Adulterated milk

Mannar road and Jaffna road meet at Medawachchiya and become Kandy road.  There was a bus stand in between Mannar and Jaffna Road. There were shops right round the Bus Stand.  Muslims ran two restaurants.  During weekends, Tamil government officers disappeared on weekend. They returned on Mondays as if they had come back alive.

We rented out a small house along Mannar road.  My departure from the lodge hurt my friends financially much more than personally.  Gundasa and myself were the only occupants who paid for the meals regularly.  Anyone, especially the members of J.V.P., could eat in the lodge.  When curry was in short supply, they scraped coconut, mixed it with rice and made a meal out of it.  Their unselfish actions and simple living made my respect for them to grow.

In the 1980s, a fairly large amount of foreign aid was allocated for the development of Anuradhapura district.  Hence, Government officers and Members of Parliament were competitively engaged in many development programs.  Even though Medawachchiya came under Anuradhapura District, United National Party gave it step motherly treatment just because its Member of Parliament was from the opposition party.  At that time, Mr.Maithripala Senanayake represented Medawchchiya electorate in the Parliament.  He was one of the senior most members of the Sri Lanka Freedom Party.  He held important Ministerial posts in the Government when the opposition was in power.  He could talk well in Tamil language as he had done his studies in Jaffna.  Also he was married to a Tamil lady named Ranji.

Government officers like me had to enter into the development fray of Medawachchiya District, as allocation of development funds was minimal.  When we supplied statistics of cows in the district and requested the authority to establish a milk-collecting center, funds were allocated to the district.  As I was engaged in these activities, I did not have time to visit Jaffna.  When I visited houses of Sinhala villagers, they asked me many questions.  They were very sensitive to the situation in Jaffna because Medawachchiya was adjacent to a region wholly inhabited by Tamils.

“Why are the Jaffna people demanding a separate state?

What are their grievances?

Where are you going to find employment in Tamil Eelam?

What is the position of Tamils residing in Colombo?

What is the future situation of hill- country Tamils?

What is the boundary of Tamil Eelam?

Will Tigers come to Medawachchiya?”

It was ordinary Singhalese villagers who raised these questions.  I did not have any answers to their questions.  If I explained standardization of the Sri Lankan government, which was based on language, they could not understand it.  However, the middleclass Singhalese residing in Colombo and Kandy were able to understand about this language based standardization.  The Singhalese people living in Medawachchiya were not at all worried or interested about University admissions.

Tamils were killed during the racial riots in 1958.  At that time, Tamils never asked for Tamil Eelam.  Tamils residing in Colombo and the hill country areas were the worst affected during the riots.  These people are destined to live among Singhalese even if separation takes place.

How can we tell Singhalese people in Padaviya and Medawchchiya that the Sri Lankan Government had colonized areas where Tamil- speaking people lived, by allocating land in these areas to Singhalese people?  Didn’t the Sri Lankan Government allocate jungle lands at Akkarayankulam and Kanagarayankulam to Tamils?  And how many Tamils were prepared to settle down in colonies at Padaviya?

The fact is that Tamil politicians were not only hasty but also entered the ring without any basic plans.  I thought that their actions put an example as were tantamount to an irresponsible man of a family who jumped from a running vehicle because the conductor of the bus had scolded and assaulted him and asked the whole family to jump out of running vehicle.

Ordinary Singhalese people are almost unaware of the numerous problems Tamils are confronted with.  The problem of Tamils was looked as a problem of the politicians of both sides.  Many Tamils were murdered in Jaffna during the early part of 1983 branding them as traitors.

From Gamini I came to know that the Armed forces were now diverting their activities towards them in Sinhala areas.

When a Milk collecting center was opened, on the recommendation by the Government Mr. Martin Silva was appointed as Manager.  Even though he was less talented in administering the Milk collecting center, he showed very soon his credentials in fraudulent practices.

Since most of the milk collected was used for the manufacture of butter and cheese, the price of milk was fixed according to the amount of fat available in milk.  Normally the fat content available in milk is 3%.  But the fat content in milk obtained from cows in the dry zone was about 5%.  The practice was to measure the availability of fat in milk and pay the farmers accordingly.  Mr. Martin Silva had been paying farmers at the rate of 3% only for the milk they supplied.  He had pocketed the balance.  Though many people were aware of this fraudulent practice, they could not prove it.  Ordinary farmers do not possess instruments for testing the fat content in milk.  Hence he had been lucky in continuing his venture.

When I spoke to him about this matter not only he refuted the allegation but also became angry.  I thought it was useless talking to him further and therefore decided to act.  I bought a testing instrument from Anuradhapura Milk collecting center and used it to test the milk provided by a few farmers for a period of one month and prepared a schedule.  I obtained the assistance of Rukman in this respect.  The J.V.P. affiliated farmers kept this matter as a secret.  When I showed the schedule to Mr. Martin Silva and threatened him with reporting the matter to the superiors if he continued his fraudulent practice, he promised not to do it in future.

I thought that with this undertaking the problem was over.  But Mr. Martin Silva made use of his last weapon telling many people that I was from the tiger movement.  This may have had some psychological impact on me.  But since I was married to a Sinhalese girl, his propaganda did not have much credibility.

எனக்குத் தெரிந்த தூரத்து உறவினர் எங்கள் தீவுப்பகுதியை சேர்ந்தவர். என்னில் உண்மையான அன்பு கொண்டவர். அடிக்கடி சொல்லுவார் “நீங்கள் ஏன் ஊரோடு ஒத்து வாழக்கூடாது. பிள்ளைகள் குடும்பம் என உங்கள்பாட்டுக்கு இருந்தால் பிரச்சினை இல்லைத்தானே” என்பார். அவருக்கு நான் பதில் சொல்லாமல் நட்புடன் சிரிப்பேன். எனது காரணங்களை அவருக்குச்சொல்லி புரிய வைக்கமுடியாது. அப்படி அவருக்கு சொன்னாலும் புண்ணியமில்லை. நாளை இதே கேள்வியைதான் புதிதாகக் கேட்பார்.

அவர் போகட்டும. பலர் அறிவுரையாக எனக்குச் சொல்வார்கள். எனது நண்பர்களை உறவினர்களை சந்தித்து அவர்கள் மூலமாக என்னை குணப்படுத்தும் முயற்சியில ஈடுபடுவார்கள். இந்தத் துன்பத்தை நான் பல வருடங்களாக அனுபவித்து வருகிறேன்.

இது மட்டுமா, எனது நண்பன் ஒருவன் சொன்னான் “உனது மரண வீட்டுக்கு அதிகமானவர்கள் வரமாட்டார்கள்.”; என்று. அவனைப் பொறுத்தவரையில் மெல்பன் விடுதலைப்புலிகள் பொறுப்பாளர் இறந்த போது வந்த சனக்கூட்டம் தான் அவனது அளவுகோல். ‘இறந்த பின் நடப்பதைப் பற்றி நான் கவலைப்படுவதில்லை’ என்று சொல்லி விட்டேன். இதுமட்டுமா, எனது வயதான மாமா மாமியிடம் சென்று, ‘நடேசனின் செயற்பாடுகள் எல்லாம் அவரது பிள்ளைகளுக்குத் தானே சேரப்போகிறது’ என்று கவலைக்குரிய பயமுறுத்தலாக சொல்லி இருக்கிறார்கள். எனது மாமா மாமி வயதானவர்களானபடியால் தங்கள் பாவம் புண்ணியத்தை அடிக்கடி மீளாய்வு செய்பவர்கள். அவர்கள் கலங்கிப் போய்விட்டார்கள்.

இம் மாதிரியான சமூகப்பிரச்சினைகளை எவ்வாறு எதிர் கொள்வது?

இது எனக்கு மட்டும் நடப்பது அல்ல. பலருக்கும் நடந்திருக்கிறது. பலர் உயிரைக் கொடுத்திருக்கிறார்கள். பலர் ஊரை விட்டு ஓடி இருக்கிறார்கள்.

அதிகாரமுள்ள அரசாங்கம் அல்லது அரசியல் தலைமை இப்படி இருந்தால் தங்களைப் பாதுகாக்க செய்வதாக புரிந்து கொள்ளலாம். ஆனால் சாதாரணமானவர்கள் எதுவித அவசியமுமற்ற நிலையில் இப்படியான ஒற்றைப் படையான சிந்தனையைக் கொண்டு இருத்தல் அரசியல் கருத்தியலில் மட்டுமல்ல இலக்கியம் கல்வி விஞ்ஞானம் என பல துறைகளில் இருப்பதை எப்படி விளக்க முடியும்?

இங்கிலீஸ் பொக்ஸ் என்ற செடியை அவுஸ்திரேலியாவில் வீட்டுத் தோட்டங்களில் வைப்பார்கள். அது நன்றாக வளரும் போது இலையுதிர்காலத்தில் அதன் கீழ் கிளையின் உயரத்தில் மேல் உள்ள கொப்புகளை எல்லாம் கத்தரித்து அழகு படுத்துவார்கள் . பார்ப்பதற்கு எல்லாம் ஒரு மட்டத்தில் சமமாக வெட்டப்பட்டு அழகாக இருக்கும். அதுவும் வரிசையாக நட்டால் வேலி போல் இருக்கும்.
மனிதர்களிடம் இப்படியான சமமான சிந்தனையை எதிர்பார்க்க முடியாது. ஆனால் இதை புரிந்து கொள்ளும் நிலையில் பலர் இல்லை.

ஒருவிடயத்தைப் பற்றி பலர் பல்வேறுவிதமாக சிந்திப்பது மூன்று காரணங்களில் தங்கி இருக்கிறது.

1) நம்பிக்கை- காலம் காலமாக மத நம்பிக்கையில் வளர்ந்தவர்கள் மனங்களில் அவை முன் மூளையில் அதன் கூறுகள் பதிந்து விடும். கிறீஸ்துவ மதத்தவர்கள் பத்துக்கட்டளைகளை காலம் காலமாக படித்து, எழுதி ,செபம் செய்து வருகிறார்கள். இதே போல் மற்ற மதங்களில் வந்தவர்கள் அந்தந்த மதக்கோட்பாடுகளை நம்பிவருவார்கள். புத்த ஜைன சமயத்தின் தொடர்பால் இந்தியாவில் மாமிசம் உண்பது பாவம் என்ற உணர்வு ஏற்பட்டுள்ளது. இஸ்லாமியர்கள் உண்ணும் ஹலால் முறையில் தயாரித்த மாமிச உணவுக்கும் தற்காலத்தில் மற்ற முறைகளில் தயாரித்த உணவுக்கும் அடிப்படையில் வித்தியாசம் இல்லையானாலும் இன்னும் இந்த நம்பிக்கையினால் அந்த மதத்தவர்கள் எல்லோரும் ஹலால் மாமிசத்தையே தேடி உண்கிறார்கள். மதம் மட்டுமல்ல அரசியல் தத்துவங்கள் கூட மனிதர்களில் இப்படியான சிந்தனை மாற்றத்தை ஏற்படுத்துகிறது.

2) மனச்சாட்சி – இது நமது மனிதர்கள் மத்தியில் அடிக்கடி பாவிக்கப்படும் வார்த்தை. மனச்சாட்சியை நீதிமன்றத்திலும் உயரியதாகக் காட்ட முயல்வார்கள். இரஸ்சிய நாவலாசிரியரான டொஸ்ரோஸ்கி( Fyodor Dostoyevsky)‘குற்றமும் தண்டனையும்’ என்ற நாவல் இதை அடிநாதமாக வைத்தே எழுதப்பட்டிருக்கிறது.

எமது சமூகத்தில் நான் படித்த காலத்தில் சில வசனங்களை வாய்க்கு வந்தபடி பாவிப்பார்கள். ஆனால் ஆயுதப் போராட்டம் தொடங்கியதும் அந்த வார்த்தைகள் பாவனையில் குறைந்துவிட்டன.

நான் கேட்ட வசனங்களில் சில:-

அவன் சொன்னால் உனக்கு மனச்சாட்சி எங்கே போய்விட்டது?

மனசாட்சியை விற்றவர்கள்

மனச்சாட்சி இல்லாதவர்கள்

மனச்சாட்சியை அடைவு வைத்தவர்கள்

மனச்சாட்சி இல்லாதவனாக இருக்கிறாயே

நீ மனச்சாட்சி இல்லாத துரோகி

மனசாட்சி இல்லாத தமிழனாக இருக்கிறாயே

இப்படி பல வார்த்தைப்பதங்கள் கேட்டிருக்கிறோம்
மனச்சாட்சி ஒவ்வொருவருக்கும் வேறுபடும் என்பதை பலரும் புரிந்திருக்கிறார்கள்.
பல திருடர்கள் திருடிய பின் அதில் சில பணக்கட்டுகளை திருப்பதி உண்டியலில் போட்டதும் மனச்சாட்சி சமாதானமாகிவிட மீதியை கொண்டு போவார்கள்.

திருமணமாகிய ஆண் வேறு பெண்ணிடம் உறவு கொள்ளும் போது தன் மனைவியில் ஏதாவது குறை கண்டு தன் மனதை சரிப்படுத்திக்கொள்வான். அதே போல் பெண்ணுக்கும் பல காரணங்கள் மூலம் தங்களை மனச்சாட்சியின் தலையீட்டில் இருந்து விடுவித்துக் கொள்வார்கள். கொலைகாரர் கொள்ளைக்காரர்களும் இப்படியான காரணங்களை வைத்திருப்பார்கள்

1. பிரித்தானிய உளவியலாளரான நிக்கலஸ் ஹம்றி Nicholas Humphrey இந்த மனச்சாட்சி என்பது மாயாஜாலங்களின் காட்சி என்கிறார். அதாவது மூளையின் ஒரு பகுதி மற்ற பகுதியுடன் நடத்தும் செஸ் போன்ற விளையாட்டு. உங்களது தரப்புக்கு ஏற்ப நீங்கள் வரைந்திருக்கும் ஒரு கோடு அந்தக்கோட்டை நீங்கள் மனச்சாட்சி என பெயர் கொடுத்து அதனோடு காலம் காலமாக விளையாட்டு நடத்துகிறீர்கள். உங்களது கோடு நீங்கள் எட்டும் உயரத்தில்தான் கீறப்பட்டிருக்கும். ஆனால் அது நிலையானது அல்ல. மாறக்கூடியது.

இதில் உங்களுக்கு சந்தேகம் இருந்தால் இலங்கையில் இருக்கம் அண்ணனது மனச்சாட்சி அவுஸ்திரேலியாவில் இருக்கும் தம்பியின் மனசாட்சியை விட வித்தியாசமாக இருக்கும்.
காலத்திற்கும் சூழ்நிலைக்கும் ஏற்ப அணையின் தண்ணீர் மழைக் கேற்ப மாறுபடுகிறது. அது போலத்தான் இதுவும் எனச் சொன்னால் பலர் இதை ஏற்றுக்கொள்ள மாட்டார்கள். திட்டவட்டமாக மறுப்பார்கள்.

மனிதர்களுக்கு பரிணாமத்தில் மிக நெருங்கிய கொரில்லாவை விஞ்ஞானி ஒருவர் கண்ணாடிக் கூண்டில் அடைத்து விட்டார் . படிப்படியாக தண்ணீரை அந்த கண்ணாடிக் கூண்டுக்குள் செலுத்தினார். அந்த கொரில்லா தனது குட்டியை மடியில் வைத்திருந்தது. தண்ணீரின் மட்டம் வயிற்றருகே வந்த போது தனது குட்டியை நெஞ்சுக்கு கொண்டு சென்றது. நெஞ்சுக்கு நீர்மட்டம் உயர்ந்த போது தலைக்கு மேல் குட்டியை வைத்துக் கொண்டு இருந்தது. நீர்மட்டம் மூக்குக்கு வந்த போது, தனது குட்டியை காலின் கீழ் போட்டுவிட்டு அதன் மேல் ஏறி நின்றது.

3)உங்களது சிந்தனையை பார்வையை உருவாக்குவது உங்களுக்கு கிடைக்கும் தகவல்களும் உங்களது அனுபவங்களுமாகும். பலவிடயங்களில் எல்லோருக்கும் ஒரே மாதிரியான அனுபவங்கள் கிடைப்பதில்லை. உதாரணமாக நான் மிருக வைத்தியம் பயின்ற போது மூன்றாவது வருடத்தில் தமிழ் பேராசிரியர் என்மீதிருந்த தனிப்பட்ட குரோதம் காரணமாக ஒரு பாடத்திற்கு மூன்று முறை பெயில் போட்டார். அதன்பின் ஒரு சிங்கள பேராசிரியர் என்னை வீட்டுக்கு அழைத்துச்சென்று நடந்த பழிவாங்கலை தெரிந்து கொண்டார். பின்னர் அவரால்தான் நான் எனது மிருக வைத்திய படிப்பையே முடிக்கக் கூடியதாக இருந்தது. இப்படிப்பட்ட அனுபவம் எத்தனை பேருக்குக் கிடைக்கும்.
இந்தக்காலத்தில்  தகவல்கள் தேடியலைந்தால் பலருக்கும் கிடைக்கும். புத்தகம் தொலைக்காட்சி வானொலி மற்றும் இணையம் என்று தகவல்கள் பரவிக்கிடக்கிறது. ஆனால் தகவல்களில் இருந்து விடயத்தை புரிந்து கொள்வதானது, சமயலறையில் வெங்காயம், மசாலா, இறைச்சி ,உப்பு என சகலதும் இருந்தாலும் நல்ல சமையல்காரர் அங்கு இருந்தால் மட்டும்தான் நல்ல கறி வைக்க முடியும். நான் பல பல்கலைக்கழக நூலகர்களைப் பார்த்திருக்கிறேன். அவர்கள் காலம் காலமாக புத்தகங்களை அடுக்கியபடிதான் இருந்திருப்பார்கள்.

தமிழில் அழகான வாக்கியம் .

நீரளவே ஆகுமாம் நீராம்பல்

அது போல்தான் நமது சிந்தனைகளும் பார்வைகளும் ஆளுக்காள் வேறுபடுகின்றன. அதை ஏற்றுக்கொள்வது எவ்வளவு கடினமாக இருக்கிறது.
-0-
<!–[endif]–>

ஆண் பெண் இருவரினதும் காம உணர்வை அடக்க காலம் காலமாக எல்லாச் சமயங்களும்    முயற்சித்தன. இந்த முயற்சிகள் ஆண்கள் மீது புத்திமதியாகவும் பெண்கள் மீது தண்டனையாகவும் வைக்கப்பட்டது. சிறிது மீறியவர்கள் விபசாரிகள் ஓடுகாலிகள் என முத்திரை குத்தப்பட்டார்கள். இது கிழக்கத்தைய நாகரிகத்தில் மட்டுமல்ல மேற்கிலும் நடந்தது. கிறீஸ்துவ சபைகள் இதை முன்னின்று நடத்தின. இவை சமூக நியதியாகி பின்பு கலாச்சாரம் பண்பாடு என வந்து இறுதியில் சட்டமாகிவிட்டது. காமத்தை அடக்குதல் மூலம் மனிதன் தன்னை அறிகிறான். ஞானியாகிறான் என பல காலமாக கருதினார்கள். இந்த நிலையில் சிக்மண் பிரைட் (Sigmund Freud)மனித பண்புகள் காமத்தின் அடிப்படையில் எழுந்தவை என எதிர்வாதமான கருத்தைக் கூறினார். இது சம்பந்தமான தத்துவத்தை இங்கு விவாதிக்க நான் வரவில்லை. அதற்கான அறிவும் எனக்கில்லை.

இந்த காமத்தோடு சம்பந்தப்பட்ட மூன்று முக்கிய மருந்துகள் இருபதாம் நுhற்றாண்டின் இறுதிப்பகுதியில் கண்டுபிடிக்கப்பட்டதை சுட்டிக்காட்ட விரும்புகின்றேன். இவைகளின் சமூகத் தாக்கத்தைப் பற்றிய சில கோடுகளை வரைய விரும்புகிறேன். தகவல்கள் எராளமாக இணையத்தில் உள்ளன. ஆனால் இந்தத் தகவல்களை ஒழுங்காக ஒன்று சேர்க்கும் போதே விடயங்கள் புரியத் தொடங்கும். என்னிலும் பார்க்க இந்தக் கட்டுரையை மனித மருத்துவர் எழுதி இருந்தால் நன்றாக இருக்கும். தமிழ் மொழி இந்த விடயத்தில் ஏழ்மையானது .

நான் கீழே சொல்லப் போகும் மூன்று மருந்துகளில் ஏதாவது ஒன்றை இந்தக் காலத்தில் எவரும் பாவிக்காமல் தவிர்க்க முடியாது. மேற்கு நாடுகளில் அறிமுகமானாலும் இப்பொழுது உலகம் முழுக்க பாவிக்கப்படுகிறது. இவைகளின் காப்பு உரிமை ஆரம்பத்தில் இவற்றை தயரரித்த கம்பனிகளுக்கு தற்போது இல்லாமல் போய்விட்டது. பல புதிய கம்பனிகள் இவைகளின் நகல்களைச் செய்து மலிவாக விற்கத் தொடங்கி விட்டன. 1970 அமெரிக்காவில் இலி லில்லி அண்ட் கம்பனியால் ((Eli Lilly and Company) அறிமுகப்படுத்தப்பட்ட புரசாக் (Prozac) என்ற மருந்து மனிதர்களின் மன அழுத்தத்திற்கு (depression) மருந்தாக வந்தது. மேற்குலகத்தில் மன அழுத்தத்தால் பாதிக்கப்பட்டவர்களுக்கு விடுதலை தரும் மாமருந்தாகியது. இந்த மருந்தை பாவித்தவர்களுக்கு பின் விளைவாக காம உணர்வால் ஏற்படும் உடலுறவுக்கான விருப்பம் ஆண்களிலும் பெண்களிலும் அற்று விடுகிறது. மூளையே காமத்தின் மையம். உடலுறவுக்கான நினைப்பு மூளையில் இருந்து வருகிறது அதன் செயல்பாட்டு சாதனம் இடுப்புக்கு கீழே இருக்கிறது. இந்த மருந்தினால் காமத்திற்கான ஆவல் மூளையில் இருந்தாலும் செயல்பாட்டிற்கான சமிக்ஞை கிடைக்காது போய்விடுகிறது. இந்த புரசாக் மருந்தை அமெரிக்காவில் கெந்தக்கியில் (Kentucky) மாநிலத்தில் ஒரு மாதம் பாவித்த ஜோசப் வெஸ்பேர்கர் ( (Joseph Wesbecker)) எட்டுப் பேரை கொலை செய்து 12 பேரை காயப்படுத்தினார் இதைவிட இந்த மருந்தை பாவித்த பலர் தற்கொலை செய்தார்கள். இதன் பின்பு இந்த மருந்து கொலைகார மருந்து என நீதிமன்றத்தில் வழக்கு நடந்து மருந்துக் கம்பனி பணத்தை நட்டஈடாக கொடுத்த பின் இதனது பக்க விளைவுகள் பிரபலமாகியது. எனது ‘உன்னையே மயல் கொண்டு நாவலில் இந்த மருந்தை மன அழுத்தத்திற்காக பாவிக்கும் பெண்ணாக ஜுலியாவை படைத்துள்ளேன்;. இதில் முக்கியமான விவாதத்துக்குரிய விடயம் இந்த மருந்துகள் வன்முறை, தற்கொலை போன்ற விடயங்களை மனித மனங்களில் ஏற்படுத்தியதுதான். இது மருந்தின் நேரடிச் செயலா அல்லது காம உணர்வை இல்லாமல் ஆக்கியதால் வன்முறை தற்கொலை முதலானவற்றை நாடச்செய்ததா? இங்கே சிக்மண் பிரைய்டின் கருத்துக்கு இடமுள்ளதா? மேலும் காம உணர்வை அடக்கச் சொல்லி சமயங்கள் மட்டுமல்ல பயங்கரவாத இயக்கங்களும் வலியூறுத்துகின்றன.

நம்நாட்டு விடுதலைப் புலிகளும் இந்த சிக்மண் பிரய்ட்டின் கருத்தை புரிந்துகொண்டவர்களா?

அடுத்த மருந்து லிப்பிட்டோர் (Lipitor) இரத்த அழுத்தம் கூடியவர்களின் கொலஸ்ரோலை குறைப்பதற்காக வைத்தியர்களால் கொடுக்கப்படும். மாத்திரை. இது ஸ்ரரின்(Statin) வகையறா மருந்து. ஈரலில் கோலஸ்ரோல் தயாரிப்பை கட்டுப்படுத்தும். 1985ஆம் ஆண்டு பைசர்(Pfizer) கம்பனியால் அறிமுகப்படுத்தப்பட்ட இந்த மருந்து 2008 இல் 12.4 பில்லியன் டொலருக்கு விற்பனையாகியது. கடந்த வருடம் இறுதி வரையூம் இந்த மருந்தின் தனி உரிமை பைசர் கம்பனிக்கே இருந்தது. இந்த மருந்துக்கு உடல் உளைவு, நித்திரை, இன்மை வயிற்று நோ என பல பக்க விளைவுகள் சொல்லப்பட்டிருக்கும்.

 சொல்லப்படாதது ஒன்று இருக்கிறது அது என்ன?

இந்தக் கதை பதிலாகும் எனது வீட்டில் லாண்ஸ் கேப் செய்த இத்தாலியன் ஒருவனை ஒரு நாள் மதுச்சாலையில் சந்தித்த போது எனக்காக இரண்டு பியர் வாங்கிய பின்பு ஆண்களுக்குரித்தான, பெண்கள் பற்றிய பேச்சு வந்தது. சிறிது நேரத்தில் அவன் அழுதுவிட்டான். வெறியில் அழுகிறான் என நினைத்து அவனை அலட்சியப்படுத்தினேன். மேலும் சில அந்தரங்க விடயங்களை பேசிய போது அழாத குறையாக தனது கவலையை சொன்னான். நாற்பத்தைந்து வயது அவனுக்கு. முப்பத்தைந்து வயதான மனைவி இருக்கிறாள். அவன் காலை நேரத்தில் தலைவலி எனச் சொல்லியதும் வைத்தியர் பரிசோதித்து விட்டு இரத்த அழுத்தம் என கண்டு பிடித்தார். இரத்த அழுத்தத்திற்கும் கொலஸ்ரோலுக்கும் தொடர்பு உள்ளது என்று கூறி லிப்பிரோரில் போட்டதும் அவன் மனைவியின் பக்கம் போகவில்லை. போனாலும் முத்தத்திற்கு அப்பால் தாண்ட முடியவில்லை. அவனது முப்பத்தைந்து வயது மனைவி சில நாட்களின பின் சந்தேகத்துடன் இவனுக்கு ஏதாவது கள்ளத் தொடர்பு உள்ளதா என சந்தேகித்தது மட்டுமல்ல விவாகரத்து வரைவும் விடயம் போய் விட்டது. என்னிடம் என்ன செய்வது என்றான். இது இந்த லிப்பிற்ரோரின் சதி வேலையாக இருக்கலாம் என்று அவனுக்குப் புரிந்தது. ஆனால் அவனை மனைவி நம்பத் தயாரில்லை. வைத்தியர் கூட அதை ஏற்க மறுக்கிறார் காரணம் அவர் படித்த புத்தகங்களில் இது இல்லை.அவனைப் பொறுத்தவரை உயிரா மனைவியா என்ற நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டான்.

அடுத்த மருந்து வயாகரா(Viagra) இது சிறிய தசைகளை ரிலாக்ஸ் பண்ணவைப்பதால் ஆண்குறிக்கு அதிக இரத்தத்தை வழங்கும். இந்த நீல வைரத்தை அறிமுகப்படுத்தியது 1998 இல் அதே பைசர் கம்பனிதான். இந்த வயாகரா மன அழுத்தத்தில் இருக்கும் ஆண்களின் வீரியத்தை கூட்டும் என்ற கோசத்துடன் அறிமுகப்படுத்தப்பட்டது இப்பொழுது பெண்களுக்கும் உதவுகிறது இதை விட விமானத்தில் பிரயாணம் செய்பவர்களுக்கு கால்களில் ஏற்படும் இரத்த உறைவைத் தடுக்கும் என கண்டு பிடித்திருக்கிறார்கள். விமானத்தில் பிரயாணம் செய்பவர்கள் அதற்காக வயாகராவை விழுங்கிவிட்டுச் சென்றால் பட்டினியாகத்தான் பிரயாணம் செய்யவேண்டும். அதற்கு மேல் எப்படி இருக்கும் என்பதை உங்கள் கற்பனைக்கு விட்டு விடுகிறேன். இதில் கடைசி இரு மருந்துகளும் ஐம்பது வயதுக்கு மேற்பட்டவர்கள் பாவிப்பது. மேலும் பெரும்பான்மையானவர்கள் தாம்பத்திய உறவின் விளிம்பு நிலை மக்கள். வைத்தியர்களும் ஆடு,மாடுகளுக்கு நிறை கூடுவதற்கு உணவு கொடுப்பது போல் மருந்துகளை கொடுத்து விடுவார்கள். இரண்டு மருந்தையூம் தயாரித்த கொம்பனியூம் இதைப் பற்றி பேசாது. வழக்கமாக ஐரோப்பியர்களுக்கு சராசரியாக 60 வயதில் இரத்த அழுத்தமும் 70 வயதிற்கு இதயவலியும் வரும்போது தென் ஆசியர்களுக்கு 45 இல் இரத்த அழுத்தமும் 55இல் இதயவலியும் வந்து விடுகிறது. இந்த நிலையில் வைத்தியர்களுக்கோ பைசர் கம்பனிக்கோ நான் எதிரியில்லை ஆனால் ஆண் வர்க்கத்தினர் பலர் பீஷ்மாச்சாரியராக இருப்பதற்கு அவர்களது சபதம் அல்ல உண்மைக் காரணம் வேறு என்பதைப் புரிந்து கொள்ளவேண்டும்.

 இந்தக் கட்டுரையை எழுதிவிட்டு தலையங்கம் வைப்பதற்கு மிகவும் கஷ்டப்பட்டேன். இந்தக்கட்டுரைக்கு இலக்கியவாதிகளாக காமத்தைப் பற்றி எழுதியவர்களான பழையதலைமுறையினரான ஜானகிராமன் லா.ச..ரா அல்லது புதிய தலை முறையினரான சாருநிவேதா ஜெயமோகன் எஸ். ராமகிருஷ்ணன் அல்லது ஈழத்து எஸ்.பொ உமா வரதராஜன் போன்றவர்கள் எப்படி அழகாக தலையங்கம் வைத்திருப்பார்கள் என்ற பதிலை அறிந்துகொள்ள அவர்களது தீவிர வாசகர்களிடம் இருந்து எதிர்பாக்கிறேன். என்னைப் பொறுத்தவரை இந்த தலையங்கம்தான் எழுதுவதிலும் கடினமானதாக இருக்கிறது.

நொயல் நடேசன்
ஆசிரியர் குழுவிற்காக
உங்கள் ஆக்கங்களை அனுப்புவதற்கு -uthayam12@gmail.com

District of Islands

When I decided to go Jaffna, both of us thought that it was good to travel by my motorcycle.  However, her mother had objected and told her daughter in secret that it was better to go by train.  But both the mother and daughter accepted my argument that if we went by motorcycle we could visit all the places we needed to.  Otherwise it was not possible to return within two days.  If we started early in the morning from Medawachchiya, we expected to reach Jaffna by about 3.00 p.m.  As Chitra had not traveled north of Vavuniya I gave a detailed account of what to expect.  I had to apply brakes suddenly when a cow crossed the road at Omantai.  I was driving at a terrible speed and the motorcycle stopped after turning in the opposite direction.

“That is why my mother told us to catch the train.  But you did not listen“, she started lecturing me just at the correct time.

“How did your mother know that a cow would cross the road at Omantai?”

She bit  me on my neck.

Our travel was continuing with quarrel and feigned anger.

I showed her the Rupavahini sub-station, then stopped the motorcycle at Murikandy

.

“This is one of the famous Ganesha temples.  Not a single vehicle passes this place without stopping here.  It had been the practice of the faithful to dash a coconut in the temple ground.

“Then I am going to dash a coconut to God Ganesha”, she ran towards the coconut shop.

As ‘vadai’ (cakes made from oorid and rice flour and fried in coconut oil) in the tea boutique at Murikandy was very tasty, I gave an order to make vadai and waited for her to come back.

“Do you have faith in Murikandy Ganesha or not?” she asked me after coming back from dashing a coconut to Ganesha,.

“You have faith.  That is why I stopped.”

“It is a lie.  Tell me the truth.”

“I have no faith.  But I admit that I have some fear.  I still remember the story my mother told me when I was very young.”

“I like to listen.”

“An Uncle of mine was working in Singapore.  He bought a new car in Colombo when he came on holidays to Ceylon.  He started driving his car straight to Jaffna.  He did not stop his car at Murikandy.  His car hit a tree at Kilinochchi and he died.  I do not know whether this story is true or false.  But my mother had enhanced in my mind the sanctity of Murikandy.  Even though my intellect reiterated me that my Uncle might have crashed his car on to the tree due to his tiredness, I have made it a practice thereafter to stop my vehicle at Murikandy.  Just see the amount of crushed limes.  These are from the new car owners.  They dash coconuts and crush limes and continue their driving with peace of mind.

“There is a sub-story in every action of yours”, she tasted Murikandy ‘vadai’ with me.

“How many Army camps have we passed?” she asked me after passing the Elephant pass Army camp.

“There are several army camps on our way.  I will show you”.  When we travel to Colombo from Medawachchiya, we would not see any army camps on our way.  However, you will be able to notice six army camps along the 150 mile route from Medawachchiya to Jaffna.”

We passed Kodikamam and Chavakachcheri.  When we reached Jaffna, Chitra saw the “Jaffna invites you” concrete arch and while pinching me in my waist she asked, “Does Jaffna invites me as well.”

“Wait till you reach home.”

“Who can speak Sinhala at your home?”

“Only my father knows that language.”

“How does he talk to others?”

“In this country, it is better not to talk in any language.  Then there will be peace.  Languages have divided the people.  Religions have destroyed them.”

“You are talking like my brother Rukman.”

We reached home by about 7.00 p.m..

My mother hugged and kissed Chitra and me and said worriedly, “Children have dried up in the sun.”

My brother came towards us shyly.  In English I introduced him to Chitra.

“Dinner is ready.  Have a bath and come to have dinner.” announced my mother.

I took Chitra’s handbag and invited her to the room.

“Your mother resembles you”, Chitra murmured in my ear.

“Say that I am like my mother.”

I changed into a sarong and told her, “Come let us have a bath.”

“Where?”

“Here you can’t take a bath in a tank.  We have a well by the side of the house, where we can bathe.” I took her to our well site.

“My goodness.  It is very deep.  How do you take water from the well?” she looked inside the well and hesitated.

I started pulling water from the well.  We both bathed together.

“Chitra! Shall I apply soap on your body?” I asked her.

“I can do it by myself.”

“That is why there is a coconut-leaf thatched fence around the compound.”

“Son! Come soon.  Food is getting cold”, shouted my mother.

We had special food.  I learnt that my mother had prepared the thick gruel curry of prawns bought from Kaakkaithivu.  To make the curry prawns needed to be soaked in water for several hours.  My father arrived home when we were about to finish our dinner.

Chitra got up and prostrated herself towards his feet.  My father did not expect this to happen.  He spoke few words in Sinhala.  I did not see the anticipated hard look in his face.  I was very pleased and satisfied that on this occasion no untoward incidents occurred.

Many relatives visited us and gave us presents.  Many of them did not like a Sinhala girl yet, as a courtesy, they never said anything to offend her..  Human minds can develop hatred and enmity against one another, without even knowing each other.  From the racial riots in 1977, I found out that the fundamental cause for enmity is ignorance.

When I was studying at Peradeniya University, Sinhala and Tamil students were residing together in the ‘Mars’ Students’ Hostel.  During the height of racial tension in 1977, hooligans burnt down Tamil shops situated at Peradeniya Junction.  Some Tamils were murdered.  Others were forced to flee or sent to refugee camps.  As a result, all other student hostels were closed down.  Nevertheless, we continued to stay in the same hostel.  From the chef of our hostel we came to know that Sinhala hooligans from the adjoining village were going to target out hostel that night.  When Sinhala students came to know this news, they immediately broke legs of all beds and got themselves ready to counterattack in order to save us.  They also told us to join in the attack.  Hooligans had given up their intention when they had heard of the students’ readiness to challenge them.  The Sinhala students deemed us as friends and not as Tamils.

“If all Tamils behave like you then there will be no ethnic problem”, one of the Sinhala students commented at that time.  As far as he was concerned, all Tamils known to him were good souls and only those Tamils unknown to him were bad.

“What is the dowry you received?” a relation of mine asked me, with a humorous smile.

“Why don’t you come and see the land at Padaviya given to me as dowry”, I elaborated.

“That is more than enough”, he said.

During noon, we started our trip to see my maternal aunt at Eluvaithivu and paternal aunt at Nainathivu.  Before going towards Pannai causeway, we went closer to the torched and charred remnants of the Jaffna Public library, which demonstrated the dirty mentality of human retribution.

“I have spent many days in this Library.  I have studied numerous short stories and novels.  They had deprived it from the next generations”, I said.

“My brother, Rukman told me that the Library was torched on the orders of Minister Gamini Dissanayake.”

“I too agree with him.”

Evening sunlight made the seawater on either side of the Pannai causeway to resemble liquid gold.  I gave Chitra an account of the netting procedures adopted in fishing, on both sides of the causeway.  I also told her about the excellent taste of fish caught in shallow seawater.

We left the motorcycle at a shop of one of my relatives from Kayts.  We got on board the evening motor-launch that ran to Eluvaithivu.  Chitra could not cope up with the sea voyage, as she was not used to smells of the motorboat and waves. She was feeling vomitish.

“If you vomit, they will think that you are pregnant”, I smiled.

“Please keep your mouth shut.”, she pierced me with a hard look.  Her action showed no anger but her inability.

“Okay.  Come to the upper deck.  Then you won’t vomit.”

“I am scared.”

“You have come all the way keeping your trust on me”, I caught her hand and took her to the upper deck of the motor-launch.

The sea breeze stopped her vomitish feeling.

“Eluvaithivu could be seen over there consisting of entire groves of Palmyra trees.”  Palmyra timber had been used for the construction of the jetty.  Seawater could be seen through at places where one or two timber pieces had disappeared.  While holding her hand I told her to step out with care.

The Government disregarded Eluvaithivu as it was the smallest of the islands and lacked economical resources.  People were not worried even if the jetty was not repaired.  The ordinary people accepted these problems as their destiny, since the Government was so far away like God.

“Chitra! It seems that the French Philosopher Russo, who had been exiled from his country, had kissed the ground when he returned home.  I feel like doing the same.”

“If you kiss the ground while having me by your side, people will say that you are a lunatic.”

“I am removing my slippers.  At least let my feet embrace the soil”, I placed my shoes inside the bag.

“You will know only when you get pricked by a thorn.”

After a half-an-hour walk, we reached my stepmother’s home.  Two statues of elephants at the entrance welcomed us in silence.

“This is the house where I was born.”

I saw my stepmother coming out.

She was in tears.  We grew up together with stepmother’s children.  They all have gone overseas.

“Where is my stepfather?”

“He went to fetch single Palmyra tree’s toddy for you.”

,My stepfather’s treat started and finished with toddy.

Though Chitra could not understand our language, she was highly taken up by the cordial welcome offered to us.  The fishmeal and toddy had upset my stomach and I decided to sleep in the open on a palmyra-leaf mat.  “Are there any snakes?” Chitra asked,

Once, my aunt had slept in the open on a mat.  In the morning when she got up, she had found a cobra beneath the mat.”

“I am scared.”

“There is no other alternative.  You can hold onto me.”

“You smell of toddy.”

“Bad luck.”

In the morning, after having a bath we went to Nainathivu.  From the dockyard, we could see Nagapooshani Amman temple.

‘That is the famous temple of Goddess Nagapooshani”, I said.

“I have come here when I was young.”

“You did not tell me.”

“You never asked me.”

I was seated on the granite rock looking at the majestic Gopuram.  Chitra went inside and worshipped.  It had been painted afresh.  I was recollecting the places where I had played when I was young.

After a walk for about half-an-hour, we reached the Buddhist shrine.  Chitra prostrated on the ground and obtained blessings from the Buddhist priest.  He was the same Buddhist priest who was resident there, when I was young.  From his face one could gauge his age.  He was highly respected by the people of the Island.  With a respectful smile, I obtained permission to leave the shrine.

It is believed that the famous legendary Manimehalai of Manimehali Tamil epic visited this Island.  The villagers showed the place where the tank ‘Komuhi’ existed.  With the begging bowl called ‘Amuthasurabi’ obtained from the tank, it was said that Manimehalai was able to feed the hungry inhabitants.  The epic written about 2000 years ago consisted of Buddhist principles and practices.  During that era, many Tamils lived as Buddhists.  In Jaffna Peninsula there are several names associated with Buddhism.  Some historians are of the opinion that these names indicate the expansion of the reign of Singhalese kings.  Buddhism is not against the livelihood of Tamils.  Chitra would not have understood what I was thinking so deeply; however, we reached my aunt’s home while I was still engaged in these deep thoughts.

We stayed at the aunt’s house for some time and then returned.  In the evening, there was a very strong wind.  The waves took the motor-launch high above the water at the seven seas crossing.  This weather caused Chitra to vomit.

It was actually a whirlwind tour of Jaffna.  The next day we returned to Medawachchiya.

continue -

 சந்திரனை சுமந்தபடீ அந்த இரட்டைத் தட்டு பஸ் அதிகாலையில விக்ரோரிய மாநில எல்லையைத் தொட்டது. சுற்றியுள்ள பசும் புல்தரையில் மேயும் பால் மாடுகள் ஜுலியாவின் நினைவை தட்டீ எழுப்பியது. இறுதியாக அவளது வீட்டீல் நடந்தவை குறும் திரைப்படம் போல் ஓடீயது. சந்திரன் மனதில் அவளை சந்தித்து பேசினால்; மட்டுமே இருவருக்கும் நல்லது என நினைத்து எழுதிய கடிதத்தை வீசிவிட்டு தொலைபேசியில் அவளது இலக்கத்தை அழுத்தினான். “ஜுலியா பேசுகிறேன்.” மறுமுனையில் அவள் குரல் ஒலித்தது. “சந்திரன்” “எப்படி சுகம் சந்திரன்” “நான் நன்றாக இருக்க்pன்றேன். நான் வந்தால் சந்திக்க முடியுமா? “ “எப்பவும் வரலாம் .” “ஒரு மணி நேரத்தில் வருகிறேன்.” “நான் தனியத்தான் இருக்கிறேன்.” சந்திரன் காரை எடுத்துக்கொண்டு வேகமாக ஓட்டினான். வீட்டில் எவரும் இல்லை. சோபாவும் வெளியில் இருந்து வர சிலமணி நேரம் செல்லலாம். அதற்குள்ளே நான் வந்துவிடலாம். மார்கழி மாதத்து வெயில் கடுமையாக இருந்;தது. காரின் எயர்கண்டிசனை போட்டுக் கொண்டான். “இவளிடம் என்ன பேசுவது? ஏன் இப்படி செய்தாய்? உனக்கு என்னை தேவையில்லை என்றால் நாகரிகமாக செல்லி இருக்கலாம் தானே. உன்னை எவ்வளவு உயர்வாக எண்;ணிக் கொண்டிருந்தேன்.” இந்த நினைவுகள் எழுந்ததும் சந்திரனின் கண்கள் பனித்தன.. வாசலில் வந்து கதவை தட்டினான். வாசலை திறந்தவள் “வாங்க “ என்று உள்ளே அழைத்தாள். எதுவும் சொல்லாமல் அவளைப் பின்தொடர்ந்தான். ஹோலை அடைந்தவன் கதிரையில் இருக்காமல் நின்றான். “தயவு செய்து உட்காரவும் “ எதுவும் பேசாமல் அந்த கூடத்து புகைக் கண்ணாடிக் கதவைப் பார்த்தான். “குடிக்க ஏதாவது வேண்டுமா? “ குரலில் வாஞ்சை குழைத்து ஜ+லியா கேட்டாள்.. “இல்லை எனக்கு மெல்பேணில் வேலை கிடைத்திருக்கிறது.” என்று சந்திரன் அவளிடம் கூறவந்த விடயத்தை உடனடியாக தொட்டான். “எவ்வளவு நல்ல விடயம் “ என கூறியபடி அருகே வந்து கன்னத்தில் முத்தமிட்டாள். சந்திரன் அதற்கு எந்தவிதமான உணர்வுபூர்வமான பிரதிபலிப்பையும் காட்டவில்லை.. “ஜீலியா இந்த திறப்பை தரத்தான் வந்தனான். எனக்கு இனிமேல் தேவைப்படாது” என கூறிக்கொண்டு பொக்கட்டில் இருந்த திறப்பை எடுத்துக் கொடுத்தான். தேவையும் தேவையீனமும் தன்னால் மட்டுமே தீர்மானிக்கப்படுகின்றது என்பது போன்ற ஆணாதிக்க மேலாண்மை அவன் குரலிலே ஒலித்ததை ஜுலியா அவதானித்தாள். திறப்பைக் கையில் வாங்கியபடி “நான் மனம் வருந்துகிறேன் “ என்றாள். “எதற்காக” என்றான் குத்தலாக. சந்திரனது குரலிலும் கண்களிலும் ஏளனம் ததும்பியது. “அன்றிரவு நடந்ததற்காக” “இனி அதைப்பற்றி பேசி என்ன பிரயோசனம்.? “ “சந்திரன் எப்பொழுதுமே ஒரு நாணயத்துக்கு இரண்டு பக்கங்கள் உண்டு. எனது விளக்கத்தை நீ ஏற்க வேண்டும் என்று நான் வற்புறுத்த வில்லை. குறைந்த பட்சம் செவி கொடுத்து கேள். உனக்கு சொல்லிவிட்டேன் என்ற திருப்தி ஏற்படும். எங்களது இரண்டு வருடகால நட்புக்கு மதிப்பு கொடுத்து இதை நீ கேட்க வேண்டும். நான் பழகிய எவரிலும் பார்க்க உன்னை நான் விரும்புகிறேன். தயவு செய்து கேள்” மன்றாடும் குரலில் ஜ+லியா ஒவ்வொரு வாக்கியமாக உச்சரித்தாள்.. அவளது கண்ணீர் விழிகள் அவள் உணர்ச்சி வசப்படுகிறாள் என்பதைக் காட்டின. அவள் முகத்தில் வேதனை அலைமோதுவதைச் சந்திரன் உணர்ந்தான். அவனுடைய கண்களிலும் கண்ணீர் உடைப்பு எடுத்துவிடும் போல் முட்டியது. “சரி நான் கேட்கிறேன்.” என கூறிவிட்டு சந்திரன் சோபாவில் உட்கார்ந்தான். ஜுலியாவும் பக்கத்தில் வந்து அமர்ந்தாள். இருவருக்கும் இடையில் வழக்கத்துக்கு மாறாக ஓர் இடைவெளி இருந்தது. “சந்திரன், எனது ஓவியக் கண்காட்சியில் முதல் நாள் இரவு நாம் சந்தித்த போது அன்று என்னுடன் சார்ள்ஸ் இருந்தான் உனக்கு தெரியும் தானே. எனது ஓவியக் கண்காட்சி முடிந்தபின்பு சிலநாள்களில் நான் அவனுக்கு நன்றி செலுத்துவதற்காக ஒரு விருந்துக்கு அழைத்திருந்தேன். அந்த விருந்தில் உன்னோடு எனக்கிருந்த உறவைப் பற்றி பேச்சு வந்தது. சார்ல்ஸ் ஏற்கனவே ஊகித்து இருந்தாலும் இதற்கு முன் இந்த விடயம் பற்றி பேசவில்லை. அன்று அந்த விருந்தில் இந்த உறவு ஏற்புடையது இல்லை. இந்த தொடர்பு தெரிய வந்தால் உனது குடும்ப வாழ்க்கை பாதிக்கப்படும் என சார்ள்ஸ் வாதிட்டான். உனது மனைவியின் நிலையை பற்றி தெரிந்து கொண்டதும் நான் ஒரு இளம் குடும்பத்தை பிரிப்பதாக என்னைக் குற்றம் சாட்டினார். அவரது வாதத்தில் உள்ள உண்மையை நான் உணர்ந்து கொண்ட போதும் இது பற்றி மேலும் பேச வேண்டாம் என்று அன்று கூறிவிட்டேன். இதன்பின் சார்ள்சுடன் பல வாரங்கள் நான் முகம் கொடுத்து பேசவில்லை. இக்காலத்தில் நீ ஆய்வுக்கட்டுரை எழுதவேண்டும் எனகூறி மூன்று மாதங்களுக்கு மேல் சந்திக்காமல் இருந்தாய். இந்தக் இடைவெளியின் போது என்னால் எமது உறவுகளில் உள்ள தீமைகளை பற்றி சிந்திக்க முடிந்தது. விளைவுகள் உன்னை மட்டும் அல்ல, உன் இளம் குடும்பத்தையும் பாதிக்கும். உனக்கும் எனக்கும் உள்ள பதினைந்து வயது வித்தியாசம் என்பவற்றை என்னால் உணரமுடிந்தது. எமக்கு இடையில் உள்ள உறவு வெளியே தெரியாமல் இருந்தாலும் முடிவுக்கு கொண்டுவருதலே உன்மீது நான் கொண்டுள்ள அன்புக்கு மரியாதை செலுத்தவதாக இருக்கும் என நான் நினைத்தேன். இந்தகாலத்தில் சார்ஸ்சோடு எனக்கு எந்த உறவும் இருக்கவில்லை. பலமுறை சாப்பிடுவதற்கு அழைத்தான். தட்டிக் கழித்து விட்டேன். இந்த கால கட்டத்தில் ஏற்கனவே உடல் நலமற்று இருந்த அவன் மனைவி இறத்நது விட்டாள். சார்ஸ்ஸை அடீககடி பார்த்து ஆறுதல் கூற வேண்டிய நிலையில் நான் இருந்தேன். சிறந்த ஓவியனும் நண்பனுமாகிய அவன் மனைவியின் இறப்பால் மனமுடைந்து போக நான அனுமதிக்க முடியவில்லை. அவனுககு ஆறுதலாக நான் தினமும் அவனது வீடடுக்கு செல்லும்போது சார்ஸின் என்னுடன் நெருங்கி வந்தான். எனக்கு மிகவும் கஸ்டமாக இருந்தது. இதைப் பற்றி உனக்கு எடுத்து சொல்ல அன்று உன்னை வரச் சொன்னேன். நீ வரமுடியாது என கூறினாய். அன்று மாலை சார்ஸ் வந்ததும், நடந்தவையும்; எதிர்பாராத விடயங்கள். இதுதான் நடந்த உண்மை. நம்புவதும் நம்பாததும் உன் விருப்பம்…” உதடுகள் துடீத்தன. கண்களில் கண்ணீர் வடீந்ததும் முகத்தைத் தன் கைகளிலே பொத்தியபடீயே கேவிக் கேவி அழுதாள் கண்ணீர் அவளுக்கு வடீகாலாக அமையட்டும் என சந்திரன் சிறிது நேரம் காத்திருந்தான். “உண்மை கசப்பாக இருக்கிறது. எமது உறவு நல்ல மாதிரி முடிதிருந்தால் மனதில் அமைதியடைந்திருப்பேன் “. “என்னை மன்னித்துவிடு சந்திரன்” என அவன் நெற்றியில் முத்தமிட்டாள். “ இதிலே என்ன மன்னிக்க இருக்கு?. நீ எவ்வளவு கண்ணியமாக நடந்திருக்கிறாய். நான்தான் மிகவும் சுயநலமாக நடந்திருக்கிறேன். குரோத மனப்பான்மையுடன் பல முறை வெறுத்திருக்கிறேன். ஏன் உன்னைக் கொலை செய்வதாக கனவு கூட கண்டேன்.” உண்மையின் சந்நிதானத்தில் சந்திரன் உடைந்தான். “உனது கண்ண்pயம் எனக்கு தெரியும். எந்த கெட்ட விடயத்தையும் உன்னால் செய்ய முடியாது.” என்றாள் உறுதியான குரலில் இருவர் மனதிலும் வெறுப்புகள், வக்கிரங்கள் வெளியேறி இறுக்கம் குறைந்து மனங்கள் இலேசாகுவதையும் சுற்றுப்புறத்திலும் மாற்றம் தெரிந்தன. சந்திரனது கண்;களில் ஜுலியாவின் கனவு உலக ஓவியங்கள் தெரிநதன. அந்த ஹோல் ஒரு சித்திரகூடமாகவே அவன் மனதில் பதிவாகியது. “ஜுலியா சார்ள்சின் இந்த தொடர்பு நிரந்தரமானதுதானா?”“ கேட்கக் கூடாத கேள்வியைக் கேட்டுவிட்டதான குற்ற உணர்வில் நாக்கைக் கடித்தான். அதனை சகஜமாக எடுத்துக்கொண்ட ஜுலியா மந்தகாசமாகச் சிரித்தாள். “புறவைகள் விதைப்பதுவுமில்லை. அறுப்பதுமில்லை என்று நல்லாயன் கூறிய உவமை நினைவுக்கு வருகிறது” என்று சொல்லி மார்பு குலுங்க சிரித்தாள். அந்தச் சிரிப்பு ஜுலியாவுக்கு எப்போதும் கவர்ச்சியை அப்பும். பால்மாடுகளும் செம்மறியாடுகளும் வளர்ந்த பண்ணையிலே பிறந்து வளர்ந்து கன்னிப்பருவம் காணாத வயதிலே வாழ்க்கையைத் தொலைத்தும், நம்பிக்கையுடன் வாழ அந்த நற்செய்தி உதவுகிறதா என ஒரு கணம் சந்திரன் வியந்தான். சிரிப்பை நிறுத்தி “எனக்கு எந்த தொடர்பு நிரந்தரமாக இருந்தது?. உனக்கு தெரியும்தானே. சார்ஸ் எனக்கு பலகாலமான நண்பர். மென்மையான குணம். சமீபகாலத்தில் மனைவியை இழந்தவர் எந்த பிடிப்புகளும் அற்ற ஒரு புத்திஜீவி.அதற்கான ஒரு துணை” “உனக்கு எனது வாழ்த்துக்கள் மெல்பேணில் கிடைத்த வேலையை பற்றி கூறவும் திறப்பையும் தருவதற்குமாக மிகவும் பாரமான மனதுடன் வந்தேன். அந்தப் பாரம் இறங்கி விட்டது. உன்னை என்னால் எப்போதும் மறக்க முடியாது. உன்னை என் நல்ல நண்பியாக எப்பொழுதும் நினைவில் வைத்திருப்பேன் அவகாசம் கிடைக்கும்பொழுது தொடர்பு கொள்வேன். உனக்கு ஆட்சேபனை இல்லைதானே” என கூறி எழுந்தான். எழுந்தவனிடம் “சந்திpரன், சந்திரன் என்னைக் கட்டியணைத்து நட்பினை உறுதி செய்து விட்டுப்போ” என சிறுபிள்ளை போல் அவனைத் தழுவினாள். அந்த அணைப்பிலே சிநேகிதத்துக்கு ஓர் அழுத்தமான அர்த்தத்தை இருவரும் கற்பித்தனர்..

முடிவுற்றது

கருத்துகள் வரவேற்கப்படும்

இந்தமாதம் 9ம் திகதி போக இருந்த இருந்தவர்கள் மீண்டும் என்னை பெற்றோர்கள் தொடர்பு கொண்டார்கள். நான் எனது நண்பரும் சிவில் பொறியலாளராக இலண்டனில் நாப்பது வருடங்கள் கடமையாற்றிய சூரியசேகரம் தற்போது இரண்டு வருடங்களாக யாழ்பாணத்தில் சேவை செய்து வருகிறார். அவரிடம் பேசி இந்த இளைஞனை நீங்கள் பார்துக் கொள்ள வேண்டும் எனக் கேட்டுக்கொண்டேன். மேலும் சூரியசேகரத்தின் தொலைபேசியை அந்தப் பெற்றோரிடம் கொடுத்த போது, இப்போதுதான் எங்களுக்கு நிம்மதி என அந்த பெற்றோர எனக்கு சொன்னார்கள்.

இது ஒரு சிறிய விடமாக இருந்தாலும் தனது இலணடன் வாழ்வையும் குடும்பத்தையும் விட்டுப் பிரிந்த யாழ்ப்பாணத்தில் வேலை செய்யும் சூரியசேகரமும் இந்த இருபத்து மூன்று வயது சிங்கள இளைஞனும் எனது ஹீரோக்கள். இவர்களது செயல்கள்தான் மனிதம் இன்னும் வாழ்கிறது மேலும் அது இனம் மதம் மொழிக்கு அப்பாற்பட்டது என நினைக்க வைக்கிறது

குப்பைமேட்டில் கொக்கரிக்கும் சேவல்கள் போல் இருக்கும் வெளிநாட்டு தமிழர்களுக்கு இப்படி சத்தம் இடாமல் பல முட்டைகள இடும் கோழிகள் உள்ளது என்பதற்காக இந்த குறிப்பைத்தருகிறேன்

Here’s an excerpt:

The concert hall at the Syndey Opera House holds 2,700 people. This blog was viewed about 17,000 times in 2011. If it were a concert at Sydney Opera House, it would take about 6 sold-out performances for that many people to see it.

Click here to see the complete report.

Killinochchi was just another obscure dot in the map in the eighties. It was a sleepy town which had no importance of any sort to anyone except to the farmer, peasants and the government servants who administered the area. Perhaps, the most important place was the railway station which the people used either to get in or get out of the train that ran from
Colombo to Jaffna.

Back in the eighties Killinochci was a quiet farming area with a lot of
cattle roaming idly on open lands. Farmers in Kilinochchi were
considered to be rich not only in the Jaffna district but in the whole
country. It was a centre for collection of milk and often lorry loads of
cattle were sent to Colombo to be sold as beef.

After I passed out from Peradeniya University as a veterinarian in the
eighties I was postedat Medawachchiya to service the farming community by the
government . Everyweek I would ride weekly from Medavachchiya along A9
road to my home in Jaffna on my motor bike. The road was almost empty
except for the roaming cattle and the odd deer and other wild life. My memories of
Killinochchi are filled with nostalgia. Life was easy going and people
led quiet lives despite the shortcomings of living in the dry zone. The
turbulent politics of the nation had not disturbed this isolated place.

But all this changed after October 30, 1995. The Tamil exodus from
Jaffna herded out by the LTTE flooded Killinochchi changing it forever.
With the rush of nearly 300,000 Jaffna Tamils the landscape of
Killinochchi changed beyond recognition. Besides, the LTTE which was
forced to retreat from Jaffna decided to make it their capital.
Overnight the sleepy town of Killinochchi hit the world headlines. It
became the military and the political headquarters.

After their retreat from Jaffna it became their promised land. But the
promised land had nothing to offer except misery to the Tamil people.
They did not even have a roof over their heads. No food. No medicine.
The best they had was plastic covers to keep their heads dry. The money
collected by the Tamil expatriates never reached them. They were
pocketed by the collecting agents partly to maintain their lavish
lifestyle, partly to hold extravagant weddings for their children and
partly to buy arms in the underworld to fight a futile war that took the
Tamils nowhere.

The importance of Killinochchi grew as the LTTE could not even reclaim
Jaffna – their heartland — and as it got stuck in this town until they
were forced to retreat by the advancing armies of the Sri Lankan
government. They ran from Killinochchi and never stopped until they sank
in Nandikadal on May 18, 2009.

Killinochchi also gave hope to the Tamil expatriates who believed that
they had established their capital of Eelam in the heart of Vanni. They
flocked to this town in thousands. They met the LTTE leadership in this
town. It gave them the illusion of the LTTE holding power forever. They
were impressed by the Western diplomats queuing up at the gates of
Killinochchi, They described Kilinochchi as the paradise on earth under
LTTE. Something like Poompokar in South India in Sangam literature.

I was a sceptic all along knowing the violent politics of Veluppillai
Prabakaran and LTTE intimately in their days in south India. Lions never
eat grass and leopards never change their spots.

When I was riding up and down A9 road in the eighties I never dreamt
that this dusty, quiet town would one day become the centre of
international diplomacy. Nor did I dream that it would be the last hell
hole of the Tamils. At the height of their power I did hear that they
had a training college for diplomats in Killinochchi from which
Nediyavan graduated. I was also told that they had law colleges where
their advocates were trained but I was not told by their supporters
where Gandhi and Madhavan master established their torture chamber or
where the burial ground for traitors was located.

More than Jaffna Killinochchi represented the peak point of LTTE power
when Prabhakaran was ruling the roost. But all that went down Nandikadal
thanks to the folly of our Tamil leadership.

Now Killinochchi is quiet again. Traffic, heavier than in my time, flows
without much fuss. I returned to spend sometime in KIlinochchi around
November 26 and 27 — the most important days of LTTE calendar. There
were no portraits of Prabhakaran and the expatriates were subdued. I was
there to coordinate with my friends a sponsorship program called
“Rainbow for War Widows” which I started six months ago. Under this
program Rs. 2000 are sent to these families for month and also to
provide some livelihood for the next 3 years. We have five families in
Killinochchi and I was visiting them along with my friend who lives in
Killinochchi.

I spent some time with each of the family. One woman’s husband died as
LTTE cadre. All of them have decent houses, most of them permanent house
except one make-do house. The Government had given 300000 rupees to
repair their houses. The NGOs were also linked to this programme. Thanks
to the educational system the girls were educated and this was reflected
in their family values.

We went unannounced and their houses were spotlessly clean and children
washed and clothed. The free health system too had helped them. I always
believe that we have bad politician but we have world class primary
health and primary education system.

I asked many questions about their welfare and asked them whether they
had any trouble with law enforcement authorities. All replied
emphatically “NO”. I felt stupid asking that question but with
disinformation campaign conducted by expatriate Tamil media like
Tamilnet I thought that was necessary.

I visited the 57th Brigade Army Commander’s head office and spent one
hour with him He explained situation very professionally and
enthusiastically. He said 133,501 people with 42,430 families were
resettled in Kilinochchi district. I was told that 2185 ex-LTTE cadres
who were beneficiaries of the rehabilitation programmes also live in
this area. Army also built 3708 shelters for the people. After talking
to the Commander, I felt that the Tamil media bombarding the people with
negative news were causing distress to the people and I was no
exception. I am not saying that what I saw was paradise. I am saying
that it is far superior to conditions living under Prabhakaran or the
people in the south living in dirty shanty towns.

Like, pre-war expatriate Tamils I also went to Martyrs’ cemetery, LTTE
court and other significant places. Only TRO office was intact because
it is now the home of 57th Brigade. At least some of the Tamil  doctors  funded the TRO office, can feel happy that their contribution had not
gone waste.

I noted that 26th and 27th of November was like any other day in
Kilinochchi. People were walking away from the nightmares that hunted
them for decades. They felt at ease. At least they were not traumatized.
Only TNA politicians and some expatriates are still refusing to accept
the new realities of Killinochchi.

Thanks to  -Lakbima 1/1/2011

விமல் குழந்தைவேலின் கசகரணம் நாவலை படிப்பதற்கு முன்பே இதனைப்பற்றிய செய்திகள் காற்றோடு வந்துவிட்டன. “இந்த நாவலை தம்பி அக்கரைப்பற்று பாஷையிலும் சோனகர் பேசும் பாஷையிலும் எழுதி இருக்கிறான். இதை மற்றவை எப்படி புரிந்து கொள்ளப்போகிறார்கள்” என்று ராஜேஸ்வரி பாலசுப்பிரமணியம் கூறி இருந்தார். அவரோடு பல காலமாக உரையாடும் சந்தர்ப்பங்கள் இருந்ததால், அக்கரைப்பற்றுப் பகுதி நில அமைப்பு, அங்கு வாழும் மக்களின் சாதி விபரங்கள் போன்றவற்றை ஓரளவு தெரிந்துவைத்திருந்தமையால் அக்கரைப்பற்றை அண்டியுள்ள, காரைதீவு, கோளாவில், மாவடிவேம்பு திருக்கோயில் ஆகிய பிரதேசங்களையும் அறிந்து கொண்டேன். இதற்க்கப்பால் திருக்கோயிலின் அழகிய சிவப்பு யுவதிகள் மற்றும் அங்கே கால்ப்பந்தாட்டத்தில் ஆர்வமுள்ள இளைஞர்கள் பற்றியெல்லாம் கேள்விஞானத்தில் அறிந்து கொண்டதால் அந்தப்பகுதியை மனதில் வைத்து ‘ஆற்றோர கிராமத்தில் அவளொரு துரோகி’ என்ற சிறுகதையை முன்பு எழுதியிருந்தேன். என்னைப் பொறுத்தமட்டில் கிழக்கு மாகாணத்தில் மட்டக்களப்புக்கு கீழே கல்முனை வரையும் மட்டுமே சென்றிருக்கிறேன். அக்கரைப்பற்று திருக்கோயில் காரைதீவு போன்ற கிழக்கு மாகாண தென்பகுதிகள் கேள்வி ஞானத்தால் அறிந்தது மட்டும்தான்.

இந்த கேள்வி ஞானம் சாதாரணமானது அல்ல. ஞானசம்பந்தர் பெற்ற ஞானப்பாலைப்போன்று ஆழமானது. இந்தியாவில் இருந்த காலப்பகுதியில் இந்தப் பிரதேசத்தில் இருந்து விடுதலை இயக்கத்தில் சேர்ந்து ஆயுதப் பயிற்சி எடுக்க வந்த இளைஞர்களிடம் பழக வேண்டிய சந்தர்ப்பம் வந்தது. காரைதீவில் இருந்து வந்த ஒரு இளைஞன் எனக்கு மிக நெருக்கமான நண்பனாக இருந்தான். அவனுக்கு விருப்பமான குலாப்ஜாமூன் உண்பதற்காக அடிக்கடி கோடம்பாக்கம் ஆற்காடு ரோடில் உணவருந்த ஒன்றாகச் செல்வோம். சிறு வயதில் யாழ்ப்பாணம் இந்துக் கல்லூரி மாணவர் விடுதியில் அருகருகே இருந்த கட்டில்களில் படுத்து உறங்கியதால் உருவாகிய நட்பு அவன் இயக்கத்தில் சேர்ந்த பின்னரும் தொடர்ந்தது. வங்கி உத்தியோகத்தில் இருந்த அவன் வேலையை உதறிவிட்டு தமிழ் ஈழக் கனவுடன் இந்தியாவுக்கு வந்தான். விடுதலைப்புலிகளால் அவனது கனவு மட்டுமல்ல உயிரும் சென்னை சக்காரியா காலனியில் வைத்து பறிக்கப்பட்டது.
இப்படியாக விமலின் நாவலின் தமிழ் ஈழக்கனவுகள் சுமந்தபடி வந்த தமிழ் இளைஞர்களுடன் பேசிப் பழகியது மட்டுமல்ல அந்தக் கனவுகளை சுமந்த முகமட் போன்ற இஸ்லாமிய இளைஞனையும் சந்தித்தேன். ஆரம்பத்தில் தமிழ் விடுதலை இயக்கத்தில் இணைந்து அரச படைகளுக்கு எதிராக தமிழர்களுடன் தோளோடு தோள் கொடுத்து போராட விரும்பிய அந்த இளைஞன், பின்பு காரைதீவில் தொடங்கி பின் அக்கரைப்பற்று சந்தை எரிப்பு வரையில் நீடித்த தமிழ் – முஸ்லீம் தகராறால் மனக்கசப்படைந்து இயக்கத்தில் இருந்து வெளியேற எத்தனித்தபோது இந்தியாவில் எனது அறையில் அடைக்கலம் கொடுத்து வைத்திருந்தேன். ஆரம்பத்தில் இயக்கத்தில் இருந்து வெளியேறிய ஒரு தமிழ் இளைஞன் என்றே நினைத்திருந்தேன். ஆனால் அவன் முஸ்லீம் இளைஞன். இந்திய இராணுவத்தால் போர் பயிற்சி பெற்றவன். சிலகாலத்தின் பின்பாகத்தான் இந்த உண்மைகள் தெரிந்தன. எனது அறையில் ஒரு மாதத்திற்கு மேல் இருந்த பின்பு பத்திரமாக ஊர்போய்ச் சேர்ந்தான் என ஆறுதல் அடைந்தேன். அந்த ஆறுதல் சில வருடங்கள் மட்டும்தான் நீடித்தது. நான் அவுஸ்திரேலியா வந்த பின்பு, அவனது ஊரிலே ‘காட்டிக்கொடுத்தான்’ என்ற அடையாளத்துடன் வேறு ஒரு இயக்கத்தால் கொல்லப்பட்டது கேள்விப்பட்டு மனவேதனைப்பட்டேன். சிவப்பான உறுதியான விரிந்த தோள்களைக் கொண்ட சத்துருக்கன் சின்ஹா போன்ற தோற்றம் கொண்ட அந்த இளைஞனின் பேரை மறந்து விட்டாலும் இந்த ‘கசகரணம்’ நாவலில் வரும் முகமட் அவனை நினைவுக்கு மீண்டும் கொண்டுவந்தான்.
கிழக்கு மாகாணம் விகிதாசாரத்தில் அதிக மனித அழிவுகளை சந்தித்தது. அரசாங்கப் படைகளினால் அழிப்பு, தமிழ் – முஸ்லீம் பிரச்சினையில் உயிர் இழப்பு பினனர், இயக்க மோதலில் மரணம் என கொலைகள் தொடர்ந்து இரத்த வாடை வீசும் கசாப்பு கடை பிரதேசமாக மாறியது.
அந்தப் பிரதேசத்தின் கதை சொல்லும் விமல் குழந்தை வேலுவின் கசகரணம் 84 ஆம் ஆண்டு; காலகட்டத்தை சித்திரிக்கிறது.
தமிழ் -முஸ்லீம் இனத்தகராறில் எரிக்கப்பட்ட அக்கரைப்பற்று சந்தையில் வியாபாரம் செய்யும் நான்கு பேர்களை பாத்திரமாக்கி கதை சொல்லப்படுகிறது. இந்தக் கதைமாந்தர் சாதாரண மனிதர்கள். பெரிய இலட்சியங்கள் அற்றவர்கள். தங்கள் குடும்பம், நாளைய வாழ்வு. அந்த வாழ்வில் சினிமா, இலங்கை வானொலி வர்த்தக ஒலிபரப்பு உட்பட சின்னச் சின்ன கனவுகளை நிரப்பி தையல் பெட்டியுடன் விளையாடும் சிறுவன் செந்தில் போன்று தங்கள் வாழ்க்கைப் போராட்டங்களில் மூழ்கி இருக்கிறார்கள்.
தமிழர்கள் முஸ்லீம்கள் என மத வேறுபாடுகள் இருந்தாலும் அடிப்படையில் ஒன்றாக ஒருவரோடு ஒருவராக சேர்ந்து வாழ்ந்த சமூகங்களை அரசியல், விரோதிகளாக்குகிறது. ஓரு தாயிடம் உணவு அருந்தியவர்கள் ஒருவரை ஒருவர் கொலை செய்ய இந்த அரசியல் தூண்டுகிறது. கசகரணத்தின் முதல்பாகம் சகோதர வாழ்வை எடுத்துச் சொல்கிறது.
இந்தச் சகோதர வாழ்வு அமைதியானதோ சாத்வீகமானதோ அல்ல. ஆங்காங்கு வன்முறைகள் தலைகாட்டுகின்றன. ஆனால் அவை தனிமனித விழுமியம் சம்பந்தப்பட்டவை. சமூகமயப்பட்டு ஒன்றிணைக்கப்பட்டது அல்ல. மனைவி தனக்குத் தெரியாமல் சினிமாப் படம் பார்த்து விட்டாள் என்பதற்காக சந்தையில் வைத்து அடிப்பவர், குறப்பெண்களை பாலியல் வன்முறைக்கு உள்ளாக்குபவர், தியேட்டரில் படம் நின்றதற்காக அசிங்கமான வார்த்தையில் முதலாளியை திட்டுவோரை தடி கொண்டு அடிக்கும் தியேட்டர் முதலாளி என நடமாடும் சமூகத்தில் வன்முறைகள் பல வடிவங்களில் இருந்தது.
ஆனால் இந்த அரசியல் போராட்டம், தனிமனித வன்முறைகளுக்கு அரசியல் இனவாத சாயம்பூசி, அதற்கு சமூக அங்கீகாரம் கொடுத்து நிறுவன மயமாக்குகிறது. சமூகத்தில் உள்ள சண்டியர்கள்,பெண்களை துன்புறுத்தும் வன்முறையாளர்கள், இயக்கங்களில் சேர்ந்து வன்முறைக்கு அங்கீகாரம் பெறுகிறார்கள். நிறுவன மயப்படுத்தப்பட்ட வன்முறையில் சம்பந்தப்படாத அப்பாவிகளையும் பெண்களையும் குழந்தைகளையும் விட்டுவைக்காமல் காட்டுத் தீயாக அழிக்கிறது. இந்த வன்முறை எரிபொருளாக, அரசின் வன்முறைக்கும் மற்றும் ஒடுக்கு முறைக்கும் அங்கீகாரம் அளிக்கிறது. பலமானதும் இறுக்கமான கட்டமைப்புமுள்ள அரச இயந்திரம் வன்செயலில் திறமையாக ஈடுபடுகிறது.
இயக்க வன்முறையாளர் உயிர்களை அழிப்பதில் மட்டுமல்லாமல் உடைமைகளை தோட்டங்களை அழிக்கிறார்கள். இந்த வன்முறையை எதிர்கொள்ள அரசாங்கப் படையினர் மேலதிகமாக ஏவப்படுகிறர்கள். இதில் ஒரு விசித்திரமான விடயம் என்னவென்றால், வன்முறையாளரின் அழிவு மன நிலையானது இலங்கையில நடந்த வன்முறைச் சம்பவங்களில் உறைந்திருக்கிறது. அங்கு எப்பொழுதும் சந்தைகள் எரிந்திருக்கின்றன. யாழ்ப்பாணம் பெரியகடைச்சந்தை 81 இல் எரிபட்டது. வவுனியா சந்தையை விமானப்படையினர் எரித்த போது நான் நேரில் பார்த்தேன். அக்கரைப்பற்று சந்தை எரிந்த சம்பவம் இந்த நாவலில் சொல்லப்படுகிறது. சமீபத்தில் கிளிநோச்சி சென்றபோது நான் பார்த்த விடுதலைப்புலிகளால் தகர்க்கப்பட்ட தண்ணீரத் தாங்கி வன்முறை மனங்களின் வக்கிரத்திற்கு சாட்சியாக இருக்கிறது. மனிதர்கள் மத்தியில் தகராறு என்றால் தண்ணீரதாங்கியும் சந்தையும் உங்களுக்கு என்ன செய்தது?
இந்த நாவலின் முக்கிய வெற்றிக்குக் காரணம் எந்த ஒரு பகுதியினரையும் எதிரியாக்காமல் அதே போன்ற ஹீரோக்களை உருவாக்காமல் மனித இழப்பகளின் வலியை வெளிக்கொணர்ந்ததுதான். போர்க்கால எழுத்துகள் என்று கூறிக் கொண்டு எழத்துகளில் இரத்தத்தையும் தசையையும் தடவி எழுதாமல் ஒரு பகுதியினரை அசுரர்களாக்காமல் உள்ளத்தின் வலியையும் தனி மனித ஆற்றாமையையும் எழுத்தில் கொண்டு வந்ததாகும். கிழக்கிலங்கையின் ஒரு முக்கிய காலகட்டத்தையும் தமிழ் – இஸ்லாமிய உறவுகளின் சிதைவை புரிந்து கொள்ளவும் இந்த நாவல் உதவும். சமீப காலத்தில் வந்த இலங்கைப் படைப்புகளில் முக்கியமானது என நினைக்கிறேன்

பிரதேச மொழி வழக்கு கற்பாறைகள் நிறைந்த கடற்கரையில், மலைச்சரிவுகளில் குனிந்து கொண்டும் தவழ்ந்து கொண்டும் ஹைக்கிங் நடப்பது போன்ற மன நிலையை கொடுத்தாலும் இலக்கியத்தில் தேடல்மனப்பான்மை உள்ளவர்களால் நிச்சயமாக படிக்கமுடியும். சமீபத்தில் தோப்பில் முகமது மீரான் எழுதிய நாவல்களைப் படித்த போது இதே அனுபவத்தை பெற்றேன்.
இந்நாவலை தமிழ்நாடு காலச்சுவடு வெளியிட்டுள்ளது.
—-0—