கிறிஸ்டி நல்லரெத்தினம்
இலக்கியம் என்பது காலத்தின் அசைவுகளுக்கேற்பத் தன்னைத் தொடர்ந்து தகவமைத்துக் கொள்ளும் ஒரு ஜீவநதி. அது தேங்கி நிற்கும் தேக்கமன்று; புதிய நதிகள் வந்து சங்கமிக்கும் போதெல்லாம் தனது ஆழத்தையும் அகலத்தையும் பெருக்கிக் கொள்ளும் ஓயாத பெருவெள்ளம். மனித குலத்தின் ஆதி மொழியிலிருந்து இன்றைய மின்னனு யுகத்தின் கணினி வரிகள் வரை, கதையாடலின் வடிவம் மாறிக் கொண்டே வந்திருக்கிறது. ஒவ்வொரு காலகட்டத்திலும் தோன்றும் புதிய இலக்கிய வடிவங்களும், உத்திகளும், அழகியல் கோட்பாடுகளும் மொழியை உயிர்ப்புடன் வைப்பதுடன், மனித மனத்தின் விவரிக்க முடியாத ஆழங்களை அளந்தறியும் கருவிகளாகவும் செயல்படுகின்றன.
ஒரு குறிப்பிட்ட காலத்தின் சமூக, அரசியல், மனோபாவ மாற்றங்கள், நிலவும் கதை சொல்லல் முறைகளில் போதாமையை உருவாக்கும் போது, எழுத்தாளன் புதிய வெளிப்பாட்டு வடிவங்களை நோக்கி நகர்கிறான். பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டின் இறுக்கமான யதார்த்தவாதம் (Realism) மனிதனின் புற உலகை, அவனது அன்றாட வாழ்க்கையைத் துல்லியமாகப் படம்பிடித்துக் காட்டியது உண்மைதான். ஆனால், மனிதனின் அக உலகம், அவனது கூட்டு நனவிலி மனம் (Collective Unconscious), நினைவுகளின் பிம்பங்கள், வரலாற்றின் கண்ணுக்குத் தெரியாத வடுக்கள், ஆன்மீகத் தவிப்புகள் ஆகியவற்றை வெறும் புறவய யதார்த்தவாதத்தால் முழுமையாக வெளிப்படுத்த முடியவில்லை. இந்த வரலாற்றுத் தேவையின் விளைவாகவே, யதார்த்தத்தின் எல்லைகளை விரிவுபடுத்தும் புதிய கதை சொல்லல் உத்திகள் உலகெங்கும் தோன்றின.
அவ்வகையில், தமிழ் நாவல் உலகம் இன்று தனது பரிணாம வளர்ச்சியின் மிக முக்கிய கட்டத்தை அடைந்துள்ளது. தற்காலத் தமிழ் புனைகதைப் பரப்பில், யதார்த்தத்தின் மீது மாயத்தின் வெளிச்சத்தைப் பாய்ச்சி, மானுட நிலையின் நுட்பமான விசித்திரங்களை ஆராயும் ஒரு படைப்பாக வெளிவந்திருக்கிறது இந்நூல். ‘சாந்தா குருஸ் தேவதை’ என்னும் இந்நாவல், வெறுமனே ஒரு கதையைச் சொல்வதோடு நின்றுவிடாமல், தமிழ் வாசகப்பரப்பை ஒரு புதிய அழகியல் தளத்திற்கு அழைத்துச் செல்லும் கலைப்பணியைச் செய்கிறது.
தமிழ் இலக்கியப் பாரம்பரியமும் அதன் வரலாற்றுப் பரிணாமமும்:
இந்நாவலின் அழகியலையும் முக்கியத்துவத்தையும் முழுமையாகப் புரிந்து கொள்ள வேண்டுமாயின், தமிழ் இலக்கிய மரபு கதை சொல்லலில் கடந்து வந்த நெடும் பாதையைச் சுருக்கமாக நோக்கிட வேண்டியது அவசியமாகிறது. உலகின் மிக மூத்த செவ்வியல் மொழிகளுள் ஒன்றான தமிழ், இரண்டாயிரத்து ஐந்நூறு ஆண்டுகளுக்கும் மேலான தொடர்ச்சியான இலக்கிய வரலாற்றைக் கொண்டது.
சங்க காலம் (அகமும் புறமும்):
சங்க இலக்கியம் இயற்கையோடு இயைந்த மனித வாழ்வின் நுட்பங்களை ‘திணை’ கோட்பாட்டின் வழியே வகுத்துக் காட்டியது. ‘அகம்’, ‘புறம்’ என்ற இரு பெரும் பிரிவுகளுக்குள் மனித உணர்வுகளையும் வீாத்தையும் பதிவு செய்த சங்கப் பாடல்கள், அசாத்தியமான குறியீட்டுத் தன்மையும் (Suggestive Realism) காட்சிப் படிமங்களும் கொண்டவை. அன்றைய கவிதைகளில் இயற்கை வெறும் பின்னணியாக மட்டுமன்றி, மனித மனத்தின் அசைவுகளை வெளிப்படுத்தும் குறியீடாகவும் விளங்கியது.
சங்க மருவிய காலமும் நீதி இலக்கியங்களும்:
சங்க காலத்தைத் தொடர்ந்து வந்த காலத்தில், களப்பிரர் காலக் கட்டத்தில், அறக்கோட்பாடுகளுக்கு முதன்மை அளிக்கும் பதினெண்கீழ்க்கணக்கு நூல்கள் தோன்றின. சமூக ஒழுக்கமும் மனிதநேயமும் முதன்மை பெற்ற இக்காலத்தில், கதை சொல்லல் என்பது அறத்தைப் புகட்டும் ஒரு ஊடகமாக உருவெடுத்தது.
காப்பியக் காலம்:
தமிழின் கதை சொல்லல் மரபில் பெரும் பாய்ச்சலை ஏற்படுத்தியது காப்பியக் காலமாகும். இளங்கோவடிகளின் ‘சிலப்பதிகாரம்’ தமிழ் இலக்கியத்தின் முதல் பெருங்காவியமாக விளங்குவதுடன், யதார்த்த நிகழ்வுகளையும் தெய்விக/அதிசய நிகழ்வுகளையும் இணைத்துக் காட்டிய முதல் முதன்மைப் படைப்பாகவும் திகழ்கிறது. மதுரையை எாிக்கும் கண்ணகியின் சீற்றமும், தெய்வமாக அவள் உருப்பெறுவதும், ஊழ்வினை வந்து உறுத்து ஊட்டும் என்ற அறக்கோட்பாடும் மானுடப் புற உலகையும் மீப்பியற்கை உலகையும் இணைக்கும் அற்புதக் கதைசொல்லல் முறையாகும். ‘மணிமேகலை’ பௌத்த தத்துவப் பின்னணியில் அமுதசுரபி, வான்வழிப் பயணம் போன்ற அற்புதக் கூறுகளை அன்றாட யதார்த்தத்துடன் இயல்பாகப் பிணைத்தது. கம்பராமாயணம் தன் விரிவான புனைவுலகால் தமிழின் கற்பனை வளத்தை உச்சத்திற்கு எடுத்துச் சென்றது.
பக்தி இலக்கியக் காலம்:
சைவ நாயன்மார்களும் வைணவ ஆழ்வார்களும் உருவாக்கிய பக்தி இயக்கம், தனி மனிதனின் ஆன்மீக அனுபவத்தைப் பொதுவெளிக் கதையாடலாக மாற்றியது. அற்புதங்களும், இறையருள் சார்ந்த நிகழ்வுகளும் சாதாரண மனிதர்களின் அன்றாட வாழ்க்கையின் ஒரு பகுதியாகவே பார்க்கப்பட்ட காலம் இது. காரைக்கால் அம்மையாரின் பேய் வடிவம், அப்பரின் கற்றூண் மிதவை போன்றவை அன்றைய மக்களின் கூட்டு மனத்தில் யதார்த்தத்தின் நீட்சியாகவே நிலைபெற்றன.
இடைக்கால இலக்கியம்:
சிற்றிலக்கியங்களும், புராணங்களும், சிற்றூர்சார் நாட்டார் கதைகளும் வழக்கில் வந்த இடைக்காலத்தில், தேவதைகளும், பூதங்களும், மனிதர்களும் ஒரே தளத்தில் புழங்கும் கதை சொல்லல் மரபு செழித்தோங்கியது.
நவீனத் தமிழ் இலக்கியமும் தற்காலப் புனைவுகளும்:
பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டின் இறுதியில் வேதநாயகம் பிள்ளையின் ‘பிரதாப முதலியார் சரித்திரம்’ வழியே நவீன தமிழ் நாவல் பிறந்தபோது, அது ஐரோப்பிய யதார்த்தவாதத்தின் தாக்கத்தைப் பெற்றிருந்தது. பாரதி, புதுமைப்பித்தன், மௌனி, கு.ப.ராஜகோபாலன் ஆகியோர் வழியே நவீன சிறுகதையும் நாவலும் மெருகேறின. புதுமைப்பித்தன் தனது கதைகளில் (‘செல்லம்மாள்’, ‘கடவுளும் கந்தசாமி பிள்ளையும்’) யதார்த்தவாதத்தையும், அதே நேரத்தில் இந்தியப் புராணக் கூறுகளையும் இணைத்து ஆச்சரியத்தக்க பரிசோதனைகளைச் செய்தார்.
பின்னதாக, ஜெயகாந்தன், சுந்தர ராமசாமி, அசோகமித்திரன், கி.ராஜநாராயணன் போன்ற படைப்பாளிகள் வட்டார வாழ்வையும் சமூக யதார்த்தத்தையும் மிகத் துல்லியமாகப் பதிவு செய்தனர். இருபதாம் நூற்றாண்டின் பிற்பகுதியிலும் இருபத்தொன்றாம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்திலும், நவீனத்துவத்திற்குப் பிந்தைய (Post-modernist) போக்கின் விளைவாக, வண்ணதாசன், வண்ணநிலவன், ஜெயமோகன், கோணங்கி, சாரு நிவேதிதா, நாஞ்சில் நாடன், பாமா போன்ற படைப்பாளிகள் கதையாடலின் அமைப்பையும் மொழியையும் உடைத்து அமைத்தனர். இத்தகைய தொடர்ச்சியான பரிசோச்சனைகளின் அடுத்தகட்ட நீட்சியாகவே, உலகளாவிய இலக்கிய இயக்கமான ‘மாய யதார்த்தவாதத்தை’த் தமிழ் மண் சார்ந்தும், புலம்பெயர் வாழ்வு சார்ந்தும் சுவீகரித்துக் கொள்ளும் இன்றைய புனைவுச் சூழல் உருவாகியுள்ளது.
உலக இலக்கியப் பரப்பில் மாய யதார்த்தவாதம்
‘மாய யதார்த்தவாதம்’ (Magical Realism) என்பது இருபதாம் நூற்றாண்டின் மிகச் செல்வாக்குமிக்க இலக்கிய இயக்கங்களில் ஒன்றாகும். இக்கருத்தாக்கத்தைப் பற்றிய தெளிவான புரிதல், தற்காலப் புனைவுகளை அணுகும் வாசகனுக்கு மிகவும் அவசியமானது.
மாய யதார்த்தவாதம் என்றால் என்ன?
மாய யதார்த்தவாதம் அல்லது அனுமாஷ்யம் என்பது முற்றிலும் யதார்த்தமான, அன்றாட உலகம் ஒன்றில், நம்பமுடியாத, விசித்திரமான அல்லது மீப்பியற்கையான (Supernatural) நிகழ்வுகள் மிகவும் இயல்பாக, தங்குதடையின்றி நடப்பதாகச் சித்தரிக்கும் ஒரு கதையாடல் பாணியாகும்.
இங்கு மிகவும் கவனிக்க வேண்டிய வேறுபாடு உள்ளது: மாய யதார்த்தவாதம் என்பது புனைவுலகக் கற்பனையோ (Fantasy) அல்லது தொன்மவியல் கதையோ (Mythology) அன்று
பேண்டஸி (Fantasy) ஹேரி பாட்டர் (Harry Potter) அல்லது லார்ட் ஆஃப் தி ரிங்ஸ் (Lord of the Rings) போன்ற பேண்டஸி கதைகளில், வாசகன் முற்றிலும் ஒரு புதிய, கற்பனையான உலகிற்குள் நுழைக்கப்படுகிறான். அங்கு இயற்பியல் விதிகளே வேறு; மந்திரவாதிகளும் விசித்திர உயிரினங்களும் நிறைந்த அவ்வுலகின் விதிகளை வாசகன் ஏற்றுக்கொண்டே கதையை வாசிக்கிறான்.
தொன்மம் (Mythology):மத நம்பிக்கைகள், தெய்வங்கள், பிரபஞ்ச உருவாக்கம் சார்ந்த புனிதக் கதையாடல்களைப் பேசுவது.
மாய யதார்த்தவாதம் (Magical Realism):மாறாக, மாய யதார்த்தவாதத்தில் உலகம் நம்முடைய சாதாரண உலகம்தான். நம்மையும் உன்னையும் போன்ற சாதாரண மனிதர்கள், நகரம், கிராமம், அரசியல், வரலாறு ஆகியவை அங்கு இருக்கும். ஆனால், அந்த சாதாரண உலகிற்குள் ஒரு அற்புதம் நடக்கும் போது, கதையின் கதாபாத்திரங்களோ அல்லது கதையைச் சொல்லும் கதையாாியோ (Narrator) சிறிதும் ஆச்சரியப்படுவதில்லை! அதை அவர்கள் அன்றாட வாழ்க்கையின் ஒரு சாதாரண நிகழ்வாகவே ஏற்றுக்கொள்கிறார்கள். அற்புதமும் யதார்த்தமும் இங்குத் தனித்தனியாக நிற்பதில்லை; இரண்டும் ஒரே நாணயத்தின் இரு பக்கங்களாக இணைந்து விடுகின்றன.
வரலாறும் உலக எழுத்தாளர்களும்:
‘மாய யதார்த்தவாதம்’ அல்லது ‘அனுமாஷ்யம்’ என்ற சொல்லை முதன்முதலில் 1925-இல் ஜெர்மன் ஓவிய விமர்சகரான ஃபிரான்ஸ் ரோ (Franz Roh) கலைத் துறையில் பயன்படுத்தினார். பின்னர், இக்கருத்தாக்கம் இலக்கியத் துறைக்கு நகர்ந்து, லத்தீன் அமெரிக்க இலக்கியத்தில் பெரும் மலர்ச்சியைப் பெற்றது.
லத்தீன் அமெரிக்காவின் அரசியல் கொந்தளிப்புகள், சர்வாதிகாரம், காலனித்துவ வரலாறு, மற்றும் அங்குள்ள மக்களின் பழங்குடி நம்பிக்கைகள் ஆகியவற்றை வெளிப்படுத்த வெறும் யதார்த்தவாதம் போதவில்லை. காப்ரியேல் கார்சியா மார்க்கேஸ் (Gabriel García Márquez) தனது ‘நூறாண்டுகளின் தனிமை’ (One Hundred Years of Solitude) நாவல் வழியே மாய யதார்த்தவாதத்தை உலகப் புகழின் உச்சிக்குக் கொண்டு சென்றார். மாக்கொண்டோ (Macondo) என்ற கிராமத்தில் மழை பல ஆண்டுகள் இடைவிடாமல் பெய்வதும், ரெமிடெஸ் என்ற பெண் துணிகளைக் காயப்போடும் போது அத்துணிகளோடு சேர்ந்து வானத்திற்குப் பறந்து செல்வதும், இறந்தவர்கள் உயிருடன் இருப்பவர்களோடு அமர்ந்து காபி குடிப்பதும் அந்த நாவலில் மிகச் சாதாரண நிகழ்வுகளாகச் சித்தரிக்கப்பட்டிருக்கும்.
ஜோர்ஜ் லூயிஸ் போர்ஹேஸ் (Jorge Luis Borges) காலத்தையும் இடத்தையும் பற்றிய மாயத் தன்மைகளைத் தனது தத்துவார்த்தச் சிறுகதைகளில் கொண்டு வந்தார். இசபெல் ஆலண்டே (Isabel Allende) அரசியல் கொடுமைகளையும் பெண்கள் அடையும் துயரங்களையும் மாய யதார்த்தவாதப் பின்னணியில் நெய்தார்.
ஆசியப் பரப்பில், ஜப்பானிய எழுத்தாளர் ஹருக்கி முரகாமி (Haruki Murakami) நவீன நகர்ப்புற வாழ்க்கையின் தனிமையையும் குழப்பங்களையும் வெளிப்படுத்த மாய யதார்த்தவாதத்தைப் பயன்படுத்துகிறார். கிணற்றுக்குள் அமர்ந்து கொண்டு வேறு உலகிற்குச் செல்வது, வானத்திலிருந்து மீன்கள் மழை போல் பொழிவது போன்றவை அவரது புனைவுலகில் சாதாரணமானவை. இருப்பினும், ஜப்பானிய இலக்கியத்தில் இது புதியதன்று. பதினெட்டாம் நூற்றாண்டைச் சேர்ந்த உவேதா அகினாரி (Ueda Akinari) எழுதிய ‘அம்புலியும் மழையும் பற்றிய கதைகள்’ (Ugetsu Monogatari) என்ற புகழ்பெற்ற தொகுப்பில், பேய்களும் மீப்பியற்கை நிகழ்வுகளும் மனிதர்களின் அன்றாட வாழ்க்கையோடு மிக இயல்பாகப் பிணைக்கப்பட்டிருப்பதை நாம் காணலாம்.
ஹெமிங்வேயின் ‘பனிக்கட்டி மலைக் கோட்பாடு’ (Iceberg Theory):
இங்கு நாம் அமெரிக்க எழுத்தாளர் எர்னஸ்ட் ஹெமிங்வேயின் (Ernest Hemingway) இலக்கியத் தத்துவத்தையும் நினைவுகூர்வது பொருத்தமாக இருக்கும். ஹெமிங்வே மாய யதார்த்தவாத எழுத்தாளர் அல்லர்; அவர் தீவிரமான யதார்த்தவாதக் தளத்தில் எழுதியவர். எனினும், அவரது ‘பனிக்கட்டி மலைக் கோட்பாடு’ (Iceberg Theory) இலக்கியத்தில் ஆழமான உணர்த்துதல்களின் முக்கியத்துவத்தைப் பேசுகிறது. கடலில் மிதக்கும் பனிக்கட்டி மலையின் எட்டில் ஒரு பங்கு மட்டுமே வெளியே தெரியும்; மீதி ஏழு பங்கு நீருக்குள் மறைந்திருக்கும். அதுபோல, ஒரு நல்ல கதையில் வெளிப்படையாகச் சொல்லப்படும் சொற்களை விட, அவற்றிற்கு அடியில் புதைந்திருக்கும் குறியீட்டு அர்த்தங்களும், மௌனங்களும், உணர்வுகளுமே கதையை அழுத்தமாக்குகின்றன. மாய யதார்த்தவாதமும் இந்த மறைந்திருக்கும் ஏழு பங்கு உண்மையைக் கண்டறியும் ஒரு கருவியாகவே செயல்படுகிறது; வெளிப்படையான யதார்த்தத்திற்கு அடியில் புதைந்திருக்கும் ஆழமான மானுட வடுக்களையும் நினைவுகளையும் அது வெளிக்கொணர்கிறது.
கீழைத்தேய, இந்திய மற்றும் தமிழ் மரபில் மாய யதார்த்தத்தின் முன்நிழல்கள்
இருபதாம் நூற்றாண்டில் லத்தீன் அமெரிக்காவில் ஒரு கோட்பாடாக மாய யதார்த்தவாதம் வடிவம் பெற்ற போதிலும், அதன் கூறுகளும் முன்நிழல்களும் கீழைத்தேய, இந்திய, மற்றும் தமிழ் கதை சொல்லல் மரபில் தொன்றுதொட்டே இயல்பாகவே நிலவி வந்துள்ளன என்பதை வரலாற்றுப் பூர்வமாக நாம் உணர வேண்டும்.
இங்கு ஒரு முக்கியமான தெளிவுபடுத்தல் அவசியம்: நமது பண்டைய இதிகாசங்களையோ நாட்டார் வழக்காறுகளையோ நவீன ‘மாய யதார்த்தவாத இயக்கம்’ என்று நாம் அடையாளப்படுத்த முடியாது. ஏனெனில், மாய யதார்த்தவாதம் என்பது நவீனத்துவத்திற்குப் பிந்தைய ஒரு குறிப்பிட்ட இலக்கிய வடிவம். ஆனால், அவ்வடிவத்திற்குரிய கதை சொல்லல் பண்புகளும் அழகியல் கூறுகளும் நமது பண்டைய மரபில் முன்னறிவிப்பாக – Anticipated Characteristics – நிறைந்து காணப்படுகின்றன என்று கூறுவதே பொருத்தமானது
நமது கீழைக் கதையாடல்களில் அற்புதங்களும் மனித வாழ்வும் தனித்தனியாகப் பிரிக்கப்பட்டிருக்கவில்லை:
1. ஜாதகக் கதைகள் (Jataka Tales): புத்தரின் முற்பிறவிக் கதைகளான ஜாதகக் கதைகளில் மனிதர்களும், விலங்குகளும், மரங்களும் உரையாடுவது, உருமாறுவது ஆகியவை எவ்வித வியப்புமின்றி இயல்பாக விவரிக்கப்படுகின்றன. அங்கு தருமமும் கருணையும் முதன்மை பெறும்போது அற்புதங்கள் அன்றாட நிகழ்வாகின்றன.
2. இதிகாசங்கள் (ராமாயணமும் மகாபாரதமும்): ராமாயணத்திலும் மகாபாரதத்திலும் சாபங்களும், வரங்களும், வானரங்கள் பேசுவதும், அஸ்திரங்கள் பிரயோகிக்கப்படுவதும் மனிதர்களின் உணர்ச்சிகளோடும் (காதல், கோபம், பழிவாங்குதல், தியாகம்) அரசியல் சூழ்ச்சிகளோடும் இயல்பாகக் கலந்துள்ளன. குருக்ஷேத்திரப் போர்க்களத்தில் அர்ஜுனனுக்குக் கண்ணன் காட்டும் விஸ்வரூபம், காலத்தின் பரிமாணங்களை உடைத்து நிற்கும் ஒரு மாய யதார்த்த தருணமாகவே நவீன வாசகனால் வாசிக்கப்பட முடியும்.
3. புராணக் கதைகள்: சிவபெருமானின் திருவிளையாடல்கள், கல்லான யானை கரும்பு தின்பது, நரி பரியாவது போன்றவை மதுரையின் வரலாற்றுச் சூழலோடு பிணைக்கப்பட்டுச் சொல்லப்படுகின்றன.
4. தமிழ் நாட்டார் கதைகள் (Folk Traditions): கிராமப்புறக் கதைகளில், எல்லையம்மன்களும், காவற்தெய்வங்களும், மாடன்களும் மனிதர்களோடு உலாவுவார்கள். நள்ளிரவில் சுடலைமாடன் சிகரெட் கேட்பதும், பெண் தெய்வம் கிராமத்துச் சிறுமியோடு உரையாடுவதும் நாட்டார் வழக்காறுகளில் மிகச் சாதாரணமானவை.
மேற்கத்திய பகுத்தறிவாதம் (Western Rationalism) இயற்கையையும் மீப்பியற்கையையும் இரண்டாகப் பிரித்துப் பார்த்தது. ஆனால், கீழைத்தேய சிந்தனை முறையோ பிரபஞ்சத்தின் சகல உயிர்களையும், கண்ணுக்குத் தெரியும் மற்றும் தெரியாத உலகங்களையும் ஒன்றாகவே பார்த்தது. இந்த மரபுசார்ந்த மனநிலை, தமிழ்ப் படைப்பாளிகளுக்கு மாய யதார்த்தவாத உத்தியை மிக இயல்பாகக் கையாளுவதற்கான சாத்தியத்தை வழங்குகிறது.
‘சாந்தா குருஸ் தேவதை’: மாய யதார்த்த அழகியலும் நாவலாசிரியரின் தனித்துவப் பங்களிப்பும்:
இத்தகைய செறிவான உலக இலக்கிய மற்றும் தமிழ் இலக்கியப் பின்னணியில் ‘’சாந்தா குருஸ் தேவதை’ நாவலை அணுகும்போது, இந்நூல் தற்காலத் தமிழ் புனைகதை உலகிற்கு ஒரு மிக முக்கியமான பங்களிப்பாக உருவெடுத்துள்ளதை நாம் தெளிவாகக் காண முடியும். நாவலாசிரியர் மாய யதார்த்தவாதத்தை வெறுமனே வாசகனைக் கவர்வதற்கான ஒரு உத்தியாகவோ அல்லது அலங்காரமாகவோ பயன்படுத்தவில்லை; மாறாக, மனித மனத்தின் ஆழமான காயங்களை, வரலாற்றின் வடுக்களை, பாலியல் அடையாளச் சிக்கல்களை, மற்றும் ஆன்மீகத் தவிப்புகளை ஆராய்வதற்கான முதன்மை ஊடகமாகவே அதனைக் கையாண்டுள்ளார்.
கதைக்களமும் பாத்திர அமைப்பும் :
நாவலின் ஆக்கம் மெல்போர்ன், இலங்கை, கிழக்குத் திமோர் எனப் புவியியல் எல்லைகளைக் கடந்து பரந்து விரிந்துள்ளது. அதே நேரத்தில், அது இருபத்தொன்றாம் நூற்றாண்டின் நவீன காலத்திலிருந்து பதினேழாம் நூற்றாண்டின் (1640) காலி கோட்டை போர்க்காலம் வரை கால எல்லையையும் கடந்து பயணிக்கிறது.
அஞ்சலீனா (Angelina):மெல்போர்ன் பல்கலைக்கழக விரிவுரையாளர். கத்தோலிக்கக் குடும்பப் பின்னணியில் வளர்ந்த அவள், சிறுவயதில் அடைந்த வன்முறைத் தழும்பாலும் (Trauma), தனது பாலியல் அடையாளம் (Lesbian identity) சார்ந்த குழப்பங்களாலும் தவிப்பவள். தேவாலயத்தின் கறுப்புத் திரைக்குப் பின்னால் இருக்கும் பிலிப்பைன்ஸ் பாதிரியார் யோசப்பிடம் அவள் கேட்கும் பாவசங்கீர்த்தனம், நவீன வாழ்வியலின் முன் விவிலியமும் மத நிறுவனங்களும் எதிர்கொள்ளும் தத்தளிப்பை மிக ஆழமாக வெளிப்படுத்துகிறது.
டேவிட் / தேவகுமாரன் (David): விவசாய விஞ்ஞானி. இலங்கையின் இனப்போராட்டத்தில் ஈடுபாடு கொண்டு, பின்னர் அதன் வீழ்ச்சியால் மனமுடைந்து, குடிப்பழக்கத்திற்கும் தற்கொலை முயற்சிக்கும் ஆளாகி, இறுதியில் கதிர்காமத்தின் துறவியாக உருமாறும் ஒரு சிக்கலான பாத்திரம்.
சில்வியா – வனஜா – லோறன்சு பெரேரா: 1640-இல் போர்த்துகீசியக் காலனித்துவக் காலத்தில் காலியின் ‘சாந்தா குருஸ்’ கோட்டையில் நடந்த போரும், அங்கு இறந்துபோன லோறன்சு பெரேரா – சில்வியா தம்பதியின் காதலும், பல நூற்றாண்டுகள் கழித்துத் தற்போதைய காலத்தில் டேவிட் – வனஜா வழியாக மீண்டும் மீள்பதிவு (Reincarnation / Samsara) செய்யப்படுவதாகக் கட்டப்பட்டுள்ள புனைவுக்கட்டமைப்பு நாவலுக்கு மாய யதார்த்தப் பரிமாணத்தை அளிக்கிறது.
ஜெனட் (Janet): அஞ்சலீனாவின் வாழ்வுக்குள் நுழைந்து, அவளது அகவுலகின் முட்களை அகற்றி, அவளுக்குப் புதிய வாழ்வைத் தரும் பிரித்தானியப் பெண்.
நாவலில் மாய யதார்த்தவாதம் செயல்படும் விதம்:
இந்நாவலில் அற்புதங்கள் தன்னிச்சையாக நிகழ்கின்றன; அவை கதாபாத்திரங்களின் மன உளைச்சல்களோடும் வரலாற்றோடும் பிணைக்கப்பட்டுள்ளன:
1. காலக் கடத்தல் (Time-Slip) மற்றும் கனவுலகம்: டேவிட் மொனாஷ் மருத்துவமனையில் கோமா/மயக்க நிலையில் இருக்கும் போது காணும் கனவுகள், வெறும் மனப்பிராந்தி அல்ல. அது பதினேழாம் நூற்றாண்டின் போர்த்துகீசிய-டச்சுப் போரின் இரத்தமும் சதையுமான வரலாற்று அனுபவமாக மாறுகிறது. பிகர்ரோறி (Purgatory – ஆன்மாக்கள் தூய்மையடையும் இடம்) பற்றிய கத்தோலிக்க நம்பிக்கையும், கீழைத்தேய மறுபிறப்புக் கோட்பாடும் அங்கு ஒன்றிணைகின்றன.
2. உடலின் நினைவுகளும் வடுக்களும்: வனஜாவின் உடலில் சில்வியாவின் ஆவி தோன்றி மறைவதும், வனஜாவின் முழங்காலில் இருக்கும் மச்சமும், டேவிட்டின் ஆழ்மன அசைவுகளும் ஐந்து நூற்றாண்டுகளுக்கு முந்தைய சம்பவங்களை நிகழ்காலத்தில் அச்சு அசலாகப் பிரதிபலிக்கின்றன.
3. மதமும் ஆன்மீகமும் எல்லை கடத்தல்: கத்தோலிக்க மாதாகோவிலின் பாவ மன்னிப்புக் கூண்டில் தொடங்கும் நாவல், பம்பலப்பிட்டி முருகன் கோவில், காலி கோட்டையின் உடைந்த தேவாலயம், கிழக்குத் திமோரின் சாந்தா குருஸ் மயானம், மற்றும் கதிர்காமத்தின் மாணிக்க கங்கைக்கரை என ஆன்மீகத்தின் பல்வேறு தளங்களில் இயல்பாகச் சஞ்சரிக்கிறது.
எழுத்தாளர் நடேசன் கதாபாத்திரங்களைப்படைத்து அவர்களை கொலு பொம்மைகளாக்கி அடுக்கிவைத்து அழகு பார்க்காமல் அவர்களை சதுரங்கக்காய்களாக்கி நகர்த்தி கதை சொல்லும் யுக்கியில் முழு வெற்றி பெற்றுள்ளார் என்றே கூறவேண்டும்.
மேலும் நூலாசிரியர் இங்குப் பேசுவது தனிநபர்களின் கதையை மட்டுமல்ல; ஈழப் போரின் பேரழிவு, புலம்பெயர் வாழ்வின் தனிமை, காலனித்துவத்தின் வரலாற்று வடுக்கள் ஆகியவற்றின் கூட்டு மன உளைச்சலைத் (Collective Trauma) தான். பகுத்தறிவால் விளக்கிவிட முடியாத இத்தகைய வரலாற்றுச் சோகங்களை வெளிப்படுத்த மாய யதார்த்தவாதத்தைத் தவிர வேறு சிறந்த உத்தி இருக்க முடியாது என்பதை இந்நாவல் நிரூபிக்கிறது.
மேலும் அனுமாஷ்ய பாத்திரங்களை கதையில் கலப்பது ஒன்றும் ஆசிரியருக்கு புதியதொன்றல்ல. அவரது முந்திய நாவலான “அசோகனின் வைத்தியசாலை”யில் கொலிங்வுட் எனும் பூனை அனுமாஷ்ய பாத்திரமாய் கதையில் உலாவியது அதைப்படித்தவர்களுக்கு ஞாபகத்தில் இருக்கலாம்.
அதே போல் அவரது “பண்ணையில் ஒரு மிருகம்” நாவலிலும் ஒரு அனுமாஷ்ய பாத்திரமான கற்பகம் அறிமுகமாகி கதையின் கடைசி முடிச்சை அவிழ்த்ததை வாசகர்கள் மறந்திருக்கமாட்டார்கள்.
இன்றைய உலகமயமாக்கப்பட்ட, தொழில்நுட்பம் சார்ந்த சூழலில் மனிதன் வெளிப்புறமாக இணைக்கப்பட்டிருந்தாலும், உட்புறமாகப் பெருமளவு தனிமைப்படுத்தப்பட்டுள்ளான். பாலினம், தேசியம், மதம், அடையாளம் சார்ந்த பாரம்பரியக் கருத்துருவாக்கங்கள் உடைந்து நொறுங்கிக் கொண்டிருக்கும் ஒரு இடைநிலைக் காலத்தில் நாம் வாழ்கிறோம்.
இத்தகைய சூழலில், ‘சாந்தா குருஸ் தேவதை’ நாவல் பின்வரும் காரணங்களுக்காக மிக முக்கியத்துவம் பெறுகிறது:
1. பாலியல் மற்றும் அடையாள அரசியலின் நேர்மையான சித்தாந்தம்:
தமிழ் நாவல்களில் ஓரினச்சேர்க்கை அல்லது தன்பாலீர்ப்பு (Lesbianism) என்பது பெரும்பாலும் எதிர்மறையாகவோ அல்லது விசித்திரமாகவோ சித்தரிக்கப்பட்ட நிலையை மாற்றி, அஞ்சலீனா – ஜெனட் உறவை மிகவும் மனிதநேயத்துடனும், ஆன்மீகப் புரிதலுடனும் இந்நாவல் அணுகுகிறது. அஞ்சலீனா தனது மனசாட்சியோடும், மதக் கோட்பாடுகளோடும் நடத்தும் போராட்டம் மிக உயரிய இலக்கியத் தரத்துடன் எழுதப்பட்டுள்ளது.
2. வரலாற்றையும் தொன்மத்தையும் இணைக்கும் பாலம்:
இலங்கையின் சமீபத்திய இனப்போராட்டத்தின் சோகத்தையும், பதினேழாம் நூற்றாண்டின் காலனித்துவப் போரையும் ஒன்றிணைப்பதன் மூலம், “போர் என்பது எந்தக் காலத்தில் நடந்தாலும் அது மனித ஆன்மாவின் பேரழிவே” என்ற மானுடச் செய்தியை நாவல் உரக்கச் சொல்கிறது.
3. தமிழ்ப் புனைவு மொழியின் விரிவாக்கம்:
ஆசிரியர் கையாண்டுள்ள மொழி நடை மிகவும் அடர்த்தியானது; அதே நேரத்தில் வாசிப்பிற்கு இலகுவானது. மெல்போர்னின் குளிர்கால இரவுகளையும், காலிக் கோட்டையின் பீரங்கிப் புகையையும், கதிர்காமத்தின் மாணிக்க கங்கையின் குளிர்ந்த நீரையும் வாசகனின் கண்களுக்கு முன்னால் கொண்டு வந்து நிறுத்தும் காட்சிப் படிமங்கள் நாவலெங்கும் நிறைந்துள்ளன.
முடிவுரை:
இலக்கியம் என்பது மனிதனுக்கு ஆறுதல் அளிப்பது மட்டுமல்ல, அவனை உலுக்கி விழிப்படையச் செய்வதும் கூடத்தான். ‘சாந்தா குருஸ் தேவதை’ வாசகனின் மனத்திற்குள் பல வினாக்களை எழுப்புகிறது: பாவமும் புண்ணியமும் யார் தீர்மானிப்பது? காதலின் எல்லை எது? உடலின் ஆசைகளுக்கும் ஆன்மாவின் தேடலுக்கும் இடையே உள்ள தூரம் எவ்வளவு? வரலாறு என்பது கடந்த காலமா அல்லது நிகழ்காலத்தில் மீண்டும் மீண்டும் ஆட்டத்தை தொடரும் சுழற்சியா?
நாவலின் இறுதியில், பிரைட்டன் கடற்கரையில் அஞ்சலீனாவும் ஜெனட்டும் திருமணம் செய்து கொள்ளும் போது, மஞ்சள் சட்டை அணிந்து, நரைத்த தாடியுடன் ஒரு மரத்தடியில் நின்று அதைப் பார்க்கும் டேவிட்டின் பாத்திரம் – உலகியல் வாழ்வின் சகல பந்தங்களிலிருந்தும் விடுபட்ட ஒரு சாட்சியாகவே நிற்கிறது. அதுவே மாய யதார்த்தவாதத்தின் உச்சகட்ட அழகியல் தருணம்.
தமிழின் நவீனப் புனைவுலகில், உலகளாவிய மாய யதார்த்தவாத அழகியலைத் தமிழ் மண்ணின் மற்றும் புலம்பெயர் மக்களின் வாழ்வியலோடு மிகச் சிறப்பாகப் பிணைத்து உருவாக்கப்பட்டுள்ள இந்த ‘சாந்தா குருஸ் தேவதை’ நாவல், காலத்தைக் கடந்து நிற்கக்கூடிய ஒரு சிறந்த படைப்பாகும்.
தமிழ் இலக்கியத்தின் வளர்ச்சிப் பாதையில் ஒரு புதிய மைல்கல்லாக அமையும் இந்நூலை, தீவிர இலக்கிய வாசகர்களுக்கும், உலக இலக்கிய ஆர்வலர்களுக்கும் பெருமிதத்துடன் அறிமுகம் செய்து, இந்நாவலுக்குச் சிறப்புச் சேர்க்கும் இந்த முன்னுரையை நிறைவு செய்கிறேன்.
கிறிஸ்டி நல்லரெத்தினம்
மெல்பேர்ன்
பின்னூட்டமொன்றை இடுக