மெல்பனில் தமிழ் எழுத்தாளர் விழா2017

<img
இலங்கையிலிருந்து ‘ஞானம்’ ஆசிரியர் ஞானசேகரன், எழுத்தாளர் மடுளுகிரியே விஜேரத்தின வருகை

அவுஸ்திரேலியத் தமிழ் இலக்கிய கலைச்சங்கத்தின் வருடாந்த தமிழ் எழுத்தாளர் விழா இம்முறை மெல்பனில் நடைபெற ஏற்பாடாகியுள்ளது.
இவ்விழாவுக்காக இலங்கையிலிருந்து எழுத்தாளரும் ‘ ஞானம்’ இதழின் ஆசிரியருமான மருத்துவர் தி. ஞானசேகரன், மொழிபெயர்ப்பாளரும் எழுத்தாளருமான திரு. மடுளுகிரியே விஜேரத்தன ஆகியோர் வருகை தருகின்றனர்.

எதிர்வரும் மே மாதம் 06 ஆம் திகதி (06-05-2017) சனிக்கிழமை மாலை 5 மணிக்கு மெல்பனில் விழா நடைபெறும் இடம்: Mulgrave Stirling Theological College Auditorium மண்டபம் ( 44-60, Jacksons Road, Mulgrave, Vic – 3170)

அவுஸ்திரேலியாவில் 2001 ஆம் ஆண்டு முதல் தொடர்ச்சியாக எழுத்தாளர்கள், கலைஞர்கள், ஊடகவியலாளர்களின் ஒன்றுகூடலாக எழுத்தாளர் விழா நடைபெற்றுவருகிறது.
கடந்த காலங்களில் மெல்பன், சிட்னி, கன்பரா, கோல்ட்கோஸ்ட் ஆகிய நகரங்களில் நடைபெற்றிருக்கும் தமிழ் எழுத்தாளர் விழா இந்த ஆண்ட, மீண்டும் மெல்பனில் சங்கத்தின் நடப்பாண்டு தலைவர் திரு. லெ. முருகபூபதியின் தலைமையில் நடைபெறவிருக்கிறது. குறிப்பிட்ட (மாநில) நகரங்களிலுமிருந்தும் சிலர் வருகைதரவுள்ளனர்.

சமீபத்தில் அல்லது முன்னர் தாம் படித்ததும் தமக்குப்பிடித்ததுமான ஒரு படைப்பிலக்கிய நூல் அல்லது மொழிபெயர்ப்பு, பயண இலக்கியம் முதலான துறைகளில் எழுதப்பட்ட ஒரு நூல் பற்றி பேசும் வகையில் வாசிப்பு அரங்கு நிகழ்ச்சி ஒழுங்குசெய்யப்பட்டுள்ளது. வாசிப்பு அரங்கிற்கு கலைஞரும் எழுத்தாளருமான திரு. மாவை நித்தியானந்தன் தலைமைதாங்குவார்.

இதுவரைகாலமும் இலங்கையில் தமிழிலிருந்து சிங்கள மொழிக்கும், சிங்கள மொழியிலிருந்து தமிழுக்கும் மொழிபெயர்க்கப்பட்ட படைப்பிலக்கிய நூல்கள் தொடர்பாகவும் மொழிபெயர்ப்பில் எதிர்நோக்கப்படும் சவால்கள் பற்றியும் இலங்கையின் பிரபல மொழிபெயர்ப்பாளரும் தமிழில் சரளமாகவும் சிறப்பாகவும் உரையாடக்கூடியவருமான இலக்கிய ஆர்வலர் திரு. மடுளுகிரியே விஜேரத்தின மொழிபெயர்ப்பு அரங்கில் உரையாற்றுவார்.

அத்துடன் படைப்பிலக்கியங்களில் மொழிபெயர்ப்பின் அவசியம் தொடர்பான கலந்துரையாடலும் இடம்பெறும். சிங்கள – தமிழ் மட்டுமன்றி இந்திய மொழிகளிலும் ஐரோப்பிய மொழிகளிலும் வெளிவரும் மொழிபெயர்ப்பு இலக்கியப்படைப்புகள் குறித்தும் இந்த அரங்கில் கலந்துரையாடப்படும்.

இலங்கையில் தொடர்ச்சியாக தங்கு தடையின்றி ஞானம் கலை, இலக்கிய மாத இதழை வெளியிட்டுவரும் அதன் ஆசிரியரும் எழுத்தாளருமான மருத்துவர் தி. ஞானசேகரன் ” ஈழத்து இலக்கியத்தின் இன்றைய நிலை” என்னும் தலைப்பில் உரையாற்றுவார்.

ஆயிரம் பக்கங்களில் வெளியாகியிருக்கும் ‘ஞானம்’ 200 ஆவது சிறப்பிதழும் இவ்விழாவில் அறிமுகப்படுத்தப்படும்.
எழுத்தாளர் விழா நிகழ்ச்சிகள் ஆவணப்படக்காட்சியுடன் நிறைவடையும். இம்முறை பட்டுக்கோட்டை கல்யாணசுந்தரம் அவர்கள் பற்றிய ஆவணப்படம் காண்பிக்கப்படும்.
அவுஸ்திரேலியாவிலும் இலங்கையிலும் தமிழகத்திலும் சமீபத்தில் வெளியான நூல்களும் இவ்விழாவில் விற்பனைக்குக் கிடைக்கும்.
இவ்விழாவை அவுஸ்திரேலியத் தமிழ் இலக்கிய கலைச்சங்கத்தின் நடப்பாண்டு செயற்குழு ஏற்பாடு செய்துள்ளது.
அனைவரும் அன்புடன் அழைக்கப்படுகின்றனர்.
மின்னஞ்சல்: atlas25012016@gmail.com
இணையத்தளம்: http://www.atlasonline.org

Event sponsored by Victorian multicutural commision

Posted in Uncategorized | பின்னூட்டமொன்றை இடுக

நினைவில் வாழும் விசுவானந்ததேவன்

நடேசன்

77 ஆம் ஆண்டு காலப்பகுதியில் பேராதனைப் பல்கலைக் கழகத்தில் மார்ஸ் மண்டபத்தில் தங்கியிருந்தேன். நான் கலகா வீதியைக்கடந்து எதிர்ப்பக்கமாக புகையிரதநிலையம் அமைந்த பகுதியில் உள்ள மிருகவைத்தியத்துறைக்கு செல்லும்போது பலதடவைகள் விசுவானந்ததேவனைக் கண்டிருக்கிறேன்.

துணிப்பையை தோளில் கொழுவியபடி குறைந்தது இரண்டு நண்பர்களுடன் எதையோ தொலைத்துவிட்டதுபோல் புற்களோ அல்லது ஊர்வனவோ நசிந்துவிடாதிருக்கவேண்டும் என்பதுபோல் கால்களை எட்டி எட்டி வைத்தபடி சிரிப்பைத் தழுவ விட்டபடி என்னைக்கடந்து நடக்கும் விசுவானந்ததேவன் எப்பொழுதும் நினைவில் நிற்கிறார்.
அவரது உருவம், முகம், அவரது புதுமையான பெயர் , அத்துடன் கம்யூனிஸ்ட் என எனக்கு மற்றவர்களால், முக்கியமாக ஜனதா விமுக்தி பெரமுனையைச் சேர்ந்த சிங்கள நண்பன் ஜோதிரத்தினவால் அறிமுகப்படுத்தப்பட்டது எல்லாம் பசுமையான நினைவுகள்.
எனக்கு முன்பே பல்கலைக்கழகம் வந்தவர், எங்களது காலத்திலும் அவர் படிப்பதைத் தொடர்ந்தமையால், படிப்பதைவிட அதிகமாக புரட்சிகரமான வேலைகளில் ஈடுபடுகிறார் என்பதும் எனக்குப் புரிந்தது. நான் பல்கலைக்கழகம் பிரவேசித்த காலம், ஏற்கனவே 71 புரட்சியில் ஈடுபட்டவர்கள் தோல்வியடைந்து சிறையிலிருந்து விடுபட்டுப் படிக்க வந்த காலம் என்பதால் நான் சிரிப்புடன் மட்டுமே விசுவானந்ததேவனைக் கடந்து விடுவேன்.

பேராதனைப் பல்கலைக்கழகத்தில் அவர் சீனச்சார்பான கொள்கை உடையவர் என அக்காலத்தில் அவர் மீது முத்திரை குத்தப்பட்டிருந்தது. நாங்கள் எல்லாம் உயிர் தமிழுக்கு, உடல் மண்ணுக்கே என்ற ஈழத் தேசியக் கவிஞர் காசி ஆனந்தனது கோசங்களைக்கேட்டு வளர்ந்தவர்கள். மருத்துவ, மிருகவைத்தியத்துறைகளில் படித்துக் கொண்டிருந்த எங்களுக்கு இடதுசாரி அரசியல் பிரயோசனமற்றது என்ற எண்ணமிருந்தது.
தோட்டம் செய்யத் தண்ணிரோ, தொழில் செய்ய தொழிற்சாலையோ இல்லாத தீவுப்பகுதியில் பிறந்தவர்கள் படித்தால் அரச உத்தியோகம் படிக்காவிடில் தென்னிலங்கையில் சோற்றுக்கடை அல்லது சுருட்டுக்கடை எனத்தேடும் பாரம்பரியம் எமது இரத்தத்தில் ஓடியது.

84 இல் தமிழகத்திற்கு வந்ததும் பெரும்பாலான ஈழவிடுதலை இயக்கத் தலைவர்களுடன் நேரடியாகப்பழக வாய்ப்புக்கிடைத்தது. ஆனால் எனக்கு ஏற்கனவே பேராதனையில் படித்த காலத்தில் அறிமுகமான மாணவரான, பிற்காலத்தில் தமிழ்விடுதலை இயக்கமொன்றின் பொறுப்பாளராக இருந்த விசுவோடு இந்தியாவிலும் பெரிதளவு நெருங்கிப்பழகவில்லை.
84 இறுதியில் அகதிகளுக்கும் இயக்கப்போராளிகளுக்கும் மருத்துவ உதவிகளை செய்வதற்கு அக்காலத்தில் விடுதலைப்புலிகள், புளட் டெலோ , ஈ.பி .ஆர் .எல் .எஃப். மற்றும் ஈரோஸ் அமைப்பினர் ஒன்றாகச் சேர்ந்து உருவாக்கிய அமைப்பிற்கு நான் செயலாளரானேன். அவர்கள் அந்த அமைப்பில் தமிழீழத்தேசிய முன்னணி (என் எல் எவ் ரீ) என்ற அமைப்பை ஒதுக்கிவிட்டார்கள்.

அப்பொழுது அதைப்பற்றி விசாரித்தபோது என். எல் .எவ் .ரீ.யின், இந்திய நக்சலைட்டுகள் தொடர்பும், இவர்களது சீனச்சார்புக் கொள்கையும் இந்தியாவில் சரிவராது என்ற காரணம் சொல்லப்பட்டது.

எனினும் பலமுறை விசுவை சந்தித்திருக்கிறேன். நலம் விசாரிப்பதோடு எமது உரையாடல் முடிந்துவிடும். அதன் பின்பு ஒருநாள் நான் ஈபிஆர் எல் எஃப். செயலதிபர் பத்மநாபாவைக் காணச் சென்றபோது அங்கு அவர் என்னை விசுவுக்கு அறிமுகப்படுத்த முயன்றபோது ” ஏற்கனவே பேராதனையில் தெரிந்தவர்” என்றார்.
பிற்காலத்தில் சில ஈபி எல்ஆர் எஃப். நண்பர்கள் ” விசு எங்களிடம் ஆயுதம் கேட்கிறார். ஆனால் எங்களுக்கே இன்னும் கிடைக்கவில்லை ” என்றார்கள்.
86இல் நான் இந்தியாவில் இருந்தபோது விசு கடலில் மரணமடைந்ததாக அறிந்து மிகவும் வருந்தினேன். நான் அறிந்தவரை விசுவை எவரும் குறை சொன்னது கிடையாது. ஆனால், பிற்காலத்தில் விடுதலைப்புலிகளால் அவர் கொலை செய்யப்பட்டதாக சந்தேகம் வலுத்ததாக அறிந்தேன்.
விசர் நாய் கடிக்கவில்லை என்றால்தானே அதிசயம்…? யாரைத்தான் அவர்கள் விட்டு வைத்தார்கள் என்பது ஒருவிதமான மனச்சாந்தி.

அத்தோடு விசுவின் படகில்பயணம் செய்த 30 பேர்அளவிலான சாதாரண மக்களையும் நாம் நினைவு கூரவேண்டும். விசுவானந்ததேவன் என்ற விசுவின் நினைவுக் கட்டுரைகள் கொண்ட நூல் எனக்குத் தபாலில் வந்தது.

இந்தப்புத்தகம் இரு விடயங்களில் முக்கியமாகிறது. புத்தகத்தைத் தொகுத்தவர்கள் அதன் பின்பகுதியால் இணைத்திருந்த அவர்களது இயக்கத்திலிருந்து இறந்தவர்கள் 31 பேரது விபரக்கொத்து. அதில் 18 போராளிகள் விடுதலைப்புலிகளால் கொல்லப்பட்டவர்கள். அதைவிட விசு உட்பட 3 பேர் விடுதலைப்புலிகளால் கொலை செய்யப்பட்டிருக்கலாம் எனப் பலமாக நம்பப்படுகிறது.
5 பேர் இலங்கை இராணுவத்தால் கொலை செய்பட்டார்கள். மொத்தமாக 250 போராளிகளை மட்டும் தமது உச்சக்காலத்தில் வைத்திருந்தது இச்சிறிய இயக்கம். இவர்கள் சுவரொட்டிகளும், துண்டுப்பிரசுரங்களிலும் ஆர்வம் காட்டியவர்கள். ஆக மிகுதியாக சில துருப்பிடித்த ஆயுதங்களை தங்கள் பாதுகாப்புக்கு வைத்திருந்திருப்பார்கள். நான் கேள்விப்பட்டவரை ஒரு வங்கியைக் கொள்ளையடித்திக்கிறார்கள். அவர்கள் விடுதலைப்புலிகளின் எதிரிகளா?

இதுபோல் மற்ற இயக்கங்களும் தங்களது போராளிகளது பெயர்களை வெளியிடுவது மிக மிக அவசியமானது. எமது போராட்டம் யாரால் சிதைக்கப்பட்டது என்பதற்கு வேறு ஆதாரம் தேவையில்லை.

நான் புரிந்துகொண்ட மற்றைய விடயம் இலங்கையில் கமியூனிஸ்ட் கட்சிகள் சம்பந்தமானது. வரலாற்றைப் பேசுபவர்கள் கட்சிகள் சம்பந்தமாக பேசுவது அரிது. ஆனால், கொள்கை சார்ந்திருந்த முக்கியமானவர்களையிட்டு பேசுவார்கள்.

சிங்களவர்கள் மத்தியில் பீட்டர் கெனமன், டாக்டர் விக்கிமசிங்கா சண்முகதாசன், யாழ்ப்பாணத்தில் வி.பொன்னம்பலம், மாஸ்டர் கார்திகேசு , அதைவிட பல்கலைக்கழகத்தில் பேராசிரியர்கள் சிவத்தம்பி கைலாசபதி அதில் குறிப்பிடத்தக்கவர்கள். யாழ்ப்பாணத்தில் கார்த்திகேசு மாஸ்டருடனும் சென்னையில் வி. பொன்னம்பலமுடனும் பழகியதை எனக்குக் கிடைத்த கொடையாக நினைக்கிறேன்.

இந்தத் தனிமனிதர்களுக்கு அப்பால் என் போன்றவர்களுக்கு புரியும் வகையில் இலங்கையில் இடத்துச்சாரியத்தின் வரலாறு பொதுவெளியில் பேசப்படவில்லை. இந்தப்புத்தகம் அந்தக்குறையைத் தீர்த்து வைக்கிறது. இந்த நூலில் இடது சாரிகள், நாங்கள் படித்த விலங்கியலில் அமிபா போன்ற ஒரு கல உயிர்கள்போல் பிளவுபட்டுக்கொண்டிருந்தார்கள் என்பது புரிந்தது.

ஆரம்பத்தில் சீன- ரஷ்ஷிய பிளவு உருவாகியது. அப்பொழுது இரண்டு பகுதியிலும் இரு மொழி , பல மதங்கள் சார்ந்தவர்கள் கமியூனிஸ்ட் கட்சிகளில் இருந்தனர். அதன்பின் சீன சார்பில் இருந்து சிங்கள இளைஞர் அணி, ரோகண விஜயவீராவின் தலைமையில் போய்விட்டதையும் பிற்காலத்தில் சண்முகதாசன் போன்றவர்கள் தொழிற்சங்கவாதிகளாக மாறி, இறுதியில் விடுதலைப்புலி ஆதரவாளர்களாகத் திரிபடைந்ததாக அறிந்திருந்தேன்.

இந்தப் புத்தகத்தின் மூலமே பிற்காலத்தில் சண்முகதாசனது தலைமையில் இருந்து பிரிந்து மாக்சிய –லெனினிச கட்சி உருவாகியதும் அதில் காலஞ்சென்ற விசு தீவிரமாக இயங்கியதும் அதன் பின்பு தமிழர் பிரச்சினை கூர்மையடைந்தபோது தமிழ் மக்கள் தேசிய முன்னணி உருவாகி பிற்காலத்தில் விசுவால் தமிழீழத் தேசிய மக்கள் ஜனநாயக முன்னணி என்ற ஒரு ஆயுத அமைப்பாகியிருப்பதும் தெரியவருகிறது.

ஹட்டன் நேஷனல் வங்கிக் கொள்ளையின் பின்பு அதனில் இருந்து பிரிந்து தமிழீழ மக்கள் விடுதலை முன்னணியாக அந்த இயக்கம் பரிணமித்த போதே விசுவின் இறப்பு நடக்கிறது. வலதுசாரி அரசியலுக்கு சமாந்தரமாக இடதுசாரிகள் பிளவு, அழிவு என்ற வரலாறு உள்ளது. இதில் சண்முகம் சுப்பிரமணியத்தின் வரலாற்றுக்கட்டுரை சிறப்பானது. ஒருவர் எழுதாமல் பலர் எழுதும்போது தொகுப்பு நூல்களில் சொல்வது சொல்லல் என்பது சில இடங்களில் சகிப்புத்தன்மையை சோதித்தாலும் படிக்கவேண்டிய நூலாகவும் அத்துடன், நாம் நினைவில் வைத்திருக்கவேண்டிய மனிதராகவும் விசு உள்ளார்.

விசுவின் சொந்த ஊர் எது என்பது எனக்கு முன்பு தெரியாது. அவரது ஊரான வடமராட்சி கல்லுவம் பற்றிய ஒரு நினைவு வருகிறது.

77இல் பல்கலைக்கழக நண்பர்களான நாங்கள் பத்துப் பேர் உடுப்பிட்டித்தொகுதியில் இராஜலிங்கத்திற்காக பிரசாரத்திற்குப்போனபோது எங்களைத் தலைவர் சிவசிதம்பரம் கல்லுவத்திற்கு அனுப்பினார். அந்த ஊரின் வீதியில் நாம் செல்லும்போது, ஒரு வீட்டு முன்றலில் மிளகாய் காயவைத்துக்கொண்டிருந்த ஒரு மூதாட்டி ” எங்கிருந்து வாறியள் தம்பிமாரே? ” என்று கேட்டார்
” பேராதனை பல்கலைக்கழகம் ” என்றோம்.
” பள்ளனுக்கு வோட்டுக் கேட்டு மட்டும் வராதீர்கள் ” என்றார் அந்த மூதாட்டி.

அதிலிருந்தே சாதித்திமிர் பிடித்த ஊர் கல்லுவம் என்ற சித்திரமே எனது மனதில் உருவானது. அதுவே விசுவானந்ததேவனது ஊர் என்பதையும் இந்தப்புத்தகம் நினைக்க வைக்கிறது. அதற்கப்பால் தமிழகத்திலும் பார்க்க இலங்கையில் சாதிப்பாகுபாடு குறைந்தது என நாம் நினைத்தால் அதற்கு இடதுசாரிகளே நன்றிக்குரியவர்கள். இதற்குமேலாக வட இலங்கையில் உருவாகிய தமிழ்த்தேசியவாதிகளான தமிழரசுக்கட்சி, தமிழ்க்காங்கிரஸ், மற்றும் பிற்கால சிறிய, பெரிய போராளி அமைப்புகள் மற்றும் விடுதலைப்புலிகள் எல்லோரும் இழைத்த நாசவேலைகளோடு ஒப்பிடும்போது மிகச்சிறிய அளவில் உருவாகிய ஒற்றைக்கல அமிபாக்களான இடதுசாரிகள் எமக்கு விட்டுச் சென்றவை அதிகமானவை.

மனிதர்கள் எல்லோரும் சமமானவர்கள் என்பதை எங்களுக்கு எமது மாணவப்பருவத்தில் புரியவைத்தவர்கள் இலங்கை இடதுசாரிகள். அந்தவழியில் குறுகிய காலத்தில் பலரது நினைவுகளில் கலந்த ஒருவராக விவானந்ததேவனை நாம் நினைவு கூர்வோம்.

குறிப்பிட்ட இந்தப்புத்தகத்தின் பிரதிகள் சில மெல்பனில் என்னிடமுள்ளன. தேவைப்படுவோர் தொடர்புகொள்ளலாம்.
தொடர்புகளுக்கு : uthayam12@gmail.com – 0452631954
—0—

Posted in Uncategorized | 1 பின்னூட்டம்

சாத்திரியின் கதைத்தொகுதி அவலங்கள்

நடேசன்

ரோமர்கள் சாபோ மலை உச்சியில் மிருகங்களைப் பலி கொடுத்து, அதை எரிக்கும்போது அங்கிருந்து வந்த மரக்கரியும்(KOH) மிருகக்கொழுப்பும் மழையில் கழுவி அருவியுடன் சேர்ந்தது. அந்த அருவியுடன் கலந்த நீரோடையில் மிதந்து வந்த மிருக எச்சங்கள் கலந்த இடத்தில் ரோமன் மகளிர் துணிகள் துவைக்கும் போது அவை எதிர்பாராமல் பிரகாசமாக வந்தன.

இதுவே சவர்க்காரம் உருவாகிய கதை. இன்னமும் சவர்க்காரம் செய்வதை சபோனிபிக்கேசன் (Saponification) என்பார்கள்.

விடுதலைப்புலிகளால் முன்னெடுக்கப்பட்ட தமிழ் ஈழப்போராட்டத்தில் ஏற்பட்ட அழிவுகள் தவிர்த்து, போராட்ட முடிவில் கிடைத்த ஒரு நன்மை என்பது இயக்கப்போராளிகளாக இருந்தவர்கள் இலக்கியவாதிகளாக மாறியதாகும்.

இயக்கம் சார்ந்தவர்கள் மட்டுமல்ல இயக்கத்தை எதிர்த்து பேனை எடுத்த என் போன்றவர்களும் தமிழ்வெளிக்கு ரோமர் காலத்தில் கிடைத்த சவர்க்காரம் போன்றவர்களே.

அந்த வரிசையில் குறிப்பிடத்தக்கவர் பிரான்சில் வதியும் சாத்திரி. அவரது தொடர்பு கவிஞர் கருணாகரனால் எனக்குக் கிடைத்தது. அவரது முகநூலில் நானும் இணைந்திருப்பதால், தொடர்ந்தும் அவரை அவதானிக்கிறேன்.

2009 இல் எனக்குத் தெரிய அவர் மட்டுமே விடுதலைப்புலிகள் தலைவர் பிரபாகரனுக்கு அஞ்சலி செலுத்தியவர். மற்றவர்கள் தமிழ்நாட்டில் இருப்பவர்களின் கதைகேட்டு, முருகனுக்கு அந்த மறைந்துபோன தலைவனை ஒப்பிட்டு, அவர் இன்னமும் இருப்பதாகக் கொண்டாடியவர்கள். மே 2009 பின்பு கோழி திருடியவர்களாக மவுனமாகினார்கள். நல்லவரோ கெட்டவரோ ஒருவர் இறந்தபின்பு அதற்காக அஞ்சலி செலுத்துவது மரபாகிவிட்டது. இந்த மரபை பல்லாயிரக்கணக்கான வருடங்களாக மனிதசமூகம் பின்பற்றி வருகிறது.

சாத்திரியின் ஆயுத எழுத்து நாவலை பணம் கொடுத்து வாங்கி அவற்றை மெல்பனில் அறிமுகப்படுத்தினேன். அது உண்மை, புனைவு, மற்றும் சாகசங்களின் கலவையான நாவல் என்றாலும், தமிழ் சமூகத்திற்குத் தெரியவேண்டிய பல விடயங்கள் அதில் உள்ளன. எதிர்மாறான கொள்கையிருந்தாலும் நேர்மையுள்ளவர்களை நாம் நேசிக்கவேண்டும். அது அவருக்காகவல்ல, சமூகத்தில் நேர்மை, உண்மை, சத்தியம் இருந்தாலே ஆரோக்கியமானது.

சாத்திரியின் “அவலங்கள்” தொகுப்பின் உள்ளடக்கம் வேறுவிதமானது. இதிலிருப்பவற்றை என்னால் சிறுகதைகளாகப்பார்க்க முடியவில்லை.

சாத்திரியின் எண்ண அலைகள், மன நெருடல்கள், வயிற்றில் தொடர்ந்து சுரந்த அமிலங்களாக திரண்டு வெளியாகியுள்ளது. சாத்திரி நேர்மையாக தமது எண்ணங்களை எங்களுக்குத் தெரிவிக்கிறார்.

அரிஸ்டோட்டல் சொல்லியதுபோல் கதை சொல்பவர் தனது சத்தியத்தை நிலைநிறுத்தும்போது அவர் சொல்வதை நாம் கேட்கிறோம். இந்தத்தொகுப்பில் பெரும்பாலானவை எமது மனதில் நேர்மையான அனுதாபத்தை, முக்கியமாகப் பெண்கள் பாத்திரங்களின் மூலம் உருவாக்குகிறது.

பெரும்பாலானவை காத்தாசிஸ் (Catharsis) ஆக மனதில் உள்ளவற்றை வெளியே சொல்லி அமைதியாக்குவது. கூர்வாளின் நிழலில் தமிழினி செய்ததும் இதுவே.

இந்தத்தொகுப்பில் உள்ள ஒவ்வொன்றும் எமது சமூகத்தில் நாம் அடைகாத்துக்கொண்டு உறங்கிய அழுகிய முட்டைகள். ஈழத்தமிழ்ச்சமூகத்தில் சாதி, பெண்போராளிகள் மற்றும் போலித்தனமான சுயநலமிக்க அரசியல் என்பன இந்தக் கதைகளின் மையங்கள். வாசித்தால், உணர்வு உள்ளவர்களுக்குப் படுக்கையில் முள்ளாக குத்தக்கூடியவை. கவிஞர் கருணாகரன் முன்னுரையில் எழுதியதுபோல் பெரும்பாலான கதைகள் கற்பனைக்கும் உண்மைக்கும் இடையில் மிதப்பன

இந்திய அமைதிப்படையால் சிதைக்கப்பட்ட ராணியக்காவின் கதை நமக்கெல்லாம் தெரிந்தது. மூன்று வருடங்களில் இந்திய இராணுவத்தின் நடத்தையை ஒப்பிட்டு, இலங்கை இராணுவத்தைச் சிறந்தவர்கள் என தமிழ் மக்களை ஏற்கவைத்ததுடன், விடுதலைப்புலிகளின் இந்திய எதிர்ப்பு பிரசாரத்திற்கும் அந்த ஒப்பீடு துணைபோனது.

மல்லிகாவின் கதை, யாழ்ப்பாண வெள்ளாள மக்கள் ஒவ்வொரு கிராமத்திலும் எப்படி சாதியமைப்பை பாதுகாத்தார்கள் என்பதையும், சிங்கள இராணுவம் மற்றும் அரசாங்க ஒடுக்குமுறைக்கு மத்தியில் போராடிய காலத்தில்கூட தங்களருகே இருந்த மற்றைய தமிழர்களை எப்படி அன்னியமாக நடத்தினார்கள் என்பதைக் கண்ணாடியாக காட்டுகிறது.

கோயிலுக்குள் போவதற்கு ஆயுதம் மூலம் வழி ஏற்படுத்தியது உண்மையென்றாலும், சாதியமைப்பு, ஆயுதத்திலும் வலிமையானது என்பதை போரற்ற தற்காலத்தில் உணரமுடிகிறது.

சிமிக்கி கதை, கணவன் மனைவியின் அந்தரங்கத்தை காட்டுவதுடன், சிறுகதைக்குரிய அம்சத்துடன் மனதை நெகிழவைக்கிறது. ஆனால், கடைசிவரிகள் இடறுகின்றன.

மலரக்கா கதை பெரும்பாலான ஆண்களின் வாழ்வில் நிகழ்வது. இப்படியான கதைகள் பல ஆங்கிலத்தில் உண்டு. சிறு வயதிலிருந்து வயது முதிர்வதை பாலியல் உணர்விலிருந்து மட்டுமல்லாது நேர்மையாக அநீதியை எதிர்த்து நிற்கும் உணர்வின் ஊடாகவும் காட்டுவது

அலைமகள் கதை இயக்கப் பெண்போராளியின் கதை. வங்காளப் பிரிவினையில் பாகிஸ்தானியப் படைகளினால் பாதிக்கப்பட்ட பெண்களை மணக்கும்படி அக்காலத்தலைவர் முஜுபிர் ரஹ்மான் இளைஞர்களை வேண்டுகிறார். இலங்கையில் போராளிப் பெண்களையோ அல்லது இளம் விதவைப்பெண்களையோ மறுமணம் செய்வதற்கு உற்சாகப்படுத்தவோ உதவி செய்தற்கோ எந்த அரசியல் தலைவர்களோ அல்லது நிறுவனங்களோ இல்லாத நிலையில் அலைமகளின் இறுதிமுடிவு மிகவும் யதார்த்தமாக அமைந்திருக்கிறது

கடைசிஅடி என்னும் கதை, : 2009 மே மாதத்தில் போர் முடிவடையும் காலத்தில் ஐரோப்பாவில் விடுதலைப்புலிகளின் முகவர்கள் பணத்தை மக்களிடம் கறந்த கதை. அதிகமாக பலர் ஜெர்மனியிலும் சுவிட்சர்லாந்திலும் வங்கியில் கடன் எடுத்து ஆயுதம் வாங்க விடுதலைப்புலிகளுக்கு கொடுத்ததாக அறிந்தேன் .

கைரியின் கதை. மனநலம் குன்றிய பெண்ணைத் துரோகியாகக் கொன்ற கதை. துரோகியாக மட்டுமல்ல அத்தகையோரை, தற்கொலைப்போராளிகளாகவும் பயன்படுத்திய பெருமைக்குரியது நமது வரலாறு.

நான் படித்து வாய்விட்டுச் சிரித்த கதை அகதிக்கொடி. ஆரம்பத்தில் நகைச்சுவையாகத் தொடங்கி இறுதியில் சோகத்தில் முடிகிறது.

பீனாகொலடா (Pina colada) அண்ணாசிப்பழமும் ரம்மும் சேர்த்து தயாராகும் கரிபியன் கொக்ரெயில். இதன் பெயரில் எழுதப்படுவது தமிழ்நாட்டுக்கதை. ஆரம்பத்தில் நன்றாக வந்து, இறுதியில் தொய்ந்துவிட்டாலும் இந்தக்கதையில் மிகப்பெரிய நீதி உள்ளது. ஒருவரால் வஞ்சிக்கப்பட்டு பாழ்கிணற்றில் தள்ளப்பட்டதாக நினைத்து அழும் பெண் பிற்காலத்தில், அவளே பலரை பாழ்கிணற்றுக்குள் தள்ளுவதைத் தொழிலாக நடத்துகிறாள்.
அக்காலத்தில் இலங்கைப் பல்கலைக்கழகங்களில் எவன் அதிகம் பகிடிவதைக்கு உள்ளாகின்றானோ, அவனே பின்னர் பகிடிவதையின் மன்னனாக மாறுவான். வதைக்கப்பட்ட மருமகள், கொடுமைக்கார மாமியாராவது போன்ற முரண்நகை

முகவரி தொலைத்தமுகங்கள்: ஆயுதம் கடத்தும் இயக்கக் கப்பலில் இறந்த இளைஞனை ஒரு தீவில் புதைப்பது பற்றிய கதை. எனக்கு மிகவும் பிடித்திருந்தது. அதேவேளையில் விடுதலைப்புலிகளின் பல கப்பல்கள் இந்து சமுத்திரத்தில் இலங்கைக் கடற்படையால் மூழ்கடிக்கப்பட்டபோது அதில் மாலுமிகளாக இருந்து மூழ்கியவர்களது உறவினர், பெற்றோரை இந்தக்கதை எனக்கு நினைத்துப் பார்க்கத்தூண்டியது.

இப்படி பல நிகழ்வுகளை என் போன்றவர்களுக்கு நினைக்க வைத்ததே இந்தக்கதைகளில் சாத்திரியின் வெற்றி

புரட்சி: இயக்கங்களில் காட்டிக்கொடுப்புகள் பற்றி இயக்கங்களை நன்கு அறிந்தவர்களுக்குத்தெரியும்.

அஞ்சலி என்ற கதை, போதைவஸ்துக்குள் செல்லும் இளம் தமிழ் பெண்ணின் கதை.

இந்தக்கதைகளைச் சிறுகதையாக்காமல் கிறியேட்டிவ் நொன்ஃபிக்சன் Creative non fiction)என்ற நிலையில் எழுதப்பட்டிருந்தால் இவற்றுக்குரிய மதிப்பு பலமடங்கு அதிகமாக இருக்கும். தமிழில் சிறுகதை அல்லது நாவல் என்ற வட்டத்திற்கு வெளியே தமிழ்நாட்டவர்கள் வருவதில்லை. அவர்களை முன்மாதிரியாகக்கொண்டு இலங்கையர்களும் உண்மைக்கதைகளை சிறுகதை – நாவல் என எழுதவரும்போது, உண்மைச்சம்பவங்கள், கோயில் காளையை நலமடித்து வண்டியில் கட்டுவது போன்றதாகிவிடுகிறது.

சாத்திரியின் அவலங்கள் நாங்கள் விளையாடிய துன்பகரமான விளையாட்டின் சில கண்ணீர்த்துளிகள். இதேவழியில் போகாது இருப்பதற்காக நாம் இவற்றை வாசிக்கவேண்டும்.

—0–

Posted in Uncategorized | 1 பின்னூட்டம்

மெல்பன் வருகை


மெல்பன்

கரையில் மோதும் நினைவலைகள் 3
நடேசன்

எனது வாழ்வில் அதிக காலம் மெல்பனில் வாழப்போகிறேன் என அக்காலத்தில் நான் எண்ணவில்லை. மனைவியின் சகோதரர்கள் இருவர் இங்கு இருந்தபோதும் மனைவிகூட அதைப்பற்றிச் சிந்திக்கவில்லை. நாட்டை விட்டு வாழ்வுதேடி ஓடியவர்களில் ஒருவனாக இருந்தேன். ஆனால் என்னையறியாமல் வாழ்வின் பெரும்பகுதி உலகத்தின் சிறந்த நகரங்களில் ஒன்றான மெல்பனில் அமைந்துவிட்டது.

இந்தியாவில் இருந்து வந்து ஒரு மாதகாலம் மட்டும் சிட்னியிலிருந்தோம். எனது மனைவியின் இளைய சகோதரன் ரவி, மெல்பனில் மருத்துவராக இருந்தார். அப்பொழுது அவர் திருமணமாகி இருக்கவில்லை. அவருடன் இருக்கலாம் என்று மனைவியும் மாமா மாமியும் முடிவு செய்தனர்.
யாழ்ப்பாணக் குடும்பங்களில் மாமிமார் எஸ். பொ. வின் சடங்கு நாவலில் வரும் பாத்திரம் மாதிரி செயல்படுவார்கள். நானும் அவர்களது முடிவுகளை ஏற்று ரவியின் வீட்டிற்குச் சென்றோம். அந்தப் பகுதி சன்சைன் எனப்படும் மெல்பனின் மேற்குப்பிரதேசம். அவ்விடத்திற்கு மெல்பனின் பிரபல்யமான வெஸ்ட் கேட் பிரிட்ஜ் எனப்படும் பெரிய பாலத்தைக் கடந்து செல்லவேண்டும்

இரண்டு அறைகள் கொண்ட ஒரு ஃபிளட்டில் நாங்கள் நால்வரும் ஒரு ஒரு படுக்கை அறையில் வாழ்ந்த காலம். இரண்டுபிள்ளைகளும் நடுவே உறங்கினால், இருமருங்கும் நாங்கள் உறங்குவோம். மூன்று வயதில் இருந்த மகள் நித்திரையில் உடல் பயிற்சி செய்ததால் விழுந்த உதைகள் , அடிகள் இன்னமும் நினைவில் இருக்கிறது. அந்த ஆறு மாதங்கள் எனது வாழ்வில் முக்கியமானவை.

எமக்கு அக்காலத்தில் ஆங்கிலம் படிப்பதற்காக அவுஸ்திரேலிய அரசாங்கம் உதவிப் பணம் தந்தது. அப்படியிருந்தும் மாமன் மாமி என ஏழு பேர் ஏன் ஒரே வீட்டில் இருந்தோம் என்று இப்போது நினைக்கிறேன்.

இரண்டு காரணங்கள் இருக்கமுடியும். மீண்டும் நான் அவுஸ்திரேலியாவில் மிருக மருத்துவராகவும் , மனைவி குடும்ப மருத்துவராகவும் தகைமையைப் பெறுவதற்கு பரீட்சை எடுக்கவேண்டிய கட்டாயத்தில் இருந்ததால் எங்களது பிள்ளைகளைப் பராமரித்தது மாமா மாமியினர்தான். அக்காலத்தில் அந்த அரச உதவியிலும் எம்மால் சேமிக்க முடிந்தது.

எனது பிற்கால வாழ்வில் பலமான தாக்கத்தை உருவாக்கிய இரண்டு விடயங்கள் மெல்பனில் இருந்தபோது நடந்தன. அவற்றில் முதன்மையானது ஃபூட்ஸ்கிரே என்ற இடத்தில் அமைந்திருந்த தொழில்நுட்பக்கல்லுரியில் – எங்களைப்போல் பல நாடுகளிலும் இருந்து வந்தவர்களோடு சேர்ந்து ஆங்கிலம் படித்தோம். அந்த வகுப்பு ஐக்கிய நாடுகளது சபை போன்றது. எங்களோடு படித்தவர்கள் எல்லோரும் மருத்துவராகவும் மிருக மருத்துவராகவும் இருந்தார்கள்.

எங்களுக்கு கற்பித்த ஆண் அலன், பெண் ஹெலன் இருவரும் பெயர் ஒற்றுமையில் மட்டுமல்ல குணத்திலும் அருமையானவர்கள். மாணவர்களது கற்பனையில் ஆசிரியர்கள் எப்படி இருக்கவேண்டும் என்பதற்கு உதாரணமாகத்திகழ்ந்தார்கள். பல வருடங்கள் அவர்களுடன் நட்பைப் பேணினேன். மிருகமருத்துவராக நான் வேலை செய்த மருத்துவமனையில் தனது பூனையைக் கொண்டுவந்த ஹெலன் என்னைக் கண்டதும் ஒரு ஆசிரியராக அவர் அடைந்த சந்தோசம் இன்னமும் நினைவில் உள்ளது. அவரது பூனையின் பற்களை சுத்தப்படுத்தினேன் என்பதையும் நினைவுகூர்கிறேன்

பிரித்தானிய காலனி ஆதிக்கத்தில் இருந்து வந்த எங்களுக்கு ஆங்கிலம் இலகுவாக இருந்தபோது, சீனா , தென்னமரிக்கா , கிழக்கு ஐரோப்பா மற்றும் அரேபிய நாடுகளில் இருந்து வந்தவர்கள் அடைந்த சிரமத்தை என்னால் பார்க்கமுடிந்தது. பலர் பல தடவைகள் பரிட்சையில் தோற்றி தேர்வானார்கள். என்னுடன் படித்த பல அரேபியர்கள் மற்றும் கிழக்கு ஐரோப்பியர்கள் பரீட்சைகளில் தேறமுடியாது டாக்சி சாரதிகளாகவும் தமது மருத்துவத்துறை தவிர்ந்து ஏனைய தொழில்களில் ஈடுபட்டதும் மனதிற்கு வருத்தமானவை.
பிரித்தானிய காலனித்துவத்தால் வந்த கிரிக்கட் போன்று ஆங்கில அறிவும் எமக்குகிடைத்த நன்மைகள் என்ற கணக்கில் வைக்கப்படவேண்டும். இந்தியா, இலங்கையில் இருந்து அமெரிக்கா , பிரித்தானியாவுக்குச் சென்றவர்களுக்கு முன்னேற்றத்திற்கு ஆங்கிலம் ஏணியாக உள்ளது. இதுவே பல இந்தியர்கள் , அமெரிக்க பல்தேசிய நிறுவனங்களில் முக்கியமடைய பிரதான காரணமாகும்.

மருத்துவ , மிருக மருத்துவ மற்றும் பல்மருத்துவ துறைகளில் உள்ளவர்களுக்கு தங்களிடம் வரும் சாதாரண அவுஸ்திரேலியரிடம் எப்படி ஆங்கிலத்தில் பேசுவது என்பதுடன் புதிய கலாச்சாரத்தை எப்படி எதிர்கொள்வது என்பதையும் அறிந்து கொள்வதற்காக நடந்த வகுப்பில் பயின்றவர்களுக்கு மூன்று மாதத்தின் பின்பாக பரீட்சை நடக்கும் . இதில் சித்தியடைந்தபின்பே மற்றைய பரீட்சைக்குப்போக முடியும். அந்தப்பரீட்சைக்கு எங்களைத் தயாராக்குவதே அலன், ஹெலன் ஆகியோரது பொறுப்பு. நாங்கள் வந்த காலத்தில் தொடர்ச்சியாக 12 வருடங்கள் தொழிற்கட்சி மத்தியில் அரசாண்டபோது புதிதாக நாட்டுக்குள் வரும் எங்களைப் போன்றவர்களுக்கு இப்படியாகச் சலுகைகள் இருந்தன. இந்த நாட்டுக்குத்தேவையானவர்கள் என்ற எண்ணத்தை உருவாக்கிய இப்படியான வகுப்புகளும் , ஆசிரியர்களும் எம்மை துரிதகதியில் பரீட்சையில் தேறவைத்தன.

இந்தக் காலத்திலே எனது அரசியல் மீண்டும் புத்துயிர்ப்பு பெற்றது.

மெல்பனுக்கு வந்தபோதே நண்பர் சிவநாதனுக்கு கொடுப்பதற்காக சுரேஷ்பிரேமச்சந்திரனது அறிமுகக்கடிதத்தோடு வந்தேன். இக்காலத்தில் அவரே ஈழமக்கள் புரட்சிகர முன்னணியின் சார்பாக இயங்கி வந்தவர். இந்தியாவில் அகதிகள் மத்தியில் வேலை செய்த காரணத்தால் சிவநாதன் ஒரு கூட்டத்தை மெல்பன் வை.டபிள்யூ. சி.ஏ. மண்டபத்தில் ஒழுங்கு பண்ணியிருந்தார். அதுவே அவுஸ்திரேலியாவில் எனது முதல் சமூகச் செயல்பாடு.

மெல்பனில் மழைச்சாரல் போர்த்திய குளிர்காலம். மாலை ஆறு மணியளவில் நண்பர் சிவநாதனது காரில் வந்திறங்கியபோது இருட்டாகிவிட்டது. வீதியோரமாக நடந்தபோது எனது காலின் கீழ் மாப்பிள் இலைகள் சலசலத்தன. நான் பேசவிருந்த இடம் , அதனைக்கேட்பவர்களது நோக்கம் தெரியாததால் கால்கள் பின்ன தயங்கியவாறு நடந்தேன். போட்டிருந்த உள்ளாடை , சேட் , அதன் மேல் கம்பளி உடை என்பவற்றை மீறிய குளிர். கைவிரல் நுனிகளில் பத்து ஊசிகள் குத்தியதுபோல் விறைத்தது. உள்ளே சென்றதும் வெளியே உள்ள நிலைக்கு மாறாக அந்த மண்டபம் சூட்டில் கணகணத்தது. கிட்டத்தட்ட 40 இலங்கைத் தமிழர்கள் வந்திருந்தார்கள். நான் மூன்று வருடமாக இந்தியாவில் அகதிகளுடனும், இயக்கத்தவர்களுடனும் சென்னையில் வேலை செய்த வரலாற்றைக் கூறிவிட்டு உங்களைப்போல் ஈழவிடுதலையை நேசித்தவர்களில் நானும் ஒருவன். ஆனால், இந்தியாவின் இராணுவம் இலங்கைக்குப் போகவிருப்பதால் இனிமேல் தமிழராக நாம் செய்வதற்கு அதிகமில்லை. ஈழப்போராட்டம் என்பது எம்மைக் கடந்து போய்விட்டது. தற்போதைய நிலையில் எங்களால் முடிந்தது அகதிகளின் துயர் துடைப்பதே. எனது கர்ச்சீப்பை எடுத்துக் காட்டி, கண்ணீரைத் துடைப்பதுபோன்ற செயலாக இருக்குமென்றேன் .

அதுவரையும் அமைதியாக எனது பேச்சைக் கேட்டுக்கொண்டிருந்தவர்களில் இருவர் ” நீர் எப்படிச் சொல்லமுடியும்…? உமக்கு என்னதெரியும்… ? நீர் விடுதலைப்புலிகளுக்கு எதிரானவர் ” எனப் பேசினார்கள். அந்தக் கூட்டத்தில் இருந்த பெரும்பான்மையினர் எனதுகூற்றை ஆதரித்தார்கள் என்று சொல்லாவிடிலும், எதிர்க்கவில்லை.
இந்தக் கூட்டம் நடந்த காலம் 1987 ஜுலை நடுப்பகுதி. இந்திய இராணுவம் இலங்கைக்குச் சென்றது ஜுலை இறுதிப்பகுதியில். இப்படி உறுதியாகச் சொல்வதற்கு என்னால் எப்படி முடிந்தது…?

நானும் மனைவியும் இந்தியாவில் இருந்த காலத்தில் எமது இந்திய விசாவை மூன்று வருடங்களாகப் புதுப்பிக்கவில்லை. இலங்கைப் பாஸ்போட்டில் ஒருவிதமான அஜாக்கிரதை இருந்தது. அவுஸ்திரேலியாவுக்கு வருவதற்கு விசா கிடைத்தபோதுதான் அதன் முக்கியத்துவம் தெரிந்தது . விசா இல்லாமல் இருந்தால் இந்தியாவில் இருந்து எக்சிட் விசா கிடைக்காது. ஓடிவிழுந்து புதுப்பிக்க நினைத்தபோது இந்தியாவின் பிரோக்கிரசி பயமுறுத்தியது. எனது கவலையை அறிந்து அக்காலத்தில் என்னோடு அடிக்கடி தொடர்பில் இருந்த இன்ரலிஜன்ட் பீரோவைச் சேர்ந்த தமிழர் ஒருவர் அதை ஒரே நாளில் செய்து தந்தார். இந்திய உளவுத்துறையினர் இயக்கங்களில் முக்கியமானவர்களுடன் மட்டுமல்ல என்போன்றவர்களுடனும் தொடர்பு வைத்திருப்பார்கள்.
அவை எந்தவொரு நிபந்தனையுமற்ற தொடர்புகள். அவுஸ்திரேலியாவுக்குப் போவதை வாழ்த்திய அவர், “இந்திய இராணுவம் இலங்கைக்குள் இறங்கத் தயாராக இந்தியக்கடற்கரையில் காத்திருக்கிறார்கள். இனிமேல் உங்களுக்குப் பிரச்சினையில்லை. எங்கள் நாட்டில் உள்ள ஈழ அகதிகளும் படிப்படியாக போய்விடுவார்கள். இதுவரையும் இங்கிருந்து செய்த சேவை போதுமானது. அவுஸ்திரேலியாவுக்குச் சென்று குடும்பத்தைப்பாருங்கள் ” என்றார்.

அவர் எனக்குச் சொன்ன விடயங்கள் நடந்திருக்கலாம் . ஆனால், எமக்கு நாமே குழியைக் தோண்டி, நாங்களே எம்மீது மண்ணைப்போடுவதற்கு சத்தியப்பிரமாணம் செய்தால் யார்தான் என்ன செய்ய முடியும்…? உதவிக்கு வந்தவர்கள் வேடிக்கைதானே பார்க்கமுடியும்…?

அந்தச் சந்திப்பின் பின்பாக பல விடயங்கள் நடந்தன. அக்காலப்பகுதியில் எனக்கு முன்னர் இலங்கையிலிருந்து முருகபூபதி வந்திருந்தார். விடுதலைப்புலி ஆதரவாளர்கள் மிகவும் வேகமாகச் செயல்பட்டு இந்தியாவிற்கு எதிரான பிரச்சாரத்தைதொடங்கியதால் கிட்டத்தட்ட நண்பர்கள் 12 பேர் சேர்ந்து ஒரு கையெழுத்துப் பத்திரிகையை உருவாக்க முயன்றார்கள். அதற்கான முதல் ஆலோசனைக்கூட்டம் நண்பர் திவ்வியநாதனின் கிளேய்டன் வீட்டில் நடந்தது. அந்தப்பத்திரிகையில் சிலர் கூட்டுப்பொறுப்பாக இருந்தாலும் அதன் சுமை முருகபூபதியின் தோளில் விழுந்தது. மக்கள்குரல் என்ற அந்தப்பத்திரிகை வெளியானதும் விடுதலைப்புலிகளுக்கு எதிரான ஒரு குழுவாக எங்கள் மீது அழுத்தமான முத்திரை இடப்பட்டது. இந்தப் பன்னிரண்டு பேரும்
இலங்கையில் ஜே.ஆர் – ராஜீவ் ஒப்பந்தத்தால் சமாதானம் வரவேண்டுமென்று நினைத்தார்கள். அந்தப்பன்னிருவரும் எனது நண்பர்கள். ஆனால், அந்தப்பத்திரிகையில் எனக்கு எந்தப்பங்குமில்லை.

இக்காலத்தில் மட்டும் மெல்பனில் இலங்கைத்தமிழர்கள் கிட்டத்தட்ட 300 பேரளவில் அகதிகளாக விண்ணபித்துவிட்டு பலவருடங்களாகக் காத்திருந்தார்கள். அதில் பலர் எங்கள் நண்பர்களாகவும் இருந்ததால் சட்டத்தரணி ரவீந்திரனது உதவியால் அவுஸ்திரேலியத் தமிழ் அகதிகள் கழகம் என்ற பெயரில் ஒன்று அமைப்பு உருவாகியது. இதனது உருவாக்கத்தில் அதன் ஆரம்பக் கூட்டத்திலே மட்டும் நான் பங்கு கொண்டேன். ஆனால், இந்தக்கழகமும் மக்கள்குரல் போல் விடுதலைப்புலிகளுக்கு எதிரானதாகவே பார்க்கப்பட்டு இதில் சேர்ந்தவர்கள் அக்காலத்தில் இங்கு இயங்கிய இலங்கைத் தமிழ்ச் சங்கத்தினரால் துரோகிகளாக வர்ணிக்கப்பட்டார்கள். வானொலிகளை நடத்தி எதிர்பிரசாரங்களை முன்னெடுத்தார்கள்.

மெல்பனில் தமிழர்கள் சம்பந்தப்பட்ட எந்த முயற்சிகளையும் விடுதலைப்புலி ஆதரவாளர்களோடு இணைந்தே எடுக்கவேண்டும் என்ற நிலைப்பாடு எழுதாத சட்டமாகியது. மற்றவர்கள் தமிழர் சம்பந்தமாக ஏதும் செய்ய முயன்றால், அதனைத் துரோகச்செயலாகப் பார்க்கவேண்டும் என்ற மன நிலையை பரப்ப முயன்றார்கள். இதனால் கோயில்கள் பிரிந்தன. நண்பர் மாவை நித்தியானந்தன் பிற்காலத்தில் சுயாதீனமாக பாரதிபள்ளியை உருவாக்கினார்.

தீவிர புலி ஆதரவாளர்கள் சமூகவிடயங்களில் மட்டுமல்ல தமது கருத்துக்கு எதிரானவர்களது தனிப்பட்ட தொழில் சார்ந்த சட்டத்துறை மற்றும் மருத்துவத்துறை பணிகளையும் மௌனமாகவும் வெளிப்படையாகவும் பகிஷ்கரித்தார்கள்.
இவற்றால் பயந்த பலர் ஊரோடு ஒத்துவாழ்தல் என்ற பழக்கத்திற்கு அடிமையாகி, சூழ்நிலையின் கைதிகளாயினர். ஆமாம் சாமிகளாக தலையாட்டினர்.

1988 ஜனவரியில் நான் மேல்படிப்புக்காக தெரிவு செய்திருந்த நியூ சவுத்வேல்ஸ் பல்கலைக்கழகம் என்னை அழைத்ததால் குடும்பமாக சிட்னி சென்றேன்.

அதுவரையில் நான் மெல்பனில் செய்த மிகவும் சிறிய பணிகளையும் அரசியலாகப் பலர் பார்த்தனர். பலர் – ” உங்களது வேலையையும் குடும்பத்தையும் பாருங்கள் ” எனப் புத்திமதி சொல்வார்கள். ஆனால், எனது பணிகள் யாவும் தன்னியல்பாகவே நடந்தவை.

சிறுவயதிலேயே வன்முறை எனக்கு அன்னியமானது. இலங்கையில் இருந்து வன்முறைக்குத் தப்பி இந்தியாவிற்குச் சென்ற நான், எமது நாட்டு இயக்கத்தினர் மத்தியில் நடந்த ஆட்கடத்தல், கொலைகளைப் பார்க்க நேர்ந்தது. அவற்றில் ஏதாவது நல்ல நோக்கமிருக்கலாம் என்ற ஆரம்பக்கட்ட நினைவுகள் பிற்காலத்தில் அடிபட்டுப்போனது.

ஏதாவது வழிமுறையில் இந்த வன்முறைப்போராட்டம் நிறுத்தப்படவேண்டுமென்பதே எனது அடிமனதின் விருப்பம். இலங்கை – இந்திய ஒப்பந்தத்தை வரவேற்றதும் அந்த விருப்பத்தில் ஒன்று. இதனாலேயே அதற்காக ஆத்மார்த்தமாக இயங்கிய எனது நண்பர்களுடன் ஒன்றிணைந்தேன்.

எனது வாழ்நாளில், யாழ். இந்துக்கல்லூரி மாணவர் பராயத்தில் ஓரிருதடவைதான் கல்லூரிக்கு தாமதமாகச்சென்றதனால் ஆசிரியர்களிடம் பிரப்பம் பழம் வாங்கியிருக்கின்றேன். அங்கு நான் செல்லும் சைக்கிளில் காற்றுப்போயிருந்தால் ஏற்படும் தாமதங்கள்தான் அவை. எல்லோருக்கும் அந்த இளம் பருவத்தில் கிடைக்கும் பிரப்பம் பழங்கள்தான்.
கல்லூரியில் எந்தப் பெரிய காரணமுமில்லாமல் அடித்தார்கள். ஒருமுறை சில நிமிடங்கள்தாமதித்ததற்கும் மறுமுறை பாடசாலைக்கு போகாமல் ஹஸ்டலில் நின்றதாலும் கிடைத்தவை.அச்சம்பவங்கள் என்னில் பெரிய மாற்றங்களை ஏற்படுத்தவில்லை. அவை அக்காலத்திலே நியாயமற்றதாகவே தெரிந்ததன . ஒரு தடவை எனது தந்தையிடம் வாங்கியிருக்கிறேன் . அதற்கப்பால் நான் எனது தம்பிகளுக்கு ஓரிரு முறை பாடசாலைபோகுமாறு அடித்ததும் , எனது மகளுக்குச் சிறுவயதில் கையை ஓங்கியதும்தான் நினைவில் இருக்கிறது.ஒருசமயம் எனது பூனை, குருவியை பிடித்ததற்காக அதனை பத்திரிகையால் அடித்திருக்கின்றேன்.
இவ்வாறு மிகக் குறைந்த அளவிலேயே வன்முறையை பிரயோகித்திருக்கின்றேன் . அப்படியான வன்முறைகளுக்காக இப்பொழுதும் வருந்துகிறேன்.

எனது ரீன்ஏஜ் வயதில் பாடசாலைக்கு செல்லும் போது காசைக்கொடுத்த அம்மா மருந்து வாங்கி வரும்படி கூறியிருந்தார். அக்காலத்தில் கிளினட் ஈஸ்ட் வூட்டின் ஒரு ஆங்கிலப்படம். பெயர் நினைவில்லை. அதுவே கடைசி நாளாக இருந்தது. வெள்ளிக்கிழமை , விலங்கியல் ஆசிரியர் பிரான்சிஸ் வராததால் வகுப்பில்லை .அவர் வராது விட்ட பாடங்களை பின்பு அழைத்து ஓல்ட் பாக்கருகே நடத்துவார் என்பதால் பாடத்தை தவறவிடவில்லை. திரைப்படத்திற்கும் அதுவே கடைசி நாளாக இருந்தது. கிட்டத்தட்ட பத்துப்பேர் கூட்டமாக இந்துக்கல்லுரியில் இருந்து படம்பார்க்கச் சென்றோம். கலரி வரிசையில் படம் பார்த்தால் ரோயல் டிஸ்பன்சரியில் மருந்து வாங்க மிச்சமிருக்கும் என்பது எனது கணக்கு.தியேட்டரில் கலரி சீட்டுகள் முடிந்துவிட்டது. முன்வைத்த காலை பின்வைப்பது கௌரவக்குறைவாகத் தெரியும். அம்மாவிற்குத்தேவைப்பட்ட மாத்திரைகளை மீண்டும் மீண்டும் மனதில் நாட்கணக்குப்போட்டபோது மொத்தமாக வாங்க முடியாத போதிலும் சொற்ப மாத்திரைகளாவது வாங்கலாம் என தீர்மானித்து இரண்டாவது வகுப்பில் படம் பார்த்துவிட்டேன்.
ஆனால், ரோயல் டிஸ்பன்சரியில் மாத்திரைகள் ஒரு டப்பியில் இருப்பதால் உடைத்துத் தர மறுத்துவிட்டார்கள். என்னுடன் வந்த நண்பர்கள் ஏற்கனவே போய்விட்டார்கள். கடன் தர யாருமில்லை. சோகத்துடன் வந்த என்னிடம் வீட்டில் கேட்டபோது நடந்ததைச்சொன்னேன்.

‘பரதேசியைப் பிள்ளையாகப் பெற்றிருக்கிறாய். மருந்து வாங்கக் கொடுத்த பணத்தில் றீகல் தியேட்டரில் ஆங்கிலப் படம்பார்த்துவிட்டு வந்திருக்கு. உருப்படாது’ அம்மாவைத் திட்டி, எனக்கு அடி விழுந்தபோது கொடுமையே உருவான தமிழ்ப்பட வில்லனாக எனது தகப்பனை நினைத்து வீட்டைவிட்டு ஓட நினைத்தேன். ஆனால், எங்கே ஓடுவது எனத்தீர்மானிக்கவில்லை. அந்தநேரத்தில் எனது மூளையின் எமோஷனல் நடுப்பகுதி ஓய்வு பெற்றதும், மூளையின் பகுத்தறியும் முன்பகுதி விழித்துக்கொண்டது.
அட மடையா, படித்து ஒரு மனிதனாக வரவேண்டும். இதையெல்லாம் சகித்துப்போகவேண்டும். ஏற்கனவே பாடசாலையில் பிரச்சினை பண்ணிவிட்டு பாடப்புத்தகங்களைக் குளத்தில் எறிந்துவிட்டு பிரித்தானிய ஆர்மியில் சேர்ந்த சின்னத்தம்பியின் மகனாக இருக்கிறாய். எது செய்யக்கூடாது என்பதற்கு உன் தகப்பனே முன்னுதாரணமாக இல்லையா…?

எனது தம்பிக்கு சரியாகக் காலை எட்டுமணிக்கு வயிற்றுவலி வரும். நாங்கள் நால்வரும் எழுந்து பாடசாலைக்கும் கல்லூரிகளுக்கும் ஒன்பது மணிக்கு முன்பே போய்விடுவோம். அதன் பின்பு வயிற்றுவலி குணமான தம்பி காலையில் எழுந்து தேவையான காலை உணவை சாப்பிடுவான். இந்த எட்டுமணி வலி பாடசாலைக்கு போகும் நேரத்தில் வருவதும் பின்பு ஒரு மணி நேரத்தில் போய்விடுவதையும் ஏற்காமல் அவனை இழுத்தும் அடித்தும் பாடசாலைக்கு கொண்டு சென்றதால் எதுவித பிரயோசனமும் இருக்கவில்லை.என்ன காரணம் என நாங்கள் விசாரிக்கவுமில்லை. விசாரித்திருந்தால் ஏதாவது தெரிந்திருக்கும். அவனை நான் அடித்ததாலேயே படிப்பை பிற்காலத்தில் வெறுத்திருக்கலாம். பிற்காலத்தில் அவனது உளப்போக்கை அறிய முற்படவில்லை என்பதாக நினைப்பேன்.

மெல்பனில் வழக்கமாக மாலையில் வீடு திரும்பும்போது வீட்டுக்கு முன்பாக உள்ள சீமெந்துத்தரையில் பறவைகளின் இறகுகள் கிடக்கும். அந்த இடங்களில் சிறிய கறுப்பு எறும்புகள் ஊர்ந்தபடி இருக்கும். யார் இந்தப் பறவைகளின் கொலையாளி எனத் தெரிந்தாலும் கையும் களவுமாகப் பிடிக்கக் காத்திருந்தேன். வழக்கத்தைவிட ஒரு நாள் நேரத்தோடு வேலை முடிந்து வீடு திரும்பும்போது மாலை நான்கு மணியிருக்கும். வாயிலிருந்து இரத்தத்துளிகள் நிலத்தில் சொட்ட எனது பூனை ராணியின் , வாயில் தேன் குருவியிருந்து துடித்தது. மற்றைய நாட்களில் கொலை நடத்த இடத்தில் பறவையின் உடல் உண்ணப்பட்டுவிடும். இரத்தத்தை எறும்புகள் சுத்திகரித்துவிடும். இன்று கொலை நடக்கும்போது வந்ததால் கையில் இருந்த பத்திரிகை சுருளால் தலையில் தட்டினேன். பறவையை விட்டுவிட்டுச் சென்ற ராணி அன்று தொடக்கம் என்னருகே வந்ததில்லை.

மனிதர்களில் மட்டுமல்ல, மிருகங்களிலும் வன்முறையான எந்த நடவடிக்கையும் எந்த முடிவையும் ஏற்படுத்தாதது மட்டுமல்ல, எதிர்விளைவையே உருவாக்கும் என்பதை சொந்தவாழ்விலும், சமூகவாழ்விலும் கண்டுகொண்டேன்.

இலங்கைப் போராட்டத்தில் இரண்டு பக்கத்திலும் தொடர்ந்த வன்முறையை உள் நாட்டில் பார்த்தோ அனுபவிக்காமலோ எவருமே இருக்கமாட்டார்கள். குறைந்தபட்சம் நண்பர்களோ, உறவினர்களோ பாதிக்கப்பட்டோ பலியாகியோ இருந்திருப்பார்கள்.

நான் இயக்க வன்முறைகளை தமிழ்நாட்டில் பார்த்தேன். ஆயுதம் தாங்கியவர்கள் தங்கள் பாதுகாப்பு , தங்கள் நோக்கங்கள் அல்லது தலைவரது கட்டளையென விளக்கம் சொல்வார்கள். நாங்கள் அதை நியாயப்படுத்தமுடியாத போதும் வன்முறையின் சூழ் நிலைகளைப் புரிந்து கொள்ளமுடியும். வெளிநாட்டில் அதுவும் ஜனநாயக நாடுகளில் வாழ்ந்து அதனது சுகங்களையும் போகங்களையும் அனுபவித்துக் கொண்டு, இலங்கையில் வன்முறையைத்தூண்டியவர்களுக்கு ஆதரவு வழங்கி, அந்த வன்முறையாளர்களின் கொலைகளையும் நியாயப்படுத்தியபடி மேலும் மேலும் ஆயுதத்திற்கு எந்தக்கேள்வியும் இல்லாது பணம் கொடுத்துவந்தார்கள். நூற்றுக்குத் தொண்ணூறு வீதமானவர்கள் வழங்கிய பணத்தால் ஈழவிடுதலையை தாங்கள் பெறமுடியுமென நினைத்தார்கள்.

இயக்கங்களில் இருப்பவர்கள் செய்யும் கொலைகள் குறைந்தபட்சமாக, அவர்கள் சார்ந்த இயக்கத்திற்காகவே அதன் கட்டளைப்படி செய்கிறார்கள்.ஆனால்,புலம்பெயர்ந்து வாழும் இவர்கள் எந்த நிர்பந்தமுமற்றவர்கள். சுதந்திரமானவர்கள். ஆனால், அந்தக் கொலைகளுக்கு உடந்தையாக இருந்தவர்கள் என்பது உண்மையைத்தவிர வேறொன்றுமில்லை.
தற்கால இஸ்லாமியத் தீவிரவாதிகளுக்கு உதவி செய்பவர்களுக்கு நடப்பதுபோல் மேற்கு நாடுகள் செய்திருந்தால் நகரச்சிறைகள் தமிழர்களால் நிறைந்திருக்கும்.

இந்த நிலையில்1987 ஜுலையில் போரை நிறுத்தி, குறைபட்சமான தமிழர்களது உரிமைகளைப் பெற்றுக்கொடுக்க இருந்த இலங்கை- இந்திய ஒப்பந்தத்தை ஆதரித்த எனது நண்பர்கள் பன்னிருவர் எவ்வளவு தீர்க்கதரிசனமாக செயல்பட்டார்கள் என்பதை நான் நினைத்துப் பார்க்கிறேன்.
30 வருடங்கள் எம்மைக்கடந்து போய்விட்டன. அதன்பிறகு நடந்த கொலைகள் அழிவுகளுக்கு யார் பொறுப்பு…? அக்காலத்தில் உருவான வடக்கு – கிழக்கு இணைப்பு இன்று போய்விட்டது என்பது மிகவும் சோகமான வரலாறு.

சங்கிலியனுக்கு நல்லூரில் சிலை திறந்தார்கள் தமிழரசுக் கட்சித்தலைவர் செல்வநாயகத்திற்கு சிலை வைத்தார்கள்.
உண்மையில் இலங்கைத்தமிழர் தற்போது கொள்கை ரீதியாக அனுபவிப்பது எல்லாம் இந்தியப்பிரதமராக இருந்த ராஜீவ் காந்தியால் கிடைத்தவைதான். நாங்கள் சிலை வைக்கவேண்டிய ஒரே தலைவர் ராஜீவ் காந்திக்குத்தான் என்பது எனது தாழ்மையான அபிப்பிராயம்.

8888888

நான் நியூ சவுத்வேல்ஸ் பல்கலைக்கழகத்தில் பயோரெக்னோலஜி படிப்பைத் தொடங்கிய போது, குடுப்பத்தினரில் இருந்து விலகி பல்கலைக் கழகத்திற்கு அருகாமையில் நண்பர்களுடன் இருந்தேன். அந்த இடத்திற்கும் சிட்னியின் கூஜி கடற்கரைக்கும் இடையில் அதிக தூரமில்லை. என்னோடு இருந்தவர்கள் என்னிலும் பார்க்க குறைந்தது ஐந்து வருடங்கள் இளையவர்கள். ஒவ்வொருவரும் தலா 25 டொலர் வாரம் ஒருமுறை தந்து ஒரு நாளுக்கு ஒருவராக சமைத்து சாப்பிடுவோம். ஏற்கனவே சமையலில் தேர்ச்சியிருந்ததால் எனது சமையலுக்கு அதிக வரவேற்பு இருந்தது. பேராதனை பல்கலைக்கழகத்தில் படிப்பை முடித்து சரியாக பத்து வருடங்கள் பின்னர் சிட்னி பல்கலைக்கழகத்தில் சேர்ந்தேன்.பேராதனையில் படித்தபோது முதலாம் தலைமுறை கம்பியூட்டர் என ஏயார் கண்டிசன் அறையில் வைத்திருந்த மிருகத்தை தூர இருந்து கண்ணாடிக்கூடாக பார்த்த நினைவுகளுடன் இருந்த எனக்கு, நடிகை சிலுக்கு மாதிரி வழுவழுப்பான மக்கின்ரோஸ் எனப்படும் அப்பிள் கம்பியூட்டரில் எனது ஆராய்ச்சிகளைப் பதிவு செய்யவேண்டும்.நல்லவேளையாக ஹொங்கொங்கில் இருந்து வந்த ஒருவன் எனக்கு நண்பனாக வந்தான். அவன் மூலமாக சில அடிப்படைகளை அறிந்துகொண்டேன். அவன் சீனாக்காரனாக இருந்தாலும் மிகவும் பக்தியுள்ள கிறீஸ்தவன். எனது நாத்தீகத்தில் எரிச்சலடைந்து உதவியை நிறுத்திவிடுவான். அடுத்த நாள் மீண்டும் வந்து சொல்லித்தருவான்.

அக்காலத்தில் நடந்த சில விடயங்களை இரைமீட்கும்போது எனக்கு சுவாரஸ்யமாக இருக்கும்.

என்னோடு படித்த மலேசிய சீனப் பெண் என்னைத் திருமணமாகாதவன் என நினைத்து அடிக்கடி பல இடங்களுக்கு இழுப்பாள். மதியங்களில் என்னுடன் சுற்றித் திரிவாள். ஒரு நாள் பரிசோதனைச்சாலையில் மைக்கிரஸ்கோப்பை பார்த்துக்கொண்டிருந்தபோது சூடான மூச்சை என் முகத்தருகே படரவிட்டவாறு காதுக்குள் ” என்னைப்பிடிக்கிறதா ? ” என்றபோது என் இதயம் துடிப்பை நிறுத்தியது.
இரத்தம் முழுவதும் உடலை விட்டு வெளியேறியது மாதிரியான உணர்வுடன் ” திருமணமாகி இரண்டு பிள்ளைகள் ” என்றேன்.
“எங்கே உன் மோதிரம்..? ” என்றாள்.

” எனது மிருகவைத்தியத்தொழிலில் பல இடங்களில் கைவைப்பதால் மோதிரம் போடமுடியாது. அதுவே பழக்கமாகிவிட்டது.” எனச்சொன்னபோது அவளது தங்கமுகம் தாமிரமாகிப் போனது இன்னமும் நினைவில் உள்ளது.

பிற்காலத்தில் தொடர்ச்சியான நட்பைப் பேணினாள். அவளுக்கு என்மேலிருந்த விருப்பத்தைவிட அவுஸ்திரேலியாவில் நின்றுவிடவே விருப்பம் என்பதை அறிந்தேன்

நான் இருந்த வீட்டில் இருந்த போது சில சம்பவங்கள் சுவையானவை. நாங்கள் நான்குபேர் இருந்தது மாடிவீடு. அதற்கு முன்பாக ஒரு பெரிய மதுச்சாலையிருந்தது. மேல்தளத்தில் இருந்த நாங்கள் எல்லோரும் இலங்கையைச் சேர்ந்தவர்கள். கீழே இருப்பவர்கள் ஆண்களும் பெண்களுமாக அவுஸ்திரேலியாவின் நாட்டுப்புறத்தில் இருந்து வந்தவர்கள். இதில் ஒரு இளைஞர் இருபது வயதுக்கு மேல் இராது. பார்ப்பதற்கு ஆண்களின் உடைக்கான மொடல் போல் இருப்பான். ஆறடிக்கு மேல் உயரமானவன். கருத்த தலைமயிர். ஒவ்வொருநாளும் “குட் டே” என்பான். எனக்கு “குடேயா” எனக் கேட்டது. அதனால் நான் அவனுக்கு குட்மோர்ணிங் சொல்வேன். அவனது “குட் டே ” யை புரிந்து கொள்வதற்கு எனக்கு பல நாட்கள் சென்றது. இருவரது பெயர்களையும் பிற்காலத்தில் பரிமாறிக்கொண்டோம். ஒருநாள் காலையில் எனது பெயருக்கு ஒரு கடிதம் கடந்தது. அதை எடுத்துப்படித்தபோது மதுச்சாலைக்கு மாலை ஆறுமணிக்கு வரும்படி எழுதப்பட்டிருந்தது. அதைப்பார்த்தபோது எனக்கு கொஞ்சம் வித்தியாசமாக இருந்ததால், எனது நண்பர்களிடம் கேட்போது ‘நடேஸ் அவன்கள் “கே”. நீ அங்கே போகாதே.” என்றார்கள்.

ஓரினக்காரர்களின் கவர்ச்சிக்கு நான் ஆட்பட்டது அவமானமாக இருந்தது. பின்பு யோசித்தபோது . 34 வயதில் தனித்திருப்பதால் அப்படி எண்ணிவிட்டானோ என நினைத்தேன். பதின்ம வயதிற்கு மேல் தனித்திருந்தால் இப்படியான எண்ணங்கள் மற்றவர்கள் மனங்களில் வரும்போலும்! நமது ஊர்களில் தங்கைமார் திருமணத்திற்காக காத்திருப்பதோ, அல்லது குடும்பத்திற்காக இருப்பதாகவோ இங்கு எண்ணமாட்டார்கள்.

கோடைகாலத்தில் ஒரு நாள் பல்கலைக்கழகம் போகவில்லை. நான் மட்டுமே தனித்து மதியத்தில் வீட்டில் சாரம் அணிந்தவாறு படித்தபடி இருந்தேன். தொடர்ச்சியான படிப்பு போரடித்தபோது வீட்டின் பின்பகுதியில் கிடந்த வூமன் வீக்லி, பிளேபோய் எனப் பலதரப்பட்ட சஞ்சிகைகளில் ஒன்றை எடுத்துப் பார்ப்போம் எனப் பின்புறக்கதவைத் திறந்தபடி வந்தபோது வீசிய காற்றினால் பின்கதவு பூட்டிக்கொண்டது. மீண்டும் உள்ளே செல்ல முடியாமல் தயங்கி நின்றேன். அறை நண்பர்கள் வருவதற்கு குறைந்தது நான்கு மணிநேரமாவது காத்திருக்கவேண்டும். அல்லது கீழே சென்று மேல்மாடிக்கு குழாயைப் பிடித்தபடி ஏறவேண்டும். மேல்மாடிக்கு ஏறுவதற்கும் தயக்கம். உள்ளாடை அணியாத லுங்கியுடன் இருந்தேன். கீழ் வீட்டில் பல மாணவிகள் இருந்தார்கள் என்ன செய்வது..?

நமது ஊர்ப்பழக்கத்தில் சாரத்தை கொடுக்காக கட்டிப்பார்த்தேன். சிங்கப்பூரில் வாங்கிய வழவழப்பான சாரம் இடுப்பில் நிற்பதே கடினம். கொடுக்காக அது நிற்கவில்லை. கீழே காத்திருந்தபோது ஒரு பெண் வந்து பார்த்து “எப்படி..?” என சாதாரணமாகக்கேட்டாள். அவளுக்கு ஒன்றுமில்லை எனச் சொன்னேன்.
அவர்கள் வீட்டு யன்னல் அருகே மணிக்கணக்கில் நிற்கமுடியாது. என்னை வித்தியாசமாக நினைத்து விடுவாள். ஒரே வழி உண்மை பேசுவது. எனது நிலமையை அந்தப் பெண்ணிடம் சொன்னேன். சிரித்தபடி உள்ளே சென்று தனது பீச் சோர்ட்ஸைத் தந்தாள். அதை அணிந்தபடி மேலே ஏறினேன்.

அவள் கீழே நின்று நான் ஏறுவதைப்பார்த்தாள். நான் வெட்கத்துடன் ஏறி மேல் மாடியில் இருந்து நன்றி சொன்ன பின்பே அவள் அகன்றாள். அவளைப்பொறுத்தவரை நான் விழுந்தால் உதவ வேண்டும் என்ற நல்லெண்ணம் இருக்கும். ஆனால், எனக்கு வெட்கம் மலைப்பாம்பாக உடலை வளைத்தது. அடுத்த நாள் அவள் தந்த பீச்சோர்ட்ஸை கவனமாக தோய்த்து காயவைத்து ஸ்திரிபோட்டு அவளுக்கு மீண்டும் கொடுத்தேன்.
அவள் அதனை நிச்சயமாக அணியமாட்டாள். ஆனால், நான் திருப்பிக்கொடுக்காமலிருக்க முடியுமா…?

அன்றிலிருந்து இன்றுவரை நான் வீட்டிலும் சாரம் அணிவதில்லை.
—-0—-

Posted in Uncategorized | 3 பின்னூட்டங்கள்

பூமராங் இணைய இதழ்


அவுஸ்திரேலியத் தமிழ் இலக்கிய கலைச்சங்கத்தின் இணைய இதழ் பூமராங் உங்கள் பார்வைக்கு வருகிறது.
http://www.atlasonline.org

சங்கத்தின் உத்தியோகபூர்வ ஏடாக இதனை உங்கள் முன்னிலையில் சமர்ப்பிக்கின்றோம். எமது சங்கத்தின் வளர்ச்சியின் ஊடாக மற்றும் ஒரு பரிமாணத்தில் பூமராங் இணைய இதழில் சங்கமிக்கின்றோம்.
சங்கத்தின் செய்திகள், சங்க உறுப்பினர்களின் படைப்புகள் மற்றும் அவுஸ்திரேலியத் தமிழ் கலை இலக்கிய ஆளுமைகள் பற்றிய கட்டுரைகள், அகில உலகரீதியான தமிழ் கலை, இலக்கிய ஆக்கங்கள், படைப்பிலக்கிய மொழிபெயர்ப்புகள் , நூல் மதிப்பீடுகள், வாசகர் பக்கம், உட்பட பல பதிவுகளை அவ்வப்போது பூமராங்கில் பார்க்கமுடியும்.

இதனை படிப்பவர்களின் கருத்துக்களையும் எதிர்பார்க்கின்றோம். தங்கள் எண்ணங்களை பின்வரும் மின்னஞ்சல்கள் ஊடாக தெரிவிக்கலாம்.
ஜே.கே.
பூமராங் இணையத்தள நிர்வாகி
தொடர்புகளுக்கு: jkpadalai@gmail.com | atlas25012016@gmail.com

Posted in Uncategorized | பின்னூட்டமொன்றை இடுக

அசோகமித்திரன் நினைவுகள்

தமிழ் நாவல் நூற்றாண்டு ஆய்வரங்கிற்காக இலங்கை வந்திருக்கும் படைப்பாளி.
முருகபூபதி

சென்னையில் வாழும் ஒரு நடுத்தரக்குடும்பம். மனைவி கடைத்தெருவுக்குப் போய்விட்டாள். கணவன் குழந்தையுடன் வீட்டில். தெருவில் சென்ற ஒரு ரிக்ஷாவை காணும் குழந்தை,
” அப்பா ரிஷ்க்கா ” என்று சொல்கிறது.
உடனே தகப்பன், ” அது ரிஷ்க்கா இல்லையம்மா…. ரிக்ஷா” என்று திருத்திச்சொல்கிறார். குழந்தை மீண்டும் ரிஷ்க்கா எனச்சொல்கிறது.
தகப்பன் மீண்டும் திருத்துகிறார். ஒவ்வொரு எழுத்தாக சொல்லிக்கொடுக்கிறார்.
” ரி… க்…ஷா…”
குழந்தையும் அவ்வாறே, ” ரி…க்…ஷா…” எனச்சொல்லிவிட்டு, மீண்டும் ரிஷ்க்கா” என்கிறது. தகப்பன் பொறுமையாக, மீண்டும் மீண்டும் சொல்லி குழந்தையின் உச்சரிப்பை திருத்தப்பார்க்கிறார்.
ஒவ்வொரு எழுத்தையும் அழகாக உச்சரிக்கும் குழந்தை, முடிவில் “ரிஷ்க்கா” என்றே சொல்கிறது. தகப்பன் எப்படியும் குழந்தை வாயிலிருந்து சரியான உச்சரிப்பு வந்துவிடவேண்டும் என்று நிதானமாக சகிப்புத்தன்மையுடன் மீண்டும் மீண்டும் சொல்லிக்கொடுக்கிறார்.
ஆனால், குழந்தை மீண்டும் மீண்டும் ரிஷ்க்கா என்றே தவறாக உச்சரிக்கிறது.
அப்பொழுது கடைத்தெருவுக்குச்சென்ற மனைவி திரும்பிவருகிறாள்.
சென்ற இடத்தில் நினைவு மறதியாக குடையை விட்டுவிட்டு வந்துவிட்டதாகச் சொல்கிறாள்.
” பரவாயில்லை, ஒரு ரிஷ்க்காவில் போய் எடுத்துவா…” என்கிறார் கணவன்.
மனைவி திடுக்கிட்டு, ” என்ன சொன்னீங்க…?” எனக்கேட்கிறாள்.
” ரிக்ஷாவில் போய் எடுத்துவா” எனச்சொன்னேன்.
” இல்லை… இல்லை… நீங்கள் வேறு என்னவோ சொன்னீர்கள்…!!!”
இத்துடன் இச்சிறுகதை முடிகிறது. இதனை சுமார் 40 வருடங்களுக்கு முன்னர் வாழ்விலே ஒரு முறை என்ற சிறுகதைத்தொகுப்பில் படித்திருக்கின்றேன். ஒரு குழந்தைக்கும் தந்தைக்கும் இடையே நடக்கும் உரையாடலில் ஆழ்ந்திருக்கும் படிமத்தை அதில் கண்டு வியந்தோம்.
சிறுகதை அரங்குகளில் அசோகமித்திரனின் கதைகளை வாசிப்பதும் நல்ல அனுபவம்.
அதனை எழுதிய அசோகமித்திரன் கடந்த வியாழக்கிழமை 22 ஆம் திகதி சென்னையில் மறைந்துவிட்டார்.
ரிக்ஷா என்ற அச்சிறுகதையிலிருந்த உருவ – உள்ளடக்க அமைதியைத்தான் நாம் அசோகமித்திரன் என்ற படைப்பாளியிடமும் அவதானித்தோம்.
தமிழகப்படைப்பாளிகளின் வரிசையில் அசோகமித்திரன் பற்றியும் எழுதவேண்டும் என்று பல மாதங்களாக நினைத்திருந்தும், அவரது மறைவுக்குப்பின்னரே அது சாத்தியமாகியிருப்பதையிட்டு ஆழ்ந்த துயரடைகின்றேன்.
பழகுவதற்கு இனிய இலக்கிய நண்பர். முதல் முதலில் யாழ். பல்கலைக்கழகத்தில் 1976 இல் நடந்த தமிழ் நாவல் நூற்றாண்டு ஆய்வரங்கில் அவர் கலந்துகொள்வதற்காக வருகைதந்திருந்த வேளையில் சந்தித்து உறவாடியிருக்கின்றேன். அதன்பின்னர் இரண்டு தடவைகள் சென்னையிலும் சந்தித்திருக்கின்றேன்.
பேராசிரியர் க. கைலாசபதி யாழ். பல்கலைக்கழக வளாகத்தின் முதல் தலைவராக நியமனமானதும் பல பயனுள்ள பணிகளை தொடங்கினார். தமிழ்நாட்டில் தமிழ் நாவல் நூற்றாண்டு பற்றிய சிந்தனை வருவதற்கு முன்பே அதனை நினைவுபடுத்தி இலங்கையில் ஆய்வரங்கை பல்கலைக்கழக மட்டத்தில் அன்று அவர் நடத்தினார்.
இந்நிகழ்வுக்குப் பேராசிரியர் தோதாத்திரியும் அசோகமித்திரனும் அழைக்கப்பட்டிருந்தனர். ஆயினும் தோதாத்திரி தவிர்க்க முடியாத காரணங்களினால் வரமுடியவில்லை. இவரது கட்டுரை ஆய்வரங்கில் வாசிக்கப்பட்டது.
அசோகமித்திரன் கட்டுரை வாசித்ததுடன், இலக்கியக்கலந்துரையாடல்களிலும் கலந்துகொண்டார். நூற்றாண்டு ஆய்வரங்கிற்கு முதல்நாள் யாழ்நகரில் செங்கை ஆழியானுக்கு நடந்த பாராட்டுக்கூட்டத்திற்கும் வருகை தந்து உரையாற்றினார்.
சோ. கிருஷ்ணராஜாவும் சிவநேசச்செல்வனும் அழைத்துவந்தனர். ஆய்வரங்கு மதிய உணவு இடைவேளை நேரத்தில், கைலாசபதியின் பிரத்தியேக அறையிலிருந்து இவரை மல்லிகைக்காக பேட்டி கண்டேன். நண்பர் நுஃமான், இவரை குரும்பசிட்டிக்கு அழைத்துச்சென்றார்.
அங்கு மூத்த இலக்கியவாதி இரசிகமணி கனகசெந்திநாதன் நீரிழிவு உபாதையால் நடக்கவும் முடியாமல் வீட்டில் முடங்கியிருந்தார். அவருக்கு அசோகமித்திரனை அறிமுகப்படுத்திவிட்டு வருமாறு கைலாசபதி தனது காரையும் கொடுத்து நுஃமானுடன் அனுப்பிவைத்தார்.
இத்தனைக்கும் கருத்து ரீதியாக கைலாசபதியும் கனகசெந்தியும் முரண்பட்டிருந்தவர்கள். சக இலக்கியவாதியை வெளிநாட்டு இலக்கிய விருந்தினர் சந்திக்கவேண்டும் என்ற பெருந்தன்மை கைலாஸிடமிருந்ததை அசோகமித்திரன் விதந்து பாராட்டினார்.
அதன்பின்னர் அசோகமித்திரன் கொழும்புக்கும் வந்து எழுத்தாளர்கள் சிலரைச்சந்தித்துவிட்டு விடைபெற்றார். 1984 இல் மீண்டும் இவரை சென்னையில் சந்தித்தேன்.
நா. பார்த்தசாரதி நடத்திய தீபம் இதழின் காரியாலயத்தில் நண்பன் காவலூர் எஸ். ஜெகநாதன், சென்னையில் என்னை வரவேற்கும் ஒரு இலக்கியச்சந்திப்பை மூத்த இலக்கிய விமர்சகர் தி.க. சிவசங்கரன் தலைமையில் நடத்தியபோது அதில் கலந்துகொண்ட இலக்கிய ஆளுமைகளில் அசோகமித்திரனும் ஒருவர். அந்தச் சந்திப்பு மனதில் பசுமையானது.
ஈழத்து எழுத்தாளர்கள், மு. கனகராசன், கணபதி கணேசன், சுந்தா சுந்தரலிங்கம், சோ. சிவபாதசுந்தரம், நவம் ( தெணியானின் தம்பி) தமிழகப் படைப்பாளிகள் சிட்டி, ஜெயந்தன், ராஜம் கிருஷ்ணன், சா. கந்தசாமி, தொ.மு. சி. ரகுநாதன், தீபம் திருமலை ஆகியோரும் கலந்துகொண்ட மறக்கமுடியாத சந்திப்பு. இவர்களில் சிலர் இன்று நினைவுகளாகிவிட்டனர்.
அவர்களின் வரிசையில் இன்று அசோகமித்திரனும் எமது நினைவுகளில் இணைந்துவிட்டார்.
அந்தப்பயணத்தில் சென்னை தேவநேயப்பாவாணர் அரங்கில் அசோகமித்திரனுக்காக நடந்த இலக்கியக்கூட்டத்திலும் கலந்துகொண்டேன்.
அதிலும் அசோகமித்திரனின் ரிக்ஷா சிறுகதை பற்றியே ஒருவர் விதந்து உரையாற்றினார். தீபம் காரியாலயத்தில் நடந்த சந்திப்பில் 1983 இலங்கை இனக்கலவரம் பற்றியும் நாம் உரையாட நேர்ந்தது.
அசோகமித்திரன், தமது இலங்கைப்பயணத்தில் சந்தித்த ஒவ்வொரு எழுத்தாளரின் பெயரையும் சொல்லி அவர்களின் நிலைமையைக்கேட்டு அறிந்தார். தமிழகத்துக்கு வரும் ஈழ அகதிகளை தமிழக அரசு மட்டுமல்ல, இங்கிருக்கும் எழுத்தாளர்கள், கலைஞர்களும் அரவணைக்கவேண்டும் என்று மனிதநேயத்துடன் அன்றைய தினம் பேசினார்.
அதிர்ந்தே பேசமாட்டார். அவர் பேசினால் நாம்தான் கூர்ந்து கேட்கவேண்டும். அவரது பேச்சைப்போன்றதே அவரது எழுத்தும். அங்கு பதற்றமான உணர்வெழுச்சிகளை காணமுடியாது. ஆழ்ந்த அமைதிதான் இருக்கும். அதனால் தலைமுறைகள் கடந்தும் வாசிக்கப்பட்டார்.
தனது 25 வயதில் இலக்கியப்பிரதிகள் எழுதத்தொடங்கி, ஆறுதசாப்தங்களும் கடந்து அயராமல் எழுதிக்கொண்டிருந்தவர். சென்னையில் அன்று பிரபல்யமாக இருந்த ஜெமினி ஸ்ரூடியோவில் ஒரு சாதாரண வேலை இவருக்கு தரப்பட்டிருந்தது. அதற்குப்பெயர் பொதுமக்கள் தொடர்பாளர். நடிப்பதற்கு சான்ஸ் கேட்டுவருபவர்களின் விபரங்களை கேட்டுப்பெறுவது முதல், இதர இலாகாக்களில் இருப்பவர்கள் சொல்லும் வேலைகளையும் கவனிப்பது. தமது ஜெமினி ஸ்ரூடியோ வாழ்க்கை அனுபவங்களையும் ஆங்கிலத்தில் எழுதியிருக்கிறார்.

ஜெமினியிலிருந்து விலகியதும் முழுநேர எழுத்தே அவரது தொழிலாகியது.
ஒருவர் முழுநேர எழுத்தாளராக எமது தமிழ்ச்சமூகத்தில் வாழ்வது மிகப்பெரிய கொடுமை. கசப்பான அனுபவங்களே புத்திக்கொள்முதலாகும். அந்தக்கொடுமைகளையெல்லாம் அநாயசமாகக் கடந்து வந்திருப்பவர் அசோகமித்திரன். ஆயினும் வாழ்வில் தான் பட்ட கஷ்ட நஷ்டங்களைச் சொல்லி அனுதாபம் தேடிக்கொண்டவரல்ல.
தியாகராஜன் என்ற தமது இயற்பெயரை எழுத்துலகத்திற்காக அசோகமித்திரன் என மாற்றிக்கொண்டு, நூற்றுக்கணக்கான சிறுகதைகள், நாவல்கள், பத்தி எழுத்துக்கள், கலை, இலக்கிய, திரைப்பட விமர்சனங்கள் எழுதியவர்.
இந்தியத் தேசிய சாகித்திய அக்கடமி விருது, இலக்கியச்சிந்தனை விருது உட்பட பல இலக்கிய விருதுகளைப்பெற்றிருக்கும் அசோகமித்திரன், கணையாழி இதழின் ஆசிரியராகவும் பல ஆண்டுகள் பணியாற்றியவர். இவரது படைப்புகள் இந்திய – ஐரோப்பிய மொழிகளிலும் பெயர்க்கப்பட்டுள்ளன. ஆங்கிலத்திலும் சில நூல்களை வரவாக்கி, நிறைய மொழிபெயர்ப்புகளும் செய்திருப்பவர்.
பல வருடங்களுக்கு முன்னர் சுபமங்களா இதழுக்காக இவரை பேட்டி கண்டிருக்கும் பரீக்ஷா ஞாநி, ஒரு சந்தர்ப்பத்தில் சுஜாதா எழுதிய பிக்னிக் என்ற கதையை தொலைக்காட்சி நாடகமாக இயக்கினார்.
ஒரு சினிமா நடிகையின் குழந்தையை ஒரு கார்க் கராஜில் வேலை செய்யும் இரண்டு சிறுவர்கள் அழைத்துக்கொண்டு பிக்னிக் சென்றுவிடுவார்கள். இறுதியில் பல சோகமான சுவாரஸ்யங்களுடன் பொலிசாரால் கண்டுபிடிக்கப்பட்டு, தண்டனையாக சிறுவர் சீர்திருத்தப்பள்ளிக்கு அந்தச்சிறுவர்கள் அனுப்பிவைக்கப்படுவார்கள். நடிகையோ தனது பணத்தாலும் செல்வாக்கினாலும் தனது கௌரவம் கருதி குழந்தையை நீதிமன்றப்பக்கம் அனுப்பமாட்டாள்.
அந்தச்சிறுவர்களின் நலன்களுக்காக ஒரு தன்னார்வ தொண்டர் நீதிமன்றில் தோன்றுவார். அந்தத்தொண்டராக நடித்திருப்பவர் அசோகமித்திரன்.
அந்த நடிப்பிலும் அவருக்கே உரித்தான அதிர்ந்து பேசாத இயல்புதான் ரசிகர்களை பெரிதும் கவர்ந்தது. சமகாலத்து உணர்ச்சி கொந்தளிக்கும் தொலைக்காட்சி நாடகங்களிலிருந்து முற்றிலும் வேறுபட்டிருந்தது அந்த பிக்னிக்.
பின்னர் அதே கதை ரோஜா, பிரபுதேவா நடித்து திரைப்படமாகவும் வெளியானது. ஆனால், அதில் அசோகமித்திரன் நடிக்கவில்லை. திரைப்படத்தை விட அதற்கு முன்னர் வெளியான பிக்னிக் தொலைக்காட்சி நாடகம் சிறப்பாக இருந்தது.
எழுத்தில் மட்டுமல்ல அசோகமித்திரன் ஈடுபட்ட வேறு துறைகளிலும் நீடித்திருந்த அவரது ஆழ்ந்த அமைதியே அவரது பேராளுமையாகும்.
அந்த ஆழ்ந்த அமைதியான எழுத்திலும் கூர்மையான அங்கதம் இழையோடும். வாழ்விலே ஒரு முறை தொகுப்பின் கதைகள், தண்ணீர், 18 ஆவது அட்சகக்கோடு, விடுதலை, முதலானவற்றில் அந்தத்தன்மைகளைக் காணலாம்.
ஒற்றன் என்ற நாவலை எஸ். ராமகிருஷ்ணன் சிறந்த நாவல் வரிசையில் குறிப்பிட்டிருப்பார். ஆனால், ஒற்றன் அசோகமித்திரனின் வழக்கமான பாணியிலமைந்த கதையல்ல.
ஜெயமோகன், கமல்ஹாசன் உட்பட பலரும் இவரை பெரிதும் மதித்து பேசியும் எழுதியும் வந்திருக்கின்றனர். ஒருதடவை கமல்ஹாசன் நடித்த சிங்காரவேலன் என்ற சாதாரண குறிப்பிடத்தகுதியற்ற படத்துக்கு அசோகமித்திரன் விமர்சனம் எழுதினார்.
இதற்குப்போய் இவர் ஏன் எழுதினார்…? என்று படித்துப்பார்த்தால், அதிலும் ரசிகர்களுக்கும் நடிகர்களுக்கும் இடையில் நீடிக்கும் உணர்வுபூர்வமான உறவை அங்கதமாகவே சொல்லியிருப்பார்.
தமிழ் சினிமா உலகைப்பற்றியும் அனைத்துலக சினிமா பற்றியும் தேர்ந்த ரசனை இவருக்கிருந்தமையால், அவற்றின் பாதிப்பு இவருடைய கதைகள் சிலவற்றில் இருந்தது. திரையுலக மாந்தர்களின் உணர்வுகளை சித்திரிக்கையிலும் அங்கு நாம் அதிர்வுகளையல்ல ஆழ்ந்த அமைதியையே தரிசித்தோம்.
அசோகமித்திரன் பற்றி ஜெயமோகன் குறிப்பிடும்பொழுது எழுதியிருக்கும் பின்வரும் வரிகளிலிருந்து நாம் படைப்பாளியின் ஆளுமை எத்தகையது என்பதை புரிந்துகொள்கின்றோம்.
” எழுதுபவனின் ஆளுமை மிகச்சிக்கலான ஒன்று. அவனுடைய அன்றாட வாழ்க்கையில் அவனுடைய எழுத்தாளுமை செல்லுபடியாவதில்லை. விற்கமுடியாத வைரங்களை வைத்திருக்கும் ஏழை போன்றவன் அவன். ஆகவே அவன் அன்றாட வாழ்க்கைக்காக ஒரு ஆளுமையை உருவாக்கி வைத்திருப்பான்.”
சில படைப்பாளிகளின் கதைகளை ஒரு காலகட்டத்திற்குப்பின்னர் படிக்க முடியாது. கால மாற்றங்கள் ரசனையிலும் மாற்றங்களைத்தந்துவிடும்.
ஆனால், அசோகமித்திரனின் படைப்புகள், வெவ்வேறு காலகட்டத்தையும் சேர்ந்த எந்தத்தலைமுறையும் படிக்கத்தக்கதாக காலத்தையும் கடந்து வாழும் தன்மையைக்கொண்டிருக்கின்றன.
அதனால்தான் 1950 இற்குப்பின்னர் பிறந்த வாசகரும், 1980 இற்குப்பின்னர் பிறந்த வாசகரும் அசோகமித்திரனை விரும்பிப்படிக்கின்றனர். அவர் படைத்த நடுத்தரவர்க்கத்து மனிதர்களில் நாமும் இருக்கின்றோம். அவரும் இருக்கின்றார்.
தொடர்ந்தும் வாசிக்கப்படும் அசோகமித்திரனுக்கு எமது நெஞ்சார்ந்த ஆழ்ந்த அஞ்சலி.

Posted in Uncategorized | 1 பின்னூட்டம்

லாபிரடோரும் சீனக்குடும்பமும்

ஒரு லாபிரடோர் நாயை வீட்டுக்குள் வைத்து வளர்க்கும் எனக்குத் தெரியும் அதனது நிபந்தனையற்ற அன்பு, விசுவாசம் மற்றும் தோழமை. ஆனால் வற்றாத நதியில் குளிக்கும்போது வேகமாக இழுத்துச் செல்லும் நதியின் சுழல்போல் சிக்கல்களையும் பொறுத்துக்கொள்ள வேண்டும். நமது வாழ்வில் ஏற்படும் காதல் பாசத்திற்குக் கொடுக்கும் விலை போன்றது. என்ன 12 அல்லது 13 வருடங்கள் மட்டுமே நீடிக்கும். அதில் முக்கியமானது வீட்டின் தரையில் தினம் தினம் புதிதாக முளைக்கும் உரோமங்கள். தரையில் மட்டுமல்ல வீட்டில் உள்ள கட்டில், மெத்தை, ஷோபா, உடைகள் மற்றும் உள்ளாடைகள் என எங்கும் வந்துவிடும். தரையில் படர்ந்த உரோமத்தை வீட்டில் யார் சுத்தம் பண்ணுவது என்பது எங்கள் வீட்டில் சட்டமன்ற வாக்குவாதமாக நடக்கும். நல்லவேளையாக நாங்கள் சேட்டைக்கிழித்து, சீலையை உருவும் பாரம்பரிய இன வன்முறையில் இறங்குவதில்லை. அதற்கப்பால் குறைந்த பட்சம் 1-2 மணி நேரம் நாயோடு செலவழித்து அதை நடைப்பயிற்சிக்கு காலையில் மனைவியும் மாலையில் நானும் கூட்டிச் செல்வது என்பது எழுதாத ஒப்பந்தம். ஏதாவது குடும்பவிடயங்கள் பொது விடயங்கள் என வரும்போது அதை மீறுவது இலங்கை அரசுபோல் நானாக இருப்பேன். அதில் ஏற்படும் குற்றவுணர்வு பல மணிநேரம் மனச்சாட்சியில் நிழலாகத் தொடரும். அதை ஊதிப்பெருக்கிவிட இல்லாள் இருப்பாள். விடுமுறையில் செல்லும்போது அதற்கு எங்காவது வசிப்பிடம் ஒழுங்கு பண்ணுவது, அவுஸ்திரேலியாவில் பிள்ளைகளுக்கு பாடசாலையில் இடம் பிடிப்பது போன்றது. அதுவும் மார்கழி மாதமானால் ஆறுமாதத்திற்கு முன்பாக பதிவு செய்வதுடன் ஒன்றரை மடங்கு அதிகமாக விலையிருக்கும். மிருகவைத்தியராக இருப்பதால் உணவு வைத்தியம் என்பன எனக்குச் சிக்கலாக இருப்பதில்லை.

என்னிடம் வரும் சிலர் இரண்டு லபிடோர்களை வைத்திருப்பார்கள். அவர்கள்மேல் எனக்கு என்னையறியாது மதிப்பு உருவாகும். மிருகங்களோடு பழகும்போது எம்மையறியாது எமது பொறுமை கூடும். குழந்தைகளை கண்டித்தாலும் மிருகங்களிடம் பொறுமையைக்காப்போம் அவைகள் உணவு, வைத்தியம் எனவரும்போது பல ஆயிரங்கள் செலவாகும். அதிலும் லாப்பிரடோர் போன்ற பெரிய நாய்கள் நான்கு சிறிய நாய்களுக்குச் சமமானது. சங்கடங்களும் சிக்கல்களும் நிறைந்தாலும் இந்த லாபிடடோர் இனமே பல நாடுகளில் அதிகமாக வளர்க்கப்டுகிறது.

சீன நாட்டில் இருந்து குடிபெயர்ந்து மூன்று லாப்பிரடோர்களை மெல்பேனில் வளர்த்த ஒரு குடும்பத்தின் கதையிது.

புதினைந்து வருடங்கள் முன்பாக நடந்த சம்பவம், காயாத சிமிண்டு நிலத்தில் வைத்த பாதச்சுவடுபோல நினைவில் இருக்கிறது. ஒரு கிறிஸ்மஸ்சுக்கு சில வாரங்கள் முன்பான ஒரு நாளின் காலை நேரம் என நினைக்கிறேன். அது எங்களுக்கு பிசியான காலம். நாய்க்குட்டிகள், பூனைக்குட்டிகளை வளர்க்கத் பெரும்பாலோர் முடிவெடுக்கும் காலம் . மேற்கு நாடுகளில் பல குடும்பங்களின் வேலை மாற்றம், வீடுவாங்குவது மற்றும் விடுமுறை எனப் முடிவுகள் கிறிஸ்மஸ் காலத்தை நோக்கி எடுக்கப்படும்.

நானும் எனது நேர்சும் வேறு ஒரு பூனையை எக்ஸ்ரே எடுப்பதற்காகத் தயாராகிக்கொண்டிருந்த வேளையில், எதுவித அறிவிப்பும் இல்லாமல் எனது கிளிக்னிக்கு கணவனும் மனைவியுமாக சீனக் குடும்பம், இரண்டு பெட்டிகளில் பத்துப்பொன்னிற லாபிரடோர் குட்டிகளைக் கொண்டு வந்தார்கள். அவைகள் உருட்டிவைத்த சந்தனமாக மொழு மொழுவென இருந்தன. ஆறு கிழமை வயதானவை என்பதால் பெட்டியை விட்டுப் பாய்ந்து முழு கிளினிக் முழுவதும் மஞ்சள் டென்னிஸ்பந்துகள் உருள்வதுபோல் உருண்டபடி தங்களது மலத்தையும் சலத்தையும் கதவுகள் மேசைகள் அருகே சென்று கழித்தன.அவைகளைப் பார்த்து எனது நேர்ஸ் முகம் சுழித்தாள். அவர்கள் இருவரும் அந்தக் குட்டிகளைப் பிடித்தாலும் அவை உடனே பெட்டியில் இருந்து வெளிவந்து விடும். கடைசியாக நாங்களும் சேர்ந்து எல்லாவற்றையும் பரிசோதனை அறையில் வைத்துப் பூட்டிவிட்டு அவர்களிடம் தகவல்களைக் கேட்டோம்.

அவர்கள் ஆரம்ப மருத்துவ பரிசோதனை செய்து குட்டிகளுக்கு தடுப்பூசி கொடுக்க வந்திருந்தார்கள். ஆண் நாயும் பெண்நாயையும் தங்களுக்குத் தெரியாது கருத்தரித்து உருவானது என்றார்கள்.பரிசோதித்தபோது எட்டுக்குட்டிகள் உடல் நலமாக இருந்தன. ஆனால் இரண்டில் குறைபாடு இருந்தது. பெண் குட்டியொன்றின் மேல்அன்னம் இரண்டாகப் பிரிந்திருந்து. பால்குடித்தால் மூக்கால் பால் வரும். மற்றைய ஆண் குட்டியின் ஒரு கண்ணின் இரப்பை புருவமயிர் கண்முழியைத் தொடும்.இதனால் கண் சிவந்து கண்ணீர் வரும். பின்பு அந்தக் கண் பின்பு குருடாகும். இவை இரண்டு நோய்களும் நெருங்கிய உறவுகளிடையே கலப்பு நடந்ததால் ஏற்பட்ட பாரம்பரிய நோய் எனச்சொல்லி அவர்களைக் கண்டித்தேன். அதன்பின் ஆணையும் பெண்ணையும் கர்ப்பத்தடை ஆப்பிரேசன் செய்வதற்கு வற்புறுத்தி நாள்க்குறித்தேன். மேல் அன்னத்தில் குறைபாடான குட்டி சில நாளில் உடல் நலிந்துபோனபோது கருணைக்கொலை என்னால் செய்யப்பட்டது. கண்ணில் குறைபாடான ஆண் நாய்க்குட்டியை அவர்களால் விற்கமுடியவில்லை. அதையும் வளர்க்க முடிவு செய்தபோது, அதனது கண்ணிற்க்கு ஆறுமாதம் அதாவது முதிர்ந்த வயதில் நான ஆபரேசன் செய்வதாகச் சொல்லி அதற்கான தொகையும் சொல்லிருந்தேன்.

ஆறுமாதத்தில் அந்தக் குட்டிநாய்க்கு ஆபரேசன் செய்வதற்கான நாளைத் தங்களது சொந்த குடும்ப விடயங்களால் பின்போட்டார்கள் அதன்பின்பு நானும் மறந்து விட்டேன். ஒரு வருடத்தால் வந்து சொன்னார்கள். தாங்கள் தேவனிடம் பிரார்த்தித்தார்கள். இப்பொழுது கண்ணீர் வருவதில்லை என்றபோது நான் நம்ப மறுத்து அந்த நாயைக் கொண்டு வரச்சொல்லிப் பரிசோதித்தேன். அது உண்மையில் குணமாகியிருந்தது. குட்டியாக இருந்தபோது இருந்த விடயம் வளர்ந்தபோது இல்லாது போனது அவர்களுக்குச் சந்தோசம் அத்துடன் நான் ஆறு மாதம்வரையும் பார்ப்போம் என்றதால் இது நடந்தது என என்னைப் புகழ்ந்தார்கள். இதன்பின்பு தவறாமல் என்னைப் பார்க்க வருவார்கள் நான் விடுமுறையில் இருந்தால் காத்திருந்து விடுமுறை முடிந்த பின்பு வருவார்கள்.

கண்ணில் குறைபாடாக இருந்த ஆண்குட்டி குட்டி வளர்ந்து ஆறு அல்லது ஏழு வயதாக இருக்கும்போது காரிலிருந்து விழுந்து நொண்டுவதாக என்னிடம் வந்தபோது காலை எக்ஸ்ரே எடுத்துப் பார்த்தேன். அதனது முழங்கால் மூட்டில் சவ்வுகிழிந்து இரத்தம் வந்திருந்தது. ‘

‘சவ்வு கிழிந்துவிட்டது. இது கால் மூட்டில் முக்கியமான சவ்வு என்பதால் அதை ஆபிரேசனிலே குணப்படுத்த முடியும்.ஆனால் சில வேளைகளில் இளம் நாயானபடியால் பகுதியாகக் கிழிந்திருக்க வாய்ப்பு உள்ளது. அப்படியானால் ஆபிரேசன் தேவையில்லை என்பதால் ஒரு மாதம் பொறுத்துப்பார்போம் அதன்பின்பும் நொண்டினால் ஆபிரேசன் செய்கிறேன்.ஒரு மாதம் அதிகம் நடக்காமல் வீட்டுக்குள் வைத்திருங்கள்’ என்றேன்.

சரியாக ஒரு மாதத்தில் அவர்கள் வந்தார்கள் எந்தப் பிரச்சனையுமில்லாமல் நாய் நடந்தது. இதன்பின் அவர்கள் மனத்தில் நான் ஒரு கை தேர்ந்த வைத்தியராக மதிக்கப்பட்டேன். ஏன் என்பது எனக்கே புரியவில்லை. செய்யவேண்டிய இரண்டு ஆப்பிரேசன்களையும் செய்யாது இயற்கையின் உதவியை நாடியதால் என நினைக்கிறேன். ஒரு விதத்தில் தற்காலத்தில் பல விடயங்களை மருத்துவர்கள் அவசரமாக பணத்திற்காகவும் ஏதாவது செய்ய வேண்டுமென நோயுற்றவர்கள் அவசரப்படுத்துவதாலும் செய்கிறார்கள். ஆபிரேசனால் வந்த விளைவுகள் இயற்கையான செயல்பாட்டிலும் சிறந்ததாக இருக்குமென்பது உண்மையற்றது.

காலங்கள் ஓடின.

அவர்களது தந்தை நாயான ஜெற்க்கு பதின்மூன்று வயதானபோது, கழுத்தின் கீழ்ப்புறத்தில் ரென்னிஸ் பந்தளவு கட்டி வந்தபோது அதை உடன் ஆபிரேசன் செய்து எடுத்துவிட்டு கட்டியை பார்த்தபோது கான்சராக இருக்குமென சந்கதேகித்ததால் அதைப் பரிசோதனைக்கு அனுப்பினேன். அது தைரோயிட் கான்சர் என அறிக்கை வந்தது. அவர்களிடம் இந்தக்கான்சர் எப்படியும் மீண்டும் வரும். ஆனால் உங்கள் அதிஸ்டத்தைப்பொறுத்து, மூன்றா அல்லது ஆறு மாதமா என்பதைப்பொறுத்திருந்து பார்க்க வேண்டும் எனச் சொன்னேன். அவர்கள் தங்கள் நாயில் கான்சர் என நான் தெரிவித்தபோது மற்றவர்கள்போல் முகம் வாடாது இவ்வளவு நாட்கள் ஜெற்றை எங்களுடன் வைத்திருப்பதற்காக உதவியதற்கு என்னைப்பாரட்டியபோது கூச்சமாக இருந்தது.

‘இது தைரோயிட் கான்சர் எனத் தெரிந்திருந்தால் உங்களை விசேடநிபுணரிடம் அனுப்பியிருப்பேன் ‘

‘இல்லை உங்களை எங்களுக்குத் தெரியும். எங்களுக்கு நம்பிக்கையிருக்கிறது’

பாராட்டு என்பது ஒரு போதைவஸ்து பலர் இதற்கு அடிமையாகுவதைப் பார்த்திருக்கிறேன். இதுவரையில் எந்தப்பாராட்டுக்கும் நன்றி எனச் சொல்லி வெட்கப்பட்டு விலகுவதே எனது சுபாவம் மிருகவைத்தியத்திலும் மற்றையவிடயங்களிலும் தொடர்ந்து இதுவரை காலமும் நடக்கிறேன்

நான் அவர்களுக்குத் தெரிவித்தபடி அந்த கான்சர் நாலு மாதத்தில் அதே இடத்தில் வந்தது. அப்பொழுது நான் விடுமுறையில் இருந்ததால் எனது சகா விசேட சத்திரசிகீச்சை நிபுணரிடம் போகும்படி பணித்தார். அவர்கள் ஆபிரேசன் செய்வதற்கு தேதி குறித்தபின்பு சன் தம்பதியினர் என்னைச் சந்தித்தார்கள்.

இரண்டாவது தரம் தைரோயிட் கான்சர் அதே இடத்தில்ஆக்கிரோசமாக வரும். கான்சரை வெட்டுவது சிக்கலாக இருக்கும். மனிதர்களைப்போல் தற்பொழுது கதிரியக்க அல்லது இரசாயன சிகிச்சை செய்யமுடியும் என்பதாலும் ஏற்கனவே ஆபிரேசனுக்கு தேதி குறிக்கப்பட்டதால் அவர்களிடமேஆபரேசன் செய்து கொள்ளும்படி சொன்னேன்..

ஆபிரேசன் நடந்து சிலநாட்களில் மீண்டும் என்னிடம் வந்தார்கள். ஜெற்ரினது தொண்டை வீங்கி ஜெற் கஸ்டப்படுகிறது என்றபோது அதன் கழுத்தை சோதித்துப் பார்த்தபோது தொண்டையில் அதிக நிணம் வடிந்து. அது கழுத்துப்பகுதி சுவாசக்குளாயை அழுத்தியது. ஆபரேசன் செய்தவர்களிடம் போகும்படி அவர்களிடம் அனுப்பியபோது அவர்கள் சிறிய குளாயைப் போட்டு நிணத்தை வெளியேற்றினார்கள்.

இரண்டு நாட்களில் ஒரு அதிகாலையில் மீண்டும் தொண்டை வீங்கியதாக தொலைபேசியில் அழைத்தார்கள்.ஆனால் ஏற்கனவே செய்தவர்களிடம் போக மறுத்து மீண்டும் என்னிடம் கேட்டனர் நான் சொன்னேன் ஆபிரேசனைச் செய்தவர்களே அதனது பின்விளைவுகளை சரி செய்யவேண்டும் மேலும் இதேபோல் பல ஆப்பிரேசன் செய்திருப்பதால் அவர்கள் ஏதாவது மாற்றுவழி வைத்திருப்பார்கள் எனச் சொல்லியபோது அவர்கள் கேட்கவில்லை.ஏற்கனவே ஆப்பிரேசன் சில ஆயிரங்களை விழுங்கிவிட்டது. எனக்குச் சங்கடமான நிலையை தோற்றவித்தார்கள் நானும் எனது சகாவும் வேறு வழியில்லாமல் மீண்டும் தொண்டையை ஆபிரேசன் செய்து அங்கு உள்ள நிணத்தை பெரியகுளாயை வைத்ததும், நிணம் வடிந்து நான்கு நாட்களில் ஜெற் சிரமமற்று மூச்சுவிட்டது.

இரண்டு கிழமைக்கொருமுறை கொண்டு வந்து ஜெற்யை பரிசோதித்துக் சொல்வார்கள். இப்படியான பரிசோதனைகளுக்கு பணம் பெறாததால் சாக்கிலட் பெட்டிகள் தந்தார்கள்.பின்பு ஒரு முறை ஜெற்யை படமெடுத்து அதை பிரேம் பண்ணி பரிசாகத் தந்தார்கள். கான்சர் மீண்டும் வரும்போது கருணைக்கொலை எனத் திட்டவட்டமாகச் சொல்லியிருதேன்.

அது ஒரு சனிக்கிழமை வேலை முடிந்து நாங்கள் வெளியேறத் தயாராக இருந்தோம். கோடைக்காலத்து மதிய வெயில் காய்ந்தபோது காரில் வந்து முழுக்குடும்பமாக மகள், மகனுடன் இறங்கினார்கள். ஏதோ மீண்டும் பரிசோதித்தபின் அனுப்பிவிடலாம் என நினைத்தபோது கழுத்தில் சிறிய மாமிசத்துண்டாக தோலை மீறி வெளியே அந்தக்கட்டியிருந்தது. ஜெற் நோயுடன் சேர்ந்து கோடையின் உஷ்ணத்தினாலும் கொல்லன் துருத்தியாக, இரைந்தபடி காற்றை வாயைத் திறந்தபடி உள்ளெடுத்தபடி என்னைப் பார்த்தது. அதனது கண்கள் அணைந்த மின்குமிழ்போல் ஒளியற்றுவிட்டது. நான் காய்ந்த மாட்டீரல்த் துண்டொன்றைக் முகத்தெதிரே கொண்டு சென்றபோது தலையை மறுபக்கம் திருப்பியது.பின் தரையில் படுத்தது.

இது வரையும் மவுனமாக இருந்த திருமதி சண் ஜெற்யைப் பரிசோதிக்க மட்டும் வந்ததாகக் கூறினார்.நான் பதில் கூறாமல் கணவனைப் பார்த்தேன். கண்களில் கண்ணீர் முட்டியிருந்தது. வளர்ந்த அவர்களின் பிள்ளைகள் சென்று தரையில் கிடந்த ஜெற்ரைத் தடவினார்கள்.

இனிமேல் தாங்காது என்பதால் எனது மவுனத்தைக் கலைத்து ‘கோடைக்காலத்தில் ஜெற் சுவாசிக்க கஸ்டப்படும். அதைவிட இலையான் மற்றும் புழுக்கள் இந்தக் கட்டிமீது வந்தடையும் அதனால் மணப்பதுடன் செப்டிசீமியா வரும். இதனால் ஜெற்யை மேலும் துன்பப்பட அனுமதிப்பது கூடாது’ எனக்கூறியபோது எல்லோரும் தலையாட்டினார்கள். வார்த்தைகள் எதுவும் பேசாது கருணைக்கொலைக்கு சம்மதத்தை எழுத்தில் வாங்கினேன்.

மயக்க மருந்தைக் கொடுத்து நினைவற்ற பின்பு ஜெற்ரின் பதின்மூன்று வருட வாழ்வைக் முடிவுக்குக் கொண்டுவந்தேன்.

எனது கிளினிக்கில் ஜெற்ரின் மரணச் சடங்கு முடிவடைய இரண்டு மணி நேரமாகியது. அவுஸ்திரேலிய தேவாலயங்களில் நடக்கும் மனிதர்களது மரணச் சடங்கிலும் அதிக நேரமெடுத்தது. குடும்பமாக ஒரு மணிநேரம் ஜெற்ருடன் மவுனமாக இருந்தனர். அதற்கு பின்பாக புகைப்படம் வீடியோ எடுத்துடன் எங்களையும் தங்கள் குடும்பத்துடன் சேர்த்து எடுத்து அந்த மரணம் நிகழ்வு அரங்கேறியது. நானும் எனது நேர்சும் களைப்படைந்தபோதும் ஜெற்ரின் மேல் அவர்களது பாசத்தை பார்க்கமுடிந்தது.

ஜெற்ரின் மரணத்துடன் எனது வைத்தியம் முடியவில்லை திருமதி சன் சில நாட்களில் வயிற்றில் வலி எனவந்தார்.நான் சிரித்துவிட்டு உங்களது மனத்தில்தான் வலி. ஜெற் 13 வருடங்கள் வாழ்ந்தது. இது ஒரு லாபிடோரின் முற்றான வாழ்வுக்காலம். அக்காலத்தில் அதனது சந்தோசமான நினைவுகளை மட்டுமே நினையுங்கள். உங்கள் வயிற்றுவலி குணமாகும்’

அப்பொழுது திரு சன் ‘மகன் நாய் இதுவரையும் கீழே கிடந்து ஜெற் நோயுற்ற காலத்திலே ஜெற்ரைத் தள்ளிவிட்டு அதனது படுக்கையை எடுத்துவிட்டது.”என்றார்

‘அதுதான் விலங்குகளினது மட்டுமல்ல மனிதர்களது இயல்பும்’ என்றேன்

Posted in Uncategorized | 2 பின்னூட்டங்கள்