அனட்டமி ஒவ் வயலன்ஸ் (Anatomy of Violence by Deepa Mehta)


மெல்பனில் நடக்கும் இந்தியத் திரைப்படவிழாவில் திரையிடப்பட்ட அனட்டமி ஒஃப் வயலன்ஸ் என்ற திரைப்படத்தை பார்க்கும் சந்தர்ப்பம் கிடைத்தது. புதுடில்லியில் நிர்பாயா (Nirbhaya) என்ற மாணவியின்மீது ஆறு பேர் பாலியல் வன்முறை செய்ததால் அவள் மரணமடைந்த சம்பவத்தை பின்னணியாக கொண்டு எடுக்கப்பட்ட படம்.

இந்தியாவின் மனச்சாட்சியை உலுக்கியதாகப் பேசப்படும் இச் சம்பவத்தைமீள்கொண்டு வரும்வகையில் இந்தத் திரைப்படம் எடுக்கப்பட்டது. இது ஆங்கிலத்தில் டொக்கியோ ஃபில்ம்(Docufilm) என்றவகைப்படும்

படத்தின் முடிவில் தண்டனைபெற்ற ஒருவனிடம், உன்னால் மரணம் சம்பவித்ததைப்பற்றி என்னநினைக்கிறாய் என்ற நிருபரது கேள்விக்கு ‘எல்லோரும் தானே மரணமடைகிறார்கள்’ என்றான். மேலும் பல கேள்விகளுக்கு ‘எல்லோரும்தானே உடலுறவு கொள்கிறார்கள். எந்த ஆண் உடலுறவு கொள்ளவில்லை. நாங்கள் பிடிபட்டோம். அதனால் தண்டனை.’ என முகத்தில் எதுவிதமான சலனமுமற்று பதில் சொல்கிறான்.

அவனுக்குக் கிடைத்த மரணதண்டனை பற்றிய கேள்விக்கு ‘எல்லோரும் எப்போதோ இறக்கிறார்கள். அதுபோல் நானும் இறப்பேன்’ என்கிறான்.

அல்பேட் காமுவின் (Albert Camus) த ஸ்ரேன்ஜர்(The Stranger) என்ற நாவலில் வரும் பிரான்சியக் கதாநாயகன் அல்ஜீரியாவில் கடற்கரைக்கு போகும்போது உள்ளுர்க்காரன் ஒருவனது கத்தியில் சூரிய ஒளிபட்டு வரும் வெளிச்சம் அவனது கண்ணில்படுகிறது. அதனால் எரிச்சலடைந்து அவனைச் சுட்டுக் கொல்கிறான். அப்பொழுது துப்பாக்கியிலிருந்த விசை தானாகவந்து அவனது உள்ளங்கையில் அடித்து துப்பாக்கியைச் சுடப்பண்ணுகிறது என காமுவால் எழுதப்படுகிறது. அதாவது கொலைக்கும் கொலை செய்தவனுக்கும் தொடர்பற்று விடுகிறது

இந்தக் கதாநாயகன் காதலியோடு எப்படிப் பழகுகிறான், தனது உத்தியோக உயர்வு, தாயின் மரணம் என்ற சந்தோசமான விடயங்களை அணுகும்போது சாதாரண மனிதர்களில் இருந்து அன்னியமாகியிருக்கிறான். தாயின் மரணத்திற்குப் போய் அங்கிருந்த பிரேதப்பெட்டியின் அழகை இரசிக்கிறான்.

நாம் பேசும் மனச்சாட்சி அல்லது சமூகத்தின் குறைந்தபட்சமான அறம் மற்றும் மனிதாபிமானத்தன்மையில் இருந்து வேறுபடுகிறான் என்பதையே அன்னியனாக காமு காட்டுகிறார். உடல் ரீதியான இன்பங்களை இரசிக்கும் அவன் மனரீதியான உணர்வுகள் அற்று இருக்கிறான். ஆனால், தனிமனிதனாக அவனது குறைபாடு அந்த நாவலில் காமுவால் காட்டப்படுகிறது.

தீபா மேத்தா இங்கு ஆறு குற்றவாளிகளில், பஸ் சாரதியைத் தவிர்ந்த மற்றைய ஐவரின் குற்றத்திற்கும் அந்த ஐவரது பின்புலத்தைக் காட்டி சமூகத்தை பொறுப்பக்குகிறார். வன்முறையின் தோற்றுவாய் இவர்கள் வளர்ந்த சமூகமே என்கிறார்.

தீபா மேத்தா கருத்தை ஏற்றால் இந்த வன்முறையின் பின்பாக சமூகத்தில் ஏற்பட்ட எழுச்சி அர்த்தமற்றதாக மாறுகிறது. இவர்கள் இந்தச் சமூகத்தால் தயாரிக்கப்பட்டவர்கள். இவர்கள் தண்டிக்கப்பட்டாலும் மீண்டும் தொடர்ந்து இப்படியானவர்கள் உருவாகுவார்கள் என்பது அர்த்தமாகிறது.

மேற்குநாடுகளில் பாலியல் வன்முறை நடக்கிறது. ஆனால் கூட்டுப் பலாத்காரமாக நடப்பதில்லை. இந்தியாவில் மற்றும் பாகிஸ்தான் ஏன் சமீபத்தில் இலங்கையின் கிழக்கு மாகாணத்தில் (மூதூரில்) கூட்டுப்பலாத்காரம் நடந்திருக்கிறது. அதாவது தென்னாசியாவில் இப்படி நடப்பதன் காரணம் என்ன ?

தீபா மேத்தாவின் அனட்டமி ஒவ் வயலன்ஸ் படத்தில் இந்தக்குற்றவாளிகள் சமூகத்தில் பாதிக்கப்பட்டவர்களாக காட்டப்படுகிறார்கள். ஐந்து பேர்களில் ஒருவன் தனது மாமாவால் பலத்காரப்படுதப்படுகிறான். மற்றவன் தங்கையை வன்முறைக்கு உள்ளாக்க முயற்சித்தபோது அவனில் தங்கிவாழும் பெற்றோர் அவனைக் கண்டிக்கவில்லை. மற்றொருவன் மூளைவளர்ச்சியற்ற பெண்களை உடலுறவு கொள்ள முயற்சிக்கிறான்

இப்படி புதுடில்லி சேரிப்பகுதியில் நிலவும் வறுமை, வாழும் இடத்தின் இடநெருக்கடி, அதற்குமேல் இப்படியான இளைஞர்கள் மீது இளம்பெண்களின் புறக்கணிப்பு என்பன இதுபோன்ற வன்முறைகளுனக்கான காரணிகளாகிறது. இளைஞர்களின் மனிதாபிமானம் என்ற உணர்வை இவை சாகடித்துவிடுகிறதாகக் காட்டப்படுகிறது.

சமூகவிமர்சனமாக எடுத்த தீபா மேத்தாவின் இந்தப்படத்தில் கலைத்தன்மையற்று தெரிகிறது. ஐந்து இளைஞர்களது பழைய நடவடிக்கைகளைக் காட்டும்போது அவற்றில் கலைநயமான தன்மை இல்லாது தெரிகிறது. அழகிய பூந்தோட்டத்தை இரசிக்க நினைத்து போனால் மரங்களும் சருகுகளும் நிறைந்த இடமாக இருக்கிறது. மரணமடைந்த நிர்பாயா பல கனவுகளுடன் குடும்பத்திலும் தனது காதலனோடும் உலாவி வருமிடங்களில் அவளது உருவம் உறைவதாகப் பல முறை காட்டப்படுகிறது. அது அந்தப்பெண்ணின் கனவுகள் சிதைக்கப்படுவதன் அருபமான விடயமாகத் தெரிவது என் மனதில் பலகாலம் நிற்கும்.

இந்த சம்பவத்தின் பின்பு இந்திய மக்கள், அரசியல்வாதிகள் என்ன செய்வது எனத் தெரியது திகைத்தனர். இறுதியில் அந்த ஆறு பேரையும் குற்றவாளிகளாக தீர்ப்பளித்து மரணதண்டனை கொடுக்கவேண்டும் எனக் கொதித்தனர்.

தீபா மேத்தா இப்பொழுது வேறு குற்றவாளிகள் என இனம்காட்டுகிறார்

Advertisements
Posted in Uncategorized | 1 பின்னூட்டம்

சூரியனுக்கு அருகில் நயினாதீவு

நடேசன்

வட இலங்கையின் தீவுகளில் ஒன்றான நயினாதீவிற்கு புத்தபெருமான் வந்துபோனார் என இலங்கையில் பவுத்த மதத்தினர் நம்புகிறார்கள். அதேபோல் மணிமேகலை தனது அட்சயபாத்திரத்துடன் தென் திசையில் முப்பது காதம் வந்தடைந்த மணிபல்லம் நயினாதீவு எனத்தமிழர்கள் நம்புகிறோம். அக்காலத்தில் இவர்கள் வந்துபோனதற்கான வரலாற்றை நயினாதீவு மக்களாகிய நாம் கொண்டாடுகிறோம்.

இது இவ்விதமிருக்க, தற்காலத்தின் ஈழத்து முதன்மை நாவலாசிரியரான நண்பர் தேவகாந்தன் தனது கனவுச்சிறை என்ற ஆயிரம் பக்கங்கள் கொண்ட நவீனகாவியத்தில் நயினாதீவின் 1980-90 காலங்களில் அங்கு வாழ்ந்த மக்களையும் பகைப்புலத்தையும் எழுதி நவீன இலக்கியத்தில் மீள்பதிவு செய்திருக்கிறார்.

அதை எத்தனை நயினாதீவு மக்கள் வாசித்தார்களோ? நயினாதீவின் ஒழுங்கைகள், கோயில்கள், வயல்வெளிகள், சங்குகள் விற்கும் கடைகள் என எல்லாவற்றையும் பக்கங்களில் பரவும் வர்ணங்களாக வரைந்திருக்கிறார். அவரது புத்தகத்திற்கு நான் எழுதிய திறனாய்வு நான் நயினாதீவின் உறவிற்கு செய்த கடமையாக நினைக்கிறேன்.

கனவுச்சிறையை எழுதிய தேவகாந்தன் நயினாதீவு மக்கள் அதிகமாக வாழும் கனடாவில் இருக்கிறார். அவரது ஊரைக்கேட்டபோது சாவகச்சேரி என்றார். குறைந்தபட்சம் அவரது கனவுச்சிறையைப்படித்து நாம் கவுரவிக்கப்படவேண்டியவர்.

நாமெல்லாம் இறந்துவிட்டால் எம்முடன் நயினாதீவுடனான சொந்தமும் போய்விடும். ஆனால் தமிழ் இலக்கியத்தைப் படித்தவர்கள் நயினாதீவை நினைவு கூர்வார்கள். இதைச் செய்த தேவகாந்தன் நமது சீத்தலைச் சாத்தனார்.

இப்படியான நயினாதீவுக்கு திருவிழாக்காலத்தில் நான் அங்கு போனபோது, நயினாதீவு மட்டும் புவியில் இருந்து விலகி சூரியனுக்கு அருகில் குளிர்காயப் போய்விட்டது போன்று வெப்பம் உடலை எரித்தது.


புத்தவிகாரை அருகே உள்ள துறைமுகத்தில் இறங்கிய போது விகாரையை சுற்றியிருந்த இடம் தென்னை மரங்களும் மற்றைய மரங்களும் வளர்ந்து சோலையாகத் தெரிந்தது. அதேபோல் நாகபூசணி அம்மாள் கோவில் மலைவேப்ப மரங்கள் சூழ்ந்து மிகவும் குளிர்மையாக இருந்தது.

இடைப்பட்ட பிதேசம் மட்டும் தணலாக கொதித்தது. காரணம் கேட்டபோது மின்சாரம் கொடுப்பதற்காக மரங்களை எல்லாம் வெட்டிவிட்டார்கள் எனப் பதில் வந்தது. ஊரின் உள்ளே சென்றபோதும் அதேமாதிரியான மரங்களற்ற பிரதேசமாகத் தெரிந்தது. தண்ணீர் பிரச்சினை தெரிந்தது. பிளாஸ்ரிக் போத்தல்கள் அங்கும் பவனி வந்தன.

நான் படித்தகாலத்தில் இரண்டு பெரிய குளங்களில் தண்ணீர் நிரம்பி வயல்களில் கணுக்கால்மேல் தண்ணீர் தெரியும். குளத்திலிருந்து விலாங்கு மீன்கள் பசியுடன் வாற்பேத்தைகளைஇரையாக்க ஓடித்திரியும்.1966 இல் அங்குதான் முதல் முதலாக விலாங்கு மீனைக்கண்டேன். தென்னை மரங்கள் ஒவ்வொரு வீட்டிலும் அடர்த்தியாக இருக்கும். பூவரசு மற்றும் கிளுவை வேலிகளில் இருக்கும். இடையிடையே வேம்புகள் ஆலமரங்கள் குடை விரித்திருக்கும்

இப்பொழுது நயினாதீவின் பெரும்பகுதியைச்சேர்ந்தவர்கள் வெளிநாடுகளில் உள்ளதால் கோவில் மட்டும் இந்திய சிற்பிகளின் கைவண்ணத்தில் ஏ பி நாகராசனின் படத்தில் வரும் கோவில்களின் தோற்றத்தைத் தருகிறது. கோவில் உள்ளும் வெளியும் மிகவும் சுத்தமாக இருக்கிறது . மணிமேகலையின் அட்சயபாத்திரமான அமுதசுரபியைத் தழுவி வருபவர்களுக்கு உணவு அன்னதானமாக அளிக்கப்படுகிறது. தேவைக்கு அதிகமான பணம் கோவிலில் இருக்கிறது. அதைச் செலவழிக்க வழி தெரியவில்லை என்ற நினைப்பு எனக்கு தவிர்க்க முடியாது வந்தது.

நான், எனது பெற்றோர் இருவரும் படித்த மகாவித்தியாலயம் தீவுப் பகுதிகளில் பிரபலமானது. அந்த பழம் பெரும் பாடசாலைக் கட்டிடங்கள் பல தலைமுறையாக வர்ணமடிக்கப்படாது சோபையிழந்திருப்பது மட்டுமல்ல, பல கட்டிடங்கள் பிள்ளைகள் அருகில் போவதற்கு அஞ்சுமளவு இடிபாடுகளுடன் தெரிந்தது.

நான் மட்டுமல்ல நயினாதீவிலிருந்து வெளியே சென்று பணம் உழைத்து தற்பொழுது அம்மனுக்குச் செலவிடுபவர்கள் எல்லாம் படித்தது இந்த மகாவித்தியாலயம்தானே?

தெய்வ நம்பிக்கை உள்ளவர்களிடம் ஒரு கேள்வி: ஏன் அம்மனின் ஒரு தோற்றமான லட்சுமியிடம் மேலும் பொருள்கேட்டு லஞ்சம் கொடுக்கும் நீங்கள் இதுவரையும் மனிதராக வாழ வழிவகுத்தது தெய்வம் சரஸ்வதிதானே? அவள் மட்டும் ஏன் இடிபாடுகளிடம் வாழவேண்டும்? அவளை ஏன் புறக்கணிக்கிறீர்கள்? போர்க்காலத்தில் உங்கள் இனம் காக்கும் எண்ணத்தில் வன்னித்துர்க்கைக்கு கோவில் நிதியில் இருந்து கொடுத்தீர்களே? அப்படி பாடசாலைக்கு, அள்ளவேண்டாம். ஏன் கிள்ளியாவது கொடுக்கக்கூடாது?

தற்போது பாடசாலைகளில் படிப்பது யாரோ ஏழைக்குழந்தைகள்தானே என்பது காரணமா?

யாழ்ப்பாணத்தில் பாடசாலைகளின் பரிதாப நிலை பற்றி பேசியபோது அரசாங்கத்தின் பணம் திருத்த வேலைகளுக்கு வந்திருப்பதாகக் கூறினார்கள். இந்தவிடயத்தில் எழுவைதீவில் கோவிலுக்குச் செலவழித்தாலும் பாடசாலைக்குப் பலர் உதவுவதை என்னால் பார்க்க முடிந்தது. இவ்வளவிற்கும் நயினாதீவில் பிறந்தவர்கள் பல மடங்கு படித்தவர்கள் பணவசதியானவர்கள்.

கல்வி தொடர்ச்சியாக எமது சமூகத்தின் மனத்தைச் சுத்தப்படுத்த தவறியுள்ளது எவ்வளவு முரண்ணகையான விடயம்?

நாளைக்கு நயினாதீவு பாலைவனமாகினால் குளிர்சாதன வசதி செய்ய யோசிப்பார்களா என எனக்குக் கேள்வி எழுந்தது. வெட்டிய மரங்களை மட்டுமல்ல புதிதாக ஊரில் மரங்களை நட்டு சிறிது காலம் பராமரிக்க கோவில் நிர்வாகம் நடவடிக்கை எடுக்கவேண்டும். அல்லது அதற்கு சிலர் முயற்சிக்கவேண்டும். எழுத்தில் கொஞ்சம் வாசிப்பவர்களுக்கு உறைப்பதற்காகக் காரம் வைத்தேன்.என்னில் ஆயிரம் பேர் ஆத்திரப்பட்டாலும் பரவாயில்லை இரண்டொருவர் விடயத்தைப்
புரிந்துகொண்டால் போதும்.

Posted in Uncategorized | 2 பின்னூட்டங்கள்

குருதியில் தோய்ந்த வரலாறு

நடேசன்


ஆண்கள் அழுவதைக்கண்டால் என்னால் சகிக்க முடியாது. எனது வாழ்கையில் சில தடவைகள் மட்டும்
மற்றவர்களுக்குத்தெரியாமல் அழுதிருக்கிறேன். ஆனால், இந்த இடத்தில் என்னை மீறிய சோகமாக வெளிப்பட்டது.

இலங்கைப் பயணத்தில் மட்டக்களப்பில் நின்றபோது அவுஸ்திரேலியாவிலிருக்கும் நண்பர் செய்யத்துடன் பேசினேன். அவர் என்னை காத்தான்குடிக்கும் போகும்படி சொன்னார்.எனது பயணம் கல்முனை நோக்கியிருந்தமையால் அதில் மாற்றம் செய்ய தயக்கமாகவிருந்தது. ஆனாலும் அவரது வற்புறுத்தல் என்னை அங்கு செல்லவைத்தது. அவர் எனக்காக ஒருவரை ஒழுங்கு பண்ணியிருந்தார்.

மட்டக்களப்பில் இருந்து காத்தான்குடிக்கு ஓட்டோவில் சென்றதும் என்னை காத்தான்குடி பள்ளிவாசலுக்கு செய்யத்தின் நண்பர் அழைத்துச்சென்றார்.

காத்தான்குடி பள்ளிவாசல் வளவுக்குள் பிரவேசித்து, பாதணிகளைக் கழற்றிவிட்டு உள்ளே சென்றபோது அங்கிருந்த சுவரில் குண்டுகளால் உருவாகிய உடைவுகளைக்காட்டினார்கள்.பல உடைவுகள் கிரிக்கட்பந்தின் அளவில் இருந்தன. நிலத்தில் கம்பளம் விரித்திருந்தது. தரையை சீர்படுத்தியுள்ளார்கள். ஆனால் சுவரை உடைவுகளுடன் அப்படியே வைத்திருக்கிறார்கள். அவை லைட் இயந்திரத்துப்பாக்கியால் ஆனவை என்றபோது அந்தச் சம்பவத்தை எனது கண்முன்பாக கற்பனையில் பார்க்கமுடிந்ததும் அடக்க முடியாது கண்ணீர் வந்தது.

ஏற்கனவே இந்த விடயம் எப்படி நடந்தது என்பது என்மனதில் ஒரு ஓவியமான கற்பனை இருந்தாலும் அதற்கு மேலாக உண்மையாக நடந்திருப்பதைப் பார்த்தபோது அதிர்வைக்கொடுத்தது. சாதாரண மனிதர்களாகத் தொழுவதற்கு வந்த ஒவ்வொருவரும் என் மனதில் வந்து சென்றனர்.பள்ளிவாசலை அடுத்து அவர்களை அடக்கம் பண்ணிய இடம் இருந்தது.

இலங்கையில் தமிழர்களாகிய நாம் பல படுகொலைகளுக்கு உட்பட்டிருக்கும்போது அதை மற்றவர்கள்மீது நடத்துவதன் தர்மம் எனக்குப்புரியவில்லை.

முள்ளிவாய்கால் படுகொலை பற்றி நாம் பேசும்போது இலங்கை முஸ்லிம்கள் காத்தான்குடியையும் சிங்களவர்கள் அனுராதபுரம் கெப்பித்திகொல்லாவையும் நினைப்பது தவிர்க்கமுடியாதது.

எப்படி கொலைகாரர்கள் நீதி கேட்கமுடியும்? உண்மையில் தற்போதைய ஜெனிவா மனித உரிமை விடயங்கள் விசாரணைகளை நான் கேலிக்கூத்தாக நினைக்கிறேன். நீதி, தர்மம் மற்றும் மனித உரிமைகளை பேசும் தார்மீகமான உரிமையை நாங்கள் கொண்டிருப்பதாக என்னால் நம்பமுடியவிலை. நான் தவறாக சொன்னால் யாராவது சொல்லுங்கள்.

இப்படியான எண்ணங்கள் எனது மனதில் ஓடியபடியிருந்தபோது எதிரில் ஒருவர் அந்த பள்ளிவாசலைச் சுத்தமாக்கிக்கொண்டிருந்தார். அவர் அருகில் வந்து ‘அந்தத் தாக்குதலில் நான் உயிர் தப்பினேன்.’ என்றார்.

நேரடிச்சாட்சி

இவ்வளவு வருடத்தின் பின்பு நேரடிசாட்சியாக ஒருவர் கிடைப்பது எனது எழுத்துத்துறைக்கு அதிஸ்டமே.

“அன்று அண்ணளவாகப் பத்துபேர் இரஞ்சித் என்பவரின் தலைமையில் வந்தார்கள். ஆரம்பத்தில் பள்ளிவாசலுக்கு வெளியே நின்றவர்களிடம் நீங்களும் உள்ளே செல்லுங்கள். நாங்கள் ஒரு கூட்டம் நடத்தவந்திருக்கிறோம் என்றதும் வெளியே நின்றவர்களும் உள்ளே வந்தார்கள். அதன் பின்பாக ஐந்து நிமிடத்தில்தொழுது கொண்டிருந்தவர்கள் மீது வாசலில் வைத்து இயந்திரத்துப்பாக்கியால் சுடத்தொடங்கினார்கள்.

அலறியபடி எல்லோரும் நிலத்தில் படுத்துக்கொண்டனர். நான் சிறிது நேரத்தில் இயந்திரத்துப்பாக்கிச்சத்தம் நின்றதும் படுத்தபடியே மெதுவாகத் திரும்பிப் பார்த்தபோது சில கைக்குண்டுகளை எறிந்தார்கள். நான் திரும்பிப்பார்த்தபோது எனது பக்கத்தில் கிடந்த ஒருவரது தலைவெடித்து மூளை வெளியே வந்திருந்தது. இப்படியே இயந்திரத்துப்பாக்கியாலும் கைக்குண்டுகளாலும் தாக்கிவிட்டுச் சென்றார்கள்.

பள்ளிவாசல் தரை இரத்தம் தசை மூளை என கொலைக்களமாகத்தெரிந்தது. நான் தப்பிப்பிழைத்தது இன்று இருக்கிறேன்” என அவர் சொன்னார்.

அந்த இடத்தில் மவுனமாகக் கேட்பதைத்தவிர வேறு எதுவும் சொல்லமுடியவில்லை. அந்த இடத்தில் இருந்து சிறிது தூரத்தில் உள்ள மற்றும் ஒரு பள்ளிவாசலிலும் கொலைகளைச்செய்ததுடன் ஒரு வீட்டிற்கும் சென்று அங்கிருந்த ஒரு ஆசிரியரைக் கொலை செய்திருக்கிறார்கள்.

என்னை அழைத்துச் சென்றவர் காத்தான்குடியில் மனித உரிமை நிலையத்தில் வேலை செய்பவர். அவர் தனது இடத்துக்கு என்னை அழைத்துச் சென்றார்

“இப்படி விடுதலைப்புலிகள் காத்தான்குடியில் பயங்கரமாகச் செய்ய ஏதாவது காரணம் இருக்கிறதா? ” என அவரிடம் கேட்டேன்

” அக்காலத்தில் கரிகாலன் அரசியல் பொறுப்பாளராகவும் கருணா இராணுவப்பொறுப்பாளராகவும் இருந்தனர். அக்காலத்தில் வியாபாரிகளிடம் விடுதலைப்புலிகள் பணம் வசூலிப்பது வழக்கம். பிற்காலத்தில் அதிகபணத்தைக்கேட்டார்கள். அப்போது மறுத்தது உண்மை. அத்துடன் விடுதலைப்புலிகளுக்கு எதிராக ஊர்காவல் படையில் பலர் இருந்தார்கள். இவைகள்தான் காரணம்”

” அதாவது காத்தான்குடி முஸ்லீம்களுக்கு இதனை ஒரு பாடமாக செய்தார்கள் என்கிறீர்களா…? ” எனக்கேட்டேன்.

தலையை ஆட்டினார்.

விடுதலைப்புலிகள் விசர்கொண்ட நாய்போல் தொடர்ச்சியாக தமது எதிரி எனக்கருதுவோரை கடித்துக் குதறுவார்கள். அவர்களின் செயல்களுக்கு தர்க்க ரீதியான காரணங்களை எதிர்பார்க்கமுடியாதபோதிலும், என்னைப்பொறுத்தவரை அனுராதபுரத்தில் 85 இல் அப்பாவிச் சிங்கள மக்கள் மீதான படுகொலை, அதன்பின் தமது சிறையில் வைத்திருந்த மாற்று இயக்கத்தினரையும் சில தமிழ்முதலாளிகளையும்
கந்தன்கருணை என்ற இடத்தில் (பிற்காலத்தில் வேறு இடமெனச் சொல்லப்பட்ட) என நல்லூரில் செய்த கொலைகளையும் அதன்பின்பு காத்தான்குடிப்பள்ளிவாசல் கொலைகளும் மிகவும் மிலேச்சத்த்தனமானவை.

எமது முப்பது வருடபோராட்ட வரலாற்றில் பல படுகொலைகள் எமது நாட்டில் தமிழர்கள்மேல் நடத்தப்பட்டிருக்கிறது. வெலிகடைப்படுகொலை மற்றும் குமுதினிப் படகு படுகொலை என்று நடந்தன. அதேபோல யுத்தகாலத்தில் மூதூரில் தொண்டு நிறுவனத்தில் வேலைசெய்தவர்கள் கொலைசெய்ப்பட்டார்கள். பல தமிழ் பிரதேசங்களில் முஸ்லிம் ஊர்காவல்படைகளாலும் படையினராலும் தமிழர்கள் கொலை செய்யப்பட்டார்கள்.
ஜிகாத், அலபற்றா என்ற பெயரில் இயங்கிய முஸ்லீம் இளைஞர்கள் இதில் முக்கியமானவர்கள். ஆரம்பத்தில் தமிழ் இயக்கங்களில் சேர்ந்து இயங்கியவர்கள் பிற்காலத்தில் இயக்கங்களின் நடத்தையால் வெளியேறியதும் அவர்களை அரசாங்கம் தனக்கு சாதகமாக பாவித்தது.

அண்ணளவில் 25 முஸ்லீம் இளைஞரகள் விடுதலைப்புலி இயக்கத்திலிருந்து மரணமடைந்திருக்கிறார்கள். மற்ற இயக்கங்களில் இணைந்திருந்த முஸ்லீம் இளைஞர்களையும் எடுத்துப் பார்த்தால் வட – கிழக்குப் பகுதியில் இருந்த முஸ்லீம் மக்களில் கணிசமான ஆதரவு ஆயுதப்போராட்டத்திற்கு இருந்தது.
அவர்களைப் பிற்காலத்தில் எதிரிகளாக்கியதும் இப்படியான செயல்களே. ஈழப்போராட்டத்திற்கு எதிராக முஸ்லிம்களை மட்டுமல்ல, இந்திய மக்களை, ஏன் கணிசமான இலங்கைத் தமிழர்களையே எதிர்பாளராக்கியது நமது சாதனையே.

Posted in Uncategorized | 2 பின்னூட்டங்கள்

மெல்பனில் 1987 இல் முதலாவது சந்திப்பு

கங்காரு நாட்டுக்காகிதம்

முருகபூபதி
அவுஸ்திரேலியாவுக்கு 1987 பெப்ரவரியில் வந்து, மெல்பனில் West Brunswick என்னுமிடத்தில் ஒரு படுக்கை அறைக்குடியிருப்பை வாடகைக்கு எடுத்து புகலிட வாழ்வை நான் ஆரம்பித்து, இரண்டு நாட்களில் நண்பர் இராஜரட்ணம் சிவநாதன், ( இவரை எனக்கு இலங்கையிலேயே தெரியும்) தொலைபேசியில் ( அப்பொழுது கைத்தொலைபேசி இல்லாத காலம்) ” பூபதி, தருமகுலராஜா என்ற ஒரு நண்பர் வருகிறார். அவர் உங்களை Don caster என்ற இடத்துக்கு அழைத்துச்செல்வார். அங்கே மகேஸ்வரன் என்ற ஒரு பொறியிலாளரின் வீட்டில் ஒரு கூட்டம் நடக்கிறது…? போய்ப்பாருங்கள்.” என்றார்.
எனக்கு அவர் சொன்ன இடமும் தெரியாது சொன்ன பெயர்களுக்குரியவர்களும் அப்போது தெரியாது.
பொழுதுபோகாமல் இருந்த எனக்கு யாராவது பேச்சுத்துணைக்கு கிட்டினால் போதும் என்றிருந்தபோது, நண்பர் சிவநாதன் அன்று தொடக்கிவைத்த பேச்சுத்துணை, நாளுக்கு நாள் நீண்டு, நான் இந்தக்கண்டத்தில் தேடிய பேச்சுத்துணைகளின் எண்ணிக்கைகளும் நீண்டு முப்பது வருடங்களாகிவிட்டன.
தருமகுலராஜா தன்னை அறிமுகப்படுத்திக்கொண்டார். அவர் ஒரு கணக்காளர். அவருடைய காரிலே Doncaster செல்லும்போது அங்கு நடக்கவிருக்கும் கூட்டம் பற்றி சுருக்கமாகச்சொன்னார்.

அது ஈழ விடுதலை இயக்கங்களுக்கு ஆதரவு வழங்குவது தொடர்பாக ஆலோசிக்கும் கூட்டம் என்பது புரிந்தது.
இலங்கையில் வீரகேசரி பத்திரிகையில் பல வருடகாலமாக ஓயாமல் எழுதிய போர்க்காலச்செய்திகளினால் சலிப்புற்று ஒதுங்கி, ஓடி வந்திருக்கும் எனக்கு இந்தக்கூட்டம் அவசியமானதா…? என்ற கேள்வி மனதில் எழுந்தது.

ஒரு அகதியாக வந்திருக்கின்றோம். குடும்பத்தை விட்டு பிரிந்து வந்துள்ளோம். தொடர்ந்து இங்கிருப்போமா…? திருப்பி அனுப்பப்படுவோமா…? என்ற மனச்சஞ்சலங்களுடன் நாட்களை எண்ணிக்கொண்டிருந்த எனக்கு அந்தக்கூட்டத்தில் கலந்துகொள்வதில் ஆர்வம் இருக்கவில்லை.
எனினும், புதிய இடத்தில் பல புதிய முகங்களை சந்திக்கலாம் என்ற நம்பிக்கையில் தருமகுலராஜா அழைத்துச்சென்ற அந்த இஞ்சினியரின் வீட்டிற்குள் சென்றேன்.
அந்த இஞ்சினியரைப்பார்த்ததும் எனது கண்கள் வியப்பால் மின்னியிருக்கவேண்டும். அவரும் என்னைக்கண்டதும் அருகே வந்து அணைத்துக்கொண்டார்.
அவர்தான் மெல்பனில் பிரபலமான சமூகப்பணியாளர் Doncaster மகேஸ்வரன். அவர் எங்கள் நீர்கொழும்பில் P.W.D. யில் Executive Engineer ஆக இருந்தவர்.
இவருடைய இல்லத்தில் காசி ஆனந்தன், கோவை மகேசன், பேரின்பநாயகம் ( அமிர்தலிங்கம் எதிர்க்கட்சித்தலைவராக இருந்தபோது அவருடைய செயலாளராக இருந்தவர்) ஆகியோர் அடிக்கடி சந்தித்திருக்கிறார்கள்.

நீர்கொழும்பு இந்து இளைஞர் மன்றத்திலும் மகேஸ்வரன் அங்கம் வகித்தவர்.
அவரே அங்கிருந்தவர்களை எனக்கு அறிமுகப்படுத்தினார்.

ஜெயக்குமார், சோமா. சோமசுந்தரம் அவரது மனைவி ரஞ்சி சோமசுந்தரம், நவரட்ணம், அவரது மனைவி மனோ நவரட்ணம், சுந்தரமூர்த்தி, ராஜா வில்சன். இன்னும் சிலர் இருந்தார்கள். இங்கு குறிப்பிடப்பட்டவர்கள் எமது மெல்பன் தமிழ் சமூகத்தில் பின்னாளில் பிரபலமானதனாலோ என்னவோ எனக்கு இவர்கள்தான் நினைவில் நிற்கிறார்கள்.

நான் வீரகேசரியில் பணியாற்றியவன் என்பதை தருமகுலராஜா மூலம் தெரிந்துகொண்ட சோமா அவர்கள், என்னை சுந்தரமூர்த்தியிடம் அறிமுகப்படுத்தி,” என்னை இலங்கைத்தமிழ்ச்சங்கத்தின் செய்தி ஏட்டிற்கு (News Letter) பயன்படுத்திக்கொள்ளுமாறு” சொன்னார்.
ஆனால், அந்த News Letter அன்று அவர்களின் கைவசம் இருக்கவில்லை. நான் அதனைப்பார்க்கவிரும்புவதாக சுந்தரமூர்த்தியிடம் சொன்னேன். அதன் பிரதிகளை எனக்கு தபாலில் அனுப்புவதாகச்சொன்ன அவர், எனது வீட்டு முகவரியைப்பெற்றுக்கொண்டார்.
அவர் Springvale என்னுமிடத்தில் ஒரு அச்சகம் நடத்திக்கொண்டிருந்தார் என்பது பின்னர் தெரியவந்தது.
அன்றைய கூட்டம் விடுதலைப்புலிகளுக்கு ஆதரவு வழங்கும் வகையில் நிதிதிரட்டும் சந்திப்பாக அமைந்திருந்தது என்பதை அங்கிருந்தவர்களின் உரையாடல்களின் மூலம் தெரிந்துகொண்டேன். நான் ஊருக்குப்புதியவன், அகதியாக வந்திருப்பவன். இன்னமும் எனக்கென ஒரு தொழில்வாய்ப்பை பெற்றுக்கொள்ளாதவன் முதலான காரணங்களினால், அவர்கள் என்னிடம் எந்த உதவியும் அன்று எதிர்பார்க்கவில்லை.
அவர்கள் குறிப்பிடும் இலங்கைத்தமிழ்ச்சங்கத்தின் செய்தி ஏட்டில் எழுதுவதற்கு வாய்ப்புக்கிட்டுகிறது என்ற மகிழ்ச்சியுடன் அன்றைய தினம் அவர்களிடமிருந்து விடைபெற்றேன்.

சில நாட்களில் எனக்கு ஒரு சிறிய பார்சல் தபாலில் வந்தது.சுந்தரமூர்த்தி அனுப்பியிருந்தார். பிரித்துப்பார்த்தேன். விக்ரோரியா இலங்கைத்தமிழ்ச்சங்கத்தின் செய்தி ஏட்டின் சில பிரதிகள் அதிலிருந்தன.

இலங்கைத் தமிழ்ச்சங்கம் அவுஸ்திரேலியாவுக்கு இலங்கையிலிருந்து புலம்பெயர்ந்து வந்தவர்களினால் உருவாக்கப்பட்ட அமைப்பு. அதன் செய்தி ஏடான தென்துருவ தமிழ் முரசு இதழ்களின் சில பிரதிகளையே அன்பர் சுந்தரமூர்த்தி எனக்கு தபாலில் அனுப்பியிருந்தார்.
இச்சங்கத்தில் அங்கத்தவராக இருப்பதாயின் என்னைப்போன்று அகதிகளாக இலங்கையிலிருந்து வந்தவர்கள், இந்நாட்டில் நிரந்தர வதிவிடவுரிமை பெற்றிருக்கவேண்டும் என்ற ஒரு எழுதாத விதியிருந்தததாக அறிந்திருந்தேன்.
எனவே, குறிப்பிட்ட செய்தி ஏட்டினை தொகுப்பதற்கு எனக்கு அருகதையில்லை என்பது புரிந்தது. எனினும், நட்பின் அடிப்படையில் என்னையும் அதில் இணைத்துக்கொள்வதற்கே, நாமெல்லோரும் சுந்தா என அழைக்கும் சுந்தரமூர்த்தி விரும்பியிருந்தார்.
நண்பர் இராஜரட்ணம் சிவநாதனும் சுந்தரமூர்த்தியின் நண்பராக இருந்தமையாலும் வீரகேசரியில் நான் முன்னர் பணிபுரிந்தமையாலும் என்னை இணைத்துக்கொள்ள அவர் விரும்பியிருக்கவேண்டும்.ஆனால், குறிப்பிட்ட தென்துருவ தமிழ் முரசு இதழ்களின் உள்ளடக்கம் எனது கருத்தியலுக்கு உடன்படாதிருந்தமையினால், அந்தப்பொறுப்பினை ஏற்றுக்கொள்ள விரும்பவில்லை.
எனினும் எனக்கும் சுந்தரமூர்த்திக்கும் இடையிலான நட்புறவு இற்றைவரையில் எந்த விக்கினமும் இல்லாமல் தொடருகிறது.
1988 இல் இங்கு வதியும் சில அன்பர்களுடன் நான் தொடக்கிய இலங்கை மாணவர் கல்வி நிதியம் என்ற தன்னார்வ தொண்டர் அமைப்புக்கு சுந்தர் அவர்கள் தனது தார்மீக ஆதரவை வழங்கினார்.

அவரது ஸ்பிரிங்வேல் அச்சகத்தில் தென்துருவ தமிழ் முரசு அச்சிடப்பட்டது. அத்துடன் அங்கிருந்துதான் சங்கத்தின் பிரசுரங்கள், அறிவித்தல்களும் வெளியாகின.
எமது கல்வி நிதியத்திலும் இணைந்து ஒரு மாணவருக்கு உதவுவதற்கு முன்வந்த சுந்தர், நிதியத்திற்கான Letterhead ஐ இலவசமாகவும் அச்சிட்டுத்தந்தார்.
இது இவ்விதமிருக்க, வீரகேசரி பத்திரிகையை இலங்கையிலிருந்து தபாலில் பெறுவதற்காக அவ்வேளையில் வீரகேசரி விளம்பரம், விநியோகப்பிரிவு முகாமையாளர் திரு. து. சிவப்பிரகாசம் அவர்களைத்தொடர்புகொண்டேன்.என்னைப்போன்று பல பத்திரிகையாளர்கள் வெளிநாடுகளுக்கு புலம்பெயர்ந்து சென்றிருப்பதனால், வீரகேசரி சர்வதேசப்பதிப்பு வெளியிடும் எண்ணத்தில் நிருவாகம் இருப்பதாகச்சொன்னார்.
கணினியில் தமிழ் பரவலாக அறிமுகமாவதற்கு முன்னர், அத்தகைய அவரது யோசனை வரவேற்புக்குரியதாக இருந்தது. அந்த யோசனை தொடர்பாக அவர் எனக்கு விரிவான கடிதமும் அனுப்பியிருந்தார்.அவுஸ்திரேலியா மெல்பனில் வதியும் முக்கிய தமிழ்ப்பிரமுகர்களிடம் வீரகேசரி சர்வதேச பதிப்பு தொடர்பான ஆலோசனைகளையும் கருத்துக்களையும் பெற்று அனுப்புமாறும் அவர் கேட்டிருந்தார்.இதுதொடர்பாக, அச்சமயம் தென்துருவ தமிழ்ச்சங்கங்களின் சம்மேளனத்தலைவர்களில் ஒருவரான ( அமரர்) பேராசிரியர் சி. ஜே. இலியேஸர், தமிழ் அகதிகளின் விண்ணப்பங்களில் ஈடுபாடு காண்பித்த சட்டத்தரணி செல்வத்துரை ரவீந்திரன், இலங்கைத்தமிழ்ச்சங்கத்தின் தலைவர் ( அமரர்) சோமா சோமசுந்தரம் ஆகியோருடன் கலந்துரையாடி ஒரு அறிக்கையை வீரகேசரி விளம்பர, விநியோக முகாமையாளருக்கு அனுப்பிவைத்தேன்.

1987 நடுப்பகுதியில் வடமராட்சியில் அன்றைய பாதுகாப்பு அமைச்சர் லலித் அத்துலத் முதலியின் உத்தரவுக்கு அமைய லிபரேஷன் ஒப்பரேஷன் தாக்குதல் தொடர்ந்தது.
அதனால் மக்கள் கொல்லப்பட்டும், பாதிக்கப்பட்டும் அவலப்படுவதைக்கண்ட விக்ரோரியா இலங்கைத்தமிழ்ச்சங்கம், இங்கிருந்த தமிழ் மக்களிடம் விடுத்த வேண்டுகோளையடுத்து, தமிழக முதல்வர் எம். ஜி. ஆருக்கும், பாரதப்பிரதமர் ரஜீவ் காந்திக்கும் தந்திகளை அனுப்பினோம்.
அனைத்துலகத்திலுமிருந்து வந்த அழுத்தங்களினால் இந்திய அரசின் திடீர் உத்தரவுக்கு அமைய வடமராட்சிப்பிரதேசங்களில் இந்திய விமானங்கள் அத்துமீறிப்பிரவேசித்து உணவுப்பொட்டலங்களை வழங்கின.
இந்த சமிக்ஞையை அன்றை இலங்கை அதிபர் ஜே.ஆர். ஜெயவர்தனா விரும்பாதமையினால், இந்தியாவுடன் பேசுவதற்கு முன்வந்தார். இலங்கை – இந்திய உடன்படிக்கை கைச்சாத்தானது. விடுதலைப்புலிகளின் தலைவர் வேலுப்பிள்ளை பிரபாகரனும் சுதுமலை அம்மன்கோயில் முன்றலில் போரை நிறுத்தி ஆயுதங்களை ஒப்படைப்பதாக மக்களிடம் சொன்னார்.இந்திய அமைதிகாக்கும் படையும் பிரவேசித்தது. இதனையடுத்து நிலைமை முற்றாக தலைகீழாக மாறியது. தென்னிலங்கையில் ஜே.வி.பி. யின் வன்முறைகள் தொடர்ந்தன. நாட்டில் பதட்டம் தோன்றியது.
இந்த நெருக்கடிகளுக்கு மத்தியில் வீரகேசரி நிருவாகம் சர்வதேச பதிப்பினை அச்சிடும் யோசனையை கைவிட்டது. எனினும் வீரகேசரி தினப்பதிப்பு மற்றும் ஞாயிறு வாரவெளியீடு ஆகியனவற்றை தபாலில் தொடர்ந்து பெற்றேன்.இதற்கான வருட சந்தாப்பணத்தினை செலுத்துவதில் இங்கிருந்த சில நண்பர்கள் என்னுடன் இணைந்துகொண்டனர். ஒருவர் பின் ஒருவராக வீரகேசரியை படித்து எங்களது வாசிப்புத்தேவையை பூர்த்தி செய்துகொண்டோம்.
இலங்கை – இந்திய உடன்படிக்கை உருவான காலப்பகுதியில் இலங்கைத்தமிழ்ச்சங்கம் தமிழ்நாட்டிலிருந்து பழ. நெடுமாறன் அவர்களை இங்கு உரையாற்றுவதற்கு அழைத்திருந்தது.

அந்தக்கூட்டம். ஒரு விடுமறை நாளில் முற்பகல் வேளையில் மெல்பன் Parkville இல் அமைந்த பல்கலைக்கழக உயர்தரக்கல்லூரி மண்டபத்தில் நடைபெற்றது.
அக்காலப்பகுதியில் இந்த மண்டபத்தில்தான் தமிழர் ஒருங்கிணைப்புக்குழுவினரின் நிகழ்ச்சிகளும் குறிப்பாக சிட்னி கலைஞர்களினால் தயாரித்து மேடையேற்றப்பட்ட மெழுகுவர்த்திகள் நாடகமும், மெல்பன் தமிழ்க்கலை மன்றத்தின் கலைமகள் விழாவும், அவுஸ்திரேலியத் தமிழர் ஒன்றியத்தின் கதம்ப விழா, மற்றும் பாரதி விழா, விக்ரோரியா இந்து சங்கத்தின் ஆண்டுப்பொதுக்கூட்டம் என்பனவும் நடைபெற்றன.
மெல்பன் வாழ் தமிழ் மக்களுக்கு மிகவும் அறிமுகமான மண்டபமாக அக்கல்லூரி அமைந்திருந்தது.
பழ . நெடுமாறன் முன்னர் அகில இந்தியக்காங்கிரஸின் கீழ்மட்டத்தொண்டராக இருந்து, பின்னர் கர்மவீரர் காமராஜரின் அரசியல் சீடராகவும் தமிழக சட்டசபையில் உறுப்பினராகவும் விளங்கியவர். காங்கிரஸ் பிளவுற்றவேளையில் இவர் காமராஜரின் அணியில் இணைந்தார். கர்மவீரரின் மறைவுக்குப் பின்னரும் காங்கிரஸ் பிளவடைந்தது.
பழ. நெடுமாறன் அதன்பின்னர், காமராஜ் காங்கிரஸ் என்ற கட்சியை தொடங்கினார். குமரி. அனந்தன் காந்தி – காமராஜ் என்ற கட்சியை உருவாக்கினார். காலப்போக்கில் இவை இரண்டும் இந்திய அரசியல் அரங்கிலிருந்து காணாமல் போய்விட்டன.
எனினும் தமிழ்த்தேசியத்தில் ஆழ்ந்த நம்பிக்கை வைத்திருந்த பழ.நெடுமாறன் அவர்கள், இந்திய – தமிழக அரசுகளுக்கோ கடல் எல்லைக்காவலர்களுக்கோ தெரியாமல் படகில் வந்து வேலுப்பிள்ளை பிரபாகரனை சந்தித்துச்சென்றிருந்தமையினால், அவர் குறித்து புலம்பெயர்ந்த தமிழர்களுக்கு குறிப்பாக விடுதலைப்புலி ஆதரவாளர்களுக்கு ஒரு பெரும் கவர்ச்சி இருந்தது.
அக்காலப்பகுதியில் விக்ரோரியா இலங்கைத்தமிழ்ச்சங்கத்தில் விடுதலைப்புலி ஆதரவாளர்களே நிரம்பியிருந்தனர். அதனால்தான் அதன் பெயரையும் பின்னாளில் ஈழம் தமிழ்ச்சங்கம் எனவும் மாற்றினர்.

பாக்கிஸ்தான் – இந்தியா மோதலுக்குப்பின்னர், பங்களா தேஷ் உருவானது. இந்தியப்பிரதமர் இந்திரா காந்தி பங்களாதேஷை உருவாக்கிக்கொடுத்தமை போன்று இலங்கையிலும் இந்தியா தலையிட்டு தமிழ் ஈழத்தைப்பெற்றுக்கொடுக்கும் என்ற பரவலான நம்பிக்கை புலம்பெயர்ந்த தமிழர்களிடம் அக்காலப்பகுதியில் இருந்தது.
எனினும் வங்கம் தந்த பாடம் என்ற நூல் பற்றி ( இதனை வெளியிட்டவர்கள் உமா மகேஸ்வரனின் புளட் இயக்கத்தினர்.) எவரும் பரவலாக அறிந்திருக்கவில்லை.
நெடுமாறன் உரையாற்றி முடித்ததும் எவரும் அவரிடம் கேள்விகள் கேட்கலாம் என்றும் ஆனால், கேள்வியை ஒரு காகிதத்தில்தான் எழுதித்தரல் வேண்டும் என்றும் கூட்டத்திற்கு தலைமை தாங்கிய சோமா. சோமசுந்தரம் தெரிவித்தார்.
உடனே நான் ஒரு காகிதத்தில் பின்வரும் கேள்வியை எழுதி மேடைக்கு அனுப்பினேன்.
” பாரத நாடு பாகிஸ்தானுடன் போரிட்டு பங்களா தேஷை பிரித்துக்கொடுத்தது. அதுபோன்று இலங்கையிலும் தலையிட்டு தமிழ் ஈழத்தை பெற்றுக்கொடுக்கும் என பலரும் நம்புகிறார்கள். ஆனால், இன்று அந்த அண்டை நாடுகள் இரண்டும் பாரத நாட்டுடன் சுமுகமாக இல்லை. இந்த நிலைதானே தமிழ் ஈழத்திற்கும் – இந்தியாவுக்கும் – இலங்கைக்கும் நேர்ந்துவிடும்…? நீங்கள் இதற்கு என்ன சொல்கிறீர்கள்…?”
” அருகிலிருப்பது தாய்த் தமிழகம். ஈழத்தமிழர்களுக்கு இன்னல் வந்தால், தமிழகத்தமிழர்கள் ஒன்றிணைந்து போராடுவார்கள். ஈழத்தையும் பெற்றுக்கொடுப்பார்கள்.” என அவர் சொன்னதும் அந்த மண்டபம் பலத்த கரகோஷத்தால் அதிர்ந்தது.
கூட்டம் முடிந்ததும் அந்த மண்டபத்திற்கு அருகிலிருந்த மற்றும் ஒரு மண்டபத்தில் நெடுமாறனுடன் தேநீர் அருந்தியவாறு உரையாடினேன்.
அந்தக்கேள்வியை அனுப்பியது நான்தான் என்றும் அறிமுகப்படுத்திக்கொண்டேன். தொடர்ந்தும் இந்தியத்தலையீட்டில் இருக்கும் எனது சந்தேகங்களை அவருடன் பகிர்ந்தேன். ஆனால், இந்தியாவால் முக்கியமாக தமிழகத்தினால் இலங்கைத்தமிழர்களுக்கு அர்த்தமுள்ள நிரந்தர தீர்வு கிடைக்கும் என்ற நம்பிக்கையில் அவர் பேசினார்.
(நன்றி: எதிரொலி)

Posted in Uncategorized | பின்னூட்டமொன்றை இடுக

பெர்லின் நினைவுகள்


பொ கருணகரகரமூர்த்தியின் பெர்லின் நினைவுகள் மற்றைய புலம்பெயர்ந்த அனுபவங்கள்போல் சிதைந்து நாவல், சிறுகதை என உருமாறாது, கற்பனை கலக்காமல் அபுனைவாக தமிழ் இலக்கியப்பரப்பிற்கு வரவாகியுள்ளது.இதனால் இது நமது புலப்பெயர்ந்தோரது இலக்கியத்தில் முக்கியமான ஒரு இடத்தை பிடித்துள்ளது.

வாசிப்பதற்கான அவகாசத்தைத்தேடிப் பல காலங்களாக அடைகாத்து வைத்திருந்தேன்.கடைசியில் அது கை கூடியது.

நிட்சயமாக ஒரு டாக்சி ஓட்டினராக அவர் முகம் கொடுத்த அனுபவங்கள் பலதரப்பட்டவை. டாக்சி ஓட்டினராகப் பலரோடு பல தருணங்களில் ஏற்படும் சம்பவங்கள் மற்றவர்களுக்கு எக்காலத்திலும் ஏற்படாது. அதிலும் எத்தனை டாக்சி ஓட்டினர்கள், அவர்போல் தனது அனுபவங்களை இலக்கியமாக்கும் மொழி தெரிந்தவர்கள்? அவரது மருத்துவராகும் எண்ணம் ஈடேறவில்லை என்பது உண்மை, ஆனால் அது தமிழ் இலக்கிய உலகத்திற்கு அதிஷ்டமாக அமைந்தது. மருத்துவரது நினைவுகள் அவர் இறந்தபின்போ அல்லது அவரது நோயாளிகள் இறந்தபின்போ மறைந்துவிடும். ஆனால் டாக்சி ஓட்டினரான நண்பர் கருணாகரமூர்த்தியின் நினைவுகள் அழிவற்றவை. குறைந்தபட்சம் தமிழ்மொழியிருக்கும் வரையில் வாழும்.

இந்தப் புத்தகத்தில் இலங்கை நினைவுகளையும் பெர்லின் நினைவுடன் குழைத்து எழுதியது சுவையானது. அத்துடன் பல இலங்கையரது வாழ்வுகளை மற்றவர்களுடன் கலந்தது அவரது அகதித்தமிழ் வாழ்க்கையும் பதிவாக்கியுள்ளது.

இலங்கைத் தமிழர்கள் ஐரோப்பியநாடுகளுக்கு செல்லுவது எண்பத்து மூன்றுக்கு முன்பாகவே நடந்தது. ஓரளவு ஆங்கிலம் படித்தவர்கள் மேற்படிப்புக்காக மாணவர் விசா எடுத்துக்கொண்டு இங்கிலாந்து செல்வதும், மற்றவர்கள் ஜெர்மனி, பிரான்ஸ் எனச் செல்லத் தொடங்கியதற்கு 72 களில் உருவாகிய தரப்படுத்தலே முதலாவதாகவும், சீதனச் சந்தையில் சகோதரிகளின் வாழ்வு இரண்டாவதாகவும், உந்து சக்திகளாகியது. ஆரம்பத்தில் விமான கட்டணத்திற்கு பணம் உள்ள பெற்றோர்கள், பிள்ளைகளை அனுப்பத்தொடங்கினார்கள். அதில் முக்கியமாக நான் பிறந்த தீவுப்பகுதியினரே முன்னணிப்படையினர். விவசாயம் செய்யாத வெள்ளாளர், அதுவரையிலும் இலங்கையின் தென்பகுதியில் புகையிலைக் கடை, உணவுக்கடைகளை நோக்கித் தொடங்கிய பிரயாணம் இன முறுகல்களால் தடைப்பட்டதும் ஐரோப்பா சென்றனர்.

அக்காலத்தில் ஏரோபுளட் என்ற சோவியத் விமானத்தில் ஏறி கிழக்கு பெர்னிலில் இறங்கிய பின், மேற்கு பெர்லினில் செல்வதற்கு அக்கால கிழக்கு- மேற்கு அரசியல் பனிப்போர் உதவியது. அப்படியாகச் சென்றவர்கள் போட்ட பாதையால் 83 பின்பு மற்றயவர்கள் நடந்தார்கள்.

பேராசிரியர் நுகுமான் தனது முகவுரையில்,இந்தப்புத்கத்தில் அரைவாசி ஜெர்மானியரின் பாலியல் நடத்தையைப்பற்றிப் பேசுகிறது என எழுதியது என்னைச் சிந்திக்க வைத்தது. மன்மதபாணங்கள் இதயத்தைத் துளைத்து, இரத்தத்தை வெப்பமாக்கும் இரவு என்பது காமத்திற்க்கான நேரம். இந்தக்காலத்தில் டாக்சியோடும்போது பாலியல் தேவைகளை விற்பவரும், வாங்குபவர்களும் வந்து போவார்கள். இது பெருநகரங்கள் எங்கும் நடக்கும். சென்னைகூட இதற்கு விதிவிலக்கால்ல. பெர்லின் நினைவுகள் 403 வது பக்கத்தை படித்து முடித்த பின்பு பேராசிரியர் நுகுமான் கூற்று உயர்வு நவிட்சியாக தெரிந்தது.

யாராவது தமிழர்கள் பெர்லினுக்கு செல்வதென்றால் அதற்கு முன்பாக படிக்கவேண்டியதாக இந்தப்புத்தகம் இருக்கிறது.அதற்கப்பால் ஐரோப்பாவில் சென்ற பலரது வாழ்க்கைகளில் நடந்த விடயங்கள் இங்கு சொல்லப்பட்டிருக்கிறது. அவுஸ்திரேலியா போன்ற ஆங்கிலம் பேசும் நாடுகளுக்க வந்த எமக்கு இப்படியான அனுபவங்கள் ஏற்படவில்லை. பிற்காலத்துத் தலைமுறையினர் இதன் மூலம் முந்தியவர்கள், வாழ்க்கையை நிலை நிறுத்தச் செய்த முயற்சிகள் மற்றும் தியாகங்களை அறிய உதவும் பதிவாகிறது.

யூதர்கள் அனுபவித்த கொடுமைகளையும் அதன் பின்பான தகவல்களும், அவைகள் நடந்த இடங்களை விவரிப்பதின் மூலம் அந்த விடயங்களை மீண்டும் நினைவுபடுத்த முடிகிறது. மானிடம் இப்படியான அவலங்களை மீண்டும் எதிர்கொள்ளாது இருப்பதற்காக ஒவ்வொரு தனிமனிதனுக்கும் இவை தெரியவேண்டும். பேர்லின் நகரத்தின் மக்களுக்கு அப்பால் அங்குள்ள பூங்காக்கள், நீர்நிலைகள், புல்வெளிகள், காடுகள், பறவைகள், மற்றும் மிருகங்கள் என ஒரு சூழலியல் விவரிப்பு என் போன்றவர்களுக்கு அங்கு செல்லும் அவாவைத் தூண்டுகிறது. படங்கள் கேக்கிற்கு மேல் வைத்த ஐசிங்காக அலங்கரிக்கிறது.

இந்தப்புத்கத்தில் உள்ள சில விடங்களைக் குறிப்பிடவேண்டும் முக்கியமாக எழுதிய மொழியின் தன்மை சரடாக இடறுகிறது. காவல்துறையின் சிறகம், அடுக்ககம், வெதுப்பகம், ஐஸ் திண்மம் மற்றும் அகவை எனத் தமிழ் பாவிக்கிறார். அதே நேரத்தில் சைட்பிட்டிங், வின்டர் என ஆங்கிலம் வருகிறது. அதே நேரத்தில் இவ்வளவு தூரம் தமிழேந்திபோல் வார்த்தைகளைப் பாவித்துவிட்டு ஜலக்கிரீடை என்றும் பாவிக்கிறார்.

எழுத்தாளர்களாகிய நாங்கள் எழுதியது மக்களிடம் செல்லும்போது அவர்கள் வாசிக்கவேண்டும் என்ற நோக்கத்திலே எழுதுகிறோம். பாவனையில் இல்லாத வார்த்தைகளோ, அதற்கப்பால் வட்டாரவழக்குகள் என வரும்போது வாசிப்பின் போக்கில் இடறல் ஏற்படுகிறது. ஆங்கிலவார்த்தைகளைத் தொடர்ந்து தமிழ்ப்படுத்தும் வழக்கம் நம்மிடமில்லை. வட்டாரவழக்குகளோ அல்லது மற்றைய மொழிபேசுபவர்களையோ பாத்திரமாக அறிமுகப்படுத்தும்போது ஆங்கிலத்தில் ஓர் இரு வார்த்தைகளை அறிமுகப்படுத்தி விட்டு தொடர்ந்து வழக்கமான மொழியில் போவார்கள். உதாரணமாக ஸ்கொட்லாண்டைச் சேர்ந்த எழுத்தாளர் அவரது ஆங்கிலத்தில் எழுதும்போது அதை எப்படிப் படிக்க முடியும்?.இலக்கியத்தில் தமிழ் நாட்டவர்களும் இலங்கையர்களும் வட்டாரமொழியை புகுத்த முயற்சிப்பார்கள். எவ்வளவு முயற்சித்தாலும் உண்மைகளை முற்றாக இலக்கியத்தில் கொண்டுவரமுடியாது. இருவருக்கிடையே நடக்கும் முழு உரையாடலையும் எழுதினால் படிக்க முடியுமா? கதை சொல்லியின் நோக்கத்திற்கப்பால் உரையாடல் எழுதுவதில்லையே!

ரோனி மொறிசன் எழுதிய பிலவ்ட் நாவலில் Yonder (அப்பால் நிலம்) என்ற ஒரு சொல்லை பாவித்து அடிமை கறுப்பினத்தவர்கள் என்பதை கோடிகாட்டி விட்டு மற்றய பொதுவானவார்த்தைகளுடன் கதையை நகர்த்திக் கடந்து செல்கிறார். இதைவிட்டு முழு உரையாடலையும் கறுப்பின மக்களில் மொழியில் எழுதியிருந்தால் எப்படி வாசிக்கமுடியும்?

புத்தகத்தில் உள்ள மற்றைய ஒரு விடயத்தையும் இங்கு சொல்லவேண்டும். இருப்பினும் குறையாகவில்லை ஆனாலும்குறிப்பிடுதல் அவசியம். பல சம்பவங்கள் பல அத்தியாங்களில் ஒன்று இரண்டு எனக் காட்டில் மலர்ந்த மலராகச் சிதறியுள்ளது. அவற்றில் சம்பவங்கள் ஒவ்வொன்றையும் காட்சி -கதை ( Scene and Summary) என்ற தொடரில் எழுதியிருந்தால் புத்தகத்தை முடிக்கும்வரை கீழே வைக்கமுடியாததாக மாற்றியிருக்கலாம்.

எனது கூற்றைச் சிறிது விவரிக்கலாம். அத்தியாயமாக எழுதியபோது ஒவ்வொரு அத்தியாத்தின் ஆரம்பத்தில் ஒரு கதை சொல்வதற்கான நரேற்றிவ் ஆர்க் (Narrative Arc)வைத்துச் சொல்லியிருக்கலாம். அதைவிட ஒவ்வொரு அத்தியாயத்திலும் முக்கியமான சம்பவங்கள் வரும்போது அதை எங்களுக்கு மேலும் காட்சிப்படுத்தியிருக்கலாம் (Dramatic) அத்துடன் அடுத்த அத்தியாயத்தில் வரும் சம்பவத்தை( Foreshadowing)) கொஞ்சம் பெண்ணின் பாவாடைக்கரைபோல் காட்டியிருந்தால் புத்தகத்தை மேலே கொண்டு சென்றிருக்கும்

டாக்சி விடயங்கள் முக்கியமாக அலைபேசிவிடயங்கள் பெர்லினில் டக்சியோடும் நோக்கமற்ற சாதாரணவாசகர்களுக்கு கொஞ்சம் அதிகமாகவிட்டதோ என எண்ணினேன்.

தனது வாழ்க்கையின் கடினமான பகுதியை எமக்குக் கூறியதுடன் அதில் நகைச்சுவையைத்தூவிக் கடந்துவிடுவது கருணாகரமூர்த்தியால் மட்டும் முடிந்த காரியம்.

புதிப்பாளர்- காலச்சுவடு பதிப்பகம்

Posted in Uncategorized | பின்னூட்டமொன்றை இடுக

நகரமயமாக்கலும் சூழல் மாசுபடலும் .


சுண்ணாம்பு நிலத்தூடாக கசியும் கனிமங்கள்

நடேசன்
பெரிய நகரங்கள் உருவாகியது சமீப காலத்திலே. ஆனால், அவற்றின் உருவாக்கத்தில் புதிய பிரச்சினைகள் உருவாகின்றன. அவற்றிற்கு நகர நிர்வாகங்கள் முகம் கொடுக்க தயாரற்ற நிலையில் அந்த நகரங்கள் சிதைந்து விடுகின்றன. பிற்காலத்தில் அப்படியான இடங்களில் இருந்து மக்கள் வெளியேறுவார்கள்.
16 ஆம் நூற்றாண்டில் உலகத்தில் மூன்று பெரும் நகரங்களில் மூன்று இலட்சம் மக்கள் வாழ்ந்தமை பற்றி அறிந்தபோது எனக்கு வியப்பாக இருந்தது. அவை பீக்கிங், கெய்ரோ மற்றையது மெக்சிகோவில் அஸ்ரெக் மக்களது நகரம். பிற்காலத்தில் ஸ்பானியர்களால் அழிக்கப்பட்டு தற்பொழுது அதன்மீது புதிய மெக்சிக்கோ நகரம் உருவாகியுள்ளது.

தற்போதைய ஐரோப்பிய பெரிய நகரங்களான பாரிஸ், இலண்டன் ஆகியன 17 -18 ஆம் நூற்றாண்டில் உருவாகியவை. முடிக்குரிய நிலங்களில் விவசாயம் செய்த மக்கள் அந்த நிலங்களை பிரபுக்களிடமும், முதலாளிகளிடமும் இழந்ததால் தொழிற்புரட்சி நடந்த பெரிய நகரங்களை நோக்கி மக்கள் குவிந்தார்கள். அப்படியான மக்கள் தொகையால் தொடர்ச்சியாக நகரங்கள் வளர்ந்தன. தற்போது இந்தியாவில் இப்படியான நிலையைப் பார்க்க முடிகிறது 18 நூற்றாண்டு இலண்டனின் நிலக்கரியைப் பாவித்ததால் ஏற்பட்ட அழுக்கையும், தூசியையும் சார்ள்ஸ் டிக்கன்ஸனின் நாவல்களில் பார்க்கமுடியும்.
இப்படியான நகரமயமாக்கத்தில் உணவு, தண்ணீர் என்பவற்றை மக்களுக்கு அளித்து கழிவுப்பொருட்களை சுத்திகரித்தல் நகர நிர்வாகத்தின் முக்கிய கடமையாகும். இதற்கு ஒழுங்கான நகர நிர்வாக அமைப்புத்தேவை. இதில் உணவு, தண்ணீர் என்பவற்றுக்கு பணத்தை கொடுத்தால் தனிப்பட நிறுவனங்களால் வழங்க முடியும். ஆனால், மக்களது கழிவை வெளியேற்ற நிச்சயமாக நகர நிர்வாகம் வேண்டும். இந்தியாவின் பெரிய செல்வந்தராகிய அம்பானி கூட பம்பாய் நகராட்சியை இதற்காக நம்பவேண்டும்.

நகரமயமாக்கம் கழிவு வெளியேற்றம் என்பதில் எந்த அடிப்படை அறிவுமற்ற எனக்கு மெக்சிக்கோவில் உள்ள யோகரான் குடாப்பகுதியில் (Yucatan Peninsula) மாயா இன மக்களின் கலாச்சார எச்சங்களை பார்க்கப் போனபோது என்னையறியாது போதி தரிசனம் கிடைத்தது.
யோகரான் குடாப்பகுதி இரண்டு மில்லியன் வருடங்களுக்கு முன்பு கடலின்கீழ் இருந்தது. கடலில் வாழும் தாவரங்களான கோரல் போன்றவற்றால் உருவாகிய சுண்ணாம்பு பாறையாலான நிலப்பிரதேசம். பிற்காலத்தில் சூழல் மாற்றத்தால் இந்தச் சுண்ணாம்புப் பாறைகள் மேலே வந்து நிலமாகியது. ஆனாலும் அந்த நிலத்தில் பெய்யும் மழை சுண்ணாம்புப் பாறைகளை ஊடுருவி நிலத்தின்கீழ் ஆறாக ஓடும். அந்த ஆறுகள் வழியே உல்லாசப்பிரயாணிகள் நடப்பார்கள். அப்படி நான் நடந்தபோது எப்படி நீர், ஆறுகளாகி பல கிலோ மீட்டர் தூரம் ஓடுகின்றன எனப் பார்க்க முடிந்தது. அவைகளை சினோட் (Cenote) என்பார்கள். இரசாயன பொருட்கள் சுண்ணாம்பு நிலத்தை ஊடுறுவுவதைப் பார்த்தேன். அவை ஊசிகளாக நிலத்தின் கீழ் அமைந்திருந்தது. யாழ்ப்பாணம் கூட பெரும்பகுதி சுண்ணாம்புக்கற்களால் ஆனதுதானே என்று அப்பொழுது நினைத்தேன் . நிச்சயமாக குடாநாட்டின பெரும்பகுதி கடலின் கீழ் இருந்திருக்கவேண்டும். அப்படியான சினோட்தான் நாங்கள் காணும் நிலாவரைக் கிணறு .

இந்த நிலையில் யாழ்ப்பாணத்தில் மலசல கூடங்கள், வீட்டுக் கிணறுகள் மிகவும் அருகில் உள்ளன. மலசல கூடக் குழிகளில் இருந்து பக்டீரியா, வைரஸ் போன்றவை கிணறுகளுக்குள் பரவும் . இந்த நிலையில் நகருக்கு பொதுவான கழிவுப்பொருட்களை அகற்றுவதும் தேவைப்படுகிறது. தற்போதைய வெப்பமாகும் சூழலில் நுண்ணுயிர்கள் வேகமாகப் பெருகுவதால் சூழல் மேலும் அசுத்தமாவது தவிர்க்கமுடியாதது. குடிதண்ணீர் யாழ்ப்பாணத்திற்குத்தேவை, ஆனால் அதைவிட இந்த விடயத்தை நிவர்த்திசெய்வது முக்கியமாகிறது.

இம்முறை யாழ்ப்பாணத்தில் நான் பார்த்தவிடயங்கள் கவலையை அளித்தன.பொலித்தீன் பிளாஸ்ரிக் போத்தல்கள் மற்றும் பத்திரிகைக் கழிவுகளை மக்கள் எரித்தார்கள். அங்கு எந்தவிதமான ரீசைக்கிள் முறையையும் அங்குள்ள நகர நிர்வாகம் கடைப்பிடிப்பாகத் தெரியவில்லை.
உணவு விடுதிகளில் பொலித்தின் பேப்பர்களில் சூடான உணவைப் பரிமாறுகிறார்கள்.

யாழ்ப்பாணத்திலிருந்து கண்டி பஸ்சில் பணித்தபோது 100 மில்லி லீட்டர் வெத்திலைத்துப்பலை அந்த இலங்கைப்போக்குவரத்து சபை சாரதி வெளியே துப்பினார். இலாவகமாக துப்பியதால் அவருக்கு பின்பாக இருந்த எனக்கு கண்ணுக்குத் தெரிய என்முகத்தில் துவானமாக அவரது வாய்ச்சென்னீர் படவில்லை . கண்ணுக்குத் தெரியாத கடவுளை போல் நுண்ணுயிர்கள் காற்றில் கலந்திருக்கலாம். காசநோய் மற்றும் பல சுவாச நோய்க்கிருமிகள் துப்பலால் பரவும். நல்லவேளையாக துப்புவதை இலங்கை அரசாங்கம் தடை செய்திருப்பதை அறிந்தேன்.விரைவில் அமுல் படுத்தப்படும் என ஒரு அரசாங்க அதிகாரி சொன்னார்

கொழும்பில் குப்பைமேடு சரிந்து மரணங்கள் சம்பவித்ததை பற்றி பேசியபோது மிகவும் முக்கியமான ஒருவர் கூறியது “ஜேர்மன் கம்பனி ஒன்று கொழும்பில் குப்பைகளை ரீசைக்கிளிங் செய்ய வந்தபோது, அங்குள்ளவர்கள் அதற்குக் கேட்ட இலஞ்சத்தால் அவர்கள் பின்வாங்கினார்கள் ”.
இலங்கை அரசியல்நிருவாக இயந்திரம் தெற்கிலும் வடக்கிலும் மற்றும் கிழக்கிலும் தைலம்போட்டால்தான் நகர்கிறது.

வடக்கில் அரசியல் அதிகாரமானது காலம் காலமாக கண்ணாம்பூச்சி விளையாடும் அரசியல்வாதிகளிடத்தில் தைலம் போட்டாலும் விடயம் நடக்காது. மக்கள் அவர்களினது அத்தியாவசிய தேவைகளை மீட்டெடுக்கவேண்டும். அதிலும் சூழல் பாதுகாப்பு விடயங்களை செய்வதற்கான அறிவோ உற்சாகமோ தற்போதைய அரசியல்வாதிகளுக்கு இல்லை. மக்களிடையே விழிப்புணர்வு ஏற்பட்டு சூழல்பாதுகாப்பு இயக்கங்கள் தோன்றுவது முக்கியமானது. இல்லாவிடில் ஏற்கனவே போரால் ஒரு சந்ததியை அழிந்துவிட்டதுபோன்று அடுத்த தலைமுறையை நச்சுச்சூழலில் திக்குமுக்காடவைத்துவிடுவார்கள்.

கிளிநொச்சியில் நைல் நதிக்கரையோரம் என்ற எனது புத்தகவெளியீட்டில் பேசியது.

Posted in Uncategorized | 1 பின்னூட்டம்

பார்த்தசாரதியாக எஸ் எல் எம் ஹனீபா

நடேசன்

இந்திய-இலங்கை ஒப்பந்தத்தின் கீழ் இயங்கிய வட-கிழக்கு மாகாணசபை 1987-90 களில் தீண்டத்தகாத மசுக்குட்டிப்புழுவாக பலரால் அருவருப்புடன் பார்க்கப்பட்டது. ஆனால், இப்பொழுது அந்த மாகாணசபை இரண்டாகப் பிரிந்து வண்ணத்துப்பூச்சிபோல் அழகாகத்தோற்றமளிக்கிறது. அத்துடன் தற்பொழுது அதனை தேவைக்கு மேலாகப் பால்கறக்கும் காமதேனுவாகவும் பார்க்கிறார்கள்.
மடியில் முட்டிமுட்டி கடைவாயில் பால்வழிந்த ஞானசம்பந்தராக தற்போதைய தமிழ் அரசியல்வாதிகள் குடிக்கிறார்கள். தீண்டத்தகாத மாகாணசபையின் இப்படியான உருமாற்றம் கடந்த முப்பது வருடங்களில் நடந்திருக்கிறது.
தமிழர்கள் இஸ்லாமியர்கள் மற்றும் சிங்களவர்களை இணைத்து உருவாக்கிய மாகாணசபைக்கு வரதராஜப்பெருமாளை முதலமைச்சராக்கினார் பத்மநாபா. அக்காலத்தில் அந்த மாகாணசபையில் அங்கம் வகித்தவர் கிழக்கு மாகாணத்தைச் சேர்ந்த எஸ் எல் எம் ஹனீபா. இவர் மக்கத்துச்சால்வை என்ற சிறந்த சிறுகதைத் தொகுப்பால் இலக்கியப் புகழ் பெற்றவர்.
இரண்டு வருடங்கள் முன்பாக கல்முனையில் எனது அசோகனின் வைத்தியசாலை வெளியீட்டில் சந்தித்து அவருடன் உரையாடியபோது என்னை மறந்தேன். எக்காலத்திலும் உள்ளத்தால் உரையாடுபவர்களை உடனடியாக என்னால் புரிந்துகொள்ளமுடியும். அந்தத் திறமை, உரையாடாத மிருகங்களை உடல்மொழியில் புரிந்துகொள்ளும் பழக்கத்தால் வந்ததா என நினைப்பேன். பிற்காலத்தில் முகநூலிலும் தொலைபேசியிலும் உரையாடி தொடர்பு வைத்திருந்தோம். இம்முறை மட்டக்களப்பிற்கு அவரைக்காணச் சென்றேன்.
ஓட்டமாவடியில் இருக்கும் அவரை, நண்பர் ரியாஸ் குரானாவுடன் சென்று சந்தித்தேன். அவரது வீட்டுக்குப் பக்கம் ஆறு ஓடுகிறது.அழகிய நிலவமைப்பு. சிறுவனாக மரத்தில் ஏறி பழங்கள் பறித்து தந்தார்.
மிருகவைத்திய உதவியாளராகப் பலகாலம் வேலை செய்தவர் என்பதால் அவருக்கும் எனக்கும் பேச பல விடயங்கள் இருந்தன. பழமரங்கள் மற்றும் தோட்டவேலைகளில் அவரது ஈடுபாடும் என்னால் இரசிக்க முடிந்தது. சினிமா அல்லது அரசியல் என்ற இருதுறைகளுக்கு வெளியால் உரையாடக் கூடியவர்களை காணமுடியாத காலமிது .
அவரது வீட்டில் இருந்து பேசியபோது அவர் பேசும் விடயங்கள் மனதில் ஆழமாகப்பதியும். காரணம் வெள்ளரிக்காய்த் துண்டில் உப்பு மிளகு தூள் தடவுவதுபோல் நகைச்சுவையை பூசித் தருவார் அந்தக்காரம் அவர் சொன்ன விடயத்தை மேலும் நினைவில் வைத்திருக்க உதவும்.
அவர் கூறிய இரண்டு விடயங்களைப் பகிர்ந்து கொள்கின்றேன்.
‘இந்திய இராணுவம் இலங்கையை விட்டு வெளியேறியபோது மாகாண சபையில் இருந்த ஈழ மக்கள் புரட்சிகர முன்னணியினர் கப்பலில் புறப்பட்டனர். அப்பொழுது பத்மநாபா, எஸ். எல். எம். ஹனீபாவை அழைத்து, ” நீங்கள் தமிழ் ஈழ விடுதலைப்புலிகளிடம் சென்று, இந்த மாகாணசபையை எடுத்து நடத்துங்கள் எனச் சொல்லுங்கள். அதன்பின்பு எங்களுடன் வருவதோ அல்லது இங்கிருப்பதோ என்பதை முடிவுசெய்யுங்கள்” என்றார்.

அதன்பிரகாரம் அவர் அதை கிழக்குமாகாண அரசியல் பொறுப்பாளர் கரிகாலனிடம் சொன்னார். அதற்கு அவர் அமிர்தலிங்கம் சொன்னபோது அதைக் கேட்காமல் அவரைத் தட்டினோம். நீங்கள் தூதுவராக வந்ததால் உங்களை மன்னித்தோம் எனத் துரியோதனர் பாணியில் இறுமாப்புடன் சொன்னார்.

அதன்பின்பு வரதராஜப்பெருமாள் பாவித்த காரில் ஏறி விடுதலைப்புலிகளின் அரசியல் தலைவர் மாத்தையா திருகோணமலை நகரைச்சுற்றி வந்து தனது பொச்சத்தைத் தீர்த்தார்.
பிற்காலத்தில் தனது தொலைப்பேசியை வீட்டிற்கு வந்து விடுதலைப்புலிகள் பாவித்தபோது மாதம் 7000 ரூபா தனக்குச் செலவாகியது” என்றார்.
காத்தான்குடி, ஏறாவூர் என முஸ்லீம் மக்களைக் கொலை செய்தபின்பும் தமிழர்கள், முஸ்லீம்கள் ஒன்றாக வாழமுடியும் வாழ்வார்கள் என நம்பும் எஸ் எல் எம் ஹனீபா போன்றவர்கள் இருக்கும் வரையில் மதம் கடந்து சிறுபான்மையினரிடம் ஒற்றுமை வரலாம் என நாம் நம்பமுடியும்.
அவரது வீட்டிலிருந்து புறப்பட்டு ஓட்டமாவடிக்கடற்கரைக்கு சென்றோம். கடற்கரையில் பல இளம் இஸ்லாமிய குடும்பங்கள் காற்று வாங்கினார்கள் என்பதிலும் பார்க்க ஆறுதலாகச் சுவாசித்தார்கள் என்றே கூறவேண்டும்.
மட்டக்களப்பு மாவட்டத்தில் கிட்டதட்ட 30 வீதமான மக்கள் இஸ்லாமியர். ஆனால், அவர்கள் வசிப்பது 10 அல்லது 15 வீதமான நிலப்பரப்பிலே. அவர்களது ஜனத்தொகை பெருகும்போது வாழுமிடங்கள் குறைந்து விடுகிறது.
முக்கியமாக காத்தான்குடி, உலகத்திலேயே மக்கள் செறிந்து வாழும்பிரதேசங்களில் ஒன்றாகும். இது ஒரு முக்கியமான பிரச்சினை. இதில் இருந்தே கிழக்கு மாகாணத்தில் தமிழர் மற்றும் சிங்களவர்களுடன் பிரச்சினைகள் உருவாகிறது. இந்தப் பிரச்சினையை நான் அறிந்தாலும் ஓட்டமாவடிக்கு சென்றபோது எஸ் எல் எம் ஹனீபா மூலம் தெளிவாகப் புரிந்துகொண்டேன்.
மக்கள்பெருக்கத்தால் உருவாகிய இட நெருக்கடிப் பிரச்சினை இனப்பிரச்சினையாக மதப்பிரச்சினையாக பார்க்கப்படுகிறது. மதப்பிரச்சினை இனப்பிரச்சினையாக மாறினால் அவற்றுக்கு எக்காலத்திலும் தீர்வுகாணமுடியாது. ஆனால், அவைகள் தொடர்ச்சியாக சகல இன அரசியல்வாதிகளுக்கும் வாக்குவேட்டைக்குதான் பயன்படும்.
நான் பிரிய மனமின்றி பிரிந்தபோது எஸ் எல் எம் ஹனீபாவிடம் “உங்கள் அனுபவங்களை எண்ணங்களை எழுதுங்கள் அவை அடுத்த சந்ததிக்குத் தேவையானவை” எனக் கேட்டுக்கொண்டு பஸ்சில் ஏறினேன்.

Posted in Uncategorized | 1 பின்னூட்டம்