Noelnadesan's Blog

ஒரு இலக்கிய மதிப்பீடு( மெல்பேன் பிரஸ் எடிறர்  ஆங்கிலம் சற்ஜிபிரி தமிழாக்கம்)

நோயல் நடேசன்

ஒரு மருத்துவமனைக்குள் விரியும் புலம்பெயர் வாழ்க்கை

நோயல் நடேசனின் “அசோகனின் வைத்தியசாலை “ஒரு கால்நடை மருத்துவமனையைப் பற்றிய நாவல் மட்டுமல்ல. புலம்பெயர்ந்த மனிதன் ஒருவன் புதிய நாட்டில் தனக்கான இடத்தை உருவாக்கிக்கொள்ள மேற்கொள்ளும் அகமும் புறமுமான பயணத்தைப் பேசும் நாவல் இது.

மெல்பேர்னில் இயங்கும் ஒரு பெரிய கால்நடை மருத்துவமனையே கதையின் பிரதான களம். இலங்கையிலிருந்து புலம்பெயர்ந்த தமிழ் கால்நடை மருத்துவரான சிவநாதன் சுந்தரம் பிள்ளையின் பார்வையில் அந்த உலகம் நமக்கு அறிமுகமாகிறது.

புதிய நாடு; புதிய பணிச்சூழல்; புதிய மனிதர்கள்; புரிந்துகொள்ள முடியாத சில சமூக நடைமுறைகள்; பணியிட அரசியல்; இனரீதியான ஒதுக்கல்கள் — இவற்றின் மத்தியில் தனது தொழில்சார் கண்ணியத்தையும் தனிமனித அடையாளத்தையும் விட்டுக்கொடுக்காமல் வாழ முயலும் ஒருவரின் அனுபவமே நாவலின் அடிநாதமாக இருக்கிறது.

ஏறத்தாழ ஐந்து ஆண்டுகள் நீளும் சுந்தரம் பிள்ளையின் மருத்துவமனை வாழ்க்கையை நாவல் பின்தொடர்கிறது. நட்புகள் உருவாகின்றன; மோதல்கள் வெடிக்கின்றன; சிலர் அவரை அரவணைக்கிறார்கள்; சிலர் புறக்கணிக்கிறார்கள்; தொழில்ரீதியான தோல்விகளும் வெற்றிகளும் மாறிமாறி வருகின்றன. இந்த அனுபவங்களின் வழியே ஒரு புலம்பெயர் மனிதன் புதிய சமூகத்தைப் புரிந்துகொள்வதோடு, தன்னையும் புதிதாகப் புரிந்துகொள்கிறான்.

அந்த வகையில் இது கால்நடை மருத்துவத்தைப் பற்றிய நாவலாகத் தொடங்கினாலும், இறுதியில் மனிதர்களைப் பற்றிய நாவலாகவே நம் நினைவில் நிற்கிறது.

 வாழ்ந்து அறிந்த உலகத்தின் நம்பகத்தன்மை

இந்த நாவலின் முதன்மையான பலம் அதன் மருத்துவமனைச் சித்தரிப்பு.

வார்டுகள், அறுவைச் சிகிச்சைகள், விலங்குகள், மருத்துவர்கள், செவிலியர்கள், நிர்வாகிகள், வாடிக்கையாளர்கள் என அந்த மருத்துவமனை தனக்கென ஒரு சிறிய சமூகமாக இயங்குகிறது. அதன் அதிகாரப் படிநிலைகள், நட்புகள், பொறாமைகள், மறைமுகப் போட்டிகள், நகைச்சுவைகள், சோகங்கள் அனைத்தும் நுணுக்கமாகப் பதிவாகின்றன.

இந்த உலகத்தை ஆசிரியர் வெளியிலிருந்து பார்த்து எழுதவில்லை என்பது வாசிப்பின் போதே தெரிகிறது. அதன் மணமும் சத்தமும் அன்றாடச் சடங்குகளும் கூட நாவலுக்குள் வருகின்றன. தொழில்முறை வாழ்க்கையின் நுணுக்கங்களை இவ்வளவு இயல்பாகப் புனைவாக்குவது நேரடி அனுபவமின்றி சாத்தியமல்ல.

அதனால்தான் மருத்துவமனை வெறும் கதைக்களமாக நின்றுவிடாமல் ஒரு உயிருள்ள பாத்திரமாகவே மாறுகிறது.

மருத்துவத் தொழிலின் உள்ளுலகத்தை நகைச்சுவையுடனும் மனிதநேயத்துடனும் எழுதிய ரிச்சர்ட் கார்டனின் *Doctor in the House* நினைவுக்கு வரலாம். ஆனால் நடேசனின் மருத்துவமனை அதிலிருந்து வேறுபட்டது. இது பல இனங்களும் பல மொழிகளும் பல்வேறு வாழ்க்கைப் பின்னணிகளும் சந்திக்கும் ஆஸ்திரேலியப் புலம்பெயர் உலகத்தின் மருத்துவமனை.

சுந்தரம் பிள்ளை — நாவலின் மைய மனிதன்

சுந்தரம் பிள்ளை முழுமையான நல்லவன் அல்ல. அதுவே அவரை நம்பகமான மனிதனாக்குகிறது.

அவருக்குக் கோபம் வருகிறது. பொறாமை வருகிறது. ஆசையும் ஏமாற்றமும் ஏற்படுகின்றன. சில மனிதர்களை அவர் விரும்புகிறார்; சிலரை வெறுக்கிறார். ஆனால் தனது உணர்ச்சிகளையே சற்று விலகி நின்று ஆராயும் இயல்பு அவரிடம் இருக்கிறது.

குறிப்பாக இனவாதத்தை அவர் எதிர்கொள்ளும் விதத்தில் நாவல் முதிர்ச்சியைக் காட்டுகிறது.

இனவாதத்தை ஆசிரியர் மறைப்பதில்லை; அதே நேரத்தில் சுந்தரம் பிள்ளையின் முழு வாழ்க்கையையும் இனவாதத்தின் பலியாகச் சித்தரிப்பதுமில்லை. அவருக்கு ஏற்பட்ட அநீதிக்காக மருத்துவமனைக்கு எதிராக வழக்குத் தொடராமல் இருப்பது தோல்வியின் வெளிப்பாடு அல்ல. தனது வாழ்க்கையில் எதற்கு மதிப்பு கொடுக்க வேண்டும் என்பதை உணர்ந்த மனிதனின் முடிவாக அது அமைகிறது.

இந்த இடங்களில்தான் சுந்தரம் பிள்ளை ஒரு கதாபாத்திரம் என்ற எல்லையைக் கடந்து நமக்குத் தெரிந்த ஒரு மனிதனாக மாறுகிறார்.

 கொலிங்வுட் — பேசும் பூனையின் வழியே மாய யதார்த்தம்

இந்த நாவலின் துணிச்சலான படைப்பு ** கொலிங்வுட் ** என்ற பேசும் பூனை.

ஒரு யதார்த்தமான மருத்துவமனை நாவலுக்குள் பேசும் பூனையை அழைத்து வருவது எளிதான காரியமல்ல. தவறான கையாளுதலில் அது குழந்தைக் கதையின் உத்தியாகவோ செயற்கையான நகைச்சுவையாகவோ மாறியிருக்கலாம்.

ஆனால் இங்கு அது நிகழவில்லை.

 கொலிங்வுட்  வெறுமனே பேசுவதில்லை. அது சுந்தரம் பிள்ளையின் மனச்சாட்சியாகவும், சில சமயங்களில் அவருக்கு எதிரே வைக்கப்பட்ட கண்ணாடியாகவும், வேறு சில தருணங்களில் ஒரு தத்துவஞானியாகவும் செயல்படுகிறது.

மனிதர்கள் சொல்லத் தயங்குவதை ஒரு விலங்கு சொல்லுகிறது. மனிதர்கள் தங்களுக்குள் மறைத்துக்கொள்வதை அது வெளிப்படுத்துகிறது.

சுந்தரம் பிள்ளைக்கும் காலிங்வுட்டுக்கும் இடையிலான உரையாடல்கள் நாவலின் சிறந்த பகுதிகளில் அடங்கும். குறிப்பாக காலிங்வுட்டின் இறுதி நாட்களும், அதற்கு விடைகொடுக்க மருத்துவமனையினர் கூடும் தருணங்களும் உணர்ச்சிபூர்வமானவை.

இங்கே மாய யதார்த்தம் கதையின் மேல் ஒட்டப்பட்ட அலங்காரமல்ல. கதையின் இயல்பான அங்கமாகிவிடுகிறது.

புலம்பெயர் வாழ்வின் சிறு விவரங்கள்

புலம்பெயர் வாழ்க்கையைப் பற்றி பெரிய அரசியல் சொற்களால் பேசுவது எளிது. ஆனால் அதன் உண்மையான அனுபவம் பெரும்பாலும் சிறிய விஷயங்களில்தான் இருக்கிறது.

ஒரு வேலை நேர்காணலுக்கு என்ன உடை அணிவது?

ஆஸ்திரேலிய கால்பந்தை எப்படிப் புரிந்துகொள்வது?

தமிழ்ப் பெயரை ஏன் சுருக்கி அழைக்கிறார்கள்?

ஒரு புதிய சமூகத்தில் நம்மை மற்றவர்கள் எப்படிப் பார்க்கிறார்கள்?

நாம் அந்தச் சமூகத்தை எப்படிப் புரிந்துகொள்கிறோம்?

இத்தகைய சிறிய தருணங்களில்தான் நடேசனின் புலம்பெயர் உலகம் உயிர் பெறுகிறது.

ஆஸ்திரேலியாவின் இன உறவுகள், பூர்வகுடி மக்களின் வரலாறு, குடியேற்றச் சமூகத்தின் மனநிலை ஆகியவையும் நாவலின் பின்னணியில் வந்து செல்கின்றன. அவை வெறும் தகவல்களாக இல்லாமல் சுந்தரம் பிள்ளை புதிய நாட்டை அறிந்துகொள்ளும் பயணத்தின் பகுதிகளாக அமைகின்றன.

இந்த அம்சங்களில் ரோஹின்டன் மிஸ்ட்ரி, ரோமேஷ் குணசேகரா போன்ற தெற்காசியப் புலம்பெயர் எழுத்தாளர்களின் உலகத்தை நினைவுபடுத்தும் தருணங்கள் உள்ளன. ஆனால் நடேசனின் தனித்தன்மை கால்நடை மருத்துவ உலகத்தையும் புலம்பெயர் அனுபவத்தையும் ஒன்றிணைப்பதில்தான் இருக்கிறது.

ஷரோன் — எளிதில் தீர்ப்பளிக்க முடியாத பெண்

நாவலின் சிக்கலான பாத்திரங்களில் ஷரோன் முக்கியமானவர்.

அவரை நல்லவர் அல்லது கெட்டவர் என்ற இரண்டு எளிய பெட்டிகளில் ஒன்றுக்குள் அடைத்துவிட முடியாது. புத்திசாலித்தனமும் அழகும் கொண்ட அவர், அதே நேரத்தில் ஆழமான மனக்காயங்களையும் சுமந்திருக்கிறார்.

அவரது அழகும் அறிவும் சில வேளைகளில் வரங்களாக இருக்கின்றன; வேறு சில தருணங்களில் அவையே ஆயுதங்களாக மாறுகின்றன.

ஷரோனை ஆசிரியர் நீதிபதியாக நின்று மதிப்பிடவில்லை. வாசகரையும் உடனடியாகத் தீர்ப்பளிக்கத் தூண்டவில்லை. அவர் உண்மையில் யார், அவர் எதைத் தேடுகிறார் என்ற தெளிவின்மை இறுதிவரை தொடர்கிறது.

அதுவே அந்தப் பாத்திரத்தின் வலிமை.

நாவல் சற்றுத் தன்னைச் சுருக்கிக்கொள்ள வேண்டிய இடங்கள்

இவ்வளவு பலங்கள் கொண்ட நாவலுக்கு சில பலவீனங்களும் இருக்கின்றன.

முதன்மையானது அதன் நீளம்.

குறிப்பாக எட்டாவது அத்தியாயத்திலிருந்து பதினைந்தாவது அத்தியாயம் வரையிலான பகுதியில் சமூக, அரசியல், தத்துவச் சிந்தனைகள் அதிகமாகின்றன. தனித்தனியாகப் பார்த்தால் அவற்றில் பல சுவாரஸ்யமானவை. ஆனால் அவை ஒன்றன்பின் ஒன்றாக வரும்போது கதையின் இயல்பான ஓட்டம் மெதுவாகிறது.

நடேசனிடம் சொல்ல வேண்டிய விஷயங்கள் நிறைய இருக்கின்றன. அதுவே சில இடங்களில் அவரது பலமாகவும் சில இடங்களில் பலவீனமாகவும் மாறுகிறது.

ஒரு நல்ல காட்சி ஏற்கனவே வாசகருக்குச் சொல்லிவிட்ட விஷயத்தை அதன் பின்னர் ஆசிரியரின் குரல் மீண்டும் விளக்குகிறது. அத்தகைய இடங்களில் நாவல் தனது வாசகரை இன்னும் கொஞ்சம் நம்பலாம்.

காட்சியே பேசட்டும்.

பாத்திரத்தின் செயல் அதன் மனநிலையைச் சொல்லட்டும்.

வாசகர் தனது முடிவைத் தானே உருவாக்கிக்கொள்ள சிறிது இடம் கொடுக்கப்படட்டும்.

இந்த அளவிலான சுருக்கம் நாவலின் கருத்துச் செழுமையைக் குறைக்காது; மாறாக அதன் தாக்கத்தை அதிகரிக்கும்.

 கட்டமைப்பில் தேவைப்படும் இறுக்கம்

நாவல் மூன்று பகுதிகளாக அமைந்துள்ளது. ஆனால் அந்த மூன்று பகுதிகளுக்கும் இன்னும் தெளிவான தனித்துவம் கொடுக்கலாம்.

இரண்டாம் பகுதியின் தொடக்கம் சற்றுத் திடீரெனத் தோன்றுகிறது. மூன்றாம் பகுதியில் ஆர்தர் அல்ஃபிரட் வரும்போது திமோதியுடனான பிரதான மோதல் ஏற்கனவே பெருமளவு தீர்ந்துவிட்டது. இதனால் புதிய பகுதியில் உருவாக வேண்டிய நாடக அழுத்தம் சற்றுக் குறைகிறது.

ஒவ்வொரு பகுதியும் ஒரு குறிப்பிட்ட மனநிலையையோ மோதலையோ நிறைவு செய்யும் வகையில் மறுசீரமைக்கப்பட்டால் நாவலின் கட்டமைப்பு மேலும் வலுப்பெறும்.

திமோதி தொடர்பான கதையைச் சற்றே முன்னதாக முடிப்பதும் பயனளிக்கலாம். அப்படிச் செய்தால் மூன்றாம் பகுதியில் ஷரோனின் கதைக்கும் காலிங்வுட்டின் இறுதிக்கும் அதிகமான இடம் கிடைக்கும்.

பொன்னி நாய் தொடர்பான நிகழ்வுகள் அன்பும் நகைச்சுவையும் நிறைந்தவை. ஆனால் அவை நாவலின் நிகழ்வுகள் அடர்த்தியாகும் பகுதியில் வருகின்றன. அவற்றைச் சற்றே முன்னதாக நகர்த்தினால் அந்தத் துணைக்கதையும் நன்றாகச் சுவாசிக்கும்.

இறுதிப் பகுதிக்கு இன்னும் சிறிது இடம் தேவை

ஷரோனின் குற்றம், நீதிமன்றம், அதன் பின்னரான பிரிவு ஆகியவை நாடகத்தன்மை நிறைந்தவை. ஆனால் அவை மிக வேகமாக நகர்கின்றன.

குறிப்பாக சிட்னி ஹோட்டல் பகுதி நாவலின் மிக நெருக்கமான மனிதத் தருணங்களில் ஒன்று. அந்த இடத்தில் நாவல் அவசரப்படாமல் இன்னும் சிறிது நேரம் தங்கியிருக்கலாம்.

நாவலின் இறுதியில் விமான நிலையத்தில் நிற்கும் சுந்தரம் பிள்ளை, புறப்படும் விமானத்தின் ஒலியைக் கேட்கும் காட்சி பொருத்தமானது.

அந்தப் படிமத்தில் பிரிவு இருக்கிறது.

பயணம் இருக்கிறது.

புலம்பெயர்ந்த மனிதனின் தொடர்ச்சியான நகர்வு இருக்கிறது.

ஒரு வாழ்க்கைப் பகுதி முடிந்து இன்னொன்று தொடங்கப்போகிறது என்ற உணர்வும் இருக்கிறது.

அதற்கு முன்பாகச் சிறிது அமைதியையும் இடைவெளியையும் நாவல் வழங்கினால், அந்த இறுதிக் காட்சி வாசகரின் மனதில் இன்னும் ஆழமாகப் பதியும்.

 உரையாடல்கள் — சொல்லாமல் சொல்வதற்கான இடம்

நாவலின் உரையாடல்கள் பொதுவாக இயல்பாகவும் உயிரோட்டமாகவும் உள்ளன. ஆனால் சில தத்துவ உரையாடல்கள் பாத்திரங்களின் பேச்சிலிருந்து விலகி ஆசிரியரின் கருத்துரையாக மாறுகின்றன.

நாவலின் கருத்துகள் ஏற்கனவே வலிமையானவை. அவற்றை முழுமையாக விளக்க வேண்டிய அவசியமில்லை.

இன்னும் கொஞ்சம் சொல்லாமல் விடுவது இந்த நாவலுக்கு நன்மை செய்யும்.

ஏனெனில் நல்ல புனைவின் வலிமை அது சொல்வதில் மட்டும் இல்லை; வாசகன் கண்டுபிடிப்பதற்காக அது சொல்லாமல் விட்டுச் செல்லும் இடங்களிலும் இருக்கிறது.

சர்வதேச வாசகர்களைச் சென்றடையும் வாய்ப்பு

“அசோகனின் வைத்தியசாலை ” ஒரு குறிப்பிட்ட இனத்தின் அல்லது ஒரு குறிப்பிட்ட தொழிலின் வாசகர்களுக்காக மட்டும் எழுதப்பட்ட நாவல் அல்ல.

புலம்பெயர்வு, புதிய நாட்டில் வேரூன்றுதல், இனரீதியான ஒதுக்கல், பணியிட அரசியல், தொழில்சார் கண்ணியம், நட்பு, காதல், முதுமை, மரணம், மனிதனுக்கும் விலங்குகளுக்கும் இடையிலான உறவு — இவை அனைத்தும் எல்லைகளைக் கடந்த கருப்பொருள்கள்.

எனவே ஆஸ்திரேலியாவுக்கு வெளியிலும் பிரித்தானியா, கனடா, அமெரிக்கா, தெற்காசியா மற்றும் உலகெங்கும் வாழும் புலம்பெயர் சமூகங்களிடமும் இந்த நாவல் வாசகர்களைக் கண்டடையக்கூடியது.

இது வெறும் ‘புலம்பெயர் தமிழ் எழுத்தாளரின் நாவல்’ என்ற அடையாளத்திற்குள் அடைக்கப்பட வேண்டிய படைப்பல்ல. ஆங்கில மொழியில் வெளிவரும் **ஆஸ்திரேலிய இலக்கியப் புனைவாகவும்** இது முன்னிறுத்தப்பட வேண்டும்.

பிந்தைய காலனித்துவ இலக்கியம், புலம்பெயர்வு மற்றும் அடையாளம், ஆஸ்திரேலிய பல்கலாசார ஆய்வுகள் போன்ற துறைகளில் பல்கலைக்கழக வாசிப்புக்கும் விவாதத்திற்கும் ஏற்ற பல அடுக்குகள் இதில் உள்ளன.

 இறுதியாக

: “அசோகனின் வைத்தியசாலை” யின் மிகப்பெரிய பலம் அதன் மனிதர்கள்தான்.

மருத்துவர்கள் இருக்கிறார்கள். செவிலியர்கள் இருக்கிறார்கள். நிர்வாகிகள் இருக்கிறார்கள். புலம்பெயர்ந்தவர்கள் இருக்கிறார்கள். தங்கள் வாழ்க்கையின் காயங்களை மறைத்துக்கொண்டு நடமாடுபவர்கள் இருக்கிறார்கள்.

அவர்களுடன் நாய்களும் பூனைகளும் வருகின்றன.

சில நேரங்களில் மனிதர்களைவிட விலங்குகளே மனிதர்களைப் பற்றி அதிகம் அறிந்திருக்கின்றன.

அதனால்தான் காலிங்வுட் போன்ற ஒரு பூனை இந்த நாவலில் இயல்பாகப் பேச முடிகிறது.

நாவலுக்கு இன்னும் ஒரு இறுக்கமான தொகுப்பாசிரியர் பார்வை தேவை. சில சிந்தனைப் பகுதிகளைச் சுருக்கி, மீளுரைகளை நீக்கி, இறுதிப் பகுதிக்கு அதிக இடம் கொடுத்து, சில துணைப் பாத்திரங்களின் கதைகளை நிறைவுபடுத்தினால் படைப்பின் இலக்கிய வலிமை மேலும் வெளிப்படும்.

ஆனால் அதன் அடிப்படையில் இருப்பது வலுவான நாவல்.

வாழ்ந்து பெற்ற அனுபவத்தை வெறும் நினைவுக் குறிப்பாக எழுதாமல், மனிதர்களின் பலவீனங்கள், அபத்தங்கள், கண்ணியம், பாசம், இழப்பு ஆகியவற்றுடன் கலந்து புனைவாக மாற்றியிருப்பதே இதன் குறிப்பிடத்தக்க சாதனை.

ஒரு கால்நடை மருத்துவமனையின் கதவுகளைத் திறந்து நம்மை உள்ளே அழைத்துச் செல்லும் இந்த நாவல், இறுதியில் நமக்குக் காட்டுவது விலங்குகளின் உலகத்தை அல்ல.

மனிதர்களின் உலகத்தை

வேரல் பதிப்பகம் சென்னை – இரண்டாவது பதிப்பு