விழித்திருப்பவனின் இரவு

படித்தோம் சொல்கின்றோம்:

                                                            முருகபூபதி

தமிழ் இலக்கிய உலகில் மிகவும் பிரபல்யமான படைப்பாளி எஸ். ராமகிருஷ்ணன்,  குறிப்பிடத்தகுந்த  சில நாவல்கள், பல சிறுகதைகள், ஏராளமான கட்டுரைகள் எழுதியவர்.  சஞ்சாரம் என்னும்  நாவலுக்கு 2018  இல்  இந்திய சாகித்திய அகடமி விருது பெற்றவர்.

இந்திய கதா விருது,  கனடா இலக்கியத்தோட்டத்தின் இயல்விருது உட்பட பல விருதுகள் பெற்றிருக்கும் ராமகிருஷ்ணன், பாபா, பீமா, சண்டக்கோழி, உன்னாலே உன்னாலே முதலான திரைப்படங்களுக்கு வசனமும் எழுதியவர்.

இவற்றில் உன்னாலே உன்னாலே திரைப்படம் அவுஸ்திரேலியா மெல்பனில் படமாக்கப்பட்டபோது, இங்கு வருகை தந்தவர்.

 மேலைத்தேய இலக்கியங்களையும் இலக்கியவாதிகளையும் அறிமுகப்படுத்தியவர், யாத்ரீகனாக மாநகரம்- நகரம்- கிராமம்- காடு- மலை- சோலை- கடல்- நதிக்கரையோரம் என அலைந்த,  உள்ளமும் உணர்வும் உள்வாங்கியவற்றை இலக்கிய நயமுடன் இதழ்களில் பதிவு செய்து வருபவர்.  இன்றைய தமிழ் இலக்கிய உலகில் மிகுந்த கவனத்தைப்பெற்றவர்.   

தமிழ் இலக்கிய உலகம் கொண்டாடும் படைப்பாளி எஸ். ராமகிருஷ்ணன்,  அவுஸ்திரேலியத்  தமிழ் இலக்கிய கலைச்சங்கம் இம்மாதம் 12 ஆம் திகதி முதல் 14 ஆம் திகதி வரையில் மெய்நிகரில் நடத்தும் தமிழ் எழுத்தாளர் விழாவின் இறுதி நாளன்று, 14 ஆம் திகதி ஞாயிற்றுக்கிழமை –  நினைவும் நிஜமும் என்னும் தொனிப்பொருளில் இலக்கியத்தின் ஆதாரமும் சமகால நிகழ்வுகளும் என்னும் தலைப்பில்  சிறப்புரையாற்றவிருக்கிறார்.

இத்தருணம் அவர் ஏற்கனவே எழுதிய இரண்டு நூல்கள் பற்றிய எனது வாசிப்பு அனுபவத்தை இங்கு பதிவுசெய்கின்றேன்.

விழித்திருப்பவனின் இரவு

   இலக்கியவாதிகள் விழித்திருக்கவேண்டும். விழித்திருந்தால்தான் விருப்பு- வெறுப்பற்று மாற்றுக் கருத்துக்கொண்டவர்களின் படைப்புகளையும் ரஸிக்கும் –  நயக்கும் மனோபாவம் வளரும் என்பதை போதனையாகக் கூறாமல், எழுத்துப்பணியூடாகவே உணர்த்திவருபவர் ராமகிருஷ்ணன்.

  முன்னர்  உயிர்மை இதழில் தொடர்ச்சியாக – சுமார் ஒன்றரை வருடம்- அவர் எழுதிய உலகில் சிறந்த எழுத்தாளர்களைப் பற்றிய அறிமுகம் – அவர்களின் படைப்பாளுமை குறித்த மதிப்பீடுகளின் தொகுப்பு நூல்தான் விழித்திருப்பவனின் இரவு.

     கடந்த  2008 ஆம் ஆண்டின்  தொடக்கத்தில் சென்னையில் நடந்த புத்தகச்சந்தையில் நான் வாங்கிய பல புத்தகங்களில் ஒன்று ராமகிருஷ்ணனின் விழித்திருப்பவனின் இரவு.  உயிர்மை பதிப்பக வெளியீடு.

     விளாதிமிர் நபகோவ், ஜோர்ஜ் லூயி போர்ஹே, கார்லோஸ் புயண்டஸ், ஹென்றி டேவிட் தோரோ, கேப்ரியல் கார்சியா மார்க்வெஸ், அன்னா அக்மதோவா, ஆன் சேக்ஸ்டன், பிடெரிகோ கார்சியா லோர்கா,  வர்ஜீனியா வுல்ப், ஜோசப் கான்ராட், கோபோ அபே, பியோதர் தஸ்தாயெவ்ஸ்கி, மிலோராட் பாவிக், ராபர்டோ கலாசோ, எர்னெஸ்ட் ஹெமிங்வே, பாப்லோ நெருதா, ஆக்டோவியா பாஸ், யுகியோ மிஷிமா, லூயி கரோல், சில்வியா பிலாத், மிலான் குந்தேரா, சர். ரிச்சர்ட் பர்ட்டன், ஹெர்மன் மெல்வில், பிராம் ஸ்டாகர், ஜே.ஆர்.ஆர். டோல்கின், ஜோஸ் சரமாகோ, ஜே.எம். கூட்ஸி, ஓரான் பாமுக்.

யார் இவர்கள்…?  என்று கேட்பீர்கள்

     இத்தனை பேரினதும் படைப்புகளையும் வாழ்க்கைச் சரிதத்தையும் நூலகங்களிலிருந்தும் இணையத்தளங்களிலும் தேடிப்பெற்று தான் உள்வாங்கிக்கொண்டவற்றை நயமுடன் பகிர்ந்தளித்திருக்கிறார் ராமகிருஷ்ணன்.

     தீவிரவாசகனாக இருந்தால் மாத்திரம் இந்த அரிய பணி சாத்தியமல்ல. தொடர்ச்சியான தேர்ந்த வாசிப்புடன், பெற்றுக்கொண்டதை தகுந்தமுறையில் வாசகர்களுக்கு எளிய நடையில் அறிமுகப்படுத்துவதற்கு எடுத்துக்கொண்ட  அவரது உழைப்பு மகத்தானது.

    தமிழ் வாசகர்களில் – எழுத்தாளர்களில் எத்தனைபேர் மேலே குறிப்பிடப்பட்டவர்களைப்பற்றி அறிந்திருக்கின்றோம் என்பது கசப்பான கேள்விதான்.

   இந்தத்தொடரை ராமகிருஷ்ணன் எழுதியதற்கான நோக்கம் என்ன? என்பதைப்பார்ப்போம். அவரே சொல்கிறார்:-

   “ வாழ்வு தரும் நெருக்கடிகளைத் தாண்டி சாகசத்தை தன் வாழ்வு முறையாகக் கொள்வதும், கதை, கவிதை போன்ற தனது படைப்பிலக்கிய முயற்சிகளுக்கு வெளியில் அரசியல், சமூக, கலாச்சாரத்தளங்களில் தீவிர செயல்பாடு புரிவதும், இயற்கையின் நெடும்பாதையில் அலைந்து திரிவதும் என உலகம் முழுவதும் எழுத்தாளர்கள் மிகப்பெரிய ஆளுமைகளாக இருந்துவருகிறார்கள்.

  தமிழில் எழுத்தாளன் பெரும்பாலும் தன்னைச்சுற்றிய உலகை அறிந்துகொள்ளவும் அதன் சமூகக் கலாச்சாரச் செயல்பாடுகளில் பங்குகொள்ளவும் விருப்பமற்ற மத்தியதர மனப்பாங்கு கொண்டவனாகவே இருக்கிறான். அவனது வாழ்வு அலுவலகம், வீடு என்ற இரண்டு கரைகளுக்குள் ஒடுங்கிக்கிடக்கிறது. அதன் வெளிப்பாடு படைப்பிலக்கியத்தில் ஒரு சவலைத்தனத்தை ஏற்படுத்துகிறது.   

  சமகால உலக இலக்கியத்தின் இயங்குதளம் குறித்தும், இலக்கியம் தவிர்த்து பிற துறைகளில் எழுத்தாளர்களின் ஈடுபாடும் பங்களிப்பும் எப்படியுள்ளது என்பதை முதன்மைப்படுத்தி அதன் வழியே எழுத்தாளனின் ஆளுமையை அறிந்துகொள்ள முயற்சித்ததின் விளைவே இக்கட்டுரைகள். காலம் காலமாக எழுத்தாளனின் வாழ்வு எத்தனை தீவிரமும் சவாலும் நிரம்பியது என்பதை இக்கட்டுரைகள் விரிவாக விளக்குகின்றன.  “

  ராமகிருஷ்ணனின் இந்த நூலில் அதியுர்விருதான நோபல் பரிசு பெற்றவர்களும்- மனச்சிதைவினாலும் வீர சாகசத்தினாலும் தற்கொலை செய்துகொண்டவர்களுமான ஆண்-பெண் இருபாலரும் இடம்பெறுகின்றனர்.

  அவர்களின் எழுத்தூழியத்துக்கும் அப்பால் அவர்களிடமிருந்த விந்தையான இயல்புகளும் வாசகர்களுக்குத் தெரியவருகின்றது.

  எழுத்தாளர்களின் தனிப்பட்ட வாழ்வைப்பார்க்காதீர்கள், அவர்களின் படைப்புகளை மாத்திரம் வாசியுங்கள்.- என்ற குரலும் சமூகத்தில்  அவ்வப்போது ஒலிக்கத்தான்செய்கிறது.  “மரத்தைப்பாருங்கள் அதில் பூக்கும் மலர்களையும் காய்க்கும் கனிகளையும் பாருங்கள், வேரை மாத்திரம் பார்க்கத் துணியாதீர்கள். அப்படித் துணிந்தால் மரம்தான் பட்டுப்போகும்  “. என்று வாதிடுபவர்களும் இலங்கை-தமிழக இலக்கியச்சூழலில் நடமாடுகிறார்கள்.    

  சில கட்டுரைகளைப்படிக்கும்போது நெகிழ்ச்சியும் சிலிர்ப்பும் அதிர்ச்சியும் வருகிறது.

  எழுத்தாளர்கள் தம்மைத்தாமே சுயவிமர்சனம் செய்துகொள்ளத்தூண்டுகிறது.

  அந்த ஆளுமைகளிடமிருந்த முன்னுதாரணங்களை நாடச்செய்கிறது.

ஆக்கஇலக்கியவாதிகள் மட்டுமன்றி பத்திரிகையாளர்களும் வானொலி- தொலைக்காட்சி ஊடகவியலாளர்களும் அறிந்துகொள்ளவேண்டிய தகவல்களும் இக்கட்டுரைகளில் விரவியிருக்கின்றன.

  பத்திரிகையாளரும் நாவலாசிரியரும் பிடல் காஸ்ரோவின் நண்பரும் நோபல் பரிசு பெற்றவருமான கேப்ரியல் கார்சியா மார்க்வெஸ் எழுதிய ஒரு நூற்றாண்டு காலத் தனிமை என்ற நாவல் இதுவரையில் 37 மொழிகளில் மொழிபெயர்க்கப்பட்டு நான்கு கோடிகளுக்கும் அதிகமான பிரதிகள் விற்பனையாகியிருக்கிறது என்ற தகவல் வியப்பளிக்கிறது.

  பத்திரிகையாளருக்கான ஒரு பயிலரங்கில் மார்க்வெஸ் உரையாற்றுகையில்,

“ டேப்ரிகார்டர்தான் ஒரு பத்திரிகையாளனின் முதல் எதிரி. அது ஒரு சாத்தான். சொன்னதைத் திரும்பச்சொல்லும் இயந்திரக்கிளி.”- என்றும் “பத்திரிகையாளனுக்குத்தேவையானவை குறிப்பு எழுதுவதற்கான சிறிய நோட்டும், எதையும் கூர்மையாகக் கேட்டு உள்வாங்கிக்கொள்ளும் காதுகளும் செய்திகளின் பின் உள்ள உண்மையை அறிந்துகொள்வதற்கான விடாப்பிடியான ஆர்வமும்தான்”- என்றும் குறிப்பிட்டிருக்கின்றார்.

 காளைச்சண்டையை ஆர்வமுடன் பார்த்த அனுபவத்தை இலக்கியமாக்கிய நோபல் பரிசுபெற்ற எழுத்தாளரான ஏர்னெஸ்ட் ஹெமிங்வே தமது தந்தையைப்போலவே துப்பாக்கியினால் தன்னைத்தானே சுட்டுத்தற்கொலை செய்துகொண்டிருக்கிறார்.

  இத்தனைக்கும் போர்முனைகளில் சாவோடு போராடிய ஒரு இராணுவவீரர் அவர்.

  தகவல் களஞ்சியமாக மட்டுமன்றி இலக்கியநயம் மிக்க கட்டுரைகளாகவும்  விழித்திருப்பவனின் இரவு நூல் மிளிர்கிறது.

  நவீன உலக இலக்கியத்தின் வரைபடத்தை உருவாக்கிய மகத்தான படைப்பாளிகளின் புதிர்ப்பாதைகளைப்பற்றி இந்த நூல் பேசுகிறது என்ற உயிர்மைப் பதிப்பகத்தின் கூற்று அழுத்தமான பதிவுதான்.

Posted in Uncategorized | பின்னூட்டமொன்றை இடுக

நேற்றைய மனிதர்கள்:

இராஜேஸ்வரி பாலசுப்பிரமணியத்தின் சிறுகதைத் தொகுதி

மதிப்பீடு :

நடேசன்

புலம் பெயர்ந்த எழுத்தாளர்களில் இராஜேஸ்வரி பாலசுப்பிரமணியம் பெண் எழுத்தாளராகவும்  தமிழ் எழுத்தாளர்களில் வித்தியாசமானவராகவும் அறியப்பட்டவர்.  புலம்பெயர்ந்த தனது புற,  அக அனுபவங்களையும்,  மற்றவர்களின் அனுபவங்களையும் உள்வாங்கி எழுதுபவர். அவரது அரை நூற்றாண்டுகளுக்கு மேலான இங்கிலாந்து வாழ்வுடன், அங்குள்ள தமிழர்கள் , தமிழர்கள் அல்லாதவர்களது,  கலாச்சாரம்,  பண்பாட்டுக் கூறுகளை உள்வாங்கி, அவற்றைத்  தனது கதைகளில் வெளிக்கொணர்ந்துள்ளார். மேற்கு நாடுகளுக்குப் புலம்பெயர்ந்த தமிழ்ச்சமூகத்தின் செல்லும் திசையை  அறிய அவரது எழுத்துகள்,  திசைக்கருவியாக எமக்கு உதவும்.

அ. முத்துலிங்கம், வெளிநாட்டு வாழ்க்கையை எழுதிய போதிலும்,  அவர் அந்த சமூகங்களிற்கு வெளியே நின்று ஒரு பார்வையாளனாகவே எழுதியுள்ளார்.

ஓவியனின் உதாரணத்தில் சொல்வதென்றால் அ. முத்துலிங்கம் லாண்ஸ்கேப் சித்திரத்தைச்  செதுக்கி பல வர்ணமாக அவரது வார்த்தைகளால் நமக்களித்துள்ளார். ஆனால்,  இராஜேஸ்வரி தருவது அப்ஸ்றாக்ட்டான ஓவியம். முதற் பார்வையில் ஒழுங்கற்றதாகத் தெரியும்.  வான்கோவின் வயல் அறுவடை- அ முத்துலிங்கம்,  பிக்காசோவின் திராட்சை அறுவடை-  இராஜேஸ்வரி பாலசுப்பிரமணியம். இரண்டு சித்திரத்தையும் நீங்கள் பார்க்கவேண்டும்.  எழுத்துமுறையில் முத்துலிங்கம் யதார்த்த (Realistic) எழுத்தில் நிற்கிறார். ஆனால் இராஜேஸ்வரியின் எழுத்து நவீன பாணி(Modern)

பிக்காசோவின் திராட்சை அறுவடை
வான்கோவின் அறுவடை

இதைத் தமிழர்கள் புரிந்துகொள்ளும் வகையில்  சொல்ல வேண்டுமானால்,  தமிழர்களது ஐந்து திணைகளும் நிலத்தைக் குறிப்பதாகத் தவறாகக்  கட்டுமானம் செய்து பேசப்பட்டபோதும்,  அவை தமிழர்களது மனதின் நிலைகளைப் பேசுகின்றன. அதாவது அக உணர்வு அல்லது ஒழுக்கம் என்பனவற்றைக் குறிக்கின்றன. அந்தவகையில் இந்தக்  கதைகள் புலம் பெயர்ந்த தமிழரின் அகத்திணையை நமக்குக் காட்சிப்படுத்துகின்றன. 

நேற்றைய மனிதர்கள் என்ற  இராஜேஸ்வரியின் இந்த சிறுகதைத் தொகுப்பில் இடம்பெறும் நான்கு  கதைகள்  இலங்கையை பின்னணியாகவும்,  ஏனைய  எட்டும்  இங்கிலாந்தைக் கதைக்களமாகவும்  கொண்டவை.

பெரும்பாலான இங்கிலாந்துக் கதைகள்- புலம் பெயர்ந்தவர்கள்- தங்களை, தங்கள் குடும்பத்தினரை, மனைவிமாரை,  கணவன்மாரை அகத்திரையில் பார்க்கும் தரிசனங்களின் தொகுப்பு. பொதுவாக உபகண்டத்தில் ஆண்- பெண் உறவுகள் காதலுக்காக அமைவதில்லை.  ஆனால், அதற்காக  இளம் மனங்களில் காதல் ஏற்படாது போவதில்லை. அவை முளை விட்டு வெளிவந்த சில காலத்தில்,  பெற்றோர் மற்றும் சமூகத்தால், சாதி , அந்தஸ்து அல்லது உறவு என்ற பெயர்களில் தீ வைத்துக் கருக்கப்படும். ஆனால்,  அதன் வேர்கள் தொடர்ந்து வாழும். அந்த வேர்களே இங்கு இராஜேஸ்வரி பாலசுப்பிரமணியத்தின் இலக்கிய கூறுகளாகும்  (Literary Themes)  

எங்கோ பார்த்தேன், ஞாபகமில்லை:    இந்தியாவில் ஐந்து வீதக் காதல்கள் மட்டுமே  திருமணத்தில் முடிகிறது . இலங்கையில் சிங்களவர் மத்தியில் அதிகமாகவும்,   பாகிஸ்தான்- வங்கதேசத்தில்  குறைவாகவும்  இருக்கலாம் என்பது எனது ஊகம்.

தென்னாசிய சமூகத்தில் கல்யாணத்தின் நோக்கம்  இனவிருத்தியே. உடலுறவில்  ஈடுபட்டு குழந்தைகள் பிறந்து,  வளர்ந்த பின்பு,  மத்தியகாலத்தில் குழந்தைகளது வாழ்வையும்,  தங்கள் வாழ்க்கையையும் திரும்பிப்பார்க்கிறார்கள்.  அந்த வாழ்க்கையின் நினைவுகள்,  சுமை வண்டியை இழுத்தபடி சந்தைக்கு வந்த  இரட்டை மாடுகள்,   இறுதியில் களைத்த பின்பு நிழலில் படுத்து அசைமீட்கும் நினைவுகளாக அவர்களுக்கு இருக்கும். அப்படியான மனிதர்களே நேற்றைய மனிதர்களாக இந்த சிறுகதைத் தொகுப்பின் பக்கங்களில் உலா வருகிறார்கள். 

அவர்களின் மனங்களில்,   நாம் இதுவரை ஒன்றாகப் பிணைக்கப்பட்டிருந்தாலும் பரஸ்பர நேசம், பாசம்,  காதல் உணர்வுகள்  இருந்தனவா?  உண்மையான உணர்வுகள்  எங்கள் வாழ்வில் மிஞ்சியதா?

பல  கேள்விகள் நிற்கும்.

சிலர் உடலுறவை ஒரு சமையல் வேலைபோல்  முடித்து, நன்றாகச்  சோப்பு போட்டுக் குளித்துவிட்டு,  வேறு அறையில் போய் படுப்பார்கள்.

சொந்த நாட்டில் தொடர்ந்து வாழ்பவர்களுக்குப்  பாரம்பரியமாக பிள்ளைகளுடன் ஒன்றாக வாழ்வது,  பேரக்குழந்தைகளைப் பராமரிப்பது போன்ற விடயங்களால்,   அவர்களது பிற்கால வாழ்வுகளின் வெற்றிடங்கள்  நிறைக்கப்படுகிறது. ஆனால்,  புலம் பெயர்ந்து இங்கிலாந்து  போன்ற மேற்கு  நாடுகளில் வாழும்போது,  அவர்களது குழந்தைகள் பிரிந்து,   சுதந்திரமாக தாங்கள் வாழும் நாட்டிற்கேற்ப காதல்,  திருமணம்,  பொருளாதார விடயங்களில் முடிவெடுத்து, தன்னிச்சையாக  ஈடுபடுகிறார்கள் .

மேற்கு நாடுகளில் நிலஉடமை மனப்பான்மையில், பெற்றோர்கள்  மின்சாரமற்ற உயர்மாடிக்  கட்டிடத்தின் லிஃப்ட்டில் அடைபட்டு,   வெளிவராது  இருக்கும்போது,  பிள்ளைகள் முதலாளித்துவ நிலைக்கு இலகுவாக  வளர்த்தெடுக்கப்படுகிறார்கள். மத்திய கிழக்கு நாடுகளில் சில பெற்றோர்,  தங்களது  பெண்பிள்ளைகள் பருவமடைந்ததும்  சொந்த நாட்டுக்கு அனுப்பிவிடுவார்கள் அல்லது இடம் பெயர்ந்து விடுவார்கள்.  புலம்பெயர்ந்த தமிழர்கள் இலங்கை அரசியல் நிலை காரணமாக,  அகதிகள்போல் ரிட்டேன் ரிக்கட்டை கிழித்தெறிந்தவர்கள் திரும்பிப்போக முடியாது.

ஐரோப்பாவில்  கிட்டத்தட்ட 500 வருடங்கள் படிப்படியாக  நடந்த சமூக பொருளாதார, தனிமனித உறவுகளில்  மாற்றங்கள்,  புலம்பெயர்ந்த தமிழ்ச் சமூகத்தில் ஒரு தலைமுறையிலே நடந்துவிடுகிறது.

இதில் விசேடமென்னவென்றால், பெண்கள் அவர்களுக்குக் இயற்கையின் கொடையான தன்மையால் மாற்றங்களைச் சமாளிப்பார்கள். ஆண்கள் இதுவரையும் வீட்டில் கோலோச்சி,  கோனாக இருந்தவர்கள்,  அடிமையின் நிலைக்குத் தள்ளப்படுகிறார். இதுவரையும் பெற்றோரால் –  பாலூட்டி, சீராட்டி,   பாராட்டி, வளர்க்கப்பட்ட குழந்தைகள்,  இந்த இரு அவுஸ்திரேலிய கங்காருகள் (மாசூப்பியல்கள்)  ஏன் பாலூட்டிகளாக பரிணாமம்   அடையவில்லை! இவ்வளவு காலம்  இந்த நாடுகளில் வாழ்ந்து வருகிறார்களே!

 வியப்போடு பார்க்கிறார்கள்.

இந்தத் தொகுப்பில் பல கதைகள் இரண்டு தலைமுறைகளின் பார்வையின்  முரண்பாடாகும். பெண்களின் பார்வையில் எழுதப்பட்ட சில கதைகளின் ஆழம், மற்றும் துண்டுகளாக வருவது,  சில நேரத்தில் புரிவது  கடினமாகக் கூட இருக்கலாம்.  மனித நினைவோட்டங்கள் சங்கிலித் தொடராக வருவதில்லை.

முதலாவது கதையான கங்கிறீட்– மத்திய வயதான பெண் தனது நினைவலைகளை மீட்கும் நவீனத்துவமான கதை  (Modern genre) . இளம் வயதில் பெண்களின் மார்பகத்தை   இளனி,  மாங்காய், குரும்பை,  காட்போட்  எனப் பல பெயர்களில் ஒரு காலத்தில்  அழைப்போம்.  அதனால் அந்தப்பெண்ணின் மனம் எவ்வளவு பாதிப்படைந்திருக்குமென்று நினைப்பதில்லை. அப்படி பெண்ணை எள்ளி நகையாடி   காங்கிறீட் என அழைத்தவனால்  மனவைராக்கியம் ஏற்பட்டு, இங்கிலாந்து சென்று படித்த பெண் பிற்காலத்தில் அவனுக்குப் பண உதவி செய்வதாகக் கதை செல்கிறது. அதைப் புரிந்து கொள்ளமுடியாத பாத்திரமாக  அவளது  கணவன். 

கதையில் முக்கியமான விடயங்கள்  நினைவோடையில் சிறிய துண்டுகளாக வந்து விழுகின்றன. (உதாரணம் Mrs. Dalloway in bond street by Virginia Woolf)

உடலொன்றே உடைமையாக–  என்ற கதை நண்பன் ஒருவனுக்கு வீட்டில் இருப்பதற்கு அறையொன்றைக் கொடுத்துவிட்டு,  அவனுக்கும் தனது மனைவிக்குமிடையே ஏதும்  தொடர்பு உள்ளதா என ஆய்வு செய்து அங்கலாய்க்கும் ஆணின் பார்வையில்  மனவோட்டங்களாக வருகிறது

இந்தத் தொகுதியில் மிகவும் ரசித்துப் படித்தது:  காதலுக்கு ஒரு போர் என்ற சிறுகதையே . இதன் களம் இலங்கையில் கிழக்கு மாகாணம். இந்தக் கதையில் உள்ள நகைச்சுவை நம்மைக் கொரோனாவாகத் தொற்றும். கதையைப் படித்து முடிந்தவுடன்  கிழக்கு மாகாணத்தின்  நிலக் காட்சி,   பண்பாடு,   அங்கிருக்கும் சில மூடநம்பிக்கைகள் என்பவற்றுடன் அக்காலத்து அரசியலும் உங்களில் அழுத்தமாகப் படியும் . கதையைப் பற்றி நான் இங்கு கோடு காட்டப்போவதில்லை. நிச்சயமாக மறக்க முடியாத கதையாகும்.

ஹிட்லரின் காதலி – ஹிட்லரின் கடைசி நாட்களை,  அவனது செல்ல நாயான ப்லோண்டி (Blondi)  என்ற நாயின் பார்வையிலும்,  ஆசிரியரின் பார்வையிலும் கலந்து எழுதப்பட்ட வரலாற்றுக் கதை . ப்லோண்டிக்குத் தரப்பட்ட சயனைட்  தரமான விஷமா எனக் கொடுத்துப் பரீட்சித்தபோது அது இறக்கிறது.  அதேபோல் ஹிட்லரின் காதலியும் இறக்கிறாள். அதன்பின்பு ஹிட்லரின் தற்கொலைஎனக் கதை வளர்கிறது . வரலாற்றைப்  புனைவாகவும்,  நாய் ப்லோண்டியை முக்கிய கதை சொல்லும் பாத்திரமாகவும் வரும்போது கதை சுவைக்கிறது.

நேற்றைய மனிதர்கள்- என்ற புத்தகத் தலைப்புக்குரிய கதை.  காதலற்று பெற்றோரால் திருமணம் செய்விக்கப்பட்டு,  லண்டனில் வாழும்  இலங்கைத் தம்பதிகள்,  தங்கள் பிள்ளைகள் சுயமாக வேறு இனத்தவரை  அந்தஸ்துகள் பார்க்காது காதலிப்பதையும், திருமணம் செய்யவிருப்பதையும் அரைகுறை மனதோடு சம்மதிக்கும் கதை.

மேதகு வேலுப்போடி என்ற  2006   இல் வீரகேசரியில் வெளிவந்த  கதையில்,  அந்த ஊரையே தனது மந்திரத்தால்  கட்டுப்படுத்தி,  பயமுறுத்தி,   பல கொடுமைகள் செய்த  பூசாரி வேலுப்போடி,  இரத்தம் கசிய மணலில் வீழ்ந்து கிடக்கிறார் என இரண்டாம் பந்தியில் தொடங்குவது,  முள்ளிவாய்க்காலில் பிரபாகரன் கிடந்ததாக இராணுவத்  தளபதி கமல் குணரத்தின  ரோட் ரு நந்திக்கடலில் (Road to Nandikadal)  எழுதியதை நினைவூட்டியது. இந்தக் கதை கிழக்கு மாகாணத்து மந்திரவாதியினது கதை. பேய்களில் எத்தனை வகை , எப்படி வசிய எண்ணை எடுப்பது எனப் பல விடயங்கள் உள்ளன. கதையின் வெளிவந்த காலம்-    விடுதலைப்புலிகளின் உள்வீட்டுப்பிளவு நடந்த காலம்

டார்லிங்–  என்ற கதை காதலற்ற திருமணத்தின் விளைவுகள்.  வாழ்நாள் முழுவதும் கடமைக்காக  வாழும் புலம் பெயர்ந்த தம்பதிகளது கதை. 60 வயதான தனது மனைவியை ஆங்கிலேயன் டார்லிங் என்பதற்காகப் புகார் எழுதிய கணவனாக விரிந்து,  இலங்கையில் நடந்த அரசியல் காட்டிக் கொடுப்புகள் என மீண்டும் லண்டனில் வந்து கதை  நிற்கிறது.

தொலைந்துவிட்ட உறவு

சாதியால் பிரிக்கப்பட்ட காதலைப் பிரிந்த ஆண்,  தாய் சொன்ன பெண்ணைத்   திருமணம் செய்து  முப்பது வருடங்கள் அன்னியமாக வாழ்ந்து வந்த கதை. இருவரது வாழ்வில்  மீண்டும் காதல் வருகிறது. காதல் என்பது  தென் ஆசியச் சமூகத்திற்கு  ஆயுத முனையில்  நடத்தும் வழிப்பறி கடத்தல் போன்ற வன்செயலாகப் பார்க்கப்படுகிறது – இது ஒரு அசல் புலம் பெயர்ந்த வாழ்வை சித்திரிக்கும் கதை .

அப்பாவின் இந்துமதி  – மகனது நினைவுகளில் சொல்லப்படும் வித்தியாசமான காதல் கதை. நீண்ட கதையை  கவனமாக வாசிக்கும் போது புதிர், கொடிக்கம்பத்தில் சுற்றப்பட்ட சீலையாக அவிழ்கிறது. இறுதிப்பக்கங்கள் வரையும் இந்துமதிக்கு என்ன நடந்தது   என்பது  மறைபொருளாக வைக்கப்படிருகிறது

மக்டொனல்டின் மகன்  என்ற கதையும் இதே போன்றது.  தமிழ், சைவ ஆசாரங்களுடன் வளர்ந்தது மட்டுமல்ல ,  லண்டனில் அவற்றை வளர்க்க  உதவியவரது மகள்,    பிணத்தை எரிக்கும் மக்டொனால்டின் (Funeral Director) மகனைத் திருமணம் செய்வதை ஏற்கமுடியவில்லை.  அவரது அங்கலாய்ப்பே இந்தக் கதை.

முகநூலும் அகவாழ்வும் – இலங்கையில் நடக்கும் கதை .  ஆனால் இங்கும் காதலைக் கருக்கியபின் வேறு கல்யாணம் செய்து வாழ்ந்தவர் ,  தனது மகள் காதலித்து திருமணம் செய்ததைத் தாங்காது தனது மன உழற்சியைத் தவிர்க்க  முகநூலில் மூழ்கி இருப்பது கதையாகிறது. விரக்திகள்,  விட்டவைகள்,  மற்றும் கைதவறியவைகளை நினைத்து உழல – அல்ககோல்,  சிகரெட்,  சூதாட்டம், போதை வஸ்து என்பவைபோல் முகநூலும் உள்ளது என்ற நுண்ணிய உணர்வை வெளித்தரும் கதையிது.

பேயும் இரங்கும் என்ற இறுதிக் கதை இலங்கையின் கிழக்கு மாகாணக் கதை. பேய் மனிதர்களிலும் நேர்மையாக நடந்துகொள்ளும் என்பதைப் புரியவைக்கும் சிறிய,  ஆனால் எனக்குப் பிடித்த கதை.

இறுதியாக, இந்தச்  சிறுகதைத்தொகுதிக்கு ஒரு சிறு குறிப்பு எனப் பேராசிரியர் சித்திரலேகா மௌனகுரு எழுதியது,  இராஜேஸ்வரியை பற்றியதாகவே இருக்கிறது . இலங்கையிலும் தமிழ்நாட்டிலும்  இராஜேஸ்வரி பாலசுப்பிரமணியதிற்கு அறிமுகம் தேவையில்லை.  அவரது சிறுகதைகளே இங்கு பார்க்கப்பட்டிருக்கவேண்டும்.  நாவல் சிறுகதைகளுக்கு முன்னுரை எழுதும்போது அந்தப் படைப்பே முக்கியம்.  அதனாலே பலர் புனை பெயரில் எழுதுகிறார்கள். ஜோர்ஜ் எலியட் என்ற ஆங்கில  பெண் எழுத்தாளரை  (மேரி ஆன் எவன்ஸ் ) பலகாலமாக ஆண் என்றே எழுத்துலகம் நம்பியிருந்தது. 

இந்நூலின்  பதிப்பாசிரியர் எழுத்தாளர் இராஜேஸ்வரி பாலசுப்பிரமணியத்தை அறிமுகப்படுத்துகிறார் .  அதுவே போதுமானது .  சிறுகதைகளின்  பெரும்பகுதி பெண்களின்  மனநிலையில் பெண்குரலாகச்  சொல்லப்படுகிறது .  அதைப் பேராசிரியர் சித்திரலேகா மௌனகுரு எழுதியிருந்தால் இவை பெண்ணிய இலக்கியத்தின் கூறுகளாகப் பார்க்கப்பட்டிருக்கும்  என எனக்குத் தோன்றுகிறது.

இலங்கையில் இலக்கிய  நூல்களைத்   தரமாக பதிப்பிக்க முடியும் என்பதற்கு மகுடம் பதிப்பாக வந்த நேற்றைய மனிதர்கள் உதாரணமாகிறது.

நன்றி – திண்ணை- இணையம்

—0—

Posted in Uncategorized | பின்னூட்டமொன்றை இடுக

Jai Bhim

Jai Bhim (Prime Video) : Hard hitting take on caste & class oppression

Screen Shot 2021-11-05 at 10.06.21 pm


By Neeraj Nanda

MELBOURNE, 6 November 2021: Irula, are a Dravidian Tribal group living in Tamil Nadu, Kerala, and Karnataka. Irular means “dark people” in Tamil and Malayalam, from the root word irul, meaning “darkness.” Edgar Thurston in his 1909 research speculated in ‘Castes and Tribes of Southern India’ that it either referred to the darkness of the jungles which they inhabited or their dark skin complexion. These people speak Irula, a Dravidian language (or a Tamil dialect), and are snake and rat-catchers and also work as laborers. No doubt, an exploited and discriminated community.

A real incident of ‘custodial death’ in this community in 1995, is the theme of ‘Jai Bhim’. Three Irulas are picked up by police on suspicion after the theft of jewelry in a rich man’s home. Violent interrogation methods with caste slurs are used to extort confessions for a crime, they had nothing to do with. Nothing comes out of beatings in the police station. One of the accused’s pregnant wife is also arrested and beaten up. And, the three accused are declared absconders.

The pregnant wife with the help of a left-wing school teacher and a human rights lawyer file a ‘Habeaus Corpus’ (produce alive or dead in the court) petition in the court. The public prosecutor tries to defame the accused as habitual criminals and offenders, while the lawyer for the accused gathers factual evidence to defend his clients. A leftist party, meanwhile, agitates to support the accused and their community. The simmering case moves ahead as new facts of violence and torture of the accused emerge.

Subsequent hearings reveal one of the accused (the pregnant woman’s husband) was killed in custody after brutal torture and the other two were shifted to another jail, though it was shown as if they had escaped to Kerala. The court rules there was a custodial death and the three accused were innocent and were framed in the fake case. It orders the cops responsible in the case to be prosecuted.

Screen Shot 2021-11-06 at 12.07.16 am


This two hours 44 minutes Tamil movie is a hard-hitting take on caste and class exploitation. Something, which has crept into the 21st century. The way the law enforcement agencies and others use caste slurs, violence, and torture against a vulnerable community speaks for itself. Those sitting in privileged positions talking about Black Lives Matter and enjoying economic prosperity need to introspect.

The photographs of Karl Marx, Pariyar, and Dr. B. R. Ambedkar are visible in the movie. A leftist party and red flags grace many scenes. Their stand and fight for the downtrodden is a truism the movie reflects. But the lawyer of the accused fights from within the system and says the law is a powerful tool for these causes. I cannot bring the man killed by cops back to life but can stop this from happening again.

Surya (Chandru lawyer), Lijomol Jose (pregnant wife), Prakash Raj (Inspector General), Rajisha Vijayan (school teacher), K. Manikandanan (pregnant woman’s husband)… give sterling performances. The powerful content of the movie diminishes its minor flaws. Director T. J. Gnanavel has given us a weapon to expose the forces of caste and class oppression. Naturally, the conservative status quo forces have criticized the movie. ‘Custodial killings’ have not ended and it remains a black spot.

Towards the end, we understand why is the movie called ‘Jai Bhim’. It’s inspired by the teachings of Dr.B. R. Ambedkar, the framer of the Indian constitution and a fighter against the centuries-old caste system. Surya says he hopes the movie will inspire a new generation. I agree with him.

I give this movie 4 and a half out of five stars.

JAI BHIM is streaming at Prime Video.

Posted in Uncategorized | பின்னூட்டமொன்றை இடுக

  மூன்று நாட்கள் தமிழ் எழுத்தாளர் விழா !

அவுஸ்திரேலியத் தமிழ்  இலக்கிய கலைச்சங்கத்தின் வருடாந்த நிகழ்வு !!

இம்மாதம் 12 ஆம் திகதி வெள்ளிக்கிழமை ஆரம்பம் !!!

                                                                             முருகபூபதி

அவுஸ்திரேலியாவில் தமிழ் கலை, இலக்கிய முயற்சிகளை மதிப்பீடு செய்யும்போது அவற்றுக்கான ஊற்றுக்கண் திறந்து மூன்று தசாப்தங்களுக்கு மேலாகியிருப்பதையும் அவதானிக்கமுடிகிறது.

தமது தாயகத்தில் கலை, இலக்கிய, ஊடகத்துறைகளில் ஈடுபட்டவர்கள் புகலிடம் நாடி இங்கு வந்த பின்னரும் உள்ளார்ந்த ஆற்றல்கள் வற்றிப்போகாமல் இயங்கியமையால் தமிழ் கலை , இலக்கிய படைப்புலகத்தில் அவுஸ்திரேலியாவின் பங்களிப்பும் குறிப்பிடத்தகுந்ததாக விளங்குகிறது.

 அவுஸ்திரேலியாவில்  தமிழ் கலை, இலக்கியம், இதழியல், வானொலி ,  தொலைக்காட்சி முதலானவற்றை மதிப்பீட்டிற்குட்படுத்தும்போதுதான்  புலம்பெயர் இலக்கியம்   இங்கும் உலகளவிலும் எவ்வாறு பேசுபொருளானது என்பதையும் அறியமுடியும்.

இந்தியாவிலிருந்து ஒரு காலத்தில் இலங்கைக்கும் ஃபிஜி மற்றும் ஆபிரிக்காவிற்கும் தமிழர்கள் புலம்பெயர்ந்து சென்றிருந்தாலும், இலங்கையிலிருந்து தொழில் நிமித்தமும் கல்வியின் பொருட்டும் ஏராளமானோர் வெளிநாடுகளுக்கு சென்றிருந்தாலும், 1983 இல் இலங்கையில்  இனவாத வன்செயல் வெடித்ததன் காரணமாக தமிழர்களில் நிகழ்ந்த பாரிய புலப்பெயர்வின் பின்னர்தான் அவர்கள் மத்தியிலிருந்த கலை, இலக்கிய வாதிகளின் இயக்கத்தினால் புலம்பெயர்ந்தோர் இலக்கியம் பேசுபொருளானது.

இந்த வரலாற்றுப் பின்னணியில் அவுஸ்திரேலியத் தமிழ் இலக்கிய கலைச்சங்கம் கடந்த இரண்டு தசாப்த காலமாக முன்னெடுத்துவரும் தமிழ் எழுத்தாளர் விழா இயக்கம், சமகால கொரோனோ பெருந்தொற்றினால், சமூக இடைவெளியை பேணி முதல் தடவையாக மெய்நிகரில்  இம்முறை முன்னெடுக்கப்பட்டுள்ளது.

2001 ஆம் ஆண்டு முதல் தடவையாக மெல்பனில்  தமிழ் எழுத்தாளர் விழா அடுத்தடுத்து  இரண்டு நாட்கள் நடைபெற்றன.  முதல்நாள் பிரஸ்டன் நகர  மண்டபத்தினுள்ளும், இரண்டாம் நாள் மெல்பன் பண்டுரா  பூங்காவில்  திறந்த அரங்கிலும் நடைபெற்றது.

2002 ஆம் ஆண்டு சிட்னியிலும், மீண்டும் 2003 ஆம் ஆண்டு மெல்பனிலும் அதனையடுத்து 2004 ஆம் ஆண்டு  கன்பராவிலும்  தொடர்ச்சியாக நடைபெற்ற இவ்விழா 2005 ஆம் ஆண்டில் பலரதும்  வேண்டுகோளையடுத்து விக்ரோரியா மாநிலத்தில் பதிவுசெய்யப்பட்ட அமைப்பாக அவுஸ்திரேலியத் தமிழ் இலக்கிய  கலைச்சங்கமாக இயங்கத் தொடங்கி, தங்கு தடையின்றி வருடந்தோறும் இவ்விழாவை நடத்திவருகிறது.

தொடர்ந்தும் மெல்பன், சிட்னி, மற்றும் குவின்ஸ்லாந்தில் கோல்ட் கோஸ்டிலும் இவ்விழாவை நடத்திய இச்சங்கம், காலத்துக்காலம் கலை , இலக்கிய சந்திப்புகளையும் கருத்தரங்குகளையும் நூல் அறிமுக நிகழ்வுகளையும் வாசிப்பு அனுபவப் பகிர்வு  அரங்குகளையும் அனைத்துலக பெண்கள் தின விழாவையும்  நடத்தி வந்திருக்கிறது.

2020 ஆம் ஆண்டு பெருந்தொற்று தொடங்கியதையடுத்து, மெய்நிகரில் நிகழ்ச்சிகளை நடத்திவரும் இச்சங்கத்தின் வருடாந்த எழுத்தாளர் விழா இம்மாதம் 12 ஆம் திகதி வெள்ளிக்கிழமை அவுஸ்திரேலியா நேரம் இரவு 7-00 மணிக்கு சங்கத்தின் தலைவர் மருத்துவர்( திருமதி ) வஜ்னா ரஃபீக் தலைமையில் மெய்நிகரில் ஆரம்பமாகிறது.

முதல் நாள் நிகழ்ச்சி வாசிப்பு அனுபவப் பகிர்வாகவும், இரண்டாம் நாள் நிகழ்ச்சி பன்னாட்டு கவியரங்காகவும், மூன்றாம் நாள் நிகழ்ச்சி விசேட  இலக்கிய உரையரங்காகவும் ஒழுங்கு செய்யப்பட்டுள்ளது.

அவுஸ்திரேலியாவில் வதியும் எழுத்தாளர்கள் சிலரது அண்மைக்கால வெளியீடுகள்  முதல் நாள் நடைபெறும் வாசிப்பு அனுபவப்பகிர்வு நிகழ்ச்சியில் இணைத்துக்கொள்ளப்பட்டுள்ளன. சங்கத்தின் தலைவர் மருத்துவர்( திருமதி ) வஜ்னா ரஃபீக்கின் தொடக்கவுரையையடுத்து எழுத்தாளர் முருகபூபதியின் தலைமையில் வாசிப்பு அனுபவப் பகிர்வுரையரங்கம் நடைபெறும்.

நூலின் பெயர் – ஆசிரியர் – உரையாற்றுபவர் விபரம் பின்வருமாறு:

 நெடு மரங்களாய் வாழ்தல் ( கவிதை ) – ஆழியாள் மதுபாஷினி.  உரை:  திருமதி ஜெ. ஹறோசனா ( இலங்கை )

சமாதானத்தின் கதை – ஜேகே.  ( சிறுகதை ) – உரை: பாத்திமா மாஜீதா  ( இங்கிலாந்து )

கண்டிச்சீமை – மாத்தளை சோமு ( நாவல் )  –  உரை:    திருமதி சாந்தி சிவகுமார்  ( மெல்பன் )

 அமீலா – தெய்வீகன்    ( சிறுகதை ) – உரை:  மருத்துவர் எம். நளீமுடீன்  ( மெல்பன் )

கானல் தேசம் ( நாவல் )  நொயல் நடேசன் –  உரை: திரு. பார்த்தீபன்    ( பிறிஸ்பேர்ண் )

 கள்ளக்கணக்கு   ( சிறுகதை ) பேராசிரியர் ஆசி. கந்தராஜா    உரை:      திருமதி ரஞ்ஜனி சுப்ரமணியம்   ( இலங்கை )

நினைவழியா நாட்கள் ( கவிதை ) ஜெயராம சர்மா –  உரை:    கலாநிதி ஶ்ரீ கௌரி சங்கர் (  மெல்பன்  )

 சத்தியம் மீறியபோது ( சிறுகதை )  வி. எஸ். கணநாதன்

 உரை:  டொக்டர்  நொயல் நடேசன்  ( மெல்பன் )

    உயிர் வாசம்  ( நாவல் )  தாமரைச்செல்வி – உரை:  திரு. கானா. பிரபா ( சிட்னி )

குறிப்பிட்ட  நூல்களின் வாசிப்பு அனுபவ உரைகளையடுத்து  இலங்கை கிளிநொச்சியிலிருந்து  படைப்பிலக்கியவாதியும்  ஊடகவியலாளருமான  திரு. கருணாகரன்  “  புலம்பெயர் இலக்கியத்தின் எதிர்காலம்  “  என்னும் தலைப்பில் சிறப்புரையாற்றுவார்.

இரண்டாம் நாள் நிகழ்ச்சி – பன்னாட்டுக்கவியரங்கம்

இரண்டாம் நாள் 13 ஆம் திகதி சனிக்கிழமை  அவுஸ்திரேலியா நேரம் இரவு  7-00 மணிக்கு  எழுத்தாளர்  பாடும்மீன் சு. ஶ்ரீகந்தராசா தலைமையில் “புதியதோர் உலகை நோக்கி….!” என்னும் தலைப்பில்  நடைபெறும் பன்னாட்டுக் கவியரங்கில்  இலங்கை, அவுஸ்திரேலியா, மற்றும் அய்ரோப்பிய நாடுகளைச்சேர்ந்த கவிஞர்கள் பங்குபற்றுவர்.

சங்கத்தின் துணைத்தலைவர் திரு. சங்கர சுப்பிரமணியனின் தொடக்கவுரையுடன்  ஆரம்பமாகும் இக்கவியரங்கில்  இலங்கையிலிருந்து  கவிஞர்கள்  செங்கதிரோன் கோபாலகிருஷ்ணன், ஏ. பீர் முகம்மது, வேலாயுதம் தினகரன், வெல்லவூர்க் கோபால், இங்கிலாந்திலிருந்து கோவிலூர் செல்வராஜன்,  ஜெர்மனியிலிருந்து  அம்பலவன் புவனேந்திரன், டென்மார்க்கிலிருந்து  முல்லை நாச்சியார்,  அவுஸ்திரேலியாவிலிருந்து  இளமுருகனார் பாரதி,  கல்லோடைக்கரன்  ஆகியோர்  பங்கேற்பர்.

இதனையடுத்து காப்பியக்கோ  ஜின்னா செரிபுத்தீன் சிறப்புரையாற்றுவார்.

மூன்றாம் நாள் 14 ஆம் திகதி  ஞாயிற்றுக்கிழமை அவுஸ்திரேலியா நேரம் இரவு 7-00 மணிக்கு எழுத்தாளர் நொயல் நடேசன் தலைமையில்,   சங்கத்தின் துணைத்தலைவர்  திரு. ந. சுந்தரேசனின் தொடக்கவுரையுடன் ஆரம்பமாகும்  சிறப்புரையரங்கில்  தமிழக பிரபல எழுத்தாளர் எஸ். ராமகிருஷ்ணன், நினைவும் நிஜமும் என்னும் தொனிப்பொருளில் இலக்கியத்தின் ஆதாரமும் சமகால நிகழ்வுகளும் என்னும் தலைப்பில்  சிறப்புரையாற்றுவார்.

இவ்விழாவின் முதல்நாள், மற்றும் இறுதிநாள் நிகழ்ச்சிகளின் பின்னர், சங்கத்தின் செயற்குழு உறுப்பினரும் இசைக் கலைஞருமான திரு. அருண் குமாரசாமியின் சப்தஸ்வரங்கள் மெல்லிசை நிகழ்ச்சி நடைபெறும்.

இறுதிநாளன்று,  நிகழ்ச்சிகளின் நிறைவையடுத்து சங்கத்தின் செயலாளர் கலாநிதி ஶ்ரீ கௌரி சங்கர் நன்றியுரை நிகழ்த்துவார்.

இவ்விழாவில் இணைந்துகொள்ளுமாறு, உலகெங்குமிருக்கும்   தமிழ் கலை, இலக்கிய ஆர்வலர்களை அவுஸ்திரேலியத் தமிழ் இலக்கிய கலைச்சங்கம் அன்புடன் அழைக்கின்றது.

மெய்நிகர் இணைப்பு:

Topic: ATLAS Writers’ Festival – 2021

Time: Nov 12, 2021 07:00 PM Canberra, Melbourne, Sydney

        Every day, 3 occurrence(s)

        Nov 12, 2021 07:00 PM

        Nov 13, 2021 07:00 PM

        Nov 14, 2021 07:00 PM

Please download and import the following iCalendar (.ics) files to your calendar system.

Daily: https://us02web.zoom.us/meeting/tZUkdeGqrz4jHtayPGRJ7vPC-AzgbosKnRb1/ics?icsToken=98tyKuGppzkiGNWQuR2FRpwcHYjoWerzmCVEgrdchS_CMQoEdDPVe8NYNbBwA_Pe

Join Zoom Meeting

https://us02web.zoom.us/j/81928215942?pwd=ZHQ3VUtyZXpudnNDcitpTHVTbm9JQT09

Meeting ID: 819 2821 5942

Passcode: 445435

—0—

Email: atlas25012016@gmail.com

 web: http://www.atlasonline.org

Posted in Uncategorized | பின்னூட்டமொன்றை இடுக

21 கரையில் மோதும் நினைவலைகள்

பேராதனைப் பல்கலைக் கழகத்தில் ஓரே உடையில் மூன்று கிழமை

நடேசன்

நான் பேராதனை பல்கலைக்கழகத்தில்  படித்த காலத்தில்  முதல் இரண்டு வருடங்கள் பல்கலைக்கழகத்திற்கு ஏற்ப நடப்பதுவே  முக்கியமான விடயமாக இருந்தது. தமிழில் படித்துவிட்டுப் போன எனக்கு ஆங்கிலத்தில் படிப்பது இலகுவாக இருக்கவில்லை. நான் யாழ்ப்பாணம் இந்துக் கல்லூரிக்கு எட்டாம் வகுப்பில் செல்லும்வரை ஆங்கிலம் அறியவில்லை. சிங்களத்தில், ஆங்கிலத்தைக் கடு என்பார்கள் ( அதன் கடுமையைக் கருதி ) ஆனால்,  வேறு வழியில்லை.

உணவும்  பிரச்சனையாக  இருந்தது. இதுவரையில் உணவு யாழ்ப்பாணத்து கத்தரிக்காய் வெண்டிக்காயிலிருந்து பேராதனையில்   ஈரப்பிலாக்காய் பூசணிக்காயாக உணவாக மாறுகிறது மூன்றாவதாகக் காதல் பிரிவு- எல்லாம் சேர்ந்து  தற்போது அனுபவிக்கும் கொரோனா காலமாக இருந்தது. அதுவும் இரு வருடங்களே.

இரு வீட்டிலும் சம்மதித்தால் விடுமுறை செல்லும் நாட்களில் ஒவ்வொரு நாளும் சியாமளா வீடு செல்வேன். வயது 20- ஊர் எல்லாம் அமைதியான  காலம்- வேறு சிந்தனையில்லை.

“யாயும் ஞாயும் யார் ஆகியரோ?

எந்தையும் நுந்தையும் எம்முறைக் கேளீர்?

யானும் நீயும் எவ்வழி அறிதும்?

செம்புலப் பெயல் நீர் போல

அன்புடை நெஞ்சம் தாம் கலந்தனவே. ” ( நன்றி குறுந்தொகை )

அப்படி இருந்துவிட்டு பிரிந்து வரும்போது கடினமாக இருக்கும். பேராதெனியாவில் கைகோர்த்தபடி ஜோடியாகச் செல்வோர்களை மாலையில்  பார்க்கும்போது  வரும் வெறுப்பு  அதைவிடக் கடுமையானது.  மீண்டும் அறைக்கு  வந்து இரு ஆண்களின் முகத்தைப் பார்த்தபடி இரவைக் கரைப்பது மற்றும் ஒரு கொடுமை.

முதல் வருடம் முடிந்ததும்,  சமவெளியிலிருந்த சென்.   கில்டா என்ற விடுதியிலிருந்து,  உயரமான குன்றின்   மேல் அமைந்திருந்த  மார்ஸ் விடுதிக்கு  மாறினேன் . அங்கு எனது சகமாணவர்களாகிய ஆனந்தமூர்த்தி மற்றும் குணராஜசிங்கம்  ஆகியோருடன்  அறையில்  ஒன்றாக இருந்தேன்.  இந்த விடுதி, மருத்துவ – பல்வைத்திய – மிருக வைத்திய மாணவர்களுடன், சிறிய  எண்ணிக்கையில்  விஞ்ஞானப் பிரிவு  மாணவர்கள் மட்டும் வசிக்கும் விடுதியாகும்.  ஆரம்பத்திலிருந்த  சென்ட் கில்டா விடுதியில்  கலைப்பீட மாணவர்கள் மற்றும்  பொறியியல்  பீட மாணவர்கள் எனப் பலரும்  கலந்து இருந்தார்கள்.

ஆரம்பத்தில் நான் நோஞ்சானாகவும் இருந்தேன்.   மலையில் ஏறிப்பழகாததால்    இந்த மார்ஸ் விடுதிக்கு  ஏறும்போது எனது நெஞ்சாங்கூடு ஏறி இறங்கும். பாடசாலை பஸ்போன்று  பல இடங்களில் தரித்து நின்று பிராணவாயுவை நெஞ்சில் அள்ளியெடுத்து  அடைத்தபடி ஏறுவேன். சகமாணவர்கள் என்னை விட்டுப் போய் விடுவார்கள்.  கிட்டத்தட்ட அந்த  மூச்சு வாங்கல்  நின்று,   எக்ஸ்பிரஸாக  ஏறுவதற்கு மூன்று மாதங்கள் எடுத்தது .இந்த விடுதியிலிருந்து கண்டியின் உயரமான கந்தானை மலைகளைப் பார்க்க முடியும். சிறுநீர் முட்டியபடி இருப்பவன் ஓவியத்தை ரசிக்கமுடியுமா? நில அழகை ரசிக்கும் நிலையில் நான் இல்லை.

ஆனந்தமூர்த்தி ஒரு தீவிரமான கடவுள் பக்தர். காலையிலும்  மாலையிலும்  கடவுளை  வணங்குவதற்கே அதிக நேரம் எடுப்பார்.    நான் நாத்திகன். குணராஜசிங்கம்  உடை,  உணவு,  புத்தகங்கள் விடயத்தில்  ஒழுங்கை கடைப்பிடிப்பவர்.  எல்லாவற்றிலும் கனவான் தன்மை  கொண்டவர். நாங்கள் இருவரும்  அவற்றிற்கு  எதிர்மாறானவர்கள். உணவு, பழக்க வழக்கம்,  குணங்களில் மூவரும் வேறு வேறாக இருந்தோம் .  ஏற்கனவே  இந்துக்கல்லூரி விடுதியிலிருந்த மூன்று வருடங்களிலும், என்னை  நான் இந்த முரண்பாடுகளிடையே நீந்துவதற்குத்  தயாராக்கியிருந்தேன்.  குணராஜசிங்கத்திற்கும் எனக்கும் ஊரில் காதலிகள் இருந்ததால் கடிதங்கள்  அடிக்கடி  வந்து,  சோர்ந்து போன  இதயங்களுக்கு சேலையின் ஏற்றி உற்சாகமூட்டும்  .

இக்காலத்தில் வீட்டிலிருந்து எனக்குப் பணம் வருவதில்லை.  பெரும்பாலான செலவுகள்,  இலங்கை அரசால் கடனாக  வழங்கப்பட்டதில் அடங்கும்.   அது  எவ்வளவு என்பது  மறந்திருந்த போதிலும் , அது சிறிய தொகைதான்.  ஆனாலும்  எனக்குப் பெரிதாக இருந்தது.  நான்  எப்பொழுதும் இலங்கைக்குக் கடமைப்பட்டுள்ளேன் என்பதை இலவசக்கல்வி, வைத்தியம் மட்டுமல்ல இந்தக் கல்விக் கடனும் உணர்த்தும்.

அக்காலத்தில் இந்தப்  பணம் கைகளில் கிடைத்ததும், வார விடுமுறை நாட்களில்  திரைப்படம் பார்க்க கம்பளை அல்லது கட்டுகஸ்தோட்டை செல்வதற்கு  எண்ணுவோம் . கண்டியில் தமிழ்ப்படங்கள் ஓடுவது குறைவு. அக்காலத்தில் கம்பளைக்குப்  போய் படம் பார்ப்போம் என ஒரு வருடகாலமாக நினைத்து,  தமிழ் பத்திரிகையை  எடுத்துப் பார்த்தால்,  ராஜேந்திரகுமார் நடித்த கீத் என்ற திரைப்படம்,  அக்காலத்தில் பெரிய கட்அவுட்டாகத்  தெரியும்.   ராஜேந்திரகுமாரின் அழுத முகத்தினால்  பிற்காலத்தில் ராஜேந்திரகுமார் படங்களை அக்காரணத்தால் தவிர்த்தேன். ஆனாலும் இன்னமும் இலங்கையில் இதுவரை ஓடிய படங்களில் கீத்,  கொழும்பு கிறவுன் தியேட்டரில் 604  நாட்கள் ஓடியதாக ஒரு பதிவுள்ளது.

அக்காலத்தில் எனது நண்பன் ஒருவன் பல நாட்களாகத் தனது சொக்கிலேட்  நிறத்திலுள்ள   ஒரே   காற்சட்டையை   அணிந்தவாறு நடமாடி  வந்தான்.  அப்போது , என்ன கீத் படம்  மாதிரி ஓடுகிறது  என அவனை  நக்கலடிப்போம். ஆனால்,  அவன் அதைப் பொருட்படுத்தவில்லை.

மார்ஸ் விடுதிக்கு பின்புறமாக கந்தானை என்ற சிங்களக் கிராமம் உள்ளது.  அங்கிருந்து உணவு,  உடை மற்றும் பல  தேவைகளுக்காக  ஏழைக்குழந்தைகள் வந்துபோவார்கள். அங்கிருந்து சில சமையல்காரர்களும் வந்து மார்ஸ் விடுதியில் சமைக்கிறார்கள். எங்கள் அறையின் பின்பக்க கதவுகளைத் தாண்டி சிறிய பல்கனி உள்ளது. அங்கு உடைகளைக்  காயவிடுவோம்.    இரவில் கதவுகளைப்  பாதுகாப்பாகப்  பூட்டி வைத்திருப்போம்.

ஒரு நாள்  அணிந்திருந்த உடுப்புத் தவிர  மற்றைய எனது உடுப்புகளைத் தோய்த்து,  பல்கனியில் போட்டேன். மாலையில் உடுப்புகளை எடுத்திருக்கவேண்டும்.  ஆனால் , மறந்துவிட்டேன்  நடு இரவில் திடுக்கிட்டு  விழித்து பல்கனிக் கதவைத் திறந்தால்   இரண்டு அண்ட வெயர்கள் மட்டும் மின்சார வயரில் தொங்கும் அறுந்த பட்டங்களாகத்   தெரிந்தன. என்னிடம் தற்போது கையிருப்பில் ஒரு சோடி உடுப்பும்,   உறங்கும்போது  உடுப்பதற்கு ஒரு சாரமும் மட்டுமே கைவசமிருந்தது.

நான் எவரிடமும் இரவல் வாங்கவில்லை. ஆனால்,  அப்படியான பழக்கம் பல்கலைக்கழகத்தில் பலரிடம் இருந்தது.  எனக்கு சீனியராக இருந்த ஒருவரிடம் ஒரு  காற்சட்டை  கூட இல்லை.  ஒரு கட்டைக்  காற்சட்டையுடன் பல்கலைக்கழகத்தில் சமாளித்தார் என்பார்கள். ஆள் மிகவும் மெலிந்தவர்.  இடுப்பில் மற்றவர்களின்  காற்சட்டை  நிற்காது.    ஒவ்வொரு நாளும்   மற்றவர்களிடமிருந்து கடனாக  நீண்ட  காற்சட்டை  பெற்று,  தனது கட்டைக் காற்சட்டைக்கு  மேல்  அணிந்து , பெல்ட்டை இறுக்கிக்  கட்டுவார்.  அவரது பணம்  குடியில் போய்விடும். இதைக் கஜே என்பார்கள்.

எனக்கு மீண்டும் பணம் கையில்  வருவதற்குக் குறைந்தது மூன்று கிழமைகள் ஆகும். எனது நண்பர்கள், எனக்காக,  எல்லோருமாக சேர்ந்து  (Heads collection) பணம் சேர்த்துத் தர முயன்றார்கள்.  நான்,               “  நீங்கள் என்னை அவமானப்படுத்துகிறீர்கள்   “ எனச்சொல்லி  தடுத்து விட்டேன். மாலையில் வந்து,  ஏற்கனவே அணிந்த  உடைகளைத் துவைத்து மீண்டும் அணிந்து,  மறுநாள் விரிவுரைக்குச் செல்வேன் . இப்படியாக மூன்று கிழமைகள் ஒரே உடையுடன் சென்றேன்.

ஆண் நண்பர்களின் நக்கலும்,  பெண்களின் பரிதாபமும் என் மீது  கவிந்திருந்தது . கீத் என்று நண்பனை அழைத்த எனக்கு, அது மிகையான  பாடமாக இருந்தது. அதே நேரத்தில் யாரிடமும் உதவி பெறுவதில்லை என்ற வரட்டுத் தன்மானமும் என்னிடம் தொற்றியிருந்தது.

–0—

சென்னை : கெடுகுடி சொற்கேளாது

ஜனநாயகமான கட்டமைப்பற்ற ஆயுத அமைப்புகள் தங்களுக்குள் பிரிவதும் அழிவதும், தாயின் வயிற்றில் குறைபாடான கருவொன்று அபோர்சனாக வெளியேற்றப்படுவது போன்ற இயற்கைச் செயல்பாடாகும். அது போல் இயற்கையின் வலிமையானவை நிலைப்பதும், நலிந்தவை அழிவதுமான டரர்வினியன் தத்துவமாகும் .

இப்படியான டார்வினியன் பரிணாம தத்துவம் இலங்கை தமிழ் அரசியலுக்கும் பொருந்தும். சகோதரஇயக்கங்கள் விடுதலைப்புலிகளால் அழிக்கப்பட்டது என்று பலராலும் கூறப்பட்டாலும், அது மிகையானது. ஆனால் அந்த இயக்கத்தில் இருந்தவர்கள் விடுதலைப்புலிகளால் வேட்டையாடப்பட்டார்கள் என்பதே உண்மையாகும்.

இரண்டிற்கும் என்ன வித்தியாசம் எனக் கேட்கலாம்.

மற்ற இயக்கங்கள் உள்ளக உடைவு(Implosion) மூலம் ஏற்கனவே தங்கள் தலைகளில் துப்பாக்கியால் சுட்டுக் கொண்டு விட்டார்கள். இது இயக்க வரலாறு தெரிந்தவர்களுக்குத் தெரியும். ஆனால் இனவிடுதலையை நோக்கமாக மட்டுமே வந்த இளைஞர்களைத் துடி துடிக்கச் சுட்டு எரித்ததே விடுதலைப்புலிகள் செய்த பாவகாரியம்.

அந்தப் பாவங்கள் அவர்களை நிழலாகத் தொடர்ந்தது. இறுதியில் மற்றவர்களுக்கு அவர்கள் செய்தது, அவர்களுக்கு இலங்கை அரசால் நடந்தது.

சிலருக்கு வேறுவிதமாக நடந்தது. ரெலோ இளைஞர்களைக் கொலைசெய்த கிட்டு, மாத்தையா என்பவர்கள் வயதாகி இறக்கவில்லை. அதேபோல் முள்ளிவாய்க்காலில் நிட்சயமாக பிரபாகரன் சிறிசபாரத்தினத்தின் இறுதி கணங்களை நினைக்காமல் இருந்திருக்க முடியாது . ஒருவேளை ‘இராஜபக்சாவிடம் நான் பேசிப் பார்க்கிறேன்’ என ஒரு இலங்கை இராணுவத் தளபதியிடம் சொல்லியிருக்கலாம். –

86களில் மிகவும் பலமாக இருந்த ரெலோ இயக்கம் இரண்டாகப் பிரிந்து தனது அழிவைத் தேடிக்கொண்டது. இந்தியாவில் இருந்தபோது அதைப் பார்த்தேன்;கேட்டேன்; ஓரளவு தடுப்பதற்கும் முயன்றேன். கெடுகுடி சொற்கேளாதென்ற வார்த்தைக்கு அர்த்தத்தைப் புரிந்து கொண்டேன்.

எனது அக்கால நினைவுகளை மீட்டும் போது வயிற்றுப் பேதிக்காக இரவு குடித்த கசப்பு மருந்து வாயில் வருவது போன்ற உணர்வுகள் ஏற்படும்.

86ம் ஆண்டுகளில் நானும் டாக்டர் சிவநாதனும் தமிழர் மருத்துவ நிலையத்தின் வேலைகளோடு ஒரு வித கட்டைப் பஞ்சாயத்து வேலை என இந்தியத் தமிழிலும், ஊர் விதானை வேலை என நம் ஊர்த் தமிழிலும் சொல்லக்கூடிய வேலைகளில் ஈடுபட்டிருந்தோம். அவை நாங்களாக விரும்பிச் செய்த வேலைகளில்லை. அத்துடன் எமது தொழித் திறமைக்கு உட்பட்டவையல்ல. எந்த லாபமும் இல்லை. ஆனால் இறுதியில் மனக்குழப்பத்தை உருவாக்கி, அன்றிரவு கைக்காசை செலவழித்து மதுவின் மடியில் இருவரையும் கொண்டு நிறுத்தியிருக்கும்.

மதுவைப்பற்றிச் சொல்லாது என் இந்திய நினைவுகளைக் கடந்துபோக முடியாது.

மதுவில் இலங்கைக்கும் இந்தியாவிற்கும் நியாயமான வித்தியாசமுள்ளது. இலங்கையில் வடிசாராயம் கூட பக்தி சிரத்தையோடு வடிக்கப்பட்டிருக்கும். அதிலும் தென்னிலங்கையர்களின் கைபக்குவம் விஷேசமானது . தங்கொட்டுவ பகுதியில் வடிக்கப்பட்டவை. தற்போதைய சிங்கிள் மோல்ட்டைவிடச் சிறந்தவை. ஆனால் இந்தியாவில் எல்லாவற்றையும் குடிக்க முடியாது. இன்றுபோல் வெளிநாட்டு மதுக்கள் இல்லாத காலம். அடுத்தநாள் தலையிடிக்காது. எழும்பி வேலைக்குச் செல்லவேண்டுமென்ற ஆவலில் எமக்குப் பொருந்திவந்த இந்திய குடிபானம் ரோயல் சாலஞ் எனப்படும் விஸ்கிதான். விலை அதிகமானது. பார்லியில் இருந்து வடிப்பது விஸ்கி. ஆனால் ரோயல் சாலஞ் பெரும்பாலும் இருப்பது கரும்பிலிருந்து வரும் மதுசாரமே- அப்படியென்றால் ரம் அல்லது சாராயம் என்றுதானே போடவேண்டும்? இந்தியாவில் பார்லி விளையாது-கரும்பு ஏராளம். இறக்குமதியான பார்லியுடன், கரும்பில் இருந்துவரும் மதுசாரத்தைக் கலந்து தயாரித்தார்கள். அக்காலத்தில் எமக்குத் ரோயல் சாலஞ் தரமானதாகத் தெரிந்தது. அத்துடன் எனக்குப் புகைபிடிக்கும் பழக்கமும் இருந்தது.

நாங்கள் இருவரும் செய்த விதானை வேலைகள் பல தரப்படும்.

சம்பந்தப்பட்டவர்களது பெயர்களை சொல்லமுடியாததால் தொழில் வகையறாக்களை இங்கு தருகிறேன்.

பல முறை இலங்கையில் இருந்து ஐரோப்பாவுக்குச் சென்னையூடாக செல்லவிருந்த ஆண்கள், பெண்களுக்கு உதவி செய்தோம். அக்காலத்தில் இயக்கங்களில் உள்ளுடைவுகளால் ஒரு சாரரும், விடுதலைப்புலிகளால் அழிக்கப்பட்ட இயக்கங்களில் இருந்து கூட்டில் கலைந்த தேனிகளாக மற்றொரு தொகையினரும் சென்னையில் இருந்து வெளிநாடு செல்லத் தவித்தார்கள். போலிக் கடவுச் சீட்டுகள், எக்சிட் பேர்மிட்டுகள் பலரது தேவைகளாக இருந்தது.

தூள் வியாபாரம் செய்த ஒருவரிடம் விடுதலை இயக்கம் ஒன்று, சென்னையில் பணம் கேட்பதற்காகக் கடத்திவிட்டார்கள் அவரின் மனைவியர் தனது கைக்குழந்தையுடன் எங்களுடன் வந்து கெஞ்சியபோது அவர்கள் கேட்ட தொகையைப் பல மடங்கு குறைக்க உதவினோம்.

எம்மோடு நண்பனாக இருந்த ஒருவனை பின்பு இங்கிலாந்து கடவுச் சீட்டில் கனடா செல்வதற்கு உதவினோம். மெல்பேனில் பிற்காலத்தில் ரைம்ஸ் சஞ்சிகை தபாலில் எனது வீட்டுக்கு வரும்போது ஒரு காலத்தில் ஆப்பிரிக்க இனத்தவனது ஆங்கில கடவுச்சீட்டு ரைம்ஸ் சஞ்சிகையின் நடுப்பக்கத்திற்குள் வந்ததை இன்னமும் நினைக்க வைக்கிறது.

விடுதலைப்புலிகள் தமிழகத்தில் பத்து அணிகளைப் பயிற்றுவித்தார்கள்.அதில் கடைசி அணியில் இருந்து பலர் விலகினார்கள். தப்பிவந்தவர்கள், மற்றும் தண்டிக்கப்பட்டதால் ஓடியவர்கள் எனப் பலருக்கு உதவினோம்.

சில காதல் பிரச்சனைகள் கூட எம்மிடம் வந்தது. அவையே மிகவும் கடினமானதாக இருந்தது.

நான் குடும்பமாக இருந்ததால் பெரும்பாலான விடயங்களை நேரடியாக என்னிடம் வருவதில்லை. பல விடயங்களை டாக்டர் சிவநாதன் கொண்டு வந்து சேர்ப்பார். அவைகள் இறுதியில் எம்மிருவரது பிரச்சனையாகிவிடும். விடுதலை இயக்கங்களில் உள்பிரச்சனைகள் ஏற்படும்போது அவை எம்மிடம் தேடிவரும்.நாங்களும் தேடிப்போவதுண்டு.

86ம் ஆண்டு மே மாதம் ஆறாம் திகதி ரெலோ சிறிசபாரட்ணம் இறந்த நாளாகும். இதற்குச் சரியாக ஒரு மாதத்திற்கு முன்பு நடந்த சம்பவம் இது.

இரவு பத்து மணிக்குச் சென்னை நகரம் இராட்சத மிருகமாக ஒலி, ஒளியுடன், தூசியையும் துர்மணத்தையும் எழுப்பியபடி அசைந்து கொண்டிருந்தது. லிபேட்டி தியேட்டரருகே இருந்த வீட்டிற்குச் செல்வதற்காக எனது பழைய TVS 50 பெரிய பாதையை கடந்து வீட்டிற்குச் செல்லும்போது EPIC தகவல் நிலையத்தருகே கருப்பு பாண்டும், வெள்ளை சட்டை அணிந்து சிந்தனை தேங்கிய முகத்துடன் என்னெதிரே நடந்து வந்துகொண்டிருந்த கொண்டிருந்த ஈழமக்கள் விடுதலை முன்னணித் தலைவர் பத்மநாபாவைக் கண்டதும் வண்டியை நிறுத்தினேன். வழக்கமாக யாரோடாவது சேர்ந்து நடப்பவர் தனிமனிதராக நடந்து வந்து கொண்டிருந்தார் என்பது ஆச்சரியத்தைக் கொடுத்தது.

“ரஞ்சன் ரெலோவிற்குள் பிரச்சனை போலிருக்கு, தாசிற்கும் பொபிக்கும் நல்லா இல்லை போலிருக்கு (ரெலோவின் ராணுவ பொறுப்பாளர் இருவரும்).

“நானும் அப்படித்தான் நினைக்கிறேன்” வருகிறீர்களா சிறியிடம் போவோம்?

“ஓம்” எனத் தலையசைத்ததும் உடனே எனது TVS 50 இல் ஏறிவிட்டார் பத்மநாபா. தலைக்கு ஹெல்மெட் இல்லை என்பதால் எங்கள் TVS 50 மெதுவாகச் சென்றது. அல்லாவிட்டாலும் அது பழைய வண்டி வேகமாகப்போகாது. போகிற வழியில் கேட்டேன் ‘பாதுகாப்புக்கு ஏதாவது ஆயுதம் உள்ளதா? ‘

“இல்லை. தோழர் நாம் ஏன் பயப்பட வேண்டும்?

அப்பொழுது எனது உடல் விறைத்தது. இதயத்துடிப்பு பல மடங்காகியது.

எவ்வளவு விரைவாக சாலிக்கிராமம் செல்லமுடியும்? மாரி காலத்து நத்தைமாதிரி ஊர்கிறதே TVS 50! இதைவிட வேகமாகச் செல்லாது. குறுக்கு வழியில் சாலிக்கிராமம் செல்வோமா? வழியில் ஒரு ஓட்டோக்காரன் சாலையைக் கடந்தவனை ‘ஏய் வூட்டை சொல்லினையா’ என்றபோது வீட்டில் நானும் எதுவும் சொல்லாது வந்தது நினைவு வந்தது.

எனப்பல நினைவுகளுடன் மவுனமாகினேன் . மனத்தில் பயம் போகவில்லை .ஏற்கனவே இயக்கங்கள் இந்திய மண்ணில் கொசு அடிப்பது போல் தங்களுக்குள்ளும் மற்றவர்களையும் கொலைகள் செய்து விட்டிருந்தார்கள். அதை விட கடற்கரைவரையும் கடத்திச் சென்று நடுக்கடலில் புள்ளிவிவரமற்று கல்லில் கட்டி இறக்கியும், கொலை செய்யும் காலத்தில் இந்த மனிதன் தனது பாதுகாப்பைப் பற்றி கவலைப்படவில்லை. இதில் நானும் மாட்டிக் கொண்டேனே! மனத்தின் எண்ணங்கள் ஒளியின் வேகத்தில்ப்பாய , ரெலோ அலுவலகம் இருந்த சாலிக்கிராமம் நோக்கி ஊர்ந்தோம்.

ரெலோ அலுவலகத்திலிருந்தபோது இரவு பத்தரை மணியிருக்கும். அடுத்த வீட்டிலிருந்து ஒரு குழந்தையைக் கையில் ஏந்தியபடி சிறி சபாரட்ணம் வந்தார். அருகில் காண்பது முதல்தடவை. நீலக்கோட்டுச் சட்டை நினைவிருக்கிறது. அந்தப்பிள்ளை ஏற்கனவே இறந்த ரெலோ அங்கத்தவரது பிள்ளையென்றார்.

நாலுமணிவரையும் பத்மநாபாவும் சிறிசபாரத்தினமும் பல விடயங்களைப் பேசினார்கள். இப்படி எழுதுவேன் என்றால் குறித்து வைத்திருப்பேன்.

ஈழவிடுதலையில் இவர்கள் முக்கியமானவர்கள் என்ற எண்ணம் மனத்தில் ஓடியது. நான் இயக்கத்தைச் சாராதவன் என்ற எந்தத் தயக்கமுமின்றி நேரங்கள், காலங்கள், எதிர்காலத் திட்டங்களைப் பற்றி பேசிக்கொண்டிருந்தார்கள். இருவரிலும் மதிப்பு வைத்திருந்தேன். பேசாமல் பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன். எனது இதயத்தில் முழுக்க ரெலோ உடையப் போகிறது. இந்தச்சந்திப்பால் ஏதாவது சுமுகமான முடிவு வரவேண்டும் என்பதே நிறைந்திருந்தது. பாலஸ்தீன இயக்கங்கள் உடைபட்ட கதையை படித்திருந்தேன் .

ஐந்து மணிநேரம் பத்மநாபா சிறியிடம் பேசியது “உங்கள் உட்பிரச்சனையை பேசித் தீருங்கள் ” என்பதுதான். அமைதியாகத் தலையாட்டியபடி கேட்ட சிறிசபாரத்தினம் அன்று காலையில் கடற்கரை செல்வதாக சொன்னார். நானும் பத்மநாபாவுடன் ஏதோ ஒன்றைச் செய்துவிட்ட திருப்தியில் ஒளியற்ற அதிகாலையில் கோடம்பாக்கம் திரும்பினோம். இரவில் வீடு வராததால் முகம் சுருங்கிய மனைவி மீண்டும் சுமுக நிலையடைவதற்கு பல நாட்கள் சென்றன. வீட்டில் மனைவிக்கு மகிழ்சியைத்தர ஏதாவது செய்ய வேண்டுமென்ற எண்ணத்தில் சிகரெட்டைப் புகைப்பதை அந்த ஒரு மாதகாலமாக நிறுத்தியிருந்தேன் . மனைவிக்கு எனது இருமலைக் கேட்காத ஒரு மாதகாலமது .

அந்த மாதத்தில் ஒருநாள் விடுதலைப்புலிகள் ரெலோவை அடிப்பதாக செய்தி வந்தது . ஈழமக்கள் விடுதலை முன்னணியினர் வயலஸ் தொலைவாங்கி வைத்திருந்த இடத்திற்குப் போனேன். அங்கிருந்தவர்கள் எனது காதில் ஒலிவாங்கியை வைத்தார்கள் . அது ஒரு அதிகாலை நேரம் . ஒரு மணி நேரமாகக் காதில் வைத்து இலங்கையில் விடுதலைப்புலிகளுக்கும் அடையாற்றில் உள்ள விடுதலைப்புலிகளுக்கும் நடந்த சம்பாசணையை கேட்க முடிந்தது. கிழக்கு மாகாணத்தில் மூதூர் விடுதலைப்புலிகளுக்குப் பொறுப்பான கணேஸ் என்பவர் ஏற்கனவே கிழக்குமாகாணத்தவர்கள் பலர் யாழ்ப்பாணத்தில் கொலை செய்யப்பட்டதால் மேலும் அவர்களைக் கொலை செய்வதற்குத் தயங்கிய விடயம் எனக்கு அவர்கள் பேச்சில் தெரிந்தது. ஆனால் அதற்கு எதிராகப் பல தூசண வார்த்தைகள் அடையாற்றில் இருந்து தெற்கு நோக்கி வானலைகளில் அனுமானாகப் பறந்தது.

மிகவும் மனமுடைந்து அந்த இடத்தைவிட்டு வெளியே வந்தேன். எதிரில் இருந்த ஒருவரிடம் பில்டர் அற்ற சார்மினார் சிகரட் வாங்கி நெஞ்சுக்குள் பலமாக இழுத்தேன். புகையும் நிக்கொட்டினும் ஒரு மாதத்திற்குப்பின் புது அனுபவமாக இருந்தது. சென்னையில் அதிகாலையில் மட்டுமே சிகரட்டை அனுபவிக்கமுடியும்.

யாழ்ப்பாணம் சென்ற சிறிசபாரத்தினம் தாசை யாழ்ப்பாணம் ஆஸ்பத்திரியில் கொலை செய்ததும் பின்பு சிறியுடன் இருநூறுக்கு மேற்பட்டவர்களைப் புலிகள் சுட்டுக் கொன்றதும் சரித்திரமான சம்பவங்களாகும்.

ஈழமக்கள் விடுதலை முன்னணியினர் பலர் கொதித்தபடி விடுதலப்புலித்தலைவர் பிரபாகரனை துக்கியாவது இந்தக் கொலைகளை நிறுத்த முயன்றபோது பத்மநாபாவால் அது தடுக்கப்பட்டதாக அறிந்தேன். சிறி அன்றிரவு பேசிய போது சக்தி வாய்ந்த பல ஆயுதங்களை இந்தியர்கள் தந்ததாகவும் அவற்றை திருகோணமலை பிரதேசத்தில் பாவிக்கும்படி சொல்லியதாக கூறியதைக் கேட்டேன். மேலும் சிறியினது வார்த்தையில் இலங்கைக்குப் போகும்படி ரோவின் ( இந்திய உளவுத்துறை)அறிவுறுத்தல் என்பதே எனக்குப் புரிந்தது. . இப்படியானபோது விடுதலைப்புலிகள், ரெலோ இயக்கத்தை அழித்ததை இந்தியர்களால் தடுத்திருக்கமுடியும். குறைந்தபட்சமாக சிறி சபாரட்ணத்தைப் பாதுகாத்திருக்க முடியும். ஆனால் அவர்கள் எதுவும் செய்யவில்லை. ரோவின் அலுவலகத்தில் ரெலோவின் கெஞ்சியதாக நாராயணசாமியின் ரைகேர்ஸ் ஒவ் லங்காவில் உள்ளது.

ரெலோ விடயத்தில் 86 ல் அப்படி நடந்துகொண்ட இந்தியா, 2009 ல் வேறுவிதமாக நடந்துகொள்வார்கள் என விடுதலைப்புலி ஆதரவாளர்களோ விடுதலைப்புலிகளையோ நினைப்பது முரண்ணகையல்லவா ? பலமானவை பலமற்றவைகளை அழிப்பது விதியல்லவா? வரலாறு அதையே காட்டியுள்ளதல்லவா?

Posted in Uncategorized | 1 பின்னூட்டம்

ராஜம் கிருஷ்ணன்  ( 1925-2014 )

ஒக்டோபர்  20  – நினைவு தினம்

பாதிக்கப்பட்ட மக்களின் பக்கம் நின்ற ஆளுமை !

                                                                      முருகபூபதி

இலங்கையில் பாரதி நூற்றாண்டு விழாக்கள் நடைபெற்ற 1983 ஆம் ஆண்டு காலப்பகுதியில்  வருகை தந்து கொழும்பு –  யாழ்ப்பாணம்  உட்பட  பல பாகங்களிலும் உரையாற்றியவர் எழுத்தாளர் ராஜம் கிருஷ்ணன்.

அவர் மறைந்து இன்றுடன் ( ஒக்டோபர் 20 )  ஏழு வருடங்களாகிவிட்டன.

2012 ஆம்  வருடம்  தமிழகம்  சென்று  ராஜம்கிருஷ்ணனை   அவர்  அனுமதிக்கப்பட்டிருந்த   சென்னை  – பொரூர்  இராமச்சந்திரா மருத்துவமனையில்  இறுதியாகப் பார்த்தேன்.   மருத்துவமனையில்  அவர்  அனுமதிக்கப்பட்டிருக்கும்  தகவலை அமுதசுரபி   ஆசிரியர்  திருப்பூர்  கிருஷ்ணன்  மூலம் அறிந்திருந்தேன். ஒரு  பிராமணக் குடும்பத்தில்  பிறந்தவர்.  ஆசாரம்  பார்க்கும்  மரபார்ந்த   சமூகத்தில்   பிறந்த  இவர்  மீன்கவிச்சி  வாசம்  நிறைந்த மக்கள் வாழும்  கடலோரக்கிராமங்களுக்குச்சென்று  அம்மக்களுடன் வாழ்ந்து  அலைவாய்க்கரையில்  நாவல்  படைத்தார். உப்பளத்தொழிலாளர்  வாழ்வைப்பிரதிபலிக்கும்   கரிப்புமணிகள் படைத்தார்.   இந்நாவல்  தொலைக்காட்சி  நாடகமாகியது. விவசாயமக்களைப்பற்றி   அவர்  எழுதிய புதினம்  சேற்றில் மனிதர்கள்.

இலங்கையில்  1983   இனவாத  வன்செயல்களையடுத்து  அகதிகளாக  இராமேஸ்வரம் மண்டபம்   முகாமில்  தஞ்சமடைந்த  ஈழத்தமிழ்  மக்களை நேரடியாகச்சந்தித்து   அவர்களின்  அவலத்தை   மாணிக்க  கங்கை  நாவலில்  பதிவு செய்தவர்  ராஜம் கிருஷ்ணன். பாஞ்சாலி  சபதம்  பாடிய  பாரதி   பற்றியும்  நூல்   எழுதியவர்.

 அந்த  நூலில்  பாரதியின்  மறைவுக்குப் பின்னர்  பாரதியின்  உறவினர்கள்  குல முறைப்படி  பாரதியின்  மனைவி செல்லம்மாவுக்கு மொட்டையடித்து  மூலையில்  நிறுத்திய கொடுமை   பற்றி  சித்திரித்தார்.  இவ்வாறு   பாதிக்கப்பட்டவர்கள் தரப்பில்   தமது  தார்மீகக்கோபங்களை   வெளியிட்ட  துணிச்சலும் ஆளுமையும்   மிக்க  பெண்   ராஜம் கிருஷ்ணன். இலங்கையில்  கிழக்கு  பல்கலைக்கழக  தமிழ்த்துறை விரிவுரையாளர்   அம்மன்கிளி  முருகதாஸ், ராஜம் கிருஷ்ணனின்  படைப்புகளையே    தனது  பட்ட  மேற்படிப்பு  ஆய்வுக்கு   எடுத்துக்கொண்டார்.

பேராசிரியர் கா. சிவத்தம்பி  அவர்களின்   ஒரு  புதல்வி   தமிழ்நாட்டில்   மேற்கல்வியை   தொடர்ந்த  காலத்தில்  அவருடை பாதுகாவலராகவும்  இருந்த ராஜம்கிருஷ்ணனின்   கணவர்  ஒரு   பொறியிலாளர்.  குழந்தைகள் இல்லை.   கணவருடன்    தாம்பரத்தில் வசித்தபோது  1984  இல் நான்காவது  பரிமாணம்  நவம் ( தெணியான் தம்பி – தற்போது கனடாவில்)  எனது  மனைவியின் தம்பி கவிஞர்  காவ்யன்                        (  தற்போது   இலங்கையில் )  ஆகியோருடன்   சென்றிருக்கின்றேன். 1990   இல்  மீண்டும்  எனது  குழந்தைகளுடன்   அவரைப்பார்க்கச்சென்றேன்.

அவரது   கணவர்  மறைந்தபின்பு  தனிமரமானார்.  பூர்வீக  சொத்து மற்றும்  வீட்டை   இழந்தார்.  எஞ்சிய  பணத்தை   ஒருவரை   நம்பி     வங்கியில் வைப்புச்செய்துவிட்டு     நீலாங்கரைப் பக்கமாக ஒதுங்கிவாழ்ந்தார்.   நோயுற்றார்.   உதவிக்கு  ஒரு ஒற்றைக்கண்பார்வையுள்ள  முதியபெண்ணை   வைத்துக்கொண்டார்.    2009     தொடக்கத்தில்    ராஜம்கிருஷ்ணனை  அந்த நீலாங்கரை வீட்டிலேயே   சந்தித்தேன்.  அப்பொழுது     அவர்   சொன்ன   சுவாரஸ்யமான  சம்பவம்  நினைவில் தங்கியிருக்கிறது.   அவரது  ஒரு  கதையை    தொலைக்காட்சி நாடகமாக்க நடிகை   ரேவதி  விரும்பினார்.  அது  தொடர்பான ஒப்பந்தம்   கைச்சாத்திடுவதற்காக  தொலைபேசியில் தொடர்புகொண்டார்.   அப்பொழுது  ராஜம்கிருஷ்ணன்  ஆழ்ந்த உறக்கம். தொலைபேசியை   எடுத்தவர்  அங்கிருந்த  முதியபெண். மறுமுனையில்  ரேவதி,  “ அம்மாவுடன்  பேச  வேண்டும்.  ரேவதி என்று   சொல்லுங்கள்”   எனச்சொன்னதும்,       “ ரேவதியாவது கீவதியாவது…  அம்மா  இப்போ   நித்திரை.  எழுப்பமுடியாது.  போனை வை…”

ரேவதி   அதிரவில்லை.  உடனே    புறப்பட்டு  நீலாங்கரைக்கு  வந்து ராஜம்கிருஷ்ணனின்   சுகநலம்  விசாரித்துவிட்டு,  அந்த முதியபெண்ணிடம்   தன்னை   அறிமுகப்படுத்திக்கொண்டார்.  நான் போயிருந்தபோது   இந்தச்சம்பவத்தை   சொல்லி பெருங்குரலெடுத்துச் சிரித்தார்  ராஜம்  கிருஷ்ணன்.   அவருடன் பேசிக்கொண்டிருந்தால்   நேரம்   போவதும்  தெரியாது. கலகலப்பானவர்.   சிரித்தால் முத்து உதிரும் என்பார்களே…! அத்தகைய சிரிப்பு அவரது !

திடீரென்று  நோய்வாய்ப்பட்டார்  வங்கியில்   வைப்பிலிருந்த பணத்தை    அந்த  நபர்  கையாடியதையடுத்து  நிராதரவானார். படுக்கையில்  நிரந்தரமானபோது   அவரிடமிருந்தது – முதுமை – தனிமை  –  இயலாமை.

    குறிப்பிட்ட  நபரை   சட்டத்தின்   பிடியில்  சிக்கவைக்க  சில படைப்பாளிகள்   முனைந்தபோது  “ வேண்டாம்… அவனை மன்னித்துவிடுங்கள்”   என்று  பெருந்தன்மை   பேசியவர்.  இறுதியாக கலைஞர்  ஆட்சியிலிருந்தவேளையில்  அவருக்கு  உதவிப்பணம் கிடைக்க   சில  படைப்பாளிகள்  ஏற்பாடு  செய்தனர்.  சென்னை  பொரூர்   ராமச்சந்திரா   மருத்துவமனையில் மருத்துவக்கண்காணிப்பாளர்   டொக்டர்  மல்லிகேசனின் நேரடிக்கவனிப்பில்  மருத்துவமனைக்கட்டிலில்  முடங்கியிருந்தார்.

வேலூரிலிருந்து   சென்னைக்கு  வரும் வழியில்   குறிப்பிட்ட மருத்துவமனைக்கு   மனைவியுடன்  சென்றேன்.  மருத்துவர் மல்லிகேசனை   முதலில்  சந்தித்தேன்.  அவருக்கு  அங்கு  உயர்ந்த மரியாதை.   பாதுகாவல்  கடமையிலிருந்தவர்கள்  அவரது அலுவலகத்துக்கு  அழைத்துச்சென்றார்கள்.

என்னை  அறிமுகப்படுத்தியதும்  அவர்  ஏற  இறங்கப்பார்த்தார். அவுஸ்திரேலியாவிலிருந்து   வந்திருக்கின்றேன்    எனச்சொன்னதும் இந்தியரா  – இலங்கையரா…?  எனக்கேட்டார்.  “ இலங்கைத்தமிழன்”   என்றேன்.  அவரது  முகத்தில்  புன்முறுவல்.  அவர்   எதுவும்  சொல்லவில்லை.  தொலைபேசி  எடுத்து  யாருடனோ பேசினார்.   சில    நிமிடங்களில்  ஒரு  தாதி  வந்து  எம்மை அழைத்துச்சென்றார்.

“ பாட்டியை   பார்க்க  வந்தீங்களா….   தற்போது  பார்வையாளர்  நேரம் இல்லை.   சுப்ரீண்டன்    சொல்வதனால்   அழைத்துப்போகின்றேன்.” என்றார்  அந்தத்தாதி;.

எங்களுக்கெல்லாம்   ஒரு   படைப்பாளியாகத்தெரிந்த  –  வாழ்ந்த ராஜம்கிருஷ்ணன்   அந்த  மருத்துவமனையில்  தாதிகளுக்கும் மருத்துவர்களுக்கும்   ஒரு  பாட்டியாக  இருந்திருக்கிறார். அந்த  வோர்டில்   படுத்திருந்த  பெண்கள்    மற்றும்   பணியிலிருந்த தாதிமார்  எம்மை   விநோதமாக  பார்த்துக்கொண்டிருக்கின்றனர். மிகவும் கூச்சமாகவும்  இருந்தது.

“ அதோ… நீங்கள்  தேடிவந்த  பாட்டி…”  என்று   சொல்லி கைகாட்டிவிட்டு   அந்த தாதி   மறைந்தார். ஒரு   மூலையில்  கட்டிலில்  மறுபுறம்  திரும்பி  ஒருக்களித்து படுத்திருந்த  ராஜம்கிருஷ்ணன்   அருகில்  சென்றோம்.

“ அம்மா…” என்றேன்.

“ யாரு…” முகத்தை   திருப்பினார்கள்.  நாம்  முன்பு  பார்த்த செந்தளிப்பான   அந்த  முகம்  எங்கே…?   மீண்டும்  “யாரு…?”

“முருகபூபதி   அம்மா…”

அவரது   முகம்  ஆச்சரியத்தினால்   பிரகாசமானது.  படுக்கையிலிருந்து எழ  முயற்சித்தார். “ முடியலை… எல்லாம்   மாறிவிட்டது….  எல்லாம் மாறிவிட்டது…” என்று   அரற்றினார்.  பிள்ளைகளை   விசாரித்தார்.  திடீரென்று  விம்மி வெடித்து அழுதார்.  கரம்பற்றி  தேறுதல்  சொன்னேன். எனதும்   மனைவியினதும்  முகங்களை   ஊடுருவிப்பார்த்தார்.    “ ஞாபகம்   இருக்கு…இருக்கு.   பார்க்க  வந்தது  சந்தோஷம். செத்துப்போயிடலாம்.   ஏன்  இருக்கோணும்… எல்லாம்   மாறிட்டுது… ஆட்கள்   மாறிட்டாங்க…”

எனது   மனைவி   கைகளை  பிசைந்துகொண்டு  நின்றாள்.  நான் ராஜம்கிருஷ்ணனின்   கரம்பற்றி  தேறுதல்  வார்த்தைகளையே சொல்லிக்கொண்டிருந்தேன்.   அவரது  துயரத்தில்  தேறுதல் வார்த்தைகளின்   ஊடாக  மாத்திரமே   பங்குகொள்ளமுடியும்.

“ அம்மா   உங்களுக்கு  என்ன  வேண்டும்…?”

“ எதுவும்  வேண்டாம்…. இங்கே… எல்லாரும்  நல்லா… பார்க்கிறா… “

“ யாரும்  சமீபத்தில்  பார்க்க  வந்தாங்களா?”

அவரிடமிருந்து   விம்மல்.. ..கண்ணீர்தான்  பதில். மீண்டும்   மீண்டும்  தேறுதல்  வார்த்தைகள்தான்   என்னிடமிருந்து வெளிப்பட்டன.   அதற்கும்  புதிய  சொற்களை  தேடவேண்டிய  இயலாமை என்னைச்சூழ்ந்தபோது  அவரது  தலையை   தடவிவிட்டு விடைபெற்றேன். அவரைப்பார்க்கச் செல்லும்போதிருந்த  ஆர்வம் மறைந்து,   நெஞ்சில் பெரிய  பாரம்  ஏறியதுபோன்ற  உணர்வுடன் அந்த  மருத்துவமனையை   விட்டு  வெளியே   வந்தேன். எதிர்காலத்தில்  நானும்  பலரும்  சந்திக்கப்போகின்ற   முதுமை முன்னே வந்து பயமுறுத்துகிறது.

இறுதிக்காலத்தில்   தன்னை  ஆதரித்து  பராமரித்த  குறிப்பிட்ட இராமச்சந்திரா   மருத்துவமனை   ஆய்வு  கூடத்திற்கே  தனது  உடலை அவர்  தானமாக  வழங்கிவிட்டுச் சென்றுள்ளார். அவர்   தமது  பிரகாசமான கண்களை  நிரந்தரமாக  மூடும்பொழுது  அவருக்கு  90 வயது.

எனது  மேசையில்  சகோதரி  ராஜம்  கிருஷ்ணன்  எழுதிய  கடிதம் என்னைப்பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறது. அவர்   இராமச்சந்திரா  மருத்துவமனையில்  அனுமதிக்கப்படுவதற்கு முன்னர் நீலாங்கரையிலிருந்து  2009   ஆம்   ஆண்டு  எழுதிய  கடிதம். 

தனக்குத்துணையாக  ஒரு  கண்  மாத்திரம் பார்வையுள்ள   மூதாட்டியை   வைத்துக்கொண்டார்.  அந்த மூதாட்டியும்   ஒரு  குடிகாரக்கணவனால்  கைவிடப்பட்ட  எழைப்பெண்.  எப்பொழுதும்  ராஜம்  கிருஷ்ணன்   பாதிக்கப்பட்டவர்கள்  பக்கமே நிற்பவர்.   அவர்களுக்காக   தனது  எழுத்தின்  மூலமும் செயற்பாடுகளிலும் குரல்கொடுத்து  வந்திருப்பவர். இறுதியில்  –  வாழ்வில்  வஞ்சிக்கப்பட்ட – பாதிக்கப்பட்ட  பெண்ணாகவே   முதியோர்  இல்லத்திலும்  பின்னர் மருத்துவமனையிலும் தஞ்சமடைந்தவர்.

அவர்  எனக்கு  எழுதிய  கடிதத்திலிருந்து  சில   பகுதிகள்: அன்புள்ள   நண்பர்  முருகபூபதிக்கு  வாழ்த்துக்கள்.   தங்கள் தொலைபேசி குரல்  கேட்டுப்பெரு  மகிழ்ச்சிகொண்டேன்.  கடிதமும் கிடைத்தது.   மிக்க நன்றி.  தங்கள்  நூல்கள்  அனைத்தும்  படித்தேன். கங்கை மகள்  –  கல்லும்  சொல்லாதோ  கதை  இரண்டுமே   மிக அற்புதமாக எழுதப்பட்டிருக்கின்றன.

புலம்பெயர்ந்து   வாழும்  மக்களின்  வலிகள் – இலக்கியமாக்கப்பட்டிருக்கிறது.   தமிழ்  எங்கள்  தாய்  நாட்டில்  வணிக   இலக்கியமாக  மனிதநேய  உயிர்த்துவத்தை   வெறும் எழுத்துக்களாக   சத்தற்றுப்போய்விட்ட    காலத்தில் –  வெளியிலிருந்து தங்களைப்போன்றவர்கள்   படைக்கும்  இலக்கியமே   உலக முழுவதுமான   மனிதத்துவத்துக்கு  ஏற்பட்ட  சோதனைகளைப்பதிவு செய்கிறது.

இதை   வெறும்  ஆவணமென்று  சொல்லிவிட்டதாகக் கருதவேண்டாம்.   எம்மவரும்  எங்கெங்கோ  புலம்பெயர்ந்து வாழ்கிறார்கள்.   தாய்த்தமிழை   இங்கேயே  வளரும்  தலைமுறைகள் மறந்து   ஆங்கிலத்தில்  எழுதுகிறார்கள். அந்நியச்சூழலில்   வேரறுபட்ட  நிலையில்  படைப்புத்திறனை   ஆங்கில   மொழியில்  வெளியிடுவது  கட்டாயமாகியிருக்கிறது.  அந்த நோக்கில் தங்கள்  மொழிப்பற்றையும்  கலாசாரங்களையும் காப்பாற்றுவதில்   உள்ள  சிரமங்கள்  புரிகிறது.  நான் வியந்து மலைக்கின்றேன். புலம்பெயர்ந்த  நாட்டில்  பழக்கமில்லாத  தொழில் –   மனவலிகள் – அப்படியும்   புரிந்துகொள்ளாத  இளைய   தலைமுறைகள் – இந்தப்பிடிப்பிலும்   பெண்ணுக்கு  வரன்  தேடும்போது ‘சாதி”யைக்குறிப்பாக்கும்   இறுக்கம்.   கதைகளில்  எல்லா   விவரங்களும்   நுட்பமாக  மனதைத்தொடுகின்றன. அந்த  நாட்டின்  மக்கள்  நலத்திட்டங்களில்  ஆசுவாசங்கள்  கூட மன அழுத்தங்களாகும்  தருணங்களை   உணரமுடிகிறது.  அந்த இளம்பிள்ளை அந்தப்போக்குவரத்து   நெரிசலில்  தனது  நண்பனான நாய்க்கு   உணவு  கொடுக்க  ஓடிவருவதை  –   இந்த  மாண்பை எப்படிச்சொல்ல…? இந்த  நூல்களைப்பற்றி  அமுதசுரபி  ஆசிரியர்  திருப்பூர் கிருஷ்ணனிடம்  தெரிவித்தேன்.

மாத  இதழ் – புலம்பெயர்ந்த  மக்கள் –  இலக்கியம்   என்று பொதுவாக   ஓர்  அறிமுகத்துடன்  கட்டுரை   ஒன்று   எழுதி  இன்று அனுப்பியுள்ளேன்.    வணிக  எழுத்துக்களே    மிகுதியான    இக்காலத்தில்   என்  போன்றோருக்கே  எழுத  இடமுமில்லை.   சினிமா –  ரி.வி. ரசனை மிகுதியாகிவிட்டதாலும்   இலக்கிய  இதழ்கள் ஆயிரம்   பிரதிகள்  கூடப்போவதில்லை   என்றறிகின்றேன்.  கடிதங்களில்  பழைய  நண்பர்களை   நினைவுகூர்ந்தேன்.  நடமாட்டம் முடங்கிப்போன   நிலையில்  தங்கள்  அன்பையும்  ஆதரவான நினைவில் அசைபோட்டுக்கொண்டு  ஆறுதல்  பெறுகின்றேன். தாங்கள்   வந்து சென்று  ஒரு வாரத்துக்குள்   மு.நித்தியானந்தனும் அவர்   துணைவியும்  வந்து  ஒரு மணிநேரம்  பேசினார்கள்;. கோத்தகிரி   மாநாட்டில்  நான்   வந்து  பேசியதை  நினைவு  கூர்ந்தார். இர. சிவலிங்கம்  –   திருச்செந்தூரன்  ஆகியோர் காலமாகிவிட்டதாகத் தெரிவித்தார். முன்னர்  தாம்பரத்தில்  எங்கள்  இல்லத்துக்கு  ஈழத்தமிழர்கள்  வந்து உறவாடிய   காலம்  மறக்க  முடியாதது.

மிக்க அன்புடன் ராஜம் கிருஷ்ணன்.

இலங்கைக்கும்   தமிழகத்திற்கும்  இடையே   இலக்கியப்பாலம் அமைத்தவர்    ராஜம்  கிருஷ்ணன்.  அந்தப்பாலத்தில்   பயணித்தவாறே    அவர்தம் நினைவுகளை  சுமந்து வாழ்கின்றோம்.

ராஜம்  கிருஷ்ணன்  பெற்ற விருதுகள் சில:

1950—நியூயார்க் ஹெரால்ட்  ட்ரிபியூன் சர்வதேச விருது

1953—கலைமகள் விருது

1973— சாகித்திய அகாதமி விருது

1975—சோவியத் லாண்ட் நேரு விருது

1991—திரு.வி.க. விருது

இவரின் படைப்புககள்:-

கூட்டுக்  குஞ்சுகள் – வனதேவியின் மைந்தர்கள்  – உத்தரகாண்டம்

மாறி மாறி பின்னும்  – மலர்கள்  –  பாதையில்  பதித்த அடிகள்

உயிர் விளையும் நிலங்கள்  –   புதியதோர் உலகம் செய்வோம்

பெண்  விடுதலை  –  இந்திய சமுதாய வரலாற்றில் பெண்மை –

காலந்தோறும்  பெண்மை

கரிப்பு   மணிகள்  –  வளைக்கரம்   –  ஊசியும் உணர்வும்

வேருக்கு நீர்   –   பாஞ்சாலி சபதம் பாடிய பாரதி   –   இடிபாடுகள்

அலை வாய்க்கரையில்  –   சத்திய தரிசனம்

கூடுகள்   –  அவள்   –  முள்ளும் மலர்ந்தது

குறிஞ்சித் தேன்   –  சுழலில் மிதக்கும் தீபங்கள்

Posted in Uncategorized | பின்னூட்டமொன்றை இடுக

Giving up cigarettes for a dog

Pamela would always come to the hospital dressed in the same cigarette-smelling clothes. Her entry always amused the members of staff of the veterinary hospital, from receptionists at the front desk to nurses and veterinarians who are supposed to treat people with empathy and courtesy.

I noticed nurses and other veterinarians covering their noses and scurrying away from her. It is unfair. Yet, of course, you can hardly do anything about people’s attitudes.

I saw Pamela at the veterinary hospital where I was employed. She was on the wrong side of her fifties, with large hips swinging both ways, and sagging breasts literally resting on her belly.

When she walks into the hospital, I could expect, as usual, someone from the members of staff to say ‘Hi, your girlfriend is in the corridor.’ They are all happy to let Pamela see me with her dogs.

As for myself, after I came to know her story, I couldn’t help but feel sympathy for her whenever she came to the hospital with her dogs. She always wanted to see me until I stopped working in that hospital.

After the Second World War, as a child, she was sent to Australia as an orphan along with many other children on board a ship by the British authorities. Many orphans were brought up in Christian orphanages and some enjoyed a happy life while others grew up to be burdened to the Australian society. It was part of the colonial legacy of Great Britain.

Pamela didn’t marry and was living in a State-owned apartment in the inner suburb of Melbourne, dependent on the financial hand-outs of the Government. Two dogs, Lassie and Jacky, provided emotional support to her and were the only lifelines in her life. I thought Pamela and her dogs were mutually dependent on each other’s well-being.

Whenever she came to the hospital with her dogs, other nurses and doctors who avoided her would tease me. I used to laugh it off and attend to her as usual. Another reason I felt sympathy for her was that a dog that she treated as her own child had died. Jacky had suffered from cancer in the liver and been put to never-ending sleep by me. Pamela was devastated by that incident.

One day she came with her other dog Lassie. She was concerned, since as in the case of Jacky, Lassie had also developed a cough; she wondered whether Lassie had ‘contacted’ cancer of the liver from Jacky. When I examined Lassie, I found her to be in good health but showing signs of asthma. An X-ray showed that Lassie’s heart had a normal silhouette. Unlike humans, dogs tend not to develop asthma so I was puzzled. I sent her home with antibiotics to treat the cough.

Despite the medicine that was given for two weeks, the cough remained. A specialist referral was not an option as Pamela won’t be able to afford the cost of the treatment. I agreed to have another look. I washed Lassie’s trachea in saline and found that the trachea was affected by some sort of allergen. The ambulance driver who had assisted Pamela to bring Lassie to the hospital volunteered the information that her apartment was filled with cigarette smoke. ‘The smell filling her house made my stomach churn,’ said the driver.

Now I could diagnose the reason for the dog’s persistent coughing. I rang Pamela to discuss my findings. I inquired whether she was a smoker, which she readily affirmed. I explained to her that the reason for Lassie’s cough was from the cigarettes that she was smoking and I advised her not to smoke indoors thereafter.

“Doctor, how can I go outside and smoke when it is bitterly cold? I must give up smoking, that is my only option, for the sake of Lassie’s health,” she responded.

I agreed with Pamela that it would not be easy at all to stand outside and smoke in the winter in Melbourne. I was, however, skeptical about her word of ‘promise’ on giving up smoking.

Pamela kept her word and gave up smoking. Lassie was much better after that and the coughing declined in a few weeks.

The sight of women who smoke while pushing their babies in prams and sending down puffs of smoke would make me think of Pamela and Lassie!

Posted in Uncategorized | பின்னூட்டமொன்றை இடுக

20 கரையில் மோதும் நினைவலைகள்:மெல்பனில் உதயம்

நடேசன்

மெல்பனில் உதயம் பத்திரிகையை நடத்தும்போது, அதற்கான விளம்பரம் மற்றும்  விநியோக வேலைகளை கவனிப்பதற்காக   மதிய நேரங்களில் எனது கிளினிக்கில் இருந்து மதிய உணவுக்குச் செல்வதாகச் சொல்லி  மறைந்துவிடுவேன்.

 சிலர்  அவசர சிகிச்சைக்காக    நோயுற்ற தமது    வளர்ப்பு பிராணிகளைக் கொண்டு வருவார்கள்.  நான் அப்போது அங்கில்லாதமையால் என்னை மனதுக்குள் திட்டியபடியே எனது நேர்ஸ்கள்  அவர்களை  வேறு கிளினிக்குகளுக்கு அனுப்புவார்கள். நான் கடமையில்  இல்லை என்று  அச்சமயம்   அவர்களிடம் சொல்வது எனது நேர்ஸ்களுக்கு  பிடிக்காது.  ஆனால்,  அதனை நேரடியாக எனக்குச் சொல்வார்கள்

அந்த மதியநேரத்தில்  மெல்பனில் தமிழர்கள் நடத்தும் பலசரக்கு கடைகளில் விளம்பரம் கேட்டபடி திரிவேன். தங்கள் விளம்பரத்துக்கப்பால் எனது முகத்திற்காகத் தந்தவர்கள் பலர்.

மெல்பனில் நகைக்கடை வைத்திருந்த ஆதி  ஜுவலறியினர் உதயம் தொடங்கப்பட்ட காலம் முதல்  விளம்பரம் தந்தவர்கள். பாம்கோட்  உணவு விடுதி வைத்திருந்த மகேந்திரன் எனது   நண்பர்.  அவரும் தொடர்ச்சியாகத்  தந்தார். அவர்களுக்கு நன்றியைக் கூறவேண்டும்.   

விளம்பரம் தந்துவிட்டு  இப்பொழுது பணமில்லை என்பவர்களும்,  சில மாதங்களுக்குப் பின்னர் வரும்  திகதி  எழுதி ( Back dated cheque)  காசோலை தந்தார்கள். அதேநேரத்தில்,    “ காசோலைப் புத்தகத்தின்  கடைசி இதழை  இப்பொழுதுதான் ஒருவருக்குக் கொடுத்துவிட்டேன். அண்ணே,  நீங்கள் ஒரு பத்து நிமிடங்கள் முன்பாக வந்திருக்கலாமே!  முடிந்து விட்டது  “ என்று மிகவும் கவலையுடன் கூறியவர்களும் இருந்தார்கள்.

இறுதிவரையில்  பணம் தராதவர்கள் மிக அரிது. அவர்களுக்கு அடுத்த நாளும்  நான்  வருவேன் என்பது தெரியும்.  சில வேளைகளில் 50  டொலர்  வசூலிக்க நான் இரு மணிநேரம் செலவழித்தேன்.  அக்காலத்தில் எனது கிளினிக்கில்  நான் ஒரு மணித்தியாலம்  சேர்ஜரி செய்தால் செய்தால் 200  டொலர்களை  செல்லப்பிராணிகளின் உரிமையாளர்கள் செலுத்துவார்கள்.

உதயத்தின் வடிவமைப்பிற்கும்,  அச்சிடுதலுக்குமே  செலவிருந்தது.  தொலைபேசி,  கூரியர்,  தபால் செலவுகள் உட்பட  மற்றைய அலுவலகச் செலவுகளை எனது  மல்கிறேவ் மிருக வைத்தியசாலையே  பொறுப்பேற்கும்.  ஒரு விதத்தில் உதயம் நடத்துவது  இலங்கை அரசின் ஏர்லங்கா விமானச்சேவை போன்றது.

புதிதாக ஒரு விளம்பரதாரரை எமது பத்திரிகையில் அறிமுகப்படுத்தியதும்,  பத்திரிகை வெளிவந்த  மறுநாள் விடுதலைப்புலி ஆதரவாளர்கள் அவரிடம் சென்று  விளம்பரத்தை நிறுத்தும்படி வற்புறுத்துவார்கள். 

அவர்களை  எவரும் எதிர்க்க முடியாது. குறிப்பாக  அகதிகளில் தங்கியிருந்த லோயர்மார்  மற்றும் பலசரக்கு கடைகளின் உரிமையாளர்கள் ,  சாதாரண தமிழர்களை தங்கள்  தொழிலுக்கு நம்பி இருப்பார்கள்.  எதிர்த்தால் இங்கு அவர்களது  தொழில் துறைக்கு உலை வைப்பார்கள்.  அந்த  உரிமையாளர்களுக்கு  ஊரில் உறவுகள் இருக்கும் , அல்லது இவர்கள் ஊருக்குப் போகவேண்டியிருக்கும். உதயத்திற்காக அவற்றை இழக்க முடியுமா?  “வன்னிப்பக்கம் வருவீர்களா?  ” என்பது அவர்களது காயத்திரி  மந்திரமாக இருந்தது.   பலர் ஊரோடு ஒத்தோடுங்கள் என அன்பாக எனக்கு  அறிவுரை சொல்வார்கள். பலர் கலியாண வீடுகளுக்கும் மற்றைய நிகழ்வுகளுக்கும் என்னை அழைக்காது விட்டார்கள்.  வட இந்தியர்கள் மற்றும் சிங்கள விளம்பரதாரர்களைத் தவிர்த்து   மற்றைய இடங்கள் எங்கும் அவர்களது வாள்முனை நீண்டு  உதயம் நடத்தியவர்களை  வெட்டமுடியும்

ஒரு பறங்கியர்,  தமிழர்களிடையே மரணமடைந்தவர்களுக்கான                     ( Funeral service)   சேவையைச் செய்து வந்தவர்.  பலகாலமாக  உதயத்திற்கு  விளம்பரம் தந்தார் .   திடீரென விளம்பரத்தை நிறுத்தினார். அவருக்குத்  தமிழ் தெரியாது.   உதயத்தில்  வரும் விடயங்கள் புரிய வாய்ப்பில்லை. ஆரம்பத்தில் தமிழ் சமூகத்திடம்  மரணங்கள் குறைந்துவிட்டதோ…?  அல்லது அவர் இந்த வேலையை நிறுத்திவிட்டாரோ   என நினைத்தேன்.

பின்னர் ஒருநாள் ஒரு  மரண வீடொன்றில்   அவரை சந்தித்தபோது கேட்டேன்.   “  எதற்காக நிறுத்தினீர்கள்? என்ன உங்கள் பிரச்சனை?   “ என்றபோது,  அவர் எனக்குச் சொன்ன பதில் எனக்குத் தூக்கி வாரிப்போட்டது.

  “ தமிழ் சமூகத்தில்   பிளவு ஏற்படக்கூடாது என்பதால் நிறுத்துகிறேன்  “  என்றார்.  எனக்கு அவரது  பதில் புரியவில்லை.  ஆனாலும் அதற்குமேல்  அவரிடம் எதுவும் கேட்கவில்லை.அதன் பின்னர்,  அவரது மனைவி ஒரு தமிழ்ப்பெண் எனவும் அவர் மூலமாக  கணவனிடம் சென்று  விளம்பரத்தை நிறுத்தியிருக்கிறார்கள்   இந்தத் தமிழ்த்  தேசியத்தின் காவலர்கள்.

இதற்கு அப்பாலும்  அவர்கள்  செய்த  மற்றும் ஒரு வேலை உள்ளது. என்னை அவுஸ்திரேலியாவுக்கு வரவழைத்தவர் எனது மனைவியின் மூத்த அண்ணரான  டொக்டர் இரத்தினமோகன். சிட்னியில் இருக்கும்  அவரிடம் மெல்பனில் இருந்து இருவர் சென்று,   “ உங்கள்   மச்சானை நல்வழிப்படுத்தும்படி  “  கேட்டுக்கொண்டார்கள். உதயம் பத்திரிகை நிற்கும் வரையும் அவர் இதைப்பற்றி எனக்குச் சொல்லவில்லை. பிற்காலத்தில்  இருவரும் ஒன்றாக விஸ்கி அருந்தும்போது  மட்டுமே அந்தத்  தகவலை எனக்குச்  சொன்னார்.

இலங்கைத் தமிழர்களில் பெரும்பாலானவர்கள்  நாய்கள்,  பூனைகள் வளர்க்காததால் எனது மிருக வைத்திய நிலையம் நேரடியாகப் பாதிக்கப்படவில்லை. ஆனால் ,  மனைவி சியாமளாவின் கிளினிக்கிற்கு செல்லவேண்டாமென  சில தமிழ் மருத்துவர்களே சொல்லி  நோயாளிகளைத்  தடுத்திருக்கிறார்கள்.

இவற்றை விட மிகச் சுவையான  மற்றும் ஒரு விடயமும் உண்டு.  எனது மாமா –  மாமி ( சியாமளாவின் பெற்றோர் )  தனியாக சில காலம் ஒரு  வீட்டில்   வசித்தார்கள்.  மாமா  சத்திய சாயிபாபா பக்தர். வெள்ளிக்கிழமைகளில் ஒழுங்காகப் பஜனைக்குப் போவார். அப்போது அவரிடம்  சிலர் சொல்லியிருந்தார்கள்   “ நடேசன் இப்பொழுது செய்யும்  பாவங்கள் எல்லாம் உங்கள்  பேரப்பிள்ளைகளைத் தாக்குமல்லவா…?  இது தேவையா?   “ என்றபோது எனது மாமா தடுமாறிவிட்டார்.

அவர் இலங்கையில் அரச வைத்தியராக இருந்து இளைப்பாறியவர். தனது நேர்மையான வைத்திய  சேவைகளால் பிள்ளைகளுக்கு நன்மை , கல்வி,  செல்வம் ஏற்படும் என்ற   பாவ புண்ணியங்களில் நம்பிக்கையுள்ளவர்.    ஒரு நாள் கலங்கியபடி  அந்த  சாயி பக்தர்கள் அவரிடம் சொன்னதை என்னிடம் சொன்னார்.

அவருக்கு   நான் என்ன சொல்ல முடியும்?

எனது மாமா நல்ல மனிதர்.  அவரது உணர்வுகளைக் காயப்படுத்தாது,  எழுந்து வீட்டுக்கு வெளியே சென்று  சிரித்தேன்.

என்னைப் பொறுத்தவரை இறுதிவரையும்  உதயம் பத்திரிகைக்குத் துணையாக  இருந்தவர் நண்பர் முருகபூபதிதான்.  மற்றது எனது மனைவியும் நிதி அமைச்சருமான சியாமளாவே.

 பிற்காலத்தில்  சுனாமி நிவாரணத்துக்காக சேகரித்த  பணத்தைக் கையாடியதாக விடுதலைப்புலி ஆதரவாளர்கள் மூவரை அவுஸ்திரேலிய அரசு   கைது செய்தது.    உதயம் பத்திரிகை  நிதி விடயத்தில்  லாபம் தராது விட்டாலும்,  இறுதி மூன்று  வருடங்கள் கைப்பணத்தைப் போடாது நட்டமின்றி   வெளிவந்தது.

உதயத்தின் கதை இன்னமும் முடியவில்லை.  தொடரும்.    

சென்னை : தமிழர் புனர்வாழ்வுக்கழகம் .

சென்னையில் தமிழர் மருத்துவ நிறுவனம் தொடங்கியபோது வெலிக்கடை சிறையில் இருந்து உயிர் தப்பி வந்த டாக்டர் ஜெயகுலராஜா தலைவராக இருந்தார். நான் செயலாளராக இருந்தேன். போராளி இயக்கங்கள் ஐந்து எம்மோடு இணைந்து இருந்தது. ஒரு வருடத்திற்கு இந்தக்கூட்டு முயற்சி எதுவிதத் தடையற்று இருந்தது. இக்காலத்திலே புளட்டைத் தவிர்ந்த மற்றைய இயக்கங்கள் இணைந்திருந்தன. இயக்கத்தினருக்கும், அகதிகளுக்கும் எமது மருத்துவசேவை கிடைத்தது. அத்துடன் இந்திய வைத்தியர்கள் மற்றும் அரசியல் பிரமுகர்களிடையே வேலை செய்ய இந்தக்கூட்டு முயற்சி இலகுவாக இருந்தது.

எமது நிறுவனம் வெளிநாட்டில் தமிழர்கள், மற்றும் தொண்டு நிறுவனங்களிடமிருந்து இருந்து பெற்றபணத்தால் வளர்ந்து வந்தது. ஒரு வருடத்தின் பின்பு 86 ஆண்டு ஆரம்பக்காலத்தில் எமது முதலாவது வருடாந்தப்பொதுக்கூட்டம் நடக்கவிருந்தது.

144 சூளைமேட்டுத்தெருவில் மேல்மாடியில் காலை பத்து மணியளவில் கூட்டம் ஒழுங்குபடுத்தப்பட்டிருந்தது. செயலாளராக நான் எல்லாவிடயங்களையும் தயார் செய்துவிட்டு கூட்டத்திற்கு, அரைமணிக்கு முன்பாக மாம்பலத்தில் வசிக்கும் தலைவரை ஓட்டோவில் சென்று அழைத்துவரும்படி எங்களுக்கு உதவியாக இருந்து கருணாநிதியை அனுப்பினேன்.

தலைவருக்கு வாகனத்தை அனுப்புவது அதுவே முதல் தடவை. வழமையாக நான் அப்படிச் செய்யமாட்டேன்.ஆனால் அன்று மனத்தில் ஏதோ ஒரு பட்சி தலைவர் வருமாட்டார் எனச் சொன்னது. பத்துமணிக்கு மேலாகிவிட்டது. கூட்டம் தொடங்குவதற்கான நேரம் கடந்து விட்டது. உபதலைவராக இருந்த டாக்டர் சாந்தி இராஜசுந்தரம் வந்து விட்டார். விடுதலைப்புலிகளைத் தவிர மற்றைய இயக்கத்தின் பிரதிநிதிகளும் கூட்டத்திற்கு வந்திருந்தார்கள். தலைவருக்காகக் காத்திருந்தோம்.

சூழைமேடு தெருவில் மேல்மாடியில் உள்ளது எங்கள் நிறுவனம் தெருவில் கார்களையும் மற்றைய வாகனங்களினதும் இரைச்சலை மீறி படிகளில் ஏறிவந்த கருணாநிதியின் செருப்பின் காலடி சத்தம் தெளிவாக கேட்டது. அடுத்த செருப்புச் சத்தத்திற்காக எனது காது கூர்மையாகியது. கருணாநிதியைத்தொடர்ந்து தலைவர் வருவார் என விழித்திருந்தபோது கருணாநிதி மட்டும் வந்து எங்களுக்கு ஏமாற்றமாக இருந்தது.

கருணாநிதி தலையை நிமிர்த்தி எம்மைப் பார்த்தபடி ” டாக்டர் செங்கல்பட்டிலுள்ள செய்யாறு அகதிகள் முகாமிற்குப்போகவேண்டுமாம். தனக்கு வரநேரமில்லை ” என்றார். ”

எல்லோருக்கும் ஏற்பட்ட ஆச்சரியத்தை முகங்கள் காட்டிக்கொடுத்தது. ஆனால் வாய் திறக்கவில்லை. ஒரு நிறுவனத்தின் தலைவராக இருந்தவர் வருடாந்த பொதுக்கூட்டத்திற்கு வரவில்லை. அதைவிட வேறு ஒன்றிற்குப் போகவேண்டும் என்பது மிகவும் அசாதாரணமான விடயம். மற்றவர்களுக்கு ஆச்சரியம் ஏற்பட்டபோதும் எனக்கும் நிதிப்பொறுப்பாளரான டாக்டர் சிவநாதனுக்கும் அதிகம் வியப்பளிக்கவில்லை. ஆனால் அலட்சியமான தலைவரின் பதில் அவரின்மேல் வருத்தத்தை உருவாக்கியது.

அக்காலத்தில் அடையாறுக்கு அருகில் உள்ள செங்கல்பட்டு மாவட்ட புயல் பாதுகாப்பு மண்டபங்களில் இருந்த இரண்டு அகதிகள் முகாங்களுக்கு திருமதி அடல் பாலசிங்கம் போய் மருந்துகள் வினியோகிப்பதும் , அவரோடு டாக்டர் ஜெயகுலராஜா செல்லுவதும் , எனக்கும் டாக்டர் சிவநாதனுக்கும் தெரிந்த விடயம். அவர் அதைத் தனிப்பட்ட ரீதியாகச் செய்கிறார் என நினைத்திருந்தோம். ஆனால் தான் தலைவராக இருந்த நிறுவனத்தை இப்படி அந்தரத்தில் கைகழுவுவார் என நாம் கனவிலும் நினைக்கவில்லை. ஆனால் இந்த உண்மையை அன்று வந்திருந்த கூட்டத்தவரிடம் நாங்கள் பகிரவில்லை. உபதலைவரை வைத்து வருடாந்தக்கூட்டத்தை நடத்தினோம். அதன்பின் எமது நிறுவனத்தில் இருந்து விலகுவதாக டாக்டர் ஜெயகுலராஜா செய்தி அனுப்பிய பின்பு டாக்டர் சாந்தி இராஜசுந்தரம் எமது தலைவராக இயங்கினார்.

டாக்டர் ஜெயகுலராஜா, மிகவும் நேர்மையும் கனிவான உள்ளமும் கொண்டவர் . எந்த நேரத்திலும் குரலை உயர்த்திக் கூட பேசமாட்டார். அவரோடு நான் பழகிய காலத்தை இன்னமும் சந்தோசமான காலமாக நினைக்கிறேன் அப்படிப்பட்டவரது செய்கைக்கு எமக்கு விளக்கம் தெரியவில்லை. பிற்காலத்தில் அவரே தமிழ் புனர் வாழ்வுக்கழகத்தின் தலைவராகினார். ஒருநாள் அவரை சந்தித்தபோது ‘ஏன் இப்படிச் செய்தீர்கள்? எங்களுக்கு சொல்லி விட்டு இராஜினாமா செய்திருக்கலாமே?’ என்றபோது ” “தம்பிக்கு நான் கடமைப்பட்டவன் ” என்றார் சுருக்கமாக. அவரது நிலை எமக்குத் தெரியாதபோது இதைத் தவறாக நாங்கள் கருதவில்லை.

இந்தத் தமிழர் மருத்துவ நிறுவனத்தை ஆரம்பிப்பதற்கு 12000 இந்திய ரூபாயை அமரிக்காவில் வதியும் எனது மைத்துனர் டாக்டர் ஜெயகுலராஜாவிடம் கொடுத்தார் என்பதையும் இங்கு நினைவு கொள்ளவேண்டும். அவர் அந்தப் பணத்தை எம்மிடம் தந்து கோடம்பாக்கம் வங்கிக் கிளையில் கணக்கை ஆரம்பிக்கச்சொன்னார்.எனவே இந்த நிறுவனத்தின் முக்கிய பங்காளி அவரே.

இந்த நிகழ்வின் பின்பாக உருவாகியதே தமிழர் புனர்வாழ்வுக்கழகம். அதனது தலைவராக டாக்டர் ஜெயகுலராஜா செயல்ப்பட்டார் அவர்களிடம் வெள்ளை வான் ஒன்றிருந்தது. அந்த வானில் சென்றே விடுதலைப்புலிகள் தமிழர் நிவாரண நிதிக்காக தமிழக முதல்வர் தமிழ்நாட்டு மக்களிடம் சேகரித்த நான்குகோடியில், மூன்று கோடி ரூபாயைப் பெற்றுக்கொண்டதாக தினமணி நாளிதழில் படத்துடன் செய்தி வந்தது. இந்த நிறுவனமே பிற்காலத்தில் வெளிநாடுகளில் பெரும்பணத்தை ஆயுதத்திற்குச் சேகரிக்க உதவியது. நான் மெல்பேன் வந்தபின்பு டாக்டர் ஜோய்ஸ் மகேஸ்வரன் இந்த நிறுவனத்தின் சர்வதேசத்தலைவராகவும் பின்பு இலங்கை அரசாங்கத்துடன் நடந்த பேச்சுவார்த்தைக்குழுவில் ஒருவராகவும் இருந்தார் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது. ஆரம்பத்தில் விடுதலைப்புலிகள் உட்பட ஐந்து இயக்கங்களை உள்ளடக்கியிருந்ததமிழர் மருத்துவ நிறுவனத்தை வெட்டி ஓடியதுடன், அதன் தலைவராக இருந்தவரை வைத்தே தமிழ் புனர்வாழ்வுக்கழகத்தை விடுதலைப்புலிகள் உருவாக்கினார்கள். இந்த நிகழ்வின் பின்பே மற்ற இயக்கங்களுடன் மோதல் உருவாகியது. மற்றைய இயக்கங்கள் உட்கட்சிப்போராட்டத்தில் ஈடுபட்டிருந்தபோது அக்கினிக்குஞ்சு ஒன்று எமது நிறுவனத்தில் எப்படி உருவாகியது என்பதைப் பார்க்கத்தவறினர் என்பதற்காக இதை விவரித்தேன். அரசியல், சமுத்திரத்தில் பாய்மரக்கப்பல் ஓடுவது போன்றது. சிறிய அசைவுகளை கவனிக்கத் தயங்கியவர்கள் உயிர் பிழைப்பதில்லை.

அந்த வருடாந்த கூட்டத்தின் பின்பு இருந்து விடுதலைப்புலிகளின் பிரிதிநிதிகள் எமது மாதாந்தக்கூட்டங்களுக்கு வாராதபோதிலும் எமது நிறுவனம் பல அகதி முகாங்களுக்கு தொடந்ந்து சேவை செய்தது. ஆனால் தமிழர் புனர்வாழ்வுக்கழகம் எங்களைப் போட்டியாளர்களாகப் பார்த்தார்கள்

ஆரம்பக்காலத்தில் இந்திய கரையில் அகதிகளாக வந்தவர்கள் பெரும்பாலானவர்கள் மன்னார்கரையோரப்பகுதியை சேர்ந்தவர்களும் சிறிதளவு தொகையில் இந்திய தொடர்புடன் மன்னார் பகுதியின் விவசாயப்பிராந்தியங்களில் வசித்தவர்கள். இந்த இரு பகுதியினரும், இயக்கங்களது தொடர்புகள்கொண்டவர்கள் என்பதாக இராணுவம் , கடற்படையின் நெருக்கடிக்கு உட்படுத்தியதால் வெளியேறினவர்கள். 85ன் கடைசிக்காலத்தில் இலங்கை இராணுவத்தாக்குதலால்

திருகோணமலைப்பிரதேசத்தினர் பலர் வந்து சேர்ந்தார்கள். அவர்களில் பலர் வல்வெட்டித்துறையில் கொண்டு, கொடுத்தவர்கள். இவர்கள் வந்து இறங்கியபோது நாகபட்டினம் பகுதி புயல் பாதுகாப்புமண்டபங்களில் தங்கினார்கள்.

தமிழர் மருத்துவ நிறுவனம் அவர்களில் பலருக்கு முதலுதவிகளைப் பயிற்சியை அளித்து இரு திருகோணமலையை சேர்ந்த இளைஞர்களை அங்கு நிரந்தரமாக பொறுப்பாக நியமித்தோம்

அவர்களில் ஒருவரான ரவி ஒரு நாள் அதிகாலையில் வந்து என்னிடம் “எங்களைப் புலிகள் இனி இந்தப்பக்கமே வரவேண்டாம். தமிழர் புனர்வாழ்வுக்கழகம் இங்கு சேவை செய்யும் எனத் துரத்திவிட்டார்கள். ஆனால் மக்கள் எங்களைத்தான் விரும்புகிறார்கள். அதிலும் யாரோ பிரபாகரனது மாமா முறையானவர் எங்கள் சார்பாகப் பேசிய பெண்களுக்கு தூசணத்தால் பேசி நாங்கள் தான் இந்த முகங்களுக்கு இனிப்பொறுப்பு எனச் சொல்லி விட்டார். நாங்கள் பயத்தில் ஓடிவந்து விட்டோம். ” என்றார்

இது என்னடா மருத்துவசேவை செய்ய வந்து புலியோடு பிரச்சனைப்படவேண்டியுள்ளது என் உள்ளுர பயம் ஏற்பட்டது. வெளிக்காட்டமுடியாது. நான் நிறுவனத்தின் செயலாளர். ஏதாவது செய்யவேண்டும். எனது மனப்பிராந்தியைக் காட்டாமல் ரவியிடம்

“யார் இப்பொழுது நாகபட்டினத்தில் இருப்பது?

” டாகடர் ஜெயகுலராஜா வந்து நாகபட்டணத்தில் தங்கியிருக்கிறார் ”

‘சரி, அவரோடு பேசுவோம்.’ என அவர்கள் மூலமாக வெள்ளிக்கிழமை வந்து பேசிப்பிரச்சனையை தீர்க்க விரும்புவதாகத் தகவல் அனுப்பினேன்

சென்னையில் இருந்து நானும் சிவநாதனும் ரவியுமாக வியாழக்கிழமை காலை நான்கு மணிக்கு நாகபட்டினம் சென்று ஐந்து மணிக்கு டாக்டர் ஜெயகுலராஜா தங்கியிருந்த ஹோட்டல் கதவைத்தட்டினோம்.

ஒரு நாள் முந்திச் சென்றதன் காரணம் வெள்ளிக்கிழமை நாங்கள் போவதைத் தெரிந்து எங்களைக் கடலுக்குள் படகில் கொண்டு சென்று கல்லைகட்டி கடலில் தள்ளிவிட்டால் யாருக்கும் தெரியாது. ஏற்கனவே ரெலோ, புளட், புலிகள் எல்லாம் தங்களவர்களை வள்ளத்தில் நடுக்கடலில் கொண்டு போய்த்தள்ளிருக்கிறார்கள். அக்காலத்தில் இந்தியர்களுக்கு (தமிழ்நாட்டுப் புலன் ஆய்வுப்பிரிவு) கரையில் நடந்த குற்றங்களை புள்ளிவிவரத்திற்காக மட்டும் கணக்கு வைப்பார்கள். ஆனால் கடலில் நடந்த குற்றங்களுக்கு அவர்கள் கணக்கு வைப்பதில்லை. இவையெல்லாம் டாக்டர் சிவநாதனும் நானும் அறிந்து வைத்திருந்தோம்

பயந்து பயந்துதான் நானும் சிவநாதனும் திருகோணமலை ரவியும் பஸ்சில் பிரயாணம் செய்தோம். அன்று இரவு பஸ்சில் போட்ட திரைப்படத்தின் பெயர் தெரியாது என்றால் அதற்கு மேல் எமது மனநிலையை விளக்கவேண்டியது இல்லை.இப்படியான விடயங்களை வீட்டில் சொல்லவுமில்லை.

நாகபட்டினம் பஸ்நிலயத்தில் இறங்கியபோது விடியவில்லை. ஓர் இரு கடைகள் மட்டுமே திறந்திருந்தது. அங்கு ரீ குடித்துவிட்டு ஓட்டோவில் சென்று தட்டியபோது டாகடர் ஜெயகுலராஜா கதவைத் திறந்ததும் எங்களைப் பார்த்து திடுக்கிட்டார்.

“என்னடாப்பா இந்த வேளையில்? ”

உங்கட தம்பியின்ர ஆட்களுக்கு பயந்துதான் ஒரு நாள் முதல் வந்தோம் என அவரிடம் சொல்லமுடியாது.

“வேறு வேலையுமிருந்தது. அதையும் சேர்த்து ஒன்றாக முடிப்பதற்கு வந்தோம். அதிகாலையில் வந்தால்தான் நீங்கள் இருப்பீர்கள் என்பதால் இப்போது வந்தோம்’

“உள்ளே வாங்கோ”

“டாக்டர் உங்களுக்குத்தெரியும்தானே இந்த முகாங்களில் நாங்கள் உங்கள் காலத்தில் இருந்தே நாங்கள் வேலை செய்வது—”

“இவர்களுக்கு பேசத்தெரியது”

” பரவாயில்லை இங்கு பத்து அகதிமுகாங்களில் ஐந்தை நாங்கள் பார்க்கிறோம்’ நீங்கள் ஐந்தைப் பாருங்கள். சமூகசேவை செய்ய வந்து ஏன் பிரச்சனை? இல்லை எல்லாவற்றையும் நீங்கள் செய்வதன்றால் நாங்கள் அடுத்த மாவட்டதிற்கு போகிறோம் ” என்றேன்

” பரவாயில்லை நீங்கள் ஐந்தைச் செய்யுங்கள். நான் இவர்களுடன் பேசுகிறேன் ” என்றார்

டாகடர் ஜெயகுலராஜாஅறையை விட்டு வெளியே வரும்போது ரவி “இதுதான் எங்களை துரத்தியவர் பிரபாகரனது மாமாவாம் ”

நான் திரும்பியபோது அவர் முகத்தை திருப்பிக்கொண்டார். தொந்திக்குமேல் வெள்ளை சேட்டும்ம முழங்காலுக்கு மேல் உயர்த்திக் கட்டிய நீலக் கோட்டுச் சரமும் கறுத்த மயிர்கள் கொண்ட அவரது கால்களும் இன்னும் நினைவுள்ளது.

இதன் பின்பு அக்காலத்தில் தமிழர் புனர்வாழ்வுக்கழகத்தில் செயலாளராக இருந்த நாதன் என்பவர் என்னிடம் “யாழ்ப்பாணத்திற்கு வா பார்த்துக்கொள்வோம் ” என்றார்

சிரித்தபடியே அவரை விலத்திச் சென்றேன்.

அதன் பின்பு இரண்டு வருடங்கள் சென்னை வீதிகளில் வெள்ளைவான் எதிரில் வந்தால் பக்கத்தில் ஏதாவது சந்து உள்ளதா எனப் பார்ப்பேன். போரை மட்டும் விடுதலைப்புலிகள் ஏகபோக குத்தகைக்கு எடுக்கவில்லை. தமிழ் மக்களுக்குச் செய்த மருத்துவச்சேவைகளுக்கும் அவர்களே ஏகபோக கொந்தராத்தை எடுக்க நினைத்தார்கள். இது தமிழ்நாட்டில் மட்டுமல்ல பிற்காலங்களில் தமிழர்கள் இருந்த எல்லா இடங்களுக்கும் விஸ்தரித்தார்கள்.

வருடங்களாகிய போதிலும், கொந்தராத்து எடுத்தவர்கள் மறைந்தாலும், கொந்தராத்து எடுத்த முறைகளின் நினைவுகள் மறையவில்லை. இவையெல்லாம் கடந்தகாலம்; மறந்துவிடவேண்டும் என்றாலும் மறைந்துவிடுமா? 

Posted in Uncategorized | பின்னூட்டமொன்றை இடுக

ஏன் மொழிபெயர்ப்புகள் வேண்டும்?

மொழிபெயர்ப்பு ஏன் என்பது பல மொழி பேசும்  இந்தியா இலங்கை போன்ற நாடுகளிலிருந்து வந்தவர்களாகிய  எமக்கு அதிகம் சொல்லத் தேவையில்லை.  இங்கு நான் குறிப்பிடுவது  இலக்கிய மொழி பெயர்ப்பாகும்.

மற்றைய மொழிகளிலிருந்து ஏன் இலக்கியத்தை மொழி பெயர்க்கவேண்டும்? 

அதேபோல் நமது இலக்கியங்கள்தான் ஏன்  மற்றைய மொழிகளில் வரவேண்டுமென்பதற்கான சில  காரணங்களைப் பார்ப்போம் .

1)மொழி என்பது கலாச்சாரம்,  பண்பாடுகளை  வைத்துப் பாதுகாக்கும்  ஒரு களஞ்சியம் . மொழியை அறிந்தால் மட்டுமே  கலாச்சாரத்தை அறியமுடியும். புரட்சிக்கு முன்பான ரஸ்சிய,  பிரான்சிய கலாச்சாரங்கள் புரிய மொழி தெரியவேண்டும் அதேபோல் கிரிக்க கலாச்சாரத்தை நாம் தெரிந்து கொள்வது எப்படி?

பண்டைய எகிப்தியர்களது கலாச்சாரத்தை அறிவதற்கு எகிப்தியல் அறிஞர்களுக்கு முதலில் (Hieroglyph) என்ற பண்டைய எகிப்திய மொழி தெரிய வேண்டும் .

2)  மொழி மனிதர்களின்   அடிப்படையான குணாம்சங்கள் புரிந்து கொள்ள உதவுகிறது.  டால்ரோயின்- ரஸ்சிய அனா கரீனினாவும்,  கஸ்ரவ் புளொபேட்னது மாடம் போவரியும்,  நமது கிளிநொச்சியைச்  சேர்ந்த  கோகிலாம்பாளும்  தங்களுக்குப் பிடித்த துணையைத் தொடர்ச்சியாகத்  தேடும்போது அங்கு தற்கொலைகள்,   கொலை நடக்கிறது –

மானிட உணர்வுகள் அடிப்படையில் ஒன்றானவை- இது உயிரியலால் விதிக்கப்பட்ட செயற்பாடு.

3)மொழியை அறிவதன் மூலம் புதிய வகையான இலக்கியங்களை அறியமுடிகிறது. புராணம், இதிகாசம், காப்பியம் என்று மட்டுமிருந்த எமது இலக்கிய மொழி மேற்கு நாட்டு இலக்கியங்களால் வளமடைந்ததது.  நவீனத் தமிழை நமக்கு அறிமுகப்படுத்திய பாரதி,  புதுமைப்பித்தன் ஆங்கிலம் புலமை பெற்றவர்கள்.

4)மொழிபெயர்ப்பு எமது மொழியை வளர்க்கிறது புதிய சொற்கள் வந்து சேருகின்றன . எங்களது மொழிக்கு வந்த பல குறியீடுகள் ஆங்கிலத்திலிருந்து ( லத்தீன்) வந்தவை.முற்றுப்புள்ளி மட்டுமே நம்மிடம் இருந்தது. கற்பாறைகளில் மட்டும் குத்துவோம்,  ஆனால் ஓலைகளில் ஓட்டை விழுந்துவிடுமென  விட்டு விடுவோம்.

5)  இலக்கியத்தில் , மாயா யதார்த்தம் பின்நவீனத்துவம் எல்லாம் நாம் வெளியிருந்து பெற்றவை.  மாயா யதாரத்தம்,  தென் அமரிக்கவிலிருந்து பெற்று   சல்மான் ருஷ்டி , ரோனி மொறிசன் போன்றவர்கள் எழுதினார்கள் . நானே  இதைப் பாவித்தேன்.

6) மொழிபெயர்ப்பு நமக்குச் சிறந்த புத்தகத்தைத் தரும் . எமது வாழ்வு அதிக காலமானது அல்ல. இக்காலத்தில் சிறந்ததை மட்டும் வாசிப்பது என்றால் நாம் மொழி பெயர்ப்புகளைத் தேடவேண்டும்.

7) இளம் எழுத்தாளர்கள் மொழி பெயர்ப்புகளைப் படிப்பதன்மூலம் தைரியத்தையும் அறிவையும் பெறமுடியும்

8)புதிய வாசகர்களைப் பெறமுடியுமாம்-    இசபல் அலண்டேயின் புத்தகங்கள் அவரது மொழியான ஸ்பானிசை விட ஆங்கிலத்தில் அதிகம் விற்பனையாகும்  தமிழ்நாட்டில் பெருமாள் முருகனது மாதொரு பாகன் பல நாடுகளில் விற்பனையாகிறது

9) எழுத்தாளர் பொருளாதாரம் மற்றும் நாட்டின் பொருளாதாரத்திற்கு உதவுகிறது.

இவை மட்டுமே நாம் மொழி பெயர்ப்பை நேசிக்க போதுமானவை அல்லவா?

பல மொழி பெயர்ப்புகள் தமிழில் தரமாக இருப்பதில்லை- வாசிக்க முடியாது. காரணம் தனிநபர்கள் செயல்பாடுகள் 

தற்போதைய பைபிள்,  லத்தினிலிருந்து ஆங்கிலமயப்படுத்த  பிரித்தானிய அரசர்( King James ) குழுவை நியமித்து, அவர்கள் செய்பட்டார்கள்.பைபிளே உலக இலக்கியத்தில் சாமானியர்களைப்பற்றி பேசியது முதல் படைப்பு .

நமக்கு அப்படியான நிறுவனமான அமைப்பு  இல்லை- எதிர்காலம் எப்படியோ?  

Posted in Uncategorized | பின்னூட்டமொன்றை இடுக

19.  கரையில் மோதும் நினைவலைகள்: துரையப்பா மேயரின் கொலை.

நடேசன்

கொக்குவிலில் ரயில்வே நிலையத்தில்  இறங்கி,  வீடு சென்றபோது இருளாகிவிட்டது. நான் விடுமுறையில் வருவேன் என,  வீட்டு விறாந்தையில் அம்மா உட்கார்ந்திருந்த காட்சி   இன்னமும் விழித்திரையில் பதிவாக  உள்ளது.

இருளில் வந்த  என்னை  முகத்தில்  முத்தமிட்டபடி  வரவேற்ற  அம்மா,  கேட்ட முதற்கேள்வி “அங்கு உனக்குச் சாப்பாடு ஒழுங்காகக் கிடைப்பதில்லையா?  “

 எந்தவொரு தாய்மாரும் தமது பிள்ளைகளிடம்  ஒழுங்காகப்  படிக்கிறாயா ?  என்று கேட்பதற்குப் பதிலாக  உடல் ஆரோக்கியத்தைப்  பற்றியே  கேள்வி கேட்டு  கவலைப்படுவார்கள். பெற்ற மனதின் இயல்பு அது. ஆனால் எனது கவலை வேறுவிதமாக இருந்தது.   மறுநாள்  காலை எவ்வளவு நேரத்தோடு எழுந்து  சியாமளா வீட்டிற்குச் செல்வது என்பதே அக்கவலை.

அக்காலத்தில் அலையற்ற குளமாக  யாழ்ப்பாணம் அமைதியாக இருந்தது. அடுத்தநாள் காலையில் , சைக்கிளில் நான் சுண்டிக்குளியில் உள்ள சியாமளாவின் வீட்டை  நோக்கிச் சென்றேன்.   சென்.  ஜோன்ஸ் கல்லூரிக்கு முன்பாக, அக்காலத்தில் மாநகரத் தந்தை துரையப்பாவின் வலதுகையாக இருந்த ஒருவரை எதிர்கொண்டேன்.

கறுப்பு சேர்ட்டும் பெரிய  மீசையும் கொண்ட அவர்,  உயரத்திலும் உடலமைப்பிலும்  எம் ஜி ஆர் உடன் சண்டையிடும் ஜஸ்ரின் என்ற பயில்வான் போன்றவர்.  நோஞ்சானாக  இருந்த எனக்கு அவரது உடலில்  ஒரு கவனிப்பு இருந்தது.

விடுமுறை கழிந்து   பல்கலைக்கழகத்திற்கு மீண்டும்  வந்த காலத்திலே 1975 ஜூலையில்,  யாழ்ப்பாணத்தின் முக்கிய அரசியல் கொலையாக கருதப்பட்ட  துரையப்பா மேயரின் கொலை நடந்தது. அந்தச் செய்தி எனக்குத் தெரிந்தபோது, அதன் தாற்பரியமோ,  முக்கியத்துவமோ புரியவில்லை. அது திட்டமிடப்பட்ட கொலை,  பிற்காலத்தில் அதுவே  இனத்தின் தூக்குக் கயிறாக விழும் என்பது கொலையை நடத்த உதவியவர்களுக்கே தெரியாது.

பிற்காலத்தில் அறிந்த விடயங்களின்படி,  1960 ஆண்டுகளில் நடந்த பாராளுமன்ற தேர்தல்களில்  அல்பிரட் துரையப்பா, பாராளுமன்றத்திற்குச் சுயேச்சை அங்கத்தவராக யாழ்ப்பாண மக்களால்  தெரிவு செய்யப்பட்டார்.அவருக்கு  ஆதரவு யாழ்ப்பாணத்தின் உயர் சாதியினரிடமிருந்து கிடைக்கவில்லை. பாஷையூர், கரையூரில் வசித்த மீனவர்களும்,  கொட்டடி  கொழும்புத்துறை போன்ற இடங்களில் வாழ்ந்த தமிழ் மக்களும் ,  சோனகத் தெருவில் வாழ்ந்த இஸ்லாமிய மக்களும்,  அக்காலத்தில் யாழ்ப்பாணத்தில் வசித்த  கிட்டத்தட்ட  2000 சிங்கள மக்களுமே   துரையப்பாவுக்கு வாக்களித்தவர்கள்.

1970 ஆண்டு நடந்த தேர்தலில் யாழ்ப்பாணத் தொகுதிக்கு சி .எக்ஸ் மார்ட்டினை,  கொழும்பிலிருந்து தமிழரசுக்கட்சியினர் கொண்டுவந்தபோதும் துரையப்பாவின் ஆதரவு அசையவில்லை. இறுதிப்பாணமாக சாதிய அரசியல் பேசினார்கள் .    கடைசித் தேர்தல் பிரசாரக் கூட்டத்தில்  சி.  எக்ஸ் மார்ட்டின்,   “ நானும் உங்களைப்போல் கரையான்தான் “ எனப் பாஷையூரில் சொன்னதால் பாஷையூர் மக்கள் இரண்டாகப் பிரிந்தார்கள்.

அப்பொழுதும் நூறுக்குக் குறைந்த வாக்குகளால்  துரையப்பா தோற்றார் என்று அவரது உறவினர் எனக்குக் கூறினார்  . ஜி. ஜி. பொன்னம்பலத்தை விட கூடுதலான வாக்குகளும் பெற்றார். ஆனாலும் மீண்டும் துரையப்பா யாழ்ப்பாண மேயராகிறார். இந்த விடயங்களையெல்லாம் பற்றி, பின்னாளில் அவரைச் சுட்ட பிரபாகரன்  யோசித்திருக்க முடியாது.   அப்போது  அவர்  ஒரு  ஏவல் கருவியாகவே  நடந்துள்ளார் என்பதையே அனுமானிக்க முடியும்.

 ஒரு விதத்தில் விடுதலைப்புலிகளுக்கு டக்ளஸ் தேவானந்தா  எதிர்வினையாக  இருந்ததுபோல்,   துரையப்பா அன்று  தமிழரசுக்கட்சிக்கு  சிம்ம சொப்பனமாக  இருந்தார்.   துரையப்பா 1975 இல் கொலை செய்யப்படுகிறார். அதன்பின்பு 1977 இல்  வெற்றிவேல்  யோகேஸ்வரனால் யாழ்ப்பாணம் பிரதிநிதியாக முடிகிறது.

இவரையும் விட்டுவைக்கவில்லை.  1989 இல் இவரும் கொழும்பில் அமிர்தலிங்கத்துடன் சேர்த்து கொல்லப்படுகிறார்.

அத்துடன் ஆட்டம் முடியவில்லை. பின்னர் விதவைக்கோலத்துடன்  யாழ். மேயராக வந்த திருமதி சரோஜினி யோகேஸ்வரனையும் சுட்டுக்கொன்றது, அதன் பின்னர், 1998 இல் யாழ்ப்பாணம் மேயர் சட்டத்தரணி பொன். சிவபாலனையும் கூரையில் கிளைமோர் குண்டுவைத்து கொன்றது யார்? .

மொத்தத்தில் யாழ்ப்பாணத்திலிருந்த குறைந்தஅளவானவான  ஜனநாயகத்தை கருவில் சிதைத்தவர்கள் யார்?

இனி எப்படி நல்வவர்கள் அரசியலுக்கு வருவார்கள்?

ஏசுவை கொன்று சிலுவையில் அறைந்துவிட்டு மீண்டும் அவர் வருவார் என எதிரபார்கிறவர்கள்போல் நாம் ஜனநாயகத்தை குண்டுகளால் தகர்த்துவிட்டோம் ; ஜனநாயகத்தை, நாம் கொலை செய்தவர்கள்.

எப்படி சிங்களவர்களிடம் எதிர்பார்ப்போம்

எனது கதையில் கொஞ்சம் அரசியல் கலந்துவிட்டது . ஆனால் தவிர்க்க முடியாது.

——-

விடுமுறை முடிந்து மீண்டும் பல்கலைக்கழகத்திற்கு  வந்ததும் எங்கள் பிரிவில்  படித்த சீதா என்ற பெண்ணின் தந்தை  மாத்தறையில்  இறந்துவிட்டார்.  அந்த  மரணவீட்டிற்கு சகல மாணவர்களும்  சென்றோம்.  முதல் முறையாக  அப்போதுதான் தென்னிலங்கையின் பக்கம் சென்றேன்.   மரண வீடுகளுக்குத் தவறாது செல்வது என்பது நமது பழக்கமென நினைத்தேன்.  ஆனால்,  அது மிகவும் முக்கிய கடமையாக  சிங்கள மக்கள் மத்தியிலிருந்ததைக் காணமுடிகிறது .

சில வருடங்களுக்கு முன்பாக   நான் இலங்கை சென்ற வேளையில்,   முன்னாள் அமைச்சர் ரோகித போகல்லகம காலை  பத்து   மணிக்கு வரும்படி சொல்லியிருந்தார்.

நான் போய் அவருக்காகக் காத்திருந்தபோது மதியமாகிவிட்டது. எனது பசிக்கு அவரது வீட்டிலிருந்தவர் சிற்றுண்டி தந்தார். இறுதியில் மாலை மூன்று மணியளவில் ரோகித போகல்லகம வந்து,  நான்கு மரண வீடுகளுக்குப் போக வேண்டியதாக இருந்ததால் தாமதமாகிவிட்டது என்று மன்னிப்புக்கேட்டார்.

தேர்தலை நோக்கிய  அரசியல்வாதிகளுக்கு,  மரண வீடுகள்  முக்கியமாக அமைந்து விடுகிறது.

மரணவீடு என்பதால்  மாத்தறை செல்லும்போது,  கவலை தோய்ந்த முகத்தோடு சென்றாலும் மாத்தறையிலிருந்து கொழும்புக்கு திரும்புகையில்  பாடியபடி  மகிழ்ச்சியோடு  வந்தோம். ஆனால்,  அந்த மகிழ்ச்சி நீடிக்கவில்லை. அரச போக்குவரத்து பஸ்கள் அனைத்தும் ஸ்தம்பிதமாகிவிட்டது.  வேலை நிறுத்தம். கொழும்பிலிருந்து செல்லும்  சகல போக்குவரத்துகளும் நின்று விட்டன.

 அக்காலத்தில் சிறிமாவோ பண்டாரநாயக்காவின் அரசு பதவியிலிருந்தது. அதிக அளவு தனியார் போக்குவரத்து சேவைகள் இல்லை. தொழிற்சங்கங்கள்,  அக்கால அரசைத் துப்பாக்கி முனையில் வைத்திருந்த காலமது.  அதேபோன்று வேலைநிறுத்தங்கள்  பிற்காலத்தில் நடைபெற்றதாக வரலாறு இல்லை. பல விடயங்களுக்காக நான் ஜே.  ஆர் ஜெயவர்த்தனாவை வெறுப்பவன்.  ஆனால்,  போக்குவரத்தில் தனியார் துறையை அனுமதித்தது இலங்கை மக்களைப் பொறுத்தவரையில் நன்மையான விடயம்.

பெண் மாணவிகளில்  பெரும்பாலானவர்கள் கொழும்பைச் சேர்ந்தவர்கள் என்பதால்,  அவர்கள் கொழும்பைச் சேராதவர்களை தங்கள் வீடுகளுக்கு அழைத்துச் சென்றார்கள். ஆண்களைப் பொறுத்தவரை ஜெயவர்த்தன என்ற சகமாணவன்,    கொழும்பில் இரத்மலானையில் வசிப்பவன்.  அதுவும் ஆண்களோடு.  அன்று நாங்கள் பத்துபேர்,  அவனது வீட்டில் தங்கினோம். தமிழர்களில் ஒரு மாணவன்  மகேந்திரா மட்டுமே மாத்தளையைச் சேர்ந்தவனாதலால்  அவனுக்குச் சிங்களம் பேசமுடியும்.  என்னுடன் சேர்த்து மற்றைய நான்கு தமிழ் மாணவர்களுக்கும் சிங்களம் சுட்டுப்போட்டாலும் வராது.

அந்த பஸ் –  ரயில் வேலை நிறுத்தம் எப்பொழுது  முடிவுக்கு வரும்  என்பதும்  தெரியாது.  மாற்றி அணிவதற்கு வேறு உடைகளும் இல்லை. ஒழுங்கான உணவில்லை.   படுக்கும்போது ஒரு சிலர் யன்னல் திரைச் சீலைகளை அணிந்தபடியிருந்தார்கள். எந்த விடயத்தையும் சிந்திக்க முடியாத நிலையிலிருந்தபோது,  ஐந்து சிங்கள நண்பர்களும் மகேந்திராவும் சிங்களத்தில் பேசியபடியிருந்தார்கள்.

 அப்பொழுது  மகேந்திராவிடம் ,    “ என்ன பேசுகிறீர்கள் ?   “ எனக்கேட்டேன்.  அதற்கு மகேந்திரா,    “ உனக்குச் சிங்களம் மொழி பெயர்ப்பது எனது வேலையில்லை   “ என்றான்.

உடனே  நான் துர்வாசராக மாறினேன்.  ஆனாலும்  அடக்கியபடி  அவனிடமிருந்து விலகினேன். ஒருவன்  மொழி ஒன்று தெரியாதபோது,   கல்வி பண்பாடு எதுவுமற்று அவன் மொழியற்ற கற்காலத்திற்குத் தள்ளப்படுகிறான். அவனுக்கு  உணர்வுகளை வெளிப்படுத்த முடியாது போகிறது.

இலங்கையில் சுதந்திர காலத்தில்  ஆறு  வீதமான இலங்கையருக்கே ஆட்சிமொழியாக இருந்த ஆங்கிலம் தெரியும். அந்த நேரத்தில்  தமிழ் தெரியாத சிங்களவர்களும்,  சிங்களம் தெரியாத தமிழர்களும்  எப்படி இருந்திருப்பார்கள் என்பதை உணரமுடிந்தது .

அந்த வீட்டில் அந்த நேரத்தில் வந்த  சினத்தை நான் கட்டுப்படுத்தினேன்.  ஆனால்,  இலங்கை அரசியல்வாதிகள் அந்தச்  சினத்தை தங்கள் அரசியல் முதலாக்கி வரவு வைத்து அரசியலில் முன்னேறினார்கள் . 

மாற்றாக  இரண்டு மொழிகளையும் கட்டாயமாக கற்கவேண்டியதாக பாடத்திட்டம் பாடசாலையிலிருந்திருந்தால் இலங்கையில் எந்தப்  பிரச்சினையும் வந்திராது என நான் கருதுகிறேன்.

 சென்னை

எழுதிய பேனையை மேசையில் வைத்துவிட்டு சுற்றியிருந்தவர்களைப் பார்த்தேன். அந்த அறையில் இருந்தவர்கள் ஈழ விடுதலைக்காக போரிட்ட இயக்கத்தின் பிரதிநிதிகள். ஏனக்குப் பக்கத்தில் இருந்தவர்கள் டாக்டர் சிவநாதன், டாகடர் ஜெயகுலராஜா, டாக்டர் சாந்தி இராஜசுந்தரம்.

எனக்கு வயிற்றைக் கலக்கியது. அமைப்பின் காரியதரிசியாக இருந்து தமிழர் மருத்துவ நிலயத்தில் நடந்த கூட்டமொன்றில் விபரங்களை குறிப்பெடுத்த என்னை நிறுத்த வைத்தது.

வெளியே சென்னை வெயில் தெருச்சண்டியன் போல் ஆர்ப்பரித்தது. அவனது வார்த்தை போல் உள்ளே வந்த காற்று சூடாக இருந்து. சூளைமேடு நெடுஞ்சாலையில் போகும் வாகனங்களின் இரைச்சலும் புகையும் மேலே எழுந்து 144 இலக்க முதல் மாடியில் இருந்த எமது காது, மூக்குத் துவாரங்களை மோதி அடைந்தன.

1985 ஜூலை சென்னை மரினா கடற்கரையில் தொடர் உண்ணாவிரம் நடத்த ஈழத்து இயக்கங்கள் தீர்மானித்தன. அதற்கு ஓருங்கிணைப்பாளராக தமிழ் மக்கள் விடுதலைக் கழக வாசுதேவா, என்னை முன்மொழிய விடுதலைப்புலிகளின் யோகியால் கைவிரல் மட்டும் உயர்த்தப்பட்டு அங்கீகரிக்கப்பட்டது

ஏற்கனவே ஈபி ஆர் எல் எவ் தலைவர் பத்மநாபா இப்படி தொடர் உண்ணாவிரம் நடத்த வேண்டும் என என்னிடம் பிரஸ்தாபித்திருந்தார். அக்காலத்தில் விடுதலைப்புலிகளுடன் மற்றய இயக்கங்கள் சேர்ந்து இருந்த காலம். தங்களது ஒற்றுமையை வெளிக்காட்ட அவர்கள் செய்யும் அரசியல் முயற்சி என நினைத்து மறந்திருந்தேன்

இதில் நான் முன் தள்ளுப்படுவேன் என எதிர்பார்க்கவில்லை. ஏற்கனவே விடுதலைப்புலிகள் ஆதரவாளர் டாக்டர் ஜெயகுலராஜா இருந்தார். அவர் எமது நிறுவனத்தின தலைவர் மடடுமல்ல வயதாலும் பெரியவர். அத்துடன் வெலிக்கடை பின்பு மட்டக்கிளப்பு சிறைகளில் இருந்தவர்.

அவரை விட்டு என்னை பிரேரித்ததை மற்றய இயக்கங்களும் அப்படியே ஏற்றுக் கொண்டனர்.

அக்காலத்தில் இயக்கங்கள் சேர்ந்திருந்தாலும் தங்களுக்குள் செல்லமாக ஒருவரை ஒருவர் சுட்டபடி இருந்தவர்கள். எல்லோரும் ஏகமனதாக ஒருவனை அங்கீகரிக்கும்போது என்னுள் பெருமைக்குப் பதிலாக பயம் ஏற்பட்டது. ஒருவிதத்தில் கிடாய் ஆட்டிற்கு மாலை போடுகிறார்களா என்ற எண்ணம் ஏற்பட்டது.

மனத்தைத் திறந்து நினைத்ததை வெளியே சொல்ல முடியாது. இயக்க ஒற்றுமைகள் பற்றி பலரிடம் நான் வலியுறுத்தியவன். வெலிகடையில் இறந்தவர்கள் பற்றிய விழிப்புணர்வை உண்ணாவிரதம் இருந்து ஏற்படுத்துவது நல்ல காரியம் என்பதாலும் ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டியிருந்தது.

இதுவரையும் மருத்துவ விடயங்களில் ஈடுபடும்போது மனத்தில் எதுவித தயக்கமில்லை . இந்த விடயம் உண்ணாவிரதம் என்று சொன்னாலும் ஒரு அரசியல் பிரச்சாரம். அதுவும் தமிழக மக்களிடையே ஈழத்தின் தேவையை எடுத்து செல்லும் வழி என்பது புரிந்தால் தயக்கம் ஏற்பட்டது.

வேறு வழியில்லை. ஏற்றுக் கொண்டேன்

அதற்கான வழிமுறைகள் பேசப்பட்டன. இந்தியக் கட்சிகளின் அரசியல் தலைவர்களைக் உண்ணாவிரதத்தில் கலந்து கொள்ளப் பண்ணுவது அதேபோல் தமிழ் இயக்கத் தலைவர்கள் பிரமுகர்களை அழைப்பது என முடிவு செய்யப்பட்டது. வேலைகள் பிரித்தளிக்கப்பட்டது என்னைப் பொறுத்தவரை அதிக வேலை இருக்கவில்லை. வருபவர்களை வரவேற்பது அவர்களுடன் பேசுவதும் கொடுக்கப்பட்டது.

எந்த இயக்கமும் நேரடியாக உண்ணாவிரதத்திற்கு சம்பந்தப்படவில்லை.

சிலகாலம் முன்பாக யாழ்பாணத்தில் உண்ணாவிரதத்தை குழப்பிய விடுதலைப்புலிகள், உண்ணாவிரமிருந்தவர்களை இந்தியாவுக்கு தூக்கி வந்திருந்தார்கள். மற்றவர்களுக்கும் உண்ணாவிரதம் தங்களது வழியல்ல எனக்காட்ட வேண்டும். இலை குழை எங்கள் உணவு அல்ல. இது சாதாரண ஈழ மக்களின் உண்ணாவிரதம். எல்லாருக்கும் பொதுவானது. இயக்க அரசியல் இல்லாதது எனக் காட்டவேண்டியிருந்தது.

மரினா கடற்கரையில் தெருவிற்கும் மணற்பிரதேசத்திற்கும் இடையில் புல் முளைத்த பிரதேசத்தில் பந்தல் போட்டு பானர் கட்டி மூன்று நாட்கள் நடந்த இந்த உண்ணாவிரத நிகழ்சிக்கு நான் நேரடியாக பல தலைவர்களை சென்று அழைத்தேன். என் நினைவில் இருப்பவர்கள் அக்கால எதிர்க்கட்சித் தலைவர் அமிர்தலிங்கம் மற்றும் வக்கீலாக இருந்த வானமாமலை போன்ற கம்யுனிஸ்ட் கட்சித் தலைவர்.

அமிர்தலிங்கம் தம்பதியினரை மிகவும் நினைவில் இருப்பதன் காரணம் வீடு சென்ற அழைத்தபோது அவர்கள் வருவோம் என்று சொன்ன நேரத்திற்கு பத்து நிமிடங்கள் முன்பாக வந்துவிட்டார்கள் மற்றயவர்கள் எல்லோரும் சொல்லிய நேரத்திற்கு பிந்தியே வந்தார்கள்.

கத்தரி வெயில் எரிக்கும் பகல் முழுவதும் உண்ணாவிரதம் நடக்கும். குறைந்த பட்சம் நூறு பேர்களாவது பந்தலில் எப்போதும் இருப்பார்கள். இயக்கத்தினர்கள் தமிழநாட்டு பிரமுகர்கள் பலர் வந்து அமர்ந்து பேசி செல்லுவார்கள்.

வாழ்கையில் விரதமே இருக்காத நான் உண்ணாவிரமிருந்த நாட்கள். பெரும்பாலானவர்கள் வந்து சிலமணி நேரமிருந்து போவதால் ஒரு அடையாள உண்ணாவிரதம் எனத்தான் சொல்லவேண்டும். நாங்கள் எதிர்பார்த்தபடி தமிழ்நாட்டு பத்திரிகைள் எல்லாம் படத்துடன் பிரசுரித்தன.

இந்த நிகழ்சியை இலங்கை ஊடகங்கள் பதிவு செய்தார்களா எனத் தெரியாத போதும் ஈழவிடுதலை இயக்கங்கள் ராஜீவ்காந்தி, ரொமேஸ் பண்டாரி போன்றவர்கள் முன்பாக கட்டாயமாக ஓன்றாக கூட்டங்களில் கலந்து கொண்டார்கள். இவர்கள் மூன்று நாட்கள் தன்னார்வமாக இருந்தததனால் உண்ணாவிரதம் இருந்த நாட்கள் முக்கியமானது.

30 வருடங்கள் பின்பாக இந்த மூன்று நாட்களில் எனது மனத்தில் நிற்கும் இரண்டு விடயங்கள் முக்கியமானதாக கருதுகிறேன்.

உண்ணாவிரதத்தின் முதல்நாள் என்னை நோக்கி மஞ்சள் அரைக்கை சட்டையும் அழகான மீசையும் கொண்ட சிவந்த நிறமான ஒருவர் வந்து கை கொடுத்தார். நானும் கை கொடுத்தவிட்டு பக்கத்தில் நின்ற வாசுதேவாவைப் பார்தேன்

‘இவர்தான் உமா மகேஸ்வரன்’ என்றார்.

நான் அது வரையிலும் உமாவை நேரில் பார்த்ததில்லை இலங்கையில் இருந்தபோது படங்களில் பார்த்திருக்கிறேன்.

அவருடன் கை குலுக்கியது எனக்குள் சந்தோசத்தை ஏற்படுத்தவில்லை.

அக்காலத்தில் தமிழர் மக்கள் விடுதலைக் கழகத்தில் நடந்த கொலைகளை கேள்விப்பட்டிருநதேன் அதைவிட எனது மனைவியின் உறவினர் மகன் உமாவின மெய்காப்பாளர்களில் ஒருவராக இருந்தார். அவரது பெற்றோர்கள் இயக்கத்தின் உட்கொலைகளினால் எப்போது மகனை யார் மூலம் இயக்கத்தில் இருந்து கழட்டி கனடா அனுப்பலாம் என்று பேசிக்கொண்டிருந்ததும் அதற்கு அவர்கள் பணம் தருவதற்கு தயாராக இருந்ததும் எனக்குத் தெரியும். இப்படியான விடயங்களால், காணாமலே உமாவின் மீது ஒரு வெறுப்பு ஏற்பட்டது.

உமா பார்பதற்கு அழகான மனிதர் மடடுமல்ல அவரது தோற்றம் தன்னம்பிக்கையை காட்டும் தன்மையுள்ளது. தலைமைக்குத் தேவையான கவர்ச்சி உள்ள மனிதர். இலங்கைத் தமிழ் அரசியல்வாதிகளில் அமிர்தலிஙகம் அவர்களுக்கு இருந்த அதே கவர்ச்சி உமாவிடம் இருந்தது. தோற்றத்தில் அப்படியானவர்கள் இன்னமும் ஈழத்தமிழ் அரசியல்வாதிகளில் நான் காணவில்லை ஆனால் அவர்கள் இருவரும் அதை சரியாக பயன்படுத்தவில்லை என்பது உண்மை.

உமா மகேஸ்வரன் மீது ஏராளமானவர்கள் நம்பிக்கை வைத்திருந்தார்கள். ஒரு காலத்தில் 15000 இளைஞர்கள் அவரை நம்பினார்கள். அதில் 6000 மேல் ஆயுதப் பயிற்ச்சி பெற்றவர்கள். அவரிடம் சிறந்த தளபதிகளாகவும் இரண்டாம் கட்டத்தலைவர்களாக இருந்தவர்கள் பலரை தனிப்பட்டரீதியில் அறிந்தவன். தமிழ்நாட்டில் முதல்வர் எம் ஜி ஆர் கூட நம்பிக்கை வைத்திருந்தார். தன்னிடம் இருந்த சிறந்த விதை நெல்லை சோறாக்கிய மனிதர் என்பது எனது கருத்து. சமீபத்தில் அவரது இயக்கத்தில் முக்கியமான பொறுப்பில் இருந்த ஒருவரை சந்தித்தபோது அவர் சொல்லிய விடயம் ஆச்சரியம் அளிக்கவில்லை.

அவர் சொன்னார் “ தமிழ்மக்கள் விடுதலைக்கழகத்தின் மத்திய கூட்டம நடக்கும்போது எவரும் குறிப்பு எடுப்பதில்லை காரணம் குறிப்பு லீக்காகிவிடும் என்பதால். ஆனால் உமா எழுதும்போது ஒரு பக்கத்தில் மற்றவர்கள் கருத்தை செவி மடுத்து எழுதுவார்.

ஒரு நாள் மற்றய அங்கத்தவர் சொன்னார் இன்றைக்குப் பார் இந்த குறிப்புக் கடுதாசிக்கு என்ன நடக்கிறது என்று.

நான் தொடர்ந்து உமாவைப் பார்த்தபோது அந்த கடுதாசி ஆரம்பத்தில் மடிக்கப்பட்டது பின்பு வெளியே செல்லும்போது மிகவும் கசக்கப்பட்டு, மெதுவாக நடைபாதையில் எறியப்பட்டது’

இந்த விடயத்தை மனக்கண்ணில் கொண்டுவர வேண்டுமா?

கற்பனை தேவையில்லை

சமிபத்தில் இராஜவரோதயம் சம்பந்தன் பத்திரிகையை பார்த்தபடி சிறையில் வாடும் கைதிகளை பற்றி பேசியது முகநூலில் உள்ளது

நாம் நம்பிய தமிழ்த் தலைவர்கள் பெயர் மாறினாலும் ஒரேமாதிரியான நிழல்கள் போல் தொடர்வதை காட்டவே இந்த சம்பவத்தைக்குறிப்பிட்டேன்.

மனிதர்களின் நிழல்களில் உருவ வித்தியாசம் தெரிவதில்லைத்தானே?

உண்ணாவிரதத்தின் போது முதல் இரண்டு நாளிலும் விடுதலைப்புலி இயக்கத்தினரில் முக்கியமானவர்கள் வரவில்லை என்பது ஒரு குறையாகத் தெரிந்தது. அவர்களும் ஏற்றுக்கொண்டே இந்த உண்ணவிரதம் அரங்கேறியது

தமிழகத்தில் இருந்த காலத்தில் எப்பொழுதும் சிலர் என்னுடன் இருப்பார்கள் அவர்கள் இயக்கத்தவர்களாகவோ இல்லை மருத்துவ நிலயத்தில் என்னுடன வேலை செய்பவர்களாகவே இருக்கும்.

மூன்றாம் நாள் மாலை ஏதோ வேலை செய்து கொணடிருந்த

என்னிடம் சில மட்டக்கிளப்பு நண்பர்கள் ‘அண்ணே காசியண்ணை வந்திருக்கிறார்’

‘சரி அவரை கூட்டிக்கொண்டு வந்து பந்தலில் இருந்துங்கோ. நான் வந்து பேசுகிறேன்’ என்று சொல்லி விட்டு, மீண்டும் அவர்களிடம் சொன்னேன் விடுதலைப்புலிகளும் சேர்ந்து கூட்டாக இருக்கிறபோது அந்த வவுனியாவில் ஏன் ஈபி ஆர் எல் எவ் தோழர் ஒருவரை சுட்டார்கள் எனக்கேள். அவர்களும் போராடத்தானே வந்தார்கள்?’

அக்காலத்தில் வவுனியாவில் பலஸ்தீன விடுதலை இயக்கத்தில் இராணுவப் பயிற்சி பெற்ற றீகன் என்ற தோழர் ஒருவர் எதுவித காரணமும் இன்றி விடுதலைப்புலிகளால் சுடப்படடிருந்தார்.

மாலை நேரமானதால் வங்காளகுடாவின் அலை மோதுவதற்கு போட்டியாக கடற்கரையில் மக்கள் வந்து கொண்டிருந்தார்கள். எங்களையும் ஆவலுடன் பார்த்தார்கள். அவர்கள் தலைவர்கள் செய்து கொண்டிருந்த விடயங்களை ஈழத்தவர்கள் ஏன் செய்கிறார்கள் என்ற கேள்வி அவர்கள் மனத்தில் எழுந்திருக்கும்.

எனது பொறுமையும் கடைசி நாளானதால் குறைந்து விட்டது.

வேலைகள் பல முடிக்கவேண்டும் என்பதால் பரபரப்படைந்தேன்.

வந்தவர்களுக்கு நன்றி கூறவேண்டும். உண்ணாவிரதத்தை முடிக்கும் நேரம் வந்து விட்டது பந்தலை கலைக்கவேண்டுமென்பதாலும் என பல விடயங்கள் மனத்தில் இருந்ததால் நம்நாட்டு புரட்சிக் கவிஞரை மறந்துவிட்டேன்.

எல்லா விடயங்கள் முடித்தபின்பு அந்த மட்டக்கிளப்பு நண்பர்களிடம் கேட்டேன் ‘என்ன நடந்தது கவிஞர் காசியானந்தன் வரவில்லையா?’

‘அண்ணே நீங்க என்னை வவுனியாவில் ஈபி ஆர் எல் எவ் தோழரை சுட்டது என் எனக் கேட்க சொன்னதால் நாங்கள் கேட்டோம் அதற்கு அவர் தம்பியிடம் கேட்டு சொல்கிறேன்’ என வந்த ஓட்டோவில் அடையாறு திரும்பிவிட்டார்’ என சிரித்தார்கள்.

பந்தலுக்கு வராமல் சென்ற காசியானந்தனை 2002ல் எஸ் போ நடத்திய சென்னை இலக்கிய மகாநாட்டில் எனது பக்கத்து சீட்டில் இருந்தபோது இன்னும் தம்பியிடம் வவுனியாவில் ஈபி ஆர் எல் எவ் தோழரை ஏன் சுட்டது என்று கேட்கவில்லையா எனக் கேட்க நினைத்தேன்.

இரண்டு விடயங்கள் என்னைத் தடுத்தன.

பக்கத்தில் இருந்த மனைவி மற்றது, அந்த கூட்டத்தில் இருந்து தம்பிடம் கேட்க என எழுந்துபோனால் எனது வண்ணாத்திக்குளத்தை பதிப்பித்த எஸ்போவிற்கு மனம் குழம்பி விடும் என்பதால் அவர் பக்கமே திருப்பாமல் மூன்று மணித்தியாலம இருந்தேன்.

நான் நினைக்கிறேன் மீண்டும் அந்த கேள்வியைக் கேட்டால் ஆனால் ‘அதற்குள் தம்பி 2009 மே18 ல் போய்விட்டது’ எனப் பதில் வரலாம்.

Posted in Uncategorized | 1 பின்னூட்டம்