நடேசனின் நூல்களின் அறிமுகமும் விமர்சன அரங்கும்

அவுஸ்திரேலியாவில்
எழுத்தாளர் நடேசனின் நூல்களின் அறிமுகமும் விமர்சன அரங்கும்
அவுஸ்திரேலியாவில் மெல்பனில் வதியும் படைப்பிலக்கியவாதியும் பத்தி எழுத்தாளருமான விலங்கு மருத்துவர் நடேசன் இதுவரையில் எழுதியிருக்கும் நாவல்கள், சிறுகதைகள், தொழில் சார் அனுபவ நூல்கள் மற்றும் பயண இலக்கியம் தொடர்பான அறிமுகமும் விமர்சன அரங்கும் எதிர்வரும் 08 ஆம் திகதி (08-06-2019) சனிக்கிழமை மெல்பனில் நடைபெறும்.
நடேசன் அவுஸ்திரேலியாவுக்கு புலம்பெயர்ந்த பின்னரே இலக்கியப்பிரதிகள் எழுதத் தொடங்கியவர். இவரது விலங்கு மருத்துவத்துறை சார்ந்த கதைகளை உள்ளடக்கிய நூல் வாழும் சுவடுகள் இதுவரையில் இரண்டு பதிப்புகளைக்கண்டுள்ளன. இதுவே இவரது முதலாவது நூலாகும்.
இலங்கையில் மதவாச்சியா தொகுதியில் பதவியா என்னுமிடத்தில் விலங்கு மருத்துவராக இவர் பணியாற்றிய அனுபவத்தின் பின்னணியில் எழுதிய முதலாவது நாவல் வண்ணாத்திக்குளம். இக்கதையை தமிழக திரைப்பட இயக்குநர் (அமரர்) முள்ளும் மலரும் மகேந்திரன் திரைப்படமாக்குவதற்கு விரும்பி, திரைக்கதை வசனமும் எழுதியிருந்தார்.
எனினும் இலங்கை அரசியல் சூழ்நிலைகளினால் அந்த முயற்சி கைவிடப்பட்டது. எனினும் இந்த நாவல் Butterfly Lake என்ற பெயரில் ஆங்கிலத்திலும், சமணள வெவ என்ற பெயரில் சிங்களத்திலும் வெளிவந்துள்ளன.
1983 இனக்கலவரத்தை பின்னணியாகக் கொண்டு நடேசன் எழுதிய உனையே மயல்கொண்டு என்ற நாவலும் Lost in you என்ற பெயரில் ஆங்கிலத்தில் வெளியாகியுள்ளது.
நடேசனின் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட சில சிறுகதைகளும் மலேசியன் எயர் லைன் 370 என்ற தலைப்பில் வெளியாகியுள்ளது. இந்த நூலும் சிங்களத்தில் மொழிபெயர்க்கப்பட்டுள்ளமை குறிப்பிடத்தக்கது.
அசோகனின் வைத்தியசாலை என்ற நாவலும் ஆங்கிலத்தில் மொழிபெயர்க்கப்பட்டு அச்சுக்குத்தயாராகியுள்ளது.
எதிர்வரும் ஜூன் 08 ஆம் திகதி பிற்பகல் 2.30 மணிக்கு மெல்பனில், வேர்மன் தெற்கு கல்வி நிலையத்தில், கலை, இலக்கிய ஆர்வலர் மருத்துவர் ( திருமதி) வஜ்னா ரஃபீக் தலைமையில், நடேசன் இதுவரையில் எழுதியிருக்கும் அனைத்து நூல்களின் விமர்சன அரங்குடன், புதிய நாவலான கானல் தேசம், மற்றும் நனவிடை தோயும் சுயவரலாற்று பத்தி எழுத்து தொகுப்பான எக்ஸைல் முதலான நூல்களும் அறிமுகப்படுத்தப்படும்.
கானல் தேசம் – நாவல் – அறிமுகம்: மருத்துவர் நரேந்திரன்.
எக்ஸைல் – சுயவரலாறு – அறிமுகம் : கலாநிதி ஶ்ரீ கௌரி சங்கர்.
அந்தரங்கம் – சிறுகதைத் தொகுப்பு- அறிமுகம்: சட்டத்தரணி பாடும்மீன் சு. ஶ்ரீகந்தராசா.
வண்ணாத்திக்குளம் – நாவல் – விமர்சனம்: ஆவூரான் சந்திரன்.
உனையே மயல்கொண்டு – நாவல் – விமர்சனம்: கலாதேவி பாலசண்முகன்.
நைல்நதிக் கரையோரம் – பயண இலக்கியம் – விமர்சனம்: சண்முகம் சபேசன்.
வாழும் சுவடுகள் – தொழில் சார் அனுபவங்கள் – விமர்சனம்: விஜி இராமச்சந்திரன்.
அசோகனின் வைத்தியசாலை – நாவல் – விமர்சனம்: சாந்தி சிவக்குமார்.
மலேசியன் ஏர் லைன் – சிறுகதைத் தொகுப்பு – விமர்சனம்: எஸ். கிருஷ்ணமூர்த்தி.
நிகழ்ச்சியின் இறுதியில் முருகபூபதி தொகுப்புரையும், நூல்களின் ஆசிரியர் நடேசன் ஏற்புரையும் வழங்குவர்.
—0—

Advertisements
Posted in Uncategorized | 1 பின்னூட்டம்

கரையில் மோதும் நினைவலைகள்- இருட்டில் விழுந்த அடி

நடேசன்

கடந்த வருடம் (2018 ) மே மாதத்தில் எனது தலையில் பெரிய அடி விழுந்தது. யார் அடித்தார்கள் எனத் தெரியாத கலக்கத்துடன், அடித்த இடத்தை தடவியபடி சுற்றிப் பார்த்தால் எதுவும் தெரியவில்லை. மனக்குழப்பம். நிலை தடுமாறிய உணர்வு .

மிகவும் ஆரோக்கியமாகவும் சுறுசுறுப்பாக இருந்த எனது மனைவி சியாமளாவை, அதிகமாக அறிமுகமற்ற புற்று நோய் ஒன்று தாக்கியது . பெரும்பாலான வியாதிகள் கடிதம் எழுதி, பின்பு தொலைபேசியில் பேசிவிட்டு வந்து கதவைத் தட்டும் பண்பானவர்கள் போன்றன . சங்கூதி அறிவித்தலோடு வருபவையான இதயவலி, நீரிழிவு , பாரிசவாதம் என்பவற்றைப் பார்த்துப் பழகியதால் அமைதியாக வாழ்ந்த எமக்கு திடீரென்ற குண்டுத் தாக்குதல் நிலை குலையவைத்தது .

மனிதர்களுக்கு நோய் எப்பவும் எங்கும் வரலாம். இப்படியான தருணங்கள் பலருக்கு ஏற்படும். அதில் என்ன புதுமை என்று நீங்கள் நினைக்கலாம். இதைப்பற்றி எழுதுவதற்கோ பேசுவதற்கு என்ன அவசியம் இருக்கிறது?

அவுஸ்திரேலியா போன்ற முன்னேற்றமடைந்த ஒரு நாட்டில் மருத்துவ வசதிகள் உள்ளன. நல்ல வைத்தியசாலைகளில் திறமையான வைத்தியர்கள் உள்ளார்கள். இதற்கப்பால் எனது சியாமளாவும் வைத்தியர் என்பதால் நிலைமையை கையாள்வது இலகுவாக இருக்கும் என நீங்கள் நினைக்கலாம்.

ஏன் நான்கூட அப்படி நினைத்தேன்.

ஆனால் நினைப்புகளுக்கு எதிராகப் பல விடயங்கள் நடந்தன என்பதே நான் சொல்ல வந்த விடயம். எமது வாழ்க்கைக் கப்பலில் மோதிய பனிப்பாறையை அடையாளம் காட்டும் சிவப்புக் கொடியே இந்தக்கட்டுரை

காலை ஆறுமணியிலிருந்து ஏழுமணிவரை கிட்டத்தட்ட ஒவ்வொரு நாளும் எமது லாபிரடோர் சிண்டியுடன் குறைந்தது 4 கிலோமீட்டர் நடப்பவர் சியாமளா. நான் எட்டு மணியளவில் படுக்கையை விட்டு எழும்பும் வழக்கமுள்ளவன். காலையில் கோப்பியைத் தரும்போது சோம்பேறி என்ற மந்திரமொலிக்கும்.

பல முறை சொல்வேன்: மிகவும் துரிதமாக இயங்கும் முயல் கூட வேட்டையில் இரையாகாத போதும் அதிக பட்சம் ஐந்து வருடங்கள் மட்டுமே உயிர் வாழும் ஆனால், முதலை , ஆமை என்பன 300 வருடங்கள் வாழ்வதற்குக் காரணம் அவை தங்கள் சக்தியை விரயம் செய்வதல்ல. என்னால் வேலைக்கு ஐந்து நிமிடத்தில் செல்லமுடியும் என்பதால் அவசரமில்லை. மாலையில் சிண்டியுடன் நடப்பேன் . நடுநிசி தாண்டும்வரை படித்தபடியோ எழுதியபடியோ இருப்பவன் .

மனிதர்கள் ஒவ்வொருவரும் வித்தியாசமானவர்கள் என்பதில் அசைக்கமுடியாத நம்பிக்கை எனக்கிருக்கிறது..

மே மாதத்தில்23ம் நாள் காலை சாண்டியுடன் நடந்து விட்டு வந்து இடது இடுப்பருகே வலி என்றபோது ஏதாவது சுளுத்கென நினைத்து நான் போகும் சீனாக்காரியிடம் மசாஜ்ஜூக்கு அவரைக் கொண்டு சென்றேன்

ஒரு கிழமை தொடர்ந்து வலி என்றபோது அடுத்த மாதத்தில் பிறந்தநாள் வருவதை அறிந்து மென்சிவப்பான கையுள் அடங்கும் கைத்தடியைப் பரிசாகக் கொடுத்தேன். கைத்தடியுடன் வேலைக்குச் சென்றபோது அங்கு இலங்கையைச் சேர்ந்த ஒரு பெண் சியாமளாவிடம் நோயாளியாக வந்தவர், தனது டாக்டருக்கு வைத்தியம் செய்யும் நன்நோக்கத்தில் வேறு ஒரு பிலிப்பைன்ஸ் பெண்ணிடம் மசாஜ் செய்ய அழைத்துச் சென்றார். அவளது மசாஜ்ஜின் பக்கவிளைவு இரத்தம் கண்டியதுபோல் கறுப்பாக காலிலும் தொடையிலும் பல இடங்களில் காணக்கூடியதாக இருந்தது .

வலி தொடர்ந்ததால், வேறு வழியில்லாமல் எக்ஸ்ரே எடுத்தபோது தொடையெலும்பில் கட்டியிருப்பதாகச் சொன்னார்கள். அதன் பின்பாக MRI செய்தபோது ஒரு ரூபாய் குத்தியளவு கோறையாக அரிக்கப்பட்டிருக்கிறது என உறுதிப்படுத்தினார்கள் . அதன் பின்பு அது என்னவென்று பார்ப்பதற்கு பயப்சி(Biopsy) எடுத்தார்கள் .

இந்தப் பரிசோதனைகளின் முடிவாகத் தெரிந்தது – எலும்பு மச்சையில் (Bone Marrow)இருந்து உருவாகும் வெண்கலத்தின் முன்னோடியான பிளாஸ்மா கலத்தால்( Plasmacytes) வருவது அந்த புற்றுநோய் . அதன் பெயர் பிளாஸ்மாசைட்டோமா ( Plasmacytoma) இது உடலில் பல பாகங்களிலிருந்தால் அதை மல்விப்பிள் மயலோமா ( Multiple Myeloma) என்பார்கள் .

இக்காலப்பகுதியில், ஏற்கனவே திட்டமிட்ட ஒரு விடயத்தில் ஈடுபட்டிருந்தேன். மட்டக்களப்பில் புதிய அவசர சிகிச்சைப் பிரிவைக் கட்டுவதற்கு உழைத்த ஆஸ்திரேலிய டாக்டர் டேவிட் யங்கை சந்திப்பதற்குச் சென்றேன் . அவரோடு பேசி அந்த வைத்தியசாலைக்கு என்னாலான பணத்தைக் கொடுத்துவிட்டு, “ஒரு எக்ஸ்ரேயை பார்க்க முடியுமா?? ” என்றேன். உடனே அவர் பார்த்துவிட்டு “இன்றே அழைத்து வாருங்கள்” என கூறியதும், மாலையே சியாமளாவை அவரிடம் அழைத்துச்சென்று பரிசோதித்தோம். அவர் தனது நண்பரான எலும்பு புற்று நோய் அறுவை சிகிச்சை நிபுணரைத் தொடர்பு கொண்டு சிபார்சு செய்தார்.

இரண்டு கிழமைகளில் அறுவை சிகிச்சைக்கு ஏற்பாடாகியது . தொடை எலும்பின் அரைப்பகுதியை வெட்டி அங்கு ரைட்ரேனியத்தால் செய்த செயற்கை எலும்பை இடுப்பில் பொருத்தும் இடுப்பு மாற்றீடு செய்வது எனச் சொன்னார்கள் .

முதல் நாள் சேர்ஜரியின்போது எலும்பை வெட்டி எடுத்துவிட்டார்கள். ஆனால், புதிய ரைட்ரேனியத்தை காலில் பொருத்த முடியவில்லை. அதற்குக் காரணம் சியாமளாவின் கால் எலும்பு சிறியது. அதற்குப் பொருத்தமான ரைட்ரேனியம் அவர்களிடம் இல்லை .
அடுத்த நாள் மீண்டும் ஒபரேசன் செய்வதாக முடிவு செய்யப்பட்டது .

நாய்களுக்கு ஒபரேசன் செய்வதற்கு முன்பே அதை அளவெடுத்து வைத்துக்கொண்டே நான் செய்வேன் . மெல்பனில் பிரபல சேர்ஜனால் கால் எலும்பின் விட்டத்தை உறுதிப்படுத்த முடியவில்லையா? என்பதே எனது மனதிலோடிய கேள்வி . அடுத்தநாள் மீண்டும் ஒபரேசன் செய்து பொருத்தினார்கள் . இப்படி இரண்டு நாட்கள் சத்திர சிகிச்சை நடந்தது.

இரண்டு கிழமையில் உடலின் மற்றைய பகுதிகளில் புற்றுநோய் பரவி இருக்கிறதா என்பதை ஆராய்வதற்கும் எக்ஸ்ரே எடுத்துவிட்டு, மீண்டும் இங்குள்ள புற்றுநோய்பிரிவான மக்கலம் இன்ஸ்ரிரியூட் என்ற மிகவும் பிரபலமான புற்று நோய் வைத்தியசாலைக்குச் சென்றோம்.

“இதுவரை எத்தனையோ நோயாளிகளது புற்று நோயை நான் ஆரம்பத்தில் கண்டு பிடித்ததால் அவர்கள் இன்னமும் உயிர் வாழ்கிறார்கள் எனச் சொல்வார்கள் ” என்று சியாமளா சக்கர நாற்காலியிலிருந்தவாறு, அதை நகர்த்திய எனது நண்பன் காந்தனுக்கு சொல்லியபடியிருந்தார் .

எனது மனதில் நான் படித்த அலெக்சாண்டர் சொல்சனிட்ஸினின் கான்சர் வாட் நாவலின் உரையாடல்கள் மனதில் வந்து போனது . வெட்டி எறிய முடியாதபோது புற்றுநோயின் பகுதிகளை ரேடியேஷனால் கருக்குவதே அக்காலத்தில் இருந்து வந்த சிகிச்சைமுறை. புற்று நோய் என்பது மரண தண்டனையாக இருந்த காலமது. இப்பொழுது குறி வைத்துச் சுடுவதுபோல் புற்று நோய் கலங்களை மருந்துகளால் கொல்லமுடியும். நாய் , பூனைகளிலே தோன்றும் பலவிதமான புற்றுநோய்களைக் குணமாக்க முடிகிறது . பலதரப்பட்ட புற்று நோய்களுக்கு நிரந்தரமாகத் தீர்வு காணமுடிகிறது.

மற்றவர்களுக்கு வரும்போது, அதைப்பற்றி பேசி ஆலோசனைகளைச் சொல்லமுடிகிறது. ஆனால், எமக்கு நடக்கும்போது முன் மூளை(Frontal lobe) வேலை செய்ய மறுத்துவிடுகிறது . லிம்பிக் சிஸ்ரம்(Limbic System) முந்திரிக் கொட்டையாகிறது

அந்தப் புற்றுநோய் வைத்தியசாலையில் எமக்காக ஒதுக்கப்பட்டிருந்த இருந்த விசேட நிபுணருக்கும் பதிலாக அவரது உதவி வைத்தியரும் நர்சும் இருந்தார்கள்

அவர்கள் இந்த நோய் மல்ரிப்பிள் மயலோமா என்ற நோயின் விதை போன்றது. இதை கீமோதிரப்பியால் குணப்படுத்தமுடியும் என்றும், அப்படியில்லாதபோது போன் மறோ(Bone Marrow) மாற்று செய்ய முடியும் என்றும், அதற்கு மூன்று கிழமைகள் வைத்தியசாலையில் இருக்கவேண்டும் எனவும், அப்பொழுது நோயெதிர்ப்பு சக்தியற்று தொற்று நோய் வரலாம். அத்துடன் இரத்தத்தை வெளியே எடுப்பதால் சோகை பீடித்து நலிந்திருப்பீர்கள் என்றும், ஆனாலும் இரத்தத்தில் இருக்கும் புற்றுநோய்க் கலங்களை எமது சிகிச்சையால் இல்லாமலாக்க முடியும் எனவும் சொன்னார்கள். சியாமளாவின் முகத்தில் சோகம் புகையாக மூடியிருந்தது. இப்பொழுதே இரத்தம் வெளியெடுத்ததுபோன்றிருந்தது. ஏற்கனவே இரண்டு சேர்ஜரியால் இரத்தத்தை இழந்து சோகையாக இருந்தார்.

நான் மிருக வைத்தியர். அடிப்படையான விடயங்கள் புரிந்தாலும், சிகிச்சை பற்றிய எந்த அறிவும் கிடையாது. ஆனால், சக்தியற்று இரத்தக் குறைபாடுடன் இருக்கும் மிருகங்களில் சேர்ஜரியை பிற்போடுவோம் . அந்த லாஜிக்கைப் பாவித்துச் சொன்னேன்: ” இடுப்பில் செய்த சேர்ஜரி குணமாக குறைந்தது ஆறு கிழமைகள் செல்லும். இந்த நிலையில் இன்னமும் ஒரு இரத்த சோதனையைச் செய்து விட்டு ஆறு கிழமைகள் பின்பு செய்தாலென்ன? ”

அப்பொழுது அந்த டாக்டரும் நர்சும் , சங்கிலியைப் பிடித்து இழுத்ததும் தரித்து நிற்கும் இரவு நேர பசஞ்ஜர் ரயிலில் பிரயாணம் செய்தவர்கள் முழிப்பதுபோல் தோற்றமளித்தார்கள் . எனது கேள்வியை அவர்கள் அவ்வாறு எதிர்பார்க்கவில்லை. அது எங்களுக்கும் சங்கடத்தை ஏற்படுத்தியது. அந்த நேரத்தில் எம்மைக் காப்பாற்ற விசேட நிபுணர் வந்தார். அவரிடம் எனது ஆலோசனையை வைத்ததும் அவர் ஏற்றுக்கொண்டார். எங்களுக்கு இப்பொழுது மூன்று கிழமை இடைவெளி கிடைத்தது.

அந்த இடைவெளியை இப்பொழுது நினைத்துப்பார்த்தால் அது சொர்க்கத்தின் வாசல். நண்பர்கள் உறவினர்கள் மூலம் கடல் கடந்து, கண்டங்கள் தாண்டி பல இடங்களில் ஆலோசனைகளைப் பெறமுடிந்தது . முக்கியமாக வேறு ஒரு பெண் இரத்தவியல் நிபுணரிடம் தொடர்பு கொண்டு எமது மருத்துவ அறிக்கைகளை அனுப்பினோம். அதைப்பார்த்துவிட்டு “அவசரப்படத் தேவையில்லை. நான் இரண்டு கிழமையில் வியட்நாம் சென்று வருகிறேன் அதன்பின உங்களை சந்திக்கிறேன் ; ” என்றார் .
இறுதியில் ஆலோசனையை பெறமுடிந்தது. அதில் அவர் சொன்ன விடயங்கள் முக்கியமானவை.

“புற்று நோய் கலங்கள் இரத்தத்திலிருந்தால் மட்டுமே கீமோ திரப்பியால் அவற்றை அழிக்க முடியும். அவை திருடர்கள் போல் எலும்பில் உறங்கு நிலையிலிருந்தால் எதுவும் செய்ய முடியாது. கீமோதிரப்பி செய்வது வீணான சிகிச்சையாகும்.

இரண்டாவதாக அந்தப் புற்று நோய் கலங்கள் சுரக்கும் ஒருவகை புரதம் இரத்தத்தில் உள்ளது. அது குறைந்தால் வேறு பாகங்களிலில் இருப்பதற்குச் சாத்தியமில்லை. அந்தப் புரதம் இரத்தத்தில் கூடுகிறதா என்பதை ஆறுமாதத்தில் பார்ப்போம் ” என்றார் அவர்.

அப்பொழுது அந்த வைத்தியருக்கு நான் நன்றி சொன்னன். அவர் உடனே, “ஏன் நன்றி செல்கிறீர்கள்? ” என்றார்.

“ எதுவும் செய்யாமல் இருபதும் எங்களுக்கு முக்கியமானது.” என்றேன்

எனது வார்த்தைகளின் அர்த்தம் புரிந்ததால் சிரித்து விட்டு, மக்கலம் இன்ஸ்ரிரியூட்டிற்கு தொலைபேசியில் தொடர்புகொண்டு, ஆறுமாதம் பொறுத்துப்பார்போம்” எனக் கூறினார்

ஆறுமாதத்தில் அந்தப்புரதம் அரைவாசியாக இரத்தத்தில் குறைந்திருந்தது. தற்பொழுது ஒரு வருடத்தில் முற்றாக அற்றுப் போனது.

1971 ஆம் ஆண்டில் என்னில் சியாமளாவுக்கு சுரந்த காதலினளவு அல்லாது விட்டாலும் 2018 இல் குறிப்பிடத்தக்க அளவு சுரந்திருக்கும்.

பலரிடம் சொல்லும்போது நடேசன் இல்லாதவிடத்தில் என்னை கீமோதிரப்பியால் வாட்டியிருப்பார்கள் என்று சொல்வதைக்கேட்டு மனைவி மெச்சும் கணவன் என்று நினைப்பேன்.

இந்தக்கட்டுரையின் முக்கிய நோக்கம் தேவையற்றவகையில் பல மருத்துவ சிகிச்சைகள் நடக்கின்றன. அத்துடன் பல மருத்துவ தவறுகள் மறைக்கப்படுகின்றன. என்பதை சுட்டிக்காட்டுவதற்கேயாகும்.

Limbic System–எமது உணர்ச்சிகளிக்கு பொறுப்பானது
Frontal lobe- சீர்தூக்கி சிந்திப்பதற்கு பொறுப்பானது

Posted in Uncategorized | 1 பின்னூட்டம்

இடப்பெயர்வு .

அந்த மழை நாள் நன்றாக நினைவிருக்கிறது. 1995 ஒக்ரோபர் 16ஆம் திகதி. கொக்குவிலில் இருந்து அதிகாலை இருட்டில் ‘தம்பி எழும்படா. சனமெல்லாம் யாழ்ப்பாணத்தை விட்டு ஓடுது. ஆமிக்காரன் கிட்ட வந்திற்றான் எண்டு பொடியள் சொன்னவையெண்டு ஊர்சனம் ஊரைவிட்டு ஓடுது. உங்காத்தை சாகமுதல் ஆச்சி இவனைப் பாத்துக்கொள்ளு என்று சொல்லி என்ர கையில் கொடுத்து விட்டுப் போயிட்டாள். உன்னைக் காப்பாத்தத்தான் நான் உயிர் வாழுறன். எழும்படா பாவி” என அழுது கொண்டே என்னை எழுப்பியது.

சண்டை நடப்பதால் பாடசாலை மூடப்பட்டிருந்தது. சக மாணவர்களோடு சேரந்து நாங்கள் ஒழுங்கைகள், மதகுகள் என சுற்றி விட்டு வருவதுதான் எமது அப்போது தினசரி வேலையாக இருந்தது.

அச்சுவேலியில் சண்டை நடக்குது. கோப்பாயில் சண்டை நடக்குது என்று பெரிசுகள் கதைப்பது எங்களுக்கும் கேட்கும். அதோடு வெடிச் சத்தங்களும் இடைக்கிடை கேட்டுக்கொண்டு இருக்கும். தூரத்தில் ஹெலி குண்டு போடுது எனச்சொல்வார்கள். இரவிலை லைட் இல்லாததால் பகல் சுத்த வேண்டிய இடமெல்லாம் சுத்திவிட்டு, போட்ட காற்சட்டையையும் கழற்றாமல் அம்மாச்சி கோப்பையில் வைத்திருந்த சோற்றை அரை இருட்டில் தின்றுவிட்டு வந்து படுப்பதுதான் வழக்கம்.

அம்மாச்சி எழுப்பிய போது, கண்களை திறக்காமல் பாயில் இருந்தபடி உடம்பு உளைவை முறித்தேன்.

“அட அறுந்தவனே. ஆமி வந்து கொல்லப் போறான் எண்டு சனமெல்லாம் ஓடுது. நீ உடம்பு உளைவு முறிக்கிறாய்” என்று சொல்லி முதுகில் ஒரு அறை விழுந்தது. அம்மா செத்த எட்டு வருசத்தில் ஒருக்காலும் அம்மாச்சி அடித்ததில்லை என்ற ஆத்திரத்தில் “இந்தக் கிழவி படுக்க விடுகுதில்லை. இந்தக் கிழவியால பெரிய பிரச்சினையா இருக்கு. இது எப்ப சாகும்” எனச் சொல்லிக் கொண்டு கதவின் உட்பக்க குமிழியில் தொங்கவிட்டிருந்த சேர்ட்டை எடுத்து போட்டேன்.

இதற்குள் அம்மாச்சி ஒரு சூட்கேசுக்குள் எனது உடைகளை மாத்திரம் அடைந்து, எனது ஒன்பதாம் வகுப்பு ரிப்போர்ட் கார்ட்டையும் உடைகளுக்கு மேலே வைத்து இறுக்கி மூடினார். கையைப் பிடித்து இழுத்துக் கொண்டு வீட்டுக்கு வெளியே வந்தார்.

அதிகாலை, இன்னமும் விடியவில்லை.

காலையில் முகங்கள் தெரியாத ஈரலிப்பான நேரத்தில் கொக்குவிலில் இருந்து பெரிய தெருவான காங்கேசன்துறை ரோட்டைத் தவிர்த்து சிறு ஒழுங்கைகள் வழியாக கஸ்தூரியார் ரோட்டால் யாழ்ப்பாணம் செல்வது என்பதுதான் அம்மாச்சியின் உத்தேசம்.

வரும் வழியில் எங்கள் அருகே ஒருவர் சொல்கிறார்: ‘நல்லூர்க் கந்தனை கும்பிட்டுவிட்டுத்தான் ஊரைவிட்டு வெளிக்கிடுவோம் என இவ சொல்கிறா” சொன்னவரது முகம் இருட்டில் தெரியவில்லை. மெல்லிதாக உயரமாக இருந்தார். சைக்கிளை உருட்டியபடி வந்து கொண்டிருந்தார். சைக்கிளின் பின்புறக்கரியரில் நாலு சூட்கேசுகள் கட்டப்பட்டிருந்தன. அவருக்குப் பின்னால் பருமனான அவரது மனைவியும் அவரின் கையைப்பிடித்தபடி எனது தோள் உயரத்தில் ஒரு பெட்டையும் வந்து கொண்டிருந்தனர். பெட்டையின் கண்கள் இரண்டும் அந்த இருட்டில் கண்ணாடிபோல் மினுங்கின.

இதை அம்மாச்சி கேட்டதும் ‘இந்தப் பயல என்னிட்ட விட்டு விட்டு தாயும் தகப்பனும் மேல போயிட்டினம். இவன்ரை உயிரை பாதுகாக்கத்தான் நான் உயிர் வாழுறன். நானும் கந்தனிட்டை வாறன்” எனக்கூறிக் கொண்டு நல்லூர் செல்லும் பாதையில் இறங்கினார்.

“அப்பு.. நீங்கள் எந்த இடம்?” அம்மாச்சி கேட்டார்.

‘நாங்கள் நல்லூர்தான். கொக்குவில்ல தங்கச்சி வீடு. கலியாணம் முடிச்சு அவள் லண்டன் போனதால் வீடு சும்மா கிடக்குது. பொடியள் போய் இருந்திருவாங்க. அதைப் பார்த்துக்கொள்ளச் சொல்லி அவள் கடிதம் போட்டிருந்தாள். அதுக்காக இடைக்கிடை வந்து தங்கிறது. அப்படித்தான் நேற்று வந்த போது இங்கே அமந்திட்டம்”

“அது சரி சதாசிவண்ணே… நல்லூரில் இருந்தா மட்டும் வித்தியாசமாயிருக்குமே? இந்தா நான் சண்டிலிப்பாயில் இருந்து வாறன்” என்ற குரல் கேட்டது.

திரும்பிப் பார்த்தபோது சொன்னவரும் சைக்கிளைத் தள்ளிக்கொண்டு வந்தார். கரியரில் சூட்கேசுகளும் சைக்கிளில் பாரில் ஒரு குழந்தையும் இருந்தன. அவரது இளம் மனைவி இடுப்பில் கைக்குழந்தையை சுமந்து கொண்டு வந்தாள். மேலும் இரண்டு குடும்பத்தின் சுமையுடன் நானும் ஆச்சியுடன் மெதுவாக நல்லூரை நோக்கி முன்னேறினோம்.

‘தம்பி… தங்கச்சியை வேணுமெண்டா பாக்கியம் அக்காவிடம் குழந்தைய குடுத்துட்டு கொஞ்சநேரம் கையாறச் சொல்லு.”

‘பரவாயில்லை. அரைமணி நடையில கோயில் வந்திடும்தானே. எங்கட விதி இப்படி கிடக்கு. ஆமிக்காரனுக்கு பயந்து ஊர் விட்டு ஊர் ஓடவேண்டிக்கிடக்கு.”

‘ஏன் பொய் சொல்லுறாய்? நாங்க ஆமிக்காரனுக்கும் பயமெண்டு சொல்லு”

“அண்ணை இதுதான் விண்ணானம் வேணாம் எண்டிறது. இப்ப ஆருக்கு பயந்து நாம் ஓடுறம்?.”

‘நாங்க இந்திய இராணுவத்துக்கு பயந்து ஓடேல்லயா?.. புலியளுக்குப் பயந்து ஒளியிறேல்லயே? அதுக்கு முந்தி மற்ற இயக்கங்கள் இருக்கேக்க அவையளுக்கும் பயந்தனாங்கதானே? மொத்தத்தில ஆர் ஆயுதம் வைச்சிருந்தாலும் அது எங்களுக்கு ஒண்டுதான். எங்களைப் போன்றவை பயப்பட மட்டுத்தான் வேணும் எண்டதுதான் விதியாக்கும்”

‘சீ.. சீ… எங்கட பொடியளிட்ட ஆயுதம் இருந்தாத்தான் அது எங்களுக்கு பாதுகாப்பு எண்டு ஆதரவு கொடுத்தம். அவங்களிட்ட ஆயுதங்கள் இல்லாவிட்டால் சிங்களவர் எங்களை நாய்க்கும் மதிக்கமாட்டார்கள்.”

‘அப்பிடியெண்டுறாய்… உதுகளைத்தான் நீ மட்டுமல்ல எங்கட பல தமிழ்ச்சனமும் நம்பிக்கொண்டு இருக்குது. உது உங்கடை நம்பிக்கை. அதை நான் குறை கூறேல்லை. உங்கட உந்த நம்பிக்கை, கடவுளில வாற நம்பிக்கை மாதிரி. ஆனா கடவுளில நம்பிக்கை வைச்சாலும் நாங்க கஷ்டப்பட்டு உழைக்கிறனாங்கள்தானே.. அதாவது கடவுள் காப்பாத்துவார் எண்டுகொண்டு, நாங்கள் எங்களில நம்பிக்கை வைச்சுத்தானே வேர்வை சிந்திறம். அதைத்தான் நான் சொல்லுறன்.”

‘பேசாம வாங்கோ.. எந்த நேரத்திலும் அரசியல்… உதைப் பேசி எங்களுக்கு என்ன இலாபம்?” என்றார் பாக்கியம் – சதாசிவத்தாரின் மனைவி.

‘நீ சொல்லுறது சரிதான் பிள்ளை. பிறந்த ஊரையும் வாழ்ந்து வளர்ந்த வீட்டையும் விட்டுட்டு இந்த வயதில ஈரல் குலையை கையில பிடித்துக்கொண்டு குஞ்சு குருமானோடு தலை தெறிக்க ஓடுறம். உயிர்தப்பி வாழ ஓடுற நாங்கள் அரசியல் கதைச்சு என்ன புண்ணியம்? இராத்திரி வறுத்த அரைக்கிலோ கடலையும் ஒரு போத்தல் தண்ணியும், இந்தப் பயலுக்கு ஒரு சோடி சேர்ட்டு, காற்சட்டை, எனக்கு மாத்திகட்ட ஒரு சீலை. இதுதான் என்ர கையில இருக்கிற என்ர சொத்து. இதற்கு மேல என்னாலோ இவனாலோ எதையும் காவ ஏலாது.”

அம்மாச்சியின் வார்த்தைகள் நறுக்கிப் போட்ட கம்பித் துண்டுகளாக அந்தக்காலை வேளையில் அங்குள்ளவர்கள் இதயத்தில் கூர்மையாக தைத்தன.

சில நிமிட நிசப்தம் அங்கே படர்ந்தது.

‘நாங்க பேச விரும்பினாலும் விரும்பாவிட்டாலும் அரசியல் எங்களை விடாது. சங்கக் கடையில் அரிசி நிறுக்கும் போது ஒவ்வொரு அரிசிமணியிலும் எனக்கு அரசியல் தெரிந்தது. இந்தியப்படைகள் இலச்சக்கணக்கில வந்து இறங்கிய போது நாங்கள் வரவேற்றதும் அரசியல்தான். அவங்கள் புலியளோட அடிபட்டுக்கொண்டதும் அரசியல்தான். இராஜீவ் காந்தியை நம்முடைய ஆட்கள் கொண்டது, அதுக்குப் பிறகு பிரேமதாசா கொல்லப்பட்டது, சந்திரிக்கா பண்டாரநாயக்கா நீல சீலை கட்டிக்கொண்டு யாழ்ப்பாணம் வந்தது… இப்படி எல்லாமே இந்த அரசியல்தான்.”

பேச்சை கொஞ்சம் நிறுத்திவிட்டு இரண்டு நிமிடம் சென்றதும் மீண்டும் ‘ஏன் இப்ப கூடை, பெட்டிகளோடு, பிள்ளைகளை தூக்கிக் கொண்டு பெட்டைநாய், குட்டிகளை இடத்துக்கிடம் காவினது மாதிரி திரிகிறமே… இதை என்னண்டு சொல்லுகிறது.. இதுவும் அரசியல்தான்” என்றார் சதாசிவம். தொடர்ந்து கதைத்ததில் அவருக்கு மூச்சுவாங்கியது.

‘’அண்ணை எங்கட ஊரில இருந்த கம்யூனிஸ்ட் வாத்தியார் மாதிரி கதைக்கிறியள். அவரை பொடியள் இனத்துரோகி எண்டு எப்பவோ சுட்டுப்போட்டாங்கள்.”

“அது தெரியும். செய்த தவறுகளை புரிந்து கொள்ளவோ அல்லது அறிந்து கொள்ளவோ நாங்கள் விரும்புவதில்லை. சில வேளைகளில் சொற்ப சிலர் தவறுகளைப் பற்றிப் பேசப் போகும்போது, அவர்களும் சமூக விரோதிகளாகவும், துரோகிகளாகவும் பெயர் சூட்டப்பட்டு அழிக்கப்படுகிறார்கள். இதுவும்தான் இந்த சமுதாயத்தின்ரை தலைவிதி. இதை மாற்றமுடியாது எண்டு நினைச்சுத்தான் கோவிலுக்குப் போய் நல்லூர் கந்தனிடம் பாரத்தை போட்டு விட்டு ஊரை விட்டு நானும் ஓட முயற்சிக்கிறன்.”

நல்லூர் கோவில் துலக்கமாக எதிரே தெரிந்தது. கோவிலருகே அதிக கூட்டமில்லை. வயதானவர்கள் மட்டும் அன்று கோவிலருகே தென்பட்டார்கள். கறுப்புத் தலைகளைக் காணவில்லை. எல்லாம் வெண்ணிறமாகத் தெரிந்தன.

மரணம் அருகில் இருக்கிறதென உணர்ந்து கொண்டபின்னர், மரணம் எப்படி வந்தால் என்ன என்ற தீர்மானத்தில் அவர்கள் இருக்க வேண்டும். நோய் வந்தால் சாவது போல் இப்பொழுது ஆயுததாரிகள் வந்திருக்கிறார்கள். அவ்வளவுதான் வித்தியாசம் என ஆயுதங்கள் ஏந்தியவர்களை துச்சமாக நினைத்திருக்கவேண்டும். பயம் தெளிந்திருந்ததால் அவர்களிடம் எந்தவித அவசரமும் தென்படவில்லை.

கோவிலின் வாசலருகே எழுபது வயது மதிக்கத்தக்க ஆச்சி ஒருவர் ‘என்ன சனமெல்லாம் ஊரை விட்டு ஓடுதுகள். நீங்க கோயில் கும்பிட வாரீங்கள்” என சிரித்தபடி கேட்டார். அவரது மூக்குக் கண்ணாடியூடாக கண்ணின் குறும்பு தெளிவாகத் தெரிந்தது. ஆச்சி தலையில் துணியை சேர்த்து கொண்டையாக கட்டியிருந்தார். அதில் ஈரம் தெரிந்தது. கையிலிருந்த தட்டத்தில் செம்பருத்தி மலர்கள்.

‘இருந்த இடத்தில நிம்மதியாக இருக்க முடியேல்லை. போற இடமாவது அமைதியாக இருக்கும் எண்டு யாராவது உறுதியளிக்க முடியுமா? நல்லூர்க் கந்தனைத் தவிர யார் எங்களுக்குச் செவிசாய்ப்பார்கள்? வேற யாரையும் நம்மால நெருங்கத்தான் முடியுமா?” மீண்டும் சதாசிவம்.

“அது சரிதான். சாவுதான் எனக்கு நிம்மதி” என ஆச்சி விலகிச் செல்ல முயன்ற போது, ‘ஆச்சி… நீங்கள் ஏன் இருக்கிறியள்? பயமாயில்லயே..??” என்றார் அந்த சண்டிலிப்பாய்க்காரர்.

‘இரண்டு வருடத்துக்கு முன்னால அவர் மோசம் போய்விட்டார். என்ர ஆம்பிளப் பிள்ளைகள் இரண்டும் கனடாவில. நான் ஆமிக்கு ஏன் பயப்பிடோணும்?” என்று சொல்லிக்கொண்டே கோவில் முகப்பு மணலில் இறங்கி மெதுவாக தேர் முட்டியை நோக்கி ஆச்சி சென்றார்.

சைக்கிள்களை வெளியில் நிறுத்திவிட்டு எல்லாரும் உள்ளே செல்ல, ‘நான் வெளியில இருந்து கும்பிட்டு விட்டு சாமானை பார்த்துக் கொள்கிறன். நீங்கள் நிம்மதியாக சாமி கும்பிட்டு விட்டு வாருங்கள்.” என்றார் சதாசிவம்

“அண்ணர்.. நீங்க போங்க. நான் நிக்கிறன்” என்றார் சண்டிலிப்பாய்க்காரர்.

‘தம்பி, அவர் நிற்கட்டும். நாங்கள் கெதியா போகவேணும். ஆச்சி, தம்பியை கூட்டிக் கொண்டு போங்கோ” என்றார் பாக்கியம்.

ஏன் எதற்கென காரணம் கேட்க விரும்பவில்லை. கோயிலை கும்பிட்டபடி அம்மாச்சியின் பின்னால் சுற்றி வந்தேன். நெற்றியில் திருநீற்றைப் பூசியபோது அம்மாவைப் போன்று அம்மாச்சியும் கண்களின் இமைகளுக்கு கீழே மறுகையை வைத்து கண்ணுள் திருநீறு உதிர்வதைத் தடுத்து பூசியது ஆச்சரியத்தைக் கொடுத்தது. அள்ளி நெற்றியில் பூசும்போது பாதி திருநீறு நிலத்திலும் கொஞ்சம் கண்ணிலும் விழும். அதனால் அம்மாச்சி திருநீற்றைக் கையில் எடுத்தாலே ஓட்டம்தான்.

கோவிலை விட்டு வெளியே வந்தபோது காலைச் சூரியன் தனது முகம் காட்டியது. சீதளக்காற்று மெதுவாக விலகத் தொடங்கியது. கூட்டம் சிறிது அதிகரித்திருந்தது.

“நாங்கள் யாழ்ப்பாணம் போய் மெயின் ரோட்டால் போறதே? இல்லாட்டி நல்லூரின் பின்பகுதியால போய் செம்மணி வெளிக்கு போறது தூரம் குறைவா..? அண்ணை என்ன நினைக்கிறியள்”

சதாசிவண்ணை சைக்கிளை தள்ளியபடி பேசாமல் வந்தார். அவரது மௌனத்தை சகிக்க முடியாதவர்கள் போல அவரது முகத்தை பார்த்தனர் மற்றவர்கள். அவ்வளவு நேரமும் பேசிக்கொண்டே நடந்து வந்து கொண்டிருந்தவரது அவரது அமைதி பிடிக்கவில்லை.

“அண்ணே என்ன யோசிக்கிறியள்?” மீண்டும் சண்டிலிப்பாய்காரர்.

“இந்தாளுக்கு என்ன வந்திட்டுது? எல்லாருக்கும் லெக்சர் அடித்தபடி இருக்கும். ஏனப்பா என்ன நடந்திட்டுது?” புருவத்தை நெரித்தபடி அவரது மனைவியார்.

‘நாங்க பின்பகுதியால் போக வேண்டாம். அது பொடியள் போற வழி. ஹெலியால குண்டு போடுறதோ ஆமிக்காம்பில் இருந்து ஷெல் அடியோ நடக்க வாய்ப்புண்டு. கண்டி வீதியால மக்களோட மக்களாப் போனா ஷெல் அடிக்கிற சாத்தியம் குறைவு” முகத்தை தூக்கி எவரையும் பார்க்காமல் சொன்ன அவரது தலை மெதுவாக ஆடியது.

“அது சரி ஏன் மூஞ்சை இப்பிடி இருக்கு. கோயிலுக்கு வரும்வரையிலும் நல்லாத்தானே இருந்தீங்கள்” ஆராய முயற்சித்தார் பாக்கியம்.

‘இல்லை. கோயிலை சேர்ந்தவர்கள் சொன்னார்கள். விடுதலைப்புலிகள் இரண்டு நாட்களுக்கு முன்பாக கோயில் நகைகளையும் பணத்தையும் வந்து பாரம் எடுத்தவங்களாம்..”

‘சரி அவங்கள் எடுத்தா நாம என்னத்தச் செய்யிறது? கோயில்களை மற்ற இயக்கங்களும் கொள்ளை அடிச்சாங்க. இப்ப இவங்கள் தங்கட பங்குக்கு செய்திருக்கிறாங்கள்..” என்றார் சண்டிலிப்பாய்காரர்.

“என்ர கவலை கோயில் நகைகளை இவங்கள் பாரம் எடுத்தது இல்லை. ஆமி வந்து கொள்ளை அடிக்கும் என்று சொல்லித்தான் பாரம் எடுத்தவங்களாம். அப்படியெண்டால் இவங்களுக்கு ஆமி யாழ்பாணத்தை பிடிக்கப்போகுது எண்டது முன்னமே தெரிந்திருக்கு. ஆனால் நேற்று வரையில் அதை மக்களுக்குச் சொல்லவில்லை. சொல்லி இருந்தால் இப்படி அவசரப்பட்டு மக்கள் அள்ளுப்படத் தேவை இல்லைத்தானே…?”

இப்படிப் பட்டவங்களை நம்பி எப்படி வன்னிப்பிரதேசத்திற்கு நாங்கள் போக முடியும்? என்று அவர் மனதுள் நினைத்திருப்பாரோ… மழை பெய்யத் தொடங்கியது. மழையும் அவரது நினைப்பைச் சரியென வழிமொழிந்ததோ!

எவரும் பேசவில்லை. பருத்தித்துறை வீதியால் யாழ்ப்பாண நகரை வந்து சேர்ந்தனர். அங்கே இருந்த பாரிய கூட்டம் நல்லூர் திருவிழாவை நினைவுபடுத்தியது. கலகலத்தபடி கலர் கலராக பல்வேறு வர்ணத்தில் உடையணிந்த பெண்களும் திறந்த மேனியுடன் வெள்ளை வேட்டியுடன் ஆண்களும் திருவிழாவுக்கு மகிழ்ச்சியாகச் செல்வார்கள்.

ஆனால், இங்கே துக்கத்தை தங்களுடன் கட்டி எடுத்துக்கொண்டு மூட்டை முடிச்சுகளுடன் அனைவரும் நகர்ந்தனர். ஆண்கள் இடைக்கிடை பேசினாலும் பெண்களின் சத்தம் அதிகம் இல்லாமலே இருந்தது. இனிவரும் காலங்களின் சுமைகளை அறிந்து அவர்கள் சாதித்த மௌனமாக அந்த அமைதி இருந்தது. போர், இடப்பெயர்வு, வறுமை, பஞ்சம் எல்லாம் பெண்களின் மேலேயே அதிக பாரத்தைச் சுமத்துகிறது. பிரம்மாவாகவும் விஷ்ணுவாகவும் பெண்கள் மாறிவிடுகிறார்கள். ஆச்சிகூட வீட்டை விட்டு வெளிக்கிட்ட பின்பு ஓரிரு வார்த்தைகளுடன் நிறுத்திக்கொண்டார்.

பலவகை மோட்டார் வாகனங்கள், ட்ரக்டர்கள், மோட்டார் சைக்கிள்கள் மற்றும் சைக்கிள்களுடன் வளர்ப்பு மிருகங்களான ஆடு, மாடுகளுடன் நாய்களும் அந்த ஊர்வலத்தில் பங்கு கொண்டன. மக்களோடு சேர்ந்து கால்நடைகளும் நகரும் இந்த இடப்பெயர்வை இருபதாம் நூற்றாண்டில் நடக்கும் மக்கள் இடப்பெயர்வாக மோட்டார் வாகனங்கள்தான் இனம் காட்டின.

மழை விடாமல் பெய்து கொண்டிருந்தது. வெக்கையாயின் பலரால் நடக்க முடியாமல் இருந்திருக்கும்.

அம்மாச்சி சூட்கேசை எனது தலையில் வைத்து பிடித்தபடி நடந்தா. அம்மாச்சியை சில மாட்டு வண்டிக்காரர்கள் வண்டியில் ஏற்ற முன்வந்தபோதும், என்னை விட்டு போக மறுத்துவிட்டா.

மழையில் நனைந்தாலும் ஆகாயத்தைப் அடிக்கடி பார்த்துக்கொண்டு வந்தார்கள். ஹெலிகொப்டர் வந்து குண்டு போடுமா என்ற பயத்தில்தான் ஆகாயத்தை பார்க்கிறார்களோ என நினைத்தேன். நல்ல வேளையாக அப்படியான அசம்பாவிதம் எதுவும் நடைபெறவில்லை. தூரத்தில் இடிமுழக்கமாக ஷெல் வெடிக்கும் சத்தம் மட்டும் விடாமல் கேட்டுக்கொண்டிருந்தது. வயதானவர்கள் சிலரை சாய்மனைக் கதிரையில் வைத்துக் காவிக் கொண்டு வந்தவர்களைப் பார்க்க பாவமாக இருந்தது. சதாசிவத்தார் இரண்டு தடவை விஸ்கோத்து தந்தார்.

அன்று செய்த ஒரு விடயத்தை நினைத்தால் இப்பவும் சிரிப்பு வரும். ஆம். நான் ஒண்டுக்கடித்தபடியே நடந்து வந்தேன். பெய்த மழை எனது வியர்வையை மட்டும் கழுவவில்லை. மழை அன்றைக்கு பெய்தது ஒரு விதத்தில் எனக்கு கடவுள் செயலாகத்தான் இருந்தது.

அம்மாச்சி வறுத்த கடலையை கையில் எடுத்து இடைக்கிடை தந்து சாப்பிடச் சொன்னா. அம்மாச்சியைப் பார்க்க எனக்குப் பெருமையாக இருந்தது. அம்மாச்சி வழக்கத்தில் கொஞ்சம் வேலை செய்து விட்டு நெஞ்சு சுளகுபோல் படக்கு படக்கு என்று அடிக்குது எனச் சொல்லி விட்டு படுத்துவிடும். இப்ப ஒரு வன்மம் தான் இப்படி நடக்க வைத்திருக்கு.

இரவுக் கருக்கலுக்கு முதல் சாவகச்சேரி வந்துவிட்டோம். ஒரு கொட்டிலில் என்னோடும் அம்மாச்சியோடும் சதாசிவத்தார் குடும்பமும் சண்டிலிப்பாய் குடும்பமும் தங்கின. பத்துக்கு பத்தடியான அந்த இடத்தில் இரண்டு பக்கமும் விறகு அடுக்கப்பட்டிருந்தது. சதாசிவத்தார் குடும்பத்தில் அந்த சின்னப் பெட்டை கார்த்திகா தாயின்ர கையை பிடித்துக்கொண்டு திரு திருவென்று என்னைப் பார்த்து முழித்தவாறு இருந்தாள்.

கொட்டிலில் இரவு தங்கிய அம்மாச்சியால் மறுநாள் எழும்ப முடியவில்லை. அந்த சின்னப் பெட்டையின் தாய் பாக்கியம் ஆச்சிக்கு இரண்டு பனடோலைத் தந்தார். குடித்த பின்பு ஆச்சிக்கு வியர்த்தது. எழும்பிக் குந்திய ஆச்சி, அந்த பாக்கியம் மனிசியிடம் மார்பில் இருந்த துணியாலான மடிசஞ்சியில் இருந்து கொஞ்சம் காசை எடுத்துக் கொடுத்தா. “இராசாத்தி, இந்த அனாதைப் பொடியை எட்டு வருசமாக நான் பார்த்து வருகிறேன். இந்த மழையில நனைஞ்சதால எனக்கு குளிரும் சன்னியும் வந்திருக்கு எண்டு நினைக்கிறேன். இதில் பிழைப்பேன் என்ற நம்பிக்கை எனக்கில்லை. அப்படி உயிர் பிழைத்தாலும் என்னால் மேலும் நடக்க முடியாது. சத்திரம் சாவடி எனப்போவது என நினைத்திருக்கிறேன். தயவு செய்து வழியில் ஏதாவதொரு அனாதை ஆசிரமத்தில் இவனைக் கொண்டு போய்விட்டிடு” என்று கெஞ்சினா.

“இல்லை ஆச்சி நீ பயப்பிடதே நாங்கள் இருக்கிறம்” என்றார் பாக்கியம்.

அம்மாச்சி சொன்னபடிதான் நடந்தது. அன்றிரவு என்னை கட்டிப்பிடித்தபடி படுத்திருந்தா. அடுத்த நாள் விடிய அம்மாச்சியின் பிடியில் இருந்து எழும்ப முடியவில்லை. அம்மாச்சியின் கைகள் சில்லென்றிருந்தன. அசைக்க முயன்றபோது விறைத்து இரும்புச்சட்டங்கள் போலிருந்தன. முழுப்பலத்தையும் பாவித்து கைகளைப் பிரித்து திமிறிக்கொண்டு காலை கருக்கல் வெளிச்சத்தில் அம்மாச்சியின் முகத்தைப் பார்த்தபோது கண்கள் விழித்திருந்தன. சுவாசம் நின்றிருந்தது. எழும்பி நின்று பார்த்துக் கொண்டிருந்த என்னருகே வந்த பாக்கியம் மனிசி மூக்கருகே கையை வைத்து விட்டுச் சொன்னா “தம்பி இராத்திரியே ஆச்சி போயிருக்க வேணும்.”

பலமணி நேரமாக அம்மாச்சியுடன் படுத்திருந்தது மனதில் முள்ளாக உறுத்தியது.

சதாசிவத்தாரும் சண்டிலிப்பாய்காரரும் அம்மாச்சியை தூக்கிப் போய் அந்த கொட்டிலில் இருந்த விறகைப் பாவித்து சிறிது தூரத்தில் எரிக்க முடிவு செய்தார்கள். அந்த கொட்டிலின் தாழ்வாரத்தில் தொங்கிய தென்னோலைகளை இணைத்து பந்தமாக கட்டினார்கள். விறகுகளை அடுக்கி அதில் அம்மாச்சியை வளர்த்திவிட்டு, அந்த தென்னோலை பந்தத்தை கொளுத்தி என்னிடம் தந்து அம்மாச்சி படுத்திருந்த விறகை கொளுத்தச் சொன்னார்கள். தயங்கித் தயங்கி கொள்ளிவைத்தேன்

சில வருடங்களுக்கு முன் அம்மா அப்பா இருவரையும் ஒரே விறகடுக்கில் வைத்து கொள்ளி போடும் போது தயக்கமில்லை. அம்மாச்சி இருந்த காரணமா அல்லது அப்போது விபரம் தெரியாததா என்பது இன்றுவரை எனக்குப் புரியவில்லை.

எனக்கு கடைசியாக இருந்த ஒரு உறவுக்கும் நெருப்பு வைத்தேன். எரியும் அம்மாச்சியை பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன். அம்மாச்சியின் பூர்வீக அடி சாவகச்சேரி என்று என் அம்மா சொல்லிக் கேட்டிருக்கிறேன். அந்த விதத்தில் அம்மாச்சி ஒருவிதத்தில் அதிர்ஸ்டம் செய்தவர் என்ற நினைப்பும் வந்தது.

சதாசிவம் குடும்பத்தினருடனும் சண்டிலிப்பாய்க்காரருடனும் பலநாட்கள் அந்த மரத்தடியில் தங்கினோம். சதாசிவத்தை பெரியப்பாவாகவும் சண்டிலிப்பாய்காரரை மாமாவாகவும் உறவு வைத்து அழைக்கப் பழகிக்கொண்டேன். பிறகு, கிளாலிக்கடல் மார்க்கமாக இரவு நேரத்தில் வள்ளம் ஒன்றில் அக்கரையை அடைந்தோம். அதுதான் எனது முதல் வள்ளப்பயணம். முழிப்பெட்டை கார்த்திகா அண்ணை அண்ணை என அந்த பயண காலத்தில் என்னுடன் ஒட்டி விட்டது.

வள்ளத்தில் எங்களைப்போல் பல குடும்பங்கள் இருந்தன. இயக்கத்தினரது வள்ளங்கள் அவை என சண்டிலிப்பாய் மாமா ரகசியமாகச் சொன்னார். இயக்கப்பொடியங்களோடு பெரியப்பா எந்தக் கதையும் வைத்துக்கொள்ளவில்லை. மாமா ‘தம்பிமாரே இவங்களை இந்த ஆனையிறவில இருந்து எப்ப அடித்து கலைக்கப்போறிங்க” எனக் கேட்டார். அவர்கள் இவரைப் பொருட்டாக மதித்து உடனடியாகப் பதில் சொல்லவில்லை. அவர்கள் சாக்கு மூடைகளை வள்ளத்தில் பத்திரமாக வைப்பதில் கண்ணும் கருத்துமாக இருந்தார்கள். அவர்களது மூட்டைகளுக்கு இடையில் நான் படுத்திருந்தேன். சாக்குகள் சில இடங்களில் இறுக்கமாக கட்டாதபடியால் மூடைகள் வாய் பிதுங்கி உள்ளிருந்தவைகளைப் பார்க்கக்கூடியதாக இருந்தது. கத்தை கத்தையாக ரூபாய் நோட்டுக்கள் அவற்றுக்குள் நிரப்பப்பட்டிருந்தன. இரவு நேரத்தில் நேவியை பார்த்து எச்சரிக்கையாக ஒட்டுவதிலும் அவர்களது கவனம் இருந்தது.

கரையில் இறங்கியதும் மீண்டும் பல நாட்கள் மரங்களின் நிழலும் சிறு கொட்டில்களும் வசிப்பிடமாகின. இந்த இடங்களில் சனங்கள் சிலர் வந்து அரிசி பருப்பு என கொடுத்தனர். எல்லோரும் மரங்களுக்கு கீழ் அடுப்பு வைத்து உணவு சமைத்தார்கள். ட்ரக்ரர் வைத்துக்கொண்டு முல்லைத்தீவு, கிளிநொச்சி என்று பெரும்பாலானவர்கள் போய்க் கொண்டிருந்தார்கள். பெரியப்பா மட்டும் வவுனியா போகவேண்டும் என்று பிடிவாதமாக நின்றார். மாமாவையும் வரும்படி அழைத்தார். மாமா சம்மதித்தார். ட்ரக்ரர், கிளிநொச்சி, மாங்குளம் என இரண்டு நாட்கள் தங்கித்தான் வந்தது. பல இடங்களில் இயக்கம் மறிச்சு வழிகளை மாத்தி மாத்தி விட்டது. மாமா சொன்னார் “குண்டு போடுவாங்கள் எண்டுதான் இயக்கம் இப்படி செய்கிறது”

ஓமந்தை செக்பொயின்டில் இயக்கத்தின் அனுமதிக்காக இரண்டு நாட்கள் காத்திருந்தோம். எங்களுடன் வந்த பலர் கிளிநொச்சி, முல்லைத்தீவு என இறங்கிப் போய்விட்டார்கள். கொழும்புக்கு போக இருப்பவர்கள்தான் பெரும்பாலும் அனுமதிக்கு காத்திருந்தார்கள்.

பெரியப்பா இருதய வருத்தம் இருக்கு என்றும் தனது ஒன்றுவிட்ட சகோதரன் வவுனியாவில் இருக்கிறார் எனவும் கூறியபோது செக்போஸ்ட்ல் இருந்தவர்கள் நம்ப மறுத்தனர். அவர் பிடிவாதமாக அங்குள்ள புலிப் பெரியவர்களிடம் தனது மருத்துவத்திற்கான கடிதங்களை காட்டிய பின்பே சம்மதித்தனர். என்னை தங்கள் மூத்த பிள்ளை என வயதையும் குறைத்து சொன்னதால் நம்பாமல் சேர்ட்டிபிக்கட்டை கேட்ட போது அது பள்ளிக்கூடத்தில் இருக்கு என பெரியம்மா சொன்னதை நம்பி விட்டார்கள். எனது சூட்கேசுக்குள் ஆச்சி வைத்தது எனக்கு நினைவுக்கு வந்தது. ஆனால் மாமாவை அவர்கள் விடவில்லை. ஓமந்தையில் மாமாவும் பெரியப்பாவும் கட்டிப்பிடித்து விடைபெற்றார்கள்.

வவுனியா பெரிய பாடசாலையில் கார்த்திகாவும் நானும் சேர்ந்தோம். கார்த்திகா அண்ணா அண்ணா என பாடங்கள் கேட்பது, உணவைத் தருவது என்று நெருங்கிவந்து ஒட்டிக்கொண்டாள். பெரியப்பா பெரியம்மாவுடன் அவளும் சொந்தமாகியது எனது இதயத்திற்கு மருந்தாகியது. பத்தாம் வகுப்பில் யாழ்ப்பாணத்தில் படித்திருந்த எனக்கு பாடங்கள் இலேசாக இருந்தன. அதிலும் கணக்கு பாடங்களில் எப்போதும் அதிக புள்ளிகள் எடுப்பதனால் ஆசிரியர்களுக்கு நான் ஒரு செல்லப்பிள்ளை.

ஒரு நாள் எங்கள் பாடசாலை வருடாந்த விளையாட்டு நிகழ்வுக்கு எங்களது ஊர் தேவாலயத்து பாதிரியார் விருந்தினராக வந்திருந்தபோது கணக்கு வாத்தியார் என்னைக் காட்டினார். ‘இவன்தான் இந்த பள்ளியிலே கணக்கில் புலி” என அறிமுகப்படுத்தினார். உயரமாக சிறிது முன் வழுக்கை விழுந்த அந்த பாதிரியார் நீண்ட வெள்ளை அங்கியின் நடுவில் இடுப்பில் கறுத்தப்பட்டி அணிந்திருந்தார். ‘தம்பி எங்கை இருக்கிறாய்?” என ஆர்வமாக கேட்டு முதுகைத் தடவினார்.

“நான் பெரியப்பா வீட்டில் இருக்கிறேன்” என்றேன். கார்த்திகா எழுந்து நின்று “என்ர அண்ணா” என்றாள். பாதிரியார், ‘அப்பா என்ன செய்கிறார்?” எனத் திரும்பிக் கேட்டார். கார்த்திகா, “எனக்குத் தெரியாது” எனக்கூறித் தலையை ஆட்டினாள். பாதிரியார் “தம்பி, அப்பாவும் நீயும் சேர்ச்சில் என்னை வந்து பாருங்கள்” என்று சொல்லிச் சென்றார்.

அன்று மாலை பாடசாலை முடிந்ததும் நாங்கள் இருவருமாக பெரியம்மாவிடம் சென்று, “அப்பா என்ன செய்கிறார்” எனக் கேட்ட போது “கடைகளுக்கு கணக்கு எழுதுகிறார்” என்றார். பெரியப்பாவிடம், பாதிரியார் பாடசாலைக்கு வந்ததையும் கணக்கு வாத்தியார் என்னை அறிமுகப்படுத்தியதையும் தன்னை வந்து சந்திக்கச் சொன்னதையும் கூறியதும் “சரி அடுத்த ஞாயிற்றுக்கிழமை பின்னேரம் தேவாலயத்திற்குச் சென்று சந்திப்போம்” எனச் சொல்லிவிட்டு பெரியம்மாவோடு பேசிக்கொண்டிருந்தார். நான் பார்த்தவரை பெரியப்பாவோ பெரியம்மாவோ கோயிலுக்குப் போனது இல்லை. பெரியம்மா மட்டும் எங்களது வீட்டின் வாசல் அருகே முருகன் படத்தை வைத்து காலையில் வணங்குவதை பார்த்திருக்கிறேன்.

அன்றுதான் பெரியப்பாவின் சரித்திரத்தை – அவர் வவுனியா வந்த காரணத்தை அறிந்தேன். பெரியப்பா சுன்னாகத்தில் கூட்டுறவு சங்கக் கடையில் வேலைசெய்து கொண்டிருந்தவர். இடப்பெயர்வு வந்ததும் அவரது தொழில் திறமையை பாவிக்கக் கூடிய ஒரே ஒரு இடமாகத் தமிழ் பகுதிகளில் வவுனியா மட்டும் தான் இருந்தது. மொத்த வியாபாரிகள் பலரும் வவுனியாவில் உணவுப்பொருட்களை வாங்கி விற்பவர்களாக இருந்தார்கள். யுத்தத்தால் பெருமளவு தமிழர்கள் இடம் பெயர்ந்து வந்து வவுனியாவில் வாழ்வதாலும் பணப் புழக்கம் கூடியுள்ளது. இந்தக் காரணத்தை அறிந்தே முல்லைத்தீவு, கிளிநொச்சி எனப் போகாமல் வவுனியாவுக்கு வந்தார் என்பதை பெரியம்மாவால்கூட பின்புதான் புரிந்து கொள்ளமுடிந்தது.

ஞாயிற்றுக்கிழமை வந்தது. தேவாலயத்தில் வழிபாடு முடித்த மக்கள் தெருவில் போவதைப் பார்த்த பெரியப்பா, ‘தம்பி வாடா” என கூட்டிக்கொண்டு தெருவில் இறங்கினார். தேவாலய வாசலில் எங்களை கண்டதும் பாதிரியார் வந்து “வாங்கோ” என வரவேற்று எனது தலையில் கைவைத்து ஆசீர்வதித்து விட்டு உள்ளே அழைத்துச் சென்றார். தேவாலயத்தின் முன் வரிசை வாங்கிலில் எங்களை இருத்திவிட்டு தான் மாத்திரம் நின்று கொண்டிருந்தார். மரியாதை காரணமாக நான் எழுந்தபோது “இல்லை இரும் தம்பி” என தோளில் அழுத்தினார்.

‘மிஸ்டர் சதாசிவம், நான் பாடசாலைக்கு போனபோது தம்பிதான் கணக்கில கெட்டிக்காரன் என்று வாத்தியார் சொன்னார். தம்பி போல கெட்டிக்காரரை இந்த சூழ்நிலையில் வைத்திருந்தால் படிக்க வைக்க முடியாது. வெளிநாட்டில போய் படிச்சுப்போட்டு வந்தால் எங்கட நாட்டுக்கும் நல்லது. தம்பிக்கும் நல்லது.”

“சாமி, நாங்கள் ஊரைவிட்டு இடம் பெயர்ந்து வந்திருக்கிறம். எப்படி வெளிநாட்டுக்கு அனுப்பிறது?” கவலை தோய்ந்த முகத்துடன் பெரியப்பா கேட்டார்.

‘நீங்க ஓமெண்டால் மலேசியாவில் ஒரு நண்பர் இருக்கிறார். அவர் உதவியுடன் அவுஸ்திரேலியா போனால், மெல்பேர்னில் ஒரு டாக்டர் இப்படியான எங்கட கெட்டிக்காறப் பிள்ளைகளை படிக்க உதவி செய்வார்” என்றார் மிகுந்த உற்சாகத்துடன் கையை ஆட்டியபடி பாதிரியார்.

“தம்பி வெளிநாடு போறது எனக்கு சந்தோசம். என்ரை அவவிட்டயும் ஒருக்காக் கேட்டுவிட்டு பதில் சொல்கிறேன்” என்றார் பெரியப்பா.

அன்று இரவு எங்கள் வீட்டில் எவரும் சாப்பிடவில்லை. பெரியம்மா இரவு தொடர்ச்சியாக அழுதார். பெரியப்பா மௌனமாக இருந்தார். கார்த்திகா பாதிரியாரைத் திட்டினாள். இவர்கள் எல்லோரையும் பிரிவதையிட்டு எனக்குக் கவலையாக இருந்தாலும் வெளிநாட்டுக்குச் செல்வது என்பது என் மனதில் ஆவலைத் தூண்டியிருந்தது. கார்த்திகா, ‘அண்ணை.. எங்களை விட்டு போகப்போகிறாயா?” என இருமுறை வாயாலும் பலமுறை அவளது கண்களாலும் கேட்டாள். அவளது கைகளைப் பிடித்தபடி மௌனமாக நிற்பதைவிட எதுவும் சொல்ல முடியவில்லை.

தனி ஒருவனாக வளர்ந்தபோது என்னைச் சுற்றி இருந்தவர்களின் அன்பையும் பாசத்தை பெற்றுக்கொண்டு இருந்த நான் இப்பொழுது அன்பை மற்றவர்களுடன் பரிமாறும் நிலைக்கு தள்ளப்பட்டிருந்தேன். அதுவும் எதுவித முன்னறிவிப்பும் இல்லாமல் ஒரு புதிய குடும்பம், சொந்தம் என்ற நிலையில் அதை எப்படி கையாள்வது என ஒருவரும் சொல்லவில்லை. நீச்சல் தெரியாதவன் கடலில் தள்ளப்பட்டது போல் அன்பைக் காட்டும் கட்டாய நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டேன். மனதிற்கு மிகவும் சங்கடமாக இருந்தது.

வெளிநாட்டுக்கு போகும்வரை கார்த்திகாவுடன் விளையாடுவதிலும் பேசுவதிலும் ஈடுபடலாம் என நினைத்த போது ஒருநாள் பெரியவளாகி விட்டாள் என சொல்லி, அந்தச் சிறிய வீட்டின் மூலையில் இருத்தி அவளை சுற்றி தனது சீலையால் மறைப்பை உருவாக்கிவிட்டாள் பெரியம்மா. அந்த நாட்கள் வினேதமாக இருந்தன. வீட்டின்பின் பகுதியில் தாழ்வாரத்தோடு சேர்த்து வெளிப்புறமாக ஒரு கொட்டில் தென்னோலை கிடுகால் அமைக்கப்பட்டது. நிலத்தில் பாய் விரித்து அங்கே கார்த்திகா குடிவைக்கப்பட்டாள். அவள் ஒரு கிழமைக்கு ஆண்களைப் பார்க்கக்கூடாது என பள்ளிக்கூடம் செல்லாமல் தடுத்தது உண்மையில் எனக்கு புதிராக இருந்தது. அவளது குடிசைக்குள் எங்கள் வீட்டு உலக்கை பேய்களுக்கு எதிராக வைக்கப்பட்டது. நல்லெண்ணையை அவளுக்கு பருக்குவதில் பெரியம்மா தீவிரமாக இருந்தார். அந்தப்பகுதி நான் போக முடியாத பிரதேசம் ஆகிவிட்டது. நான் தூரத்தில் நின்று பார்தேன். இந்த நாட்களில் கார்த்திகாவின் கண்களை மட்டும் என்னால் சந்திக்க முடிந்தது.

அவள் அந்தக் குடிசையை விட்டு வெளியே வருவதற்கு முன்பு நான் வவுனியாவில் இருந்து வெளியேறவேண்டி வந்துவிட்டது. கார்த்திகா குளிப்பதற்கு இரண்டு நாட்களின் முன் பெரியம்மாவின் அழுகையையும் மீறி தேவாலயத்திற்க்கு அழைத்து வரப்பட்டபோது, ஞாயிறு காலைப் பூசை முடிந்திருந்தது. பாதிரியார் யாருடனோ தொலைபேசியில் பேசிக் கொண்டிருந்தார். அவர் பேசி முடிக்கும் வரையில் காத்திருந்த பெரியப்பா, ‘ஃபாதர்… உங்களை நம்பித்தான் இவனை ஒப்படைக்கிறேன்” எனக்கூறி அவர் கையில் ஒப்படைக்கிறார்.

‘கவலைப்படாதீர்கள். ஒருகாலத்தில் இவன் மிகப் பெரியவனாக திரும்பி வருவான். நீங்களும் பார்க்கப் போகிறீர்கள்” எனக்கூறி சமாதானப்படுத்தினார். பெரியப்பாவின் கண்களில் கண்ணீர் உதிர்ந்தது.

சில மணித்தியாலத்தின் பின்னர் கொழும்பில் இருந்து வந்த பெண் அதிகாரியின் ஜீப்பில் நான் ஏற்றப்பட்டேன். வழியில் விசாரித்தவர்களிடமெல்லாம் பைபிள் படிப்பதற்காக ரோமாபுரிக்கு போவதாகக் கூறினார்கள். அந்தப் பெண் அதிகாரி சொல்லிய விதம் விசாரித்தவர்களை அடுத்த கேள்வி கேட்க வைக்கவில்லை. கொழும்புக்கு வந்து சில நாட்களில் மீண்டும் ஒரு பாதரின் உதவியுடன் மலேசியாவுக்கு விமானம் ஏறினேன்.

படிக்கவேண்டும் என்பதில் அக்கறையாயிருந்த எனக்கு வெளிநாடு செல்வது விருப்பமாக இருந்தது என்பது பெரியப்பாவிடமோ பெரியம்மாவிடமோ சொல்லமுடியாத ஒன்று. இரண்டு வருடகாலத்தில் மீண்டும் இடம் பெயர்கிறேன். யாழ்ப்பாணத்தில் இருந்து அம்மாச்சியோடு வந்த நான் இப்பொழுது தனிமையாக – ஆனால் சிறிது துணிவுடன் – வெளியேறுகிறேன்.

கடந்த இரு வருடங்களில் பெரியப்பா பெரியம்மா என் மீது பொழிந்த அன்பை அளவிடமுடியாது. மூத்த பிள்ளையாக என்னை நடத்தியதோடு படிப்பித்து முன்னேற்றுவதில் மிகவும் அக்கறையாக இருந்தார்கள். ஒருவருக்கொருவர்; இவன் வெளிநாடு போனால் படிப்பது மட்டுமன்றி உயிர் வாழவும் முடியும் என்று பேசியிருக்கிறார்கள். தங்களது சொந்த பிள்ளையில்லை என்பதால் பிரித்து அனுப்பவில்லை என்பதைப்புரிய வைக்க ஒருவரை ஒருவர் வெல்லுவதுபோல அவர்கள் முயற்சி செய்திருந்தார்கள். இயக்கத்தில் சேர்ந்த இளைஞர்கள் பலரைப்பற்றி எனக்கு முன்பாக வேண்டுமென்றே பேசினார்கள். வெளிநாடு செல்லும் முடிவு சரியானது என நான் நினைக்க வேண்டுமென அவர்கள் எண்ணினார்கள் என்பதாகவே இப்போது அதை நான் புரிந்து கொள்கிறேன்.
நன்றி கானல் தேசம்

Posted in Uncategorized | 1 பின்னூட்டம்

Muslims in Sri Lanka are self-alienating themselves from the mainstream community – Dr Ameer Ali

By A Special Correspondent – Asian Tribune –

In an interview with Ranga Jayasuriya appearing in Ceylon Today, Dr. Ameer Ali, a prominent Islamic scholar and a former adviser on Muslim Affairs to former Australian Prime Minister John Howard’s Government, and an academic at the Faculty of Management and Governance of Murdoch University, has said that Muslims in Sri Lanka are self-alienating themselves from the mainstream community.
Dr. Ameer Ali,

Dr Ali said the crucial issue for the Muslim community in Sri Lanka is to decide whether they want to be Muslims of Sri Lanka or Muslims in Sri Lanka.

He said since the 1970s, there has been the development of orthodox Islam, something new to this country and this orthodox brand of Islam was the result of the economic opportunities created in the Middle East. Many issues had come up due to the new brand of imported Islam. Things that had been accepted for so long have now been questioned.

Muslims who went there for job opportunities came back with a different mindset, influenced by the religious perception of the Saudis and other neighbouring countries. Unfortunately, this resulted in Muslims in this country isolating themselves from the mainstream society, in terms of their dress, their values, and their practices.

He cited several examples of self-inflicted alienation which was widening the gap between Muslims and other communities, primarily the Sinhala Buddhist community. Stressing that the vast majority of Buddhists were not fanatics and a vast majority of Sinhalese were not racists, he said a minority, who is very vocal and is trying to grab attention should not be allowed to take the country in the wrong direction.

As far as the Muslims were concerned, he said that this self-alienation amongst them was a new development and it was time for them to engage in self-introspection, sit back and take stock, and decide where they have gone wrong.

Responding to a question on how Muslims were alienating themselves from the mainstream, Dr Ali said he can pinpoint several developments.

Firstly, although there were separate Buddhist schools, Tamil schools, and Muslim Schools, the Muslim schools were operating on a different calendar. He said he had not seen any country other than Sri Lanka where they closed schools during the fasting month. This differentiation was driving a wedge between the Muslim community and others, and ironically, it was in fact disadvantaging Muslims.

This move was a privilege the Muslims gained in 1950, because Sir Razik Fareed, who was a leader, an activist, but not an educationist, asked for this concession, and the then government consented. At that time, the Muslims thought that it was a good thing that they could fast without other obligations. But, in the current race for economic opportunities, when the Muslim schools are closed, other schools are operating. When others are closed, Muslim schools are operating said Dr Ali.

Understandably enough, the government was arranging things like refresher courses and training courses when the majority of the teachers are on holiday, but when the majority of schools are closed, Muslim schools were operating. The Muslim community was losing due to this arrangement. It was time for the Muslim community to decide whether they should continue with this arrangement.

Secondly, Muslims were saying they have a long history and they have contributed a lot. That is history. All communities have done the same. The Tamils, and Sinhalese and Christians want to see it happening now. How are the Muslims behaving? Are they intermingling with others, asked Dr Ali.

Take one example he said; the Kandy Perehara. Of course, although it originated as a religious event, it had become more than that now; it was now a national festival. It is an occasion that attracts millions of tourists and television viewers. While there were Havadies by the Hindus, Merlm by the Hindus, he asked where his Muslim brothers were? How were they contributing to a national event?

Thirdly, he asked, on Independence Day, why Muslims could not hoist the national flag in front of our mosques and schools and other institutions. He contended that these simple things can send a positive message to the wider community.

In response to a question on whether there was a recent effort by some segments of Muslims to highlight their differences with other communities and not so much to do with historical similarities, Dr Ali said “I have one observation. When I went to the Eastern Province, in Kattankudy, they have planted date palms to decorate the roadside. My question was, what is the connection between date palms and Kattankudy or date palms and Sri Lanka?. Why do you spend millions of rupees to make it look like Arabia? I could see that already half of the trees had died. I told the Muslims to go to Tissamaharama and see what has been planted there: Tamarind trees, which are shady and bearing fruit. Are we living in this country or are we living in Arabia?” he asked.

Dr Ali then spoke about cattle slaughter. He stated that it is not the halal issue. Halal was a trillion dollar industry in the world. He urged anyone with any humaneness to see the way the cows were being slaughtered. He said he had seen the way cows were dragged into the slaughterhouse. He asked how anyone could tolerate such a practice. A call for a ban on cattle slaughter had to be seen in this context and Muslims should sit back and take stock on this issue.

He cited another very glaring example of differentiation. This was the black dress that is covering the whole female body, except the eyes, which is alien to Sri Lanka. This attire has nothing to do with Islam, whereas it was misconstruing Islam.

It is confrontational and Muslims were voluntarily alienating themselves. He went on to say that Muslims were suffering from an image problem, which they needed to address.

He said there was no need for Muslims to make a statement by getting their women to dress like this or practice other extreme measures which were not real Islamic practices, and were confrontational like the Burka. While Muslim women in the 70s wore sarees, it was the misreading of Islamic scriptures that had led to the current situation. Muslims in Sri Lanka needed more enlightened leadership to overcome these confrontational attitudes.

When asked whether the banning of the Burka would be appropriate action, his view was that the confrontational problem could not be solved by banning it. His said banning would make matters worse as people would react much worse and it would provide additional fuel to extremists. Extremism he said should be countered through education, which should be done by Muslims themselves.

Responding to a question on recent anti-Muslim propaganda and the general, rather liberal interpretation that a peaceful Muslim minority has come under the threat of hegemonic Sinhala Buddhist nationalism, Dr. Ali expressed his opinion that some of these events were due to a revival of religion all over the world and its consequences. He said Buddhist revival was not a unique phenomenon, as there was the rise of the Christian right in the Bible belt of America, which wields a strong influence on the American legislature, the revival of Islam in the Middle East and the rise of Hinduism in India.

In his opinion, religion was coming back after one hundred years of rationalism, during which we thought religion had been forced backstage. We believed that everybody would be happy in a materialistic society. And subsequently, there was the rise of Marxism, which had been dominant in some parts of the world in the past 75 years.

But, since the collapse of the Soviet Bloc, religion had made a comeback as a strong force in some of those countries, for instance, in Poland. And even under communism, sects such as the Falun Gong in China were increasingly active below the radar. Therefore, this is a worldwide trend. The emptiness in the people’s minds has been filled by religion. In the same line of events, he witnessed a revival of Buddhism in Sri Lanka. Such revivals sometimes provided avenues for less moderate people belonging to all religions to become more vociferous, than others who were moderate-minded.

In responding to a question on whether Wahhabis and the rising Islamic militant rhetoric in the East has had an impact in places like Kattankudy where allegedly, large scale overseas funding from Middle Eastern countries was fuelling a foreign brand of Islamic revival, Dr Ali said there were no statistics on the funds that come from Saudi Arabia. He said he did not think they are institutionally funding Wahhabism, however, a lot of private funds were coming in.

He said there were 58 mosques in Kattankudy and that he had been to one of the Mosques to pray and there had not been even 20 people in it. The whole Mosque had been nearly empty. He questioned the need to build more mosques when the existing mosques were empty. His view was that those who returned from the Middle East as preachers wanted to build mosques and introduce a brand of Islam which was not consistent with the ancient and traditional Islamic practices in Sri Lanka.

He agreed that the brand of Islam that is imported from Saudi Arabia was intolerant in its teachings and it was increasingly becoming intolerant of others. In the history of Islam, it had been very tolerant. In Moghul India, the palace of Akbar was full of non-Muslims. This new brand is a misrepresentation of Islam and its scriptures.

He, however, did not see a conflict between moderate Islam and its ultra-conservative brand in Sri Lanka but agreed that there was a clash between liberal Islam and orthodox conservative Islam in other countries.

In the world arena, he stated that there were three poles of contention. There were the Saudis with their intolerant Islam; the Turks with a very tolerant outlook of Islam, and there were the Iranians with their Shia Islam. There was a confrontation among these three forces for the hegemony of Islam.

Posted in Uncategorized | பின்னூட்டமொன்றை இடுக

Terrorists have No Religion and No Humanity


Statement Released by the Kandy Forum

The Kandy Forum vehemently condemn the barbarous terrorist attacks simultaneously carried out across the country, in Colombo, Negombo, and Batticaloa targeting at churches and tourist hotels that killed nearly 350 and seriously wounded 500 innocent people on Easter Sunday (21.04.2019).
We are shocked and surprised to know that the culprits belong to a fringe group of religious extremism unfortunately identified with the Muslim community in Sri Lanka. We wish to state that terrorism has no place in Islam, by definition Islam is a religion of peace. The Qur’an categorically says that “ if anyone slew a person it would be as if he slew the whole people and if anyone saved a life it would be as if he saved the life of the whole people” (5:32). This is the spirit of Islam. Terrorists have no religion and have no place in humanity. We would like to openly state that this barbarous terrorist group is not Islamic but anti-Islamic in their ideology and actions and as it is reported in the press, they might have acted as stooges of an international terrorist group known as ISIS which is a byproduct of the destructive activities of the Western Imperialists in the Middle East during the recent past. It is also an anti-Islamic in its ideology and actions.
We wholeheartedly express our heartfelt condolence and sympathy to the victims and their families. Sri Lankan Muslims never had any grievances against the Christian community and never had an experience of conflict and confrontation with them in this country. It is in this context a terrorist group, unfortunately, identified as Muslim, madly unleashed tremendous disasters on them, pushing the whole Muslim community into the disastrous situation.
We appeal to the Muslim community to extend our sympathy and help in all the possible ways to the families of the victims to rebuild their lives and heal their psychological trauma.
We also urge the Government and the law enforcing authorities to take necessary and strong legal actions against the culprits and the perpetrators behind them and also appeal to the Government to avoid indiscriminate arrest on suspicion as it was allegedly done in the past especially under the PTA, which believed to contribute to worsening the situation.
We also appeal to all the political parties, Buddhist, Hindu, Christian, and Islamic religious leaders, civil society organization and the general public to work jointly to eradicate terrorism, religious and ethnic hatred and to promote mutual understanding, religious and ethnic harmony, reconciliation and nation-building and for a bright future of Sri Lanka.
Members of Kandy Forum
Prof. M A Nuhman, Prof. M A M Sitheeque
Prof. M S M Anes, Prof. M I Mowjood
Dr. A S M Nawfal, Dr. A L M Mahroof
Dr. M Z M Nafeel, Mr. M M Niyaz, Mr. A J M Mubarak
Mr. U M Fazil, Mr. J M Niwas
(163, S W R D Bandaranayeka Mawatha, Kandy)
25.04.2019

Posted in Uncategorized | 1 பின்னூட்டம்

முரண் – கோமகன்

மூன்று மாதங்கள் முன்பாக வெளிவந்த இந்த சிறுகதைத் தொகுப்பை உங்களுக்கு புலம்பெயர்ந்த இலக்கியத்தின் வடிவமாக நான் அறிமுகப்படுத்த விரும்புகிறேன் .

அதற்கு முன்பாக ஒரு சிறிய கதையை உங்களுக்கு சொல்ல வேண்டும் . ஒரு விவசாயி ஒரு குரங்கை வளர்த்து வந்தான். அந்தக் குரங்கு அவனது விவசாய வேலைகளில் அனுமாராக பல உதவிகள் செய்தது .புராதன இலங்கையில் வாரத்தில் ஒரு நாள் இராஜகாரியம் செய்யவேண்டும். அதற்காக ஒரு வாரம் வெளியூர் சென்றபோது சமீபத்தில் ஏற்கனவே நட்ட மிளகாய் கன்றுகளுக்கு வேர் விடும்வரை ஒவ்வொரு நாளும் நீர் ஊற்றச் சொன்னான் . ஏற்கனவே குரங்கை இந்த வேலையில் பழக்கியிருந்ததால் நம்பிக்கையுடன் சென்றான். மீண்டும் ஒரு கிழமை கழிந்து வீடு திரும்பியபோது அந்த மிளகாய்ச் செடிகள் கருகியிருந்தன .

குரங்கிடம் கேட்டான் “என்ன நடந்தது? ஒவ்வொரு நாளும் தண்ணீர் ஊற்றவில்லையா”?

“ஊற்றினேன்”

“அப்ப உன்ன நடந்தது?” “

குரங்கு மனிதர்கள்போல் பொய் சொல்லாது

கன்றுகளின் அடியில் மண் குழம்பியிருந்து.

. “ஏன் இப்படியிருக்கு? என மண்ணைக்காட்டிக் கேட்டான் அந்த விவசாயி.

“வேர் வருகிறதா என ஒவ்வொரு நாளும் பிடுங்கிப் பார்த்து விட்டு மீண்டும் நட்டு தண்ணீர் ஊற்றினேன் “ என்றது குரங்கு.

அப்பாவியாகச் சொன்ன குரங்கை அனுதாபத்துடன் பார்த்தான் அந்த விவசாயி.

அதேமாதிரி தமிழர்கள் மத்தியில் புத்தகம் வெளிவந்து சில நாளில் அறிமுகம் விழா நடக்கும்போது சிலரை வந்து புத்தகத்தைப் பேசும்படி அழைத்தால் நான்கு நாள் பட்டினி கிடந்த ஓநாய்கள் மணலில் புதைத்திருந்த அழுகிய சடலத்தை இழுத்துக் குதறுவதுபோல் குதறுவார்கள்

காரணம் பெரும்பாலும் புத்தகமாயிராது. எழுதியவரை- அரசியல் சமூக காரணங்களால் பிடிக்காது இருக்கலாம் அல்லது காழ்ப்புணர்வு காரணமாக இருக்கலாம். எழுதியவரை விட நான் பெரியவன் எனக்காட்ட நினைக்கலாம்.

இது இது நாவலே அல்ல

சிறுகதையே அல்ல எனக் கூவுவார்கள்.

கடந்த தைமாதத்தில் யாழ்ப்பாணத்தில் இப்படி எனக்கு நடந்தபோது ஜோர்ஜ் ஓவலின் விலங்குப் பண்ணை நினைவுக்கு வந்தது. அனிமல் பாமில், சினோபோல் என்ற பெயரிடப்பட்டு ஸ்ரொஸ்கியாகிக உருவகப்படுத்திய பன்றி காற்றாலையின் படம் வரைந்து இப்படி மின்சாரம் பெறலாம் என மற்றைய மிருகங்களின் முன்வைத்தது . அப்பொழுது நெப்போலியன் என்று என ஸ்ராலினாக உருவகப்படுத்திய பன்றி அந்த இடத்தில் தனது காலை தூக்கி சிறுநீர் அடித்தது .

இந்த நெப்போலின்கள் யாழ்பாணத்தில் மட்டுமல்ல உலகெங்கும் இருக்கிறார்கள் .

100 வருடங்கள் பின்பாகவும் ஜோர்ஜ் ஓவலின் தீர்க்க தரிசனத்தை நினைத்து மெய்மறந்தேன். அழியாத இலக்கியமாக விலக்குப் பண்ணை இருப்பதன் காரணத்தை மீண்டும் உறுதிப்படுத்தியது.

விமர்சனம், திறனாய்வு- புத்தகம் வெளிவந்து சிலரால் வாசித்த பின்பே செய்யமுடியும். இதை எப்பொழுது எமது சமூகம் புரிந்துகொள்ளுமோ அப்பொழுதே புத்த வாசிப்பு எம்மிடையே ஏற்படும் .

சிறுகதை என்பது காட்டுப்பிரதேசத்தில் இருட்டில் நடந்து செல்லும் ஒருவனிடம் திடீர் மின்னல் சுற்றுப்பிரதேசத்தில் எப்படியான காட்சியை உருவாக்கும் என்பது போன்றது .

பெரும்பாலான சிறுகதையாசிரியர்கள் அவர்களின் ஒரு கதையாலே கொண்டாடப்படுவார்கள் . கு ப ராவின் கதைகளில் நான்கு சிறுகதைகள் சிறந்தது என ஜெயமோகன் எழுதினார் . 695 பக்கங்கள் கொண்ட அவரது தொகுப்பில் “சிறிது வெளிச்சம்” என்ற கதை மட்டுமே எனக்குப்பிடித்தது . அந்தக் கதை மட்டுமே எனக்கு கு பா ராவை நினைக்கப் போதுமானது

“த லாட்டரி “ என்ற கதையை படித்தபின் ஷேர்ளி ஜாக்சன் எனது மனத்தில் இடம் பெற்று விட்டார். அதேபோல தமிழினியின் “ மழைக்கால இரவு “ என்ற கதையை வாசித்த பின்பு தமிழினியுடன் தொடர்பு கொண்டு எனது முகநூல் நண்பராகினேன்.இரண்டு கதைகளும் இறுதிவரையும் உணவுப்பண்டத்தை கைகளுக்குள் மறைத்து குழந்தையைத் தேடவைப்பதுபோல் கதையின் உச்சத்தை தேடவைத்தவை.

அதேபோல்ஜேம்ஸ் ஜெய்சின் “தடெத் “ என்ற கதையை வாசித்துவிட்டு அதைத் தழுவி நான் ஒரு கதை “அந்தரங்கம்” என்ற பெயரில் எழுதினேன் .

கோமகனின் முரண் சிறுகதைத்தொகுப்பில் அப்படி சுண்டி இழுத்த கதை ஒன்றிற்காக நான் அவரை கொண்டாடமுடியும்.

ஏறு தழுவுதல்

கதையின் ஆரம்பம் ஜோச் ஓர்வலின் விலங்கும்பண்ணையில் விலங்குகளின் புரட்சியாகத் தெரிந்தது .

அங்கு கறுப்பனின் பேச்சு ஏதென்சில் ,இளவரசர் பிலிப்புக்கு ( அலக்சாண்டரின் தந்தை) எதிராக பேசிய டெமொஸ்தனிஸ்யும்( Demosthenes) அல்லது ரோமரது அவையில் பேசிய சிசிரோவையும்( Cicero) நினைவுக்குக் கொண்டு வருகிறது

இதை ஏன் சொல்கிறேன் என்றால் என்னைப் போன்ற ஒவ்வொரு மிருக வைத்தியரும் எப்படி மாடுகளிலிருந்து அதிக மாமிசத்தையும் பாலையும் எப்படிப் பெருக்குவது என்ற சிந்தனையில் வாழ்கிறோம். செய்கிறோம். நாம் எந்த ஒரு காலத்திலும் காளை பக்கத்திலோ இல்லை பசுமாட்டின் தரப்பிலோ சிந்திப்பதில்லை.

அவைகளுக்கு நலமடிப்பது – சூடு வைப்பது – மூக்கில் ஓட்டை போடுவது என எவ்வளவு வதைப்பான விடயங்களைச் செய்கிறோம்?

பெண் மிருகங்களுக்கு செயற்கையாகக் கருத்தரிக்கப்பண்ணும்போது எந்தத் தொடர்புமில்லாத காளையின் விந்தைத் திணிப்பது என்பது கொடுமை .

அது மட்டுமா ?இயற்கையாகப் படைக்கப்பட்ட புல், இலை,தழைகளை மறுத்து செயற்கையான உணவைத் தருவது.

மிருக வதையின் உச்சமாக இறுதியில் ஏறுதழுவுதலைக் காட்டுவது இந்த கதை .

நாம் மிருகங்களுக்கும் எமது பிள்ளைகள் போல் பெயர் சூட்டி வளர்ப்போம் . ஆனால் இறுதியில் ?

இங்கே இரண்டு பசுக்கள் லட்சுமி நந்தினி அழகான பெயர்கள்

பலருக்கு இந்தக் கதை சாதரணமாத் தெரியலாம் ஆனால் எனக்கு ஒருவித புரிதலை உருவாக்கியது.

என்னைப் பாதித்த இன்னுமொரு கதை ஆக்காட்டி . இது யாழ்ப்பாணத்தில் இந்திய அமைதிப்படை காலத்தில் நடந்த உண்மைச் சம்பங்களின் பிரதிபலிப்பு . அந்தமாதிரியான சம்பவங்கள் பல கேள்விப்பட்டிருப்பதால் சிறுகதை என்பதற்கப்பால் நெஞ்சில் முள்ளாகத் தைத்தது.

கோமகனின் சில கதைகளின் சம்பவங்கள் சிறுகதைகளாக அப்படியே அந்தரத்தில் தொங்குகின்றன. அந்தக் குறையை மறந்து புத்தகத்தை ரசித்தபடி தொடர்நது படிக்க நம்மை கைபிடித்து அழைத்துச் செல்வது கோமகனின் புனைவு மொழி.

Posted in Uncategorized | பின்னூட்டமொன்றை இடுக

-உனையே மயல் கொண்டு

தனி மனிதத்தேர்வுகள்: துரோகங்களும், துயரங்களும்…

இளங்கோ Dsc

-உனையே மயல் கொண்டும், பிறவும்…-
குடும்ப அமைப்புக்கள் மீது காலங்காலமாக பல்வேறு விதமான உரையாடல்கள் நிகழ்த்தப்பட்டு வருகின்றன. திருமணம்/உறவுமுறைகள் போன்றவை தொடர்ந்து அதிகாரத்தைத் தேக்கிவைக்கவும், எதிர்ப்பாலினர் மீது அதிகாரத்தை பிரயோகிக்கவுமே அதிகம் பயன்படுத்தப்படுகின்றன என்ற குரல்கள் சென்ற நூற்றாண்டின் நடுப்பகுதியிலேயே உரத்து எழுப்பப்பட்டிருக்கின்றன. சேர்ந்து வாழ்தல் (Living Together) இன்னபிற, திருமணம்/குடும்ப அமைப்புக்களுக்கு மாற்றாக முன்வைக்கப்பட்டாலும், இன்றும் குடும்பம் என்ற அமைப்பு முழுமையாக உடைக்கப்படாமலே -இன்னுமின்னும்- இறுக்கமடைந்து வருகின்றது. மேலும், ஒரளவு அடிப்படை உரிமைகள் சட்டத்தால் வரையறுக்கப்பட்ட குடும்ப அமைப்புக்களின் உள்ளேயே அதிகாரமும் வன்முறையும் அதிகளவு பிரயோகிக்கப்படும்போது, சட்டங்களுக்கு உட்படாத சேர்ந்து-வாழ்தல் போன்றவற்றினூடாக வன்முறை/அதிகார துஷ்பிரயோகம் நிகழ்த்தப்படும்போது சட்டரீதியாக எதையும் அணுகுகின்ற போக்கும் இல்லாதுபோய்விடுகின்றது என்பது கவனத்திற்குரியது. ஆண்-பெண்-அரவாணிகள் இன்னமும் ஒரு சமத்துவமான சூழலில் வாழமுடியாத நிலை இருக்கும்போது ஆகக்குறைந்தது திருமணம் என்ற ‘சட்டம்’ அங்கீகரிக்கின்ற ஒரு அமைப்பை தமது பாதுகாப்பின் நிமித்தம் பலர் நாடுகின்றார்கள். பொருளாதாரரீதியில் தன்னைத்தானே எவரின் துணையின்றியும் இன்றைய சூழலில் பொருந்தி வாழமுடியும் என்று நினைக்கின்ற பெண்கள்/ஆண்கள் திருமணம் என்ற அமைப்பை உடைத்து, சேர்ந்து-வாழ்தல் என்ற அடுத்த கட்டத்திற்கு நகர முயல்கின்றனர். எனினும் அமைப்புக்குள்ளோ/ அமைப்பின்றியோ எவர் வாழ்ந்துகொண்டிருந்தாலும், இருப்பின் அர்த்தம் எதுவென்ற கேள்வி எல்லோரையும் தொடர்ந்து துரத்திக்கொண்டே இருக்கின்றது.உனையே மயல் கொண்டு என்ற நாவல், குடும்பம் என்ற அமைப்புக்கூடாக புலம்பெயர்ந்தவர்களின் உளவியல் பிரச்சினைகளை ஒரளவு அக்கறையோடு அணுகுகின்றது. கலாநிதிப் பட்டத்திற்காய் ஆய்வு செய்துகொண்டிருக்கும் சந்திரனையும், அவர் வாழ்வில் குறுக்கிடும் இரு பெண்களையும் சுற்றிக் கதை நகர்கின்றது. பதினெட்டு வயதில் திருமணமாகி, ஒரு வருடத்திற்குள் குழந்தையொன்றையும் பெற்று, அடிக்கடி மனோநிலை மாறுகின்ற ஷோபனாவின் மீதான ஈடுபாடு காலப்போக்கில் சந்திரனுக்குக் குறைகின்றது. மேலும் அடிக்கடி மனவழுத்தத்திற்கு ஆளாகும் ஷோபனாவோடு, குழந்தை பிறந்ததற்குப் பின்பாக ஒரிருமுறைகளே சந்திரனால் உடலுறவில் ஈடுபட முடிகின்றது. அவ்வாறான திருப்தியின்மையில் இருக்கின்ற சந்திரனுக்கு விவாகரத்துப் பெற்ற ஜூலியாவுடன் நெருக்கம் அதிகரிக்கின்றது. சந்திரன் ஏற்கனவே திருமணமானவன் என்றறிந்தும் மனத்தடையில்லாது ஜூலியாவுக்கு சந்திரனோடு இயல்பாய்ப் பழக முடிகின்றது.

இவ்வாறு முக்கோண உறவுகளாய் கதை நகர்ந்துகொண்டிருக்கையில், ஷோபனாவை உளவியல் நிபுணரிடம் கூட்டிச்செல்ல சந்திரன் முயற்சிக்கின்றார். உளவியல் ஆலோசனை பெறுவதே தீண்டத்தகாத விடயமாக இருக்கும் ஒரு சமூகத்தில் ஷோபனாவை வைத்தியரிடம் கூட்டிச்செல்லுதல் அவ்வளவு இலகுவான விடயமல்ல. உளவியல் ஆலோசனைகளின்போது ஷோபனாவால் முழுமையாக குடும்ப உறவில் ஈடுபடமுடியாததற்கு, அவர் 83 ஜூலைக் கலவரத்தில் சிங்களக்காடையர்களால் நிர்வாணமாக்கப்பட்டு வெருட்டப்பட்டிருக்கின்றார் என்று தெரிகின்றது (அதன் நீட்சியில் ஷோபனாவிற்கு bipolar disorder இருக்கின்றதென நாவலில் குறிப்பிடப்படுகின்றது). மேலும் கலவரத்தால் கொழும்பிலிருந்து யாழ்ப்பாணத்துக்கு இடம்பெயரும் ஷோபனாவின் குடும்பத்திலிருந்து அவரது தமையன் இனப்பிரச்சினை எழுச்சிபெற்ற காலங்களில் போராளிக்குழுவில் சேர்ந்து இன்னொரு போராளிக்குழுவால் கொல்லப்பட்ட பாதிப்பின் படிவும் ஷோபனாவில் இருக்கக்கூடும் என்றும் கதையின் ஓட்டத்தில் சொல்லப்படுகின்றது (ரெலோ-புலிகள் மோதல்). இவ்வாறு பல்வேறு உளவியல் அழுத்தங்களோடு இருக்கும் ஷோபனாவிற்கு உடலுறவு உட்பட எதிலும் முழுமையாக ஈடுபடமுடியாதிருக்கின்றது. ஷோபனாவின் இந்த உளவியல் பிரச்சினையை(bipolar disorder) அறிந்துகொள்கின்ற சந்திரனுக்கு, தான் ஷோபனாக்குத் தெரியாமல் இன்னொரு உறவில் ஈடுபட்டு வருவது யோசிக்க வைக்கின்றது. என்ன என்றாலும் தன்னை நேசிக்கும்… தன்னிடம் முழுமையாக ஒப்படைத்த ஷோபனாவிற்கு உண்மையாக இருக்கவேண்டும் என்று சந்திரன் சிந்திக்கத்தொடங்குகின்றார். இதற்கிடையில் சந்திரன் கலாநிதிப்பட்டத்திற்கான ஆய்வுகளை எழுதுவதில் மும்முரமாய் ஈடுபடுகையில் ஜூலியா இன்னொரு ஆணுடன் நெருங்கிப் பழக்த் தொடங்குவதும் சந்திரனுக்குத் தெரியவருகின்றது. இனித் தான் நல்லதொரு ‘ஆண்பிளையாக’ இருக்க முயற்சிக்கலாம் என்று நினைக்கின்றபோது ஷோபனா சந்திரனின் இன்னொரு உறவைக் கண்டுபிடிக்கின்றார். இவ்வாறு பல்வேறு சிக்கல்களில் அகப்படுகின்ற சந்திரன் வேலையின் நிமித்தம் இன்னொரு நகருக்கு மனைவியின் கட்டளையின்படி செல்வதோடு நாவல் முடிகின்றது (நீ மெல்பேண் வருவாய்தானே?…./ எனக்கு தற்போது மன ஆறுதல் ஏற்பட சில காலம் தேவை’ ப 147).நாவல் இருவேறு திசைகளை நோக்கி வாசகர்களை நகர்த்திக்கொண்டிருக்கின்றது. உளவியல்ரீதியான பிரச்சினை வெளிப்படையாகத் தெரிகின்ற ஷோபனாவிற்கும் சந்திரனுக்கும் இடையில் ஒன்றுமாய்.., இன்னொரு பக்கத்தில் சந்திரனுக்கும் ஜூலிக்குமான நெருக்கங்களுக்கிடையில் கதை விரிகின்றது. நாவலில் ஷோபனாவின் உளவியல் பிரச்சினைக்கு காரணம் தேட டொக்ரர் கந்தசாமியிடம் ஆலோசனைப்பெறப்போகின்ற சந்திரன் -தான் இரண்டு பெண்களுக்கிடையில் தத்தளிக்கும்- தனது உளவியல் பிரச்சினை குறித்து எதையும் பகிர்ந்ததாய்க் காணவில்லை. தமிழ்ச்சமூகம் உளவியல் பிரச்சினைகளை அலட்சியமாய் ஒதுக்கித் தள்ளுகின்றது என்கின்ற புரிந்துணர்வு இருக்கின்ற சந்திரன், இவ்வாறு தனது மனைவிக்குத் தெரியாது ஈடுபடுகின்ற உறவு, மனைவிக்குத் தெரியவரும்போது தனது துணை இதைவிட இன்னும் ஆழமான மனச்சோர்வுக்கு ஆளாகிவிடுவார் என்பதை வசதியாக மறந்துவிடுகின்றார்.

சந்திரனின் தனது பேராதனை வளாகக் காதலை பொருளாதார வசதியின் நிமித்தம் நிராகரிக்கின்றபோது, ‘நீ ஒரு அசலான யாழ்ப்பாணத்தான்’ என்று ஒரு சிங்கள நண்பன் கூறுவதை சந்திரன் தனது புலம்பெயர் -ஆஸ்திரேலியா- வாழ்விலும் மிகவும் கவனத்துடனேயே கடைப்பிடிக்கின்றார். தன்னைவிட வயதுமூத்த ஜூலியா உடலுறவில் தரும் உயரிய இன்பத்தைப் போல, அதற்குப்பின் அரசியல் தத்துவம் இன்னபிறவற்றை தன்னுடன் உரையாடுவது குறித்து மனம் மகிழும் சந்திரன் பதினம்வயதில் நிற்கின்ற ஒரு பெண்ணைத் திருமணஞ்செய்யும்போது இவற்றை அந்த வளரிளம்பெண்ணால் ஈடுகட்டமுடியாது என்று ஆழமாய் யோசிக்கமுடியாது போந்தது எந்தவகையில் என ஆராய வேண்டியிருக்கின்றது. மேலும் தான் இன்னொருவருடன் உறவில் ஈடுபடுவதை, தமிழ் நண்பர்களிடையே சந்திரன் பகிரப் பயப்பிடுகின்றார். அவர்கள் ஒரு கொலையைப்போலத்தான் எடுத்துக்கொள்வார்களென தனது இந்திய நண்பனிடம் சொல்லிக்கொள்ளவும் செய்கின்றார். இங்கேதான் சந்திரனின் இன்னொரு அசலான யாழ்ப்பாண முகம் வெளிப்படுகின்றது. தனது இருத்தலுக்கு தமிழ் அடையாளத்தை எளிதாய் சுவீகரித்து, கொழும்பிலிருந்து ஒரு இளம்பெண்ணைத் தனது துணையுமாக்குகின்ற சந்திரனுக்கு தனது மனதுக்கு/சமூகத்துக்கு எதிரான விடயமொன்றைச் செய்யும்போது மட்டும் தமிழ் அடையாளம் வெறுப்பூட்டுகின்றது. மேலும் ஜூலியாவை இன்னொரு ஆணுடன் நெருக்கமாய் காண்கின்ற சந்திரன் -வெறுப்பில்- பாலியல் தொழில் செய்யும் விடுதியை நாடிச் செல்கின்றார். அங்கே காத்திருக்கின்ற நேரத்தில் ‘ஞானம்’ பிறந்து -நல்லவேளை எந்தப் பெண்ணும் எனக்குப் பிடிக்காமல் போனது. ஜூலியாவின் மீது ஏற்பட்ட கோபத்தினால் என்னையே கெடுத்திருப்பேன்’ ப -138- என வெளியேறுகின்றார். சந்திரன் பாலியல் விடுதியை விட்டு வெளியேறிவிட்டார்;ஆனால் கதைசொல்லி இன்னும் நகரவில்லை. இதற்கடுத்து மேலைத்தேய பாலியல் விடுதிகள் பற்றி வாசிப்பவர்களுக்கு கதைசொல்லி விரிவுரை செய்யத்தொடங்குகின்றார். தனிப்பட்ட விருப்பின் பேரிலேயும் அரசாங்கத்தின் அனுமதியுடந்தான் இவர்கள் பாலியல் தொழில் செய்கின்றார்கள் எனவும் எழுதச்செய்கின்ற கதைசொல்லி, பாலியல் தொழில்/பாலியல் தொழிலாளி என எழுதாமல் விபச்சாரம்/விபச்சாரி என எழுதுவதிலேயே அவரது நிறத்தை வெளிக்காட்டிவிடுகின்றார். மேலும் ‘தனிப்பட்டமுறையில் விபச்சாரியுடன் உறவு கொள்ள சந்திரன் விரும்பவில்லை’ (ப 139) எனச் சந்திரனை ஒரு புனிதபிம்பமாக ஆக்கவும் கதைசொல்லி மிகவும் கஷ்டப்படுகின்றார்.நாவலின் முக்கிய குறையாக ஷோபனாவின் பாத்திரம் முழுமையாக வளர்க்கப்படாமல் சிதைக்கப்பட்டதைக் குறிப்பிடவேண்டும். சந்திரனே முக்கியபாத்திரமாகவும், கதை சொல்லி ஒரு ஆணாகவும் இருக்கும்போது ஒரு பெண்ணின் பாத்திரத்தை வளர்ப்பது கடினமானது என்றபோதும், இன்னொரு பக்கத்தில், ஜூலியாவின் பாத்திரத்தின்போது, அவரது மூதாதையர்களின் ஜரிஷ் பின்புலம் குறித்தும் அவரது முன்னைய உறவுகள் குறித்து விரிவாக நாவலில் பேசப்படுவது குறித்தும் கவனிக்கவேண்டியுள்ளது. இதை இன்னொருவகையாய், ஷோபனாவின் பாத்திரம் முழுமையாக வளர்த்தெடுக்கும்போது, நாவலில் சந்திரனுக்கான முக்கிய இடம் இல்லாது தானாகவே ஒழிக்கப்பட்டுவிடும் என்ற பயத்தால், ஷோபனா இடைநடுவில் நிறுத்தப்பட்டிருக்கின்றார் எனவும் ஒரு வாசகர் எடுத்துக்கொளும் வாசிப்புச் சாத்தியமுண்டு. ஓ.எல் பரீட்சையில் சித்தியடையாத ஷோபனாவை, கலாநிதிப்பட்டம் செய்துகொண்டிருக்கின்ற சந்திரன் தனது துணையாக எவ்வாறு தேர்ந்தெடுத்துக்கொண்டார் எனவும் கேள்வி கேட்கவேண்டியிருக்கிறது (கதையில் நேரடியாகச் சொல்லாவிட்டாலும் இவ்வாறான தேர்வுக்கு யாழ்ப்பாணியர்கள் எதிர்பார்க்கும் கொழுத்த சீதனத்தைத் தவிர வேறெதுவும் இருக்குமுடியாதெனத்தான் வாசிக்கும்போது நினைக்கத்தோன்றுகினறது). எனெனில் ஜூலியாவுடனான உறவிலிருக்கும்போது அரசியல் தத்துவம் இன்னபிற ஈடுபாடுகளை ஜூலியா பேசும்போது சந்திரனின் பாத்திரம் மனமுவகை கொள்கின்றது. தனக்கான அலைவரிசையில் ஒருவரைத் தேர்ந்தெடுக்காது இருக்கும் சந்திரன் (அல்லது சந்திரனைப் போன்றவர்கள்) ஷோபனா போன்றவர்கள் உளவியல்ரீதியான பிரச்சினைகளில் இல்லாது இயல்பாய் இருந்தாலும் இன்னொரு உறவைத் தேடி (இங்கே உடல்தேவைக்குப் பதிலாக, உளத்தேவைக்காய்) போகமாட்டார்கள் என்பதை எங்ஙனம் நம்புவது?
மேலும் சந்திரனின் இன்னொரு அறிவுஜீவி முகம் வேறொரு இடத்தில் வெளிப்படுகின்றது. காய்கறிக்கடையில் சந்திக்கும் வயது முதிர்ந்தவர், ‘தம்பி உங்களைப்போல இளம்பிள்ளையல் படிக்க வரலாம். எங்களைப்போல வயதானவர்கள் மருத்துவ வசதியில்லாமல் சாக வேண்டியதா?’ என்று கூறும்போது சந்திரன் மகாத்மாகிவிடுகின்றார். இப்படிப்பட்ட ‘பொய் பித்தாலாட்டங்கள்’ காட்டி வருகின்றவர்கள் மீது சந்திரனுக்கு (அல்லது கதைசொல்லிக்கு) கோபம் வருகின்றது. இந்தச் சந்திரன் தீவிரமான போர்சூழலுக்குள் வாழ முயன்றிருந்தால், என்ன காரணம் காட்டியாவது ஈழத்தை விட்டு புலம்பெயரும் பிறரின் சோகத்தை விளங்கிக்கொள்ள முயன்றிருப்பார். ஆனால் அவர்தான் அசல் யாழ்ப்பாணத்தவர் ஆயிற்றே. படிப்பை முன்வைத்து பறந்துவந்துவிடுவார். படிப்பை மூலதனமாக்க முடியாதவர்கள் எப்படித் தப்பியோடிவருவது என சந்திரன் இன்னொரு ஆய்வை இன்னொரு கலாநிதிப் பட்டத்திற்காய்ச் செய்யவேண்டுமெனச் சொல்லவேண்டியிருக்கின்றது.

சந்திரனின் பாத்திரம் ஒரு சராசரி யாழ்ப்பாண அறிவுஜீவியாக வார்க்ப்பட்டதையும், ஆண்மய்ய பார்வையினுடாக நாவல் படைக்கப்பட்டதன் பலவீனங்களையும் மீறி, புலம்பெயர் சூழலை மையமாக கொண்டு இந்நாவல் எழுதப்பட்டதால் கவனத்துக்குரியதாகின்றது. மேலும் நமது சமூகம் எளிதாய்ப் புறக்கணிக்கும் உளவியல் பிரச்சினை என்பது ஏதேனும் ஒருவகையில் குடும்ப வாழ்வைச் சிதைக்கக் காரணமாகக்கூடுமென நாவல் சொல்லவரும் புள்ளி முக்கியமானது. நமது தமிழ்ச்சமூகத்தில் பெற்றோராகும், ஆண்/பெண் பிறகு, தமது தனிப்பட்ட வாழ்வு குறித்து அக்கறை கொள்ளாதுபோகும் திசைகள் நோக்கி நாம் நமது உரையாடலை வளாத்தெடுக்கவேண்டும். உடலுறவு/தங்களுக்கென தனிப்பட்ட நேரம் ஒதுக்குதல்/தங்களுக்குப் பிடித்ததைச் செய்யாதிருத்தல் போன்றவற்றோடு குழந்தைகளே தமக்கான அனைத்துமென பெற்றோர்கள் மாறும்போது, -மத்தியவயதுகளில் பெற்றோராக இருப்போருக்கு- தமக்கிடையிலான உறவு மீதான சோர்வும்/சலிப்பும் வருவதைத் தடுப்பற்கான மாற்றுவழிகள் குறித்து நிறைய யோசிக்கவேண்டியிருக்கின்றது.

Posted in Uncategorized | பின்னூட்டமொன்றை இடுக