கெப்பேன் பிரிங் குளிப்பதற்கும் உடம்பை மசாஜ் செய்வதற்கும் பெருமளவு உல்லாசபிரயாணிகள் பல இடங்களில் இருந்து வருகிறார்கள்
கேப்பேன்  நகரின் மத்தியில் பல சதுர மைல்கள் தங்கம் தோண்டிய இடங்கள் இப்பொழுது மீண்டும் காடாக வளர்கப்பட்டு   tracking செய்வதற்கு ஏற்ற வன பிரதேசமாக்கி இருக்கிறார்கள். நிலத்தை கிண்டி கனிமங்களை எடுததுவிட்டு  மீண்டும் அந்த பிரதேசங்களை வனமாக்கி பாவிப்ப நல்லது மட்டுமல்ல அதை உல்லாசப்பிரயாணிகளை கவர்வதற்காக ஈகோ ரூரிசமாக்கும் ( ECO-TOURISM)  செயல்ப்பாடாகும்

டாலஸ்போட் அழகான வாவிகளையும் பூங்காவையை கொண்ட நகரமாகும். இந்த பிரதேசத்தில் மிக அருமையான திராச்சைகள் விளைவதால் அங்கு பெறப்படும் ரெட் வைன் எவ்வளவும் குடிக்கலாம். ஆனால் என்ன மது மயக்கத்தை எம்மையறியாமல் கூட்டிவிடும்
வராவிடுமுறையை செலவிடுவதற்கு சிறந்த இடம்.

சிவப்பு வைன், மசாஜ், கண்ணுக்கு அழகான காட்சி, பக்கத்தில் மனைவி – எல்லோருக்கு ஒமர் கயம் ஆகலாம்

வழமையான இடத்தில் காரை நிறுத்திவிட்டு மனைவியுடன் கடையை நோக்கிச் சென்றேன். சிகை அலங்கார நிலையத்திற்கும், மில்க்பார் என அழைக்கப்படும் கடைக்கும் இடையில் அமர்ந்திருக்கிறது இந்த ஸ்பைஸ் சொப். எமது நாட்டு பலசரக்கு சாமான்களை விற்கும் இடம் வாரம் ஒருமுறை சென்று இலங்கையில் இருந்து வரவழைக்கப்பட்ட மளிகைச் சாமான்களையும், தமிழ் நாட்டின் புதிய கலாச்சார வடிவங்களாக இறக்குமதியாகும் தமிழ் வீடியோக்களையும் வாடகைக்கு எடுத்து வருவது எமது வாராந்த கடமையில் ஒன்று.

கடையை அண்மித்தபோது, முன் கண்ணாடி ஊடாக கவுண்டரில் புதிய இளைஞன் நிற்பது தெரிந்தது, வழமையான கடைகாரன் இன்று இல்லைப்போல இருக்கிறது என நினைத்துக் கொண்டே கடைக்கு வெளியில் நின்றுகொண்டு மனைவியிடம் ”உள்ளே நிற்கும் இளைஞனின் முகத்தைப் பார்த்தால் எங்களோடு படித்த ஒருவரின் ஞாபகம் வரவில்லையா?”

”யாரை சொல்லிறீங்க?”

”பேராதனைப் பல்கலைக்கழகத்தில் ………….சந்திர சிறி நினைவு இல்லையா?”

உண்மைதான். அப்படியே முகம் இருக்கிறது. ஆனால் எங்களோடு படித்த சந்திர சிறிக்குக் குறைந்தது நாற்பத்திஎழு அல்லது நாற்பத்தி எட்டு வயதாவது இருக்கும். இவனுக்கு இருபது வயதுக்குமேல் இராதே?

எனது கருத்தில் உண்மை இருந்தாலும், ஆதாரம் கிடையாது எனச் சுட்டிக் காட்டினாள்.

”எங்களது மகனின் வயதுதான் இருக்கும். சரி எதுக்கும் அவனிடமே கேட்போம்” எனக் கூறிக்கொண்டு உள்ளே சென்றோம்.

எனது கூற்றிற்கு ஆதாரம் தேடும் ஆவல் அதிகரித்தது. மனைவி உள்ளே சென்று பொன்னி அரிசி, முருங்கக்காய் ரின்னுடன் கருவேப்பிலையும் கொண்டுவந்து மேசையில் வைத்தாள். நான் ஏதாவது புதிய தமிழ் படம் வந்து இருக்கிறதா எனக் கடையில் இருந்த பிளாஸ்ரிக் பைலை விரித்துப் பார்த்தேன்.

எல்லா தமிழ்ப்படங்களும் தற்பொழுது குப்பையாகத்தான் இருக்கிறது என்பது எனது அபிப்பிராயம் ஆனாலும் குப்பைகளை பார்த்துவிட்டு குப்பை என்பதில் எனக்கு அலாதி திருப்தி. தற்பொழுது மூன்றாம்தர தெலுங்குப் படங்களையும் டப்பண்ணிவிட்டு வீடியோவாக்கிய பின் புதிய தமிழ்ப்படம் என கடைகளுக்கு வந்து சேரும். இவை நித்திரை வராமல் திணறுபவர்களுக்கு தூக்கமாத்திரையாக அமையும்.

என்னால் புதிய படம் ஒன்றைத் தெரிவு செய்ய முடியாமல் கடைக்கார இளைஞனிடமே உதவி கேட்பது என முடிவுக்கு வந்தேன்.
”ஏதாவது புதிய தமிழ்ப்படம் வந்திருக்கிறதா?” என ஆங்கிலத்தில் கேட்டேன்.

”புதிதாக வந்திருக்கிறது’ ஆனால் ரஜனியின் பழய படம்” என யாழ்ப்பாணத் தமிழில்.

”என்ன, இப்பதான் யாழ்ப்பாணத்தில் இருந்து வந்ததா” என நட்பு கலந்த குரலில் கேட்டேன்.

”ஆம் இரண்டுநாள்தான். ‘ரேவில்’ (TAFE)படிக்க வந்திருக்கிறேன்.” குரல் பவ்வியமாக வந்தது.

”என்ன படிக்கப்போகிறாய்.?”

”குக்கிங் அன்ட் ஹொஸ்-பிராலிட்டி” என சொல்லும்போது சிரித்தபடியால் கடைசிப் பற்களும் வெளியே தெரிந்தன.

”உண்மையில் படிக்க விருப்பமா? அகதி விண்ணப்பம் போடுவதற்கு விருப்பமில்லையா?” என நேரடியாகக் கேட்டேன்.
எனது கேள்வி சிறிது அதிர்ச்சியைக் கொடுத்திருக்க வேண்டும்.

”இல்லை அண்ணே, அகதி கேட்கத்தான் ஆனால் படிக்க எண்டுதான் விசா எடுத்தனான்.” குழைந்தபடியே கூறினான்.

”அது பரவாயில்லை, பெயர் என்ன?”

”அகிலன்”
‘என்னை ஞாயிற்றுக்கிழமை மாலை வந்து சந்திக்கவும். என்னால் முடிந்த உதவிகளை செய்கிறேன்.’ எனக் கூறி எனது விலாசத்தைக் கொடுத்துவிட்டு விடை பெற்றேன். நாகரீகம் கருதி விசாரிக்க நினைத்த விடயத்தை விட்டுவிட்டேன்.

மேல் நாட்டவரைப்போல நேரம் தவறாமல் வீட்டுக்கு வந்து சேர்ந்தான். தேநீரைக் கொடுத்து உபசரித்துவிட்டு, ”இப்ப உன்கதையை சொல்லு” எனக் கூறிவிட்டு பேனாவைத் திறந்தேன்.

‘என்கதை விசித்திரமானது”

”அப்படியா? நான் கேட்கத்தயார்.”

”முல்லைத்தீவு மாவட்டத்தின் கடற்கரையோரக் கிராமத்தில் நினைவு தெரிந்த காலம் தொடக்கம் அன்னம்மா பாட்டி என்னை வளர்த்தாள். கிராமத்து பாடசாலை இராணுவத்தினரின் ‘செல்’ பட்டு அழிந்துவிட்டது, மாதாகோயிலுக்கு முன்பு உள்ள மாமரத்தின் நிழலில் செகிட்டு வாத்தியார் பாடசாலை என்ற பெயரில் நடத்திவந்தார். பாடசாலை முடிந்ததும் இயக்கத்தினர் ஆயுதங்களுடன் வந்து அவற்றை துடைத்தும், பொருத்தியும், ஊர் பிள்ளைகளுக்கு காட்டுவது வழக்கம். அவர்களது உடைகளையும் ஆயுதங்களையும் பார்த்து எனது படிப்பைக் கோட்டை விட்டுவிட்டேன். இறுதியில் பள்ளிக்குப் போகாமலே அவர்கள் பின்னால் சுற்றித் திரிந்தேன். நான் சிறுவனாக இருந்ததால் ஆரம்பத்தில் திரத்தினார்கள். காலம் செல்ல ஆமி காம்பில் இருந்து வெளியேறுவதை தெரிந்து கொள்வதற்கு என்னை ரக்கியாகப் பாவித்தார்கள். பல Ambush களுக்கு உதவி செய்த பின்பு என்னை இயக்கத்தில் சேர்த்து பயிற்சி அளித்தார்கள். படதடவை போரில் கலந்து கொண்டேன்.

இக்காலத்தில்தான் இலங்கை அரசாங்கத்திற்கும் புலிகளுக்கும் இடையில் யுத்தம் நிறுத்தம் வந்தது. யாழப்பாணத்துக்கு அரசியல் வேலைகளுக்காக அனுப்பப்பட்டேன். காட்டுப்பகுதியில் பதுங்குகுழிகளின் உள்ளே வாழ்ந்த எனக்கு யாழ்ப்பாணம் புதிய அனுபவமாக இருந்தது, காட்டுமுள்ளுகள் ஏறிக் காய்த்த பாதங்களுக்கு தார்ரோடுகள் இதமாக இருந்தன. போர் மீண்டும் ஆரம்பமாகும் என நினைத்துக் கொண்டிருந்தாலும் இடைப்பட சமாதான காலத்தை அனுபவிக்க நினைத்திருந்தேன்.
………..

ஒருநாள் வாக்கி டோக்கியில் அழைப்பு வந்தது.

”அகிலன், உன் பாட்டிக்கு உடல்நிலை சரியில்லை. சீரியஸ் எனச் சொல்கிறார்கள். உன்னை உடனடியாக வரட்டாம்” என சகதோழன் சாந்தனின் குரல்கேட்டது.

”கிழவி போனமாசம் நல்லாத்தானே இருந்தது, இப்ப என்ன நடந்தது?

”அது எனக்குத் தெரியாது. சாவகச்சேரிவரையும் பஸ்ஸில் வா. இஞ்சால வாகனம் ஒழுங்கு பண்ணுகிறோம்.”
…….

குடிசையின் முன் வாகனம் நிறுத்தப்பட்டதும் அகிலன் உள்ளே பாய்ந்தான். சாக்கு கட்டிலில் அன்னம்மா பாட்டி கிடத்தப்பட்டிருந்தாள். ”ஆச்சி, எனக் கூறியவாறு எலும்பும் தோலுமாக இருந்த கால்களைப் பற்றினான். போர்க்காலத்தில் சிதறிய மனித உடல்களையும், சிந்திய இரத்தங்களையும் பார்த்துப் பழகியவனுக்கு கண்ணீர் வரவில்லை, ஆனாலும் கிழவியின் சேடம் கேட்பதற்குப் பரிதாபமாக இருந்தது,

கண்களை விழித்த அன்னம்மா கிழவி அகிலனை நோக்கி கையசைத்தாள். அருகில் சென்ற அகிலனின் கரங்களை ஒருகையால் இழுத்தபடி சுற்றி நின்றவர்களை வெளியே செல்லும்படி மறுகையால் சைகை காட்டினாள்.

அகிலன் மட்டும் தனியே விடப்பட்டான்.

”தம்பி ராசா, நான் சாகப்போறதுக்கு முன்பு ஒருவிடயம் சொல்லவேணும். அதுதான் உன்னை அவசரமாக வரச்சொன்னேன் எனக் கூறும்போது இருகண்களிலும் இருந்து கண்ணீர் வடிந்தது,

அகிலன் பதில் சொல்ல முடியாமல் விழித்தான்.

”தம்பி நீ இந்த நாட்டை விட்டு எங்காவது ஓடிவிடு” எனக் கூறியபடி அகலனின் கைகளைத் தனது கன்னத்தில் வைத்தாள்.

“‘ஏன் கிழவி பிசத்துகிறாய்? சாகப்போகும் போது மூளை குழம்பி விட்டதா? எனக்கூறிக் கொண்டு கைகளை இழுத்துக் கொண்டு கட்டிலை விட்டு ஒதுங்கினான்.

”’எட துலைவானே, நான் சொல்வதைக் கேள். இதைச் சொல்வதற்காகத்தான் உயிரைப் பிடித்துக் கொண்டிருக்கிறேன்”.

”சரி கேட்கிறேன்” எனக் கூறியபடி கட்டிலின் ஓரத்தில் அமர்ந்தான்.
…….

”80ஆண்டுகளில் நீர்கொழும்பு பகுதியில் இருந்து மீன் பிடிப்பதற்கு வந்த சிங்களக் குடும்பங்கள் கடற்கரையில் வாடிபோட்டாலும் சமையல் சாமான்கள் வாங்குவதற்கு ஊருக்குள் வருவார்கள். சீசன் காலத்தில் ஆயிரக் கணக்கில் கூடுவார்கள். ஊரே கலகலக்கும். சீசன் முடியிற காலத்தில் ஒரு சில குடும்பங்கள் மட்டும் இருந்த ஒருநாள் இரவு, இயக்கப் பொடியள் வந்து எல்லாச் சிங்களக் குடும்பத்தினரையும் லொறிகளில் ஏற்றிக்கொண்டு போய் விட்டார்கள். அந்த இரவு ஊரே பதகளித்துப் போனது. சனம் எல்லாம் விளக்கை அணைத்துவிட்டு வீடுகளுக்குள் பதுங்கிக் கொண்டார்கள். நடுஇரவில் வீட்டுக்குப் பின்னால் வெளிக்கு போக நான் போனபோது, தெற்கு கோடியில் உள்ள தென்னை மரத்தின் கீழ் மயக்கமாகக் கிடந்த உன்னைக் கண்டு எடுத்து வந்தேன். அப்போது உனக்கு வயது இரண்டு இருக்கும். ஊர் ஆட்களுக்கு என் பேத்தியின் பிள்ளை என்னோடு வளருது எனச் சொல்லி வந்தேன். அந்தக் காலத்தில் நீ என்னை அம்மே என அழைத்தாய். இதன்மூலம் நீ சிங்களக் குடும்பத்தில் பிறந்தவன் எனத் தெரிந்து கொண்டேன். உண்மையை சொல்லவும் முடியாமல் மெல்லவும் முடியாமல் என் தொண்டைக்குள் சிக்கிய சூடை மீன் முள்ளுப்போல் வைத்திருந்தேன். இந்த இருபது வருடங்கள் நான்பட்டபாடு. அந்த வற்றாப்பளை அம்மனுக்குத்தான் தெரியும். கடைசியில் சாகிறதுக்கு முன் உனக்குச் சொல்லாவிடில் எனது கட்டை வேகாது”. என மூச்சு விடாமல் கூறிவிட்டு அன்னம்மா கிழவி மூச்சை விட்டுவிட்டாள். அகிலன் பிரமை பிடித்தவன் போல் நின்றான்.
…..

”இதுதான் எனது கதையண்ணே. இதற்குப்பின் நான் எப்படி இயக்கத்தில் இருக்கிறது?. சில நண்பர்கள் மூலமாகக் கொழும்புக்கு வந்து, அவுஸ்திரேலியாவுக்கு ஸ்ருடன்ட் விசா மூலம் வந்து சேர்ந்தேன். எனக்கு அகதி அந்தஸ்து கிடைக்குமா?”

”அகிலன், அகதிக்கே வரவிலக்கணம் நீதான். உனக்கு கிடைக்காமல் யாருக்குக் கிடைக்கும்” எனக் கூறிவிட்டு அகிலனின் கதையை வெள்ளைத்தாளில் எழுதினேன்.

உடலை அறிந்து கொள்வது காமத்திலிருந்தே துவங்குகிறது. உடல் ஒரு வெளி. அதன் அகப்பரப்பு நாம் அறியாதது. எல்லா உணர்ச்சிகளையும் போலவே காமமும் இயல்பாக வெளிப்படவும் கடந்து செல்லவும் வேண்டியது. ஆனால் ஒழுக்கக் கோட்பாடுகளும், கலாச்சாரத் தடைகளும், காமம் குறித்த சொல்லாடல்களையும், பகிர்தலையும் ரகசியமான செயல்பாடாக மாற்றியிருக்கின்றது.

அதிலும் பெண்கள் தங்களுடைய பாலுணர்வுகள் குறித்த விருப்பு வெறுப்புகளை காலம் காலமாக தங்களுக்குள்ளாகவே ஒடுக்கி வந்திருக்கிறார்கள். அடக்கபட்ட பாலுணர்ச்சிகளின் கொந்தளிப்பு மற்றும் உடல் ரீதியான பகிர்தலில் ஏற்படும் நெருக்கம் மற்றும் விலக்கத்திலிருந்தே நவீன நாவல்கள் துவங்குகின்றன. சென்ற நுôற்றாணடு வரை பேரின்பம் என்று மட்டுமே அடையாளப்படுத்த பட்ட பாலுறவு இந்த நூôற்றாண்டில் அகப்பிரச்சனை என்று சுட்டிக் காட்டப்படுகிறது.

தமிழ் உரைநடையில் பாலின்பம் குறித்த எழுத்து எப்போதுமே கலாச்சார தணிக்கையொன்றிற்கு உள்ளாகியே வந்திருக்கிறது. இந்த தணிக்கையை எழுத்தாளனே மேற்கொண்டு விடுகிறான். அல்லது மதம், அறநெறி, சமூகக் கட்டுபாடு ஏற்படுத்தும் தடைகள் காரணமான பயம் அவனை நிர்பந்தபடுத்துகிறது.

தமிழில் நூற்றுக்கணக்கான குடும்ப நாவல்கள் எழுதப்பட்டிருக்கின்றன. அதில் ஒன்றில் கூட கணவனும் மனைவியும் தங்களுக்குள் உடலின்பம் கொள்வது இயல்பாக எழுதப்படவில்லை. ஆனால் சங்கக் கவிதைகள் காமத்தைப் பாடியிருக்கின்றன. முற்றிய காமத்தின் காரணமாக உடல் கொள்ளும் மாற்றங்களும் மனப்போக்கில் ஏற்படும் கொந்தளிப்புகளும் கவிதைகளாகியிருக்கின்றன.

ஆண்டாள் மிக இயல்பாக தன் காம உணர்வுகளை பாடலில் பதிவு செய்திருக்கிறாள். வெள்ளிவீதியார் கையில்லாதவன் முன்னால் வெயிலில் வைக்கப்பட்ட வெண்ணெய் உருகி போவதை போன்றதே காமம் என்று அடையாளம் காட்டுகிறார்.

காமப்பிரதி என்று தனித்து அடையாளமிட்டு வாசிக்கபடுவதற்கான தனிப்பிரதிகள் எதுவும் தமிழில் இல்லை. மாறாக காமம் குறித்து இலக்கிய தளத்தில் நடைபெற்ற பெரும்பான்மை சொல்லாடல்கள் ஒழுக்க கட்டுபாடுகளையும் அதை மீறும் போதும் அடையும் தண்டனையையுமே வலியுறுத்துகின்றன..

ஒரு நூற்றாண்டின் முன்பாக ஐரோப்பிய இலக்கியம் கடந்து சென்று விட்ட பாலுணர்ச்சிகளின் இயல்பான பதிவுகள் இன்றும் தமிழில் மிகுந்த சர்ச்சைக்கும், மிரட்டலுக்குமே உள்ளாகி வருகின்றன.

நடேசனின் நாவல் பாலின்பத்தின் அகச்சிக்கல்களையே பேசுகின்றது. இலங்கையிலிருந்து புலம்பெயர்ந்து ஆஸ்திரேலியாவிற்கு புகலிடம் தேடி சென்ற ஒரு ஆணின் பார்வையில் அவனது உடலின்பம் குறித்த சிக்கல்களும் அதன் விளைவுகளும் விவரிக்கபடுகின்றன.

நாவல் இரண்டு தளங்களில் இயங்குகின்றது. ஒன்று கணவன் மனைவிக்குள் உடலின்பம் சார்ந்து ஏற்படும் பேசாமௌனமும் அதன் விளைவுகளும் பற்றியது. இன்னொன்று புகலிடத்தில் உள்ள நிம்மதியற்ற பிழைப்பின் விளைவாக ஏற்படும் மனவெறுமையும், அதைப் போக்கி கொள்வதற்காக பீறிடும் காமமும் பற்றியது. இரண்டு தளங்களின் ஊடாக புலம்பெயர்ந்து சென்ற நினைவுகளும் கடந்த கால இடர்பாடுகள் இன்றும் ரணங்களாக ஆறாமல் இருப்பது பதிவு செய்யப்படுகிறது.

நாவலிலின் தனித்துவம் அதன் நுட்பமான கதை சொல்லும் முறை. மற்றும் கதாபாத்திரங்களின் துல்லியமான உணர்ச்சி வெளிப்பாடு. சந்திரன் அவன் மனைவி ஷோபா, சந்திரனோடு நட்பு கொள்ளும் ஜுலியா என்று மூன்று முக்கிய கதாபாத்திரங்களை சுற்றியே நாவல் விவரிக்கபடுகிறது. பெரும்பாலும் அன்றாட வாழ்வின் நிகழ்வுகள். அதில் ஏற்படும் சிறு சிறு சந்தோஷங்கள் மற்றும் கசப்புணர்வுகள் , பெரும்பாலும் சுயசிந்தனை வழியாகவே வெளிப்படுத்தபடுகிறது.

நாவலின் அடித்தளமாக வலியும் வேதனையும் வெளியே சொல்லமுடியாத அவமானமும் கொண்டவர்களாக புகலிடம் தேடி இலங்கையிலிருந்து வெளியேறிவர்களின் வாழ்க்கை விவரிக்கபடுகிறது. குறிப்பாக பெண்கள் மீதான வன்முறை அவர்கள் மனதில் தீராத ரணமாக உறைந்து போயிருப்பதை நாவல் மிக நுட்பமாக பதிவு செய்திருக்கிறது. அது போலவே ஏதோவொரு தேசத்தில் பிழைப்பிற்காக சென்று வாழ நேரும் போது எதிர் கொள்ளும் கலாச்சார தனிமை நாவலில் மிக அழகாக பதிவு செய்யப்பட்டிருக்கிறது.

மனத்தடையற்ற உடலின்பத்தை ஜுலியா சந்திரனுக்கு அறிமுகம் செய்து வைக்கிறாள். அது ஒரு சிகிட்சை போன்றே உணர முடிகிறது. உடல் தன்னளவில் அடங்க மறுக்கும் போது காமம் அதை சாந்தம் கொள்ள செய்கிறது. சந்திரன் தன்வாழ்வில் காமத்தின் அடர்ந்த சுகந்தத்தை ஜுலியாவிடமே அறிந்து கொள்கிறான்.
யுத்தம் உடலில் வெளித்தெரியாத மாற்றங்களையும் வடுக்களையும் உருவாக்கியிருக்கிறது. உயிரிழப்பை விடவும் வேதனைமிக்கமது அவமானமும் வலியும் நிறைந்த நினைவுகள். அது நிம்மதியற்று எதிலும் சாந்தி கொள்ள முடியாத மனப்போக்கினை உருவாக்கி விட கூடியது. அதன் விளைவு இந்த நாவல் முழுவதும் எதிரொலிக்கபடுகிறது.

புகலிடங்களில் வசிக்கும் பெரும்பாலும் ஆண்கள் அந்நிய கலாச்சாரத்தினுள் தங்களை கரைத்து கொண்டுவிடுகிறார்கள். ஆனால் பெண்களும் குழந்தைகளும் வயதானவர்களும் அதை எதிர் கொள்ள முடியாமலும் அதே நேரம் தங்களது பூர்வ நினைவுகளிலிருந்து வெளிவர முடியாமலும் ஊஞ்சலாடுகிறார்கள் .

நடேசனிடம் மிக நுட்பமான கதைசொல்லும் திறனிருக்கிறது. அதே நேரம் வேதனைகளை மிகைபடுத்தாமல் பதிவு செய்யும் நுட்பமும் கைவந்ந்திருக்கிறது. அவ்வகையில் இந்த நாவல் முக்கியமானது என்றே தோன்றுகிறது.

இந்த நாவல் மிக விரிவாகவும் இன்னும் பல தளங்களிலும் வளர்ந்து செல்வதற்கான சாத்தியங்கள் உள்ளன. நடேசன் அதை மிகச் சுருக்கமாகவே பதிவு செய்திருக்கிறார் என்பதே அதன் சிறிய பலவீனமாக தோன்றுகிறது.

இயல்பும் எளிமையும் வாழ்வை பதிவுசெய்வதில் தனித்துவமும் கொண்டிருக்கிறது என்பதாலே இந்த நாவல் என் விருப்பத்திற்குரியதாக இருக்கிறது. அவ்வகையில் நவீன தமிழ் இலக்கியத்திற்கு இது புது வரவு என்றே கூறுவேன்.

Absconding

Usually I listened to Rupavahini news at 9.00 p.m.  Chitra did not like listening to news.  Rupavahini showed the faces of politicians over again and again.  Her theory was that it was a method of making people believe that the world was rotating around the politicians.  While she was washing utensils in the kitchen, she had seen someone coming through the rear door of the house and moving towards the hall where the T.V. set was kept.

It was Rukman who had entered through the rear door.

“Why are you coming through the back door like a thief?” Chitra asked.

“I am leaving toGalle.  I wanted to inform you all before departing.”

“Why?”

“They are going to proscribe Janatha Vimukthi Peramuna.  I have got the information from my friends in the Police.  They have been instructed to have a close watch on very important persons of the JVP and to arrest them if necessary.  Apart from this, there could be riots on a large scale.  Our headquarters have received information that the government is scheming to murder us under the pretense of such riots.  We have been instructed to move to other areas.  All people in Padaviya knows me.  I am going toAnuradhapuratonight and then proceed toGalletomorrow with other friends.

“Have you informed your parents?”

“I have no time.  It is now your duty.”

“Brother! Why don’t you change your idea?”

”Do you want any money?” I asked him when I knew that he was not going to change his plan.

“I have enough money.”

Chitra went inside the room and chucked few notes in his pocket.  She sat on the chair like a lunatic.  I switched off the T.V. and went closer to her.  When I was staying close to her, tears started running down her face.

“How can I have mental peace when my brother is going to live an absconding life?” asked Chitra.

“Rukman is correct in coming to his conclusion.”

“You are also talking like that“ she leaned on my shoulders.

Even though she uttered those words yet I felt that she was happy for him to lead an absconded life.

I finished my work at 5.00 p.m.  Both of us went to Padaviya by bus.  It was 7.00 p.m. when we reached Siripura.  Chitra’s mother greeted us when she saw us.

“What all of a sudden?” she asked.

“We wanted to see you.  That is why we came” Chitra said.

Her facial expressions showed me that she was lying.  But her mother did not suspect her.

“Come in”, she told me.

“Her father will be back soon.”

As soon as she said so, he arrived.

How can we convey to them the news that Rukman is going to abscond?

Chitra had already asked me to convey to her parents about Rukman’s matter.  I decided to tell them after dinner.

“Chitra! Haven’t you seen Rukman?  He hasn’t come home still.” Chitra’s father told her while having dinner.

Chitra looked at my face.

“I want to talk to you about that matter.  Please be seated.”

“You know pretty well that the situation in the country is not at all good.  It seems that the Government is going to proscribe the J.V.P.  Under those circumstances the people in charge of districts would be arrested.  Because of this situation Rukman went toGalleto stay there for some time.  He did not want to stay here.  He wanted us to convey the message as he had to board the bus immediately”, I told him breathlessly.  Chitra’s mother was busy in the kitchen and she did not hear what I said.

“Has Rukman faced with any problems?”

“No.  He did it as a precautionary measure.”

“At the start I told him not to get involved in these things.  He never listened.”

“Only in the olden days did grown- up children listen to their parents.”

“In the olden days, did you listen to your parents, Dad?” she turned her face towards her father.

Chitra had told me many times that Rukman’s behavior resembled that of her father.  I realized that no one could compete with women with regard to their talent in isolating people at the appropriate instance.  Even though all of us had dinner together, there was yet a melancholy feeling all around us.

July riots

Chitra and I met Kannan who had come to Medawachchiya hospital on transfer.  Kannan was a mate of mine at Peradeniya Medical Faculty.

The district hospital at Medawachchiya was very small.  One Medical Officer ran the whole hospital.  If any patient was admitted with serious illness, the patient needed to be transferred toAnuradhapuraorVavuniyaHospital.  As we met only after a number of years, we talked about many things.  Chitra was listening to our conversation but could not understand us as we talked mainly in Tamil.

“You have got a friend fromJaffna?” she told me while returning home.

“Are you getting jealous?” I teased her.

“Then I am going to Padaviya.”

“I told it to tease you, dear!”

We invited Kannan during the next weekend and gave him a treat.  I did not like Kannan’s habit of eating vegetables only.  In areas like Medawachchiya which was surrounded by jungles, there were ample opportunities to get different kinds of wild animal meat.  It was my duty to inspect and certify the meat, which usually came from unlawful killing of a deer or an elk.  Police would hand over to me for inspection only part of the meat.  This has been going on for a long time.  Even though I had an uneasy feeling at the start, I got used to it as time went on.

Few months ago, some time in the night, a Police constable fromJaffnaknocked on my door.  He had in his hand a plastic can and a parcel.  There was smell of arrack emanating from his mouth.

“Why at this time?” I asked him with a bit of irritation.

“Here is some deer meat and a kasippu drink for you, Sir.  You need to give me a certificate.”  The words that came out of his mouth were confusing.  I realized that it was useless talking to him.  I requested him to come in and take a seat.

“What happened?” I inquired from him.

“We got a message that a deer had been shot.  We two went into the jungle.  Those who shot the deer were also brewing illicit arrack.  They escaped when they saw us.  We did not have the heart to leave the illicit brewing as it was.  We waited till the brewing process was complete and then brought the kasippu and deer meat to the Police Station.  We shared both the meat and kasippu and had to obtain a certificate from you.  I have brought these thinking that they will be useful to you.”, the Constable told me.

“For meat I will give you a certificate.  But take back the Kasippu”, I refused courteously.

I remembered that I had not gone toJaffnafor several months.  I also thought about my mother suffering from asthma.

“You better go to Padaviya this weekend and I will be going toJaffna.”

She did not say anything negative.  Her state of mind would have been similar to that of mine.  Since we have not received any message about Rukman, I thought it was better to talk to her parents.

My mother was very happy to see me at home on Friday.

“How is the political situation there?” she asked when I was having dinner.

“Unsatisfactory.  But what can we do?”

“Here too boys are shooting many saying that they are traitors.  Today also, they have shot a person and hung him from a lamp post at Colombothurai Junction.  They have charged him only for theft.  I am going to send your brother Ravi toGermany.  If he continues to stay here, he too may join the movement.”  My father was talking in an unusual manner.

“It is a good suggestion.”  I thought it would be safe for him if he were overseas.

“Why can’t you also go overseas?”

“Everyone can’t go overseas.  I am happy at Medawachchiya.”

“If there are any riots where can you go with the Singhalese girl?”

“Why do you think that riots are going to take place?”

“I have told you what I have to say.  That’s all.”  He lighted a cigar and walked towards the gate.

After spreading my mat in the verandah, I was watching moonlight.  Though I spoke against what he said I realized that there was some truth in what he said.

Mr. Martin Silva of theMedawachchiyaMilkCollectingCenterhad been continuously carrying on his propaganda stating that I was a tiger supporter.  Though most did not believe it still some people listened to this story.  Because of the continuous murders and attacks taking place in the Northern part of the country, the stage had come for the Singhalese to assume that all Tamils were tigers.

When I heard that there was a bomb blast at Thirunelvely on July 24^, I told Chitra to proceed to Padaviya and I stayed back with Kannan.  A lorry transporting oil from Nelliady with four Tamils had been scorched to death by Sinhala thugs at Kebbitigollewa.  Kannan, who too came from Nelliaddy and performed postmortem of the dead occupants of the lorry, narrated me this horrific and unfortunate tale.  Many Tamils at Anuradhpura had been murdered and their shops and homes scorched.  Most of them were people well known to me.  Not a single incident took place at Medawachchiya.  Nevertheless, during nights we stayed in the houses of our Singhalese friends.

One night we were staying with the Wijesinghe family.  Both were teachers and had four female children.  We had our food and went to bed at about 10.00 p.m..  the Wijesinghe couple gave us their room to sleep and they slept in front of the room.  Midnight I had a feeling that someone was touching my leg and I got up breathlessly.  Near the bed, Mrs.Wijesinghe was holding a shotgun and a torchlight.  I was terribly scared and could not scream because of the fear.  Mrs.Wijesinghe spoke in a low voice, “Please have this gun and the torchlight with you.  There is only one bullet in the gun.  What can we do if anything happens to you”, she forced the gun in my hand and the torchlight to Kannan.

“She knows that you can use a gun”, Kannan said.

We both did not talk anything further and we could not sleep till morning.  In the morning they gave us tea.  “If possible you both should go somewhere and save your lives.  This country cannot prosper”, said Mr.Wijesinghe.

We both went to Kannan’s quarters and discussed many things.  The newspapers and radio newsbulletins conveyed the bad news inColomboand in the South of Sri Lanka.  Even though no incidents took place in places like Medawachchiya, we felt that the flames on both sides are making the future of the island extremely bleak.  We had no other alternative but to migrate overseas.  We, ordinary citizens, could not determine the future of the country.

“Where can we go?  Some people say that we can migrate toCanadawithout any visas”, I said.

“I have to go toEnglandfor my higher studies.  But I do not know whether I will be able to go so soon”, Kannan explained his position.  Both of us decided to go toColombo.  It was about a week after the riots.  Not a single vehicle was on the road.  Tamil refugees fromColomboand South of Sri Lanka were being dispatched to Northern andEasternProvinces.

Two of my Sinhala friends agreed to accompany us to Colomboand we decided to go in a car that belonged to one of them.  On our way to Colombo, we were able to witness the terrible destruction that had been carried out.  Scorched smoke from the Tamil shops at Jaela in the Negombo area haunted us.  We stayed at a house belonging to a Singhalese friend in Negombo.  We came back to Medawachchiya, after booked air tickets through Upali Travels.

கடந்த வருடம் மே மாதத்தில் என்னால் ஆரம்பித்த வானவில் திட்டத்தின் கீழ் கிளிநொச்சி மாவட்டத்தில் வசிக்கும் தற்பொழுது 12 இளம் கணவரற்ற குடும்பங்கள் மாதம் இரண்டாயிரம்  ரூபாய்கள் அனுப்பி என்னாலும் எனது நண்பர்களாலும் பராமரிக்கப்படுகின்றன என்பது சந்தோசத்தை தருகிறது. மேலும் இந்தப் பணம் நேரடியாக எதுவித இடைத்தரகர் இல்லாமல் அந்தந்த குடும்பங்களுக்கு சேருகிறது இந்த பெண்களுக்கு வாழ்க்கையை கொண்டு நடத்துவதற்கு தொழில் பயிற்சி கொடுப்பதற்கு கொழும்பில் உள்ளதன்னார்வு நிறவனம் கொள்கையளவில் முன்வந்துள்ளது. இந்த நிலையில் பாதிக்கப்பட்ட அடிமட்டத்தில் வேறு எந்த உதவிகளும் கிடைக்காதிருக்கும்  மேலும் பதின்மூவரை தெரிவு செய்து உதவுதற்கு தீர்மானித்துளளோம். இதற்கு உதவுபவர்கள் முன் வரவேண்டும்.

இந்த தெரிவுகளுக்கு இலங்கையில் உதவும் கவிஞர் கருணாகரனுக்கும் மற்றும் என்னுடன் சேர்ந்து உதவும் நண்பர்களுக்கும் எனது நன்றியை தெரிவித்து கொள்கிறேன்.

மாதத்தில் இரண்டாயிரம் ரூபா எம்மைப் போன்ற வெளிநாட்டவர்களுக்கு சிறித தொகையாக இருந்தாலும் பாதிக்கப்பட்ட குடும்பங்களுக்கு நிட்சயமாக உதவுகிறது . கடந்த முறை கிளிநோச்சி சென்ற போது கதவில்லா வீட்டில் குடி இருந்த ஒரு சகோதரி நாங்கள் கொடுத்த ஆறுமாதத்துக்கான காசில் அந்த வீட்டுக்கு கதவு போட்டதாக நண்பர் கருணகரனுக்கு கூறியிருந்தார். கதவில்லாத வீட்டில் குடியிருப்பது எவ்வளவு கடினமானது ?

இந்த திட்டத்தில் பங்கு கொள்ளவோ இதை போல் ஒரு திட்டத்தை தொடங்குவது கடினமானது அல்ல.

தகவல்களுக்கு uthayam@optusnet.com.au  or 61411606767

ரோகம் எனப்படும் வியாதி மனிதனை பீடிக்கும் போது ஆண்டவனையும் மற்றவர்களையும் சபித்துக்கொண்டு அவதிப்படுகிறான். அந்த ரோகம்  நீங்கிய பின் அதைப் பற்றி மறந்து விடுகிறான். ஒரு சிலர் மட்டுமே இந்த ரோகத்தை இல்லாமல் தடுக்கும் முயற்சியில் ஈடுபடுகிறார்கள் இவர்களால்தான் தடை மருந்துகள் மருந்துகள் என்பன கண்டு பிடிக்கப்பட்டது. இவர்களால்தான் விஞ்ஞானம் வளர்ந்தது. ஆரோக்கியம் வளர்ந்தது.

சிறு வயதில் பாலியல் வியாதிகளைத் தவிர மற்றய வியாதிகள் பன்னிரண்டு வயதிற்கு முன்பு என்னை பீடித்தன. எங்கள் ஊரில் வைத்தியசாலை இல்லாததால் அம்மா என்னை சதாசிவம் அண்ணை என்ற உறவினர் மூலம் கடற்கரைக்கு தூக்கி வருவார். பிற்காலத்தில் என்னை தூக்க முடியாமல் தூக்கி வருவார். அவரது உடல் வேர்வையின் மணம் இன்னும் எனது மனத்தில் நினைவில் வருக்கிறது. இதே போல் கடற்கரைக்கு தூக்கப்பட்ட நான் வேலுப்பிள்ளை மாமாவின் பாய்மரத் தோணியில் வளர்த்தப்பட்டு மூளாய் வைத்தியசாலைக்கு கொண்டு செல்லப்படுவேன். மூளாய் வைத்தியசாலை எங்களுக்கு குடும்ப வைத்தியசாலை மாதிரி.
சதாசிவம் அண்ணையும் வேலுப்பிள்ளை மாமாவும் ஆவி வடிவத்தில் இந்த வைத்தியசாலையை பார்த்து தங்களுக்கு இனி வேலை இல்லை என நினைத்துக் கொள்ளவார்கள். அதே போல் இனி மற்ற அம்மாக்கள் எனது அம்மா போல் கஷ்டப்படத் தேவையில்லை.

பாதையில் செல்லும் நாம் ஒரு கல்லால் தடுக்கி விழுந்து காயப்பட்டால் அந்த கல்லை எடுத்து ஓரத்தில் போடுவோம். அந்தக் கல் மற்றவர்களை காயப்படுத்தக் கூடாது என்ற மனிதாபிமான காரணத்தில் தான். இதே போன்ற ஒரு நினைப்பே என்னை இந்த வைத்கியசாலையை கட்ட தூண்டியது. இதை விட வேறு எந்த காரணமும் இல்லை.
நன்றி

Pulmoddai

Pulmoddai is an area close to the sea.  The people who lived there were Tamil-speaking Muslims.  Thennamaravadi was the adjoining village and Tamil people lived in this village.  These two villages formerly belonged to Trincomalee District.  Recently both villages were amalgamated with Anuradhapura District.  The geographical continuity of Northern and Eastern provinces was broken by this proclamation.  The intention of the politicians was to deprive Tamils of statehood by settling Sinhalese in colonies and creating Sinhala villages in between the said two villages.  These two villages came under my veterinary division.

A chemical substance called titanium, a rare metal possessing great strength and rust-resisting qualities, was extracted from ilmenite sand taken from Pulmoddai.  The extracted chemical substance could withstand immense heat and was used to paint outside surface of airplanes.  This substance had great value in the world market.

It was not possible to rare cows in these areas since grass never grew in that soil.  But there were enough jungles of shrubs.  Gani Mohamed applied for government permission to start a goat farm in the area.  After inspecting the land to be allocated for goat farming only, I had to approve this proposal.  If I travelled to Pulmoddai, I could return only the next day. so I had to postpone my trip to Pulmoddai.

Later, with my assistant Wickremasinghe I traveled to Pulmoddai in my motorcycle.  By traveling with him, I gained some good experience.  He had been a bachelor for a long time and got married only recently.  In a humorous way, he elaborated his relationships with girls.

Large trees on either side of the road through Padawiya jungle gave excellent shade and was like a frame comprising of running flowers.  Glimpses of sunlight could be seen only at some places of the tarred road.  The beauty of nature and narration of Wickremasinghe’s experiences gave pleasure to both my eyes and ears.  Suddenly an old lady came out of the trees and crossed the road.  Just in time, we were able to stop the motorcycle from hitting her, but she fell on the road presumably due to fear or frailty.  After parking the motorcycle, we examined the aged lady who remained unconscious.  When she fell down on the road, her leg had broken.

“Let us go.  Otherwise we will be in trouble”, said Wickremasinghe.

“It is not fair.  We, who even treat animals, should not leave an aged lady like this.”

“What shall we do, then?”

“Wait.  There may be vehicles passing through this road.”

Within five minutes, a vehicle belonging to the Irrigation Department appeared on the road.  We placed her in the vehicle and followed it to the hospital.  We admitted the aged-lady to Padaviya government hospital, informed the Police at Padaviya about the incident and continued with our journey to Pulmoddai.

It was dark when we reached Pulmoddai.  As there was no one known to us in Pulmoddai, we stayed at the guesthouse of the Ilmenite Department.  Even though the bed was comfortable I could not fall sleep.  The incident involving the aged lady was haunting my mind.  Apart from that Wickremasinghe’s snoring was terrible.  I have not heard the growling of a tiger.  But I presumed it would be somewhat similar.

I met Gani Mohamed and requested him to show the area of land where he wants to rear goats.  The place he showed us had no grass or any green shrubs.  It was just a sandy area.  I realized that it was just a plan to get land from the Government.

“I will write to you after getting back to Medawachchiya.”- I told him without giving an instant report.

I wanted to blame him for wasting my time trying to get a land permit unlawfully and above all for being indirectly responsible for the accident involving the aged-lady.  But I refrained from doing that, calmed down my anger and behaved like a responsible Government officer.  The incongruous avarices of Sinhala politicians are destroying the ‘tear drop’ of theIndian Ocean.  Every thing is nothing but pillage!  It was irritating to find people like Gani Mohamed bargaining in such desperate situations.

வாசகருக்கு மட்டுமல்ல படைப்பாளிகளுக்கும் சேரட்டும் என்ற பொதுவான நோக்கத்துடன் இக் கருத்துக்களை ஞானம் இதழுக்கு சமர்ப்பிக்கின்றேன்.

எனது சிங்கள நண்பர் ஒருவர் “இலங்கை தமிழ் இலக்கியத்தில், மாட்டின் விக்கிரமசிங்கா போன்று யாராவது இருக்கிறார்களா?”- எனக் கேட்டபோது எனக்குப் பதில் சொல்ல முடியவில்லை.

சிங்கள சமூகத்தில் ஒரு யுகப்புரட்சி செய்தது அவரது கம்பெரலிய நாவல். தமிழிலும் மொழிபெயர்க்கப்பட்டது. திரைப்படமாகவும் வெளியாகி விருதுகள் பெற்றது. அதற்கு இணையாக யாரைத் தேடமுடியும்? நான் இந்தியத்தமிழனாக இருந்தால் பாரதியின் பெயரை கூறி இருப்பேன. நான்தான் சுயமரியாதையள்ள ஈழத்தமிழனாச்சே.

“.கடந்த அறுபது வருடகாலத்தில் இலங்கைத் தமிழ் இலக்கியத்தில் தரமான நூல்களைப் படைத்த சிலபேரை சந்திக்க விரும்புகிறேன்” என்று அந்த சிங்கள நண்பர் கொழும்பில் என்னிடம் கேட்டபோது, “இதற்கு பதில் தருவதற்கு பேராசிரியர் சிவத்தம்பிதான் சரியான மனிதர்” என்று சொல்லிவிட்டு அந்த நண்பரை அவரிடம் அழைத்துச்சென்றேன். அவரும் அதற்கான பதிலை திட்டவட்டமாகச் சொல்லவில்லை.

அந்த நண்பர் பல ஆங்கிலக் கட்டுரைகளைப் படித்துப் பார்த்திருப்பவர். முக்கியமாக பேராசிரியர் வித்தியானந்தனது இலங்கைத்தமிழர் இலக்கிய வரலாறு என்ற கட்டுரையை வாசித்து விட்டு, “பெரும்பாலனவர்கள் தமிழில் புதிதாக படைப்பதை விட்டுவிட்டு பழையவற்றை ஆராய்ச்சி செய்து கணக்கெடுத்திருக்கிறார்கள்.” என்றார்.

“திருக்குறள், கம்பராமாயணம் மற்றும் காப்பியங்களை முன்னோர்கள், தமிழர்களுக்கு முதுசமாக விட்டுச் சென்றதால் அதுவே பல தலைமுறைக்குப் போதுமானது என நினைத்திருக்கலாம். உங்களுக்கு அந்த வசதியில்லை. தேவை இருக்கிறது. செய்தீர்கள்.” என பெருமையாக அவரது வாயை அடக்கினேன்
இப்படிச் சொல்லி அவரை சமாளித்தாலும் எனது மனச்சாட்சி முன்னால் இருந்து கொண்டு முந்திரிக் கொட்டையாக வாயைத் திறந்தது. வாயை என்னால் அடைக்க முடியவில்லை.

‘கம்பெரலியவை படிக்காத படித்த சிங்களவர்களை நான் பார்த்தது கிடையாது. படித்த தமிழர்களில் பலர் தமிழ் மொழியைப் பற்றி நாட்கணக்கில் பேசுவார்கள் இவர்களில் எத்தனை பேர் ஒரு படைப்பு இலக்கிய நூலை வாசித்திருக்கிறார்கள். தமிழ் நூலை கையால் தொட்டுவிட்டு என்னால் வாசிக்க இயலாது என்று பெருமையாகச் சொல்வார்கள் . தங்கத்தின் மவுசு அதனது ஆபரணங்களில்தான் இருக்கிறது. மொழியின் மகிமை அதன் படைப்புகளில்தான் தங்கி இருக்கிறது.
இது தமிழ் வாசகர்களது நிலைமை

நன்றி ஞானம் பெப்ருவரி

1990 களில் விடுதலைப்புலிகளின் கட்டுப்பாட்டில் யாழ்ப்பாணமும் யாழ்ப்பல்கலைக்கழகமும் இருந்த காலத்தில் எழுதிய கதை இது. இந்த கதைதான் எங்கள் கதையாக இருக்கப்போகிறது என்று நினைத்து இது எங்கள் கதை   என உதயத்தில் பிரசுரித்தேன். இந்தக் காலத்தில் இருந்து நிட்சயமாக தமிழர்கள் தப்பிவிட்டார்கள் .ஆனால் புலம் பெயர்நத விடுதலைப்புலி ஆதரவாழர்கள் மீண்டும் அக்காலத்தை பொற்காலமாக நினைத்து மக்களை அங்கு கொண்டு செல்ல நினைக்கிறார்கள். இப்பொழுது இந்தக் கதையின் பெயர் மாற்றி பிரசுரிக்கப்படுகிறது. பலர் இலக்கித்திற்கு ஏற்காது என சொல்லலாம் அது அவர்கள் கருத்து.இந்த கதையில் வருவது எனது அப்பு வழி மாமி .மருந்துகள் கிடைக்காமல் தெருவில் இறந்து அனாதைப்பிணமாக யாழ்ப் -பல்கலைக்கழகத்திற்கு சென்றது உண்மைச்சம்பவம்

ஆக்கம்: நடேசன்
நீண்ட விடுமுறைக்குப்பின்னர் அந்தப் பல்கலைக்கழகம் ஆரம்பமாகின்றது. எறும்புகள் சாரிசாரியாக புற்றுக்குள் செல்வது போன்று மாணவர்கள் ஒருவரை ஒருவர் பின்தொடருகிறார்கள்.

மான்களையும் புலிகளையும் உள்வாங்கும் அடர்ந்த கானகம் போன்று மிரட்சியுடன் புதிய மாணவர்களையும் பழைய மாணவர்களையும் அந்தப் பல்கலைக்கழக “கொங்கிரீட்” கட்டிடங்கள் ஏற்றுக்கொள்கின்றன.

விடுமுறைக்காலத்தில்-பல்கலைக் கழகத்திற்கு வெளியே எத்தனை யோ சம்பவங்கள் நடந்து விட்டன. கொங்கிரீட் கட்டிடங்களுக்கு உயிர் இல்லாதமையால் நாளும் கிழமையும் போன்று வெளியுலக சண்டைகளை சட்டை செய்வதில்லை. கட்டிடங்கள் அதே இடத்தில் தரித்து நிற்க- நாட்கள் வாரங்களாகி, மாதங்களாகி தரிக்காமல் ஓடிக்கொண்டிருக்கின்றன. மனிதவாழ்வும் அப்படியாகி விட்டது. பிறப்பும் இறப்பும் ஒன்றையொன்று துரத்துகின்றன.

பெருந்தொகையில் மனித உயிரிழப்புக்கள் நேர்ந்தாலும் தொடர்ந்தும் நினைத்துப்பார்க்க நேரம் ஏது?

இறந்தவனைப்பற்றி நினைத்துக் கொண்டிருந்தால் இருப்பவன் எப்படி சாப்பிடுவது?

முக்கியமற்றவர்களுக்கு உறவினர்களின் சிலதுளி கண்ணீர்.

பிரமுகர்களுக்கு மாலைமரியாதையுடன் அஞ்சலிக்கூட்டம்.

இறந்தவர்களுக்கு தனது முக்கியத்துவம் தெரியப்போகிறதா?

இப்படி மரியாதைக்காகக் காத்திருப்பவன் யாராவது இறப்பதற்கு ஆசைப்படுவதுண்டா? எவனும் வாழத்தான் ஆசைப்படுகின்றான்.

இரவல் சிறுநீரகம், அடுத்தவனின் இரத்தம், ஏன் முடிந்தால் கண்களைக்கூட மற்றவர்களிடமிருந்து வாங்கி வாழத்தான் ஆசைப்படுகிறான்.

எந்த நாட்டிலும் இப்படியானவர்கள் தான் வாழுகிறார்கள். நாட்டுக்கு, மொழிக்கு, சாதிக்கு உயிர்கொடுப்போம் என உணர்ச்சிக் கோஷம் போடும் அரசியல்வாதிகள், கவிஞர்கள், விடுதலைப் போராட்டத்தலைவர்கள் நரையை மறைக்க கறுப்பு சாயம் பூசும் காலம் இது.

மயிரை விட்டுக் கொடுக்காதவர்கள் உயிரையா விடுவார்கள். மற்றவர்கள் உயிரைவிட வேண்டுமென்று தான் இந்தக் கோஷங்கள்.

கண்ணிவெடிகள், துப்பாக்கிகள், ரொக்கெட்டுகள் வெடித்து மனித உடல்கள் சிதறி இரத்தமணம் பரப்பும் நாட்டிலும் கல்விக்கூடங்கள் பல்கழைக்கழகங்கள் கிரமமாக இயங்கத்தான் முனைகின்றன.

எதிர்காலத்திற்கு உத்தரவாதம் இல்லாவிட்டாலும் கூட இளம் உள்ளங்களை கனவுகள் நிறைத்திருக்கின்றது. டொக்டர், எஞ்சினியர், விஞ்ஞானி என ஒளிமயமான எதிர்காலம் மனத்திரையில் விரியும் போது இரவுகளை கரைத்து கண்விழித்துப் படித்தவர்களுக்கு கனவுகளை நனவாக்கும் தொழிற்கூடமாக இந்தப்பல்கலைக்கழகம் தெரிகிறது.

இவர்களில் சிலரே மருத்துவபீட உடற்கூற்றுப்பிரிவில் நிற்கின்றனர்.

நேரம் காலை ஒன்பது மணி

மருத்துவபீடத்து மாணவர்கள் ஒன்றாக கூடி நிற்கிறார்கள். அனைவரிடமும் அமைதி மனிதஉடல்களை மிக அருகில் பார்க்கிறார்கள்.

“ஃபோமலினில்” அழுத்தி எடுக்கப்பட்ட விறைத்த உடல்கள் நிர்வாணமாக மேசைகளில் கிடத்தப்பட்டிருக்கின்றது.

சுவர்களில் உடற்கூற்று சம்பந்தமான வண்ணப்படங்களும் அந்த அறையில் சுவர் ஓரமாக சில முழு உருவ மனித எலும்புக்கூடுகள் இரும்புச் சட்டங்களின் உதவியுடன் காட்சி தருகின்றன.

போமலினோடு இரண்டறக்கலந்த மணம் எங்கும் நீக்கமற நிறைந்திருக்கிறது.

சாமானியர்களுக்கு ஏற்காத சூழல்-மருத்துவ மாணவர்களுக்கோ ஏற்க வேண்டிய ஏராளமான படிகளில் முதலாவது படி.

பரிசோதனைக்கூடத்தின பொறுப்பாளர் இராசஇரத்தினத்தின் குரல் ஓங்கி ஒலிக்கி;ன்றது.

‘பத்துப்பேருக்கு ஒரு bபொடி உள்ளது’ என்று இராசரத்தினம் சொன்னதும் மாணவர்கள் அருகே சென்றனர்.

மூடிக்கிடந்த பரிசோதனைக்கூட கதவுகள் திறந்தன. இரண்டு தலைகள் எட்டிப்பார்த்தது இராசரத்தினத்தின் கண்களுக்கு தென்படவில்லை.

‘எல்லோருக்கும் bபொடி இருக்குதுதானே?’

கதவின் அருகே இருந்து இரண்டு கைகள் உயர்ந்தன.

‘என்ன?’ விறைப்பான அதிகார மிடுக்கு இராசரத்தினத்தின் குரலில் ஒலித்தது.

விரிவுரையாளர் இல்லாத சந்தர்ப்பங்களில் இராசரத்தினத்தின் அதிகாரம் அங்கே கொடி கட்டிப்பறக்கும். புதிய மாணவர்களுக்கு அவர்தான் விரிவரையாளராக தென்படுவார்.

இராசரத்தினத்தின் சேவை முதலிரண்டாண்டு மாணவர்களுக்கு தேவை. அவரது பெருமளவு ஆதரவு மாணவிகளுக்கு கிடைத்தாலும் பதுங்கிப் பவ்வியமாக நடக்கும் மாணவர்களையும் அவர் புறக்கணிப்பதில்லை.

உடற்கூற்று பாடத்தின் செயல்முறைபரீட்சை நடக்கும்போது இராசரத்தினத்தின் உதவி இல்லாமல் சித்தி அடைவது கடினம்.
எலும்புகள்இ உறுப்புகள்இ உடற்கூற்று வரைபடங்களை பெறுவதற்கு இராசரத்தினத்தின் தயவை நம்பியிருப்பவர்கள் இம்மாணவர்கள்.

‘எங்களுக்கு பொடி இன்னமும் கிடைக்கவில்லை.” கபிலனும் வாசுகியும் ஒரே குரலில் சொன்னார்கள்.’

‘லேட்டாக வந்தால் இதுதான் நடக்கும்.. அடுத்தவாரம் உங்களுக்கு bபொடி ஒழுங்கு பண்ணுறன் எங்களுடைய தேசியத்தலைவர் இருக்கு மட்டும் அதற்கு பிரச்சனை இல்லை. இந்தவாரம் மட்டும் மற்றவர்களுடன் சேர்ந்து படியுங்கோ’.

மாணவர்களுக்கு இராசரத்தினத்தின் நகைச்சுவை புரிந்தாலும் போமலின் மணம் கண்களையும் மூக்கையும் உறுத்தியது.

உயிர்அற்ற உடல்களின் நெருக்கம் தலைச்சுற்றையும் மயக்கத்தையும் கொடுத்தது. சில மாணவர்கள் வயிற்றைத் தடவிக்கொண்டது வாந்தியை தடுப்பதற்காக இருக்கலாம்.

இதனால் இராசரத்தினத்தின் நகைச்சுவையை ரசிக்க முடியவில்லை.

——— ——————

சின்னாச்சியின் தகரடப்பாவுக்குள் இருந்த மருந்துக் குளிசைகள் முடிந்து விட்டன. இரண்டு சிறிய துண்டு மாத்திரைகள்தான் இருந்தன. விரல்களினால் மீண்டும் துலாவிப் பார்த்து ஏமாந்தார். எப்பொழுதோ முடிந்திருக்க வேண்டிய பிரஷர் குளிசைகள். சின்னாச்சி காலம் தாழ்த்தி பாவித்ததனால் நேற்றுவரையில் இருந்தன.தினமும் இரண்டு குளிசைகள் எடுக்கும்படி டொக்டர் சொல்லியிருந்தார். தினமும் எடுத்திருக்க வேண்டியதை ஒன்று விட்டு ஒருநாள் எடுப்பதும்-சில நாட்களில் ஒரு நாளைக்கு ஒரு குளிசையுமாக சேமிப்பு முறையில் சின்னாட்சி உட்கொண்டாள்.

தலையிடி வந்தால் பிரஷர் கூடிவிட்டது என்பது அறிகுறி.- இது டொக்கடர் சொல்லித் தெரிந்ததுதான்.

இதை அளவுகோலாக கொண்டு தலையிடிவேளையில் மாத்திரம் குளிசை எடுத்தாள் சின்னாச்சி.

“இன்றைக்கு எப்படியும் மருந்து வாங்கவேண்டும். பக்கத்து வீட்டு ஆறுமுகம் டவுனுக்கு அழைத்துப் போவதாக சொல்லியிருந்தான். நேற்று மகளிட்ட போய் வருவதாக போனவன் இன்னும் வரவில்லை. இன்றைக்கு தனியாக வேணும் போய் மருந்து வாங்க வேண்டும். உணவில் உப்பு அதிகம் சேர்க்க வேண்டாம் என டொக்கடர் சொல்லியிருக்கிறார். இந்த ஊரில் உப்புத்தான் கட்டுபடியாகிற விலையில் கிடைக்கிறது. உப்பில்லாமல் எப்படி சாப்பிடுவது. ரவுனுக்கு போவதற்கும் மூன்றுமைல் தூரம் நடக்க வேண்டும். முடியுமா? அந்தக்காலத்தில் எத்தனை மைல் தூரம் நடந்திருக்கிறேன். நம்மட ஊரில் முன்பு கார் பஸ்ஸா இருந்தது.? சூரியன் மேலே ஏற முன்னம் ரவுனுக்கு போக வேண்டும்.”

முகத்தை கழுவி கொடியில் தொங்கிய துணியால் துடைத்துவிட்டு அம்மன் படத்துக்கு முன்பாக இருந்த சிறிய பெட்டியில் இருந்த திருநீற்றை எடுத்து நெற்றியில் தரித்துக்கொண்ட சின்னாச்சியின் உதடுகள் அம்மாளாச்சியைதான் பார்க்க வேண்டும் என முணுமுணுத்தன.

“வெளிக்கிட்டு படலையடிக்கு வந்நதவுடனேயே மூச்சு வாங்குது. எப்படித்தான் பஸ்ராண்டுக்கு போகப்போகிறனோ?”

பதினைந்து நிமிடப் பொடி நடையில் ஒழுங்கைக்கு வந்தபோது சின்னாச்சியின் நெஞ்சு புதுச்சுளகு போன்று படக்படக்கென்று அடித்தது. நெஞ்சுக் கூட்டுக்குள் இருக்கும் இதயம் வெளியே வருமாப் போல இருந்தது. வலது கையை நெஞ்சில் வைத்து தடவியபடி பஸ்ஸ்ராண்ட் மரத்தடியில் அமர்ந்தாள்.

வீதிவெறிச் சோடிக்கிடந்தது. எந்தவொரு வாகனப் போக்குவரத்தும் இல்லை. ஏதாவது ஹர்த்தால் என்று கடையடைப்பும் வாகனப் போக்குவரத்து மற்ற சூனியம் படர்ந்திருக்கிறதோ என சின்னாச்சி நினைத்தாள்.

அரைமணி நேரம் கடந்து விட்டது. வாகனப்போக்குகளை காணவில்லை. வீதியில் பறந்த கடதாசிகளை மேய்ந்து கொண்டு இரண்டு செத்தல்மாடுகள் கடந்தன.

இரண்டு ஆண்நாய்கள் துரத்திக் கொண்டு சென்றன. காற்றும் புழுதியை வாரிக்கொண்டு அத்திசையில் நகர்ந்தது.

தூரத்தில் ஒரு சைக்களிள் வந்தது.

சின்னாச்சி வீதிக்கு குறுக்கே வந்து மறித்தாள்.

‘தம்பி என்னடா நடந்தது. ரோட்டில் ஒரு பஸ்ஸையும் காணவில்லை.’

‘எங்கேயோ வெடி வைச்சிட்டான்கள் ஹெலியும் சுத்துது.’

‘தம்பி நீ எங்கப்பன் போகிறாய்?’

‘பிள்ளைக்கு பால்மா வாங்கவேணும் ரவுனுக்கு போறன்.’

‘உன்ர சைக்கிளுக்கு பின்னால் தொத்துறன். எனக்கு பிரஷர் குளிசை வாங்க வேணும்..’

‘சரி ஏறுங்கோ’.

ரவுனில் சின்னாச்சியை இறக்கியவன் ‘இந்தவழியாக நடந்தா ஐந்து நிமிடத்தில் ஆஸ்பத்திரி வரும்’ என்றான்.

‘உனக்கு புண்ணியம் கிடைக்கும் ராசா.’

சைக்கிள் மறைந்தது.

“நானும் பெத்தனே ஒரு நாயை. இத்தாலியில் கம்பி எண்ணுது. கம்பி எண்ணுவதுதான் விதியென்று இருந்தால் இங்கே சிங்களவனின்ரை கம்பிகளை எண்ணலாம்தானே. பிள்ளையின்ரை முகத்தை பார்த்துட்டு சாகலாம் என உயிரைப் பிடிச்சுக் கொண்டிருக்கிறன். வயதுபோன தாயை வந்து பார்க்க வேண்டாம். குளிர்தேசத்தில் சாகிறானே. சரி.. நான் புலம்பி என்ன நடக்கபோகிறது.”

படபடசென்று துப்பாக்கிச் சத்தங்கள் கேட்டன.

“துலைவான்கள் சுடுறான்கள். நான் எங்கதான் ஓடுறது.?”

சின்னாச்சி காலை எட்டி வைத்து நடந்தாள்.

கண்கள் இருட்டின. நெஞ்சை பிசைவது போன்ற உணர்வு.

“என்ன கண்கள் அந்தரத்தில் மிதக்கிறதே, நெற்றி கழுத்தெல்லாம் வலிக்கிறதே அடிவயிறு கலங்குகிறதே.. எனக்கு என்ன அம்மாளாச்சியே. . என்னை- என்னை”

சின்னாச்சி மயங்கியவாறு வீதியில் சரிந்தாள்.

இப்போது துப்பாக்கி வெடிக்கும் சத்தங்களோ ஹெலியின் இரைச்சல்களோ சின்னாட்சிக்கு கேட்கவில்லை. எங்கும் இருட்டு. அந்தகாரமான இருட்டு.

இருட்டும் இப்போது தெரியவில்லை.

முகத்தில் ஈரம் பட்டது.

விழித்தாள்.

‘ஆச்சி எங்கேயண போறாய்? ஏன் விழுந்து கிடக்கிறாய்?’- கேட்ட குரலுக்கு சொந்தமான முகம் தெரியவில்லை.

‘யார்? கண் தெரியவில்லை இருட்டாக இருக்குது. பிரஷர் குளிசை வாங்க ஆஸ்பத்திரிக்கு போகவேணும்.’

‘இந்தா பக்கத்தில் தான் நடக்கிறாயா?’

‘உன்ர முகம் கூட தெரியவில்லை. எப்படி பாதை தெரியும். ஆஸ்பத்திரி வாசலடியில் கொண்டு போய்விடு.’

சின்னாச்சிக்கு உதவவந்த நபர் கையால் ஆதரவு கொடுத்து தூக்கியபடி ‘தனியாவா வந்தனி ஆச்சி? யாரும் இல்லையோ’ என்று கேட்டார்.

‘எனக்கு விதி, அந்தக்காலத்தில் இருந்தே இப்படித்தான் என்ர மனிசன் கொழும்புக்கு வேலைக்கு போய் வருஷத்துக்கு ஒருதடவை வரும். ஆறுபிள்ளைகளை பெத்தாலும் இரண்டு தான் தங்கிச்சுது. பொத்திப்பொத்தி வளர்த்தனான். மூத்தவன் சிங்கள நாட்டில இருந்து ஒருத்தயை கொண்டுவந்து இவள்தான் பெண்டில் என்டான். அவளோடு சுகமாக இருந்தானா..? அதுதான் இல்ல ஆறுவருஷத்தில நஞ்சைக் குடித்து செத்துப்போனான். சின்னவனை ஆமி பொலிஸில பிடிபடாம காப்பாத்தி இருந்த காணி நகையை வித்து வெளிநாட்டுக்கு அனுப்பினனான்…. அவன் இத்தாலியில ஜெயிலுக்குள்;ள இருக்கிறானாம். கட்டினவனாலும் சுகமில்லை. பெத்தபிள்ளைகளாலும் சுகமில்லை கொஞ்சக்காலம் பல்கலைக்கழத்தில் படிக்கிற பிள்ளைகளுக்கு சமைச்சுக் கொடுத்து என்ர வயித்தைக் கழுவினன். உடம்புக்கு ஏலாமல் இப்ப அந்த வேலையையும் விட்டிட்டன். இனி அந்த அம்மாளாச்சி தான் துணை.’

‘ஆச்சி ஆஸ்பத்திரி வந்திட்டுது. இந்த வாங்கில் உட்காருங்கோ. தலையை நிமித்தி வையுங்கோ”

குரலின் தொனியில் மாற்றம்.

சின்னாச்சியின் சாய்ந்த தலை பக்கவாட்டில் சரிந்தது. கண்கள் நிலைகுத்தியவாறு ஆஸ்பத்திரிக் கூரையில் சுழலும் மின்விசிறியை நோக்கியது.

ஆஸ்பத்திரி தாதியர் அவசரஅவசரமாக சின்னாச்சியை ஸ்ரெச்சரில் வைத்து உள்ளே கொண்டு சென்றனர்.

சொற்பவேளையில் ஸ்ரெதஸ்கோப்புடன் வந்த டொக்டர் கேட்டார். ‘யாராவது உறவினர்கள் வந்திருக்கிறார்களா?’

‘இல்லை டொக்கடர் கிழவி தனியத்தான் சீவிக்குதாம். கொண்டு வந்து விட்டவர் சொன்ன தகவல்’.

டொக்டர் உதட்டை பிதுக்கினார் ‘அனாதைப்பிணம்’ என்றால் மருத்துவ பீடத்துக்கு அனுப்புங்கோ.’

சின்னாச்சி அவசர அவசரமாக போமலினுக்குள் அமுக்கப்பட்டாள். எஞ்சியிருந்த அற்ப சொற்ப பிராணவாயு குமழிகளாக வெளியேறின.

——- —————-

கபிலனுக்கு புதிய bபொடி கிடைத்த மகிழ்ச்சியில் 24ம் பிளேட்டை எடுத்து கைப்பிடியில் கவனமாக பொருத்தினான்.

வாசுகி உடல்கூற்று புத்தகத்தை விரித்து கழுத்து நரம்புகளின் படங்கள் உள்ள பக்கத்தை படம் தெரியத்தக்கதாக கபிலனுக்கு அருகில் வைத்தாள்.

பத்துப்பேருக்கு ஒரு bபொடி ஆனால் கபிலனுக்கும் வாசுகிக்கும் ஒரு bபொடி சின்னாச்சியின் உருவத்தில் கிடைத்தது.

பிளேட்டை சற்று அழுத்தி பொடியின் முகத்தில் வைத்தான் கபிலன்.

bபொடியின் மூக்கில் சிறு துடிப்பு.

‘கபிலன் நிறுத்து மூக்கு அசைகிறது..’ என்றாள் வாசுகி.

‘எனக்கு தெரியவில்லை.’

‘எனக்கு தெரிகிறதே’.

அந்த bபொடி மெதுவாக அசையத்தொடங்கியது. முனகியது.
கண்கள் திறந்தன.

முகத்தில் இரத்தம் கசியத்தொடங்கியது.

கபிலனும் வாசுகியும் விக்கித்து போனார்கள்.

சின்னாச்சியின் bபொடி வாய்திறந்து பேசியது. கண்களில் படிந்திருந்த இருட்டு இப்போது நீங்கியிருக்கிறது.

‘ஏன் பிள்ளைகளே.. என்னைத் தெரியல்லையா’.

கபிலனும் வாசுகியும் வாயடைத்து நிற்க சின்னாச்சி வாயசைத்தாள்.

‘உங்களுக்கெல்லாம் சமைச்சுப்போட்ட சின்னாச்சிதான். நீங்களெல்லாம் சோதினைக்கு படிக்கும் போது எத்தனைநாள் காலையில் கோப்பி போட்டுத்தந்திருப்பன்.’

‘கபிலன்.. இது எங்கட சமையல்கார ஆச்சி’ வாசுகி உரத்த குரலில் சொன்னாள்.

‘நான் அனாதை இல்ல. எனக்குச் சொந்தக்காரர் கொழும்புக்கு இடம் பெயர்ந்திட்டினம். சொல்லியனுப்புங்கோ என்ற கட்டை வேக வேணும்’

சின்னாச்சியின் இறுதி வாக்குமூலம் உதிர்ந்தது. மீண்டும் உண்மையாகவே bபொடி ஆனாள்.

Adulterated milk

Mannar road and Jaffna road meet at Medawachchiya and become Kandy road.  There was a bus stand in between Mannar and Jaffna Road. There were shops right round the Bus Stand.  Muslims ran two restaurants.  During weekends, Tamil government officers disappeared on weekend. They returned on Mondays as if they had come back alive.

We rented out a small house along Mannar road.  My departure from the lodge hurt my friends financially much more than personally.  Gundasa and myself were the only occupants who paid for the meals regularly.  Anyone, especially the members of J.V.P., could eat in the lodge.  When curry was in short supply, they scraped coconut, mixed it with rice and made a meal out of it.  Their unselfish actions and simple living made my respect for them to grow.

In the 1980s, a fairly large amount of foreign aid was allocated for the development of Anuradhapura district.  Hence, Government officers and Members of Parliament were competitively engaged in many development programs.  Even though Medawachchiya came under Anuradhapura District, United National Party gave it step motherly treatment just because its Member of Parliament was from the opposition party.  At that time, Mr.Maithripala Senanayake represented Medawchchiya electorate in the Parliament.  He was one of the senior most members of the Sri Lanka Freedom Party.  He held important Ministerial posts in the Government when the opposition was in power.  He could talk well in Tamil language as he had done his studies in Jaffna.  Also he was married to a Tamil lady named Ranji.

Government officers like me had to enter into the development fray of Medawachchiya District, as allocation of development funds was minimal.  When we supplied statistics of cows in the district and requested the authority to establish a milk-collecting center, funds were allocated to the district.  As I was engaged in these activities, I did not have time to visit Jaffna.  When I visited houses of Sinhala villagers, they asked me many questions.  They were very sensitive to the situation in Jaffna because Medawachchiya was adjacent to a region wholly inhabited by Tamils.

“Why are the Jaffna people demanding a separate state?

What are their grievances?

Where are you going to find employment in Tamil Eelam?

What is the position of Tamils residing in Colombo?

What is the future situation of hill- country Tamils?

What is the boundary of Tamil Eelam?

Will Tigers come to Medawachchiya?”

It was ordinary Singhalese villagers who raised these questions.  I did not have any answers to their questions.  If I explained standardization of the Sri Lankan government, which was based on language, they could not understand it.  However, the middleclass Singhalese residing in Colombo and Kandy were able to understand about this language based standardization.  The Singhalese people living in Medawachchiya were not at all worried or interested about University admissions.

Tamils were killed during the racial riots in 1958.  At that time, Tamils never asked for Tamil Eelam.  Tamils residing in Colombo and the hill country areas were the worst affected during the riots.  These people are destined to live among Singhalese even if separation takes place.

How can we tell Singhalese people in Padaviya and Medawchchiya that the Sri Lankan Government had colonized areas where Tamil- speaking people lived, by allocating land in these areas to Singhalese people?  Didn’t the Sri Lankan Government allocate jungle lands at Akkarayankulam and Kanagarayankulam to Tamils?  And how many Tamils were prepared to settle down in colonies at Padaviya?

The fact is that Tamil politicians were not only hasty but also entered the ring without any basic plans.  I thought that their actions put an example as were tantamount to an irresponsible man of a family who jumped from a running vehicle because the conductor of the bus had scolded and assaulted him and asked the whole family to jump out of running vehicle.

Ordinary Singhalese people are almost unaware of the numerous problems Tamils are confronted with.  The problem of Tamils was looked as a problem of the politicians of both sides.  Many Tamils were murdered in Jaffna during the early part of 1983 branding them as traitors.

From Gamini I came to know that the Armed forces were now diverting their activities towards them in Sinhala areas.

When a Milk collecting center was opened, on the recommendation by the Government Mr. Martin Silva was appointed as Manager.  Even though he was less talented in administering the Milk collecting center, he showed very soon his credentials in fraudulent practices.

Since most of the milk collected was used for the manufacture of butter and cheese, the price of milk was fixed according to the amount of fat available in milk.  Normally the fat content available in milk is 3%.  But the fat content in milk obtained from cows in the dry zone was about 5%.  The practice was to measure the availability of fat in milk and pay the farmers accordingly.  Mr. Martin Silva had been paying farmers at the rate of 3% only for the milk they supplied.  He had pocketed the balance.  Though many people were aware of this fraudulent practice, they could not prove it.  Ordinary farmers do not possess instruments for testing the fat content in milk.  Hence he had been lucky in continuing his venture.

When I spoke to him about this matter not only he refuted the allegation but also became angry.  I thought it was useless talking to him further and therefore decided to act.  I bought a testing instrument from Anuradhapura Milk collecting center and used it to test the milk provided by a few farmers for a period of one month and prepared a schedule.  I obtained the assistance of Rukman in this respect.  The J.V.P. affiliated farmers kept this matter as a secret.  When I showed the schedule to Mr. Martin Silva and threatened him with reporting the matter to the superiors if he continued his fraudulent practice, he promised not to do it in future.

I thought that with this undertaking the problem was over.  But Mr. Martin Silva made use of his last weapon telling many people that I was from the tiger movement.  This may have had some psychological impact on me.  But since I was married to a Sinhalese girl, his propaganda did not have much credibility.