானல் தேசம்’ ஏனைய விடுதலை இயக்கங்களை அழித்துவிட்டு  புலிகள் மட்டுமே ஏகபோகமாக உரிமைக் கொண்டாடிய இருபதாண்டு  கால போராட்டக் களத்தின் வேறு சில பரிமாணங்களை காட்டியுள்ளது.

முப்பதாண்டுகளுக்கும் மேலாக நடந்த ஆயுதப் போராட்டம் இலங்கைத் தமிழ்ச் சமூகத்தை எத்தகைய நிலையில் கொண்டு நிறுத்தியது? “மனித உயிர்களை துரோகி என்ற ஒரு வார்த்தையால் ஆவியாக அலையவிடும் அதிகாரத்தை இளைஞர்கள் எடுத்துக்கொண்டார்கள். இவர்கள் குறுகிய காலத்தில் ஒரு புதிய அதிகார வர்க்கமாக உருவாகினார்கள். இவர்களுக்கும் மக்கள் பயந்தார்கள். இந்த அதிகார வர்க்கத்துடன் சந்தர்ப்பவாதிகளாக இருந்தவர்களும் சேர்ந்துகொண்டார்கள். முழுச் சமூகமும் ஒரு திசையில் தமிழ்த்தேசியம் என்ற புயலால் இழுத்துச் செல்லப்பட்டது எவரும் எதிர்க்கவில்லை. சமூகத்தில் முக்கியமானவர்கள், கல்விமான்கள், மற்றும் பெரியவர்கள் எல்லோரும் கைகளைத் தூக்கியபடி வெற்றி கொண்ட இராணுவத்திடம் சரணடைவதுபோல் புதிய கதாநாயகர்களிடம் சென்றனர் ” என்ற Dr.நடேசனின் வார்த்தைகள் துல்லியமாக எடுத்துரைக்கின்றன.

இந்நூலை எழுதி வெளியிட்டமைக்கு நன்றிகள் பலப் பல !!

நன்றி திண்ணை இணையம் .

Posted in Uncategorized | 1 பின்னூட்டம்

ஓவியர் (அமரர்)  கார்த்திகேசு தம்பையா  செல்வத்துரை

 வாழ்வும் பணிகளும் –   காணொளி

                      மெய்நிகரில் வெளியீடு

அவுஸ்திரேலியா மெல்பனில் 1998 ஆம் ஆண்டு மறைந்த பிரபல ஓவியர் கார்த்திகேசு தம்பையா  செல்வத்துரை அவர்களின் வாழ்வையும்  பணிகளையும்  சித்திரிக்கும்   காணொளி வெளியீடு எதிர்வரும் 05 ஆம் திகதி ( 05-12-2021 ) ஞாயிற்றுக்கிழமை மெய்நிகரில் சம்பிரதாயபூர்வமாக வெளியிடப்படவிருக்கிறது.

அவுஸ்திரேலியா கன்பராவில் இயங்கும் தமிழ்க்களஞ்சியம்                  ( Tamil Trove ) அமைப்பினால் காலமும் கணங்களும் தொடரின் முதல் அங்கமாக இந்த  ஆவணக்காணொளி வெளியீடு அமைகின்றது.

சிறந்த புகைப்படக்கலைஞருமான ஓவியர் செல்வத்துரை அவர்கள், இலங்கையில் புகழ்பூத்த யோகர் சுவாமிகள், நவாலியூர் சோமசுந்தரப்புலவர் ஆகியோருடனும் நெருக்கமாக  உறவாடியவர். அத்துடன் அவர் தனது புகைப்படக்கருவியினால் இவர்களை எடுத்திருந்த படங்களே இன்றளவும் ஊடகப்பரப்பிலும் நூல்களிலும் பதிவாகிவருகின்றன.

கொழும்பில்    1965 ஆம் ஆண்டு  பல வாரங்கள் நடைபெற்ற உலக விஞ்ஞானக் கைத்தொழில் கண்காட்சியில்,  இலங்கைத் தொழிற்சாலைகள்  அரங்கிலும் ஓவியர் செல்வத்துரை நாடெங்கும் சென்று எடுத்து சேகரித்த படங்களும் இடம்பெற்றன.

அக்காலத்தில் கொழும்பில் அவர், PLATE  என்ற ஒளிப்படப்பிடிப்பு நிறுவனத்தில்  அவர் பணியாற்றியவேளையில், அங்கு எடுக்கப்பட்ட கறுப்பு – வெள்ளை படங்களை வண்ணக்கலருக்கு மாற்றி புகழ்பெற்றவர்.

யாழ்ப்பாணம் கொழும்புத்துறை யோகர் சுவாமிகளின் தீவிர பக்தரான செல்வத்துரை, அவரையும் தனது கெமராவினால் படம் எடுத்தவர். குறிப்பிட்ட கறுப்பு – வெள்ளைப்படத்தையும் தூரிகையினால் வண்ணப்படமாக்கினார்.

அந்தப்படத்தை யாழ்ப்பாணம் ஈழநாடு பத்திரிகையின் நிறுவனர்களில் ஒருவரும் பின்னாளில் தேசிய கடதாசி ஆலைக்கூட்டுத்தாபனத்தின் தலைவராகவும் விளங்கிய                            ( அமரர் ) கே. சி. தங்கராசா அவர்களுக்கு அன்பளிப்பாக வழங்கினார்.

1946 ஆம் ஆண்டில் அகில இந்திய ரீதியில் நடைபெற்ற புடவை டிசைன் போட்டியில் கலந்துகொண்டார். இந்தப்போட்டிக்கு சுமார் ஐந்தாயிரத்து எழுநூறு டிசைன்கள் வந்திருக்கின்றன. பின்னர் முதல் கட்டத் தேர்வுக்குரியதாக இரண்டாயிரத்து ஐநூறு டிசைன்கள் தெரிவாகியிருக்கின்றன. இதில் ஓவியர் அய்யாவின் ஓவியங்களும் இடம்பெற்றுள்ளன.

1947 ஆம் ஆண்டில் லண்டனில் விக்ரோரியா அல்பர்ட் மியூசியத்தில் இடம்பெற்ற ஓவியக் கண்காட்சியில், இந்தியப்பிரிவிலும் அவரது ஓவியங்கள் வைக்கப்பட்டன.

1956 இல் கொழும்பு கலாபவனத்தில் நடந்த ஓவியக்கண்காட்சியிலும் அவருடைய ஓவியத்துக்கு தங்கப்பதக்கம் கிடைத்துள்ளது.

ஓவியர் – புகைப்படக்கலைஞர் செல்வத்துரை பற்றிய ஆவணக் காணொளிக்கான பிரதியை எழுத்தாளர்                                லெ. முருகபூபதி எழுதியுள்ளார்.

அதற்கான குரல் வடிவம் திருமதி சரண்யா மனோசங்கர்.

கன்பரா திரு. தாமோ பிரமேந்திரன் ஆவணப்பதிவை மேற்கொண்டுள்ளார்.

           அவுஸ்திரேலியா  இரவு 9-00 மணி

       இலங்கை – இந்தியா  மதியம் 3-30 மணி

    இங்கிலாந்து – அய்ரோப்பா  முற்பகல் 11-00 மணி

          கனடா – அமெரிக்கா காலை 5-00 மணி

மெய்நிகர் இணைப்பு : Zoom ID

Join Zoom Meeting

Meeting ID: 857 0740 6429
Passcode: 348744

Posted in Uncategorized | பின்னூட்டமொன்றை இடுக

எழுத்தாளர் எஸ்.பொ. நினைவுதினம்

இன்று நவம்பர் 26

ஈழத்தின்  எழுத்தாளர் எஸ்.பொ. நினைவுதினம்

நனவிடை தோய்தல் குறிப்புகள் !


இலங்கையின்   படைப்பாளி  எஸ்.பொ.  யாழ்ப்பாணம் நல்லூரில்   1932 ஆம் ஆண்டு ஜூன் மாதம்  04 ஆம் திகதி பிறந்தார்.  அவுஸ்திரேலியாவில் சிட்னியில்   கடந்த 2014 ஆம் ஆண்டு நவம்பர் மாதம் 26 ஆம் திகதி  மறைந்தார். 

இன்று அவரது நினைவு தினம் !

எஸ்.பொ. குறித்த நினைவுகளை இங்கு நனவிடை தோய்தலாக பதிவுசெய்கின்றேன்.  நனவிடை தோய்தல் என்ற சொற்பதத்தையும் அவர்தான் தமிழ் உலகிற்கு அறிமுகப்படுத்தியவர்.

எஸ்.பொ.  அவர்களை  1972  ஆம்  ஆண்டு,  எனது இலக்கியப்பிரவேச தொடக்க காலத்தில்தான்   முதல்  முதலில்  கொழும்பு ஆட்டுப்பட்டித்தெருவில்  ரெயின்போ  அச்சகத்தில்  சந்தித்தேன். அதன்பிறகு  கொழும்பில்  பல  இலக்கியக்கூட்டங்களிலும் சந்தித்திருக்கின்றேன்.   எஸ்.பொ. மஹாகவி உருத்திரமூர்த்தி,   இரசிகமணி   கனக செந்திநாதன் ,  கலைஞர் ஏ.ரி. பொன்னுத்துரை   உட்பட  பல  இலக்கியவாதிகள்   எமது நீர்கொழும்பு   இந்து  இளைஞர்  மன்றம்  தொடர்ச்சியாக  மூன்று நாட்கள்  நடத்திய  தமிழ்  விழாவிற்கு  வருகை தந்த காலப்பகுதியில் எனக்கு எட்டு வயதுப்பராயம்.

அந்த வயதிலேயே அவரது நகைச்சுவையான பேச்சை கேட்டுள்ளேன். மீண்டும் அவரைச்சந்தித்து பேசும்போது எனது வயது 21.  அதன்பின்னர் கொழும்பு -07 இல் அமைந்திருந்த கல்வி வெளியீட்டுத்திணைக்களத்திலும் விவேகானந்தா வித்தியாலயத்திலும் அடிக்கடி சந்தித்து உரையாடியிருக்கின்றேன். அவர் இந்த வித்தியாலயத்தில் ஆசிரியராக பணியாற்றினார்.

எஸ்.பொ.  1980  களில்  நைஜீரியாவுக்கு  தொழில்  நிமித்தம்  புறப்பட்ட வேளையில்   கொழும்பு –  ஜம்பட்டா  வீதியில்  மலையக  நாடகக் கலைஞரும்   அவள்  ஒரு  ஜீவநதி  திரைப்படத்தின்   தயாரிப்பாளரும் வசனகர்த்தாவுமான   மாத்தளை   கார்த்திகேசுவின்  இல்லத்தில் எஸ்.பொ.வுக்காக    நடந்த   பிரிவுபசார  நிகழ்வில்   உரையாற்றினேன்.

மீண்டும்   அவரை  சில  வருடங்களின்   பின்னர்   1985   இல்   ஒரு விஜயதசமி   நாளில்  வீரகேசரியில்  நடந்த  வைபவத்தின்பொழுது என்னைச்சந்திக்க  வந்த   எஸ்.பொ.வின்   ஆபிரிக்க   அனுபவங்கள் பற்றிய    நேர்காணலை  எழுதி   வெளியிட்டேன்.  1987  இல்  நான் அவுஸ்திரேலியாவுக்கு   வந்த    பின்னர்  –  1989  இல்  எனது  இரண்டாவது  சிறுகதைத்தொகுதி  சமாந்தரங்கள்  நூலின்  வெளியீட்டு  விழாவை   ( 25 ஜூன் 1989  )  மெல்பனில்  நடத்தியபொழுது  சிட்னியில் மூத்த   புதல்வர்  டொக்டர்   அநுராவிடம்  அவர்   வந்திருப்பது   அறிந்து,  அவரை    பிரதம   பேச்சாளராக   அழைத்தேன்.   அன்றைய   நிகழ்வே அவர்   அவுஸ்திரேலியாவில்   முதல்  முதலில்  தோன்றிய   இலக்கிய பொது நிகழ்வு.

1972 முதல் 2010 வரையில்   சுமார்  38  ஆண்டுகள்  மாத்திரமே அவருக்கும்  எனக்குமிடையிலான  இலக்கிய  உறவு   நீடித்தது.

கலை  இலக்கிய  ஊடகத்துறையில்   ஈடுபடும்  எவரும்  அன்றாடம் சந்திக்கக்கூடிய   அனுபவங்களே    அவர்தம்  வாழ்வின் புத்திக்கொள்முதலாகும்.    எஸ்.பொ.  குறித்து  நானும்  என்னைப்பற்றி அவரும்   ஏற்கனவே   நிறையவே   எழுதிவிட்டோம்.    ஒரு கட்டத்திற்குப்பிறகு    எழுதுவதற்கு   எதுவும்   இல்லை என்றாகிப்போனாலும் , அவர் தொடர்ந்தும் பேசப்படவேண்டியவர்.  அவரது   எழுத்தூழிய   ஆளுமை   தமிழ்    சமூகப்பரப்பில்   தவிர்க்க  முடியாதது.

எழுத்தூழியம் என்ற சொற்பதமும் அவரால் அறிமுகப்படுத்தப்பட்டதுதான்.

தமிழ் இலக்கிய உலகில்  எஸ்.பொ.  என்ற இரண்டு எழுத்துக்களின் வாயிலாக   மிகுந்த கவனத்திற்குள்ளானவரான  எஸ்.பொன்னுத்துரை   யாழ்ப்பாணத்தில்  நல்லூரில் சண்முகம்  தம்பதியரின்  மகனாக   04-06-1932   ஆம்    திகதி பிறந்தார். அவர் அவுஸ்திரேலியா  சிட்னியில் மறையும்போது      82  வயது.

யாழ்ப்பாணத்தில்  தமது  ஆரம்பக்கல்வியையும்  உயர்கல்வியையும் தொடர்ந்து,  மேற்கல்விக்காக  தமிழ்நாட்டிற்குச்சென்றார்.  அங்கு தாம்பரம்  கிறிஸ்தவக்கல்லூரியில்  பட்டப்படிப்பை நிறைவுசெய்துகொண்ட   எஸ்.பொ.,  அண்ணாமலைப் பல்கலைக்கழகத்திலும்  பயின்றார்.

பாடசாலைப்பருவம்  முதல்  தீவிர  வாசிப்பில்  ஈடுபட்டிருந்த பொன்னுத்துரை,  இளம் வயதிலேயே  சிறுகதை,  கட்டுரை, விமர்சனங்கள்  எழுதி   கலை    இலக்கியத்  தேடலை  தவமாகவே தொடர்ந்தவர்.     ஆங்கில  இலக்கியங்களின்  மீதும் ஈடுபாடு காண்பித்தார்.

தமது  பதின்மூன்று  வயதில்   எழுத   ஆரம்பித்தவர்.  1940  ஆம்  ஆண்டில் அவரது  மூத்த  சகோதரர்  தம்பையா    ( இவரும் தமிழ்ப்புலமையுள்ளவர்)   மாணவர்   தேர்ச்சிக்கழகத்தின்   சார்பில் ஞானோதயம்   என்ற  கையெழுத்து   சஞ்சிகையை  நடத்தியபொழுது,  அதன்  பக்கங்களை   நிரப்புவதற்காகவும்  இலக்கியப்படைப்புகளை அதில்    எழுதியிருக்கிறார்.

பெரும்பாலான  இலக்கியவாதிகளை   பாரதியும்  பாரதிதாசனும் ஆரம்பகாலத்தில்   பெரிதும்   பாதித்திருப்பதுபோன்று பொன்னுத்துரைக்கும்  இந்த   இரண்டு   ஆளுமைகளும்  தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியவர்கள்.    அவர்களின்    கவியாற்றலின்  பாதிப்பினால் பொன்னுத்துரை    எழுதிய   முதலாவது    கவிதை   வீரகேசரியில்   வெளியானது.   அதுவே  அச்சில்  வெளிவந்த  அவரது  கன்னிப்படைப்பு.

1947  இன்  பின்னர்  .ராஜகோபால்  என்ற  ஒரு  பெரியவரின் தொடர்பினால்  இந்திய   எழுத்தாளர்களின்  படைப்புகள் பொன்னுத்துரைக்கு    படிக்கக் கிடைத்திருக்கிறது.    குறிப்பிட்ட  ராஜகோபால்தான்    தன்னையும்   இலக்கியத்தின்பால்  திசை திருப்பிவிட்டவர்   என்று    டொமினிக்ஜீவா   குறிப்பிட்டுள்ளார்.

 தமது   பதினைந்து  வயதிலேயே  இந்தியாவின்  புகழ்பூத்த படைப்பாளிகளின்   தீவிர  வாசகராகிவிட்டதனால்  பொன்னுத்துரையும்  இலக்கியப்பிரதிகளை   எழுதத்தொடங்கினார்.

தம்மை    இந்தத்துறையில்  வளர்த்துவிட்ட    த. ராஜகோபால் என்பவருக்கே   தமது   தீ   நாவலையும்    சமர்ப்பணம்   செய்தார்.

பொன்னுத்துரையின்   முதலாவது  சிறுகதை  1948  இல்  தந்தை செல்வநாயம்   கொழும்பிலிருந்து  வெளியிட்ட  சுதந்திரன் பத்திரிகையில்   வெளியானது.   இலங்கை  இதழ்களில்  மட்டுமன்றி தமது  17   வயதில்    தமிழக   இதழ்களான   காதல்,  பிரசண்ட  விகடன்,  ஆனந்த போதினி   முதலானவற்றிலும்  எழுதியிருக்கிறார்.

இலங்கையில்  பல  மூத்த  எழுத்தாளர்கள்  ஆரம்பத்தில் – தமிழகத்தின்   சென்னைப் பாதிப்பினால்  தமது  கதைகளின் பின்புலமாக   மெரீனா  பீச்சையும்  மவுண்ட்  ரோட்டையும் சித்திரித்துக்கொண்டிருந்தபொழுது  தாமும்  அவ்வாறு அந்தப்பகைப்புலத்தை   உள்வாங்காமல் ,    ஈழத்து    மண்வாசனையுடன் படைப்பிலக்கியத்தில்    ஈடுபட்டவர்களின்   வரிசையில் இணைந்துகொண்டவர்   பொன்னுத்துரை.

முழுமையான  கற்பனாவாதத்தை   தவிர்த்து    யதார்த்த   இலக்கிய மரபினைத்தோற்றுவித்து  –  சிறுகதையில் உருவம்,  உள்ளடக்கம்,  உத்திகளில்   மாற்றங்களை   இலங்கையில்   ஏற்படுத்திய   மூலவர்களில்   ஒருவராக    விளங்கியவர்    பொன்னுத்துரை. இலங்கையின்    இலக்கிய    மறுமலர்ச்சிக்காலத்திலிருந்து பொன்னுத்துரையின்   ஆக்க   இலக்கியங்களை    இனம்காணமுடியும். அவரது  முதலாவது  நாவல்  தீ   தமிழகத்தில்  சரஸ்வதி  இதழை நடத்திய  விஜயபாஸ்கரனின்   முயற்சியால்    வெளியானது. இந்நாவல்    ஈழத்து   இலக்கிய    வளர்ச்சியில்  திருப்புமுனையை தோற்றுவித்ததுடன்   சர்ச்சைகளையும்   உருவாக்கியது.

தீயை    தீயிட்டுக்கொளுத்துங்கள்    முதலான   குரல்களும்   எழுந்தன. இவ்வாறு   அவரது    முதல்   நாவல்    தீவிர  வாசிப்புக்கும் கவனிப்புக்கும்    சர்ச்சைக்கும்    இலக்கானது   முதல் பொன்னுத்துரையும்    இலக்கிய   உலகில்   சர்ச்சைக்குரிய மனிதராகவே    தென்படலானார்.

ஒரு  இலக்கிய  கலகக்காரன்  என்றும்  பரீட்சார்த்த  முயற்சிகளில்  ஈடுபடும்  இலக்கியவாதி  என்றும் அழைக்கப்படலானார்.

  அவரது    கருத்துக்களுக்கு   நிகழ்ந்த  எதிர்வினைகளினால் அவர்   தன்னை   தொடர்ந்தும்  பல  நிலைகளிலும்  எதிர்வினைகளை எதிர்நோக்கும்   எழுத்தாளராகவே    இனம்காட்டி    வரலானார்.  தொடக்கத்தில்   அவரும்   அவரது   நண்பர்களும்  யாழ்ப்பாணத்தில் பின்வரும்   புனைபெயர்களில்   தம்மை    அழைத்துக்கொண்டனர்.

இந்த   நண்பர்கள்   கம்யூனிஸக்கொள்கை   கோட்பாடுகளினால் ஆகர்ஷிக்கப்பட்டிருந்தவர்கள்.   டானியல்   ( புரட்சி தாசன்)  டொமினிக் ஜீவா             ( புரட்சி   மோகன் ) பொன்னுத்துரை   (புரட்சிப்பித்தன்) 

பொன்னுத்துரை  இவ்வாறு  முற்போக்கு  கூடாரத்தில்  தமது  பெயரை   புரட்சியுடன்   இணைத்துக்கொண்டாலும்கூட   ஒரு கட்டத்தில்    தனது    புனைபெயரை   பழமை தாசன் என்றும் மாற்றிக்கொண்டவர்.

அவர்   அடிக்கடி  புனைபெயர்களில்  எழுதுவதை வழக்கமாகக்கொண்டிருந்தாலும்   இலக்கிய    உலகில்   நிலைத்த பெயர்   எஸ்.பொ.   என்ற   இரண்டு    எழுத்துக்கள்தான்.

1956  இல்  ஆசிரியத் தொழில்சார்ந்து   அவரது  வாழ்வு  கிழக்கு மாகாணம்    நோக்கி   திசை   திரும்பியது.    கருத்து  ரீதியாக முற்போக்கு  எழுத்தாளர்களுடன்  முரண்பட்டு,  1960  களில்  கொழும்பு சாகிராக்கல்லூரியில்  நடந்த  மாநாட்டிலிருந்து  வெளிநடப்புச்செய்தார்.

அப்பொழுது   அவருடன்    இணைந்து   வெளியேறியவர்கள்  இளம்பிறை   ரஹ்மான்,   வ.அ. இராசரத்தினம்   உட்பட   வேறும்  சிலர். இவர்களில்   இராசரத்தினம்    மூதூரைச்சேர்ந்த   ஆசிரியர். மறைந்துவிட்டார்.   மற்றவர்    கொழும்பில்   ஆட்டுப்பட்டித் தெருவில் நீண்ட காலம்    ரெயின்போ   என்ற    அச்சகத்தை  நடத்தி   அரசு வெளியீடு   என்ற  பதிப்பகத்தின்  மூலம்  பல   நூல்களையும் இளம்பிறை   என்ற  மாசிகையையும்   வெளியிட்ட  ரஹ்மான்.   இவர் தற்பொழுது    சென்னையில்    கோடம்பாக்கத்தில்   வசிக்கின்றார்.

பொன்னுத்துரையின்    இலக்கியச்செயற்பாடுகளுக்கு  தொடர்ந்தும் உறுதுணையாக   விளங்கியவர்  ரஹ்மான்.   பொன்னுத்துரையின் இலக்கிய  வாழ்வில்  இரண்டறக்கலந்த  இவரின்  தொடர்ச்சியான நட்பினால்தான்   பிற்காலத்தில்   சென்னையில்   மித்ர   பதிப்பகம் உருவானது.   எனவே   ரஹ்மான்    பொன்னுத்துரையின்   வாழ்வில் மிகவும்   முக்கியமான   இலக்கிய சகா.

எஸ்.பொ.   சென்னையில்  மித்ர  பதிப்பகத்தை   உருவாக்குவதற்கு பக்கபலமாக   இருந்தவர்    அவரது   மூத்த   புதல்வன்  டொக்டர் அநுரா.

முற்போக்கு  எழுத்தாளர்  சங்கத்திலிருந்து  வெளியேறிய பொன்னுத்துரை,  அடுத்த  கட்டமாக  அதற்கு  எதிராக  நற்போக்கு இலக்கிய முகாமை  தோற்றுவிக்க  முனைந்தார்.

முற்போக்குக்கு   எதிராக  பிற்போக்கு  என்று  எதனையும்  தொடங்க முடியாது.   அதனால்    நற்போக்கு    என்பது – முற்போக்கு – (சய) கம்யூனிஸ்ட்    கட்சி.   பிற்போக்கு  முகாம்  அமைக்க முடியாது. அதனால்   நற்போக்கு  எனச்சூட்டிக்கொண்டோம்  என்று  தமது வாக்கு மூலத்தை   பதிவுசெய்துகொண்ட  பொன்னுத்துரை – காலம் கடந்து   மேலும்   விரிவாக    தேடல்  என்ற    நேர்காணல் ( டென்மார்க் தர்மகுலசிங்கம்    எழுதியது)    நூலிலும்   நற்போக்கு   என்ற  நூலிலும்   முற்போக்கு  இலக்கிய   முகாமிலிருந்து   தான் வெளியேறியதற்கான    நியாயங்களை   விரிவாக    பதிவு   செய்துள்ளார்.

 பொன்னுத்துரையிடமிருந்த   ஆழமான   தமிழ்  இலக்கிய   ஆற்றலும் கல்வியினால்   அவர்  பெற்றுக்கொண்ட  ஆங்கில  அறிவுமே பிற்காலத்தில் –   புகழ்பெற்ற  சில  பிறமொழி   இலக்கியப்படைப்புகளை ஆங்கிலமொழி  மூலம்  படித்து  தமிழுக்கு மொழிபெயர்க்கச் செய்திருக்கிறது.

தமிழ்நாட்டிலிருந்து    தமது  பட்டப்படிப்பை  நிறைவு  செய்துகொண்டு திரும்பியவேளையில்  வடமாகாண  தமிழ்   சமூக   அமைப்பு   குறித்த பிரக்ஞை   அவரை   தீவிரமாக    சிந்திக்கவைத்திருக்கிறது. அவ்வேளையில்   அவருடைய   தோழர்களாக    விளங்கிய   பலர் முற்போக்கான    சிந்தனை    உடையவர்களாகவும்   மார்க்ஸீய கோட்பாடுகளை    வரித்துக்கொண்டவர்களாகவும்   விளங்கினர்.

பொன்னுத்துரையின்   மூத்த  சகோதரி  திருமணம்  முடித்த  எம்.ஸி சுப்பிரமணியம்  அவர்கள், வடமாகாண   சிறுபான்மை  வெகுஜன  அமைப்பின் ஸ்தாபகராகவும்  சமூகப்பணியாளராகவும்  விளங்கியவர்.  இலங்கை கம்யூனிஸ்ட்   கட்சியின்   (மாஸ்கோ)   உறுப்பினர்.    பின்னாளில் இலங்கை    நாடாளுமன்றத்தில்    நியமன   எம்.பி.   ஆகவும் பதவியேற்றவர்.

பொன்னுத்துரையின்    குடும்ப  உறவுக்குள்ளும்  அவரது  தோழர்கள் வட்டத்திலும்   சாதி  ஒழிப்புக்குறித்த  எண்ணங்களே பரவலாகியிருந்தமையினால்    பொன்னுத்துரையும்   அவர்களினால் உள்வாங்கப்பட்டார்.    அவர்கள்   மட்டத்தில்    பட்டம்   பெற்ற புலமையாளர்  என்ற    மேலதிக   தகைமையும்  இவருக்கு   கிடைத்தது.

இலங்கையின்    மூத்த  எழுத்தாளர்கள்   கே. டானியல்,  டொமினிக்ஜீவா,  செ. கணேசலிங்கன்    முதலானோருடன்   தினமும்   இலக்கியம் தொடர்பான    உரையாடல்களை   தொடர்ந்தார்.   கணேசலிங்கன்  யாழ். பரமேஸ்வராக்கல்லூரி   மாணவராக   அவ்வேளையில் பயின்றுகொண்டிருந்தார்.

டானியலும்    டொமினிக் ஜீவாவும்   தத்தமது  குடும்பச்சூழல்களினால் படிப்பைத்தொடர    முடியாமல்   தொழில்களில்   ஈடுபட்டனர்.

எனினும்   இவர்கள்   நால்வரும்   அடிக்கடி   சந்தித்து  தமக்குள்   ஒரு இலக்கிய  வட்டத்தையும்   ஏற்படுத்திக்கொண்டனர்.   பொன்னுத்துரை ஆசிரியப்பணியில்   ஈடுபட்டார்.   

பொன்னுத்துரை   சிறுகதை,    நாவல்,    நாடகம், கட்டுரை,    வாழ்க்கை   வரலாறு,   விமர்சனம்,   ஆய்வு,   மொழிபெயர்ப்பு, சுயசரிதை  முதலான  பல்துறைகளில்   தடம்   பதித்து  பல   நூல்களை  படைக்க முடிந்திருக்கிறது   என்றும்  கருத  இடமுண்டு.  அத்துடன்  சில நூல்களின்   தொகுப்பாசிரியராகவும்   தமது   பணி  தொடர்ந்திருப்பவர்.

பின்வரும்   அவரது   நூல்களே  அதற்கு   ஆதாரம்:

வீ – ஆண்மை –  எஸ்.பொ   கதைகள்  – அவா  (சிறுகதைத் தொகுதிகள்) 

தீ –  சடங்கு  – மாயினி  (நாவல்கள்)

அப்பையா-  கீதை  நிழலில் – அப்பாவும்  மகனும் – வலை –

 முள் – பூ –  தேடல் – முறுவல் – இஸ்லாமும்  தமிழும்

பெருங்காப்பியம்  பத்து (தொகுப்பாசிரியர்)    மத்தாப்பு + சதுரங்கம்

     ? –  (கேள்விக்குறியிலும் ஒரு நூல்)  –  நனவிடை   தோய்தல்

நீலாவணன்   நினைவுகள் –   இனி   ஒரு  விதி  செய்வோம்

வரலாற்றில்  வாழ்தல் (சுயசரிதை – இரண்டு பாகங்கள்)

ஈடு  (நாடகம்)  ( சிட்னி அ.சந்திரஹாசனுடன்  இணைந்து எழுதியது)

மணி மகுடம்  – தீதும் நன்றும்  – காந்தீயக் கதைகள்  – காந்தி தரிசனம்

மகாவம்ச ( மொழிபெயர்ப்பு )

இவை தவிர, பல ஆபிரிக்க இலக்கியப்படைப்புகளையும் மொழிபெயர்த்து தமிழுக்கு வரவாக்கியவர்.


Posted in Uncategorized | பின்னூட்டமொன்றை இடுக

நகைச்சுவை:விஸ்வநாதன், விருது வேண்டும்


 பல வருடங்களுக்கு  முன்னர் வெளிவந்த இயக்குநர் ஶ்ரீதரின்  காதலிக்க நேரமில்லை திரைப்படத்தில் ,   “  விஸ்வநாதன் வேலை வேண்டும்  “  என்ற பாடல் ஒலித்ததை மறந்திருக்க மாட்டீர்கள்.

அந்தப்படம் வெள்ளிவிழா வெற்றி கண்டது.  அதாவது  25 வாரங்களுக்கு மேல் திரையரங்குகளில் ஓடி வசூலை சம்பாதித்தது.

நானும் இந்த அவுஸ்திரேலியா கண்டத்தில் 25 வருடங்களுக்கு மேலாக வாழ்கின்றேன். இங்கே அடிக்கடி நடக்கும் விருது விழாக்களை பார்க்கின்றபோது,  எனக்குத் தரப்பட்ட விருதுகளையும் நினைத்துப்பார்க்கின்றேன்.

அவ்வாறு நினைத்தபோதுதான் பல வருடங்களுக்கு முன்னர் பட்டி தொட்டி எங்கும் ஒலித்த அந்தப்பாடல் நினைவுக்கு வந்து ,  இந்த விருது மகாத்மியத்திற்கு இந்தத் தலைப்பினை வைத்தேன்.

இது ஒரு கொரோனாக்காலம்.  இரண்டு வருடங்களாக  இன்னமும் தொடருகிறது. தடுப்பூசி போட்டாலும் நோய் வரலாம் என்ற பயமுறுத்தல்களுக்கு  மத்தியில் வாழ்ந்துவரும் எனக்கு சில கவலைகள் உண்டு. அதில் முக்கியமானது   இதுவரையில்  எனக்கு  எவரும் பொன்னாடை மட்டுமல்ல,  வெள்ளைப் பருத்தி துவாய் கூட போர்த்தவில்லை.

கல்முனை இஸ்லாமிய  எழுத்தாளர்கள்  மொழி விருதென ஒன்று நமக்குத்   தந்தார்கள். அதேபோன்று  விக்டோரியா மாநிலத்தில் துணைத்தூதுவராக முன்பிருந்த  பந்து திசாநாயக்கா   நான் தமிழ் மொழிக்கு உழைப்பதாக எனக்கு ஒரு கேடயம் தந்தார்.     தமிழர்களிடமிருந்து எதுவும் பெறாது இறந்துவிடுவேனா என்ற பயம்  தொண்டை  மூலமாக இறங்கி நெஞ்சில் முட்டுகிறது. அதிலும் வசந்தகாலத்தில்  எனக்கு  ஆஸ்த்மா வருவது வழக்கம்.  இப்பொழுது இந்தப்பயமும் சேர்ந்து கொண்டது.

இதைப்பற்றி ஏன் கவலைப்படுகிறாய் ? பன்னாடைகளும் பொன்னாடைகளும் சமமானது. அதேபோல்  விருதுகளும் அரைக்காசுக்குப் பிரயோசனமில்லையே. பழைய இரும்பு வாங்குகிறவனும் எடுக்கமாட்டான்   என நீங்கள் முணுமுணுக்கலாம். அது காற்றில் வந்து எனக்குக் கேட்கிறது.

கடந்த மூன்று வருடங்களில்  நான்கு வீடுகள் மாறியபோது என்மனைவி சியாமளா,  மகன் பெற்ற  விளையாட்டு விருதுகளை அடுக்கியபோது,  இரண்டு பெட்டிகள் நிரம்பின. அவனுக்குச் சிறுவயதிலே டென்னிஸ் –  கிரிகெட் –  கால்பந்து மற்றும் வலைப்பந்து என நாங்கள் பணம் கொடுத்து பயிற்சிக்கு அனுப்பினோம்.  எனது தந்தை யாழ்ப்பாணத்தில் எதுவும் செய்யாதது மட்டுமல்ல,  ஒரு நாள் நான் விளையாடிக்கொண்டிருந்தபோது எனது கிரிக்கட் மட்டையைக் கொத்தியும் பந்தை வெட்டியும் எறிந்துவிட்டு,  ஒழுங்காய் படி எனப் பல வார்த்தைகளில்  என்னைத் திட்டியதை மனைவிக்குச் சொல்லமுடியாது. ஒரு டெண்டுல்காரை அல்லது சங்ககாரவை  முளையிலேயே  கிள்ளித் தூரே எறிந்துவிட்டார்.

எனக்குக் கிடைத்த அந்த  இரண்டு  விருதுகளுடன்   எனது மகளுக்கும்  ஏதோ ஒரு விருது வீட்டில்  இருந்தது. எனது  மனைவி சியாமளா,  என்னைப்பார்த்து,    “உங்களைப்போலத்தான் உங்கள் மகள்  “ எனப்பார்த்த பார்வை எனது நெஞ்சில்  தீயாகக் கனன்றது.

கனலைத் தணலாக்கத்தான்  இந்த  அலசல்.

யாழ். இந்துக்கல்லூரியில் ஒவ்வொரு முறையும் 12  ஆம் தரத்தில்  படித்த காலத்தில் அங்கு  பரிசளிப்பு விழா நடந்தது.  பல்கலைக் கழக பிரவேசப் பாடங்களில் அதிகம் புள்ளி எடுத்தவர்களுக்குப் பரிசு கிடைக்கும். ஆனால் 74 ஆம்  ஆண்டு அந்த பரிசளிப்பு விழாவே நடக்கவில்லை.  தாவரவியல்  , விலங்கியல்  பாடங்கள்  இரண்டும் எடுத்து,  பல்கலைக்கழகம் சென்ற  ஒரே மாணவன் நான்.  ஆனால்,   கல்லூரி அதிபரோடு பிரச்சினைப் பட்டதாலோ அல்லது வேறும் பலகாரணங்களினாலோ  அந்தப்  பரிசளிப்பு  விழா நடக்கவில்லை

பல்கலைக்கழகத்திலும் சதித் திட்டம் காத்திருந்தது.  இறுதியாண்டில் நான் நன்றாகச்  செய்து வந்த பரீட்சை முடிவுகள் ரத்துச்  செய்யப்பட்டு மீண்டும் எடுக்கச் சொன்னார்கள்.  காரணம் எனது  மூன்றாவது வருடத்தில்  ஒரு பாடத்தை  நான்கு முறை எடுக்கவேண்டியிருந்தது.  அங்கு டாக்டர் மகாலிங்கம் என்பவர் அங்கு  லிங்கமாக  இருக்கவில்லை.  நந்தியாகியிருந்தார் !

அதன்பின்பு மெல்பனில் பத்திரிகை நடத்திய காலத்தில் நூற்றுக்கணக்கான அங்கத்தவர்கள் கொண்ட  விக்ரோரியா இலங்கைத் தமிழ்ச் சங்கம்  எனது  நண்பர்கள் சிலருக்கு விருது கொடுத்தார்கள்.  சந்தோசம்.  அவர்களது  உழைப்பு விருதுக்குரியது.  மேலும் அக்காலத்தில் இந்த  தமிழ்ச்சங்கம், சங்ககால  மதுரை தமிழ்ச் சங்கம்போல் இயங்கியது.  ஆனால் மீன்கொடியையல்ல.  சோழனது புலிக்கொடியை பறக்கவிட்டார்கள்.

அக்காலத்தில் செரண்டிப் என்ற சிங்களப்  பத்திரிகை எனக்குப் பத்திரிகையாளர் விருது தர அழைத்தபோது,                                  “  எனக்கு விருது தருவதற்கு  உங்கள் தரம் என்ன?  “  என மறுத்துவிட்டேன்.  ஆனால்,  அக்காலத்தில்  நோர்வேயிலிருந்து அவுஸ்திரேலியா வரையில் பலரும்,   நான் அன்றைய  இலங்கைக்கான அவுஸ்திரேலியத் தூதுவர்  மேஜர் ஜானக பெரேராவின் கையால் விருது வாங்கியதாகத் தகவல் பரப்பினார்கள்.

கடந்தகாலம்  மறக்கவேண்டியது.

இனிமேலாவது  எனக்கு  விருது கிடைப்பதற்கான சாத்தியங்கள்  இருக்கிறதா?  எனப் பார்ப்போம். யார் விருது கொடுப்பவர்கள் ?  எனவும்  பிரித்துப் பார்ப்போம்.

கம்பன் கழகம்,  சிட்னியில்  மாருதி விருது – சான்றோர் விருது  வழங்குபவர்கள்.  இரண்டு  வருடங்களுக்கு  முன்பு  சுமந்திரனைக் கம்பன் கழகக்தினர் ஆதரித்தார்கள் என நான் முகநூலில் எழுதியதாக அக்கழகத்திலிருந்த  எனது நண்பர்கள் குறைப்பட்டார்கள். அது கம்பவாரதியின் தனிப்பட்ட விடயம்,  கம்பன் கழகமல்ல என்றார்கள்.  இறுதியில் நான் அந்த குறிப்பை நீக்கினாலும்,  அடுத்த தேர்தலில் மீண்டும் கம்பவாரதி சுமந்திரனை ஆதரித்தால் அதைப்பற்றி  எழுதுவேன் என நினைப்பார்கள்.  ஆகவே  அந்தக்கழகத்திலிருந்தும் எனக்கு விருதுக்கான  சாத்தியமில்லை.

விக்ரோரியா இலங்கை  தமிழ்ச்சங்கம் கழுதை தேய்ந்து கட்டெறும்பாகி,    ஈழச்சங்கமாகி பின்னர்  விக்டோரிய தமிழ்ச் சங்கமென்ற தெள்ளாகிவிட்டது.    அவர்கள் தமிழை மறந்து இப்பொழுது கட்டிட வேலைகளிலும் கொத்தனார் வேலைகளிலும் ஈடுபடுகிறார்கள்.  அவர்கள் அந்த நேரத்தில் ஈழம் எனப்பெயர் மாற்றியபோது, அதனை  எதிர்த்து பத்திரிகையில் எழுதினேன் என்ற   கறள் அவர்களுக்கிருக்கும். தமிழர்களின்   உள்ளத்துக் கறள்  பத்து வருடங்கள் நிலத்தில் புதைத்தெடுத்த அங்கர் பால் ரின் போன்றது.

 டன்டினொங்கில் இயங்கும் விக்ரோரிய கலாச்சாரக்கழகம்  முன்பு இன்பத் தமிழ் வானொலி  பாலசிங்கம்  பிரபாகரனது தமிழ்ச்  சேவையைப் பாராட்டி  விருது கொடுத்தார்கள். இப்பொழுது அவர் சாதிச் சேவையும் செய்கிறார்.  எமது நண்பர் விக்கிரமசிங்கம் என்ன சொல்கிறார் என்பதைப் பொறுத்தது. அவர் ஓய்வாக இருக்கிறார்.  எனவே அவர்கள் அடங்கியிருக்கிறார்கள்.

மெல்பன் கேசி தமிழ் மன்றத்தினர் மட்டுமே 265 அங்கத்தினர்களுடன் பலவகையான சமூக விடயங்களில்  ஈடுபட்டு இயங்குகிறார்கள்.   அவர்கள் விருதுகள் கொடுப்பதில்லை. தங்களைச் சேவை செய்யும் சங்கமாகக் கருதுகிறார்கள்.

அவுஸ்திரேலியத்  தமிழ்  இலக்கிய கலைச்  சங்கம் 70 அங்கத்தவர்களுடன் இயங்குகிறது.  அவர்கள் யாராவது 80 வயதுக்கு மேலே  தாங்காது எனும்போது கவுரவிப்பார்கள்.  எனக்கு 80 வயதாவதற்கு இன்னும்  13 வருடங்கள் ஆகவேண்டும்.   அதுவரை எனது  உடலும்  மூளையும்  தாங்குமா?

இந்த நிலையில் தனி ஒருவராக மெல்பன் தமிழ்ச் சங்கம் என்ற பெயரில் நடேசன் சுந்தரேசன் என்பவரே இந்த  மாநிலத்தில் தொடர்ச்சியாக நடனம், கலை,  இலக்கியம்,  கல்வி,  வானொலி எனப் பிரபலமாக இயங்குபவர்களுக்கு மெய்நிகர் வழியே விருது வழங்குவதோடு அவரும் பெற்றுக்கொள்கிறார்.

அக்காலத்து பண்டமாற்றுப்போன்று  வாங்குவதும் விற்பதும் அவரது வழக்கம்.  அவர் மெல்பனுடன் நின்று விடாது சர்வதேச மட்டத்தில் நியூயோர்க்,  நியூடெல்கி  எனப்  பல  நாடுகளிலிருந்து வாங்கி  விருதுகளைக் கொடுக்கிறார். அவரது  மெய்நிகர் நிகழ்வுகளைத் தொடர்ந்து பார்ப்பவர்களுக்கும்  சான்றிதழ் பத்திரங்கள் கொடுக்கவுள்ளார். 

எதிர்காலத்தில் அவரது நிகழ்வுகளுக்குப் பண உதவி கொடுப்பவர்களுக்கும் விருது கொடுப்பதற்கு அவரிடம் திட்டமிருக்கலாம் ,   யார் கண்டது ? நூறு  டொலருக்கு 500 பிக்சலிலும் (Pixel)  இருநூறு டொலருக்கு ஆயிரம் பிக்சலிலும் பிரிண்ட்  போட்டு கொடுக்கலாம். 

கணினி  மூலமாக இந்த விருதுகள் காட்டப்படுகிறது. இதைத்தான் ஈ விருதுகள் (E Awards)  எனலாம்.  ஒரு விதத்தில் இது  ஒரு அக்டோபர்  புரட்சிக்கு ஒப்பான  விடயமே.  தற்பொழுது பிற் கொயின் (Bitcoin)) எனப் பணம் வருகிறதே!  அதே மாதிரி.

அவர் என்னிடம் உதவி கேட்டபோது   “ நீங்கள் செய்வது எனக்குப் பிடிக்கவில்லை  “   எனப் பதில் எழுதிவிட்டேன்.

கடைசியாக இருப்பவர்  ஒரே ஒருவர்.  அவர்தான் மகாதேவ ஐயர் ஜெயராம சர்மா  அவர்  ஒரு தடவை நான் சென்ற ஒரு நிகழ்வில் தனது பெயரில் விருது செய்து இந்தியாவிலிருந்து வந்த பேராசிரியர் ஒருவருக்குக் கழுத்தில் சுருக்கு கயிறுபோல் போட்டதுடன் தமிழ்ப்பணி செம்மல் என்ற ஒரு பட்டத்தையும்  கொடுத்து அரைமணி நேரம் பேசினார்.  அவருக்கென ஒரு  சங்கமில்லாதபோதும் அவர் அன்று  பேசிய விதத்தில்  ஆயிரம் சங்கங்களை ஒன்றாக்கி இருந்ததைப் பார்க்க முடிந்தது.

அடுத்து அவரை அணுகுவதற்கு நினைத்திருக்கிறேன்.

எனக்கு வேறு  ஏதாவது ஆலோசனை சொல்லமுடியுமா?


Posted in Uncategorized | பின்னூட்டமொன்றை இடுக

சத்தியம் மீறியபோது- V S கணநாதன்

திருப்பூரிலிருந்து முதல் நாள் இரவு ரயிலில் வந்திறங்கி மிக்க சோர்வுற்றிருந்தேன். நல்ல வேளை இன்று ஞாயிற்று கிழமை. படுக்கையை விட்டு எழ வேண்டியதில்லை என்ற நினைப்பு ஒரு இதமான சுகம் என் மனதுக்கு அளித்தது.

அடுத்த வினாடி வாசல் அழைப்பு மணி அடிக்க, யார் இந்த அதிகாலையில் தொந்தரவு பண்ணுகிறார்கள் என்று எரிச்சலுற்று, போர்வையை மூடிக்கொண்டு திரும்பவும் படுத்தேன்.  பால்காரனா இராது. கெஞ்சினாலும், அவன் ஏழு மணிக்கு முன் வரவேமாட்டான். எங்கள் வீட்டுவேலை செய்யும் மீனாட்சி நேரம் தெரியாமல் வந்திட்டாளோ?

மீண்டும் அழைப்பு மணி அடிக்க அதில் ஒரு அவசரம் தெரிந்தது.

உடனே படுக்கையை  விட்டெழுந்து வாசலுக்கு விரைந்தேன். நான் முன்கதவைத் திறந்த மறுகணம் அதிர்ச்சியுற்றுத் தடுமாறினேன். வாசல் கதவருகே இருள் சூழ்ந்த வெளிச்சத்தில், எங்கள் பிளாட் காம்ப்ளெக்ஸில் பணிபுரியும் காவல்காரன்.

அவன் அருகே, வெள்ளை முடியுடன், நீண்ட மிலிட்டரி கோட் அணிந்த உருவம் ஒன்று, குழி விழுந்த கண்களுடன் என்னை ஊடுருவிப் பார்த்தபடி நின்றது.

என்னைச் சுதாகரித்துக்கொள்ளமுன், பின்னால் வந்த என் மனைவி, “அம்மா!” என்று அலறியவாறு, வந்தவரை இறுக்கக் கட்டியணைத்து முத்தமிட்டாள். பதிலுக்கு, வந்தவரும் சகுந்தலாவை அணைத்து முத்தமிட்டார்.

நான் அதிர்ச்சியும் ஆச்சரியமும் தாளாமல், ஒருவர் மற்றவரை தழுவியபடி, அழுகையுடன் உள்ளே செல்வதைப் பார்த்தவாறு, இவை எல்லாம் கனவோ என்ற நம்பிக்கையற்ற நிலையில், முன் கதவைச் சாத்தினேன்.

சகு தனது தாயார் அணிந்திருந்த அழுக்குக் கோட்டைக் கழட்டி அவரைக்  கதிரையில்   மெதுவாக   உட்கார  வைத்தாள்.

நான் அவருக்குப் பின்னால் குஷன் ஒன்றை வைத்து, “அம்மா, நீங்கள் வாறதைப்பற்றி எங்களுக்கு ஏன் அறிவிக்கவில்லை?” என்று கேட்டேன். “நாங்கள் விமான நிலையத்தில் உங்களைச் சந்தித்திருப்போமே.”

நான் ‘அம்மா’ என்று அழைப்பது என் மாமியாரை. அவர் மிகவும் களைப்படைந்த நிலையில்   இருந்தார்.      எனவே, பேச்சை நிறுத்தி,   நான்  அவருக்குக்  கோப்பி  போட, சமையலறைக்குச் சென்றேன்.

மறுகணம் சகு என்னருகே வந்தாள்.

“அம்மா திடீரென்று இந்தக் கோலத்தில் ஏன் வரவேணும்? என்ன நடந்திருக்கும்? கைப்பை கூட இல்லாமல் வந்திருக்கிறாரே!”

சகு பதில் அளிக்காமல் தாய்க்குக் கோப்பியும் எங்களிருவருக்குத் தேத்தண்ணியும் தயாரித்தாள். கோப்பிக்குப் பெயர் போன சென்னை மாநகரில் நாங்களிருவரும் தினமும் தேத்தண்ணி குடிப்பதைப் பார்த்துப் பக்கத்து வீட்டார் சிரிப்பார்கள்.

அம்மா கோப்பியை சுவைத்துக்  குடிப்பதை நான் மௌனமாகப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன்.

அவர் கொஞ்சம் இளைப்பாறிய பிறகு, என் மனைவி அவருக்குப் புது காஃப்தான் ஒன்றைக் குடுத்துக் குளித்துவிட்டு வரும்படி சொன்னாள்.

அம்மாவின் மூண்டு  பேத்திமாரும் அப்பொழுது நித்திரையாக இருந்தார்கள். அம்மம்மா திரும்பி வந்திட்டார் என்றறிந்ததும் அவர்கள் எவ்வளவு சந்தோசப்படுவார்கள்.

சிறிது நேரம் கழித்து, அம்மா சாப்பாட்டு அறைக்குள் வந்தார். நல்லதொரு  காஃப்தான் அணிந்து, முகம் முழுதும் பவுடர் தடவி, நெற்றியில் திருநீறு பூசி, சிரித்தவண்ணம் எங்கள் முன் தோன்றினார். “மூண்டு நாளுக்குப் பிறகு இப்ப தான் குளிச்சேன்,” என்று சொல்லி ஒரு குழந்தை போல் சிரித்தார்.

பட்டர் தடவி, மார்மலேட் ஜாம் அதன்மேல் பரப்பி, மூன்று துண்டு பாண் (பிரெட்) அவருக்குக் குடுத்தேன். அவர் அசைவ உணவு சாப்பிடமாட்டார் என்றதனால் என் மனைவி அவருக்கு முட்டைப் பொரியல் குடுக்கவில்லை.

“எனக்கும் ஒரு முட்டை வேணும்,” என்றார். சைவ உணவே அம்மா சாப்பிடுவார். ஆகவே, அவர் அப்படிக்கேட்க, மறு பேச்சில்லாமல் மகள் தாய்க்கு முட்டைப் பொரியலைக் குடுக்க, அவர் அதை ருசித்து உண்ண, மேலும் என்னென்ன அதிசயங்கள் நடக்கப் போகுதோ என்று என்னுள் சிந்தித்தவண்ணம், அவர் அருகே ஒரு பப்பாப்பழத் துண்டை வைத்தேன்.

நாங்கள் தினமும் காலையில் வாழைப் பழமோ ஒரு துண்டு பப்பாப்பழமோ சாப்பிடுவோம். சென்னையில் பழங்களுக்குக் குறைவில்லை. தி-நகரிலுள்ள ‘நல்லி சில்க்ஸ்’ கடை வாசலுக்கு முன், மல்லிகைச் சரங்கள், வளையல் விற்பனையோடு, பெரிய பிளம்ஸ் அளவு நெல்லிக்கனி, நாவல் பழங்கள் ஆகியவற்றை கோபுர வடிவில் வரிசை வரிசையாய் அடுக்கி வைத்திருப்பார்கள்.

கோடை காலத்தில் சாலைகள் இருபக்கமும் பங்கணப்பள்ளி மாம்பழங்கள் குவிந்திருக்கும். அவற்றை எப்ப நினைத்தாலும் வாயூறும். கூடை கூடையாய்க் கொய்யாப்பழம் கொண்டருவோரிடம் பேரம் பேசாமல் அவர் கூறும் விலைக்கே வாங்குவோம்.

சரி, இப்ப அம்மாவின் கதைக்கு வருவோம். அம்மாவின் வயது 77. இந்தத் தள்ளாத வயசில் அவர் என்னென்ன கஸ்டங்களை அனுபவிக்கிறாரோ என்று கடந்த மூன்று மாதங்களாய் தினமும் கவலைப்பட்டுக்கொண்டிருந்தோம்.

எதற்கும், நாங்கள் இப்போ கொஞ்சம் பொறுமையைக் கடைப்பிடித்தால் அம்மா களைப்பாறிய பிறகு, அவர் தானே முன்வந்து எங்களுக்குத் தன் அனுபவங்களைப் பற்றிக்  கூறட்டும்.

சில மாதங்களுக்கு முன்னர் எனது மனைவியும் அம்மாவும் துபாய் நகரில் சகுவின் சகோதரியைப் பார்க்கச் சென்றிருந்தார்கள். அங்கு ஒரு மாதம் தங்கிய பிறகு இருவரும் கொழும்புக்குச் சென்றார்கள். அங்கே தங்கள் உறவினர் சிநேகிதிமாரைக் கண்டு களித்து ஒரு கிழமைக்குப் பிறகு சென்னைக்குத் திரும்பிவிடலாம் என்று நினைத்திருந்தாள் என் மனைவி.

ஆனால் யாழ்ப்பாணத்தில் இருந்த தன் மூத்த மகன் முருகேசனைச் சந்திப்பதற்கு அவரது தாயார் ஆவலாய் இருந்தார்.

சகு தன் தாயிடம், “நீங்கள் யாழ்ப்பாணத்துக்குப் போக வேண்டாம். அண்ணாவைக் கொழும்புக்கு வந்து உங்களைப் பாக்கச் சொல்லுங்கோ,” என்றாள்.

”அம்மா, இலங்கை அரசுக்கும் விடுதலைப் போராளிகளுக்கும் இடையே ஒரு தற்காலிகப் போர் நிறுத்தம் இப்ப இருக்குது. அது நீண்ட காலம் நீடிக்கும் என்று ஆரும் நம்பவில்லை.  நீங்கள் கொழும்பை விட்டு ஊருக்குப் போக மாட்டேன், என்று எனக்குச் சத்தியம் பண்ணித்தர வேணும்.”

“எனக்கென்ன விசரே?  நான் கட்டாயம் அங்கே போகமாட்டேன்,” என்று அம்மா மகளுக்கு வாக்குறுதி குடுத்தார்.

தன் தாயார் கொழும்பில் மாமாவின் பாதுகாப்பில் இருக்கிறார் என்ற நினைப்பில், சகு அடுத்த நாள் சென்னைக்கு விமானப் பயணம் மேற்கொண்டாள்.

1983-ஆம் ஆண்டு இலங்கையில் ஏற்பட்ட இனப் படுகொலைக்குப் பின்னர் நாங்கள் எங்கள் மூன்று மகள்மாருடன் சென்னைக்கு வந்து குடியேறியிருந்தோம். அவர்கள் இங்கே பள்ளிக்கூடங்களில் படிக்கிறார்கள்.

எங்கள் ஆபீஸ் முதலில் காலேஜ் ரோட்டில் இருந்தது.  வேலை அதிகரிக்க, கோபாலபுரத்துக்கு ஆபீசை மாத்தி அமைத்தோம்.  என் மனைவி ஆபீசை நிர்வாகித்தார். நான் அநேகமாக வேலை நிமித்தம் இந்தியா முழுதும் பயணிக்கவேண்டியிருந்தது.

நான் (Knitted Garments) பின்னல் ஆடை, (Granite) க்ரானைட் ஆர்டர்ஸ் எடுத்து, தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட ஏற்றுமதியாளருக்கு அவற்றைக் குடுப்பேன்.

பின்னல் ஆடை தயாரிப்பில் தலை சிறந்த திருப்பூரிலும், எடுத்த ஆர்டேர்ஸ் சரிவரச் செய்கிறார்களா என்று உறுதி செய்ய, எங்கள் (Quality control inspectors) தரப்படுத்தும் இன்ஸ்பெக்டர்ஸ் இரவும் பகலும் பணி புரிவர்.  ஏதும் தப்பாயிருந்தால், தயாரிப்பாளருக்கு லட்சக் கணக்கில் நஷ்டம் ஏற்படும்.  இதைத் தவிர்க்க நாங்கள் நிறையப் பாடுபட வேண்டி இருந்தது. எங்கள் அங்கீகாரம் பெற்ற பின்னரே அவற்றை ஸ்வீடன், நார்வே நாடுகளுக்கு ஏற்றுமதி செய்ய அனுமதிப்போம்.

அங்கீகாரம் பெற்ற Granite quarry உரிமையாளருக்கு, யப்பான் நாட்டில் ஆர்டெர்ஸ் எடுத்துக் குடுத்து, அவர்கள் கற்களை ஏற்றுமதி செய்ய வழி வகுத்தோம். கருங் கற்களைத் தேர்ந்தெடுப்பது கடுமையான வேலை. எங்கள் field inspectors குழு நிறைய உதவி புரிந்தனர்.

சகு சென்னைக்குத் திரும்பிய ஒரு வாரம் கழித்து, அம்மா தன் மகனைப் பார்க்கக் கொழும்பிலிருந்து யாழ்ப்பாணத்திற்கு யாழ்தேவி புகையிரத வண்டியில் புறப்பட்டுவிட்டார் என்று மாமாவிடமிருந்து செய்தி வந்ததும், நாங்கள் திடுக்கிட்டுவிட்டோம். ஏனென்றால் சில நாட்களுக்கு முன்பு மீண்டும் வட இலங்கையில் கடும்போர் மூண்டது. மேலும், யாழ்ப்பாணக் குடாநாடு, மற்றப் பகுதிகளிலிருந்து துண்டிக்கப்பட்டுள்ளது என்ற அதிரடி செய்திகளை ரேடியோவில் கேள்விப்பட்டிருந்தோம்.

எங்கள் ஆவலைப் புரிந்தவராய், அம்மா தன் அனுபவங்களைச் சொல்லத் துடங்கினார்.


பாகம் 2  

சகுந்தலா சென்னைக்குத் திரும்பின அடுத்த நாள், தம்பி பரமானந்தன் என்னை எவ்வளவோ தடுத்தும், நான் (Yal Devi train) யாழ்தேவியில் ஏறினேன். அன்று மத்தியானம் அது யாழ்ப்பாணம் போய்ச் சேர்ந்தது. ஒரு ஆட்டோவில் ஏறி முருகேசன் வீட்டுக்குப் போனேன்.

அங்கே பாத்தா வீடு பூட்டிக் கிடந்தது. அடுத்து என்ன செய்யலாம் என்று நான் யோசித்தேன். என் பெட்டியை முன் விறாந்தையில் வைச்சிட்டு, கேட்டுக்கு வெளியாலே போய் பக்கத்து வீட்டுக் கதவைத் தட்டினேன்.

நடுத்தர வயதான பெண் ஒருவர் கதவைத் திறந்து வெளியே வந்தார். நான் அடுத்த வீட்டு முருகேசன்ட அம்மா என்று என்னை அறிமுகப்படுத்தினேன்.

“அப்படியா?  உள்ளே வாங்கோ,” என்று சிரித்த முகத்தோடு அழைத்தார். “நீங்கள் திலகம் தானே? முருகேசன் உங்களைப்பத்தி நிறையச் சொல்லி இருக்கிறார். என் பெயர் நாகம்மா,” என்று தன்னை அறிமுகப்படுத்தினார்.

“முருகேசன் எங்கே? வீடு பூட்டிக்கிடக்குதே.”

“அப்ப நீங்கள் வாறதெண்டு அவருக்கு அறிவிக்கேல்லையோ?”

“நினைச்சேன். உடனே வந்திட்டேன்,”  என்றேன் சிரிச்சுக்கொண்டு.

நாகம்மா என்னைக் கொஞ்ச நேரம் பார்த்தார். தலையை ஆட்டிவிட்டு, “அவர் வேலைக்குப் போயிருப்பார். பின்னேரம்தான் வீட்டுக்கு வருவார். நீங்கள் கடும் வெய்யில்லே வந்திருக்கிறீங்கள். கொஞ்சம் இருங்கோ, வாறன்,”  என்று, அடுப்படிக்குப் போய் ஒரு மூக்குப் பேணி நிறையத் தண்ணீர் கொண்டுவந்து குடுத்தார்.

நான் அதைக் குடிச்சிட்டு கொஞ்சம் கண்ணை மூடிக் களைப்பாறினேன்.

சில நிமிசங்களுக்குப் பிறகு நாகம்மா ஒரு கோப்பை வெறுந் தேத்தண்ணி குடுத்து பிறகும் கேட்டார், “இன்று நீங்கள் வாறீங்கள் எண்டு மகனுக்குத் தெரியுமா?”

“இல்லை. மூண்டு வருசங்களுக்கு மேலே நான் அவனைப் பார்க்கேல்லே. அதுதான் நான் அவனை சந்தோசப் படுத்த சொல்லாமல் வந்தேன். இஞ்சே சில நாள்  மகனுடன் தங்க ஆசையாய் இருக்கு. அதோடே, ஊர்க் கோவில்களுக்கும், என் மூதாதையர் வாழ்ந்த கிராமத்துக்கும், நல்லூர் முருகன் கோவிலுக்கும் போக விருப்பமா இருக்கு. அதுமட்டுமல்ல. சில நேர்த்திக்கடன்கள் வைச்சிருக்கிறேன்.  நான் சென்னை வீட்டுக்குத் திரும்பிப் போகமுன், இஞ்சே அவற்றை எல்லாம் நிறைவேற்ற வேணும்.”

“அப்ப சென்னையில் தான் உங்கள் வீடா?”

“ஓம் நிச்சயமாய் அங்கே தான் எங்கள் வீடு. வீட்டுக்குப் போனால் நிம்மதியாய் ராத்திரி படுக்கலாம்.  நாங்கள் எண்பத்து மூண்டில் போனபோது சென்னை மக்கள் எங்களை அன்பாக வரவேற்றார்கள்.”

நாகம்மா ஒரு குழந்தையைக் கோவிப்பது போல தன் தலையை ஆட்டினார். “திலகம், நீங்கள் ஒரு பெரிய பிழை செய்திட்டீங்கள். இப்ப யுத்தம் இல்லை. ஆனால், விடுதலைப் போராளிகளுக்கும் இராணுவத்துக்கும் இடையிலான இந்தப் போர் நிறுத்தம் ஊசிமேல் நடக்கிற மாதிரி எங்களுக்கு இருக்கு. யாழ்ப்பாணத்தை மீண்டும் பிடிக்க இராணுவம் தீர்மானித்துள்ளது.

“ஏனென்டால், தமிழர்களின் தலைநகரான யாழ்ப்பாணத்தில் தங்கள் உரிமையை இழந்துவிட்டதாக அரசாங்கம் நினைத்து வெட்கப்படுது. எந்த நேரத்திலும் என்னவும் நடக்கலாம் என்பதால், எப்ப என்ன நடக்கப் போறதோ என்று பயந்து பயந்து, தினம் தினம் நாங்கள் செத்துப் பிழைக்கிறோம்.”

“கவலைப்படாதே, நாகம்மா. இரண்டு முருகேசன்களும் எங்களைக் கைவிடமாட்டினம்.”

“இரண்டாவது முருகேசன் ஆர்?”

“நல்லூர் முருகன் தான் முதல் முருகேசன். அவர் பெயரைத்தான் மகனுக்கு வைச்சனாங்கள்.”

நாகம்மா வாய்விட்டுச் சிரித்தார்.

நாங்கள் இப்படி பேசிக்கொண்டிருக்க, என் மகன் சடுதியாக வந்திட்டான் நாகம்மா வீட்டு வாசலுக்கு.

எங்கள் பேச்சுக்குரலைக் கேட்டு, “அம்மா!” எண்டு  உரத்த குரல்லே கூப்பிட்டான். “அம்மாவை வெளியே வரச் சொல்லுங்கோ, நாகம்மாக்கா.”

“யாரப்பா அவ?” எண்டு  நாகம்மா பகிடிக்கு முகத்தை சுளித்துக் கேட்டார்.

“அக்கா, யாழ்ப்பாணத்திலே ஒலியின் வேகத்தை விடச் செய்திகள் கெதியாய் பரவும் என்ற உண்மையை இன்று தான் அறிந்தேன். அம்மா ஸ்டேஷனிலே வந்திறங்கிய செய்தி மின்னல் வேகத்தில் எனக்கு வந்தது. இது உண்மையா இருக்குமா என்று ஆச்சரியப்பட்டேன். நாளைக்கு நான் இன்றைய மிச்சப் பாடங்களை எடுப்பேன் என்று பிள்ளைகளுக்குச் சொல்லிட்டு ஓடோடி…”

அவன் சொல்லி முடிக்கமுன், நான் ஓடிப்போய் அவனைக் கட்டிப்பிடிக்க, அவன் என்னைத் தூக்கி முத்தம் குடுத்தான். “அம்மா! என்ர அம்மா!!” என்று சொல்லிக் கண்ணீர் வழிந்தபடி கொஞ்சினான். கொஞ்சநேரம் நாங்கள் எங்களை மறந்து அழுதுகொண்டும் சிரிச்சுக்கொண்டும் இருந்தோம்.

பிறகு, நாகம்மாக்கு நன்றி கூறி, என்னைத் தன் வீட்டுக்குக் கூட்டிக்கொண்டு போனான். “நீங்கள் உண்மையாய்த்தான் வந்திருக்கிறீங்களோ, அம்மா! இல்லாட்டி கனவோ என்று நினைக்கவேண்டியிருக்கு,” என்றான்.

எவ்வளவு முடியுமோ அவ்வளவுக்கு  அவன் எனக்கு எல்லா வசதியும் செய்து தந்தான்.  அவன் குடும்பம் இங்கிலாந்துக்கும், ஜேர்மனிக்கும் குடிபெயர்ந்த பிறகு, யாழ்ப்பாணப் பட்டினத்தில் ஒரு வீட்டை வாடகைக்கு எடுத்துக் கொண்டவனுக்குத் தனியாக வாழக் கஸ்டமாக இருந்தது.

ஆனாலும், அவன் தன் ஊர் மக்களுக்கு நல்லதொரு  வழியைச் செய்து குடுக்க நினைத்தான். தமிழ் பிள்ளைகளுக்கு அடிப்படை படிப்புகள், மற்றும் கணினி பாடங்களில் அதிக அளவிலான படிப்புகளைச் சொல்லிக் குடுத்து மகிழ்ச்சியடைந்தான்.

இங்கே கணினிகள் வர முன்பே அவன் இந்தப் பாடத்தை துடங்கிவிட்டான்.

அன்று ராத்திரி, நாங்கள் சாப்பிட்ட பிறகு முருகேசன் என்னைக் கேட்டான், “அம்மா, சகு உங்களை இங்கே அனுப்பினாளா? இங்கே என்ன நடக்கிறது என்று அவளுக்குத் தெரியாதா?”

நான் அவனுடைய சகோதரிக்குக் குடுத்த உறுதிமொழியைப் பத்தி சிரிச்சுக்கொண்டு சொன்னேன்.

“அப்ப நீங்கள் ஏன் மகளுக்குக் குடுத்த சத்தியத்தை மீறினீங்கள்?” எண்டு  கோபமாய்க் கேட்டான்.

நான் பிறகும் சிரிக்கத் துடங்கினேன். “தேவை ஏற்பட்டால் குடுத்த சத்தியத்தை மீறலாம் எண்டு கனபேர் சொல்லுவினம்.”

“அதை அரசியல்வாதிகள், சினிமாக்காரன் சொல்லட்டும். நாங்கள் இங்கே எப்படி சீவிக்கிறம், என்ன கஸ்டங்களை அனுபவிக்கிறம் என்று தெரியாமல், நீங்கள் இங்கே வந்திட்டீங்கள். வட மாகாணத்துக்கு வாற ஒவ்வொரு வாகனத்தையும் தடுத்து நிறுத்தி, ஆமிக்காரங்கள் சோத்தித்துத்தான் விடுவாங்கள். அதுக்குள்ளே, வந்த மருந்தும் உணவுப் பொருளும் வீணாகிடும். எவ்வளவு அநியாயம் பண்ணிறாங்கள்? இந்த மருந்தெல்லாம் விடுதலைப் போராளிகளுக்குப் போய்ச் சேந்திடுமாம் என்று இவங்கள் நினைப்பு. அதாலே மக்கள் தான் பாதிக்கப்படுகினம்.”

“மகனே, நாளைக்கு அதைப்பத்திப் பேச நிறைய நேரம் இருக்கு. இப்ப நாங்கள் படுப்போம்,” என்றேன் கொட்டாவி விட்டபடி.

“இனிமேல் என்னிடம் இருக்கிற கொஞ்சச் சாப்பாட்டை நீங்களும் நானும் சாப்பிடுவோம். அது வேணும் இது வேணும் என்று நீங்கள் சின்னப்பிள்ளை மாதிரி அடம் பிடிக்க வேண்டாம்,” என்று சொல்லி ஒற்றைக் குப்பிவிளக்கை அணைச்சான்.

“மண்ணெண்ணெய்த் தட்டுப்பாடு. கவனமாய்ப் பாவிக்க வேணும். உங்களுக்கு நடுராத்திரி ஒண்டுக்குப் போகவேணும் என்றால், என்னை எழுப்புங்கோ. இருட்டிலே இங்கே அங்கே போய் விழுந்திடாமல் நீங்கள் கவனமாய் இருக்க வேணும்.”

என்னிடம் கொஞ்ச நேரம் டூபாயில் தங்கச்சி ரஞ்சி குடும்பத்தைப்பற்றி விசாரித்தான்.

“Dubai is a city of gold!” என்றேன் கும்மிருட்டில். அப்படி உரக்கச் சொன்னால் அறைக்குள்ளே வெளிச்சம் வரும் என்ற ஆசை வந்தது எனக்கு.  ஆனால் சந்திரன்   கூட  அந்த  இரவு  ஒளிச்சு  விளையாடினான்.

அவன் என் பக்கத்தில் படுத்துக்கொண்டு என் தலையை மெதுவாகத் தடவினான். “என்ர டார்லிங் அம்மா! நீங்கள் பயப்பிடாமல் இவ்வளவு தூரம் வந்தது எனக்கு சரியான சந்தோசம். இப்படிச் சந்தோசப்பட்டு எத்தனை  வருசங்கள் ஆச்சு.”

“உன்னைப் பார்க்க எனக்குக் கஸ்டமாய் இருக்கு. நீ  சரியாய் மெலிஞ்சு போனாய்.”

“என்ர உடம்பு இருக்கட்டும். நீங்கள் மூன்று வருசங்களுக்குப் பிறகும், அப்படியே இருக்கிறீர்கள். என்ர கண்ணூறு பட்டிடுமோ?” என்றான் வாய் விட்டுச் சிரித்தபடி.

அந்த இருட்டிலும் எனக்குத் தெரிஞ்சது,  அவன் தன் கண்ணீரைத் துடைத்துக்கொண்டிருந்தான் எண்டு.  “ஏன்டா அழுறாய்?”

“நீங்கள் நாளைக்கு மத்தியானம் முதல் ட்ரெயினில் இங்கிருந்து திரும்பிக் கொழும்புக்குப் போகவேணும். கொழும்பிலிருந்து அடுத்த நாள் சென்னைக்கு விமானப் பயணம் செய்ய  வேண்டும். அதிலே ஒரு மாற்றமும் இல்லை.”

“சும்மா அலட்டாமல் படுடா.”

“உங்களுக்கு இப்ப 77 வயசு. உங்களுக்கு எப்படி இங்கே கஸ்டங்களைத் தாங்க முடியும்?”

அவன் பேச்சை நான் சீரியஸாய் எடுத்துக்கொள்ளவில்லை. சிரிப்பென்னவென்டால் அன்று ராத்திரி விதி எங்களோடு விளையாடும் எண்டு எங்களுக்குத் தெரியவில்லை.

இதற்கு முன்னம் அவன் குடும்பம், பிறந்த ஊரைவிட்டு வெளிநாட்டில் குடியேறியபோதுதான் அவன் கவலைப்பட்டு அழுதான். ஆனாலும், அவன் தன்னைத் தேற்றிக்கொண்டு, தன் பிள்ளைகள் எங்கெங்கே குடி பெயர்ந்தாலும் அந்த ஊர்லே அவர்களுக்கு நல்ல வாழ்க்கை அமையவேண்டும் எண்டு சாமியிடம் தினமும் வேண்டுவான்.

அடுத்த நாள் காலை என் பெட்டியைத்  திறந்து, கொண்டு வந்த சாமான்களை வெளியே பரப்பி வைத்தேன். முருகேசனுக்கு நல்லதொரு ஷர்ட் டூபாயில் வாங்கி வந்திருந்தேன். அதை அவனுக்கு அன்றே குடுத்து அழகு பார்க்க வேண்டும் என்று   நினைத்தேன்.

முருகேசன் ரேடியோவில் செய்திகளைக் கேட்டுக் கொண்டிருந்தவன், “அம்மா!” என்று திடீரென்று தொண்டை கிழியக் கத்தினான். “இனிமே நீங்கள் இந்தியாக்குப் போக முடியாது!”

“அதுக்கென்ன?” என்று  சும்மா கேட்டேன்.

“போர் மீண்டும் துவங்கிட்டுது! அரசு எல்லா வழிகளையும் மூடிட்டாங்கள்! எல்லாப் பாதைகளும் மூடப்பட்டுள்ளன. என்ர அம்மா, எப்படி இந்தக் கொடுமைகளைச் சமாளிக்கப் போறீங்கள்? போர் துவங்கிட்டது என்று ரேடியோ சொல்லுது. ஒவ்வொரு பக்கமும் மற்றவர்களைக் குற்றம் சாட்டினம். தெய்வமே! போர் முழு அளவில் மீண்டும் துடங்கி இருக்கு. வவுனியாக்கும் யாழ்ப்பாணத்துக்கும் இடையில் எந்தவொரு ரயிலும் போக முடியாது. ரயில்வே டிராக்கிலே குண்டு வீசியிருக்கிறாங்கள் ஆமிக்காரங்கள்! யாழ்ப்பாணம், எல்லாப் பக்கத்திலும் துண்டிக்கப்பட்டிருக்கு! அய்யய்யோ! நாங்கள் என்ன செய்யப்போறம்! கடவுளே, எல்லாரையும் காப்பாத்து!” என்று அலறினான்.

அந்த நேரம், பேரழிவின் தீவிரத்தை நான் அறியவில்லை.

“பயப்பிடாதே, மகனே. எல்லாம் கொஞ்ச நாளில் சரி வந்திடும்,” என்று  ஆறுதல் சொன்னேன். எனக்குள்ளே ஒரு பயம் இருந்தபோதும், அதை நான் வெளியே காட்டவில்லை. அதற்குப் பதிலாக, காலை உணவுக்கு என்ன செய்யலாம் என்று அவனைக் கேட்டேன்.

“பேக்கணும் (Baconum) கிராஃப்ட் சீஸும், மற்றும் டோஸ்ட் மீது மார்மலேடு ஜாம்!” என்றான்.

“அடேயப்பா! இதெல்லாம் இங்கே கிடைக்குமா உனக்கு?”

கோபத்தோடு அவன் என்னருகே வந்தான்.  “உங்களுக்குப் பைத்தியமா, அம்மா?  நாங்கள் இந்த மாதிரி விரும்பியபடி சாப்பிட்டு எத்தனையோ வருசங்கள். இப்ப நீங்கள் திரும்பிப் போய் படுங்கோ. நான் உங்களுக்கு பாண்(bread) வாங்கி அதை இரண்டாப் பிரிச்சு வைக்கிறேன். வெறுந் தேத்தண்ணிக்கு கொஞ்சம் சீனி கலந்து அதிலே தொட்டுச் சாப்பிடுங்கோ காலை உணவுக்கு. மத்தியானத்துக்கு மீதிப் பாணோடே, நாகம்மா அக்காவிடம் கொஞ்சம் சம்பல் கேட்டு வாங்கிச் சாப்பிடுங்கோ.

“நான் வேலையால திரும்பி வர்ற வழியிலே அரிசி, பருப்பு, காய்கறி, உள்ளி, வெங்காயம், மிளகாய்த் தூள், புளி வாங்கி வாறன். உப்பும் புளியும் ஓரளவு  சேர்த்தால் ருசியாயிருக்கும்.  வெறு வயித்தில் இருந்தா நித்திரை வராது.”

அப்பதான் எவ்வளவு கஸ்டப்படுறான் என் மகன் எண்டு எனக்கு விளங்கிச்சுது. “மகனே, நான் கடைசி வரைக்கும் உன்னோடு தான் இருப்பேன். நான் சென்னைக்குத் திரும்பிப் போகமாட்டேன்.   இது  சத்தியம்.”

“இனிமே இன்னுமொரு சத்தியத்தை நீங்கள் மீற முடியாது. ஏனென்டா இனிமே இங்கே தான் இருக்கப் போறீங்கள். நாங்கள் எல்லாரும் கெதியாச் சாகப் போறம்.” எண்டு சொல்லி தலையை மற்றப் பக்கம் திருப்பிக் கண்ணீரைத் துடைத்தான்.

இவ்வளவு மோசமான வாழ்க்கையில் திண்டாடுகிறார்கள் எங்கள் இனம் எண்டு நான் இதற்கு முன்னம் அறியவில்லை. எதற்கும் ஒரு விடிவுகாலம் கிட்டும் என்ற நம்பிக்கை என் மனதில் எப்போதும் இருக்கும்.   எல்லாம் கெதியா சரி வந்திடும். ரயில் பாதைகளை கெதியிலே ரிப்பேர் பண்ணிடுவாங்கள். நான் திரும்பிப் போவேன் என்ற உறுதியான எண்ணம் என்னுள் இருந்தது. நான் எப்போதும் கடவுளை நம்பிறவள். அவர் எங்களைக் கைவிட மாட்டார் என்ற திடமான நம்பிக்கை உடையவள்.

ஆகவே கதையை மாத்த, “ஏன் இந்தப் போரை துடங்கினார்கள்?” என்று கேட்டேன். “இத்தனை வருசங்களில் எத்தனை பேர் அநியாயமாக் கொல்லப்பட்டிருக்கினம்?”

“உங்களுக்குத் தெரியும் தானே 1948-ஆம் வருசம் இந்த நாடு சுதந்திரம் பெற்றது என்று.”

நான் தலையை ஆட்டினேன்.

“சுதந்திரப் போராட்டத்தின் போது, தமிழரும் முஸ்லிம்களும் சிங்களவரும் ஒற்றுமையாய் இருந்தார்கள். எங்களை ஆண்ட பிரித்தானியர்கள் இலங்கையிலிருந்து விலக நாங்கள்—.நாங்கள் என்று நான் குறிப்பிட்டது தமிழர், சிங்களவர், முஸ்லிம் மக்களை. ரோட்டிலே போற குடுகுடுப்பைக்காரன்  சொல்லிற மாதிரி, “நல்ல காலம் பிறந்திட்டுது! நல்ல காலம் பிறந்திட்டுது!!” என்று நாங்கள் எல்லாரும் கும்மாளம் போட்டோம். சிங்கள சகோதரர்களோடு சேர்ந்து மகிழ்ச்சியடைந்தோம்.

“ஆனால் கெதியா எல்லாம் வீணாப்போச்சு. பிரதம மந்திரி எஸ்.டபிள்யூ.ஆர்.டி. பண்டாரநாயக்கா ‘சிங்களம் மட்டும்’ என்ற சட்டத்தைக்  கொண்டுவந்து தீவின் தலைவிதியை ஒரே நாளில் மாத்தினார்.

“ஊரெங்கும், ‘அவன் தமிழன்’ ‘இவன் சிங்களவன்’ என்ற வித்தியாசம் சிறுவர் முதல் பெரியவர் வரை வளரத் துடங்கியது. அதனுடன் சேர்த்து, தமிழ் குழந்தைகளின் மதிப்பெண் தரநிலைப் படுத்தப்பட்டது, பல்கலைக் கழகங்களுக்கு அனுமதி பெற தமிழ் மாணவர்கள் சிங்கள மாணவர்களுக்கு மேலதிகமாக மதிப்பெண் பெற வேண்டியிருந்தது.

“சிங்கள மொழி, நாட்டின் உத்தியோகபூர்வ மொழியாக மாறியது. ஆகவே தமிழருக்கு சிங்களம் படிக்க வேண்டிய கட்டாயத்தை அரசாங்கம் உருவாக்கியது. விரைவில் இது ஒரு அரசியல் பிரச்சினையாக மாறி நாட்டை இரண்டாகப் பிரிக்கத் துடங்கியது.”

முருகேசன் இப்படி பேசிக் கொண்டிருக்க, நல்லூர் வைமன் ரோட்டில் வாழ்ந்த சுந்தரம் எங்களைப் பார்க்க வந்தார். முதல் நாள் நான் வந்திருப்பதைப் பற்றிக் கேள்விப்பட்டு அது உண்மையா என்றறிய  அவர் வந்திருந்தார். “திலகம், இந்த ஆபத்தான நேரத்தில் நீங்கள் ஏன் யாழ்ப்பாணத்துக்கு வந்தீங்கள்?” என்று கேட்டார்.

அவருக்கு நேரடியாகப் பதில் அளிக்காமல், “சனங்கள் ஏன் ஒருவருக்கொருவர் சண்டை போடுறார்கள்?” என்று கேட்டேன்.

“திலகம், இதைக் கேட்டறிய இவ்வளவு தூரம் நீங்கள் வந்திருக்க வேண்டாம். என்றாலும் சொல்கிறேன். யுத்தம் துவக்க வேணும் என்று யாரும் விரும்பவில்லை. ஆனால் பெரும்பாலான சிங்களவர்களுக்கு எங்கள் பூர்வீக வரலாறு தெரியாது. அவர்கள் சிங்கள வரலாற்றை மட்டுமே அறிந்திருக்கிறார்கள். அரசியல் சூழ்ச்சிகளை அவர்கள் அறிவதில்லை. ‘தமிழ் போராளிகள் எல்லோரும் பயங்கரவாதிகள்’ என்று ஸ்ரீலங்கா அரசாங்கம் ஊரெங்கும், உலகெங்கும் பறை அடித்தது. ஆனால் தமிழ் இளைஞர்கள், தங்கள் இனத்துக்கு நீதி கோரி விடுதலைப் போராட்டத்தில் ஈடுபட்டிருக்கிறார்கள் என்று அவர்கள் ஒருபோதும் ஏற்க மாட்டார்கள்.

“சில அப்பாவி சிங்கள சிறுவர்கள் இராணுவத்தில் சேர்ந்ததும், ராணுவ அதிகாரிகள் அவர்களுக்குத் தமிழ் இளைஞர்களைக் கொண்டு குவிக்கக் கட்டளை இடுவார்கள்.

“சிங்களவரில் பெரும்பான்மையினர் சமாதானத்தை விரும்பும் மக்களாக இருப்பது உங்களுக்குத் தெரியும். ஆனால் சில பௌத்த குருமார் புத்தமதத்தின் அஹிம்சைக் கொள்கையைப் புறக்கணித்துவிட்டு, அரசியல்வாதிகளிடம் சில நன்மைகளைப் பெற சிங்கள மக்களுக்கு தமிழர் மீது வெறுப்புணர்ச்சி வளர்ப்பதில் ஈடுபடுகின்றனர்.

“கண்டியை ஆண்ட கடைசி மன்னர், ஸ்ரீ விக்கிரம ராஜசிங்கா, தமிழ்நாட்டில் மதுரையை ஆட்சி புரிந்த நாயக்க வம்சத்தைச் சேர்ந்த ஒரு தமிழ் மன்னன். ஒரு காலத்தில் பொலன்னறுவையை பராக்கிரமாபாகு ஆண்டபோது, தென்னிந்தியாவிலிருந்து வந்த தமிழ் மக்கள் அங்கே போய் குடியேறியிருந்தனர்.

“இவர்கள் காலப்போக்கில், தீவின் வடக்கு மற்றும் கிழக்குப் பகுதிகளில் குடியேறி, அங்கே ஏற்கெனவே வாழ்ந்து வந்த தமிழ் மக்களுடன் ஒன்று சேர்ந்து, சைவ வழிபாட்டில் ஈடுபட்டிருந்தனர்.

“போர்த்துகீசிய, டச்சு மற்றும் பிரித்தானியா ஆட்சிகளின்போது, அவர்களுக்கு எதிராக இலங்கையர் அனைவரும் ஒன்று கூடி தம்முள் ஒற்றுமையாக இருந்தனர்.

“ஆனால் 1948-ஆம் ஆண்டில் இலங்கை சுதந்திரம் பெற்ற பின்னர், அந்த ஒற்றுமை, நிலை குலைந்தது. அதன்  பின்னர்தான் இந்த இனப் பிரச்சினை உருவாகியது. சிங்கள அரசியல்வாதிகள், தங்களை சிறுபான்மை தமிழர்கள் மற்றும் பிற இனத்தவர்களிடம் இருந்து வேறுபடுத்திக் காட்டத் துடங்கினார்கள். இதனாலே தான் இனவாதக் கிளர்ச்சி துடங்கியது. 1958-ஆம் ஆண்டில் மே மாத இனவாத கிளர்ச்சியில் துடங்கி, 1971, 1977 தொடர்ந்து, ஜூலை 1983-ஆம் ஆண்டில் உச்சக் கட்டத்தை அடைந்தது.”

“சுந்தரம், ஏன் போரைத் தவிர்க்க முடியாது?”   

“சில அரசியல்வாதிகள் தங்களைத் தக்க வைத்துக் கொள்ள முயன்றனர். முக்கியமாக பண்டாரநாயக்க-செல்வநாயகம் உடன்படிக்கை, மற்றும் டட்லி சேனநாயக்க-செல்வநாயகம் உடன்படிக்கை. அந்த நேரத்தில் சிங்கள எதிர்க்கட்சிகள் இந்த ஒப்பந்தங்ளுக்கு எதிர்ப்புத் தெரிவித்ததில் எல்லாம் தோற்றுப் போய்விட்டது.

“பெரும்பான்மை சிங்கள மக்கள் இனவேறுபாட்டைத் தீர்த்து வைப்பதற்கு எந்தவிதமான நடவடிக்கையும் எடுக்கவில்லை. தமிழர்களின் நியாயமான  கோரிக்கைகளையும்,  சாத்வீகப் போர்களையும், உண்ணா விரதங்களையும் சிங்கள அரசியல்வாதிகள் கொஞ்சமாவது பொருட்படுத்தவில்லை.

“இந்த விவகாரம் சில தமிழ் இளைஞர்களுக்குப் பெரிய ஏமாற்றத்தைக் குடுத்தது. பல வருசங்களாக தமிழர், சிங்கள அரசிடம் எதிர்பார்த்து ஏமாந்ததுதான் மிச்சம் என்று அவர்களுத் தோன்றியது. சும்மா பேச்சு வார்த்தைக்கு இனிமே இடம் இல்லை. ஒரு சுயாதீன தேசமாக தங்கள் பாரம்பரிய தாயகத்தைக் காப்பாற்றுவதற்காக ஆயுதங்களைத்தான் இனிக் கையில் எடுத்துக்கொள்ள வேணும்  என்று நினைத்தார்கள் இந்த இளைஞர்கள்.”

இப்படி அவர் பேசிக்கொண்டிருக்க, முருகேசன் குறுக்கிட்டு, தன் கைக்கடிகாரத்தைப் பார்த்து, “சுந்தரம் மாமா, எனக்கு நேரமாகிது. நான் கிளாஸ் எடுக்கப் போகவேணும். நீங்கள் அம்மாவோட பேசிக்கொண்டிருங்கோ,” என்றான். “உங்களுக்கு வெறுந் தேத்தண்ணி தரட்டா?”

“ஏண்டா மகனே, இந்த நேரத்தில் இது தான் ஒரு குறையா?” என்று சுந்தரம் முருகேசனை ஏசினார். “இப்ப தேயிலை, சீனி வீணாக்கிற நேரம் இல்லை. எனக்கு மூக்குப்பேணி நிறைய தண்ணீர் தந்தால் போதும்.

“இன்னுமொரு விசயம் சொல்ல இருக்கு, திலகம். தமிழீழ விடுதலைப் போராளிகள் யாழ்ப்பாணத்தைத் தங்கள் ஆட்சிக்குள் கொண்டுவந்திட்டினம். அது தான் இலங்கை ராணுவத்துக்குப் பெரிய இழப்பு. பெரிய வெட்கக்கேடு. சூடு வாங்கின குரங்கு ஆத்திரம் அடைந்து பக்கத்துச் செடிகளைப் பிய்த்து நாசம் செய்ற மாதிரி, பொதுமக்கள் மீதும், வீடுகள் மீதும் ராணுவம் வான் தாக்குதல்களையும் ஷெல் தாக்குதல்களையும் செய்யுறாங்கள்.

“எங்களை அழிக்க வேணுமென்று, பாகுபாடின்றி சனங்கள் மேல் குண்டு வீசுறாங்கள் படுபாவிகள்,” என்று ஆத்திரத்துடன் கூறி, சால்வையால் முகத்தைத் துடைத்துக்கொண்டு வெளியே கிளம்பினார்.

அடுத்த இரண்டு மூன்று கிழமைகளில் நாங்கள் பாணும் வெறுந் தேத்தண்ணியோட பகலிலும், ராத்திரிக்கு சோறும் பருப்பும் சாப்பிட்டுப் படுக்கப் போனோம். அரிசி குறைஞ்சால், முருகேசன் தேங்காய் பயறு கலந்த ஒரு அரிசிக் கஞ்சி செய்வான் இரவு சாப்பாட்டுக்கு.  நல்ல ருசியா இருக்கும்.

கொஞ்ச நாள் போக நான் பலவீனமாய் இருப்பதைக் கண்டு, முருகேசன் ஒவ்வொரு நாளும் எனக்குப் பால் வாங்கிக் குடுப்பான். மையலுக்கு அவசியமான சாமான்கள், மண்ணெண்ணெய் வாங்கவும், எனக்கு மருந்து வாங்கவும் அவன் தன்னிடம் இருந்த ரிஸ்ட் வாட்சை வித்திடான் என்று நான் பிறகு தான் அறிந்தேன். பாவம். ரேடியோலே நேரம் கேட்டு  பிள்ளைகளுக்குக் கிளாஸ் எடுக்கப் போவான்.

அவ்வப்ப நாகம்மா எங்களுக்கு இரண்டு கோழிமுட்டை தருவா. பட்டினி கிடந்த என்னை முருகேசன் முட்டை சாப்பிட வலியுறுத்தினான். அப்பதான் முட்டை தின்னத் துவங்கினேன். சில நேரங்களில் இரண்டு மரக்கறி வெட்டி சோத்துக்குள்ளே முட்டைப் பொரியலைச் சேர்த்து நாங்கள் பிரியாணி சாப்பிடுவோம். நல்லா இருக்கும். நிறையச் சாப்பிடுவேன்.

முருகேசனின் மாணவர்களில் ஒருவன் அவருக்கு ஒரு பை  நிறைய பச்சை மாங்காய் கொண்டு வந்து குடுத்தான். மற்றொருவன் மாஸ்டருக்கு  நாலு பாண் (bread) குடுத்தான். மகன் என்ன விசயம்  என்று கேட்க, மாணவர் இருவரும் தாங்கள் மாஸ்டருக்கு குடுக்கிற பணத்துக்குப் பதிலா ஒரு பையன் தன் வீட்டுக் காணியிலே இருந்து சில மாங்காய்களை அப்பப்ப குடுக்க முடிவு செய்தான்.

மற்றப் பையன் தனது அம்மா கடைக்கு செய்து விக்கிற பாணிலே வாரத்தில் நாலைஞ்சு குடுக்க விரும்பினான்.

மாஸ்டருடன் அவர் அம்மாவும் வீட்டிலே தங்கியிருக்கிறார் என்று அவர்களுக்குத் தெரியும்.

முருகேசன் அவர்களுக்கு நன்றி தெரிவித்து, மாங்காயையும் பாண்  நாலையும் ஒரு பையில் போட்டு, வீட்டுக்குக் கொண்டு வந்தான். அவன் நாகம்மாக்கு மூண்டு மாங்காயும் ஒரு பாணும் குடுத்திட்டு, மீதி மாங்காயை சின்னஞ் சின்னனாய் அரிஞ்சு ஒரு சாடிக்குள்ளே போட்டு, மிளகாய்த் தூளும் நல்லெண்ணையும் கலந்து, கொஞ்சம் சீனியும் உப்பும் தூவி மூடி வைத்தான்.

பாண் இரண்டை கெட்டுப்போகாமல் இருக்கத் தோசைக்கல்லில் போட்டு நல்லா வாட்டி எடுத்தான். மீதி இருந்த பாணை அவன் செய்த திடீர் மாங்காய் சட்னியோடே வயிறு நிறையச் சாப்பிட்டோம். பிறகு ஒவ்வொரு நாளும் ஒரு கரண்டி மாங்கா ஊறுகாயோட நான் காலையும் மத்தியானமும் பாணோடே சாப்பிடுவேன்.

சில நேரங்களில் மாணவர்களிடம் இருந்து எங்களுக்குத் தேங்காய் கிடைக்கும்.

என் வற்புறுத்தலுக்கு இணங்கி, ஒரு நாள் முருகேசன், சண்டிலிப்பாயில் என் சகோதரி புனிதக்கா வீட்டுக்கு கூட்டிக்கொண்டு போனான். “அம்மா, இந்தப் பொல்லாத காலத்தில் நீங்கள் நிறைய நாள் அங்கே தங்கினால் அவர்களுக்குக் கஸ்டமாயிருக்கும். நான் மூன்று நாள் கழித்து வருவேன் உங்களைக் கூட்டிக்கொண்டு வர.”

அக்காவுடன் நான் சந்தோசமாக இருந்தேன். அவன் சொன்ன மாதிரி, மூன்றாம் நாள் பின்னேரம் முருகேசன் என்னைக் கூட்டிக்கொண்டு  போக வந்தான். எங்களுக்கு அக்கா கொஞ்சம் தோட்டத்துக் கத்தரிக்காய், முருங்கைக்காய், இரண்டு கட்டு கீரை, வெங்காயம் தந்தா. நான் அவரிடம் பிரியா விடை பெற்று வழிந்த கண்ணீரைத் துடைத்தபடி மகனின் சைக்கிளின் பின்னாலே ஏறினேன்.

ஒரு நாள் என்னிடம் ஆங்கிலத்தில் பேசிப் பழக விரும்பி இரண்டு இளம் பெண்கள் வந்தார்கள். திங்கட்கிழமை முதல் வெள்ளிக்கிழமை இரண்டு மணித்தியாலம் நான் அவர்களுக்கு ஆங்கிலம் சொல்லிக் குடுத்தேன். என் வயசாக்களைவிட சின்னப் பிள்ளைகளோடு சிரிச்சுப் பேசத்தான் எனக்கு விருப்பம்.

அவர்கள் இரண்டு பேரும் எப்ப வருவினம் என்று காத்துக் கொண்டிருப்பேன். அவர்களுக்கு ஆங்கிலத்தில் எழுதத் தெரியும். ஆனால் ஆங்கிலத்தில் ஒருவருடன் பேசக் கொஞ்சம் கூச்சப்பட்டார்கள்.

நிறையப் பகிடிக் கதை சொல்லி, அவர்களைச் சிரிக்க வைத்த பிறகு, அவர்களுடன் ஆங்கிலத்தில் மட்டுமே பேசுவேன். கொஞ்சம் கொஞ்சமாய் அவர்கள் கூச்சம் குறைஞ்சது. அவர்கள் வெளியூர் போகப் போயினம் எண்டு சொன்னார்கள். ஒருவ கனடாக்கும் மற்றவ அவுஸ்திரேலியாக்கும் குடியேறப் போகினமாம். ஒரு பெண்ணின் அக்காவும், மற்றவரின் பெரியண்ணாவும் ஸ்பான்சர் (sponsor) பண்ணியிருக்கினமாம் என்று சொன்னார்கள்.

“நீங்கள் ரவிக்கை (blouse) தைக்கப் பழகுங்கோ. போன இடத்தில் நிறைய தையல் ஓர்டர்ஸ் கிடைக்கும்,” என்றேன் அவர்களுக்கு.

“ஓம்.  நல்ல வழி காட்டியிருக்கிறீங்கள், என்றார் ஒரு பெண்.

பாகம் 3  

ஒரு நாள் எனது சொந்தக் கிராமமான நவாலிக்குச் சென்றோம்.  பெயர் போன அட்டகிரி கந்தசாமி கோவிலுக்குப் போய் பிள்ளையாரைத் தரிசித்து கந்தனைக் கும்பிட்டோம். எனக்குத் தெரிந்த  சிலரைக் கண்டு மிகவும் சந்தோசப்பட்டேன். ஆனால் அவர்கள் கவலையோடு இருந்தார்கள். எப்படி கலகலப்பாய் இருந்த  நவாலியில் இப்ப முதியோர் மட்டும் காணப்பட்டார்கள். விசாரித்ததில் அவர்கள் சொந்தங்கள் சிலர் அகால மரணம் அடைந்தார்கள் என்று அறிந்தேன்.

சிலர் தங்கள் பிள்ளைகள் வெளியூருக்குப் போய்விட்டார்கள் என்றார்கள். மற்றவர்கள், யாழ்ப்பாணத்தில் வாழும் தங்கள் இளைய சந்ததியினருக்கு எப்படி எதிர்காலம் இருக்கும் என்று மனவருத்தப்பட்டார்கள். கொஞ்ச நேரம் அவர்கள் சோகக் கதையைக் கேட்டு, அவர்களுக்கு நல்ல காலம் விடிய வேணும் என்று முருகப்பெருமானிடம் மனமுருக வேண்டினேன்.

கோவிலை வலம் வந்து, திரும்பியும் சாமியைக் கும்பிட்ட பிறகு, வயலோரமாய் வந்து, இடிஞ்சகுண்டு பக்கம் போகாமல், மானிப்பாயிலிருந்து அரசடிக்குப் போகும் தெருவில் சைக்கிளை ஓட்டினான் முருகேசன்.

இதெல்லாம் ஏன் சொல்கிறேன் என்றால்,  இன்றைக்கு நான் வந்த விசயம்  கேட்ட உடனே என்னைப் பார்க்க வந்திருக்கும் உங்களுக்கு, எங்கள் ஊர் பற்றித்   தெரிவிக்க விருப்பமா இருக்கு எனக்கு. அப்பதான் இலங்கைத் தமிழர் எவ்வளவு கஸ்டப்படுறார்கள்  எண்டு  நீங்களும் அறிவீர்கள்.

நாங்கள்  1954-55-ஆம்  ஆண்டில்  கட்டிய புது  வீடு,  என் பெயர் சூட்டப்பட்ட     திலக நிவாசாவை (Thilaga Nivasva} பார்க்கப் போனோம். வெளிச் சுவரோடு நாங்கள் போட்ட இரும்பு கேட் அப்பிடியே இருந்தது.  முன் வாசல் சுவருக்கு மேலே பொறிக்கப்பட்ட வீட்டுப் பெயர் Thilaga Nivasa (திலக நிவாஸா) என்னை வரவேற்றது. இம்மியளவு மாற்றம்  இல்லாமல்  வீடு  இருப்பதைக்  கண்டு  சந்தோசப்பட்டேன்.

கொஞ்ச நேரம் அங்கே இப்பத்திய வீட்டுச் சொந்தக்காரரோடு ஊர்ப்புதினங்கள் விசாரிச்சு,  வளவையும்  வீட்டையும்  சுத்திப்  பார்த்தோம்.

அப்ப நாங்கள் நட்டிருந்த மாங்கண்டுகள் இப்ப பெரிய சோலையாய் வளர்ந்திருப்பதைக் காணச் சந்தோசம் பொத்துக்கொண்டு வந்தது எனக்கு. கிணத்தடிக்குப் போய் வாளியில் தண்ணி பிடிச்சு, முருகேசனும் நானும் தாகம் தீரக் குடிச்சோம். இந்தக் கிணத்துத் தண்ணி உவர் இல்லை என்று தெரிஞ்சு, அக்கம் பக்கத்து வீட்டார் அப்ப எங்கள் வீட்டுக்கு வந்து குடம் நிறையத் தண்ணி கொண்டுபோவினம் சமையலுக்கு.

அடுத்த வீடு எங்கள் பெரியக்கா வீடு, பத்ம பவன், (Pathma Bhavan). பெரியக்காவும் அத்தானும் இறந்தபிறகு, அவர்களின்  பிள்ளைகள் பேரப்பிள்ளைகள் வெளிநாடுகளில் குடிபெயர்ந்திருந்தனர். அதன் பிறகு  அவர்கள் வீட்டைத் தங்களுக்குத் தெரிந்த ஒரு குடும்பத்துக்குக் குடுத்திருந்தார்கள். அதை வெளியிலிருந்து பார்த்துவிட்டு, இருட்டுப்படமுன் வீடு திரும்பவேணும் என்று மகன் சொன்னதால்,  நான்  அவன்  சைக்கிளின் பின்னாலே ஏறினேன்.

நாங்கள் நவாலியிலிருந்து எங்கள் வீட்டுக்கு வர, இருந்தாப் போலே பரந்தளவிலான ஷெல் தாக்குதல்கள் காதைத் துளைக்க, அதிர்ச்சி அடைந்தோம். சனங்கள்  பக்கத்திலிருந்த பதுங்கு குழிகளில் பாய்வதைக் கண்டு, நாங்களும் பதுங்கு குழி ஒன்றில் பதுங்கினோம். என் நெஞ்சு படபடக்க, மூக்கை வாயைப் பொத்தி கண்ணை மூடினேன். அதுக்குள்ளே எவ்வளவு நேரம் இருந்தேனோ தெரியாது.

குண்டு வெடிப்புச் சத்தம் ஓயாது கேட்டது. ஒரு குழந்தை வீறிட்டு அழ ஆரோ அதன் வாயைப் பொத்தி இருக்க வேணும். கும்மிருட்டில் என்ன நடக்கிறது எண்டு ஒருவருக்கும் தெரியவில்லை. பதுங்கு குழியில் எத்தனை பேர் இருந்தார்கள் என்று கூடத்  தெரியாது.

ஆமிக்காரர் நாசம் பண்ணிப் போனபின், ஒரு மயான அமைதி அங்கே நிலவியது. முருகேசன் இருட்டில் என்னைத் தேடிப் பிடிச்சு மெதுவாய்த் தூக்கி வெளியே இருத்தினான்.

பிறகு அவன் என்னை அணைத்தடி சைக்கிளைத் தேடினான். ஒருபடி அதைக் கண்டு பிடிச்சு என்னைப் பின்னால் இருத்தி, நேரே வீட்டுப் பக்கம் சைக்கிளை ஓட்டினான்.

எங்கேயும் ஒரே அவலக் குரல். எனக்கு சத்தி எடுக்க வேணும் போல இருந்தது. பத்து  நிமிசத்தில்  நாங்கள்  வீடு  வந்து  சேர்ந்தோம். அய்யய்யோ! என் மகன் வீட்டிலும் ஒரு பக்கத்தில் குண்டு விழுந்திருப்பதைக் கண்டு நான் கதறி அழுதேன். முருகேசன் அதிர்ச்சியடைஞ்சு கொஞ்ச நேரம் ஒன்றும் பேசமுடியாமல் இருந்தான்.

அவனுக்கு என்னால் முடிந்தவரை ஆறுதல் சொல்லி, அவனைத் தேற்றினேன். “மகனே, நல்ல வேளை நாங்கள் வெளியே போனபடியா உயிர் தப்பினோம். அட்டகிரிப் பிள்ளையார் எங்களைக் கைவிடார்,” என்றேன் அவனை அணைத்து.

அடுத்த வீட்டில், நாகம்மாவின் மகள் காயமடைஞ்சு அவளை உடனடியாக ஆசுபத்திரிக்குக் கூட்டிச்சென்றார்கள். அங்கே காயத்துக்கு வேண்டிய மருந்து இல்லாதபடியால், methylated spirit தடவி, கட்டுப் போட்டு (bandage)  வீட்டுக்கு அனுப்பினார்கள். மருத்துவஅதிகாரிகள் நோயாளிகளுக்கு சிகிச்சையளிப்பதற்கு  வசதி இல்லாததால் வருத்தம் அடைந்தார்கள்.

எங்களுக்குப் பாதிவீடு மட்டுமல்ல, நாங்கள் அப்பப்பவாட்டி வைத்திருந்த பாண்துண்டுகளும், மாங்காய் ஊறுகா சாடியும் நொருங்கிப் போய்விட்டன.

என் மகனுக்கு நான் ஒரு சுமையானேன். ஒருத்தன் தனி ஆளாயிருந்தால் ஓரளவு தன்னைத் தேற்றிச் சமாளிப்பான். ஆனால் வயதுபோன தாயார் பக்கத்தில் இருந்ததால் அவனுக்கு நான் ஒரு சுமையாய்த்தான் இருப்பேன் எண்டு  நினைச்சு நான் வருந்துவேன். உணவுத் தட்டுப்பாடு நேரத்தில் வீட்டிலிருந்த கொஞ்ச சாப்பாட்டுக்கு எனக்கு பங்கு போட விருப்பமில்லை. ஆனாலும் கூழோ கஞ்சியோ அவன் என்னுடன் பகிர்ந்து கொள்வான்.”


அம்மாவின் கதை இந்தக் கட்டத்தில் தடை பட்டது. எங்கள் பிள்ளைகள் லட்சுமி, கீதா, ஷ்யாமளா இப்ப கண் விழித்துக்கொண்டனர்.  மூவரும் அம்மம்மாவைக் கட்டி அணைத்து கொஞ்சி மகிழ்ந்தார்கள். மாறிமாறி  முத்தங் குடுத்து தம் அன்பை அம்மம்மாக்குப் பொழிந்தனர். சிறிது நேரம் அம்மா அவர்களில் ஒருவரானார். அவர்களுடன் சிரித்துப் பகிடி விட்டார். “இது ஆரா இருக்கலாம் என்று சொல்லுங்கோ,” என்றார் அம்மம்மா. “சோற்றைக் கொட்டிவிட்டு பானையைச் சாப்பிடலாம். அது என்ன பானை?”

“அதென்ன  பானையாய் இருக்கும்?”  என்றாள் கீதா

“இது ஒரு நாளும் நடக்காது. ஆரும் இந்த மாதிரி அநியாயம் செய்ய மாட்டினம்,” என்றாள் லட்சுமி.

“நம்பிற மாதிரி ஒண்டு சொல்லுங்கோ, அம்மம்மா,” என்றாள் ஷ்யாமளா.

அம்மம்மா சொன்னார், “நாங்கள் ஒவ்வொரு நாளும் இஞ்ச இப்படித்தான் பானையைச் சாப்பிடுறம்.”

உடனே,  “பப்பாப்பழம் !” என்று மூவரும் கத்தினார்கள்.  

அம்மா ஊரிலிருந்து சென்னை வந்திறங்கிய செய்தி காட்டுத்தீ போல் பரவியது. அன்று முழு நாளும் அண்டை வீட்டாரும், உறவினரும்,  சிநேகிதரும் எங்கள் வீட்டுக்கு வந்து கொண்டே இருந்தார்கள். ஒரு சிலர் சிற்றுண்டிகளையும், சிலர் மதிய உணவும் சமைத்துக்கொண்டு வந்தார்கள்.

வந்தவர்களுக்கு தேத்தண்ணி கோப்பி தயாரிப்பதும், இடையே அம்மா கதையைத் துவங்க, செய்துகொண்டிருந்த வேலையை நிறுத்திவிட்டு அம்மா அருகில் இருந்து அவர் பிரயாணக் கதையைக் கேட்பதுமாக, மீனாட்சியும் எங்கள் பெண்களும் அங்கும் இங்குமாக போய் வந்துகொண்டிருந்தார்கள்.

அம்மா தன் கதைகளைத் தொடருவதற்கு முன் சகுந்தலா அவரைக் கூட்டிக்கொண்டுபோய், ஒரு சில நிமிடங்கள் ஓய்வெடுக்குமாறு சொல்லுவாள்.  

சிறிது நேரம் கழித்து நான் அம்மாவிடம் சொன்னேன், “நீங்கள் இங்கே எப்படி வந்தீங்கள் என்பதைத் தயவு செய்து சொல்லுங்கோ. பிள்ளைகளே, அம்மம்மாவைத் தடுத்து நிறுத்தாமல், அவரின் முழுக்கதையையும் கேளுங்கோ.”

அம்மா தன் கதையைத் தொடர்ந்தார்.


“யுத்தம் என்பது ஒரு நீடித்த போராட்டம். விடுதலைப் போராளிகளைத் தாக்க இராணுவம் வலு இழந்தபோது, அவர்கள் பொதுமக்களைத் தாக்கத் துடங்கினார்கள். அவங்கள் சீற்றத்துக்கு மக்கள் குறி வைக்கப்படுகின்றார்கள்.

முருகேசனோ துணிச்சலானவன். எதற்கும் பயப்பிட மாட்டான். அவன் ஒவ்வொரு நாளும்  பிள்ளைகளுக்குப் பாடம் சொல்லிக் குடுக்கப் போவான். போக முதல் அடுத்த வீட்டு நாகம்மாவிடம் என்னைக் கவனமாய்ப் பார்த்துக்கொள்ளச் சொல்லுவான்.

முருகேசன் வீடு உடைஞ்ச பிறகு, எங்களுக்குப் படுக்க ஆமான இடம் கிடையாது. படுத்துக்கொண்டிருப்போம். இருந்தாப்போல கூரையிலிருந்து மழைத் தண்ணி ஒழுகும். உடனே வேறு இடத்திலே படுக்கை விரிப்போம். படுக்கை நனைந்திருக்கும். பிறகு நித்திரை வராது. எப்படா விடியும் எண்டு  ஆவலாய் இருப்பேன். அடுத்த தாக்குதல் எப்ப நடக்கும் என்ற பயம் எங்களுக்கு.

யாழ்ப்பாணத்தில் உணவு மற்றும் மருந்து பற்றாக்குறைகள். முந்தி இருந்த சாப்பாட்டுத் தட்டுப்பாட்டுக்கு மேல் இப்ப காசு குடுத்தாலும் சாமான் இல்லை என்று கடைக்காரர்கள் எல்லாத்தையும் பதுக்கி வைத்திட்டார்கள். நாட்டிலே ஒரே பஞ்சம். ஒரே அவலக்குரல் எங்கும்.

இந்தக் காலகட்டத்தில், ஏராளமான மக்கள் ஊரை விட்டோடப்படகுகளில் பயணஞ் செய்தார்கள். தென் இந்தியாக்குப் பல படகோட்டிகள் மக்களை ஏற்றிச் சென்றனர் என்று நாங்கள் கேள்விப்பட்டோம். மக்கள், வேற வழியில்லாமல் தங்கள் குழந்தைகளுக்குப் பாதுகாப்பான வாழ்வு கிட்டட்டும் எண்டு  விரும்பி, படகில் பயணஞ் செய்யத் துணிந்தார்கள்.

நான் இருதலைக் கொள்ளிபோல் ஆனேன். ஒரு நேரம் எது நடந்தாலும் மகனோடு இங்கே சாவேன் என்ற வைராக்கியம். மறு நேரம் பயத்திலே செத்துக்கொண்டு விசர் பிடிச்சது போல அழுவேன். கொஞ்ச நாளைக்குப் பிறகு நான் இனிமேல் இஞ்சே இருக்க முடியாது,  என் மகள் வீட்டுக்குப் போகவேணும் எண்டு  விரும்பினேன்.

நான் நாளுக்கு நாள் பலவீனம் அடைவதைப் பார்க்க முடியாமல், முருகேசன் ஒருநாள் என்னைப் படகு மூலம் அனுப்ப முடிவு செய்தான்.

எப்படா போவேன் எண்டு காத்திருந்த எனக்கு, அவன் அப்படிச் சொன்னவுடன் அவனை விட்டுப்  போகத்  தயக்கமாய்  இருந்தது.

“அம்மா, இஞ்சே இருந்தால், நீங்கள் பட்டினியால் செத்துப்போவீங்கள். இல்லாட்டி ஆமிக்காரன் குண்டு வீசி, நீங்கள் எங்கள் எல்லாருடனும் சேர்ந்து செத்துப்போவீங்கள். அதை நான் விரும்பவில்லை. உங்களுக்கு சகுவின் குடும்பத்தோடு  அமைதியாய்  சீவிக்க,  இப்ப  வாய்ப்பு  வந்திருக்கு.”

“கொஞ்ச நாள் பார்ப்போம்.  இப்ப  வேண்டாம்,” என்றேன்.

இந்த நேரத்தில், சில படகுகள் கடலில் தாண்டு போயின என்ற அவலச்செய்தி பரவியது. அப்படி ஆபத்துக்கள் இருந்தபோதும், தென்னிந்தியாவில் ஒரு அமைதியான வாழ்க்கையை விரும்பி, மக்கள் கையிலே உயிரைப் பிடித்தபடி,  படகிலே  பயணஞ்  செய்யத்  துணிந்தார்கள்.

நான் அரைப் பட்டினியால் மெலிந்துபோவதைப் பார்க்க முடியாமல், ஒருநாள் மகன் கேட்டான், “அம்மா, நீங்கள் ஒரு மீன்பிடி படகில் பயணம் செய்யத் தயாரா? நித்திரை மயக்கத்தில் கடலுக்குள் நீங்கள் விழலாம். அல்லது நீமோனியா பிடித்துச் சாகலாம்.”

 “யமதர்மராஜா அப்படி எனக்கு கிட்ட வர முடியாது. நான் எதுக்கும் பயப்பிட மாட்டேன். ஆனால் நீ என்னுடன் வந்தால் மட்டுமே போகப் போகிறேன்.  இருவரும்  சேர்ந்து  சகுவின் வீட்டுக்குப் போவோம்.”

 “அம்மா, யாழ்ப்பாணத்தில் நான் வாழந்து, இந்த ஊர்ப் பிள்ளைகளுக்கு உதவுவது தான் என் விருப்பம். உலகிலே எங்கு போனாலும் அவர்களுக்கு வேலை கிடைக்க வேண்டுமென, அவர்களுக்கு கணினி திறன்களைப் படிப்பிக்கிறேன். கொஞ்ச காலத்துக்குப் பிறகு நான் சென்னைக்கு வருவேன். ஆனால் இப்ப முதலிலே நீங்கள் போக வேணும்,” என்றான் என் அன்பு மகன், அடக்க முடியாத கண்ணீரைத் துடைத்துக்கொண்டு.  “இதிலே எந்த வித மாற்றமும் இல்லை.”

 என் பயணத்துக்குக் குடுக்க வேண்டிய பணத்துக்காக அவன் தன்  கணினிகளில் ஒன்றை விற்கத் திட்டமிட்டான்.

அதை அறிந்ததும் நான் அவனைத் தடுத்தேன். “அதை விற்கிறது உன் வலது கையை வெட்டுவது போல இருக்கும்.   கவலைப்படாதே, என்னட்ட  கொஞ்சம் காசு இருக்கிது.  அதோட இந்த ஒரு சோடி ரேடியோ காப்பும் இருக்கிது.  இவற்றை நீ விடுதலை வீரர்களுக்குக் குடுக்க வேண்டிய பவுனுக்காக எடுத்துக்கொள், எண்டு சொல்லி  நெளிக்காப்புகளைக்  கழட்ட, அவன்  என்னைத்  தடுத்தான்.

“அம்மா, உங்கள் காப்புகளை வைத்திருங்கோ.   உங்கள் கல்யாண நாள் அன்று அப்பா குடுத்த முதல் பரிசு இவை. பவுன் குடுக்க நான் வேறு வழியைப் பார்க்கிறேன்.”

“நீ கவலைப் படாதே. உன் அப்பா இப்ப உயிரோடு இருந்தால் மிக்க சந்தோசம் அடைவார் தன் அன்புப் பரிசு ஒரு நல்ல காரியத்துக்கு உதவப் போறதெண்டு.”


இப்படிப்  பேசிக்கொண்டிருந்த அம்மா, திரும்பித் தன் பேரப்பிள்ளைகள் மூவரையும் கூப்பிட்டார்.  “ரேடியோ காப்பு பற்றி உங்களுக்குச் சொல்லவேணும். சின்னச் சின்ன பவுன் மாங்காய்கள் தனித்தனி மூன்று நெளிஞ்ச பவுன் காப்புகளை ஒட்டினமாதிரி இருக்கும். ஒரு ஒற்றைக் காப்பு மூன்று தனிக் காப்பு மாதிரி இருக்கும். யாழ்ப்பாணப் பொம்பிள்ளையள் இந்த ரேடியோ காப்பை விரும்பிப் போடுவார்கள்.”

“எங்களுக்குத் தெரியும், அம்மம்மா. நீங்கள் ஸ்பெஷல் தினங்களுக்கு அதை போடுவீங்கள்,” என்றாள் எங்கள் மூத்த மகள் லக்ஷ்மி.

அம்மா திரும்பவும் கதையைத் தொடர்ந்தார்.


ஓர் அமாவாசை அன்று நாங்கள் எங்கள் இரவு உணவைச் சாப்பிட்டுக்கொண்டிருந்தோம்.

முருகேசன் சொன்னான், “நாங்கள் படுக்கமுதல் கோவிலுக்குப்  போக வேணும்.”

கோயில் பூட்டி இருக்கும். என்றாலும் நான் அவனுடன் வெளியே போக ஆயத்தமானேன். என் பொய்ப்பல்லை நல்லாக் கழுவித் திரும்பவும் போட்டேன். வேறொரு காஃப்தானை மாத்திக்கொண்டு அவனுடைய சைக்கிளின் பின்னாலே ஏறினதும்,  முருகேசன் பைக்கை கெதியா ஓட்டினான்.

முழு நகரமும் இருட்டில் இருந்தது. மண்ணெண்ணெய் பற்றாக்குறை இருந்தபடியால் ஒவ்வொருவரும் நேரத்தோடே தத்தம் வீட்டில் விளக்கை அணைத்திடுவார்கள்.

என் மகன் கொஞ்ச தூரத்தில் இருந்த மூலைப் பிள்ளையார் கோவிலடியில் பைக்கை நிறுத்தினான். நான் கீழே இறங்கவும், ஒரு கற்பூரத்தை வாசலில் கொளுத்திப் பிள்ளையாரைக் கும்பிட்டான்.

நான் ஒரு தேவாரம் பாடி சாமி கும்பிட்டு முடித்ததும், அவன் கீழே  விழுந்து என் பாதங்களைத் தொட்டு வணங்கினான்.

திடீரென்று என் நெஞ்சு பட படத்தது.

அவன் எழும்பி என்னைத் தழுவினான். அவன் கண்ணீர் என் முகத்தை நனைக்க நான் அழத் துவங்கினேன்.

அவன் என்னை ஆறுதல்படுத்தி என் கண்ணீரைத் துடைத்தான்.  “எல்லாம் சரி வரும்.  இப்ப நாங்கள் வந்த வேலையைக் கெதியா முடிக்க வேண்டும்.”

“வாடா வீட்டுக்குப் போவோம்,” என்றேன்.

“அது வீடில்லை.  பாதி வீடு,” எண்டு பகிடி விட்டான்.

எனக்கு மனவேதனை தாங்கமுடியவில்லை.  நான் சைக்கிளில் ஏற மறுத்தேன்.

“அம்மா, சொல்லுக்கேளுங்கோ. பிடிவாதம் பிடிக்கிற நேரம் இல்லை. வாங்கோ.  என்னை வலுக்கட்டாயமாய் இழுத்துத், தன்பின்னே இருத்தி பைக்கை ஓட்டினான்.

நாங்கள் கொஞ்ச நேரத்தாலே கொழும்புத்துறையில் ஒரு கடற்கரை பக்கம், சவுக்கு மரம் நிறைந்த இடத்துக்கு வந்தோம். கடலலைகள் பேரிரைச்சலோடு கரையில் மோதிக்கொண்ட மாதிரி அந்த இருட்டில் எனக்குக் கேட்டது.

அதுக்கு ஏத்தாப்போல, கரையிலிருந்த சவுக்கு மரங்கள் பேயாட்டம் போட்டு ஆடிக்கொண்டிருந்ததைப் பார்த்ததும் நான் பயந்து போனேன். இன்னும் என்ர காதிலே கேக்குது அந்த இரைச்சல் சத்தம்,” என்றார் அம்மா தன் காதுகளைப்  பொத்தி.                   


அம்மா இப்படிச் சொல்லிக் கண்களை மூடினார். உடனே சகு அவரைக் கூட்டிக்கொண்டுபோய் அறையில் படுக்கச்சொன்னாள்.

எவ்வளவு கஸ்டப் பட்டிருக்கிறார் அம்மா, என்று நாங்கள் வந்தவரோடும் பிள்ளைகளோடும் பேசிக்கொண்டிருந்தோம்.

ஒரு மணித்தியாலம் கண்ணயர்ந்த பின்னர், அம்மா வெளியே வந்தார். அவருக்குச் சுடச்சுட ஒரு கப் பால் குடுத்தாள் மகள் கீதா. கொஞ்ச நேரம் ஷ்யாமளா, கீதா, லக்ஷ்மியோடே அம்மா பகிடிக் கதை சொல்லிச் சிரிச்சார்.

அம்மாவின் மீதிஅனுபவங்களைக் கேட்டறிய நாங்கள் ஆவலாய் இருந்தோம்.

அம்மா தன் மீதிக் கதையைச் சொல்லத்துவங்கினார்.


கடற்கரையிலே நாலைஞ்சு இளைஞர்கள் நின்றார்கள். ஒருவன் அந்த இருட்டிலும் முருகேசனை  அடையாளம்  கண்டுகொண்டான்.

என் மகன் அவனுக்கு ரூபாய் 1600/= எண்ணிக் குடுத்தான்.  அதை வாங்கிய பிறகு அந்தப்  பையன்  என்  காப்புகளைத்  தரச் சொன்னான்.

அப்பதான்  என்ன நடக்கிறது  என்பதை  நான்  அறிந்தேன்.

“இல்லை, என் மகன் என்னுடன் வந்தால் மட்டுமே நான் படகில் வருவேன்,” எண்டு நான் கோபமாய்ச் சொன்னேன்.

வந்த குமுறலை அடக்கி, முருகேசன் என்னைத் தேற்றினான். “அம்மா, நிச்சயமாக, நான் கெதியா உங்களிடம் வந்து சேருவேன். ஆனால் இப்ப  நீங்கள் மட்டும் கிளம்புங்கோ.”

“சத்தியமாஎங்களைப் பார்க்கவருவியா?”

“நான் சத்தியம் செய்கிறேன். உங்கள் எல்லாரையும் பார்க்க சென்னைக்கு வருவேன்.

நான்  அந்த  இளைஞனுக்கு  என் சோடி  காப்புகளைத்  தயக்கத்துடன் நீட்ட,  அவன் பக்கத்திலிருந்த  படகோட்டிக்குப்  பணத்தைக் குடுத்தான்.

பிறகு முருகேசன் அந்தப் போராளிக்கு மேலும் 500 ரூபாய் குடுத்து அவன் போட்டிருந்த (combat fatigue என்ற) நீளமான கோட்டைத் தன் தாயாருக்கு குடுக்குமாறு வேண்டினான். “என் அம்மா இதை அணிந்தால், ராத்திரி கடல் பயணத்திலே அவருக்குக் குளிரைத் தாங்கப் பாதுகாப்பாய் இருக்கும்.

அந்த இளைஞன் பணத்தை ஏற்றுக்கொள்ள மறுத்துக் கோட்டை எனக்கு இனாமாகக் குடுத்தான். “எனக்கும் ஒரு வயதுபோன அம்மா வீட்டில் இருக்கிறார்,”என்றான் தழுதழுத்த குரலில்.

நான் அவனைக் கட்டி அணைத்து நன்றி கூறினேன்.

முருகேசன் அவருக்கு நன்றி தெரிவித்த பிறகு அந்தக் கோட்டை என் தோள்களைச்சுத்திப் போட்டான். “இந்த உடுப்பு உங்களுக்கு குளிர் பிடிக்காமல் இருக்கப் பாதுகாப்பாய் இருக்கும்.”

அவன் அந்தக் கோட் பாக்கெட்டில் ஒரு சின்ன பர்ஸை வைத்து, “நீங்கள் வீட்டுக்குப் போய்ச் சேரும்வரை உங்கள் செலவுக்குப் போதுமான காசு இதில் வைச்சிருக்கிறேன்.  பத்திரமாய் வைச்சிருங்கோ,”என்றான்.

நாங்கள் ஒருவரை ஒருவர் தழுவி அணைத்தோம். அவன் அழுதான். நானும் தேம்பித் தேம்பி அழுதேன். ஒருபோதும் ஒருவர் மற்றவரை மீண்டும் பார்க்க முடியாது என்றதீராத சோக உணர்வு எனக்குஏற்பட்டது. எங்கள் கண்ணீர் கன்னங்களில் வழிந்தது.

அப்ப படகோட்டி எங்களைஅவசரப்படுத்த, என் அன்பு மகன் என்னை ஒரு சிறு குழந்தையை அணைப்பதுபோல் தூக்கிப் படகில் ஒரு வலுவான மனிதனுக்குப் பக்கத்தில் இருத்தினான்.

அந்தச் சின்ன மீன்பிடி படகில், இருபது இருபத்தைஞ்சு  பயணிகள் பனங்கிழங்கு அடுக்கின மாதிரி நெருக்கமாய் உட்கார்ந்திருந்தார்கள். அவர்கள் எல்லாரும் இருட்டில் எப்படிச் சடுதியா வந்தார்கள் எண்டு நான் ஆச்சரியப்பட்டேன்.

முருகேசன் என்னைக் கட்டி அணைத்து படகுடன் கொஞ்ச தூரம் நடந்தான். இல்லை! இல்லை!! கடலில் நீந்தி வந்தான் என் கையைப் பிடித்துக்கொண்டு. கடலின் ஆழம் கூடத் துவங்க தண்ணீர் என் மகனின் நாடியைத் தொட்டது.

அவனுக்கு ஆபத்து வராமல் இருக்க, நான் என் கையைத் தயக்கத்துடன் விடுவித்துக்கொண்டேன்.    

படகோட்டி படகை மெதுவாக இயக்கத் துவங்கினான்.

என் கண்ணீர் என் பார்வையை மறைத்தபோதும் என் மகன் நின்ற திக்கில் தலையைத் திருப்பித் தேம்பித் தேம்பி அழுதேன். அடுத்த சில வினாடிகளில் அவன் என் கண்களுக்குத் தெரியவில்லை ‘’கடவுளே அவனைக் காப்பாத்துஎண்டு வேண்டினேன்.

அந்த இருட்டில் சடுதியா பத்துப் பதினைஞ்சு படகுகள் அங்கே வந்தன. படகோட்டிகள் பயணிகளை ஏத்திக்கொண்டிருந்தார்கள். என்னைப்போல ஒவ்வொருவரும் தங்கள் பிரார்த்தனைகளைச் செய்து கொண்டிருப்பார்கள்.

Part 4

படகோட்டி பயணிகளைப் பாதுகாத்து அக்கரை சேர்க்கக் கடமைப்பட்டுள்ளான். அவன் மேல் முழு நம்பிக்கை வைத்துத்தான் உறவினர்கள் தங்கள் சொந்தங்கள் படகில் பயணிப்பதை அனுமதித்திருந்தார்கள். தற்செயலாக ஏதும் தப்புச் செய்தானோ, அவன் திரும்பி வீட்டுக்குப் போக முடியாது. ஏனென்றால், விடுதலைப் போராளிகள் அவனுடைய எல்லா விவரங்களையும் தெரிந்து வைத்திருந்தார்கள். உண்மையில, படகோட்டியின் “சாதகம்‘’ அவர்கள் கையில் இருந்தது. அவர்கள் சினத்தைஅவன் தாங்கமாட்டான்.

எல்லாரும் படகில ஏறினதும், படகோட்டி கொஞ்ச நேரம் துடுப்பைஇயக்காமல்   படகைத் தன் பாட்டுக்கு நீரில் அலையவிட்டான்.   அது மெதுவாக ஆழ்கடல் நோக்கிப் போனது. எங்களைக் கும்மிருட்டு கவ்விக் கொண்டபிறகு, சத்த மில்லாமல் படகோட்டியும் அவன் உதவியாளனும் துடுப்புகளை துழாவச் செய்ய, தோணியும் அலைகள் மேலே மெல்ல மெல்ல நகர்ந்தது.

சடுதியா ரோந்து படகுகள் இரைந்து வரக் கேட்டதும், திருப்பியும் துடுப்பைப் பாவிக்காமல், படகோட்டிஎங்களைத் தாழ்ந்த குரலில் எச்சரித்தான்ஏக வசனத்தில், “நீ எல்லாம் உயிரோடெ இருக்க வேணும்னா, சத்தம் போடாமல் இரு. தலையைக் குனி.

நாங்களும் உடனே கண்ணை மூடி, மூச்சை நிறுத்தித் தலையை முழங்கால் மேல் கவிழ்த்தோம். ரோந்து படகுகள் வேறு திசை போனபிறகு, ஸ்கூல்லே டிரில் மாஸ்டர் கட்டளை இட்டது போல, அவன் “இப்ப நிமிர்,”என்றதும் நாங்கள் நிமிர்ந்தோம்.

அரை மணித்தியாலத்துக்குப் பிறகு துப்பாக்கிச் சூடு பட்டு கடல் நீர் துள்ளி எழும்பினதைக் கண்டு கிடுநடுக்கம் வந்தது எங்களுக்கு. ரோந்துப் படை எங்களுடைய படகிலிருந்து கொஞ்ச தூரத்தில் சென்றுகொண்டிருக்குது என்று பயணி ஒருவர் மெதுவாகச் சொன்னார்.

பத்து நிமிசத்துக்குப் பிறகும் அவங்கட துப்பாக்கிச்சூடு எங்களுக்குக் கிட்ட விழுந்து தண்ணி எல்லா இடமும் சிதறியது. அது என் கற்பனையோ?சேச்சே! பறக்கும் மீன் தாவி இருக்கும் என்று என்னைத் தேற்றிக்கொண்டேன். ஆனாலும் நெஞ்சு படபடத்தது. என் பயத்தை வெளிக்காட்டாமல் மெதுவாகத் தேவாரம்பாடினேன்.

ரோந்து படை எந்தப் பக்கத்திலிருந்து வருகுது என்று எங்களுக்குத் தெரியாது. ஆனால் பல வருசங்களாக கடலில் திரிந்த படகோட்டிகள் தம் கண்களையும் காதுகளையும் நல்லாய் பயிற்றுவித்திருந்தார்கள். ஆகவே ரோந்துப் படகின் ரீங்காரச் சத்தம் (whirring) எங்கேயிருந்து, எவ்வளவு தூரத்திலிருந்து வருது,  என்பதை   அவர்கள் நல்லாய் அறிந்து வைத்திருந்தார்கள்.

கொஞ்ச நேரத்துக்குப் பிறகு ஒரு சத்தமும் கேட்கவில்லை. என் இதயத் துடிப்பைத் தவிர.

படகோட்டியும் அவர் உதவியாளனும் துடுப்புளைக் கெதியாக ஓட்டினார்கள். ரோந்து படையால் கண்டுபிடிக்கப்படாமல் இருக்க எல்லாப் படகுகளுக்கும் கறுத்த சாயம் பூசப்பட்டிருந்தது.

இப்ப கொஞ்சம் ஆறுதலாய் இருக்கு எண்டு நான் நினைக்க, கடல் சீற்றம் அடைந்த மாதிரி இருந்தது. பெரிய பெரிய அலைகள் தோணியைக் குலுக்கத் துவங்க, எனக்குச் சத்தி எடுக்க வேணும் போல இருந்தது. நான் வாயைக் கையால் பொத்தினேன். அப்படி மற்றப் பயணிகளும் செய்தார்கள்.

உடனே படகோட்டி ஒவ்வொருத்தருக்கும் ஒரு பிளாஸ்டிக் பையைக் குடுத்து, “பையை வாயிலே பிடி. படகுலே சத்தி எடுக்காதே. வாயைக் கடல் பக்கம் திருப்பு,” என்றான் கடுமையாகஎல்லாருக்கும். அதே ஏக வசனம். எனக்கு சிரிக்கவா கோவிக்கவா என்று தெரியவில்லை. ஆனாலும் அவன் சொன்னதில் ஞாயம் இருந்தது. 

படகு மேலும் கீழும் பயங்கர அலைகளில் பாய, நாங்கள் ஒருவரை ஒருவர் கட்டிப்பிடித்தோம்.   கடவுள் புண்ணியத்தில் சில நிமிசத்துக்குப் பிறகு,    கடல் கொந்தளிப்பு கொஞ்சம் குறைஞ்சது.   இப்ப என் பயமும் குறைஞ்சது.

சரியாக் களைச்சுப்  போனேன். நித்திரைகொள்ள வேணும்போல இருந்தது. ஆனால் முருகேசன் எச்சரித்ததை நினைத்துக் கண்களை கசக்கினேன். அப்பபக்கத்தில் இருந்தஒரு பெண் அவர் வைத்திருந்த துவாய்த் துண்டைத் தந்தார். அதைக் கடல் நீரில் நனைத்து என் முகம் முழுதும் துடைத்தேன்.உவர்த் தண்ணி கண்களை அரிக்கத்துவங்க,  வந்த நித்திரை போனது.

நேரம் முடிவில்லாமல் நீண்டு கொண்டே போனது. என்ர சீவியத்திலே அதுதான் நீண்ட ராத்திரிபோல இருந்தது. சின்னவயதில் சிவராத்திரி விரதம் பிடிச்சால், நித்திரை வராமல் இருக்க, நாங்கள் ஒருவரை ஒருவர் கிள்ளுவோம். ஆனால் இப்ப அப்படிக் கிள்ளினால், பக்கத்தில் இருந்த தடிச்ச மனுசன் என்னைத் தூக்கிக் கடலுக்குள் எறிவாரோ எண்டு பயம்.

ஆகவே நித்திரை வராமல் இருக்க நான் மெதுவாக சிவபுராணம் பாடத் துவங்கினேன். அப்ப சில பொம்பிளையளும் என்னோட சேர்ந்து பாடினார்கள்.

நாங்கள் ஒருக்கா இல்லை, கனதரம் சிவபுராணத்தைப் பாடியும்இரவு விடியவில்லை. மேகங்கள் அப்பப்ப நகர, நட்சத்திரங்கள் எங்களைப் பார்த்து மின்னின. நேரத்தைப் போக்க நான் ஒவ்வொரு நட்சத்திரமாய் எண்ணிக்கொண்டிருந்தேன். நீங்கள் நினைப்பீங்கள் இது என்ன விசர் எண்டு. பின்னே என்ன? நடுக்கடலில் நடுராத்திரியில்  வேறு  என்ன செய்யலாம்?  ஒளிச்சு விளையாடவா முடியும்?  

நாங்கள் இன்றிரவு இந்த ஆழ் கடலில் மூழ்கப் போகிறோம் எண்டு நினைத்துப் பயந்துகொண்டிருந்தேன். பாதாளத்தில் இருந்து கடல் வேதாளங்கள் எங்களைக் கீழே இழுத்துப் போகுங்கள். கண்களை இறுக்கி மூடியும் அந்தப் பேய்கள் எங்களைத் தூக்கி இழுத்துப் போகிற மாதிரி எனக்குஒருபயம் வந்தது.

என் கடல் பயணம் எப்படிப் பட்டது, எவ்வளவு கஸ்டமானது என்பதை இப்ப என்னால் சொல்ல முடியாது. அது நான் அனுபவித்த நீண்ட நரக இரவு. யாழ்ப்பாணத்தை விட்டுத் தப்பிப் போகவேணும் எண்ட என் முடிவை நினைத்து நான் துக்கப்பட்டேன்.

பாதி வீடோ சாப்பாட்டுத் தட்டுப்பாடோ அங்கே முருகேசனோட இருந்திருக்கலாமே எண்டு நினைச்சு அழுதேன்.

என்னோடு வந்த ஒவ்வொரு பயணியும் அந்த மாதிரி தங்கள் வீட்டில் இருந்திருக்கலாமேஎண்டு நினைச்சிருப்பார்கள். ஆனால் ஒருவருக்கொருவர் கதைச்சு ஆறுதல் சொல்ல எங்களுக்குத் தெம்பு வரவில்லை.

என் முதுகு வலி அதிகரிக்க, போட்டா போட்டிக்கு என் கால் உளைவு  அதிகரித்தது.

அவ்வப்ப ரோந்துக் கடற்படைகள் தொலைவில் வரும் சத்தம் எங்களுக்குக் கேட்டது. படகோட்டி ஏக வசனம் சொல்ல முன்னம், நாங்கள் தலையைக் கீழே முழங்காலுக்கு இடையில் கவிழ்த்தோம். படகோட்டியும் அவன் உதவியாளனும் துடுப்புகளை துழாவச் செய்வதை நிறுத்த, படகு கொஞ்ச நேரம் கடலில் அங்கும் இங்கும் மிதந்தது.

கடற்படைப் படகுகள் வேறு பக்கம் போய்விட்டன என்றதை உறுதிப் படுத்திய, பிறகு  படகோட்டி துடுப்பை கெதியா அசைத்தான்.

நான் என் மனசிலே படகோட்டிக்கு நன்றி கூறினேன். தன் உயிர் மட்டும் அல்ல. எங்கள் எல்லாற்றை உயிரும் அவன் கையில்.

நேரம் முடிவில்லாமல் நீண்டு கொண்டு போனது. எத்தனை தரம் நான் துவாய்த் துண்டை நனைத்து என் முகம் கைகளை  கடல் நீரில் கழுவியிருப்பேன் நித்திரை மயக்கம் வராமல் இருக்க.

இலங்கையரும் அல்ல, இந்தியரும் அல்ல. நாங்கள் இனிமேல் கடல் வாசிகள் என்ற பயம் வந்தது எனக்கு. இப்படி எத்தனையோ எண்ணங்கள் என்னை வாட்டிக்கொண்டிருக்கத்  திடீரெண்டு,

படகோட்டி, உரத்த குரல்ல சொன்னான், “உங்களுக்கு ஒரு சந்தோசசேதி சொல்லப்போறன். நீங்கள் கொஞ்சம் ஓய்வெடுக்கலாம்.” அவன் கிழக்கு அடிவானத்தைச் சுட்டிக்காட்டி, “உத்துப் பார். அங்கே ஒரு மங்கலான வெளிச்சம் தெரியுதா?”

அப்பதான் அடிவானத்தில் ஒளிவீசும் விளக்குகளை நாங்கள் கவனித்தோம்.

உடனே எல்லாரும், “அரோஹரா, அரோஹரா, ராமேஸ்வரம் வந்திட்டோம்,” எண்டு  பலத்த சத்தமாய் முழக்கமிட்டோம்.

படகோட்டி வாய்விட்டுச் சிரித்தான். “அட பைத்தியமா நீ எல்லாம்?  இப்பதான் அனலைதீவு வந்து சேர்ந்திருக்கு.”

அதே ஏக வசனம் என்னை ஆத்திரபப் படுத்தியது.இதுவா நேரம் நையாண்டி செய்ய?

உடனே பக்கத்தில் இருந்த மனிதர்கோபத்துடன் படகோட்டிக்குக்கிட்டப் போய், “ஏண்டா, எங்கள் பணத்தை கொள்ளை அடித்து நீ தப்பலாம் என்று நினைச்சாயோ?” என்றார்.

அவன் பயந்திட்டான். படகும் ஒரு பக்கம் சரிந்தது. “ஐயா, கவனம். படகு கவிழப் போகுது,” என்றான். வேறு யாருமாய் இருந்தால் அவன் கோவிச்சிருப்பான். ஆனா ஒரு  போலீஸ் DIG  மாதிரி பேச்சும் உடம்புமாய் தெரிந்த அவர் போக்கு, அவனை ஒரு நிமிசம் உலுக்கியது.

கையெடுத்து ஸலாம் போட்டு, மிக்க மரியாதையுடன் தாழ்ந்த குரலில் சொன்னான், “ஐயா, என்னை மன்னியுங்கோ. கடற்படை ரோந்து படகு காரணமா, நேத்திராத்திரி மாத்துப் பாதை ஒண்டு எடுக்க வேண்டிய கட்டாயம் எனக்கு. நீங்கள் பயப்பிடவேண்டாம். நான் உங்கள் ஒருவருக்கும் துரோகம் செய்ய மாட்டேன். இயக்கத் தலைவர்கள் என்னைச் சும்மா விடமாட்டார்கள். நீங்கள் எல்லாரும் கெதியா ராமேஸ்வரத்துக்குப் போவீர்கள்.ஐயா, இது ஒரு சாதாரண படகு. ஒரு மோட்டார் படகில்லை.  அதுக்குத்தான் நான் இதை மெதுவாக நகர்த்த வேணும்.”

அப்படி அவன் சொல்ல, அந்தப் பெரியவர் திரும்பி என் பக்கம் வந்தமர்ந்தார்.

எங்களுக்குப் போன உயிர் திரும்பி வந்தது.

அப்ப பயணி ஒருத்தர் சில விசயங்களைச் சொன்னார். “யாழ்ப்பாணக் குடாநாட்டின் மேற்குக்கரையோரத்திலிருக்கும் அனலை தீவில், ஏறக்குறைய ஆயிரம் மக்கள்தான் வசிக்கிறார்கள். கடல் சூழ்ந்த ஒரு கிராமம் என்றுதான் நாங்கள் இதை அழைக்க வேண்டும்.

“ஒரு சிறிய பகுதியில் நெல் சாகுபடி. தவிர, சில இந்து ஆலயங்கள், மற்றும் கத்தோலிக்க திருச்சபை உள்ளன. இந்தத் தீவைச் சுத்தி இருக்கும் கடல் மிக்க பிரசித்தி பெற்றது. முத்துக் குளிக்க வருவர் வருடா வருடம்.மற்றும் மீன்பிடிக்கவும் நிறையப் பேர் அடிக்கடி வருவர்.

அப்ப படகோட்டி எச்சரித்தான், “நினைவில் இருக்கட்டும். நாங்கள் இன்னும் இலங்கை நீரில் தான் இருக்கிறம். இஞ்சே கொஞ்சம்  இளைப்பாறிய பிறகு இண்டைக்கு ராத்திரிக்கு திரும்ப கடல் பயணம் செய்வோம்.”

படகு தீவின் கரையோரமாகப் போக, எல்லாரும் கெதியா படகில் இருந்து  இறங்கினார்கள்.ஆனால் என் கால்கள் விறைச்சுப் போய் என்னால் எழும்ப முடியவில்லை. அப்ப ஒரு இளம் தம்பதியினர் எனக்கு உதவினார்கள். என்னைப் படகில் இருந்து வெளியே தூக்கி, அந்த இளைஞனும் அவன் மனைவியும் என் கைகளைப் பிடித்துக்கொண்டு மெதுவாக என்னைக் கரை சேர்த்தார்கள்.

நான் அவர்களுக்கு நன்றி சொல்லி என்னைச் சுத்திப் பார்த்தேன்.

கடற்கரையிலே எங்களைத் தவிர வேற ஒரு குருவியும் இல்லை. சூரியன் உதிக்க கொஞ்ச நேரம் முன்னுக்கு வந்திட்டோம். சிலர் கடல் நீரில் குளிச்சிட்டு உடை மாத்திக்கொண்டார்கள். நான் கரையிலிருந்தபடி வாய் முகத்தைக் கழுவி, நான் போட்டிருந்த நீட்டுக் கோட்டால் முகத்தைத் துடைத்தேன்.

அங்கே கக்கூஸ் இல்லை.  கரையிலே  ஒதுங்கிய பகுதிகளை நாங்கள் பாவித்தோம். இது பெரிய சங்கடமான அனுபவமாக இருந்தது. ஆனால் எங்களுக்கு வேற வழியில்லை.    பெண்களும்  குழந்தைகளும்  ஒருபக்கம்.   மற்றப் பக்கத்தில் ஆண்கள்.

நான் ஏன் இப்படிக் கஸ்டப் படவேணும். என் மகளின் சொல்லைக் கேட்டிருந்தால் இந்த வெட்கக்கேடு வந்திராதே!

அதைப் பத்தி இப்ப அழுது என்ன பிரயோசனம். ஸ்ரீலங்கா ராணுவத்திடம் இருந்து நான் தப்பிச்சது பெரிய சந்தோசம்தான். ஆனா ஊரிலே பாவங்கள். முருகேசனும் சனங்களும்  எவ்வளவு  கஸ்டப்படினம். கோவிலுக்குப் போய் அவர்களை    நினைச்சுக்  கும்பிட வேணும்.

படகோட்டி தன் ஏகவசனத்தைத் துவங்கினான்.“நீ எல்லாம் இங்கே வா. இந்த தீவில் ஒருத்தனும் துலைய மாட்டான். இண்டைக்குப் பின்னேரம் ஆறு மணிக்கு தேவாலயம்பக்கம் பெரிய புளிய மரம் இருக்கு. நீ எல்லாம் மரத்தடிலே இரு. நான் படகு பக்கம் இருப்பேன். ஆரும் லேட் ஆனா விட்டுட்டுப் போவேன். கவனம்.”

எங்கள் கூட்டத்தில் அந்த DIG  மாதிரி மனிதரைக் காணவில்லை. அதுதான் படகோட்டிக்கு எங்களைப்பயமுறுத்தஇவ்வளவு தைரியம் வந்தது.

ஆனாலும் அவன் கட்டளைக்குப் பயந்து, நான் ஆறு மணிக்கு முந்தியே வந்திடுவேன், எண்டு பக்கத்தில் நின்ற பயணி ஒருவருக்குச் சொன்னேன்.

ராத்திரியில குளிரில் நடுங்கினோம். ஆனா அனலைதீவில் வெப்பம்   காத்தால  துவங்கிட்டுது. எனக்குச் சரியான பசியும் களைப்பும்.  மற்றப் பயணிகளுக்கும்  அப்படித்தான்  இருந்திருக்கும்.

சில இடங்களில் காலமையே பச்சை அரிசிக் கஞ்சி இலவசமாகக் குடுத்தார்கள். அவர்களுக்கு நன்றி செலுத்தி வயிறுமுட்ட அதை அருந்தினோம். என் பசி நீங்கவும், உண்ட களைப்பு எனக்குத் தலையைச் சுத்தியது.

பக்கத்து சீமெந்துத் தரையில் கைகால்களை நீட்டி, நெட்டி முறித்துப் படுத்தேன். எவ்வளவு நேரம் போனதோ தெரியாது. கண்ணைத் திறந்து பார்க்க, மத்தியானம் ஆகியிட்டது என்று அவசரப்பட்டு, பக்கத்துப் பிள்ளையார் கோவிலுக்குக் கெதியா நடந்தேன்.

அங்கே முருகேசனுக்கும் ஊரில் கஸ்டப்படுகிறவருக்கும் கெதியா விடிவு காலம் வரவேண்டும் என்று கும்பிட்டேன். நெத்தியில் திருநீறு பூசி சாமியை வலம் வந்தேன்.

சிலர் தேவாலயத்துக்குப் போய் வழிபட்டனர்.

படகோட்டி இட்ட கட்டளைக்குப் பயந்து நான் அப்பப்ப அந்த ஊர் மக்களிடம், “ஐயா, என்ன நேரம் இப்ப?” என்று கேட்டுக்கொண்டிருந்தேன்.

பின்னேரம் நான்கு மணியளவில் ஒரு கடையிலே பெரிய பாத்திரத்தில் ஒடியல் கூழ்காச்சியிருந்தார்கள். அதுக்குள்ளே பொரிச்ச மீன், இறால், மரவள்ளிக்கிழங்கு கீரைவகை போட்டு மிளகாய் அரைச்சுப்போட்டு சமைத்திருந்தார்கள். வந்திருந்த பயணிகளுக்கு இலவசமாகக் குடுத்தார்கள்.

எங்களுக்குப் பிறகும் பச்சை அரிசிக் கஞ்சி கிடைச்சது. ஒரு சிலர் தம்மால் இயன்ற பணத்தை அங்கேயிருந்த பேணியில் போட்டுக்  கடைக்காரருக்கு நன்றி தெரிவித்தார்கள். நானும் கொஞ்ச காசை குடுக்கவேணும் எண்டு நினைச்சு, போட்டிருந்த கோட் பாக்கெட்டில் மகன் வைத்த சின்னப் பணப்பையைத் தேடினேன்.

ஆனால் அதைக் காணவில்லைஎண்டு அதிர்ச்சியடைந்தேன். நான் காலம்பற கடற்கரையில் வாய் முகத்தைக் கழுவி, கோட்டால் என் முகத்தைத் துடைக்க அது கடலில் விழுந்திருக்குமோ? அய்யய்யோ! எப்படி ஒரு சல்லிக்காசும் இல்லாமல் நான் வீட்டுக்குப்  போகப் போறன் எண்டு நினைக்கநெஞ்சு வலிச்சது.

பிறகு, பிள்ளையார் என்னைக் கைவிடமாட்டார் என்ற மனத் தெம்புடன், எங்கள் பயணிகளோடே அந்த ஊரைச் சுத்திப் பார்க்கப் போனேன்.

தீவில் ஒரு காரோ சைக்கிளோ காணவில்லை. மாட்டு வண்டி ஒன்டு இரண்டு. பச்சைப் பசேல் போல நெல்விளையும் வயல். “அறுவடைக்கு இன்னும் நாலு  மாசம் இருக்கு,” என்றான் ஒரு கமக்காரன்.

“உன் சொந்தங்கள் இந்த ஊரிலே எவ்வளவு காலமாய் இருக்கிறார்கள்?  என்று கேட்டார் என் வயதுப் பாட்டி ஒருவர்.

“நாங்கள் ஒவ்வொருவரும் ஏதோ வகையில் மற்றவருக்கு சொந்தம் என்று பழகுவோம். நல்ல விடயமோ சாவு வீடோ எல்லாரும் சேர்ந்து நடத்துவோம்,”   என்றான்.

எவ்வளவு பெரிய விசயத்தை அந்தப் பையன்துல்லியமாகச் சொன்னான் ஒரே மூச்சில். இவனைப் போல அரசியல் வாதிகள் இலங்கையை ஆண்டால் தமிழருக்கு இப்ப இருக்கிற கதி வந்திருக்குமா?

ஒரு மணித்தியாலத்துக்குப் பிறகு வானம் செக்கச் செவேரெண்டு  மாற நாங்கள் கெதியா தேவாலயத்துக்குப் பக்கத்தில் இருந்த புளிய மரத்தடிக்குப் போய்ச் சேர்ந்தோம்.

சூரிய அஸ்தமனக் காட்சி நல்ல வடிவா இருந்தது. ஒரு சிவத்த நெருப்புப் பந்து மாதிரி சூரியன் இருந்தது. அது கடலுக்குள்ளே கொஞ்சம் கொஞ்சமாய் மறைவதைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன்.

நாங்கள் பம்பலபிட்டியில இருந்த காலத்தில் சூரிய அஸ்தமனம்  பார்க்க எத்தனை முறை கடற்கரைக்குப் போயிருப்போம் பின்னேரங்கள்ளே.

அந்தக் கண் கொள்ளாக் காட்சிக்கும் என்ர பழைய ஞாபகத்துக்கும் முற்றுப்புள்ளி  வைத்தமாதிரி  ஏகவசனம்   கேட்டது.    “ஏய் எல்லாம் ஏறு படகுலே.”

அடுத்த நொடியில் மனுசன் டியூனை மாத்திக்கொண்டான்.

ஏனெண்டு நாங்கள் நினைக்க வேண்டியதில்லை. அந்த DIG மாதிரி மனுசர் அவனை முறைத்துப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தார்.

தயவு செய்து எல்லாரும் படகில் ஏறுங்கோ. கெதியா ஏறுங்கோ,”  என்றான் படகோட்டிதாழ்ந்த குரலில்.

நாங்கள் சிரிப்பை அடக்கிக் கரைக்குக் கெதியா நடந்தோம். காலம்பற எனக்கு உதவி செய்த இளம் தம்பதி இப்பவும் படகில் ஏற எனக்கு உதவினார்கள்.

பயணத்தைத் தொடர்ந்தோம்.

ஒரு மணித்தியாலத்துக்குப் பிறகு சிவப்பு வானம் மெதுவா மங்க, இருட்டுதுப்படத் துவங்கிச்சு.

“இந்தக் கும்மிருட்டு எங்களுக்குப் பாதுகாப்பா இருக்கும். பயம் வேண்டாம். ரோந்துப் படை எங்களை கண்டுபிடிக்காது.

இப்படி படகோட்டி சொல்லிக் கொண்டிருக்க, சடுதியாக இலங்கைக் கடற்படைத் துப்பாக்கிச் சத்தங்கள் எங்களை அதிர வைத்தன. உடனே அவன் வேறு பக்கம் படகைத் திருப்பினான்.

படகோட்டி எச்சரிக்க முன் நாங்கள் வாயைப் பொத்தித் தலையைக் குனிந்தோம்.

என் நெஞ்சு படபடத்தது. ஒரு சின்னப் பிள்ளை கதறத் தாயார் அதன் வாயில் தன் முந்தானையை அமுக்கினார்.

ஐயோ கடவுளே! நடுக்கடலில் எங்களைச் சாகடிக்கப் போறாங்களா இந்த ராட்சசர்கள்? எண்டு நினைச்சு  அழுதேன்.

“இந்தப் பாழாப் போன காத்து கூட எங்களுக்கு உதவ மாட்டேங்குது. இல்லாட்டி நாங்க கெதியா இஞ்சேருந்து போய் விடலாம்,” என்றான் படகோட்டி தாழ்ந்த குரலில்.

சில நிமிசங்கள் கழித்து ரோந்துப் படை தொல்லை இல்லாமல் போக, “இப்ப எல்லாரும் நிமிந்து நிம்மதியா மூச்சு விடலாம், என்றான்.

நாங்களும் நெட்டி முறித்துத் தலை நிமிர்ந்தோம். தோணி  இங்குமங்குமா போய்க்கொண்டிருந்தது.

அரை மணித்தியாலத்துக்குப் பிறகு, படகோட்டியும் அவன் உதவியாளனும் துடுப்புகளை பெரும் சத்தத்துடன் அசைத்துக்கொண்டிருக்கத் தோணி இரைச்சலோட வேகமாய்ப் போனது.

இவங்களுக்குப் பைத்தியமா? சத்தம் கேட்டு ரோந்துக்காரன் திரும்பி வரப்போறானே என்று நாங்கள் புறுபுறுத்தோம்.

அதைக்கேட்ட படகோட்டி, “இப்ப நாங்க இலங்கைக் கடல் எல்லை தாண்டிட்டோம். ரோந்துப் படை இனிமே எங்களைத் துரத்தாது,”  என்று உரத்த குரலில் கத்த,

அவனை இடை மறித்து ஒரு இளைஞன் தாழ்ந்த குரலில்  கேட்டான், “இந்தப் பரந்த கடலில் ஒரு நாட்டு எல்லை எது என்று உனக்கு எப்படி உறுதியாச் சொல்ல முடியுது?

“தம்பி, நான் இந்தக் கடல்லே பிறந்து வளந்தவன். என் பாதி வாழ்நாள் பாட்டா, அப்பா, மாமா மச்சினனோடே தோணிலே மீன்பிடி வியாபாரம் செய்தவன். போருக்குப் பின்தான் பயணிகளை ஏத்திக்கொண்டு போறன். உனக்கு உன் ஊர்லே கோயில் எங்கே, வயல், சுடுகாடு எங்கே, அடுத்த ஊர் எங்கே துவங்குது எண்டு எப்படித் தெரியுமோ, அப்படித்தான் எனக்கு இந்தக் கடல்.  கொஞ்ச நேரத்திலே நாங்க ராமர் பாலத்துக்குப் போயிடுவம். அதுமேல படகைக் கவனமா செலுத்துவேன்.

கும்மிருட்டில் அந்தப் பரந்த நீர்ப்பரப்பில் ஒரு நாட்டின் எல்லையை அவர்கள் எப்படிக் கண்டறிகிறார்கள் என்று நினைச்சு நாங்கள் ஆச்சரியப்பட்டோம்.

அவன் மேலும் சொன்னான், “எல்லாரையும் ராமேஸ்வரம் இறக்கிட்டு ஊரில் விக்க மீன் றாலுக்கு வலை போட்டு கூடை   நிரப்புவேன்.  விக்க முடியாததை கருவாடு செய்ய மணலில் காயவைப்பாள் என்ர பெஞ்சாதி.”

இளைஞன் சிரித்தான். “அப்ப உனக்கு ஒவ்வொரு நாளும் றால் பொரியலும் மீன் குழம்பும் வீட்டில் கிடைக்கும். நீ குடுத்து வச்சவன். எனக்கு இரண்டு நேரம் பச்சை அரிசிக் கஞ்சியும் சம்பலும் சாப்பிட்டு வாய் மரத்துப் போச்சு.”

“தம்பி, இக்கரை மாட்டுக்கு அக்கரை பச்சை மாதிரி பேசாதே. என் மாதிரி ஆள்கள் பயணிகளை ஏத்திப் போனா, இந்திய கடல்ப்படை எங்களைப் பிடிக்கும். கவனமா உங்களை இறக்கிப் பிறகு  மீன் றாலுக்கு வலை போட்டு கூடை நிரப்பினா, இந்திய   இலங்கைக் கடல் படைகளிடம் அகப்படாம தப்பவேணும். இல்லாட்டி, நாங்க பாடுபட்டு பிடிச்ச எல்லாத்தையும் அவங்க தங்கடதெண்டு எடுப்பாங்க. அது மட்டுமா?  சில நேரம் எங்களைக் கைதும் செய்வாங்க.

“ஏன் அப்படி?” என்று கேட்டேன். “இந்தப் பெரிய கடலிலே இருக்கிற மீன் எல்லாருக்கும் சொந்தம்தானே.

“சரியாச் சொன்னீங்கள், பாட்டி,”என்றான் இளைஞன்.

“தாயே, அவங்கள் தங்கள் நாட்டு கடல் எல்லைக்குள்ளே மீன் பிடிச்சிட்டோம் எண்டு எங்க மேல் குத்தம் சாட்டுவாங்கள்.

கொஞ்ச நேரம் ஒருவரும் பேசவில்லை. படகோட்டியும் அவன் தோழனும் மாறி மாறித் துடுப்புகளை அசைத்தார்கள்.

இந்த மீனவர் வாழ்க்கை எவ்வளவு ஆபத்தானது. அடுத்த நாள் காலை அவர்கள் வீடு திரும்பும் வரை அவர் குடும்பங்கள் எவ்வளவு மன ஏக்கத்துடன் கடற்கரையில் காத்திருப்பார்கள்.    தம்  வீட்டு  ஆடவரைப் பாதுகாப்பாக வீட்டுக்கு அனுப்பிவை என்று கடவுளிடம் ஒவ்வொரு நாளும் கும்பிடுவார்கள்.

மீனவர், ஒவ்வொரு நாளும் புயல், காற்று, கடல் சீற்றம், ரோந்துப் படை என்று பலவித கஸ்டங்களைச் சந்திக்கவேண்டி இருக்கும். ஒவ்வொரு நாளும் அவர்கள் செத்துப்  பிழைத்தனர்.

நாங்கள் என்னடாவென்றால் படகோட்டியின் பேச்சில் இலக்கணப் பிழை கண்டுபிடித்துப் பகிடி விட்டோம்.   அதை  நினைச்சு   நான் வெட்கப்பட்டேன்.

இன்னும் எவ்வளவு தூரம் போக வேணும் எண்டு நினைப்பதும், முகத்தை  நீரில் கழுவுவதுமாய் மாறி மாறிச் செய்தோம்.

அடுத்த நாள் அதிகாலை கிழக்கு வானத்தில் ஒரு கோயில் கோபுரத்திலிருந்து தெய்வீகப்  பிரகாசம்  தெரிஞ்சது. நாங்கள்  பரவசப்பட்டோம். சந்தேகத்துக்கு இடமில்லை.  இது ராமேஸ்வரமேதான் என்று கும்மாளம் போட்டோம்.

“அரோஹரா! அரோஹரா!” என்று  ஒவ்வொருவரும் மற்றவர்களை அணைத்து, மகிழ்ச்சியுடன் குதித்து விளையாட, படகோட்டி எங்களை எச்சரித்தான்.

“கவனம்! படகு கவிழ்ந்துடும் நீ எல்லாம் துள்ள. நீ எல்லாரையும் ராமேஸ்வரம் கூட்டிப் போனா என்னைச் சுங்கவரி ஆபீசர் மறியல்ல போடுவார். பிறகு உங்களைப் போல ஊரில் தவிக்கும் ஆக்களுக்கு என்னால் உதவி பண்ண முடியாமல் போயிடும்.

ராமேஸ்வரம் அருகே சில தீவுகள் காணப்பட்டன. கிட்ட இருந்த ஒரு தீவுக்குப் படகோட்டி படகைச் செலுத்தினான்.

“நான் இப்ப எல்லாரையும் இஞ்சே இறக்கிறன். ராமேஸ்வரம் போக வேற வழி பார். இப்ப இறங்கு கெதியா,” என்றான். அவன் நிலமையைப் புரிந்து நாங்களும் படகில் இருந்து கீழே இறங்க, எங்கள் முழங்காலுக்கு மேல் தண்ணீர் இருந்தது.

அவன் வேற பேச்சில்லாமல் படகைக் கெதியாத் திருப்பி மறைந்து விட்டான் பாதி இருட்டில்.


நாங்கள் குளிரில் நடுங்கிக் கொண்டிருந்தோம். எப்படி ராமேஸ்வரம் போகப் போகிறோம் என்ற கவலை எல்லாருக்கும். அந்தத் தீவின் கரைக்குப் போவதா, இல்லாட்டி நீந்தி ராமேஸ்வரம் சேர்வதா என்று சிலர் பேசிக்கொண்டிருந்தார்கள்.

“சிவனே! சிவபுரத்தரசே!! எங்களுக்கு ஒரு நல்ல வழியை அமைத்துத் தா,” என்று நான் என் மனசில் வேண்டினேன். அதே மாதிரி மற்றவரும் கடவுளிடம் வேண்டி இருப்பார்கள்.

விடியக்காத்தாலே ஒரு மீன்பிடி தோணி எங்கள் பக்கம் வருவதைக் கண்டோம். தமிழில் உரத்த குரலில் பாடிக்கொண்டு வந்தார்கள். இரவு முழுக்கவும் மீன் பிடித்துத் தங்கள் ஊருக்குத் திரும்பி வந்துகொண்டிருந்தனர் போலும்.

நாங்கள் எல்லோரும் எங்கள் கைகளை அசைத்து பெரிய சத்தமாய், “உதவுங்கோ! உதவுங்கோ!! ராமேஸ்வரம் போக உதவுங்கோ!  உதவுங்கோ!!” எண்டு மன்றாடினோம்.

நாங்கள்  தண்ணீரிலே நின்று குளிரில் நடுங்கிக்கொண்டு பசியோட அவதிப்பட, எங்கேயோ இருந்து ஒரு சின்னத் தோணி எங்களுக்கு உதவ வந்தது. இரண்டு படகோட்டிகள் என்னையும் மற்ற வயசுபோனவர்களையும் பத்திரமாகத் தூக்கி, தோணிக்குள்ளே இருத்தி, எங்களுக்கு ஆறுதல் சொன்னார்கள்.

அந்த நேரம் அந்தத் தோணி நோவாவின் பேழை (Noah’s Ark) போல இருந்தது.  கடலில் அல்லல்படும் எங்களுக்கு உதவ முன்வந்திருக்கே என்று அவர்களுக்கு எங்கள் நன்றியைத் தெரிவித்தோம்.

“மச்சான் சொன்னான் நீங்க இங்க இருக்கீங்கன்னு,” என்றான் ஒரு படகோட்டி.

“மச்சானா?” ’என்று கேட்டார் DIGமாதிரி மனுசன்.

“என்னய்யா, நீ?  அதுக்குள்ள மறந்துட்டியா உங்களக்  கூட்டி வந்த  படகோட்டிய?”

அவர் முகம் சிவந்தது. “நான் அவர்மேல் அநியாயமா கோவிச்சிட்டேனே! எவ்வளவு நல்லவர் அவர்.”

“சிவனே, சிவபுரத்தரசே! நீ எங்களைக் காப்பாத்திட்டாய்,” என்று நான் திரும்பவும் கடவுளை வேண்டினேன்.  அடுத்த கணம் பயம் கவ்விக்கொண்டது என்னை. இவ்வளவு காலமும் நான் முறையான இந்திய வீசாவோட இருந்தவள், இப்ப   சட்ட விரோதமாக வந்திருக்கிறேனே எண்டு நினைச்சுத் துக்கப்பட்டேன்.

கொஞ்ச நேரத்தாலே நாங்கள் ராமேஸ்வரத்தில் இறங்கினோம். அப்ப சீருடை போட்டிருந்த அதிகாரிகள் எங்களைச் சுத்தி நின்றார்கள். அவர்களில்  சிலர் அரசு சாரா நிறுவனங்களில் இருந்தும், சர்ச் தொண்டர்கள் என்றும் பிறகு எங்களுக்குத் தெரியவந்தது. பொலிஸ் மற்றும் சுங்க அதிகாரிகள் எங்களை வரிசையில் நிக்கச் சொல்லி  அகதி  முகாமுக்கு  அனுப்ப  ஆயத்தம்  பண்ணினார்கள்.

ஆனால் நான், “அகதி முகாமுக்குப் போக மாட்டேன்,” எண்டு தலையை அசைத்து மறுப்புத் தெரிவிச்சுக்கொண்டிருந்தேன் பயணி ஒருவருக்கு.

அப்ப, கொஞ்சத் தூரத்தில் நின்ற ஒரு இளம் கிறிஸ்தவ பாதிரியார் என்னைக் கவனித்துக்கொண்டிருந்தார். என்ர பிரச்சனை என்னவென்று கேட்டறிய அவர் தன் உதவியாளர் ஒருவரை என்னிடம் அனுப்பினார்.

“நான் எந்தவொரு அகதி முகாமுக்கும் போகமாட்டேன். நான் சென்னை தி-நகருக்குத்தான் பயணம் செய்ய வேண்டும். அங்கே என் மகள் பல வருசங்களாகத் தன் கணவனுடனும்,குடும்பத்தினரோடும் வாழ்கிறாள், எண்டு நான் அவரிடம் திடமாகச் சொன்னேன்.

அந்தப் பையன் திரும்பிப் போய், நான் சொன்னதைப் பாதிரியாருக்குச்சொல்லியிருக்கவேணும்.

பிறகு தன் குருநாதர் ஆலோசனையின்படி, அவர் உதவியாளர் என்னிடம் வந்து,  “அம்மா, தயவு செய்து வரிசையில் இருந்து பிரிந்து என்னைப் பின்தொடருங்கோ,” எண்டு  மெதுவாகச் சொன்னார்.

நான் வலும் சந்தோசப்பட்டு அவர் பிறகாலே நடந்து பாதிரியாரிடம் போனேன்.

அவர் என் முழுக் கதையைப் பொறுமையாக் கேட்ட பிறகு, அங்கே இருந்த பொலிஸ்  மற்றும்  சுங்கவரியாளரிடம்  ஏதோ  பேசிக்கொண்டிருந்தார்.

அவர்கள் பாதிரியார் வேண்டுகோளுக்கு சம்மதிக்க, அவர் என்னை அந்த இடத்தைவிட்டுத் தன் உதவியாளருடன் வெளியே போகும்படி சொன்னார்.

அவருக்கு நன்றி செலுத்தி,  உடனே நான் அந்தப் பையனுடன் நடந்தேன்.

சில நேரம் கழித்து, அகதிகளுக்கு உதவுவதே தம் குறிக்கோள் என்ற ஒருமனத்துடன்   சேவை  செய்யும்  ஒரு  கிறிஸ்தவ  கன்னிமாடத்துக்கு நாங்கள்   வந்து  சேர்ந்தோம்.

அங்கே தேவதூதர்கள் போல தோற்றமுடைய   கன்னியாஸ்திரீமார்  என்னை அன்புடன் வரவேற்றுமுகம் கழுவும்படி வேண்டினார்கள்.

நான் முகம் கைகால் கழுவிக்கொண்டு  வந்ததும், எனக்கு ஒரு கப் கோப்பி தயாராய் இருந்தது.

ஆஹா! என்ர சீவியத்திலே இப்படி ருசியான கோப்பி ஒருநாளும் குடிக்கவில்லை. அது  தேவாமிர்தம்  போல  சுவைச்சது.

அதுக்குப்  பிறகு  இட்டலி சாம்பார்  தந்தார்கள்.   அந்தப் பூப்போல இட்டலி   என் மரத்துப்போன வாய்க்குள்ளே போகப் போக, என் களைப்பெல்லாம் பறந்தது. என்ர உடம்பு நல்லபடி விறைப்பு, வலி இல்லாமல் இருக்கத் துவங்க, நான் கூச்சப்படாமல் மேலும்  மூண்டு  இட்டலி  கேட்டுச்  சாப்பிட்டேன்.

ஆனாலும் ஒரு குற்ற உணர்ச்சி என்னை வாட்டினது. நான் மட்டும் இஞ்சே  பாதுகாப்பான இடத்தில் இருக்க, என்னுடன் வந்த பயணிகள் அகதி முகாமில் எவ்வளவு கஸ்டப்படபோகிறார்கள்.

அந்த வேதனை என்னை ஒரு பக்கம் வருத்த, நான் எப்படிச் சென்னைக்குப் பிரயாணம் செய்ய முடியும் எண்டு நினைச்சவுடன் தலை சுத்தியது. கையில் ஒரு சல்லிக் காசு இல்லை.  எனக்கு உதவ ஒருவர் இல்லை. தெய்வமே, நான் என்ன செய்யப் போறேன்.

இப்பிடி பயத்தோட நான் யோசித்துக்கொண்டிருக்க, காலம்பற எனக்கு உதவி செய்த   இளம்   பாதிரியார் என்னைத் தேடி அங்கே   வந்தார்.   “உங்கள் பசிக்கு ஏதாவது உணவு கிடைத்ததா?” என்று கேட்க,

“எனக்கு வேண்டிய வசதிகள் அளித்தார்கள் இந்த அன்பான கன்னியாஸ்திரீமார்.”

“மிக்க சந்தோசம். அடுத்து, உங்கள் மகள் முகவரியையும், தி-நகர் போன் நம்பரையும் தர முடியுமா?”

உடனே  வேண்டிய  தகவல்களை  அவருக்குக்  குடுத்தேன்.

அவர் ஒரு மணித்தியாலம் கழித்துத் திரும்பி வந்தார். அவர் முகம் கவலையுடன் இருந்ததைக்  கவனித்தேன்.

“உங்கள் போன் நம்பர் துண்டிக்கப்பட்டிருக்கு. உங்கள் பயணச் செய்தியை முன்கூட்டி  நான் எப்படி  உங்கள் வீட்டாருக்கு  அறிவிக்க முடியும்?”

“நீங்கள் கவலைப்பட வேண்டாம். என்னைத் தயவு செய்து ரயிலில் ஏத்தி விடுங்கோ. நான் எழும்பூர் ஸ்டேஷனிலே இருந்து தி-நகர் வீட்டுக்குப் போய்ச் சேர்ந்திடுவேன்,”  எண்டு கைகூப்பி  அவரிடம்  வேண்டினேன்.

அவர் சந்தேகத்தைத் தீர்க்க, நான் ஆங்கிலத்தில் அவருடன் உரையாடினேன்.“  I have travelled alone to London and Dubai to visit my family. This trip to Chennai is nothing in comparison.” (நான் லண்டன், துபாய்க்கு தனியப் பயணித்திருக்கிறேன் உறவினரைப் பார்க்க. சென்னை எனக்குப் புதிதல்ல.) நீங்கள் தயங்காமல் என்னை அனுப்புங்கோ  ராமேஸ்வர வண்டியில்,”  எண்டு   கெஞ்சினேன்.

அப்படி நான் சொன்னதும், அவருக்கு என் மேல் ஒரு நம்பிக்கை வந்த மாதிரி புன்னகை புரிந்தார்.  “அப்படியானால் உடனே  உங்கள் மருமகனுக்கு ஒரு urgent தந்தி அனுப்பிறேன் எழும்பூர் ரயில் நிலையத்தில் நாளைக் காலை உங்களைச் சந்திக்கும்படி.   ஆகவே, இன்றிரவு  ரயில் பயணம் செல்ல நீங்கள் ஆயத்தமாய் இருங்கோ,”   எண்டு  சொல்லி,    அங்கேயிருந்து கெதியா வெளியே போனார்.

 எனக்குத்  திரும்பவும் பயம் வந்தது. வெறுங் கையோடு எப்படி நான் ரயில் பிரயாணம் செய்யப் போறன்.என்ர பிள்ளையாரே என்னைக் கைவிடாதீர், எண்டு மனதில் வேண்டினேன்.

அண்டைக்குப் பின்னேரம் அந்த தேவ கன்னிகள்  எனக்கு ஒரு போத்தல் தண்ணியும் ராத்திரி சாப்பாடும் குடுத்தார்கள். அவர்களுக்கு என் மனமார்ந்த நன்றியைத் தெரிவித்து, காலையில் என்னைக் கூட்டி வந்த பிள்ளையோடு கெதியா நடக்கத் துடங்கினேன்.

இருபது நிமிசங்களில் நாங்கள் ரயில் நிலையத்தை அடைந்தோம். முன்கூட்டியே பயணிகள் பணம் கட்டித் தங்கள் ஸீட்டை ரிசர்வ் பண்ணின கம்பார்ட்மெண்ட்டில் என்னைப்  பையன்  ஏறச்சொல்லி,   “இந்த சீட்டில் உட்காருங்கம்மா,” என்றான்.

என் கைகால்கள் நடுங்கத் துவங்க, நான் அவன் கையைப் பிடிக்க, அவன் என்னை அதில் இருத்தினான். டிக்கெட் வாங்காமல் அந்தக் கம்பார்ட்மெண்டில் நான் எப்படிப் பயணிக்கலாம்? அடுத்த ஸ்டேஷனிலே கட்டாயம் டிக்கெட் கலெக்டர் என்னைக்  கீழே  இறக்கிடுவாரே.  ஐயோ!  நான் என்ன செய்ய?

கையில் பணம் இல்லாமல் எப்படிப் பயணிக்க முடியும்?இவ்வளவு இன்னல்களைத் தாண்ட உதவிய கடவுள் என்னை இந்த வேளை கைவிட மாட்டார் என்ற தைரியம் கலந்த பயம் என்னை மாறி மாறி சுத்தி வந்தது.

இப்படி மன வேதனையும் பயமும் என்னை வருத்திக்கொண்டிருக்க, சடுதியில்    கடவுளின் தூதுவர்போல பாதிரியார் என்னைப் பார்த்துக்கொண்டு கெதியா நடந்து வந்துகொண்டிருந்தார்.

என்ன  ஆச்சரியம்!

அவர் என்னிடம் வந்து, “நான் கடைசிநேரம் வரை பொறுமையாகக் காத்திருந்து, யாராவது ரிசர்வ் பண்ணின டிக்கெட்டை ரத்து செய்வார்களா என்று பார்த்துக்கொண்டிருக்க, இப்போதான் ஒன்று கிடைத்தது.   அதை உடனே வாங்கி வந்தேன் உங்களுக்கு,” என்று சொல்லி ஒரு ரிசர்வ்ட் டிக்கட்டை என்னிடம் குடுத்தார்.

எனக்கு சந்தோசம் தாங்க முடியவில்லை.

“நீங்கள் நிம்மதியாக இந்தப் பெட்டியில் சென்னைக்குப் பயணிக்கலாம். அதோடு, இந்த 100 ரூபா பணத்தை வைத்திருங்கோ உங்கள் கைச் செலவுக்கு,”  என்றார்.

நான் எழும்பி நின்று அவருக்கு என் அன்பு வணக்கத்தைத் தெரிவித்தேன். “ஐயா, நான் பத்திரமாய் வீடு போய்ச் சேர்ந்திட்டேன் என்ற செய்தியை உங்களுக்கு அறிவிக்க விரும்புகிறேன். அதனாலே உங்கள் விலாசத்தை எனக்குத் தயவு செய்து தாங்கோ,” என்றேன் தழுதழுத்த குரலில்.

அவர் தன் விசிட்டிங் கார்டைத் தந்தார். அதை நான் பத்திரமாய் என் கோட் பாக்கெட்டில் வைச்சேன்.   அவர் எனக்கு செய்துதவிய காசைத் திருப்பி அனுப்ப   இது  ஒரு  யுக்தி.

எனக்கு இன்னும் ஏதேனும் உதவி தேவைப்பட்டால் தன்னைத் தொடர்பு கொள்ளும்படி கேட்டுக்கொண்டார்.

நான் திரும்பவும் திரும்பவும் என் மனமார்ந்த நன்றியை அவருக்குத் தெரிவித்துக்கொண்டிருந்தேன். என்ர நெஞ்சு ரெக்கை கட்டிப் பறக்கிறமாதிரி இருந்தது.

அனலைதீவில் அந்தக் கடையில் மகன் தந்த பணப்பை துலைஞ்சிட்டுது எண்டு பயந்துகொண்ட நேரம் இருந்து, இவ்வளவு நேரமும் அதே பயத்தோட இருந்தேன். இப்ப அந்தப் பயம் எல்லாம் காத்திலே பறந்திட்ட மாதிரி இருந்தது எனக்கு.

அவரும் பையனும் கீழே இறங்கப் புகையிரதம் நகரத் துடங்கியது. நான் யன்னல் வழியே அவர்களுக்குக் கை அசைத்தபடி இருந்தேன். அவர்களும் கையை அசைத்து எனக்கு விடை குடுத்தார்கள்.

அவர்கள் என் பார்வையில் இருந்து மறைந்த பிறகு, அண்டைக்கு நடந்த அதிசயங்களை நினைக்கச் சந்தோசம் கலந்த கண்ணீர் வழிந்தோடியது என் முகத்தில்.  கடவுளுக்கு நன்றி கூறிக்கொண்டேயிருந்தேன்.

பிறகு அசதியும் நித்திரையும் என்னைச்சூழ்ந்து கொள்ள, நான் சீட்டில் நிமிர்ந்திருந்தபடி தூங்கினேன்.

அப்பப்ப கண்களைத் திறந்து, “சென்னை வந்திட்டோமா?” என்று பக்கத்தவரிடம் விசாரிப்பேன். அவர்கள், “பயப்பட வேண்டாம், பாட்டி. இன்னும் நிறைய நேரம் இருக்கு,”  என்று எனக்கு ஆறுதல் அளித்தனர்.

விடிந்ததும், இன்று காலை என் மகளும் மருமகனும் என்னைஎழும்பூர் நிலையத்தில் வரவேற்கப் போகிறார்கள் என்று மிக ஆவலுடன் எதிர்பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன். மற்றப் பயணிகள் இன்னும் நித்திரைத் தூக்கத்தில் இருந்தார்கள்.

ரயில் எழும்பூர் நிலையத்தை அடைந்தபோது, சடுதியாஎல்லாரும்எழும்பினார்கள். “எழும்பூர் வந்தாச்சு!” என்ற சத்தம் எங்கும் கேட்டது. உடனே துள்ளிக் குதித்து, தாங்கள் கொண்டு வந்த சாமான்களை வண்டி உள்ளே நுழைஞ்ச போர்ட்டர்களுக்குக்  குடுத்து,  ஒவ்வருவரும்   சந்தோசத்துடன்  கெதியா      கீழே இறங்கினார்கள்.

என் குடும்பத்தைப் பார்க்க நான் என் தலையை யன்னல் வெளியே நீட்டி, பிளாட்பாரம் முழுவதும் ஆவலுடன் தேடினேன். நிமிடங்கள் ஏற ஏற, என் ஆவல் புஸ்வாணம் போல் ஆனது. ஏமாற்றமும் அழுகையும் என்னை உந்த, நான் எல்லாப் பயணிகளும் என்னைத் தாண்டிப் போவதைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன்.

உடனே ஒரு வைராக்கியம் என்னை உந்த,  நான் ஸ்டேஷனில் இருந்து வெளியேறி மூன்று சக்கர வாகன நிலையத்தை அணுகினேன்.

என் உடுப்பையும் கலைந்த முடியையும் பார்த்து நான் வேறோர் கிரகத்திலிருந்து வந்திருக்கவேணும்  எனவாகன ஓட்டி நினைத்தான் போலும். அல்லது தி-நகர் செல்ல வாகன கட்டணத்தைச் செலுத்தும் திறன் எனக்கு இல்லை எண்டு அவன் நினைத்திருக்கலாம்.

ஏளனப் புன்னகையுடன் முகத்தை மறு பக்கம் திருப்பினான். மற்ற வாகன ஓட்டிகளும் அதே மாதிரி முகத்தைத் திருப்பினாங்கள்.

நான் கொஞ்சமும் மனந் தளராமல், மெய்ன் வீதிக்கு வந்து ஒரு ஆட்டோ வண்டிக்குக் கை அசைக்க, அந்த இளைஞன் உடனே என்னருகில் வண்டியைத்திருப்பினான். “நீங்க தான் இன்னிக்கு முதல் சவாரி எனக்கு, தாயே.”

 “என்னிடம் நூறு ரூபாய் மட்டும் தான் இருக்கு. நான் தி-நகரில் ஹபிபுல்லா ரோட்டுக்குப் போகவேணும்,” என்றேன் தழுதழுத்த குரலில்.

“அவ்வளா பணம் வராது.  மீட்டர்  போடுறேன். தயவு செய்து உள்ளே உக்காருங்கோ, தாயே.”

நான் புன்னகையுடன் உள்ளே உட்கார, அவன்வண்டியைச் செலுத்தினான். அரை மணித்தியாலத்தில், ஹபிபுல்லா தெருவில் எங்கள் வீட்டை அடைந்தோம்.

“இது ஒரு பேராசிரியரின் வீடு. என் மருமகன் கணநாதன் இங்கே கீழ் வீட்டை வாடகைக்கு எடுத்திருக்கிறார்,” என்று வாகன ஓட்டிக்கு விளக்கினேன். “வீட்டுச் சொந்தக்காரர் குடும்பம் மேலே வாழ்கிறார்கள்,” என்று சொல்லிக்கொண்டு எங்கள் முன் கதவை ஆவலுடன் தட்டினேன்.

உடனே வீட்டுச் சொந்தக்காரி கதவைத் திறந்தார்  ஆச்சரியம் கலந்த புன்னகையுடன். “அம்மா, திரு, திருமதி கணநாதன் அவர்கள் இப்போ ஸ்டெர்லிங் சாலையில் வசிக்கின்றனர். அது உங்கள் இளைய மகளின் குடியிருப்பு என்று நான் நினைக்கிறேன். உங்கள் இளைய மகள் லண்டனுக்குக் குடும்பத்தோடு கிளம்பிட்டார் என்றும் அறிந்தேன். ஆகவே, அவர்கள் வாழ்ந்த அபார்ட்மெண்டில், உங்கள் மூத்த மகள் குடும்பம் சென்ற மாதம் தொட்டு அங்கே வாழ்கிறார்கள்,” என்றார் வீட்டுக்கார அம்மா.

“மிக்க நன்றி, அம்மா, தகவல் அளித்ததுக்கு. நான் நேரே அங்கேயே போகிறேன்,”  என்று  கூறி  விடை பெற்று, ஆட்டோ ஓட்டுனருக்கு விலாசத்தைக் குடுத்தேன்.

பதினைந்தே  நிமிசங்களுக்குள் நாங்கள் நுங்கம்பாக்கம் ஸ்டெர்லிங் சாலை அபார்ட்மென்டுக்கு  வந்தடைந்தோம்.

வெளியே நின்ற காவலாளியை நான் கேட்டேன், “என் மருமகன் திரு கணநாதன் குடும்பத்தினர்  இங்கே  வாழ்கிறார்களா?”

“ஆம், அம்மா.  நீங்கள் சவுக்கியமா?”

நான் அவருக்குப் புன்னகையுடன் தலை அசைத்து, ஆட்டோ ஓட்டுனரிடம் திரும்பிச் சென்றேன். “தம்பிக்கு நான் எவ்வளவு பணம் கட்டணும்?”

“ஹபிபுல்லா வீட்டுக்கப்புறம் நான் மீட்டர் போடல்லை. ஆகவே மீட்டர்  கட்டணத்தை விட, ஒரு சதம் வேண்டாம் அம்மா,” என்று கூறினார் அந்த நேர்மையான இளைஞன்.

நான் அவருக்கு நன்றி கூறி, என்னிடம் இருந்த நூறுரூபாய் நோட்டைக் குடுக்க. அவர் மீட்டர் பணம் மட்டும் எடுத்து மீதிப் பணத்தைத் திருப்பித் தந்தார்.

அவர்  காவலாளியைக்  கேட்டார்,  “கணநாதன்  சார்  இங்கே    குடியிருக்காரா?”

“பயப்படாதே. அம்மா கரெக்டான இடந்தான் வந்திருக்காரு. சார் ஒண்ணாம் மாடிலே இருக்காரு, எண்டு காவலாளி அவருக்கு உறுதியளித்த பிறகுதான், அந்த உன்னதமான ஆட்டோ ஓட்டுனர் கிளம்பினார்.”

“இது தான் என் பிரயாணக் கதை,” என்றார் எங்கள் அம்மா, அம்மம்மா.

கொஞ்ச நேரம் எங்களால்  ஒன்றுமே பேச முடியாமல் இருந்தது. எங்கள் மூன்று பிள்ளைகளும் சகுந்தலாவும் அம்மாவுக்கு நேர்ந்த கஷ்டங்களை ஆழ்ந்த துக்கத்துடன்  கேட்டுக்கொண்டிருந்தார்கள். அவர் எழும்பூர் ஸ்டேஷனிலே வந்திறங்கிய செய்தி எங்களுக்குக் கிட்டவில்லையே என்று அறிந்த மட்டில் எங்கள் மனசு மிக்க வேதனைப்பட்டது.

அவர் பேசி முடியும் வரை காத்திருந்து, அம்மம்மாவைக் கட்டி அணைத்தனர் லட்சுமி, கீதா, சியாமளா.

கொஞ்ச நிமிசங்களுக்குப் பிறகு லட்சுமி கேட்டாள் அவரிடம், “அம்மம்மா, சொல்லுங்கோ, யார் உங்களுக்கு பெரிய உதவி புரிந்தார் என்று. படகோட்டியா, பாதிரியாரா அல்லது ஆட்டோ ஓட்டுனரா?”

“கடவுளை எப்பெப்ப நாங்கள் அன்புடன் அழைத்தாலும், அப்பப்ப அவர் எங்களுக்கு உதவுவார். மறந்திடாதேங்கோ அந்த காம்பாட் பாட்டிக் (Combat Fatigue) தந்துவிய போராளியை,” என்றார் அம்மம்மா.

“77வயசில் இவ்வளவு தைரியத்துடன், வந்த கஷ்டங்களை எதிர்த்துப் பயணம் செய்த அம்மம்மாக்கு ஜே போடுங்கோ எல்லாரும்!” என்று ஷ்யாமளா சொல்ல, அங்கே கூடி இருந்தவர் பலத்த கரகோஷத்துடன் அம்மாவைச் சுத்தி வந்தனர். சிலர் அன்பு முத்தம் கொடுத்தனர்.கீதா, லக்ஷ்மி, ஷ்யாமளா, அவரைக் கட்டி அணைத்தனர்.

அடுத்த நாள் நான் பாதிரியாருக்கு அவர் கட்டிய டிக்கெட் பணத்துக்கும் அம்மாவுக்கு கொடுத்துதவிய பணத்துக்கும் சேர்த்து ஒரு காசோலையை அனுப்பினேன்.

அதோடு அவர் அம்மாவுக்கு செய்தருளிய மாபெரும் உதவிக்கு நாங்கள் என்றென்றும் கடமைப் பட்டுள்ளோம் என்று சகுந்தலா ஒரு கடிதம் எழுதி அனுப்பினாள்.  “நீங்கள் எப்போ சென்னைக்கு வந்தாலும் தவறாமல் எங்கள் வீட்டுக்கு வர வேண்டுமென தாழ்மையுடன் வேண்டுகிறோம்,” என்றும் அதில் எழுதியிருந்தாள்.

முருகேசனுக்கு அம்மா பத்திரமாய் வந்து சேர்ந்த செய்தி அனுப்ப முடியவில்லை. ஆனாலும், அவர் அம்மா படகில் கிளம்பின அன்றும், அடுத்த நாட்களிலும் அகதிகள் பயணித்த படகுகளுக்கு விபத்தொன்றும் நேர்ந்ததாக அவலச் செய்தி ரேடியோவில் வரவில்லை என்று மனநிம்மதி அடைந்திருப்பார்.

ஹபிபுல்லா ரோட்டு எங்கள் பழைய வீட்டுக்கார அம்மாவிடம் இருந்து, பாதிரியார்  அனுப்பின  தந்தி,    அம்மா வந்திறங்கி மூன்றாம் நாள்தான் கிடைத்தது.

சில வருடங்களுக்குப் பின்னர், முருகேசன் அம்மாவுக்கு அளித்த சத்தியத்தை மீறாமல், சென்னைக்கு வந்து எங்கள் எல்லோரையும் கண்டு களித்தார்.  இந்தப் பயணம் அவர் தன் பிள்ளைகளின் வற்புறுத்தலுக்கு இணங்கி  லண்டனில் குடியேற முன்னர் நடந்தது.


கதாசிரியரின்  குறிப்பு

நான்  ஆங்கிலத்தில்  எழுதிய  சத்தியம் மீறியபோது  கதையை  தமிழாக்கம்  செய்தவர்  என்  மனைவி  சகுந்தலா.

Posted in Uncategorized | பின்னூட்டமொன்றை இடுக


Noel Nadesan

The story of Devakumar David (Dev)

When Malini and I went to attend our thirtieth wedding anniversary event that was organised by our children, I never expected to meet Emily, who was my ex for a couple years about twenty years ago. 

All those that I had buried as the past seemed to sprout into plants. After all, life is all about a collection of unexpected incidents.

It was winter in July in Sydney. The rain that had started in the afternoon was light but continuous. The grey sky had spread like an umbrella over the city. A little lightning predicted the upcoming heavy rains at night and that put off the enthusiasm of the feast. When our daughter said the event was organised at a Vietnamese restaurant that faced the Pacific Ocean opposite the Opera House near the Sydney harbour, about thirty kilometers from our house, the distance did not bring any satisfaction. As for me, a Sri Lankan or Indian restaurant near our house in the western part of Sydney would have sufficed.

The days when we longed for different tastes were no more. Fatigue had set in from the migrations in three countries at the age of sixty. Lately, I have started thinking that life is all about friendships with the known familiar food since childhood. But, the feast was organised by daughter Vani and son Jeyanthan.  They were born and brought here. Vani was married to Mark, an Irish descendent and Jeyanthan to Samantha Le who had reached here with her parents in a boat during her childhood. Not only had they married interracially but their outlook towards life was singular. They belonged to a generation that looks at things beyond colour, religion, borders. To them those were unimportant. We have joined in the second generation of Sri Lankan Tamil families that have adapted to multicultural Sydney.

Though belonging to different races Mark and Samantha impressed us. They had mingled with our family even before their marriage. Beyond the white, yellow skin colours they resembled us not only their flesh and blood but also thoughts, feelings, and knowledge. 

Although Malini and I have always been naturally refraining from interfering in the affairs of the children after they grew up, we accepted defeat in having failed to find faults with them. As we interacted more and more it was clear that our relationships and bonding strengthened further.

That Vietnamese restaurant and the delicacies were Samantha’s choices. She knows that we love seafood. Her father used to run a Vietnamese restaurant and so none of us had any objection in appointing her as our consultant. She is a lawyer by profession and hence we place her in front for any kind of bargaining.

All the cuisines she had chosen for that day were born out of the ocean. As a starter, a quail was cut into two and mildly deep-fried in oil, was placed in two plates.  Biting them while sipping the white wine brewed from the grapes produced in cold regions of the Southern island of New Zealand was indeed an excellent experience. It was impossible to differentiate if the wine complemented the quail or the quail enhanced the experience from the wine. After we were finished with the quail, the bones accumulated in the cups, Shark’s fin soup was served. Like tiny long worms, the flesh of the shark floated in the soup. The steam from the hot soup carried the aroma through our noses to increase hunger.

“Isn’t this Australian Shark?” asked Vani.

“Yes, it is not an imported one,” said Samantha.

The question was based on the news that those imported from China were made from the cut-off wings of the sharks that are left back into the ocean. Vani supports Australia’s ‘Green’ party.

“This wine is unique. It’s hot the moment it touches the tongue,” I said.

“Yes, uncle. It is made on the Southern  Island of New Zealand. It has a slight tinge of chilies that does not linger in the mouth. We feel the hotness in our throat while it glides into the stomach. This wine is available at a lower price. This goes well with seafood. Most of the restaurants serve this. This has the quality of French wine at a low cost.”

“Not bad, I learned a lot from you. I think my son is lucky.”

“Dad, you will be disappointed if you think it’s like this even at home just because she knows cooking,” said Jeyanthan.

“It’s true uncle. Cholesterol is bound to shoot up if I cook every day in this fashion. How to live longer?” explained Samantha.

“That is also true. I owe a thank you to your mother for having cooked to control cholesterol and helped me stay healthy all these sixty years of my life.”

“You can’t get sleep well if you don’t pull my legs,” Malini sulked proudly.

“Where are the quails from?” Vani asked curiously.

“These are bred in farms now,” Samantha replied.

“So my friend is hunting to bring them?” Mark tried to joke.

“Originally, they were wild birds. Later, I think they were reared in Japan. And now they are bred like chickens in farms. There are lots of protein and less fat in this, Aunty.”

The first main course served on a big platter looked like a whole fried fish of about one kilo. It is snapper fish from our country. It was seasoned decoratively with finely chopped onions, dry chilies, garlic, and ginger.  It looked attractive. The fragrance of fish causes salivation. While we were relishing the fish, noodles were brought to the table. Pieces of mud crabs mixed in it.

“After coking the mud crabs, tossing the noodles in the same wok gives a  fantastic taste, just like your biryani. But there is no oil in this.”

“Is there any more dishes, Samantha?” I asked.

“There is just one course left, uncle,” she said.

“And what will that be?”


“Is there no vegetarian item?”

“Prawn cooked with all vegetables.”

Just as Samatha said with all types of vegetables including carrots and spring onions the red prawn arrived at the table. It didn’t look cooked.

“I am used to eating vegetables raw but not prawns. Is the prawn cooked?”

“You don’t have to worry about that uncle. It was mildly fried. The prawn was cooked in steam from the water content within. Therefore, the nutrients of the prawn are not wasted.  

When everyone was getting ready to eat, Vani said, “Wait a minute.”


“There is cake.”

A Vietnamese girl came like an angel holding at her chest level a chocolate cake with white icing, a candlelit on top.  Not only was I married for thirty years, but I had also turned sixty. My instinct knew the celebration was for both.

Okay, we lit one candle for the first birthday. Then, at the sixtieth?

I was of the thought that at sixty we started the marathon towards our end and since I did not have any suitable words, I didn’t express anything.

“You married aunty only once and so there is only one candle,” Mark commented.

“Shut up Mark,” hissed Vani.

When the cake was placed, there was someone coming near. Lifting my bent face from the cake I looked up upon smelling a familiar sweet smell amidst the aroma of the delicacies.

Emily stood there smiling. She had a camera in her hand.

My wife Malini stood up saying, “How long it’s been long since we saw each other!”

“I take photographs of those who visit here, especially those who celebrate their birthday. When I saw familiar faces, I thought of saying hello. Isn’t it David’s birthday? Congratulations,” she said and when she bent down to kiss me on my cheek, I got up to say, “No, I am only sixty. But it’s also our thirtieth anniversary.”

Before she neared her shadow had reached. My heart throbbed as if it was ready to pop out, beat so fast as if I was watching the final rounds of soccer. The intoxication I had derived from the wine had vanished.

After having had a sumptuous meal, I felt the quail resurrect in my stomach. Emily’s unexpected kiss created within me a big volcanic eruption. It took me a while to balance myself.

She turned to Malini, “Congratulations!”

Turning again to me, “How is it David?” asked Emily, “You don’t look sixty.”

She calls me, Devakumaran as David.

“I was dum stuck upon seeing you all of a sudden, Emily. Thank you. Some good luck has brought you over here. This is my son. That is my daughter,” I introduced.

She had no make-up on and hence she has wrinkles around her eyes and neck. The lips that used to be full and shiny looked dry.

“I know Jeyanthan. He was a year old then.”

Not only Jeyanthan but everyone blinked.

“It was Emily who came home for two years to take care of me when I was ill. She was working at the council back then. One person who we are indebted to in this country is Emily,” said Malini.

“No Malini, it is a duty. I was paid for that, from you as well as the council.”

“But Emily it was your care only cured me. I could give birth to Vani and also start work. We can never forget your help,” Malini said.

“Please dine with us, Aunty,” said Jeyanthan.

“I need to go. Please cut the cake, David,” said Emily.

“Thanks, Emily,” I said as I looked at her face. Her expressive eyes reminded me of the past. About a quarter of a century back she used to be attractive if not beautiful.


She used to come in the morning to take care of Malini and later the infant Jeyanthan. Her care continued for two years.

I was employed in the hydro irrigation site. She wouldn’t come on my weekly off days. So, I did not get to interact much with her.

That day was unexpected. When I went to the living room to listen to the news at six in the evening, Emily had not left. She was folding the clothes from the dried laundry. Thinking that she would leave after that chore, I watched television, ate dinner, and went to my study. At nine when I went back to the living room I saw Emily watching TV.   

“Aren’t you going home?” I asked.

“I don’t have a home.”


She said, “My husband took our children along with him when he left me.” He eyes welled up when she asked, “How to return to an empty house?”

I could not console her in her personal affairs when I did not know anything about her or her family. Thinking that it was not a suitable time to know about her personal life I said to her, “Emily you may want to sleep in that room and go home tomorrow.” I showed her the guest room.

I entered my wife’s room and informed her before I went back to my study. Emily stayed in our house that night.

Around midnight when my wife said, weeping sounds were heard in that room, I went there to check. Emily looked like a shadow seated on the bed in the darkness of the room. She was weeping with her face on her knees. I could not turn away after taking a peek. Neither could I enter the room to say a few consoling words, but words wouldn’t leave my mouth.

I managed to say, “Emily, gather yourself.”

There was no answer from her.

I switched on the light and sat beside her.

She said, “I am sorry,” and continued to bury her face.

After about half an hour, when she buried her face in the pillow, I switched off the light and left the room.

Questions like why did Emily’s husband do like that?, what did she do? swirled in my mind. She had been coming to help for more than six months and I seemed to have been too occupied to have overlooked her issues. She would be about forty and I was thirty then. She was not the kind to attract a second glance of mine.

Emily had some kind of a European accent. I observed that she wore heavy makeup, she was (chubby) and below-average height. I also watched her washing off the lipstick marks on her cup. And I felt guilty for having not cared more than that.

The next day morning, I asked for her address when she left. I went to her place in the evening. I engaged a solicitor to help her in many ways. She got back to the custody of her children. I lost myself to her who had redeemed herself from all her woes. Although she was one in a hundred when watched from afar, when I went close to her I could feel a difference.  Her beauty seemed to increase and attract me.

I started returning home late after spending a couple of hours at her place. That unconditional relationship was convenient for both of us. It continued even after her children started living with her.

At one stage when my wife recovered and improved Emily stopped coming to our house. As usual, one day I went to her house with some Indian food. After eating when I went near her she placed her hands on my shoulders and said, “David, this relationship should not continue. Let’s be friends.” 

That rejection was bitter.


“I understand your wife has recovered and yearns for you. I don’t want to betray her.”

“What has happened to you?”

“All these days I was playing with a toy that was not used by a child. It’s true that I played with it secretly and stealthily.  Although I was guilty about that at least you were away from your wife. And past two years you were such solace to my difficult times. But now, I can’t justify my consciousness.  An angel younger than me is waiting for you at home. Please go to her.”

I could not dispute her words. What could I say when she thought for me?

“I get your point.”

After that, I sent Emily a bouquet of flowers every year of her birthday.

Malini conceived again after she got a job.

The intimate memories of Emily pushed me forward and guilt born out of the short relationship pulled me backward but our lives went forward only.

After cutting and serving the cake, Emily started to leave. Everyone stood up. Only Malini went out to talk a few words with her. Emily and Malini hugging each other were visible dimly through the rear-view mirror stained with rainwater. My eyes were filled with tears.

The rain continued after the feast.

On our return journey, children talked about their mother’s illness and Emily’s. Jeyanthan was angry for not having told him about those things. Vani asked why Emily was not invited to the banquet. They were unhappy that there were things that they did not know.

Malini said, “We had many ups and downs, bringing you up. We did not want to worry you telling about those things.”

As soon as we reached home, I went to sleep.

The story of Malini

I was constantly in touch with Emily and I don’t know if my hiding it from my husband is a sin.  There is some sense in hiding certain things. I had loved Arul,  the Dev’s younger brother who studied with me. He had joined the liberation front and died.  I was fully into mourning. Dev’s mother came asking for my hand for him and my mother agreed. No one asked my consent after an England Engineer groom came from). When I refused to marry I could not give a reason. My memories were buried when my mother threatened to give up her life if I refused to marry. There was no choice. The wedding took place hurriedly and we boarded the flight to England soon after that. Six months later, we landed in Sydney.  Whenever I touch Dev, I get reminded of Arul. It was hell swallowing his memories.

When Jeyanthan was born with Arul’s resemblance, with a mole in his back,  I could not contain my anxiety. I failed to be able to focus and dipped into depression. The doctors diagnosed it as having some mood swings. Two years rolled off. Emily’s help during that phase is undeniable.

After I recovered, I was concerned about Dev coming late. I happened to express to Emily my doubts. She confessed. Both of us cried for two hours. In the end, Emily said, “Forgive me.”

“No Emily. You took care not only of me but also of my husband for the past two years. If he had gone elsewhere, I would have lost my life. More than that, you have taken off me the stress I had carried all along.”


“I had loved Dev’s brother but ended up marrying Dev. The confusion that I carried, pushed me into depression. Your relationship with Dev has removed my guilt that I was betraying Dev.

“Are you serious?”

“Yes, I am very serious. I don’t want to look at everything in black or white. Dev is a good man. He has never hurt me even with words. He treated me kindly during my days of recovery. I am fortunate to have gotten him as my husband.”

“True. David’s childlike nature attracted me.”


After reaching home, Malini finished her chores and still in her sari came near Dev’s bed and looked at him keenly. She never expected a few drops of tears would fall on his face. He was in deep sleep.

“Let everything that Emily and I know remain buried in us,” she whispered as she opened the window curtains.

The steady rain was visible through the glass window. The Dev’s snoring sound filled the bedroom.

Translated by Jayanthi Sankar

Posted in Uncategorized | 2 பின்னூட்டங்கள்

வண்ணாத்திக்குளம் நாவல் அறிமுகம்

இராஜேஸ் பாலா

டாக்டர் நடேசன் எழுதிய ‘ வண்ணாத்திக்குளம் நாவலைப்படித்ததும், நீண்ட காலமாகத் தொடரும் அனல் வெயிலிலிருந்து காப்பாற்ற குளிர்ந்த நீர்வீழ்ச்சி தலையிற் கொட்டிய புத்துணர்வு வந்தது.

இங்கு குறிப்பிடப்பட்ட அனற் காற்று லண்டனில் கொதிக்கும் வெயிலை முன்படுத்தி எழுதப்பட்டதல்ல.

கடந்த சில வருடங்களாக இலக்கியம் என்ற பெயரிலும், ஊடகக் கருத்துக்கள் என்ற பெயரிலும் தமிழ்ப் பத்திரிகைகளில் வெளியாகும் விடயங்களைப் பற்றிய தாக்கத்தின் வெளிப்பாடுதான் இந்த அனல் வெயில் உவமேயம்.

இன்றைய புலம் பெயர்ந்த பல இலக்கியங்களைப் படிக்கும்போது, ஒரு குறிப்பிட்ட இலக்கியத்தைப் படைக்கும் எழுத்தாளனின் சிந்தனை நேர்மை,சமுதாயக்கடமை,எதிர்காலச் சமுதாயம் அறிந்து கொள்ள வேண்டிய விடயங்கள், அரசியற் தெளிவு என்பன இருக்கின்றனவா என்ற எதிர்பார்ப்புக்கள் தவிர்க்கமுடியாதவை.
இலக்கியம் என்பது ஒரு சமுதாயத்தின் சரித்திரத்துடன் பின்னிப் பிணைந்தது.

இலக்கியப்படைப்புக்கள் மூலம் அப்படைப்பு பரிணமித்த காலகட்டத்தில், அக்கால கட்டத்தில் வாழ்ந்த மக்களின் கலை கலாச்சாரம், பழக்கவழக்கங்கள்,பண்பாடு எப்படியிருந்தன என்பன பற்றி அடுத்த தலைமுறை அறிந்து கொள்கிறது. அவை மட்டுமல்லாது, சொந்த உறவுகளுக்குள்ளும், அவர்களின் வாழ்க்கையோடு தொடர்புள்ள மற்ற வித்தியாசமான மொழிகலாச்சாரங்களைக் கொண்ட மக்களுக்கிடையிலுமிருந்த தொடர்புகளையும் உறவுகளையும் இலக்கியங்கள் வெளிப்படுத்துகின்றன.
தமிழர்கள் மட்டுமல்லாது எந்த இன மக்களினதும் கடந்த கால வாழ்க்கைமுறைகள் அந்தக் கலாச்சாரத்தச் சேர்ந்த எழுத்தாளனால், சிற்பியால், கவிஞனால் அவர்களின் படைப்புக்கள் மூலம் நித்தியமாக்கப்படுகின்றன.

எழுத்தாளர் நடேசன் தனது சிறு நாவலின் மூலம் இலங்கைத் தமிழரின் வாழ்க்கையில் ‘ தமிழர் விடுதலை’ என்ற பெயரில் ஆரம்பிக்கப்பட்ட விடயங்களையும் அதனாற் சாதாரண சிங்கள் தமிழ் மக்களின் வாழ்க்கையில் ஏற்பட்ட தவிர்க்க முடியாத மாற்றங்களையும் மிகவும் யதார்த்தமாகச் சொல்கிறார்.

புலம் பெயர்ந்த தமிழ் எழுத்தாளர்கள் பலர் இதுவரையும் பல நாவல்களைப்படைத்திருக்கிறார்கள். ஏன் புலம் பெயர்ந்தார்கள்? என்ன அடிப்படையில் அந்த புலம் பெயர்வு நடந்தது என்றெல்லாம் பல கோணங்களிற் பல படைப்புக்கள் வந்திருக்கின்றன.

பெரும்பாலானவர்கள் , தாங்கள் பிறந்த நாட்டைவிட்டு நாடோடியாக ஓட வேண்டியதை மிகவும் துன்பநிகழ்ச்சியாக எழுதியிருக்கிறார்கள்.
ஒரு சிலரின் எழுத்தில் தன்னை ஓடப்பண்ணிய காரணங்கள் இன்னும் ஒருதரம் வராத ஒரு சூழ்நிலை வரவேண்டும் என்ற நப்பாசை தெரிகிறது. ஒரு சிலர் , தங்களை நாட்டை விட்டோடக்காரணமாகவிருந்த சிங்களப்பேரினவாததைப் பழிவாங்கவேண்டும் என்று தங்கள் எழுத்துக்கள் மூலம் குமுறுவார்கள்.

நடேசனின் எழுத்தில் எந்தவிதமான பழிவாங்கல் குமுறல்களோ அல்லது தன்னைப்பற்றிய தனிப்பட்ட பொருமல்களோ கிடையாது.

சந்தர்ப்ப சூழ்நிலையால் புலம் பெயரும் ஒருத்தனின் மன நிலையையும் அந்த சூழ்நிலை எப்படி வளர்ந்தது என்பது பற்றியும் ஒரு தனி மனித நோக்கில் எழுதியிருக்கிறார். அந்த எழுத்தின் வலிமை என்னவென்றால் தமிழ் இனத்தின் விடுதலைக்காக என்று சொல்லிக்கொண்டு பத்திரிகைகளிற் கொட்டப்படும் வண்டிக்கணக்கான இலட்சக்கணக்கான சிங்கள இனத்துவேச குப்பைகளைத் தாண்டிக்கொண்டு இவரின் நாவல் இலங்கையிலுள்ள அத்தனை மக்களுக்கும் விடுதலை வேண்டும் என்பதை இலங்கைவாழ் பல்லின மக்களின் வாழ்க்கை மூலம் காட்டுகிறார்.

சூரியா என்ற யாழ்ப்பாணத்தைச் சேர்ந்த மத்திய வர்க்கத்து மிருவைத்தியருக்கும் சித்திரா என்ற சிங்கள ஏழை ஆசிரியைக்கும் உண்டான காதலும் அவர்கள் திருமணம் செய்து கொண்டதும் மட்டும் இந்த நாவலின் கருத்தல்ல. இளம் காதலர்களைப் பின்னணியாக வைத்துக்கொண்டு இலங்கையில்- முக்கியமாக யாழ்ப்பாணத்திலும் பதவியா போன்ற சிங்கள ஏழைமக்கள் வாழும் குடியேற்ற இடங்களிலும் நடந்த வாழ்க்கை மாற்றங்களை மூன்றாம் மனிதனாகச் சொல்லிக் கொண்டு போகிறார்.

தனது சுயசரிதத்தை எழுதுவதுபோல் இந்த நாவலை எழுதியிருந்தாலும் சிங்கள- தமிழ் இளம் தலைமுறைகள் எப்படி இலங்கை அரசியற் போக்கை மாற்ற நினைக்கிறார்கள் அவர்கள் நினைப்பதற்கு என்னென்ன அரசியல் போக்குகள் காரணிகளாகவிருக்கின்றன என்று தனது அளந்தெடுத்த மட்டுமட்டான வார்த்தைகள் மூலம் தெளிவாகச் சொல்லிக் கொண்டுபோகிறார்.

நாவலின் சுருக்கம்:
இருபத்தந்து வயதுள்ள சூர்யா என்ற யாழ்ப்பாணத்து ( நைனாதீவைச்சேர்ந்தவர்) மிருகவைத்தியர் ஒருவர் மதவாச்சிக்கருகிலுள்ள பதவியாக்( வண்ணாத்திக்குளம்) குடியேற்றப்பகுதிக்கு உத்தியோகம் பார்க்கப்போகிறார். சிங்களச் சினேகிதனின் அழகிய தங்கையில் காதல் வருகிறது. தாய் தகப்பனுக்குப் பிடிக்காது என்று தெரிந்தும் அவர்கள் தங்களின் மகனின் சந்தோசத்துக்காக எதையும் விட்டுக்கொடுப்பார்கள் என்று புரிந்து கொண்டவர்.

தனது உத்தியோக நிமித்தமாக,அதிகாலையில் மதவாச்சிச் சந்தியில் றெயினிலிருந்து இறங்குவதுடன் நாவல் தொடங்குகிறது. அந்த நிமிடத்திலிருந்து அரசியற் சூழ்நிலைகளின் மாற்றத்தால் விமானம் ஏறும் வரை அவருடன் வாசகர்களாகிய நாங்களும் பதவியா, வன்னி, அனுராதபுரம், யாழ்ப்பாணம், நைனாதீவு என்று பல இடங்களுக்குப் போய்ப் பல மனிதர்களைச்சந்திக்கிறோம். இவர் நாவலில் வரும் அத்தனை மனிதர்களும் இரத்தமும் தசையுமுள்ள நடமாடும் மனிதர்கள், ஒரு கற்பனாவாதி எழுத்தாளினின் செயற்கைப் பாத்திரங்களல்லர்.

நாவல் ஆசிரியர் தனது நாவலில் தனது பாத்திரங்கஎப்படிக் காண்கிறார் என்பதற்கு இந்த நாவலுக்கு முன்னுரை எழுதிய பிரபல எழுத்தாளர் டி.எஸ். பி. ஜெயராஜ் பின்வருமாறு சொல்கிறார்.

”சமகால அரசியல் சூழலில், ஆதிக்கம் செலுத்துகின்ற அரசியல் போக்குகளும் நெறிகளும் எத்திசையிற் சென்றாலும்,சாதாரணமக்களிடம் அவர்கள் எந்த இனமாகவிருந்தாலும்சரி, அடிப்படை மனித நேயமும் உத்தம குணங்களுமே நிறைந்திருப்பதை நடேசன் நன்குணர்ந்திருப்பதுடன் நன்றாக உணர்த்தியுமுள்ளார்”

நாவல் ஆசிரியர், தமிழ், சிங்கள இளம் தலைமுறையினர் இன்றைய அரசியற் பிரச்சினகளை எப்படிப்பார்க்கிறார்கள் என்பதைப் பின்வரும் சம்பாசணைகள் மூலம் தொடுகிறார்.
”நாட்டைப்பிரிக்க முடியும் என்றோ,நாட்டைப்பிரித்தால் தமிழர் பிரச்சினை தீரும் என்றோ நான் நினைக்கவில்லை. ஆனால் பண்டார, இந்த நாட்டை தொடர்ச்சியாக ஆண்டு வந்த சிங்களக்கட்சிகள்தான் இன்றைய அவலங்கள் முழுவற்கும் பொறுபேற்க வேண்டும்” என்று தனது கதாநாயன் வார்த்தைகள் மூலம் தனது கருத்தைச்சொல்கிறார் ஆசிரியர் .

ஆனால், 40ம் ஆண்டுகளிற் தமிழ்த் தலைவர்கள் தமிழர்களின் முன்னேற்றத்திற்காக என்ன செய்தார்கள் என்பதைச் சொல்லவில்லை. நாவலின் ஒரு இடத்தில் இந்தியத்தமிழர்களைப் இலங்கைப் பிரஜாவுரிமையற்றவர்களாக்கியதால் அவர்கள் இலங்கைச் சிங்களத் தொழிலாளர்களுடன் சேர்ந்து அரசியல் மாற்றத்தைக் கொண்டு வருவது தவிர்க்கப்பட்டது என்று மேலெழுந்தவாரியாகச் சொல்லப்படுகிறது.

ஆனால் ஜி.ஜி. பொன்னம்பலம் சிங்களப் பெரும்பான்மை மக்களிடம் சிறுபான்மைத் தமிழருக்கு 50க்கு 50 வீதம் பாராளுமன்றப்பிரதி நிதித்துவம் கேட்டதுதான் சிங்கள இனம் தமிழர்களை’ வைக்கவேண்டிய இடத்தில்’ வைக்கவேண்டும் என்ற சிங்கள தேசிய( இனவெறி?) உணர்வைக்கொண்டு வந்தது என்பதையும் வரலாறு தெரிந்து கொள்ள வேண்டியவர்களுக்குச் சொல்லவேண்டும்.

இந்த நாவல் 1980-83 காலப்பகுதியில் நடந்ததாக ஆசிரியர் சொல்கிறார்.

அந்தக்கால கட்டத்தில், 1977ம் ஆண்டு இனக்கலவரத்தையடுத்து இலங்கையில் தமிழர்களுக்கிடையிலும் சிங்களவகளுக்கிடையிலும் இருந்த உறவில் பெரியதொரு இடைவெளி பிறந்தது. ஆனாலும் இந்த நாவலின் கதாநாயகன் சிங்களப்பகுதிக்குப் போனபோது இவர் ஒரு தமிழன் என்பதால் அந்த ஊர் மக்கள் இன விரோதத்துடன் நடத்தவில்லை என்பதைக் கதையோட்டத்துடன் சொல்கிறார். அதற்குக்காரணம் அவரும் தன்னை ஒரு இலங்கைப்பிரஜையாகப் பார்த்துத்து அவரது உறவைத்தனுடன் வேலைசெய்யும் சகாக்களுடன் தொடர்கிறார். அவர்களிற் சிலர் ஜே.வி.பியினராகவிருந்ததையும் அவருடன் தொடர்பாகவிருந்ததால் தனக்கும் பிரச்சினை வரக் கூடிய கட்டமிருந்தது என்று அக்காலகட்டத்தில் சிங்கள இளைஞர்களை அரசாங்கம் எப்படிக்கண்காணித்தது என்று எழுதிகிறார்.

தமிழ்ப் பகுதிகளில் 1980ம் ண்டு முற்பகுதியிலேயே ‘ ஈழம் கேட்டுப் போராடும் பெடியன்கள்’ எப்படிச் சமுதாயத் துரோகிகளைக்கொலை செய்து மற்றவர்களுக்குப் பாடம் புகட்டும் தோரணையில் கொலைசெய்யப்பட்ட துரோகிகளைக் கம்பத்தில் கட்டிவைத்தார்கள் என்று சில சம்பவங்களை ஆங்காங்கே விபரிக்கிறார்.
25 ண்டுகளுக்குப்பின்னும் தமிழ்ப்பகுதியில்’ துரோகிகளின்(??) மரணங்கள் இன்னும் தொடர்கிறது என்பது எங்கள் விடுதலைப் போராட்டத்தின் ‘வளர்ச்சியைப்படம்’ பிடித்துக்காட்டுகிறது.
இலங்கை அரசியல் எந்தக் கோணத்திலிருந்து பார்த்தாலும் லஞ்சத்தில் வாழ்கிறது என்பதைப்பல இடங்களில் எடுத்துக்காட்டுகிறார்.

விவசாய வளர்ச்சிக்கு வசதியற்ற நிலப்பரப்பில் வாழும் யாழ்ப்பாணத்து மக்கள் தங்கள் வாழ்க்கைக்குக் கல்வியை நம்பியிருப்பவர்கள். அந்தக் கல்வியின் மேம்பாட்டுக்குப் பிரச்சினை வந்தபோது ( தரப்படுத்தப்படல்) அவர்களின் வாழ்க்கையின் நடக்கும் அரசியல் பொருளாதார மாற்றங்கள் எப்படி இலங்கை அரசியலையே மாற்றிவிடப் பண்ணியது என்பது இவர் நாவலைப் படிக்கும் இளம் தலைமுறையினர் தெளிவாகப் புரிந்து கொள்வர்.

தங்கள் வாழ்க்கையை ஓட்ட நாங்கள் எப்போதும் எங்கேயோ இடம் பெயர்ந்தவர்களாக்விருக்கிறோம் . முதலில் கொழும்பிலும் இப்போது அயல்நாடுகளுக்கும் அலைகிறோம், என்பதை உருக்கத்துடன் இவர் நாவல் பிரதிபலைக்கிறது

மக்களின் பிரச்சினைக்கு அரசியல்வாதிகள் ஒருநாளும் ஒன்றும் செய்யப்போவதில்லை அரசியல்வாதிகள் தங்கள் சுயநலத்திற்காக்ச் சாதாரண தமிழ் மக்களை ஏமாற்றுகிறார்கள் என்பதைப் பின்வரும் வசனங்கள் மூலம் சொல்கிறார்.

”..எந்தக்காலத்திலும் நான் அரசியல்வாதிகளச் சந்தித்ததோ பேசியதோ,கிடையாது.பேராதனைப்பல்கலைக்கழகத்தில் சக மாணவர்களிடம் பேசிய அரசியல் மட்டும்தான்.யாழ்ப்பாணத்தில்லரசியற் கூட்டங்களுக்குச் சிறுவயதில் சென்றபோது அவர்கள் பேச்சுக்களைக்கேட்டு இருக்கிறேன். வயது வந்ததும் அந்தப் பேச்சுக்களின் போலித்தனங்கள், சந்தர்ப்பவாதங்களும் புரிந்தபின் நல்ல அபிப்பிராயம் ஏற்படவில்லை.னால் என்னால் அரசியலை வெறுக்க முடியவில்லை.இதைவிட மிகவும் கவனமாக உள்நாட்டு வெளிநாட்டு அரசியலைக்கவனித்து வந்தேன். என்னோடு படித்த சிலருக்கு இலங்கை எந்த வருடம் சுதந்திரம் அடைந்தது என்றுகூட சரியாகத் தெரியாது”(பக்கம் 54).

இவரது நாவல் என்ன சொல்கிறது? சொல்ல வந்ததைச் சரியாகச் சொல்லியிருக்கிறாரா என்று சில விமர்சகர்கள் வினவலாம்.
அரசியலால் பிரிக்கமுடியாத மனித உறவின் பிணைப்புக்களையும் அந்த உறவுகளுக்கு வரும் சோதனைகளையும் இவர் தனது நாவல்மூலம் சொல்ல வருகிறார். சொல்ல வந்ததை நேர்மையாகக் கோர்த்திருக்கிறார். ஒரு கலைஞன் தனது அனுபங்களை மற்றவர்களுடன் பகிர்ந்து கொள்ளத் தன்னால் முடிந்த வழியைத் தேர்ந்தெடுக்கிறான். ஒரு நாவலாசிரியன் தனது உள்ளத்துக் கற்பனையை, உள்ளார்ந்த உண்மையை வார்த்தைகளால் வண்ணம் சேர்க்கிறான். மனசுத்தியற்ற படைப்பாளியால் நல்ல படைப்புக்களப் படைக்க முடியாது.

அந்தப்படைப்பாளியின் ஆதிமூல உறவுகள், அனுபவங்கள், படிப்பு, என்பன அவனது படைப்பில் முக்கிய இடத்தைப்பெறுகிறது. நடேசனின் மனித நேயம் பற்றிய கோட்பாடுகள் அவர் எழுத்துக்களுக்கு மகுடம் சூடுகின்றன.

சாதாரண மக்களைப் பிரித்துவைக்கும் இனவாத அரசியல், சீதனம் என்ற பெயரில் மனிதர்களை விலைபேசுதல் என்ற குரூரமான ஆசைகளுக்கு அப்பாற்பட்ட ஒரு மனிதநேயமுள்ள குடுமபப் பின்னணியிலில் பிறந்து வளர்ந்த அதிர்ஷ்டசாலியிவர்.அதை இவரின் கதாநாயகன் மூலம் நாங்கள் தெரிந்து கொள்கிறோம். கதாநாயகனின் தகப்பன் மூலம் இவரின் இந்த அருமையான நாவலுக்கு விதையிட்ட மூலஸ்தானத்தை நாங்களும் தரிசிக்கிறோம் அது அவரின் பெற்றோர்கள்.

”…. படிச்ச முட்டாள், நான் மற்ற தகப்பன் மாதிரி சீதனம் வேண்டுமென்றோ குறைந்த பட்சமாக நாங்கள் பார்த்துப்பேசிய பெண்ணைத்தான் நீ மணக்க வேண்டும் என்றோ எதிர்பார்க்கவில்லை எதிர்காலத்தில் நீ நிம்மதியாக இருக்கவேண்டும் என்பதுதான் எங்கள் விருப்பம்” (பக்கம்78) இப்படித் தகப்பனுக்குப் பிறந்த மகனாற்தான் சூரியா போன்ற கதாநாயகர்களைப் படைக்கமுடியும்.

அந்தக் கதாநாயகன், அரசியல் என்றபெயரில் சாதாரண தமிழர்கள் பகடைக்காய்களாவது பற்றித் துக்கப்படுகிறான்.
தமிழர்களின் பிரச்சினையைத் தீர்க்க ஆயுதங்கள் எடுப்பதாலும், ஆயுதங்கள் எடுத்தவர்கள் தங்களுக்குல் பிரிவுபட்டு அடித்துக் கொள்வதால் நடக்கும் மனித அழிவுகள் பற்றியும் துக்கப்படுகிறான்.

”… தமிழ்க் காங்கிரஸ் கட்சியும் தமிழரசுக்கட்சியும ;ஒருவரை ஒருத்தர் எதிர்த்தபோது அதிக ஆள் சேதமில்லை.ஒருவரது கூட்டத்திற்கு கல்லெறிந்து குழப்புவது, துரோகிகள் என்று வாயால் திட்டுவதும்தான். ஆனால் ஆயுதங்களை ஏந்தியவர்கள் பிளவுபடும்போது நிலமை மோசமடையும்” (பக்கம் 90).

”… ” எனக்குத் தெரிந்தவரை இலங்கையில் எல்லோரும் மனிதத் தன்மையைஇழந்து கொண்டிருக்கிறார்கள்” (பக்கம் 102) இப்படித் தனது ஆதங்த்தைப் பல இடங்களில் வெளிப்படுத்துகிறார்.

1983ம் ஆண்டுக்கலவரத்தின் பின் பிறந்த நாட்டைவிட்டு அந்நியனாய் வெளியேறுபோது அவர்படும் துக்கத்தைப் பல புலம் பெய்ர்ந்த தமிழர்கள் அனுபவித்திருப்பார்கள்.

இப்படி அல்லற் படும் தமிழரின் கதி என்ன என்ற கேள்விக்கு அவரின் ஒரு கூற்றை முன்வைக்கலாம்.

”தமிழ் அரசியல்வாதிகள் அவசர்ப்பட்டு விட்டார்கள் என்பது மட்டுமல்ல தாங்கள் வைத்த திட்டத்திற்கு எந்த அத்திவாரமும் இல்லாமல் இறங்கிவிட்டார்கள். இவர்களது செயல், ஓடும் வண்டியில் கண்டக்டர் எம்மை அடித்து விட்டாலோ திட்டிவிட்டாலோ வாக்குவாததில் ஈடுபட்டு வண்டியில் இருந்து குதிப்பது மட்டுமல்லாமல் குடும்பத்தையே குதிக்கச் செய்கிற குடும்பத்தலைவரின் பொறுப்பற்ற செயலைப்போன்றது என்றும் விளங்கிக் கொண்டேன்” (பக்கம் 128)

அரசியல்வாதிகள் மக்களைத் தங்களின் சுய இலாபத்திற்குப் பணயம் வைத்துக் கொடுமைகளைச் செய்யும்போது அதைத் தட்டிக்கேட்பது மனித நேயத்தில் நம்பிக்கை வைத்திருக்கும் அத்தனை மனிதர்களினதும் கடமை என நினைக்கிறேன். அத மிகவும் திறமையாகத் தனது நாவல் மூலம் செய்திருக்கிறார்

”வண்ணாத்திகுளம்” என்ற நாவலைப் படைத்த ஆசிரியர் டாக்டர் நடேசன். ந்ல்லதொரு நாவல் வெளிவந்திருக்கிறது. தமிழ் வாசகர்கள் பெருமைப்படவேண்டிய விடயம். படிப்பதற்கும் சிந்திப்பதற்கும் ஒரு நல்ல படைப்பு ”வண்ணாத்திக்குளம்”.


Posted in Uncategorized | பின்னூட்டமொன்றை இடுக

அவுஸ்திரேலியா தமிழ் எழுத்தாளர் விழாவில்  இன்று !

தமிழக எழுத்தாளர் எஸ். ராமகிருஷ்ணன் 

சிறப்புரை !! 


ஒரு ஊரில் ஒரு தேநீர் தயாரித்து விற்பவன் இருந்தான். ஒருநாள் அந்த ஊரில் பிரபலமான ஒரு மல்யுத்தவீரன் அவன் கடைக்கு  வந்து தேநீர்கேட்டிருக்கிறான். அந்தத்தேநீர் தயாரிப்பவன் அன்று அந்த மல்யுத்தவீரனுக்கு தேநீர் தயாரிக்க சற்று காலதாமதமாகிவிட்டது. அதனால் கோபமுற்ற அந்த மல்யுத்த வீரன்,  “ எனக்கு உனது தேநீர் வேண்டாம். என்னை காத்திருக்கவைத்து அவமதித்துவிட்டாய். அதனால் நாளை நீ என்னுடன் மல்யுத்தப்போட்டிக்கு வரவேண்டும். உனக்கு நாளை ஒரு பாடம் கற்பிக்கின்றேன்” எனச்சொல்லிவிட்டுப்போய்விட்டான்.

அந்த அப்பாவி ஏழை தேநீர்கடைக்காரன் என்ன செய்வது என்று தெரியாமல் அவதியுற்றான். நாளை மல்யுத்தவீரனோடு எப்படி போட்டிபோடப்போகிறேன்..? அதில் தான் தோற்பது நிச்சயம். தோற்றால் அடி, உதையும் வாங்கிக்கொண்டு என்ன தண்டனை பெறப்போகிறேனோ தெரியவில்லையே…?  என்று மனம்கலங்கினான். அவனால் தொடர்ந்தும் தனது வேலையை கவனிக்கமுடியவில்லை. ஒரு துறவியிடம் தனது இயலாமையைச்சொல்லி வருந்தி, “  இனி நான் என்னதான் செய்வது?   “ எனக்கேட்கிறான்.

அந்தத்துறவி, அமைதியாக நிதானமாக அவனுக்கு ஒரு ஆலோசனை சொல்கிறார். இப்பொழுது முதல் நீ தொடர்ந்து தேநீர் தயாரித்துக்கொண்டே இரு. வேகமாக…. அதிவேகமாகத் தயாரித்துக்கொண்டிரு. ஒரு கணமேனும் ஓய்வின்றி தயாரித்துக்கொண்டிரு. அவ்வளவுதான் நான் உனக்குத்தரும் அறிவுரை.

அந்த அப்பாவிக்கு எதுவும் புரியவில்லை. தனது தேநீர்க் கடைக்குத் திரும்பி அந்தத்துறவி சொன்னவாறே வேகவேகமாக தேநீர் தயாரித்தான். உண்ணாமல் உறங்காமல் ஓய்வின்றி தொடர்ச்சியாகத் தேநீர் தயாரித்துக்கொண்டே இருந்தான். அடுத்தநாள் காலை புலர்ந்துவிட்டது. அப்பொழுதும் அதிவேகமாக தேநீர் தயாரிக்கிறான்.

சொன்னவாறு அந்த மல்யுத்த வீரனும் வருகிறான்.

“ வந்துவிட்டேன். போட்டிக்குத் தயாரா? ” எனக்கேட்கிறான். 

அந்த விநோதப்போட்டியை பார்க்க ஊரே திரண்டுவிடுகிறது.

அந்தத் தேநீர் தயாரிப்பவன் , “ வாருங்கள். போட்டி ஆரம்பிப்பதற்கு முன்னர் ஒரு தேநீர் அருந்திவிட்டு தொடங்கலாமே… இதோ உங்களுக்கு ஒரு தேநீர் தயார் ” எனச்சொல்லிவிட்டு மின்னல் வேகத்தில் தேநீர் தயாரித்துக்கொடுக்கிறான்.

அந்த மல்யுத்த வீரன் தயங்கிவிட்டான். மின்னல் வேகத்தில் தேநீர் தயாரிக்கும் இவன்,  மின்னல் வேகத்தில் என்னை விழுத்தியும் விடுவான். மிகுந்த பலசாலியாகவும் இருப்பான் என நினைத்துக்கொண்டு அந்தப்போட்டியிலிருந்து விலகிக்கொள்கிறான்.

அர்ப்பணிப்பும் தீவிர ஈடுபாடுமே இக்கதை சொல்லும் செய்தி.

இது ஒரு ஜென் கதை. இதனை உலக இலக்கியப்பேருரைகள் வரிசையில் பாஷோவின் ஜென் கவிதைகள் பற்றிய உரையில் தமிழகத்தின் இன்றைய முன்னணி படைப்பாளி எஸ்.ராமகிருஷ்ணன் சொன்ன கதை.

இவ்வாறு பல கதைகளை வாழ்வியல் சிந்தனைகளோடு சிறப்பாக சொல்லும் ஆற்றல் மிக்க தமிழகத்தின் பிரபல எழுத்தாளர் எஸ். ராமகிருஷ்ணன்  இன்று 14 ஆம் திகதி  ஞாயிற்றுக்கிழமை  அவுஸ்திரேலியா நேரம் இரவு 7-00 மணிக்கு  நினைவும் நிஜமும் என்னும் தொனிப்பொருளில் இலக்கியத்தின் ஆதாரமும் சமகால நிகழ்வுகளும் என்னும் தலைப்பில்  மெய்நிகரில்  சிறப்புரையாற்றுவார்.

மெய்நிகர் இணைப்பு இந்தப்பதிவின் இறுதியில் தரப்படுகிறது. 

எழுத்தாளர்  எஸ்.  ராமகிருஷ்ணன் சென்னையில்  சாலிக்கிராமத்தில் வசிக்கிறார். விருதுநகர் மாவட்டம்  மல்லாங்கிணறு கிராமத்தை பூர்வீகமாகக்கொண்டவர்.

 ஆங்கில இலக்கியத்தில் முனைவர் பட்டம் எடுத்திருக்கவேண்டியவர் தேசாந்தரியாக அலைந்து நூலகங்களிலெல்லாம் பொழுதைக்கழித்து இந்திய தேசத்தை முடிந்தவரையில் சுற்றியலைந்து தரிசித்து, இந்திய இலக்கியங்களையும் உலக இலக்கியங்களையும் கற்றுத்தேர்ந்து நீண்ட காலமாகவே முழுநேர எழுத்தாளராக வாழ்ந்துகொண்டிருப்பவர்.

இலக்கியத்தில் தேடல், பயணங்களில் லயிப்பு, எழுத்தில் வேகம், பேச்சில் ஆழ்ந்த புலமை, நட்புறவாடலில் மேட்டிமையற்ற எளிமை… இவ்வாறு பல   நல்லியல்புகள் கொண்டவர்.   பலருக்கும்  விருப்பத்துக்குரிய படைப்பாளி.

ராமகிருஷ்ணனும் அவுஸ்திரேலியா வந்து சுமார் ஒரு மாதகாலம் இருந்தவர்தான். ஆனால்,  இங்கு எந்தவொரு எழுத்தாளரும் அவரை சந்தித்திருக்கவில்லை. அவர் வந்ததும் தெரியாது.  திரும்பிச்சென்றதும் தெரியாது.

ஜீவாவின் இயக்கத்தில் அவுஸ்திரேலியாவில் தயாரிக்கப்பட்ட உன்னாலே… உன்னாலே… திரைப்படத்தின் வசனகர்த்தா ராமகிருஷ்ணன். அவுஸ்திரேலியாவில் பல தமிழ்த்திரைப்படங்கள் எடுக்கப்பட்டன. ஆனால்,  ஜீவாவின் இயக்கத்தில் வெளியான உன்னாலே…உன்னாலே மாத்திரமே அவுஸ்திரேலியாவை, குறிப்பாக மெல்பனை கவிதைநயத்துடன் சித்திரித்த, கண்களையும் நெஞ்சத்தையும் கவரும்விதமாக எடுக்கப்பட்ட படம் என்பது  பலரதும்  அபிப்பிராயம்.

ஜீவா என்ற இளம் இயக்குநர் மாரடைப்பினால் அற்பாயுளிலேயே மறைந்துவிட்டமை தமிழ்த்திரை உலகிற்கு இழப்பு. 

அவுஸ்திரேலியா உதயம் மாத  இதழில் உப்பிட்ட வார்த்தைகள், சிறிது வெளிச்சம் என்பன ராமகிருஷ்ணன்  எழுதிய தொடர்பத்திகள்.  

ஒரு தடவை அவர் மறைந்த தமிழக முன்னணி நடிகை சாவித்திரி பற்றியும் ,   சாவித்திரியின் அந்திம கால ஒளிப்படத்துடன் உதயம் இதழில் எழுதியிருந்தார். 

ராமகிருஷ்ணன், சிறுகதை, நாவல், கட்டுரை, விமர்சனம், பயண இலக்கியம், பத்தி எழுத்து, உலக இலக்கிய மற்றும் இந்திய இலக்கிய ஆளுமைகள் குறித்தெல்லாம் நிறையவே நிறைவாக எழுதியிருப்பவர். சிறந்த பேச்சாளர். அடுக்குவசன உணர்ச்சியூட்டும் பேச்சாளர் அல்ல. அவரது படைப்புகளை வாசிக்கும்போது எப்படி வாசகனையும் தன்னோடு அழைத்துச்செல்வாரோ,  அதுபோன்று தனது பேச்சின்பொழுதும் அதனைக்கேட்டுக்கொண்டிருப்பவர்களை கூடவே அழைத்துச்செல்லும் இயல்பினைக்கொண்டவர். இது ஒருவகை ரஸவாதம்தான்.

ராமகிருஷ்ணனின் உலக இலக்கிய தொடர்பேருரைகள் இறுவட்டில்  வெளியாகியுள்ளன.  அட்சரம் வெளியிட்டிருக்கும் இந்தத் தொடரில் பாஷோவின் ஜென் கவிதைகள், ஹோமரின் இலியட், டால்ஸ்டாயின் ‘அன்னாகரீனா’, தாஸ்தாயெவ்ஸ்கியின் குற்றமும் தண்டனையும், ஷேக்ஸ்பியரின் மெக்பெத்,  ஆயிரத்தொரு அராபிய இரவுகள், ஹெமிங்வேயின் ‘கிழவனும் கடலும்’  ஆகியன தனித்தனி தொகுப்புகளாக வந்துள்ளன.

டால்ஸ்டாய், ஹெமிங்வே, தாஸ்தாயெவ்ஸ்கி முதலானோரின் வாழ்வின் புதிர்கள் எம்மை அதிரவைப்பவை. ரஷ்யாவிலிருந்து இயற்கையை வழிபட்ட குற்றத்திற்காக கனடா கியூபெக்கிற்கு நாடுகடத்தப்பட்ட மக்களின் கப்பல் பயண செலவுக்காக தனது புத்துயிர்ப்பு நாவலை எழுதி பணம் தேடிக்கொடுத்த டால்ஸ்டாயின் அந்திமகாலம் ஒரு ரயில் நிலையத்தில் அவரது கதாபத்திரம் (அநாகரினா) போன்று அநாதரவாக முடிந்தமையும்,

 எத்தனையோ வீரசாகசங்கள் செய்து உயிர்பிழைத்த ஒரு இராணுவ வீரனாக வாழ்ந்து நோபல் பரிசும் வென்ற பின்னர், தன்னைத்தானே சுட்டு தற்கொலைசெய்துகொண்ட ஹெமிங்வேயும், 

வாழ்நாள் பூராகவும் வலிப்பு நோயினாலும் வறுமையாலும் வாடியவரும்  துர்க்கனேவ் போன்ற ரஷ்ய இலக்கிய மேதைகளினாலும் அவமதிக்கப்பட்டவருமான தாஸ்தாயெவ்ஸ்கியும் ராமகிருஷ்ணன் வழங்கிய விளக்கவுரைகளில் வருகிறார்கள்.  

தனித்துவத்தையும் ஆழமான தேடலையும் ராமகிருஷ்ணனின் இலக்கியப்பேருரைகளில் அவதானிக்க முடியும்.  உலக இலக்கியம் பற்றிய தீவிர தேடலும் பயிற்சியும் உள்ள ஒருவரினால்தான் அது சாத்தியம்.

இன்று கவிதை உலகில் பெரிதும் பேசப்படும் ஹைக்கூ கவிதைகள்  அதன் முன்னோடிகள் ஜென்கதை சொல்லிகளிடமிருந்து  எமக்கு கிடைத்திருக்கிறது. 

அகவிழிப்பை ஏற்படுத்தும் பாஷோவின் ஜென்கவிதைகள் பற்றிய இலக்கியப்பேருரையில்தான் இந்தப்பதிவின் தொடக்கத்தில்  இடம்பெற்ற அந்த தேநீர் தயாரிப்பவனையும் மல்யுத்த வீரனையும்  காண்கின்றோம். 

ஜென் கவிதைகள் தொடர்பான தனது தேடலை தொடக்கிவைத்தவரும் தீவிரப்படுத்தியவரும் தனது இனிய நண்பர் கவிஞர் தேவதச்சன்தான் என்ற தவலையும்  ராமகிருஷ்ணன் சொல்கிறார். 

தமிழில் முதல் முதல் ஹைக்கூ கவிதைகளின் மேன்மைபற்றி சுதேசமித்திரனில் பாரதியார் எழுதியிருக்கும் செய்தியையும் குறிப்பிடுகிறார்.

அத்துடன் தான் ஓரு கவிஞன் இல்லை என்பதையும் வெளிப்படுத்தும் ராமகிருஷ்ணனின் வசனத்தில் வெளியான பல திரைப்படங்களில் கவித்துவம் இருந்தது.  

ஆற்றல்மிக்க  இந்த இலக்கியவாதியின் திரைப்பட வசனங்கள் வழக்கத்தை விட வித்தியாசமாகத்தான் இருக்கும். ஆல்பம், பாபா, பாப்கார்ன், சண்டக்கோழி, பீமா, உன்னாலே… உன்னாலே… ஆஸ்தி, தாம் தூம், மோதிவிளையாடு, சிக்குபுக்கு, அவன் இவன், யுவன் யுவதி, என்பன ராமகிருஷ்ணன் வசனம் எழுதிய திரைப்படங்கள். 

கர்ணமோட்சம் என்ற தேசிய விருதுபெற்ற குறும்படத்திற்கும் இவர்தான் வசனம்.

எனது இந்தியா என்ற விகடன் பிரசுர நூலில்  ஒரு தேசாந்தரியின் பார்வையில் தனது  தாய்நாட்டை பதிவுசெய்திருக்கிறார். விகடனில் அவர் எழுதிய தொடர் எனது இந்தியா. பல அபூர்வமான படங்கள் இடம்பெற்ற நூல். 

இந்திய சாகித்திய அகடமி விருது,  தாகூர் விருது, கனடா இலக்கியத்தோட்டத்தின் இயல் விருது  உட்பட பல விருதுகள் பெற்றவர்.  அவரது படைப்புகளை ஆய்வுசெய்த சிலர் முனைவர் பட்டம் பெற்றுள்ளனர். M Phil பட்டத்திற்காகவும் சிலர் ஆய்வுசெய்துள்ளனர். 

அவுஸ்திரேலியத் தமிழ் இலக்கிய கலைச் சங்கம் நடத்தும் இவ்வருடத்திற்கான தமிழ் எழுத்தாளர் விழாவின் மூன்றாம் நாள் நிகழ்ச்சியில் ,   இன்று, 14 ஆம் திகதி  ஞாயிற்றுக்கிழமை  அவுஸ்திரேலியா நேரம் இரவு 7-00 மணிக்கும் இலங்கை – இந்திய நேரம் மதியம் 1-30 மணிக்கும் ஐரோப்பா நேரம் காலை 8-00 மணிக்கும்  ராமகிருஷ்ணன் உரையாற்றுகிறார்.

 மெய்நிகர் இணைப்பு:

Meeting ID: 819 2821 5942

Passcode: 445435

Posted in Uncategorized | பின்னூட்டமொன்றை இடுக