நோயல் நடேசன்
கடந்த முறை எனது நண்பர் முருகபூபதியைச் சந்தித்தபோது, அவர் அனுபவித்துக்கொண்டிருந்த துன்பங்களைப் பற்றிப் பேசினார். தனது வாழ்க்கையில் எப்போதாவது யாருக்காவது தீங்கு செய்திருக்கிறேனா என்றும், தற்போது தான் அனுபவிக்கும் துன்பங்கள் ஒருவேளை அதன் விளைவாக இருக்குமோ என்றும் அவர் சிந்தித்துக்கொண்டிருப்பதாகக் கூறினார்.
விஞ்ஞானம் படித்த கடவுள் நம்பிக்கை அற்ற எனக்கு பதில் சொல்ல முடியவில்லை.
அவரது வார்த்தைகள், விவிலிய ஞான இலக்கியத்தின் மிக முக்கியமான படைப்புகளில் ஒன்றான **யோபுவின் கதையை** உடனடியாக எனக்கு நினைவூட்டின.
**யோபு நூல்**, யோபுவைச் செல்வச் செழிப்பும் உயர்ந்த ஒழுக்கமும் கொண்ட மனிதராக அறிமுகப்படுத்துகிறது. அவருக்குப் பெரிய குடும்பம் இருந்தது; பெரும் செல்வமும் சமூகத்தில் மதிப்புமிக்க நிலையும் இருந்தன. நேர்மையானவராகவும், கடவுளுக்கு அஞ்சி தீமையைத் தவிர்த்து வாழ்ந்தவராகவும் அவர் விவரிக்கப்படுகிறார்.
அப்போது ஒரு சவால் எழுகிறது.
சாத்தான், கடவுளின் முன்னிலையில், யோபு நேர்மையானவராக இருப்பதற்குக் காரணம் கடவுள் அவரைப் பாதுகாத்து செல்வச் செழிப்புடன் வாழ வைத்திருப்பதே என்று வாதிடுகிறான். அவரது செல்வம், குடும்பம், பாதுகாப்பு அனைத்தையும் பறித்துவிட்டால், அவர் நிச்சயமாகக் கடவுளைச் சபிப்பார் என்று சாத்தான் கூறுகிறான்.
யோபு சோதிக்கப்படுவதற்கு கடவுள் அனுமதிக்கிறார்; ஆனால் ஆரம்பத்தில் சாத்தான் என்ன செய்யலாம் என்பதற்கு வரம்புகளையும் விதிக்கிறார்.
அதன்பின் ஒன்றன்பின் ஒன்றாகப் பேரிடர்கள் யோபுவைத் தாக்குகின்றன.
அவர் தனது சொத்துகளையும் வாழ்வாதாரத்தையும் இழக்கிறார். அவரது பிள்ளைகள் உயிரிழக்கிறார்கள். பின்னர் அவரது உடல் முழுவதும் வேதனை தரும் புண்களால் பாதிக்கப்படுகிறது. அவரது துன்பம் தாங்க முடியாத அளவுக்கு அதிகரிக்கும்போது, அவரது மனைவியே கடவுளைச் சபித்துவிட்டு இறந்துவிடுமாறு கூறுகிறாள். ஆனால் யோபு அதை மறுக்கிறார்.
ஆனால் யோபுவின் நம்பிக்கை என்பது மௌனமாக அனைத்தையும் ஏற்றுக்கொள்வதல்ல.
தனது கடும் வேதனையிலும் அவர் கடவுளைக் கைவிடவில்லை. அதேவேளையில், தான் அனுபவிக்கும் துன்பத்திற்கு ஏதோ நியாயமான காரணம் இருப்பதாகப் பாசாங்கு செய்யவும் அவர் தயாராக இல்லை. அவர் எதிர்த்துக் கேட்கிறார்; கேள்விகளை எழுப்புகிறார்; புலம்புகிறார்; விளக்கம் கோருகிறார்.
அவர் எழுப்பும் மையக் கேள்வி, மனிதகுலம் வரலாறு முழுவதும் தொடர்ந்து கேட்டுவரும் கேள்வியாகும்:
**“குற்றமற்ற ஒருவர் ஏன் துன்பப்பட வேண்டும்?”**
யோபுவின் மூன்று நண்பர்களான **எலிபாஸ், பில்தாத், சோபார்** ஆகியோர் அவருக்கு ஆறுதல் கூற வருகிறார்கள். ஆரம்பத்தில் அவர்கள் எதுவும் பேசாமல் அவருடன் அமர்ந்து, அவரது துயரத்தில் பங்கெடுக்கிறார்கள்.
ஆனால் பின்னர், தெய்வீக நீதி பற்றிய மரபுவழிக் கருத்தின் அடிப்படையில் அவரது துன்பத்திற்குக் காரணம் கூறத் தொடங்குகிறார்கள். அதாவது, கடவுள் நல்லவர்களுக்கு நன்மையையும் தீயவர்களுக்குத் தண்டனையையும் அளிக்கிறார் என்பது அவர்களது கருத்து.
எனவே, யோபு இவ்வளவு கொடுமையாகத் துன்பப்படுகிறார் என்றால், அவர் ஏதோ தவறு செய்திருக்க வேண்டும் என்று அவர்கள் முடிவு செய்கிறார்கள்.
யோபு அவர்களது வாதத்தை உறுதியாக மறுக்கிறார். இத்தகைய பெரும் தண்டனையை நியாயப்படுத்தக்கூடிய மறைவான குற்றம் எதையும் தான் செய்யவில்லை என்பதை அவர் அறிவார்.
இங்குதான் **யோபு நூல்**, ஒரு மனிதனுக்கு நேர்ந்த துரதிர்ஷ்டத்தைப் பற்றிய கதையாக மட்டும் இல்லாமல், அதைவிட ஆழமான ஒன்றாக மாறுகிறது. அது **துன்பம், நீதி, ஒழுக்கம் மற்றும் மனித அறிவின் எல்லைகள்** குறித்த ஒரு தத்துவத் தேடலாக விரிவடைகிறது.
இறுதியில், கடவுள் யோபுவுக்கு **“சுழற்காற்றின் நடுவிலிருந்து”** பதிலளிக்கிறார்.
ஆனால் யோபு கேட்ட எளிமையான விளக்கத்தை கடவுள் அளிக்கவில்லை. அதற்குப் பதிலாக, படைப்பின் அளவிட முடியாத பெருமையையும் சிக்கலையும் பற்றிப் பேசுகிறார் — பூமி, வானம், விலங்குகள், கடல்கள், இயற்கையின் மாபெரும் சக்திகள் எனப் பிரபஞ்சத்தின் விரிவை அவர் எடுத்துரைக்கிறார்.
ஒரு தனிமனிதனால் முழுமையாகப் புரிந்துகொள்ள முடியாத அளவுக்கு இந்தப் பிரபஞ்சம் பெரிதும் மர்மமானதுமாக இருக்கிறது என்பதை யோபு எதிர்கொள்கிறார்.
இறுதியில், மனித அறிவுக்கும் புரிதலுக்கும் எல்லைகள் உள்ளன என்பதை யோபு உணர்ந்துகொள்கிறார்.
முக்கியமாக, யோபுவைப் பற்றி தவறாகப் பேசிய அவரது நண்பர்களையும் கடவுள் கண்டிக்கிறார். துன்பத்தையும் ஒழுக்கத்தையும் அவர்கள் மிகவும் எளிமையான ஒரு சமன்பாடாக மாற்றியதே அவர்களது தவறு:
**ஒருவர் துன்பப்படுகிறார் என்றால், அவர் பாவம் செய்திருக்க வேண்டும்.**
இறுதியில், யோபுவின் வாழ்க்கை மீண்டும் செழிப்படைகிறது. அவர் தனது வாழ்க்கையைப் புதிதாகத் தொடங்குகிறார்.
யோபு நூல் ஏன் ஞான இலக்கியமாகக் கருதப்படுகிறது?
யோபு நூலின் ஆழமான கேள்வி,
“யோபு ஏன் துன்பப்பட்டார்?” என்பது மட்டுமல்ல.
அதைவிட எளிமையாக மனிதர்கள் நம்ப விரும்பும் ஒரு சமன்பாட்டையே அந்த நூல் சவாலுக்கு உட்படுத்துகிறது:
**நல்ல மனிதர் → செழிப்பு**
**கெட்ட மனிதர் → துன்பம்**
ஆனால் மனித அனுபவம், வாழ்க்கை எப்போதும் இந்தச் சமன்பாட்டின்படி இயங்குவதில்லை என்பதை நமக்குக் காட்டுகிறது.
நல்லவர்கள் சில சமயங்களில் மிகக் கொடுமையாகத் துன்பப்படுகிறார்கள். அதேவேளையில், தவறு செய்பவர்கள் செழிப்பாக வாழ்வதையும் நாம் காண்கிறோம்.
எனவே, இன்னொருவரின் துன்பத்தை அவரது குற்றத்திற்கோ தவறான செயல்களுக்கோ கிடைத்த தண்டனையாகக் கருதுவதற்கு எதிராக **யோபு நூல் நம்மை எச்சரிக்கிறது**.
அதேபோல், ஒருவருடைய செல்வமும் வெற்றியும் அவர் நல்லவர் என்பதற்கோ, அவருக்குக் கடவுளின் விசேட அருள் கிடைத்திருக்கிறது என்பதற்கோ தானாகவே சான்றாகிவிடுவதில்லை.
அதனால்தான் முருகபூபதி கூறிய வார்த்தைகள் என் மனதில் ஆழமாகப் பதிந்தன.
பெரும் துன்பத்தை அனுபவித்துக்கொண்டிருக்கும் ஒருவர்,
**“இந்தத் துன்பத்தை அனுபவிப்பதற்கு நான் ஏதாவது தவறு செய்துவிட்டேனா?”**
என்று தன்னைத்தானே கேட்டுக்கொள்ளும்போது, ஆயிரக்கணக்கான ஆண்டுகளுக்கு முன்பு எழுதப்பட்ட யோபுவின் கதை அதற்கு ஓர் ஆழமான பதிலை முன்வைக்கிறது:
துன்பம் மட்டுமே ஒருவரின் குற்றத்திற்கான சான்றல்ல.
ஒருவேளை அதனால்தான், ஆயிரக்கணக்கான ஆண்டுகள் கடந்த பின்னரும், **யோபு எழுப்பிய கேள்வி நமது கேள்வியாகவும் தொடர்ந்து இருக்கிறது.**
***
முருகபூபதியோடு சேர்ந்து வாழ்க்கைக்கு பிரயோசனமில்லாத எழுத்து என கெட்டுப்போனதாக பல முறை சியாமளாவிடமிருந்து வார்த்தைகள் வந்தபோதும் இன்று பிறந்த நாள் கேக் வாங்கியதிலிருந்து பல வேலைகளுக்கு ஒத்தாசையாக நின்றது சியாமளாவே.
காரணம் அவுஸ்திரேலியாவந்து கிட்டத்தட்ட இரண்டு வருடங்கள் வேலை இல்லாத சிட்னியில் படித்துக்கொண்டிருந்த காலத்தில் முருகபூபதி வந்து எங்களை சிட்னியில் சந்தித்தபோது, எங்களது இரு பிள்ளைகளையும் மக்டொனால்டுக்கு அழைத்து சென்றார் – அதுவே முதல்முறை மக்டொனால்ட் சென்றது இவ்ளவுக்கும் சியாமளாவின் சகோதர்கள் சிட்னியில் இருந்தார்கள்- இது சியாமளா அடிக்கடி நினைவுகூரும் விடயம்
இதை ஏன்சொல்லுகிறேன் என்றால் நாங்கள் சிறிய விடயம் கடந்து போகும் பல விடயங்களை முருகபூபதி செய்வது வழக்கம் .
இதற்கப்பால் இங்கு பேசிய நண்பர்கள் சட்டத்தரணி ரவீந்திரன் மாவை நித்தியானந்தன் நண்பர் பந்து திசநாயக்காவிற்காக பேசிய Manara Fernando போன்றவரகளுக்கு எனது நன்றிகள்
எனது புத்தகததை பற்றி பேசிய நண்பர்கள் Dr சன்ன விக்கிரமசேகர Dr பிரீதி கருணாரத்தின , எப்பொழுதும் கைகொடுக்கும் கலா பாலசண்முகன் மற்றும் ராஜா கருப்பையா மதுமாலினி இருவருக்கும் எனது நன்றிகள்
இந்த நிகழ்வைத் தொகுந்தளித்த மேகானந்தி சிவராஜாவுக்கு எனது நன்றிகள்
படங்களை எடுத்து நண்பர் விமல் அரவிந்தன், மண்டபத்தை ஒழுங்கு செய்ததுடன் விளம்பரம் என பல வழிகளில் உதவிய ஶ்ரீதரன் அருணாசலம் அந்துடன் இந்த விடயத்தை எங்கள் சங்கம் சார்பின் முனனெடுத்த சங்க உறுப்பினர்களுக்கு எனது நன்றியைத் தெரிவித்துக்கொள்கிறேன்.
ஆங்கிலத்தில் நான் பேசியது chatgpt தமிழாக்கப்பட்டது
பின்னூட்டமொன்றை இடுக