படித்தோம் சொல்கின்றோம்:


ஆழியாள் மொழிபெயர்த்த அவுஸ்திரேலிய ஆதிக்குடிகளின் கவிதைகள்
பூவுலகைக்கற்றலும் கேட்டலும்
முருகபூபதி
பூமித்தாயை கற்கவும் அவளது உணர்வுகளை கேட்கவும் முடியுமா?
ஆம்! முடியும் என்பவர்கள்தான் அவுஸ்திரேலியாவின் ஆதிக்குடிகளான அபோர்ஜனிஸ் இனத்தவர்கள். இயற்கையை நேசித்து அதற்கியைந்து வாழ்ந்த மக்கள் கூட்டத்தினரிடமிருந்து, வந்தேறு குடிகளால் அபகரிக்கப்பட்ட பெருநிலப்பரப்பிலிருந்து குரல்கள் தொடர்ந்தும் ஒலிக்கின்றன. அங்கு இசையும் அவலமும் கண்ணீரும் இழப்பும் பண்பாட்டுக்கோலங்களும் வரலாற்றுச்செய்திகளும் வெளிப்படுகின்றன.

அந்த மக்கள் குறித்து தொடர்ந்து எழுதியும் பேசியும் ஆய்வு செய்தும் வந்திருப்பவர் அவுஸ்திரேலியா கன்பரா மாநில நகரத்தில் வதியும் கவிஞர் ஆழியாள் மதுபாஷினி.

இவர், இலங்கையில் திருகோணமலையில் பிறந்து, தனது கல்வியை மூதூர் புனித அந்தோனியார் கல்லூரியில் தொடர்ந்து, பின்னர் மதுரை மீனாட்சி கல்லூரியில் ஆங்கில இலக்கியத்தில் கலைமாணி பட்டமும், நியுசவுத்வேல்ஸ் பல்கலைக்கழகத்தில் ஆங்கில முதுமாணிப்பட்டமும் பெற்றவர். தகவல் தொழில்நுட்பத்தில் பட்ட மேற்படிப்பு டிப்ளோமாவும் பெற்றவர்.
உரத்துப்பேச, துவிதம், கருநாவு முதலான கவிதைத் தொகுப்புகளை 2000 முதல் 2013 வரையிலான காலப்பகுதிக்குள் வரவாக்கியவர். பூவுலகைக் கற்றலும் கேட்டலும் தொகுப்பு ஆழியாளின் மொழிபெயர்ப்பில் வந்துள்ள ஆதிக்குடிகள் பற்றிய கவிதைகளின் தொகுப்பு.
ஆழியாளின் கவிதைகள் ஆங்கிலம், மலையாளம், கன்னடம், சிங்களம் ஆகியமொழிகளிலும் பெயர்க்கப்பட்டுள்ளன. ஆழியாள் இலங்கையில் வவுனியா பல்கலைக்கழக வளாகத்திலும் ஆங்கில இலக்கிய விரிவுரையாளராக பணியாற்றியிருப்பவர்.
பெண்கள் சந்திப்பு, மற்றும் அவுஸ்திரேலிய தமிழ் இலக்கிய கலைச்சங்கம் முதலான கலை இலக்கிய அமைப்புகளிலும் அங்கம் வகிப்பவர். இவரது கவிதைகள் ஊடறு, காலம், அணங்கு, மூன்றாவது மனிதன், பூமராங் முதலான இதழ்களிலும் வந்துள்ளன.
பூவுலகைக் கற்றலும் கேட்டலும் தொகுப்பினை ” அணங்கு” பெண்ணியப்பதிப்பகம் வெளியிட்டுள்ளது.
பேரன்பும், பெருங்கருணையும் கொண்ட பூமித்தாய்க்கும் , ஆதிக்குடிகளுக்கும் இந்த நூலை ஆழியாள் சமர்ப்பணம் செய்துள்ளார்.
ஷேன் ஹென்றி, யுங்கே, ஈவா ஜோன்சன், ஜோன் லூயிஸ் கிளாக், ஏர்னி டிங்கோ, பான்ஸி ரோஸ் நபல்ஜாரி, அனெட் கொக்ஸ், கெவின் கில்பேர்ட், ரூபி லாங்போர்ட், ஜூன் மில்ஸ், லெஸ் ரஸிஸ், ஐரிஸ் கிளைட்டன், சார்மெயின்- பேப்பர்டோக்கிறீன், எலிசபெத் ஹொஜ்சன், லீசா பெல்லியர், லொரெயின் மக்கீ- சிப்பெல், டெபி பார்பன், ஆர்ச்சி வெல்லர், பொப் ரான்டெல், ஜூலி வட்சன் நுங்காராயி, ஹைலஸ் மரீஸ், ரோய் மோரிஸ், போலா அஜூரியா, ஜாக் டேவிஸ், ரெக்ஸ் மார்ஷல், கொஸ்டேன் ஸ்ரோங், லோரி வெல்ஸ் ஆகியோரின் கவிதைகளை ஆழியாள் தமிழுக்கு வரவாக்கியுள்ளார்.

இத்தொகுப்பினைப்படிக்கும்போது கென்யா முன்னாள் அதிபர் கென்யாட்டாவின் ஒரு கவிதையும் தமிழக எழுத்தாளர் தோப்பில் முகம்மது மீரானின் ஒரு மாமரமும் கொஞ்சம் பறவைகளும் (கதைத்தொகுதி) மற்றும் அண்மையில் நான் பார்த்து கலவரமடைந்த விஜய் சேதுபதியின் தயாரிப்பில் லெனின் பாரதி இயக்கத்தில் வெளியான மேற்குத் தொடர்ச்சி மலை திரைப்படமும் நினைவுக்கு வந்தன.
” அவர்கள் வரும்போது எங்களிடம் நிலங்களும், அவர்களிடம் வேதாகமமும் இருந்தன. பின்னர், எங்களிடம் வேதாகமமும் அவர்களிடம் எங்கள் நிலங்களும் இருந்தன.”
இது கென்யாட்டாவின் ஒரு கவிதை.
உலகம் தோன்றிய காலத்திலிருந்து பார்ப்போமேயானால், வனாந்தரமயமாதல், பாலைவனமயமாதல், வறட்சிமயமாதல், வெப்பமயமாதல், கிராமமயமாதல், நகரமயமாதல் முதலான பரிணாம வளர்ச்சியும் இவை தொடர்பான சிந்தனையும் மேலோங்கியிருந்தன. கடந்துவிட்ட சில நூற்றாண்டுகளிலிருந்து பார்த்தால் உலகமயமாதலும் பேசுபொருளாகிவிட்டது. இதற்கு தேசங்கள் பலியாகியிருப்பதை காணமுடிகிறது.
அவுஸ்திரேலியாவின் ஆதிக்குடிகளையும் படிப்படியாக உலகமயமாதலுக்குத்தள்ளி, அவர்களின் நிலங்களை பறித்தவர்கள், அவர்களது சந்ததிகளை திருடி மதமாற்றமும் இனமாற்றமும் செய்தவர்களின் சந்ததி இன்று அவர்களை நினைவுகூர்ந்துவிட்டே அரச பொது நிகழ்வுகளை தொடங்கும் காலத்தில் நாம் வாழ்ந்துகொண்டிருக்கின்றோம்.
அறுபதினாயிரம் வருடங்களுக்கு முந்திய வரலாற்றின் தொடர்ச்சியைக்கொண்டிருக்கும் இந்த ஆதிக்குடிகள் நூற்றுக்கணக்கான இனக்குழுக்களாக வாழ்பவர்கள். அந்தக்குழுக்களுக்கென தனித்தனி மொழிகள் – (வரிவடிவம் அற்ற பேச்சுமொழிக்குரியவை ) – பண்பாடுகள், கலாசாரங்கள் இருப்பதையும் அறிவோம்.
அவர்கள் மத்தியில் இசைக்கலைஞர்கள், புள்ளிக்கோலம் வரையும் ஓவியர்களும் வாழ்கின்றனர். பூமியை கற்றவர்கள். தங்களது உணவுத்தேவையை தாம் நேசித்த பூமித்தாயிடமிருந்தே பெற்றவர்கள். அவர்கள் கனவுகளை தேவதையாக பூஜித்தவர்கள்.
அவர்களின் வாழ்வில் அத்துமீறியவர்கள் நிகழ்த்திய அட்டூழியங்கள் வரலாறாகியுள்ளன. திரைப்படங்களாகவும் ஆவணப்படங்களாகவும் கவிதைகளாகவும், நாடகங்களாகவும், கதைகளாகவும் படைக்கப்பட்டுவருகின்றன.
தமிழர்களின் புலப்பெயர்விலிருந்து ஆறாம் திணையும் உருவாகியிருக்கிறது என்று ஆய்வுரீதியாக தெளிவுபடுத்தியிருப்பவர் கவிஞர் ஆழியாள். இவ்வாறு மக்களின் புலப்பெயர்வு குறித்து அக்கறையுடன் ஆய்வு செய்தவர், கங்காரு தேசத்தின் புதல்வர் புதல்வியரின் வாழ்வுக்கோலங்களையும் தமிழுக்கு வரவாக்கியிருக்கிறார்.
இத்தொகுப்பில் இடம்பெறும் ஜூன் மில்ஸ் எழுதியிருக்கும் “நான் இறக்கும்போது” என்ற கவிதையை பாருங்கள்:
நான் இறக்கும்போது – வேறு எதைச்செய்தாலும் என்னைத் – தேவாலயத்திற்கு எடுத்துச்செல்லாதீர்கள் – நான் இறக்கும்போது மனிதர் செய்த எந்தச் சவப்பெட்டிக்குள்ளும் – என்னை வைத்துவிடாதிருங்கள் – நான் இறக்கும்போது வெள்ளையரின் சாபப் பிரார்த்தனைகளைச் சொல்லி- என்பெயரில் செபிக்காதீர்கள்
நான் இறக்கும்போது / என் பிள்ளைகள் அனைவரையும் / அன்போடு பராமரியுங்கள் / நான் இறக்கும்போது என்னை குளிரோடையில் வைத்து / என் சகோதரிகள் குளிப்பாட்டி விடட்டும் / நான் இறக்கும்போது என் உடலின் நிர்வாணத்தை மரப்பட்டை கொண்டு உடுத்திவிடுங்கள் / நான் இறக்கும்போது ஏழிப்பாலை மரத்தின் மேலே / என்னை அடக்கச்செய்யுங்கள் நான் இறக்கும்போது என் பிள்ளைகள் அனைவரையும் அன்போடு பராமரியுங்கள் / நான் இறக்கும்போது என் கதையை நிர்மலமான / நீலவானின் கீழே சொல்லுங்கள் / நான் இறக்கும்போது நம் மூதாதையரின் வழித்தடங்களை முன்னெடுத்துச்செல்லுங்கள்
நான் இறக்கும்போது என் பிள்ளைகளுக்கு வாழ்தலைக் கற்றுக்கொடுங்கள் / நான் இறக்கும்போது என் பிள்ளைகளை அன்போடு பராமரியுங்கள் /

நான் இறக்கும்போது என்னை தேவாலயத்திற்கு எடுத்துச்செல்லாதீர்கள்.
இக்கவிதையின் முதல் வரியையும் இறுதி வரியையும் படித்தபோது, எனக்கு கென்யாட்டாவின் மேலே குறிப்பிட்ட கவிதை வரிகள்தான் நினைவுக்கு வந்தன. நான் இறக்கும்போது என்ற இக்கவிதையை எஸ்.பி. எஸ். வானொலி தமிழ் ஒலிபரப்பில் ஆழியாளே வாசித்திருக்கிறார். அதற்கு சிறந்த பின்னணி இசையும் தரப்பட்டிருந்தது. எத்தனைபேர் கேட்டார்கள் என்பது தெரியாது. முடிந்தால் இணையத்தில் அதனைக்கேட்டுப்பாருங்கள்.
இத்தொகுப்பில் இடம்பெறும் கறுப்பு எலி என்ற கவிதை வரலாற்றுச்செய்திகளையும் தருகின்றது. இதனை எழுதியவர்: ஐரிஸ் கிளைட்டன்.
1941 ஆம் ஆண்டளவில் லிபியாவில் நடந்த கடும்போரின்போது அவுஸ்திரேலியப்படையில் ஆதிக்குடியினரும் இருந்துள்ளனர். அவர்கள் பதுங்கு குழிகளுக்குள்ளும் குகைகளிலும் எட்டுமாதங்கள் வரையில் தாக்குப்பிடித்திருந்தனர். அந்த வீரர்களை டொப்ருக்கின் எலிகள் என்பார்களாம்.
இலங்கைப்போர்க் காலத்தில் பதுங்குகுழிகளில் இருந்தவர்களின் கதைகளை அறிவீர்கள். அதுபற்றியும் அதிர்ச்சியும் கலக்கமும் சுவாரஸ்யமும் நிரம்பிய பல செய்திகளை அறிந்திருப்பீர்கள்.
எனது மகனும் அவுஸ்திரேலியா பாதுகாப்பு படையில் இருந்தவன். அவனும் தான் நாட்கணக்கில் கிழக்குத்தீமோரில் பதுங்கு குழியில் இருந்த கதைகளை சொல்லியிருக்கிறான்.
இக்கவிதையில் அன்சாக் தினம் பற்றியும் சொல்லப்படுகிறது. ஆதிக்குடியைச்சேர்ந்த ஒரு முன்னாள் போர் வீரர் பற்றிய இந்தக்கவிதை வாசகரிடத்தில் கண்ணீரை வரவழைக்கலாம். அந்த முன்னாள் வீரர் இறுதிக்காலத்தில், களிமண் தரையிலான தகரக்கொட்டிலில் தைத்துப்பொருத்திய பைகளை கதவாக்கி வாழ்ந்திருக்கிறார்.
இக்கவிதை இறுதியில் இவ்வாறு முடிவடைகிறது:
பெருமை மிக்க கறுப்பினக் குழுவைச்சேர்ந்த இவ்வீராதி வீரர் சுற்றிவர யாருமின்றி தன்னந்தனியனாய் இறந்துபோனார்.
இக்கவிதை, ஈழப்போரில் ஈடுபட்ட முன்னாள் போராளிகள் பலரது இன்றைய வாழ்வுக்கோலங்களை நினைவுபடுத்துவதும் தவிர்க்கமுடியாததே!
ஒரு மாநிலத்தில் ஆதிக்குடி மக்களின் இன்றைய வாழ்வை சித்திரிக்கும் வகையில் சுயவிமர்சனப்பாங்கிலும் ஒரு கவிதை இடம்பெற்றுள்ளது.

தலைப்பு: பென்சன் நாள். இதனை எழுதியவர்: சார்மெயின் – பேப்பர்டோக்கிறீன்.
அவர்கள் தைல மரங்களுக்கு அடியில் குந்தியிருக்கிறார்கள்.
தபால் நிலையம் எப்போது திறக்கும் / என்று காத்திருக்கிறார்கள்.
மற்ற நாட்களைவிட இன்று கொஞ்சம் சுத்தமாக
சிலர் கதையளந்துகொண்டு, / சிலர் சிரித்துக்கொண்டு, வேறு சிலர் அமைதியாக குந்தினபடி,
கையில் கிடைக்கப்போகும் காசை / என்ன செய்யப்போகிறார்கள் என்று எவரும் பேசிக்கொள்ளவில்லை / அதற்கு தேவையும் இல்லை.
கடைசியில் எல்லோரும் போய் கிளப்பில்தான் கிடப்பார்கள் / சிரிப்பும் குடியும் அடிதடி கலாட்டாவுமாய் /
இன்று பென்சன் நாள்.
ஏரியிலும் குளத்திலும் தண்ணீரை அருந்திக்கொண்டிருந்த மக்களுக்கு “தண்ணியை” அறிமுகப்படுத்தியது யார் என்பது பற்றி இங்கு சொல்லவேண்டியதில்லை.
வந்தவர்கள் தண்ணியை மாத்திரமா அறிமுகப்படுத்தினர். இதுபற்றியும் ஆழியாள் இந்த நூலின் அறிமுகத்தில் குறிப்பிடுகிறார்:

” இம்மண் கைப்பற்றப்பட்டுப் புதிய ஆங்கிலேயக் குடியேற்றங்கள் ஏற்படுத்தப்பட்டபோது, இச்சூழலைச் சாராத , இந்நிலத்துக்கு ஒவ்வாத எத்தனையோ பறவை, மிருகங்களும், தாவரங்களும், ஊர்வனவும் ஆங்கிலேயரால் அறிமுகப்படுத்தப்பட்டன. அவை இப்பூர்வீக நிலத்தின் சுற்றுச்சூழற் சமநிலையை பெரிதும் குலைத்தன. புதிய நோய்களும் அறிமுகமாயின. ”
இங்கு வாழும் இலக்கியவாதிகள், குறிப்பாக கவிஞர்கள் அவசியம் படிக்கவேண்டிய கவிதைத் தொகுப்பு “பூவுலகைக்கற்றலும் கேட்டலும்” நான் இந்த நூலில் அம்மக்கள் பற்றி கற்றது சொற்பம்தான். காணொளியாகப் பெற்றவை அநேகம்.
ஆழியாளின் தீவிர தேடலிலிருந்து தமிழ் இலக்கியத்திற்கு வரவாகியிருக்கும் அவுஸ்திரேலிய ஆதிக்குடிகளின் கவிதைளை படித்துக்கொண்டிருந்தபோது, எமது இலக்கிய நண்பர் நொயல் நடேசன் தான் சென்று பார்த்துவிட்டு வந்த Northern Tertiary யில் இருக்கும் உலறு கல்மலை பற்றிய பதிவும் நினைவுக்கு வந்தது.
ஆதிக்குடிகளின் அருங்காட்சியகத்தின் முன்னாள் இருந்த கண்ணடி உண்டியலில், ” இதுவரை எமது மண்ணில் இருந்து பெரிதளவு செல்வத்தை எடுத்தீர்கள். அதிலிருந்து சிறிது பணத்தை இந்த உண்டியலில் போடுங்கள் ” ஆங்கிலத்தில் எழுதப்பட்டிருந்தது. அந்த வார்த்தைகளின் வலிமையை உணர்ந்தேன். அந்தக் கூர்மையான சொற்கள் என்னிதயத்தில் ஆழமாகத் தைத்தது.
ஆழியாளின் மொழிபெயர்ப்பிலிருக்கும் கவிதைகளும் எமது இதயத்தை தைக்கின்றன.
வாசிப்பு அனுபவம் என்பது, வாசிக்கப்படும் புத்தகத்தினுள் மாத்திரம் தங்கியிருப்பதில்லை. வாசிக்கப்படும் புத்தகம், பல வாயில்களையும் திறந்துவிட்டு எம்மை அழைத்துச்செல்லும்.

( நேற்று 08 ஆம் திகதி சனிக்கிழமை, மெல்பனில் நடந்த அவுஸ்திரேலியத் தமிழ் இலக்கிய கலைச்சங்கத்தின் வாசிப்பு அனுபவப்பகிர்வு நிகழ்ச்சியில் சமர்ப்பிக்கப்பட்ட கட்டுரை.)
—0—

Advertisements
Posted in Uncategorized | பின்னூட்டமொன்றை இடுக

எறிகணைத்துண்டுகளை தாங்கி நிற்கும் மரங்கள்

கருணாகரன்

“கஜா புயல்” மிரட்டியதால் எங்கள் வீட்டில் முப்பது வருசமாக நின்று பழம் பழமாகப் பழுத்துக் கொட்டிய பலா மரத்தை வெட்ட வேண்டியதாகி விட்டது. துக்கமwar-tree்தான். ஆனால் வேறு வழியில்லை. கிளைகள் வளர்ந்து வானமுகட்டைத் தொடுமளவுக்கு உயர்ந்து விட்டன. ஏதேனும் ஒரு கிளை ஒடிந்தாலும் கூரையில் பாதி போய் விடும்.

ஏற்கனவே ஒவ்வொரு பழச் சீசனிலும் பத்துப் பன்னிரண்டு ஓடுகள் உடையும். விசுவர் வந்து எவ்வளவு கவனமாகப் பழங்களை இறக்கினாலும் சோளகக் காற்றிற்கு விழுகின்ற காய்களைச் சமாளிக்கவே முடியாது. கிளைகளை வெட்டுவதற்கும் மனம் வருவதில்லை. கோடை வெயிலை ஏந்துவதற்காக அவற்றை வளர்த்து வளர்த்து வீட்டில் பாதியை மூடித் தாயாகக் காத்துக் கொண்டிருந்தது இந்தப் பலா.
மூன்று தசாப்த யுத்தத்திற்கூடத் தப்பி நின்ற வலிய சீவன். நான்கு முறை இடம்பெயர்ந்து வீட்டை விட்டுச் சென்றிருக்கிறோம். கூட்டிக் கழித்துப்பார்த்தால், சுத்தமாகப் பதினைந்து ஆண்டுகள் நாங்கள் வீட்டிலிருக்கவில்லை. ஆனாலும் பலா நின்றது.

எத்தனையோ விருந்தாளிகள் வந்து அதன் நிழலின் குளிர நின்றிருக்கிறார்கள். மூன்று தடவை வீடழிந்த போதும் அது மட்டும் தப்பி வாழ்ந்தது அதிசயமே.

இப்படியெல்லாம் இருந்தாலும் புயலுக்குப் பதில் சொல்ல முடியுமா?

வெட்டிய மரத்தை அறுத்துப் பலகையாக்கலாம் என்று எடுத்துப்போய் அரிவு ஆலையில் போட்டபோது, அங்கே முதலில் மரத்தை பரிசோதித்தார்கள். அரிவு ஆலையில் மரத்தைப் பரிசோதிப்பது புதுமையாக இருந்தது. ”எதற்காக இப்படி மரத்தை ஆராய்கிறீங்கள்?” எனக் கேட்டேன்.

“மரத்தில ஷெல் பீஸ் (எறிகணைத் துண்டு) இருக்கலாம். அதுதான் பாக்கிறம்” என்றார்கள்.

யுத்தம் முடிந்து ஒன்பது ஆண்டுகள் கடந்து விட்டன. பலரும் யுத்தத்தைப் பற்றிய நினைவுகளையே மறந்து விட்டார்கள். ஆனால், இன்னும் அதனுடைய தாக்கம் முடியவில்லை. அது மனிதர்களை மட்டும் தாக்கவில்லை.

இரண்டு வாரங்களுக்கு முன்பு எதிர் வீட்டுத் தங்கம் அன்ரியின் மாடு ஒன்று மிதிவெடியில் சிக்கிக் காலொன்றை இழந்தது. இப்பொழுது அந்த மாட்டுக்கு மூன்று கால்கள். இனி அதனுடைய காலம் முழுவதற்கும் மூன்று கால்கள்தான். ஒரு மாட்டுக்கு மூன்று கால்கள் உண்டென்று நான் சொன்னால் நீங்கள் யாரும் மறுக்கமுடியாது. இது தனியே தங்கம் அன்ரியின் மாட்டுக்குத்தான் என்றில்லை. பரந்தனில் இப்படி இன்னும் இரண்டு மாடுகள் உண்டு. பளையில் ஒன்று. ஜெயபுரத்தில் இரண்டு. முறிகண்டியில் ஒன்று. மாங்குளத்தில் ஒன்று. இதெல்லாம் நான் கண்களால் கண்டவை. இதை விடக் கூடுதலாக இருக்கலாம்.

யுத்தம் முடிந்து காலங்கள் கழிந்தோடினாலும் இன்னும் கண்ணி வெடி அபாயம் பல இடங்களில் உண்டு. தினமும் கண்ணிவெடியகற்றும் பணிகளில் 800 பேருக்குமேல் கிளிநொச்சியில் மட்டும் வேலை செய்கிறார்கள். அதிகாலை நான்கு மணி தொடக்கம் அவர்களை நீங்கள் வீதிகளில் காணலாம். காலை ஏழு மணிக்கு கண்ணி வெடி அகற்றும் களங்களில் நிற்பார்கள்.

இப்படித் தினமும் கண்ணி வெடிகளையும் மிதி வெடிகளையும் அகற்றினாலும் இன்னும் ஐந்து ஆண்டுகளுக்குக் குறையாமல் இதற்காக வேலை செய்ய வேணும் என்று சொல்கிறார்கள் கண்ணி வெடி அகற்றும் பிரிவினர்.

மரத்தை அரியும்போது ஒரு இடத்தில் எறிகணைத் துண்டொன்றின் சிதறல் இருக்கிறது என்று அரிவதை நிறுத்தினார்கள்.

கூர்ந்து கவனித்தேன்.

மரத்தின் ஆழ் பகுதியில் ஒரு எறிகணைத்துண்டு இறுகிப்போயிருந்தது. பச்சை மரத்தில் புத்தம் புதியதாகவே அந்த ஈயச் சிதறல் ஒரு துயர்க்காலத்தின் சின்னத்தைப்போல ஒளிர்ந்தது.

எங்கள் உடலில் ஏறியிருக்க வேண்டிய சிதறலைத் தன்னுடலில் ஏந்திய பலாவை நினைக்க கண்கள் பனித்தன. நம்மைக்காத்த பெருந்தேவியே என எண்ணினேன்.

இப்படி இன்னும் எத்தனை சிதறல்கள் இருக்குமோ!

அந்தச் சிதறலை எடுப்பதற்காக அதற்கென்றே வைத்திருக்கும் ஆயுதத்தினால் கொத்தி எடுத்த பிறகு தொடர்ந்து அரிந்தனர்.

“வன்னியில் உள்ள மரங்கள் அத்தனைக்கும் இந்தப் பிரச்சினை இருக்கு. வீட்டிலுள்ள மரங்களுக்கு மட்டுமில்லை. காட்டில நிக்கிற மரங்களுக்கும்தான்” என்றார் அரிவாளர்.

“அனுராதபுரம் முதிரையை விட வன்னி முதிரைக்குத்தான் கிராக்கி. கொழும்பு முதிரையை விட வன்னி முதிரைக்கு விலையும் கூட. ஆனால், வன்னி முதிரைக்குக் கழிவு கூட” என்றார் அவர் மீண்டும்.

“அதெப்படி வன்னி முதிரைக்கு கூடுதல் கழிவு” என்று கேட்டேன்.

“அனுராதபுரத்தில் யுத்தம் நடக்கவில்லை. அதனால் மரங்களில் காயமோ, உள்ளே செல் துண்டுகளோ இருக்க வாய்ப்பில்லை. எனவே கழிவு குறைவு. வன்னி முதிரைகள் அத்தனையும் காயப்பட்டவை. வன்னியில் நடந்த யுத்தத்தின் வடுக்களை இன்னும் தங்களின் உடலில் சுமந்து கொண்டிருப்பவை. இது தனியே இந்த முதிரை மரங்களுக்கு மட்டுமல்ல, வன்னியிலுள்ள அத்தனை மரங்களுக்கும்தான்” என்றார் அவர்.

அவர் சொன்னதையெல்லாம் எண்ணிப் பார்த்தேன். மனிதர்கள், மரங்கள் மட்டுமல்ல, ஆடு, மாடுகள் ஏன் காட்டில் நிற்கும் பன்றி, மான், மரை, யானை எல்லாவற்றுக்கும் இந்தத் துன்பம்தான் என்று பட்டது.

அங்கே நிற்கும்போது இன்னொரு பாலை மரத்தையும் அரிந்தனர். அந்த மரத்தில் ஒன்பது எறிகணைச் சிதறல்கள். அவ்வளவு கவனமாக அரிந்தபோதும் எப்படியோ ஒரு சிதறல் வாளின் முனையை உடைத்து விட்டது.

வாளைக் கழற்றி, அலகினை மாற்றிக் கொண்டு தொடர்ந்தும் வேலை செய்தனர்.

யுத்த வடுக்களோடு வாழ்வதொன்றும் எளிதானதல்ல.

யுத்தம் முடிந்தாலும் அதனுடைய பாதிப்புகள் பல வழிகளில் தொடர்ந்து கொண்டேயிருக்கின்றன.

ஆனால், இதெல்லாம் வெளியே யாருக்குமே தெரிவதில்லை.

வெளிப்பார்வையில் யுத்தம் முடிந்து ஒன்பதாண்டுகள் கழிந்து விட்டன என்பது மட்டுமே தெரியும். இப்போது யுத்தகால வடுக்களும் துயரங்களும் மெல்ல மெல்ல நீங்கியிருக்கும் என யாரும் எண்ணக் கூடும்.

ஆனால், அது நீங்காத நிழலைப்போல, ஆறாத தணலைப்போல எல்லாவற்றிலும் நீக்கமற நிறைந்திருக்கிறது.

எப்படி இதையெல்லாம் கடப்பது என்பது பெரியதொரு சவாலே.

நிலத்திலிருக்கும் கண்ணிவெடிகளையும் மிதி வெடிகளையும் கஸ்ரப்பட்டேனும் அகற்றி விடலாம். அதற்காக பல நாடுகள் தொடர்ந்து உதவிக் கொண்டிருக்கின்றன.

ஆனால், இப்படி மரங்களிலும் மண்ணிலும் புதைந்திருக்கும் சிதறல்களை எப்படி அகற்றுவது? இது இப்படியே எத்தனை காலத்துக்குத் தொடரும்?

அந்த அரிவு ஆலையில் உள்ள ஒரு மரத்தில் ஆர்.பி.ஜி. ஷெல் ஒன்று வெடிக்காமலே இறுகிப்போயிருக்கும் படமொன்றை மாட்டியிருந்தார்கள். யாரோ காட்டில் அதைக் கண்டு சொல்லி, வனவளப்பகுதியினர் அந்த மரத்தை வெட்டி அகற்றியிருக்கிறார்கள். அப்போது எடுக்கப்பட்ட படம் அது என்றார்கள்.

இந்த மரங்களைப் போலத் தங்கள் உடலில் எறிகணைச் சிதறல்களையும் துப்பாக்கிச் சன்னங்களையும் ஏந்திக் கொண்டு வாழும் மனிதர்களை நானறிவேன்.

ஒரு தடவை சீ.என்.என் தொலைக்காட்சி நிகழ்ச்சி ஒன்றுக்காக அந்த நிகழ்ச்சித் தயாரிப்பாளர்களோடு யாழ்ப்பாணம் கொக்குவில் மேற்கில் ஒரு இளம் பெண்ணைச் சந்தித்தோம். வயது 22தான். அவருக்கு இரண்டு கால்களும் ஒரு கண்ணும் யுத்தத்தில் இல்லாமல் போய் விட்டன. போதாக்குறைக்கு முள்ளந்தண்டில் ஒரு துப்பாக்கிக் குண்டு துளையிட்டு, ஏறி அப்படியே நின்று விட்டது. அவருடைய எக்ஸ்ரேப் பிரதியி்ல் அதைக் காண்பித்தார்கள்.

அதை எடுத்து அகற்ற முடியாது. எடுத்தால் முள்ளந்தண்டு பாதிக்கப்படும். உயிருக்கே ஆபத்து நேரலாம்.

“அப்படியென்றால் அந்தக் குண்டுடன் வாழ்க்கையைக் கழிக்க வேண்டியதுதானா?” என்று கேட்டேன்.

“வேற என்ன வழி?” என்று திருப்பிக் கேட்டாள் அந்தப் பெண்.

அவளால் நடக்கத்தான் முடியாது. அதற்குக் கால்களில்லை என்றால், நிமிர்ந்து படுக்க முடியாது. நிமிர்ந்திருக்க முடியாது. ஆழமாக மூச்சை எடுத்து விட முடியாது. குலுங்கிச் சிரிக்க முடியாது….

இப்படியே ”முடியாது, முடியாது என்ற தடைகளோடு எத்தனை காலம் வாழ்வது? அது அவளுக்கும் தெரியாது. நமக்கும் தெரியாது.

யுத்தம் முடிந்து ஒன்பது ஆண்டுகளாகி விட்டன என்று எல்லோரும் சொல்கிறார்கள்.

ஆமாம், யுத்தம் முடிந்து விட்டதுதான்… ஆனால்….

Posted in Uncategorized | 1 பின்னூட்டம்

மனாமியங்கள் – சல்மா

சாந்தி சிவகுமார்

மெல்பேர்ன் தமிழ் இலக்கிய கலைச்சங்கத்தின் எழுத்தாளர் விழாவில், இந்த நாவலை மெல்பேர்ன் வாசகர்களுக்கு அறிமுகப்படுத்துமாறு கேட்டுக்கொண்டதற்க்காக எந்தவிதமான முன்னுமானமுமின்றி நாவலை வாசிக்க தொடங்கினேன்.

ஆசிரியர் முன்னுரையில் குறிப்பிட்டுள்ளதுபோல் ”புற உலகம் அறியாத பெண்களின் உள் உலகத்தை விரிக்கும் எழுத்து”. எனக்கு அறிமுகமில்லாத புது வெளியை, புது வாழ்க்கையை என் முன் நிறுத்தியது.

இயல்பான் ஒரு சின்ன கிராமம். பெரும்பான்மையானவர்கள் இசுலாமியர்கள். அந்த கிராமாத்தில் உள்ள ஒரு குடும்பத்தின் கதை.
ஹசன் மெஹர் கணவன், மனைவி. அவர்களுக்கு சாஜிதா, அஷ்ரப் என இரண்டு குழந்தைகள். சராசரியாக எல்லோரையும்போல் இருக்கும் ஹசன் மத்திய கிழக்கு நாடுகளுக்கு போய்வந்தபின் முற்றிலும் மாறிவிடுகிறான். காலத்திற்கு சிறிதும் ஒவ்வாத, பெண்களை அடிமைபடுத்தும் மதகோட்பாடுகளுக்குள் தன்னை ஒப்புவிக்கிறான். அவனுடையே குடும்ப பெண்களாலேயே ஏற்றுகொள்ளமுடியாமல் போவதும் அதனால் அவன் குடும்பம் சிதறுவதும் அதன் பின்விளைவுகளும்தான் கதை.

பர்வீனின் கதாபாத்திரத்தை வடிவமைத்த விதத்தில் சல்மா அவர்களின் துணிச்சலையும், நேர்மையையும் பாராட்டுகிறேன். ஆமினா நன்னியின் வாழ்க்கை ஒரு சோக சித்திரம்போல் மனதில் உறைந்துள்ளது.

மன அழுத்தம் தரும் படைப்பு. சுவாரசியமாக இருக்கவேண்டும் என்று எதையும் கூட்டாமல், உள்ளதை உள்ளபடி எழுதியுள்ளார். வாசிப்பு இவ்வளவு அழுத்தத்தை தருமென்றால் அவ்வாழ்க்கையை வாழும் பெண்களின் மனநிலை என் அறிதல், உணர்தல் எல்லைக்கு வெகுதூரத்தில் உள்ளதாகவே நினைக்கிறேன். .

புர்கா அணியும் பெண்களுக்கு கோடைகாலத்தில் புழுக்கமாக இருக்காதா?
அவர்களுக்கு வெளியே செல்லும்போது அலங்காரம் செய்துகொள்ள ஆசை இருக்குமா? போன்ற என் மனதில் தோன்றும் பல கேள்விகளுக்கு இந்த நாவலில் வரும் பெண் கதாபாத்திரங்கள் மூலம் பதிலுரைத்துள்ளார்.
எந்த மதமாக இருந்தாலும், அது தரும் சுதந்திரத்தை அதை கையிலெடுக்கும் ஆண், பெண்களுக்கு தர மறுப்பதும், பண்பாட்டிற்கும் மத்த்திற்கும் உள்ள இடைவெளி என பல நுணுக்கமான விஷயங்களை இதில் கையாண்டுள்ளார்.

”தானாக விட்டுவிட்டு வந்திருக்கவேண்டிய வாழ்க்கையை யாரோ திருப்பி அனுப்பிவிட்டதின் வேறுபாட்டை நினைத்து வேதனை உண்டாயிற்று.”

”மறுமையையும் சொர்க்கத்தையும் பற்றிய கனவுகளால், இந்த வாழ்க்கையின் எந்த விஷயங்களிலும் கவனம் இல்லாதவர்கள்” போன்ற பல வரிகள் நம்மை கேள்விகள் கேட்கவும், யோசிக்கவும் வைக்கின்றன.

எவ்வளவு சோகமான, மன அழுத்தம் தரும் படைப்பானாலும், மரபான விஷயங்களை உடைத்து வெளிவர துடிக்கும் கதாபாத்திரங்கள் இருந்தும் கதையில் ஜீவனாடி இல்லாததுபோல் ஒரு உணர்வு வருவது குறையாகவே உள்ளது.

தமிழ்நாட்டு இசுலாமிய சமுகத்தினை பற்றிய முக்கியமான பதிவு சல்மா அவர்களின் ”மனாமியங்கள்”. எளிய மனிதர்களை கொண்டு, எளிமையான நடையில் பொதுவெளியில் அதிகம் பேசப்படாத விஷயங்களை பதிவு செய்தவிதத்தில் இது ஒரு முக்கியமான ஆவணமாகவும் கருதலாம்.

வாழ்த்துகள் சல்மா!

மெல்பேர்ன் தமிழ் இலக்கிய கலைச்சங்கத்தின் எழுத்தாளர் விழாவில் பேசியது.

Posted in Uncategorized | பின்னூட்டமொன்றை இடுக

மாவீரர்நாள் வியாபாரம்

நடேசன்

ஓ…….
மரணித்த வீரனே……
உன் சீருடைகளை எனக்குத் தா……
உன் பாதணிகளை எனக்குத் தா…
உன் ஆயுதங்களை எனக்குத்தா….
என்றவர்
முடிவில்
பிள்ளைகளுக்கும் சேர்த்து
கொத்துரொட்டி வாங்கிக் கொண்டு
வீடு ஏகினார்!
நன்றி: ஜோர்ச் குருசேவ்

ரொபின் ஐலன்ட் சிறையை சில வருடங்கள் முன்பு சென்று பார்த்தபோது நெல்சன் மண்டேலா ரொபின் ஐலன்ட் சிறையில் தடுத்துவைக்கப்பட்டிருந்த காலத்தில், நல்லவேளையாக தற்கொலைக் கலாச்சாரம் தென் ஆபிரிக்காவில் இருக்கவில்லை . இருந்திருந்தால் அவரும் சயனைட்டை விழுங்கி மாவீரனாகியிருப்பார். தென் ஆப்பிரிக்க கறுப்பின மக்கள் இன்னமும் விடுதலை பெற்றிருக்கமாட்டார்கள் என்ற நினைவு என்னையறியாமல் வந்து தொலைத்தது .

இந்த சயனைட்டும் மற்றும் தற்கொலை விடயங்களும் விடுதலைப்புலிகளை நான் வெறுப்பதற்கான பல காரணங்களில் ஒன்று . எனது வாதம் தனது உயிரில் அக்கறையோ மரியாதையோ அற்றவன் மற்றவர்கள் உயிர் , உடைமைக்கு மாத்திரமல்ல, மற்றவர்களின் உரிமைக்கும் மதிப்பளிக்கமாட்டான் என்ற அடிப்படையான விடயத்தை தெளிவாகப் புரிந்துகொண்டேன். புலிகளின் தோற்றத்தில் இருந்து மறைவுவரை இவர்களின் செயல்கள் நோக்கங்களில் எந்தச் சந்தேகமும் எனக்கு இருக்கவில்லை.

இந்த நிலையில் மாவீரர் நிகழ்வு என்பதெல்லாம் அரசியல் பிரசாரம்தான்! இறந்தவனைப் போற்றுவதன் மூலம் பலர் மேலும் மேலும் இறக்கத் துணிவார்கள். வாழும் காலத்தில் நம்பிக்கை இல்லாதவன்கூட இறந்தபின் தனக்கு நடக்கும் மரியாதைகள் அவனை மரணத்தைத் நோக்கிச் செல்லத்தூண்டும்.

ரஷ்யா, அமெரிக்கா போன்ற நாடுகளுக்குப் போனபோது அங்கும் இறந்த போர்வீரர்கள் மரியாதைக்கு உட்படுத்தப்படுவதைக் கண்டேன் . உலகமெங்கும் ஆக்கிரமிப்பு நடத்தும் அரசாங்கங்களுக்கு மிகப் பெரிய இராணுவத்தின் தேவையிருக்கிறது. ஆனால், அந்த அரசுகள் அவர்களது குடும்பங்களை பராமரிப்பதிலும் உடல் ஊனமற்றவர்களுக்கு உதவுவதிலும். பல இடங்களில் அவர்களுக்கு முன்னுரிமையை தருகின்றன.

விடுதலைப்புலிகள் இருந்த காலத்தில் வன்னியில் போரில் இறந்தவர்களுக்கு இலங்கை அரசின் ரேசனில்? மற்றும் பல விடயங்களிலும் முன்னுரிமை கொடுத்ததுடன் ஊனமுற்ற போராளிகளுக்கு கம்பியூட்டர் அறிவையும் மற்றும் பல திறமைகளையும் வளர்த்தார்கள். புலிகளை விமர்சிப்பவர்களும் கூட இப்படியான விடயங்களைப் பாராட்டவேண்டும்.

போர் நடக்கும்போது ஆயுதத்திற்கு வாரிக் கொடுத்தவர்கள் வெளிநாட்டுத்தமிழர்கள்தான். போரின்பின்பு மாவீரர் நாளுடன் தங்கள் விசுவாசத்தை நிறுத்திக் கொள்கிறார்கள். அந்த விசுவாசம் மலைபோன்று மெல்பனில் ஊதிப் பெருக்கப்படுகிறது. அத்துடன் அந்தக் கார்த்திகை மாதத்தில் தமிழர்கள் எதுவும் செய்யக்கூடாது என்று தடுக்கப்படுகிறார்கள். இது இன்று நேற்று அல்ல பலகாலமாக நடக்கிறது.

சமீபத்தில் நடந்த நிகழ்வொன்றினால் இதை எழுதுகிறேன்.

அவுஸ்திரேலியாவில் வசிக்கும் இலங்கையைச் சேர்ந்த ஆங்கில நாடகக் கலைஞரான ஏர்னஸ்ட் தளையசிங்கம் மக்கின்ரயரின் நாடகங்களை ஆராய்ந்து முனைவர்பட்டம் பெற்ற தமிழகக் கவிஞர் சுமதி தமிழச்சி தங்கபாண்டியனது ஆய்வின் தமிழாக்கம் முள்ளிவாய்காலில் இறந்த சொந்தங்களுக்காக சமர்ப்பிக்கப்பட்டதாகும். அந்தப் புத்தகத்தை கார்த்திகை 25 ஆம் திகதி ஞாயிறன்று நடத்துவதற்கு நான் சார்ந்த அவுஸ்திரேலிய கலை இலக்கியசங்கம் முடிவு செய்து, அனைத்து ஊடகங்களுக்கும் அறிவித்து, பல கலை இலக்கிய ஆர்வலர்களுக்கும் அழைப்பு அனுப்பியிருந்தது.

தமிழச்சி சுமதி தங்கபாண்டியனும் குறிப்பிட்ட இந்த கார்த்திகை மாதம்தான் தனது மெல்பன் பயணத்தையும் ஒழுங்குசெய்திருந்து வருகை தந்திருந்தார். நிகழ்சி நடப்பதற்கு இரண்டு தினங்களுக்கு முன்னர் இந்நிகழ்ச்சியை உடனடியாக தவிர்க்குமாறும் மெல்பனில் மாவீரர் நாளை ஒழுங்கு செய்யும் தமிழர் ஒருங்கிணைப்புக்குழுவின் முக்கியஸ்தர் ரமேஷ் பாலகிருஷ்ணன் என்பவர் எம்மைக்கேட்டிருந்தார்.!

இவரது மின்னஞ்சல், ஒரு வேண்டுகோளாக இருந்தாலும், முன்பெல்லாம் இதே நபர் நடந்துகொண்ட விடயங்கள் குறித்தும் தீவிரமாக எண்ணிப்பார்க்க வேண்டிதாக இருந்தது.

இதற்கு முன்னரும் இதர அமைப்புகள் தனிநபர்கள் நடத்தும் நிகழ்ச்சிகளின்போதும் விடுதலைப்புலிகளினது பெயரைச்சொல்லி, செய்யவிடாமல் தடுக்கும் செயல்களில் ஈடுபட்டவர்!.

2008 ஓகஸ்டில் மக்களைப் போர்முனைக்கு பலியாடுகளாக எடுத்துச் செல்லவேண்டாம் என்று பகிரங்கமாக எழுதிய இருவர் நானும் பத்திரிகையாளர் டி.பி.ஸ் ஜெயராஜ் அவர்களும் மட்டுமே. ஆனால், புலி ஆதரவாளர்கள் அம்மக்களை கவசமாக வைத்து விடுதலைப்புலிகள் தப்பிக்க வேண்டுமென போராட்டம் , உண்ணாவிரதம் போன்ற கவனஈர்ப்பு வேலைகளில் ஈடுபட்டனர். ஒருவராவது மக்களை போர்க்களத்திற்கு பலியாடுகளாக கொண்டு செல்லவேண்டாமென குரல் எழுப்பவில்லை. அவர்கள் புலி என்ற குதிரையில் பணம் கட்டியவர்கள். குதிரைக்கு காயமோ அதனை செலுத்தும் குதிரைப்பாகனுக்கு முதகெலும்புடைவது பற்றியோ கவலைப்படாதவர்கள்!

2009 மார்ச் மாதத்தில் நான் உட்பட அவுஸ்திரேலியாவில் இருந்து நான்கு பேரும் மற்றைய நாடுகளில் இருந்து 25 பேரளவிலும் போர்க்களத்தில் சிக்கிய மக்களின் சார்பாக ஏதாவது வழியில் அந்த போரை நிறுத்தமுடியுமா எனஇலங்கை அரசுடன் பேசுவதற்குச் சென்றோம் . அந்தப்பேச்சினால் உடனடியாக பலன் கிட்டது போனாலும், பிற்காலத்தில் பல விடயங்களை மக்களுக்கு ஆக்கபூர்வமாகச் செய்ய முடிந்தது.

அவ்வாறு அன்று போய் வந்ததும் “எங்களை துரோகிகளாக சித்திரித்து, எமது குடும்ப அங்கத்தவர்களையும் அவமதித்தது அக்காலத்தில் பொது மலசலகூடமாகத் திகழ்ந்த இன்பத்தமிழ்வானொலி ஒலிபரப்பு!

அக்காலப்பகுதியிலும் எனக்கு ஒரு மின்னஞ்சல் வந்தது. அதனையும் இந்தப்பத்தியில் நான் குறிப்பிடும் நமது நண்பர் ரமேஷ் பாலாகிருஷ்ணனிடமிருந்தே வந்திருந்தது .

“நான்கு நாட்டுப்பற்றாளர்களை உருவாக்கிய அவுஸ்திரேலியாவில் நான்கு துரோகிகளை நாங்கள் விட்டு வைத்திருக்கிறோம். இளைஞர் கூட்டம் பொங்கியெழுகிறது. அவர்களுக்க அனுமதி வேண்டும்” என்று திராவிட அரசியல் கோசம்போல் மறைந்த முன்னாள் ஈழத்தமிழ்ச்சங்கத்தலைவர் சோமசுந்தரத்திடம் அனுமதிகேட்டு அந்த அஞ்சல் எழுதப்பட்டிருந்தது.

உடனே அதனைப்பார்த்துவிட்டு, ” ரமேஷ், நீ குண்டுவைக்கவா, கண்ணி வெடி வைக்கவா இல்லை, தற்கொலை போராளியை அனுப்பப்போகிறாயா? ” என கேட்டு எழுதிவிட்டு, ரமேஷின் மின்னஞ்சலின் பிரதியை விக்ரோரியா பொலிசுக்கு அனுப்பினேன். அன்று நான் நினைத்திருந்தால் வன்முறையை இவர் தூண்டுவதாக முறைப்பாடு செய்திருக்கலாம் . ” சின்னப்பொடியன் தவறு செய்கிறான்” என நினைத்தேன்.

அதன்பின்னர் – சிலவருடங்களின் பின்பு இலங்கையின் அவுஸ்திரேலியத் தூதராக திசரா சமரசிங்க மெல்பேன் வந்தபோது, நண்பர் சுந்தரமூர்த்தியுடன் அவரைச் சந்தித்தேன் . அந்தசந்திப்பையும் அவதூறுசெய்து, ” நாங்கள் தமிழர்களை காட்டிக்கொடுப்பவர்கள் என சித்திரித்து இதே ரமேஷ் பலருக்கும் மின் அஞ்சல் அனுப்பியிருந்தார். உடனே தாமதிக்காமல், நான் தொலைப்பேசியில் ரமேஷை தொடர்புகொண்டு, அதைப்பற்றி விசாரித்தபோது, ” மற்றவர்கள் அனுப்பியது, தனக்கும் வந்தது. அதை நான் அனுப்பினேன் என்று ஒரு கோழையைப்போல் பதில் சொன்னார். இந்த நபருக்கு தலைக்குள்ளும் ஒன்றுமில்லை! முதுகெலும்புமில்லாதவர் என முடிவு செய்துவிட்டேன்.

அவுஸ்திரேலியா தமிழ் இலக்கிய கலை இலக்கியசங்கத்தில் இணைந்து இயங்கும் எழுத்தாளர் முருகபூபதி ஈழப்போரில் பாதிக்கப்பட்ட குழந்தைகளுக்காக 1988 ஆம் ஆண்டுமுதல் ஒரு தன்னார்வத் தொண்டு நிறுவனத்தை பல அன்பர்களின் ஆதரவுடன் தொடக்கி நடத்திவருபவர். முப்பது வருடங்களுக்கும் மேலாக இந்த அமைப்பு தங்கு தடையின்றி இயங்குகிறது.

முள்ளிவாய்க்கால் இறுதிப்போரின்போது இலங்கை அரசபடையிடம் சரணடைந்த 700 பெண் பேராளிகள் மற்றுடையற்று அவதிக்குள்ளாகியிருந்தபோது நான் எனது சொந்தப்பணத்தில் அவர்களுக்கு புதிய உடைகளை வாங்கி தாமதமின்றி இரண்டுநாட்களில் அவர்களிடம் விநியோகித்தேன். அதேபோன்று 400க்கும் மேற்பட்ட மாணவர்கள் புலிகள் இயக்கத்தில் இணைந்திருப்பதையும் அவர்களும் முகாம்களில் தடுத்துவைக்கப்பட்டிருப்பதையும் அறிந்து, அவர்களையும் விடுவித்து, இலங்கை மணவர் கல்வி நிதியத்தின் ஊடாக பிரத்தியேகமாக படிக்கவைத்து, பெற்றோரிடம் ஒப்படைக்க உதவி செய்தோம்.

இவற்றை நாம் சொல்ல விரும்பவில்லை. ஆனால், ரமேஷ் பாலகிருஷ்ணன் போன்றவர்கள் செய்யும் பரப்புரைகளை பார்க்கும்போது சொல்வதற்கு நேர்ந்துவிடுகிறது! விடுதலைப்புலி இயக்கத்தின் மீது விமர்சனங்களை முன்வைத்தாலும் அவர்களில் பாதிக்கப்பட்டவர்களுக்கு எம்மால் இயன்றவரையில் உதவிகளை செய்தோம். செய்துவருகின்றோம்.

ஆனால், போரில் உயிர் நீத்தவர்களின் பேரில் வியாபாரம் செய்வதும் அவர்களுக்காக சேகரித்த பணத்தை எமது தலைவர் வந்தால் கொடுக்கிறேன் என்று சொல்லிவரும் இவர்கள், நாம் தொடரும் கலை, இலக்கிய மற்றும் சமூகப் பொதுப்பணிகளை செய்யவிடாமல் தடுக்க அல்லது கட்டுப்படுத்த வரும்போது எரிச்சல்தான் வருகிறது .

பொதுச்சேவையில் எங்களைப் போன்று கடந்த முப்பது வருடங்களுக்கு மேலாக அவுஸ்திரேலியாவில் பலர் ஈடுபட்டுவருவதனால், ரமேஷ் பாலா போன்றவர்களது சலசலப்பு எதனையும் செய்யதுவிடாது . ஆனால், சாதாரணமான பொது மக்கள் மீது இவர்கள் தொடர்ச்சியக இத்தகைய அழுத்தங்களை சுமையாக சுமத்துவதை எப்படி அனுமதிப்பது..?

“மாவீரர் மாதத்திலும், முள்ளிவாய்க்கால் மாதத்திலும் திலீபன் உயிர்நீத்த மாதத்திலும் எமது தமிழ்ச்சமூகத்தினர் எந்தவொரு நிகழ்ச்சியும் செய்துவிடக்கூடாது ” என்று இந்த ரமேஷ் போன்றவர்கள் பரப்புரைகளை தொடர்ச்சியாகச்செய்து வருவதை பார்க்கும்போது, ஏன் இவர்கள் முள்ளிவாய்க்காலில் உயிர்நீத்த தலைவர் வேலுப்பிள்ளை பிரபாகரனுக்காக இதுவரையில் அஞ்சலி செலுத்தவில்லை? எனவும் கேட்கத்தோன்றுகிறது!
–0—

Posted in Uncategorized | 2 பின்னூட்டங்கள்

வுதெரிங் கைட்-Emily Bronte- 200 வருடங்கள்

இன்னமும் எமது மொழியில் தனித்துவமான ஒரு நாவலாசிரியையைத் தேடிக்கொண்டு இருக்கிறோம். ஆங்கிலத்தில் காலமெல்லாம் நிலைக்கக்கூடிய ஒரே ஓரு நாவலை மட்டும் தனது நோய் படுக்கையில் இருந்து எழுதிவிட்டு சென்ற இளம் பெண்ணான எமிலி புரண்டியை அவர் பிறந்த 200 வருடத்தில் நினைவு கூர்வது பொருத்தமாக இருக்குமென நினைக்கிறேன்

எமிலி புரண்டியின் 22 வயதில் எழுதப்பட்டு வுதெரிங் ஹைட் 1847 ல் புத்தகமாகியது. அதுவரையிலும் வந்த நாவல்களில் இருந்து வித்தியாசமானது மட்டுமல்ல, தற்பொழுது எடுத்துப் பேசும் பத்து ஆங்கில நாவல்களிலோ அல்லது இருபத்தைந்து மேற்குலக நாவல்களில் ஒன்றாகவோ அமையும் வுதெரிங் ஹைட் என்ற நாவலை எழுதிய எமிலி புரண்டி பிறந்து 200 வருடங்களாகிறது. நான் பல தடவை வாசித்த நாவல்களில் ஒன்று.

ஆரம்பத்தில் ஆங்கில நாவலாக மட்டும் வாசித்த எனக்கு நாவலாசிரியரது பின்னணி, கதையின் இலக்கியத்தரத்தைத் தெரிந்தபோது பல விடயங்கள் வியப்புறவைத்தது. எமிலி புரண்டியின் இளம் வயது மட்டுமல்ல, எந்த ஒரு காதலோ திருமணமோ- என்று வாழ்க்கையின் அனுபவம் அவருக்கு இருக்கவில்லை. காசநோயால் கட்டிலும் படுக்கையுமாகப் பல வருடங்களாக இருந்த ஒரு பெண் என்பதையறிந்துகொண்டேன்.

எமிலி புரண்டியின் சகோதரி சாலட் புரண்டி ‘இப்படி வீட்டில் இருந்தவளுக்கு எப்படி மனிதர்களைப் புரிந்து கொள்ளமுடியும் ? ‘என வியந்தார்

எமிலி புரண்டியின் குடும்பம் ஐரிஸ் இனத்தைச் சேர்ந்தவர்கள். ஆனால் 1798 நடந்த ஐரிஸ் கிளர்ச்சியின்பின் தந்தையான பற்றிக் புருண்டி(Patrick Prunty) என்ற பெயரை புரண்டி (Patrick Bronte) என மாற்றிக்கொண்டார். அதன் பின் மதபோதகராக வட இங்கிலாந்தின் யோக்சயர் பகுதியில் வேலை கிடைத்தது. குடும்பத்தில் ஆரம்பத்திலே தாய் இறந்துவிட பின்பு சித்தியால் வளர்க்கப்பட்டனர்.

ஆரம்பத்தில் இரண்டு சகோதரிகள் காச நோயால் இறந்தார்கள். அதன்பின் சாலட் என்ற சகோதரியைத் தவிர மற்றவர்கள் எல்லோரும் காசநோய்க்குப் பலியானவர்கள். எமிலி – சாலட் மற்றும் ஆன் என்ற சகோதரிகள் மூவரும் கவிதை நாவல் என இலக்கியங்கள் படைத்தவர்கள் .

எமிலி புரண்டி ஒரு வருடம் பெல்ஜியத்தில் சகோதரி சாலட் புரண்டியுடன் வாழ்ந்தார். அப்பொழுது வீடொன்றில் குழந்தை பராமரிப்பாளராக வேலை செய்தார்

எமிலியின் வுதெரிங் ஹைட் நாவல் புனைபெயரில் எழுதப்பட்டது. நாவல் ஆரம்ப காலத்தில் பலருக்குப் புரியவில்லை. ஆனால் சகோதரி சாலட்டின் ஜேன் எயர் என்ற நாவல் அக்காலத்தில் புகழடைந்தது. எமிலி இறந்த பின்பே வுதெரிங் ஹைட் ஆங்கில இலக்கியத்தில் அழியாத இடம் பெற்றது. தற்போது புரண்டி சகோதரிகளது வீடு அருங்காட்சியகமாகவும் கொண்டாடப்படுகிறது.

ஏற்கனவே நடந்த கதையை, புதிதாக வந்தவருக்கு கதை சொல்லி சொல்லுவதாக வுதெர்ங் ஹைட் நாவல் தொடங்குகிறது .

லண்டன் நகரத்தில் இருந்து வந்த லொக்வூட் என்பவர் திறஸ் குறஸ் என்ற வீட்டை வாடகைக்கு எடுத்து தனது விடுமுறை காலத்தில் வசிப்பதற்கு என்று வருகிறார். அவரது வீட்டின் உரிமையாளர் கீத்கிளிவ் வசிக்கும் அயல் வீடான வுதரிங் ஹைட் வீட்டுக்கு வருகிறார். அது ஒரு குளிர் காலம். வுதரிங் ஹைட் வீட்டில் உள்ளவர்களது வரவேற்பும் உபசரிப்பும் அவருக்கு விசித்திரமாகவுள்ளது. அன்றிரவு பனி கொட்டியதால் மீண்டும் அவர் தனது வீடு போகாது வுதெரிங் ஹைட்டில் தங்குகிறார்.

அன்று இரவு அவருக்குப் பயங்கரமான கனவு வருகிறது. இரவு யன்னலுக்கு வெளியில் இருந்து ஒரு குழந்தை தட்டுவதும் அந்தக் குழந்தையின் கை, உள்ளே வருவதற்கு லொக்வூட்டின் கையைப் பிடித்து இழுக்கிறது. அந்தக் குழந்தையின் கையை விடுவிப்பதற்காக, உடைந்த யன்னல் கண்ணாடி துண்டில் உராய்கிறார்.

பயங்கரமான கனவின் காரணத்தால் குளிர் காச்சல் வந்து அந்த வீட்டில் சில நாட்கள் வீட்டில் உள்ள வேலைக்காரி நெல்லியால் லொக்வூட் பராமரிக்கப்படும்போது நெல்லியால் பழைய கதை சொல்லப்படுகிறது.

ஏற்கனவே கத்தரின் – ஹின்லி என்ற இரு குழந்தைகளை கொண்ட வுதெரிங் ஹைட்டின் உரிமையாளர் ஏண்ஷோ அனாதையான ஒரு ஆண் குழந்தையை கண்டெடுத்து வீட்டிற்கு கொண்டு வருகிறார். அந்தக் குழந்தை கீத்கிளிவ் , கத்தரினுடன் நேசமாக வளர்ந்து வருகிறது. இதைக் கண்டு பொறாமையால் ஹின்லி ,கீத்கிளிவ்வை மிகவும் கேவலமாக நடத்துகிறான்.

வளர்ந்த பெண்ணான கத்தரின் திறஸ்குரசில் உள்ள எட்கார் லிண்டனை திருமணம் முடிக்க இருந்ததால் அதை கேள்வியுற்ற கீத்கிளிவ் வீட்டை விட்டு ஓடிவிடுகிறான்.

மூன்று வருடத்தின் பின் பணத்துடன் திரும்பி வந்து, குடியும் சூதாடும் பழக்கமுள்ள ஹின்லியிடமிருந்து வுதறிங் ஹைட் வீட்டைத் தன்வயமாக்கி எட்கார் லிண்டனின் தங்கை இசபெலாவை மணம் செய்து ஒரு மகனைப் பெறுகிறான்.

கத்தரினை பல தடவை ‘நீ எட்காரை மணந்திருக்கக் கூடாது. உனது திருமணம் ஓக் மரச் செடியை பூச்சாடியில் வைத்தது போன்றது’ என்கிறான் கீத்கிளிவ். தனது மனைவியான இசபெலாவை கொடுமைப்படுத்துகிறான். முகத்தில் இரத்தம் நீலமாகக் கண்ட அடிப்பதே தனது ஆசை என்கிறான். கத்தரீன் மரணமடைகிறாள் . கத்தரீன் மரணம் ஒருவிதத்தில் உணவை ஒறுத்து தற்கொலை செய்வது போன்றது

பிற்காலத்தில் வுதறிங் ஹைட் மற்றும் திறிஸ்குறஸ் என்ற இரண்டு வீட்டிற்கும் சொந்தக்காரனாகிறான். கத்தரீனின் மகளை தனது மகனான லிண்டனுக்கு மணம் செய்ய திட்டமிட்டிருந்தான்
நெல்லியின் இந்தக் கதையை கேட்டு விட்டு இந்த இடத்தில் இருபது நல்லதல்ல என லொக்வூட் மீண்டும் லண்டன் செல்கிறார்.

சில மாதங்களில் திரும்பி வந்தபோது கீத்கிளிவ் இறந்ததுடன் அவனது மகன் லிண்டனும் இறந்துவிடுகிறான் .

கதையின் இறுதியில் கத்தரீனது மகளும் ஹின்லியின் மகனும் மணமுடிக்கிறார்கள்.

இந்தக் கதையின் பல விடயங்கள் முக்கியமானவை .
கதை ஆரம்பமாகும் முன்பே பெரும்பாலான பாத்திரங்கள் இறந்து விட்டார்கள்.

கதை சொல்லி நெல்லி சாதாரணமான வீட்டு வேலைக்காரி மட்டுமல்ல அந்த நாவலில் ஒரு சிறிய பாத்திரமே.

கதையின் ஆரம்பம் யன்னலை தட்டும் குழந்தையில் இருந்து தொடங்குகிறது. இரகசியத்தைக் கதைக்குள் மறைத்தும், கதைக்குள் பல இடுக்குகளில் பல விடயங்கள் இருப்பதாக உணர்த்துகிறது கதையின் ஆரம்பம். வாசிப்பவர்கள் தலையை கதைக்குள் இழுக்கிறது

இறந்த கத்தரின் இறுதிவரையும் கீத்கிளிவ்வை காதலிக்கிறாள் . என்றும் அவனை மறக்கவில்லை. அத்துடன் அவனை மிகவும் நேசிப்பதாகக் கூறுகிறாள். ஒரு இடத்தில் ‘கீத்கிளிவ்வும் நானும் வேறில்லை. இருவரும் ஒன்றே.’ என்கிறாள். அதே நேரத்தில் கீத்கிளிவ் தொடர்ச்சியாக பல தந்திரங்கள் செய்தாலும் கத்தரினை அடையமுடியவில்லை. இறுதியில் இருவரும் அருகருகே புதைக்கப்படவேண்டுமென்கிறார்கள். ஒரு தலைமுறை அழிந்த பின்னர் வரும் அமைதிக்காக அடுத்த தலைமுறை காத்திருக்கிறது.

தாஸ்தாவெஸ்கியின் கரம்சோவ் சகோதரர்களில் தகப்பன் (Fyodor Pavlovich Karamazov) பேசும்போது எச்சிலைத் துப்புவது எப்படி மறக்க முடியாத எதிர்மறையான பாத்திரமோ, அதேபோல கீதகிளிவ் வாயில் நுரையைத் தள்ளியபடி பேசுவதைக் கண்டு ‘நான் மனிதசாதியில் இல்லாத ஒருவரைக் கண்டேன் ‘என நெல்லி சொல்வது என்னால் மறக்கமுடியாது .

ஒரு நாவலை மட்டும் எழுதிவிட்டு சென்ற எமிலி புரண்டி 22 வருடங்கள் மட்டும் வாழ்ந்தாலும் அவரது நாவல் பல நூற்றாண்டுகள் இலக்கியத்தை நேசிப்பவர்களது நெஞசில் வாழும்.

நன்றி ஞானம் மார்கழி இதழ்

Posted in Uncategorized | பின்னூட்டமொன்றை இடுக

தமிழச்சி தங்கபாண்டியனின் கவிதை உலகம்


கவி காளிதாசரின் “சகுந்தலை”யை பெண்ணடிமை கோட்பாடுகளிலிருந்து விடுவிக்கும் கவிஞர்
சாந்தி சிவக்குமார் – அவுஸ்திரேலியா

(மெல்பனில் நடைபெற்ற தமிழச்சி தங்கபாண்டியனுடனான இலக்கியச் சந்திப்பில் சமர்ப்பிக்கப்பட்ட நயப்புரை)
கவிதை நான் பயணப்படாத தளம். சிறுகதைகளிலும் புதினங்களிலும் இயல்பாக இலகுவாக பயணிப்பதுபோல், கவிதை கைவரவில்லை. மனம் இன்னும் அதற்குப் பக்குவப்படவில்லை என்று நினைக்கிறேன்.
தமிழச்சி தங்கபாண்டியனின் பல கவிதைகள் ஒரு சிறுகதைக்குரிய கருவை தாங்கியிருப்பதும், என் மனம் அதை சிறுகதையாய் மாற்ற முயற்சித்ததும், பின் அதை நான் கட்டியிழுத்து அடுத்த கவிதைக்கு இட்டுச்செல்வதும் என முதல் நான்கு நாட்கள் ஓடியேவிட்டது. தமிழச்சி, தன் மனதிற்குள் பல நாட்களாய் பொத்திவைத்து அடைகாத்ததை கவிதை முத்துக்களாய் ஒரு சில வரிகளில் படைப்பது பிரமிப்பை ஏற்படுத்தியுள்ளது.

ஆடம்பரமற்று, எளிமையான வார்த்தைகளால் எல்லோரும் அனுகும்விதமாக , எல்லோருக்கும் புரியும் விதமாக இவரது கவிதைகள் உள்ளன. எப்படி எளிமையான சொற்களால் ஆனதோ, அதேமாதிரி எளிமையான மனிதர்கள், அன்றாட நிகழ்வுகள், வாழ்க்கைப்பாடுகள், சின்னச்சின்ன இழப்புகள் என இவர் கவிதைகளாலும், நாம், நம் அன்றாட வாழ்க்கையுடனும் எண்ணங்களுடனும் இணைத்துக்கொள்ளலாம்.
இவரது கவிதைகளை வாசிக்கும்பொழுது, தமிழச்சி மறைந்து, கிராமத்துப்பெண்ணான சுமதியே மனதில் வலம்வருகிறார். கிராமத்திலிருந்து பெருநகரத்திற்கு இடம்பெயர்ந்தமையால் அவரது மனதிற்குள் தோன்றும் உணர்வுகளை கவிதையாக பதிவுசெய்கின்றார்.

தீப்பெட்டி பொண்வண்டு என்ற கவிதையில்,
அதிகாலைத் தூக்கம்… அசங்கியிருக்கும்
வானம் பார்த்துக் கலைகின்ற வரம்
கிராமம்விட்டு நகரத்தில் குடிவந்த நாள் முதல்
பக்கத்துக் குடியிருப்பும் பார்க்காதிருக்க இறுகப்பூட்டப்படும்
சன்னல்களின் உயிரற்ற திரைச்சேலைகளில் நிலைக்கின்ற சாபமானது.
இக்கவிதையில் கவிஞர், பெருநகரத்து வாழ்வில் தான் இழந்ததை கூறுகிறார். ஆனால், இன்றைய சென்னை வாழ்க்கையும் அன்று நான் வாழ்ந்த சென்னை வாழ்க்கையும் வேறு வேறு! தமிழச்சி தனது கிராமத்து வாழ்க்கையை கூறும்போது, நான் வளர்ந்த சென்னை வாழ்க்கையைத்தான் நினைத்துக்கொள்கிறேன்.

கோடைகாலம் முழுவதும் மொட்டை மாடியில் தண்ணீர் ஊற்றி தரையை குளிர்வித்து, பக்கத்து மாடியில் உள்ளவர்களிடம் கதைபேசி, Transistor இல் பாட்டுக்கேட்டு, தூங்கிய நாட்கள். காலைக்கதிரவனின் வெளிச்சம் படரும்பொழுது, விழித்ததும் – விழித்தும் விழிக்காமலும் சுகமாய் படுத்திருக்கும் அந்த பத்து நிமிடம்….! பக்கத்துவீட்டு தொலைக்காட்சி செய்திவாசிப்பதும், எங்கிருந்தோ வரும் கோயில் மணியோசையும், உடன் ஒலிக்கும் மசூதியின் பாங்கு சத்தமும் என இவரது கிராமத்து வாசனை கவிதைகள் அனைத்தும் எனக்கு என் கிராமத்து சென்னையை நினைவுபடுத்தின.

அதே நகர வாழ்க்கையைப்பற்றி தமிழச்சியின் இன்னுமொரு கவிதை:
பகுத்தல்
குடியிருப்பில்
அவரவர் கதவு இலக்கம்
அவரவர் மின்கட்டணப்பெட்டி
அவரவர் பால், தபால் பைகள்.
எல்லாம் பிரித்தாயிற்று.
திடீரென அடைத்துக்கொள்ள –
எப்படி பிரிக்க அவரவர் சாக்கடையை…?

மேலோட்டமாகப்பார்த்தால், நகரத்து அடுக்குமாடி குடியிருப்பு குறித்த கவிதையாக தோன்றலாம். ஆனால், சாக்கடை என்று அவர் குறிப்பது நம் மனங்களையும்தான்.
பெரியவர்கள் – பெற்றோர்களின் மனங்களைக்குறித்த தமிழச்சியின் இன்னொரு கவிதை:
பூச்சாண்டி
குழந்தைகளுக்கான பலூனில் தங்கள்
மூச்சுக்காற்றை நிரப்பியும்
குழந்தைகளுக்கான நிர்வாணத்தில் தங்கள்
உடைகளை அணிவித்தும்,
குழந்தைகளுக்கான சிரிப்பில் தங்கள்
அர்த்தங்களைத் திணித்தும்,
குழந்தைகளுக்கான கனவில் தங்கள்
கட்டளைகளைப் புகுத்தியும்
” பூச்சாண்டி” எனத் தனியாக
ஒன்று இருப்பதாகவும்
பயப்படுத்துகிறார்கள் பெரியவர்கள்.

மனித மனங்களைப்பேசும் தமிழச்சி, அழகைப்பற்றியும் அழகாக கேள்வி எழுப்பி, வித்தியாசமான அழகை ” தனித்திருத்தல்” கவிதையில் பதிலாகவும் தருகிறார்.
“அவிழாப்பூ”
பட்டாம்பூச்சிகளின் இருப்பும் அழகும்/விழிவிரிய மகள் தொடர்ந்தாள்-
” அவைகளுக்கு என்ன பிடிக்கும்?” /”பூமிப்பந்தும் பூக்களின் தேனும்”
” பிடிக்காதது?”/” உன், என், பெருவிரலும் சுட்டுவிரலும்”
கொஞ்சம் யோசித்து, பின் கேட்டாள்-
” எல்லாம் சரி, அசிங்கமான கம்பளிப்பூச்சி அம்மாவிமிருந்து அழகான பட்டாம்பூச்சி எப்படி வந்தது?”
அழகு எனும் புதிரை எப்படி அவிழ்க்க?
இந்தக் கேள்விக்கு தனித்திருத்தல் எனும் கவிதையை பதிலாகத்தருகிறார்
இருண்டிருக்கும் அரங்கமொன்றில்
ஒத்திகை முடிந்து அமர்ந்திருக்கிறது/தனிமை –
ஒப்பனையின் பூச்சற்ற அதன் / அகோரம் அதி அழகு.

மழை என்றால் மனம் குதூகளிக்கும். பெண்ணாக இருப்பதால் சில அசௌகரியங்களைத்தவிர. மழையில் நனைவது எனக்கு ஆதிமுதல் அந்தம் வரை பரம சுகத்தை தரும் ஒரு நிகழ்வு. மழைக்காக நான் ஒதுங்கிய சந்தர்ப்பங்கள் மிகக்குறைவு.
கக்கத்தில் இடுக்கினாலும் / மழையைப்பார்த்தவுடன்
மலர்ந்து தாவுகின்றது / குடைக்குழந்தை.
என மழையை ரசிக்கும் கவிஞர்,
” எதிர்மரத்துப்பறவையின் கூடு என்னவாயிற்றோ?-
தலை உலுக்கி கண்சாய்க்கும் /காக்கையாய் / அடுத்த நாள் மழை.
என சிற்றுயிர்களுக்காக விசனமடையும்போதில்,
மாற்று துணியற்ற / மாதாந்திர சுழற்சியுடன்
ஊர் ஊராய் இடம்பெயர்ந்த / தமிழச்சிகளின் கடுந்துயரைப்
புலம்பியபடி என் மேல் / அடித்துப்பெய்கிறது அசுரமழை
அந்த அவஸ்தையான நாளொன்றில் /அவசரமாய்ச் சாலை கடக்கையில்.

தன் அவஸ்தையான மழைநாளொன்றில் சக தமிழச்சிகளின் தனிமைத் துயரை வெளிப்படுத்துகிறார். ”தனிமைக்கு என்று ஓர் அழகுண்டு. அதை அழகாக எடுத்துரைதுள்ளார். நானும் தனிமையை இரசிப்பவள்.
” நிசாந்தினியின் நீண்ட காதணி” – ” வெந்து தணிந்தது காடு”
என்ற இரண்டு கவிதைகளிலும் ஈழத்தமிழர்களின் சொல்லொனாத்துயரையும், நம் இயலாமையையும் பதிவுசெய்கிறார்.
இச்சந்தர்ப்பத்தில் இந்த ஈழத்து கவிதையை வாசித்தபொழுது, நான் சமீபத்தில் படித்த சயந்தனின் ”ஆதிரை” நாவல் ஞாபகத்திற்கு வந்தது. கடைசிகாலகட்ட போரின் பின்புலத்தில் மலையக தமிழர்களை முன்னிருத்தி எழுதப்பட்ட நாவலின் காட்சிகளும், கதாபாத்திரங்களும் கண் முன் விரிந்தது.
இரண்டு பக்கத்தில் இடம்பெறும் கவிதை என்பதனால், அதிலிருந்து இரண்டு பத்திகளை வாசிக்கின்றேன்.
எங்கள் பாடத்திட்டங்கள் /கடந்த காலச் சரித்திரத்தையும்
அறிவியலின் அவசியத்தையும் / பொருளாதாரத்தின் அடிப்படைகளையும் / பூகோள வரைபடத்தையும் போதிப்பவை.
பதுங்கு குழிகளின் அவசியம் குறித்தும்,/ பயன் பற்றியும் பாடத்திட்டம்
எதுவும் இல்லை. எனினும்,/ செயல்முறை விளக்கம்
கண்டிப்பாய் உண்டு./ திட்டத்தில் இல்லாத
தேர்வு முறையும் அதற்குண்டு/ பிழைத்துவந்தால், ” முழு மதிப்பெண்” –
இறந்துபடின், தேர்விற்கு ஆஜராகவில்லை”
இன்னும் கவிதை நீள்கிறது கனத்த மனதுடன்.

தமிழச்சியின் கவிதைகளில் அடிநாதமாய் கிராமமும், அதன் ஆதரா சுருதியாய் மஞ்சணத்தி மரமும் இடம்பெறுகிறது. மஞ்சணத்தி மரத்தை தனது ஆதித்தாய் என்கிறார். அந்தக்கவிதையை இவ்வாறு நிறைவு செய்கிறார்.
என் ஆதித்தாயே, மஞ்சணத்தி.
முகவாயில் நரைமுளைத்து / பெருங்கிழவி ஆனபின்னும்
உன் அடிமடி தேடி நான் வருவேன்./ அப்போது,
என் தோல் நொய்ந்த பழம் பருவத்தை / உன் தொல் மரத்துச் சருகொன்றில் / பத்திரமாய்ப் பொதிந்து வை.
உள்ளிருக்கும் உயிர்ப் பூவை / என்றாவது
நின்று எடுத்துப்போவாள் /நிறைசூழ்கொண்ட இடைச்சி ஒருத்தி.
கவிஞருக்கு மஞ்சணத்தி போல் எனக்கு எங்கள் வீட்டுக்கிணறு. ஆனால், இன்று அந்தக்கிணறு இல்லை. கவிஞரின் விருப்பப்படியே ஆதித்தாயாய் அந்த மஞ்சணத்தி என்றுமிருக்கிறது. என் வாழ்த்துக்கள்.
மஞ்சணத்தி மரத்தைப்போலவே தமிழச்சிக்கு தாயுமாய் இருந்தவர் அவரது தந்தை. எப்பொழுதும் மகள்களுக்கு அப்பாக்கள் கதாநாயகர்கள்தான். கவிதையே தந்தையின் இழப்பை தமிழச்சிக்கு சிறிதளவு தேற்றுகிறது.
பிள்ளைக்கு தலைதுவட்டி / கதவடைத்து படுத்தபின்பு
கனவிலே வந்து போகும்/மழை நனைத்த என் முகம்
துடைத்த அப்பாவின் / “சார்லி சென்ட்” கைக்குட்டை.
ஒத்திகை, ஏக்கம், அழுகை ஆகிய கவிதைகளில் அந்த இழப்பின் வலி தெரிகிறது.
இரயிலடிக்கு வண்டியோடு /தன் மனதையும் அனுப்பிவைக்கும்
ஒரு மாலை நேரத்து/ மாரடைப்பில் பாராமல் எனைப்பிரிந்த
என் அப்பாவைத் தவிர.
“கிராமத்தில் எல்லாம் அப்படியே இருக்கிறது.” என்று அப்பா இல்லாத வெறுமையை, துக்கத்தை பகிர்ந்துகொள்கிறார்.

தமிழச்சியின் ” இடம்” என்னும் கவிதை பெண்ணின் மனதை, அது எதிர்பார்க்கும் தோழமையை அழகாக விளக்குகிறது.
இருக்கை முழுதும் / கால் பரப்பியபடி
சம்பந்தமில்லாதொரு / பாவனையுடன்
சொகுசாய்க் கணவன் புத்தகத்தில் / முகம் புதைத்திருக்க
புகைத்துக்கொண்டிருந்த / வெண்சுருட்டை விட்டெறிந்து
எதுக்களித்துத் தெறித்த / கைக்குழந்தையின்
பால் வாந்தியினை / முகஞ்சுளிக்காமல்
துடைத்துக்கொண்டு / இரு கம்பிகள் இணைத்துத்
தொட்டில் கட்ட /புடவை நுனி பிடித்தும்
தூங்கும் குழந்தையில் / இடிபடாமல்
தன் முழங்கால் குறுக்கியும் / இங்கு அமர்ந்தால்
இன்னும் நன்றாய் / பார்க்கலாம் நிலாவை என்று
இங்கிதமுடன் தன் இடமும் / விட்டுக்கொடுத்த
அவனை / வெறும் இரயில் சிநேகிதம்
என்றெப்படி மறக்க?
எல்லாப்பெண்களுமே கணவனாலும் முதலில் தோழமையையே எதிர்பார்க்கின்றனர்.

“சில பேரூந்தும் சில மைனாக்களும்” எனும் கவிதையில் பெண்களின் பேரூந்து பயணச் சிரமத்தை மைனாக்கள் மூலம் சிரமமே ஆயினும் கவிநயமாக சொல்லியுள்ளார் தமிழச்சி.
பெரும் வலிகளையும் வேதனைகளையும் கூட நாம் எப்படி சாதாரணமாக கடந்து இயந்திரங்களைப்போல் அன்றாட வாழ்விற்கு திரும்பிவிடுகிறோம் என்பதை, ” கலவி” – ” அன்று மட்டும் ” கவிதைகளில் குற்றவுணர்ச்சியுடனும் வேதனையுடனும் பதிலிடுகிறார்.
ஒரு கர்ப்பிணியின் வாந்தியினை /எடுத்து உண்ட எத்தியோப்பியக்
குழந்தைகளின் பட்டினியைத் / தொலைக்காட்சியில் பார்த்த பின்பும்
கலவி இன்பம் துய்த்த /அந்த இரவிற்குப்பின்தான்
முற்றிலும் கடைந்தெடுத்த / நகரவாசியானேன் நான்.
இதில், ” நகரவாசி” என்பதில் மட்டும் எனக்கு உடன்பாடில்லை. நகரமோ, கிராமமோ தனிப்பட்ட மனிதனின் பிரதிபலிப்பையே அது காட்டுகிறது. ஏனென்றால் எத்தனையோ நாட்கள், நான் பல விஷயங்களைப்பற்றி இப்படி யோசித்து தூக்கமிழந்ததுண்டு.

கடைசியாக ” மோதிரம் என்றொரு போதிமரம்” கவிதை, காளிதாசனின் சகுந்தலையை தழுவி இயற்றியுள்ளார். பழமையான காவியத்திற்குள் சமுதாய நீதிக்கான கேள்விகளை உள்வைக்கிறார்.
அடையாள மோதிரம் தொலைந்த / அவலத்தால் நிராகரிக்கப்பட்ட
அங்குதான் அவளுக்கு அறிவுறுத்தப்படுகிறது
அங்கீகாரமும் அடையாளமும் அவசியமென/எனும் வரிகளும்
இதயத்தைத் தொலைத்துவிட்டு /இன்னமும் அடையாளங்களைத்
தேடுகின்ற உன் அறியாமையினை / என்றாவது ஒரு நாள் எதிர்நின்று
நான் எள்ளி நகையாடவேண்டாமா?
எனும் கேள்விகள் மூலம் சகுந்தலையை சமூகநீதிக்காக போராடும் பெண்ணாக மாற்றுகிறார்.
அகிலத்திற்கே அன்னையாய்
ஆனந்தித்திருப்பதே
என் விருப்பு என
சகுந்தலையை பெண்ணடிமை கோட்பாடுகளிலிருந்து விடுவிக்கிறார்.
இவை மட்டுமல்ல, இன்னும் பல விஷயங்களை கவிதை மூலம் நம் பார்வைக்கு வைத்துள்ளார். எனக்கு தரப்பட்ட அவகாசம் கருதியும் மேலும் என்னால் தொடர்புபடுத்திக்கொள்ள முடிந்த கவிதைகளையுமே இங்கே உங்களின் கவனத்திற்கு எடுத்துரைத்தேன்.
தமிழச்சியின் கவிதைகளை படிக்கவேண்டும் என்ற ஆவலை எனது உரை தூண்டியிருக்கும் எனவும் நம்புகின்றேன்.
—-000—–

Posted in Uncategorized | பின்னூட்டமொன்றை இடுக

மீகொங் நதி

தென் சீனப்பகுதியில் உற்பத்தியாகி பர்மா, தாய்லாந்து, லாவோஸ் , கம்போடியா இறுதியாக தென்வியlட்நாமில் கடலில் சங்கமிக்கும் மீகொங் நதியில் படகுகில் பயணிப்பது உல்லாசப் பிரயாணிகளைக் கவரும் முக்கிய பயணமாகிவிட்டது.

ஆஸ்திரேலியாவில் அருகிலும், சிறியதுமான பயணமாகச் செல்வதால் பிரபலமான நதிப்பயணமாகியுள்ளது. எனக்கு வியட்நாமியரின் கடலுணவைச் சுவைப்பதற்காக எத்தனை முறைசென்றாலும் வியட்நாம் அலுக்காது. சைகோனுக்கு அருகில் இருந்து அங்கோவாட் அமைந்த நகரமான சியாம் ரீப் வரை 60 பேர் கொண்ட படகில் எட்டு நாட்கள் பயணம் செய்த போது என் மனத்தில் பதிந்த காட்சி, நதியின் நடுவிலும் கரையிலும் சுறுசுறுப்பாக இயங்கிக் கொண்டிருந்த மனிதர்களே.

உலகின் பல நதிகளைப் பார்த்திருந்த எனக்கு இமயமலைப்பகுதியின் வண்டலை சுமந்தபடி மண்ணிறமாக இருந்த இந்த மீகொங் நதி வியப்பை அளித்தது. ஒரு மைல் அகலத்தில் இரண்டாகப் பிரிந்து நதி இறுதியாகக் கலக்கும் மீகொங் கின் வியட்நாமிய பகுதி- அதாவது டெல்டா மாநிலங்களில் சகல பொருளாதார மட்டத்து மக்களும் இந்த நதியைப் தங்கள் வளத்திற்காகப் பாவிக்கிறார்கள். நதி உண்மையில் பொது உடைமையாகத் தெரிந்தது

விவசாயம், மீன்பிடி, மற்றும் உல்லாசப் பயணிகளின் படகுகள் நதியில் செல்வது என்ற வழமையான விடயங்கள் நடக்கின்றன. அதற்கப்பால் ஏழை மீனவர்கள், ஆற்றின் கரையில் தங்களது வள்ளங்களைக் வாழும் குடியிருப்புகளாக மாற்றி இருக்கிறார்கள். நதியெங்கும் வள்ளங்களில் வாழ்பவர்களுக்குப் பாடசாலைகள் கோயில்கள், கடைகள் எனக் கரையோரத்தில் உள்ளன. இவர்களுக்காக மிதக்கும் சந்தைகள் இயங்குகின்றன. மற்றவர்கள் இதை நீராலான பெருஞ்சாலையாக பெரிய வள்ளங்களில் பண்டங்களைப் பல இடங்களுக்குக் கொண்டு செல்கிறார்கள். நதித் தண்ணீர் விவசாயம் மற்றும் மீன்வளர்ப்பு எனப் பல தேவைகளுக்குப் பயன்படுகிறது. புகழ்பெற்ற பாசா மீன் இந்தத் தண்ணீரிலே வளர்க்கப்படுகிறது.

மீகொங்கில் எடுக்கப்பட்ட வண்டல் மண் விசாயத்தின்போது உரமாகிறது. மணல் சிங்கப்பூருக்கு ஏற்றுமதியாகி அங்கு கடலை நிரப்பி புதிய நிலத்தை உருவாக்கப் பயன்படுகிறது. நதியில் மிதக்கும் நீர்த்தாவரங்கள் தென்னமரிக்காவில் இருந்து வந்தவை. பல நதிகளில் நதியை அடைக்கும் நீர் அல்லி ( water Hyacinth) வியட்நாமிய மக்களால் பாவனைக்கு உள்ளாகிறது.அதன் தண்டில் இருந்து எடுக்கப்பட்ட நாரில் கூடைகள் பின்னுகிறார்கள். இலைகள் விவசாயத்தின்போது உரமாகிறது.

வியட்நாமியப்பகுதியில் மக்கள் எந்தளவு இயங்குகிறார்களோ அதற்கு மாறாக கம்போடியாவின் பகுதியில் ஆறு அமைதியாக இருந்தது.
இரண்டு நாடுகள் அயல் நாடுகளாக இருந்த போதிலும் வியட்நாமியரை, கம்போடியர்கள் தங்கள் நாட்டின் வளத்தைச் சுரண்டுபவர்கள் . சத்தமாகப் பேசுபவர்கள் என வெறுப்பாகப் பார்க்கிறார்கள். இதன் காரணமாகவே பொல்பொட் ஆட்சியில் அதிகமாக வியட்நாமியரை வெறுத்து கொலை செய்தார்கள். கம்போடியர்கள் தாம் கலாச்சாரத்தில் உயர்ந்தவர்கள் என நினைக்கிறார்கள். கம்போடிய வாடகைச்சாரதி பொல்பொட்டை, வியட்நாமியர் என்றார். அப்பொழுது எனது மனைவி அதை “ எப்படி? “ எனக் கேட்க வாயெடுத்தபோது, மக்கள் மத்தியில் காலங்காலமாக வந்த வெறுப்புணர்வுகள் உள்ளன. எமது வாதம் அதைப் போக்காது மேலும் அந்த வாடகைச்சாரதி எங்களுக்கு முக்கியமான மனிதர் என்பதால் நான் தடுத்தேன்.

சரித்திரத்தில் வியடநாமின் வடபகுதி பத்தாம் நூற்றாண்டுவரை சீனாவிடமிருந்து. மத்தியபகுதி இந்துமதத்தவர்களைக்கொண்ட சம்பா (Champa) இராட்சியமாக இருந்தது. மற்றைய தென்பகுதி பகுதிகள் அதாவது மீகொங்கின் வண்டல் நிலங்கள் கமர் சாம்ராச்சியத்தின் பகுதியாக இருந்தது. வட வியட்னாம், சீனாவிடமிருந்து விடுதலையாகி சம்பா இராட்சியத்தை அழித்து, கமர் இராச்சியத்தில் தென் பகுதி பகுதியை 15ம் நூற்றாண்டில் இணைத்து தற்போதய வியட்நாம் உருவாகியது.

இரண்டு நூற்றாண்டுகளில் பிரான்சியர், இந்தோ சீனா என்ற லாவோஸ் கம்போடியா வியட்நாமை காலனி ஆதிகத்தில் வைத்திருந்தார்கள். அதன் பின் அமரிக்கர்களது ஆக்கிரமிப்பு தெரிந்ததே . இப்படியாக அன்னியர்களைத் தொடர்ந்து எதிர்த்து நாட்டை மட்டுமல்ல தங்களையும் பாதுகாக்கும் நிரந்தரமான போராட்ட நிலையில் வரலாறு தொடங்கிய காலத்தில் இருந்தவர்கள் வியட்நாமிய மக்கள். இப்படியான வரலாறு வியடநாமியருக்கு வாழ்வோடு போராடும் தன்மையைக் கொடுத்துள்ளது. சைகோன் நகர மத்தியில் தேவாலயம், அதற்குப் பக்கத்தில் தபால் நிலயம் மற்றும் அருங்காட்சியகம் என்பவை பிரான்சிய கட்டிடக்கலையை எடுத்துக்கூறும் அழகான கட்டிடங்கள் . சைகோன் விசாலமான சாலைகள் மற்றும் அருகே நடைபாதைகள் அமைந்துள்ள நகரம்.

நாங்கள் ஆற்றினில் பயணம் செய்தபோது கரையோரத்தில் பிரான்சியர் அமைத்த தேவாலயங்களைக் காணமுடிந்தது. நகரத்தினுடாகச் சென்று ஹோட்டேல்களில் தங்கி இடங்களை பார்ப்பதிலும் பார்க்க நதிக் கரையோரத்தின் சாதாரண மக்களது வாழ்க்கை முறையையைம் அவர்களது வசிப்பிடங்களையும் பார்க்க முடிந்ததுடன் பலருடன் பேச முடிந்த பயணமாக அமைந்தது.

Posted in Uncategorized | பின்னூட்டமொன்றை இடுக